NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Železná Ruda-Alžbětín (nádraží)

Železná Ruda-Alžbětín je železniční stanice, která se nachází ve městě Železná Ruda (části města Alžbětín) v okrese Klatovy v Plzeňském kraji. Stanice leží na železniční trati Plzeň – Železná Ruda-Alžbětín. Popis Nádraží Železná Ruda-Alžbětín (německy Markt Eisenstein-Elisenthal/Bayerisch Eisenstein) je železniční stanice na pomezí jihovýchodního Německa a Česka. Tvoří spojnici mezi bavorskou železnicí z Plattlingu do Bavorské Železné Rudy a tratí Plzeň – Klatovy – Železná Ruda. Státní hranice prochází přímo prostředkem staniční budovy, která je rozdělena na českou a německou část, jež každá nesou název v jazyce dané země. Nádraží bylo v roce 1877 postaveno pro Plzeňsko-březenskou dráhu. Cestující informuje o příjezdech a odjezdech vlaků staniční rozhlas s informačním systémem INISS 2 a infotabule Elektročas. Přeprava Stanice je v současnosti obsluhována osobními vlaky směrem na Plzeň nebo do německého Plattlingu a několikrát denně také přímými rychlíky linky R16 do Prahy. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Železná Ruda-Alžbětín na Wikimedia Commons O nádraží na webu o státních hranicích Informace o stanici na webu ČD Odjezdy ze stanice
Bayerisch Eisenstein – Železná Ruda-Alžbětín vasútállomás

Bayerisch Eisenstein – Železná Ruda-Alžbětín vasútállomás (németül: Bahnhof Bayerisch Eisenstein, csehül: Nádraží Železná Ruda-Alžbětín) a német-cseh határon fekszik. Németország felé a Länderbahn vonatai, Csehország felé pedig a České dráhy személyvonatai közlekednek. Az országhatár az állomás épületét kettészeli. Vasútvonal: Plzeň–Železná Ruda-vasútvonal Plattling–Bayerisch Eisenstein-vasútvonal Története Az állomást 1877. október 20-án adták át, amikor az Eisenbahn Pilsen-Priesen(-Komotau) vasúttársaság elkészült a Neuern és Eisenstein közötti vasútvonallal. A mai német oldalon a Bajor Királyi Államvasutak (németül: Königliche Bayerische Staats-Eisenbahnen) befejezte a Plattling–Bayerisch Eisenstein-vasútvonalat, és 1877. november 15-én elindulhatott a forgalom. Az állomás épületét 1878-ban adták át, melynek érdekessége, hogy a német-cseh országhatár kettészeli. A német területen épített fordítókorong jelenleg a helyi vasúti múzeum része. Az 1900-as évek legelején néhány évig közvetlen vonatok jártak Prága és München között, de a helyenként éles kanyarok és meredek lejtők miatt hamar megszüntették. 1938-ban Németország megszállta a Szudétavidéket, de közvetlen vonatok ekkor sem indultak. A második világháború után – 1953-ban – a határon vasfüggönyt húztak fel, a német vonatok végállomása továbbra is Eisenstein maradt, míg a csehszlovák vonatok csak Železná Ruda központjáig jártak. A határt 1991. június 2-án nyitották újra, ami után rövidesen a csehszlovák vasúttársaság a határig közlekedtette a vonatait. 2006. május 28-ától a waldbahn szerelvényei Špičákig hosszabbított útvonalon jártak, ám nem sokáig volt újra határátlépő vasúti forgalom, mert egy éven belül megszüntették. 2006 decemberében a cseh vasút az eddig használt Železná Ruda helyett hivatalosan is áttért a Železná Ruda-Alžbětín név használatára. Vágányhálózat Az állomás három peronnal rendelkezik, melyekhez összesen hat vágány tartozik. Forgalom A német waldbahn és a cseh vonatok között a menetrendi hangolás elenyésző, késés esetén pedig a csatlakozás nem garantált. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Bayerisch Eisenstein railway station című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források Bernhard Hager: Vom Ende der Stille (Teil 1). In: Eisenbahngeschichte Nr. 76 (Juni/Juli 2016), S. 42–53. Bernhard Hager: Über alte Grenzen hinweg (Teil 2). In: Eisenbahngeschichte Nr. 77 (August/September 2016), S. 14–20. "Eine Grenze mitten durch den Bahnhof". mittelbayerische.de. 2010. február 4. 2018. február 4. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2018. szeptember 1..
Station Bayerisch Eisenstein/Železná Ruda-Alžbětín

Station Bayerisch Eisenstein/Železná Ruda-Alžbětín is een spoorwegstation op de grens tussen Duitsland en Tsjechië in de Duitse gemeente Bayerisch Eisenstein en in de tsjechische gemeente Železná Ruda. De vervoerder van de treinen richting Duitsland (Zwiesel, Gotteszell en Plattling) is de Waldbahn, een onderneming van de Länderbahn. De treinen naar Klatovy, Pilsen en Praag worden geëxploiteerd door České dráhy. De Duits-Tsjechische grens loopt midden door het stationsgebouw heen.
Dworzec Železná Ruda-Alžbětín – Bayerisch Eisenstein

Železná Ruda-Alžbětín – Bayerisch Eisenstein – stacja kolejowa i dworzec kolejowy w miejscowości Železná Ruda w Czechach na granicy z Niemcami. Budynek Budynek dworca jest symetryczny – dwa dwupiętrowe budynki na skrzydłach są połączone parterową częścią, która dokładnie w swym środku jest rozdzielona granicą czesko-niemiecką. Dworzec znajduje się pod adresami Debrník 30, Železná Ruda i Bahnhofstraße 54, Bayerisch Eisenstein. Historia Dworzec otwarto 20 września 1877 w obecności austriackiego cesarza. Linia kolejowa miała łączyć Pragę i Monachium, jednak ze względu na strome podjazdy i wąskie łuki nie spełniła pokładanych w niej nadziei. Po utworzeniu Czechosłowacji wspólny dworzec czesko-niemiecki był używany. W 1938 dworzec przestała przecinać granica, tereny te włączono bowiem do III Rzeszy. W czerwcu 1945 roku otwarto na nowo linię kolejową, ale po roku 1948 cały obszar bezpośrednio przy granicy zamknięto. Teren dworca po czeskiej stronie był niedostępny, jednak po torach odbywał się ruch towarowy. Po kilku latach na życzenie Amerykanów przerwano także tory biegnące do Niemiec, stawiając na nich drewniany płot. Po niemieckiej stronie dworzec był używany. 3 września 1953 po czeskiej stronie zbudowano zabezpieczenia. Przez peron i halę wejściową przebiegał mur, przez tory przeciągnięto drut kolczasty. Po podpisaniu oficjalnej umowy w kwietniu 1990 roku wyremontowano tory i budynek dworca. 2 lipca 1991, po uroczystym otwarciu dworca w obecności premiera rządu Czechosłowacji Petra Pitharta i kanclerza Niemiec Helmuta Kohla po czeskiej stronie wznowiono ruch osobowy. Od 2000 na terenie dworca działa centrum informacyjne parku natury i parku narodowego, muzeum i kawiarnia na 80 miejsc. W 2011 odremontowano bawarską część dworca. Przypisy Linki zewnętrzne Fotografie granicy w okolicy i budynku dworca. grenzen.150m.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-10)].
Llocs palafítics prehistòrics al voltant dels Alps

Els llocs palafítics prehistòrics dels Alps són una sèrie d'assentaments de palafits prehistòrics (o habitatges sobre pilars) en i al voltant dels Alps construïts des dels 5000-500 aC a les vores de llacs, rius o aiguamolls. Es tracta de 111 llocs, situats a Àustria (5 llocs), França (11), Alemanya (18), Itàlia (19), Eslovènia (2) i Suïssa (56); han estat nomenats Patrimoni de la Humanitat de la UNESCO des del 2011. Les excavacions dutes a terme en alguns dels llocs han aportat proves sobre l'estil de vida en els temps prehistòrics del Neolític i l'edat de bronze a l'Europa alpina, i la forma en què les comunitats interaccionaven amb el seu entorn. Tal com es va declarar en la nominació, els assentaments són un grup únic de jaciments arqueològics excepcionalment ben conservat i amb una gran riquesa cultural, que constitueixen una de les fonts més importants per a l'estudi de les primeres societats agràries de la regió. Al contrari de la creença popular, les cases no eren construïdes sobre l'aigua, si no en terrenys pantanosos propers. Eren construïdes sobre pilars per protegir-les contra les inundacions ocasionals. Com els llacs han augmentat de grandària al llarg dels segles, alguns dels pilars originals estan ara sota l'aigua, donant als observadors moderns la falsa impressió de que van estar sempre en aquesta situació. Mapa Llocs Referències
Forhistoriske pælehuse i Alperne

Forhistoriske pælehuse i Alperne er en byggemetode og levemåde fra yngre stenalder og bronzealderen, der var udbredt i flere dele af Alperne langs floder, søer og enge. Et udvalg af 111 pælehuse blev i 2011 optaget på UNESCOs Verdensarvsliste som et samlet objekt, hvoraf 56 ligger i Schweiz, 19 i Italien, 18 i Tyskland, 11 i Frankrig, 5 i Østrig og 2 i Slovenien. Eksterne henvisninger Prehistoric Pile dwellings around the AlpsArkiveret 25. august 2013 hos Wayback Machine
Prehistoric pile dwellings around the Alps

Prehistoric pile dwellings around the Alps are a series of prehistoric pile dwelling (or stilt house) settlements in and around the Alps built from about 5000 to 500 BC on the edges of lakes, rivers or wetlands. In 2011, 111 sites located variously in Switzerland (56), Italy (19), Germany (18), France (11), Austria (5) and Slovenia (2) were added to the UNESCO World Heritage Site list. In Slovenia, these were the first World Heritage Sites to be listed for their cultural value. Excavations conducted at some of the sites have yielded evidence regarding prehistoric life and the way communities interacted with their environment during the Neolithic and Bronze Ages in Alpine Europe. These settlements are a unique group of exceptionally well-preserved and culturally rich archaeological sites, which constitute one of the most important sources for the study of early agrarian societies in the region. Contrary to popular belief, the dwellings were not erected over water, but on nearby marshy land. They were set on piles to protect against occasional flooding. Because the lakes have grown in size over time, many of the original piles are now under water, giving modern observers the false impression that they have always been this way. Climate change is changing the habitats of these sites. Map Sites Gallery See also Prehistoric pile dwellings around Lake Zurich Cortaillod culture Horgen culture Pfyn culture Clairvaux-les-Lacs Rumah adat References External links Prehistoric Pile Dwellings around the Alps : UNESCO Official Website Official website
Sitios palafíticos prehistóricos de los Alpes

Los Sitios palafíticos prehistóricos de los Alpes son una serie de asentamientos de palafitos prehistóricos (o viviendas sobre pilares de madera llamados pilotis) en y alrededor de los Alpes construidos desde los 5000 hasta 500 aC en los bordes de lagos, ríos o humedales. 111 sitios, ubicados en Austria (5 sitios), Francia (11), Alemania (18), Italia (19), Eslovenia (2) y Suiza (56), han sido nombrados por la Unesco como Patrimonio de la Humanidad en 2011.​ En Eslovenia, este es el primer bien cultural con tal categoría.​ Las excavaciones llevadas a cabo en algunos de los sitios, han entregado evidencias sobre el estilo de vida en los tiempos prehistóricos del Neolítico y la Edad de Bronce en los Alpes de Europa, y la forma en que las comunidades interactuaban con su entorno. Tal y como se declaró en la nominación, los asentamientos son un grupo único de sitios arqueológicos excepcionalmente bien conservado y con una gran riqueza cultural, que constituyen una de las fuentes más importantes para el estudio de las primeras sociedades agrarias de la región.​ Al contrario de la creencia popular, las casas no eran construidas sobre el agua, si no en terrenos pantanosos cercanos. Eran construidas sobre unos pilares o columnas de madera llamados pilotis para protegerlas contra las inundaciones ocasionales. Como los lagos han aumentado de tamaño a lo largo de los siglos, algunos de los pilares originales están ahora bajo el agua, dando a los observadores modernos la falsa impresión de que estuvieron siempre en esa situación.​ Mapa Sitios Fuente​​ Imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Sitios palafíticos prehistóricos de los Alpes.
Prapovijesne naseobine sojenica oko Alpa

Prapovijesne naseobine sojenica oko Alpa je 111 malenih individualnih lokaliteta na kojima se nalaze ostaci prapovijesnih naselja sojenica ili sošnica (kuća na sohama, drvenim kolcima sličnim štulama s račvom na vrhu), izgrađenih od oko 5.000 do 500. pr. Kr. na rubovima jezera, rijeka ili močvara na Alpama ili oko njih. Iskapanja koja su izvođena na nekima od njih su dovela do važnih otkrića o životu ljudi tijekom neolitika i brončanog doba u alpskoj Europi, kao i o načinu njihove komunikacije s okolišem. Najveći broj ovih lokaliteta, njih 56, nalazi se u Švicarskoj, a ostale su u Francuskoj, Njemačkoj, Austriji, Italiji i Sloveniji. Naselja su jedinstvene skupine izvanredno očuvanih i kulturno bogatih arheoloških lokaliteta, koji čine najvažniji izvor za istraživanje ranih poljoprivrednih društava u ovom području. Zbog toga su upisana na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi 2011. godine. Popis lokaliteta Švicarska Francuska Austrija Njemačka Italija Slovenija Izvori Interaktivna karta lokaliteta alpskih sojenica Povezani članci Ljubljanski drveni kotač Vanjske poveznice Interakvitna mapa s lokalitetima alpskih sojenica na UNESCO-ovim stranicama
Történelem előtti cölöpházak az Alpok közelében

A helyszín valójában 111, az Alpokban, illetve annak közvetlen közelében található régészeti lelőhelyet takar. A helyszínek Svájcban (56 helyszín), Ausztriában, Franciaországban, Németországban, Olaszországban és Szlovéniában helyezkednek el, és 2011-ben kerültek fel a Világörökségi listára. A helyszíneken folytatott ásatások lehetővé tették az újkőkorszak és a bronzkor alpesi embere életének megismerését, valamint azt, hogy az egyes közösségek hogyan érintkeztek a környezetükkel. A települések nagyon jó állapotban maradtak fenn, kulturálisan gazdagok, és elsődleges források a terület első agrárközösségeinek megismerésében. Helyszínek listája Jegyzetek
Siti palafitticoli preistorici attorno alle Alpi

I Siti palafitticoli preistorici dell'arco alpino sono una serie di 111 siti archeologici palafitticoli localizzati sulle Alpi o nelle immediate vicinanze. La metà di questi si trova in Svizzera, gli altri sono situati in Austria, Francia, Germania, Italia e Slovenia. Dal 2011 gli insediamenti sono inseriti nell'elenco dei Patrimoni dell'umanità dell'UNESCO. Gli scavi sono stati condotti solo in alcuni dei siti ed hanno permesso di comprendere la vita dell'epoca preistorica durante l'età neolitica e del bronzo nell'Europa alpina e come le comunità interagivano con l'ambiente. Durante la nomina è stato dichiarato che gli insediamenti sono un gruppo unico eccezionalmente ben conservato di siti archeologici culturalmente ricchi, che costituiscono una delle fonti più importanti per lo studio delle prime società agrarie della regione. Elenco dei siti Galleria d'immagini Note Voci correlate Storia delle Alpi Altri progetti Wikiversità contiene risorse su siti palafitticoli preistorici attorno alle Alpi Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su siti palafitticoli preistorici attorno alle Alpi Collegamenti esterni Sito ufficiale, su palafittes.org.
Prehistorische paalwoningen in de Alpen

De prehistorische paalwoningen in de Alpen zijn een groep van 111 archeologische vindplaatsen in het Alpengebied die op 27 juni 2011 tijdens de 35e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed door UNESCO erkend werden als werelderfgoed en aan de lijst toegevoegd. Dit zijn de locaties van voorhistorische paalwoningen in en rond de Alpen, gebouwd van ongeveer 5000 tot 500 v.Chr. aan de oevers van meren, rivieren of moerassige gebieden. De vindplaatsen bevinden zich in Duitsland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Slovenië en Zwitserland. De meeste locaties (56) zijn in Zwitserland gelegen. Ze bevinden zich onder meer in Beinwil am See, Seengen, Biel, Lüscherz, Twann, Vinelz en Gletterens. Opgravingen op sommige van de locaties hebben inzicht opgeleverd over de levensomstandigheden in het Neolithicum en de Bronstijd in de Alpen. De groep vindplaatsen vormen een van de belangrijkste bronnen voor de studie van vroege agrarische gemeenschappen in het Alpengebied. De eerste archeologische vondst dateert van 1853 aan het Meer van Zürich. Het Paalwoningmuseum in Unteruhldingen aan het Bodenmeer in Duitsland biedt een reconstructie van dergelijke paalwoningen.
Prehistoryczne osady na palach

Prehistoryczne osady na palach – nawodne osady budowane na drewnianych palach od około 5000 do 500 roku p.n.e. nad brzegami jezior, rzek i terenów podmokłych w Alpach i okolicach Alp. Łącznie 111 tego typu obiektów znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Są one zlokalizowane w sześciu krajach: Szwajcarii (56), Włoszech (19), Niemczech (18), Francji (11), Austrii (5) oraz Słowenii (2). Wykopaliska dostarczyły nowego wyobrażenia życia ludzi w czasach neolitu i epoki brązu w Europie. Przypisy
Sítios palafíticos pré-históricos em redor dos Alpes

Os Sítios palafíticos pré-históricos em redor dos Alpes são os vestígios de habitações pré-históricas lacustres (palafitas) que se encontram em volta dos lagos e pântanos dos Alpes e do arco alpino e se encontram na Alemanha, Áustria, França, Itália, Eslovénia e Suíça. Num total de 111, estes sítios entraram no Património Mundial da UNESCO em 2011 e 56 deles encontram-se na Suíça. A presença do Homem no arco alpino está confirmado a partir do Paleolítico Médio (há cerca de 100000 anos). Ver também Quadro dos sítios na versão inglesa Teoria Lacustre Referências
Доисторические свайные поселения в Альпах

Доисторические свайные поселения в Альпах — доисторические поселения из свайных жилищ в Альпах и окрестных районах, построенные примерно с 5000 до 500 гг. до н. э. на берегах озёр, рек и болот (например, Люблянское барье). Всего в список Всемирного наследия ЮНЕСКО в 2011 году внесено 111 объектов, расположенных на территории Австрии (5 поселений), Франции (11), Германии (18), Италии (19), Словении (2) и Швейцарии (56). В Словении свайные поселения стали первым объектом, добавленным в список по культурным критериям. Раскопки, проведённые в некоторых поселениях, дают информацию о том, как жили их обитатели в эпоху неолита и в бронзовый век. Согласно ЮНЕСКО, поселения являются уникальными, исключительно хорошо сохранившимися, богатыми в культурном плане археологическими памятниками, которые являются важными источниками об устройстве ранних земледельческих общин в регионе. Вопреки расхожему мнению, свайные дома были возведены не на воде, а на болотистых берегах. Сваи, приподнимающие дом, защищают жилища от наводнений. Из-за роста площади озёр многие сваи нынче находятся под водой, что создаёт впечатление, что они и раньше находились там. Список поселений Источник: Примечания См. также Культура Полада Хоргенская культура Культура Альтхайм Ссылки Официальный сайт (нем.) (фр.) (англ.) (итал.)
Prazgodovinska kolišča okoli Alp

Prazgodovinska kolišča okoli Alp so vrsta prazgodovinskih naselbin (ali stanovanjskih hiš) v Alpah in okoli njih, zgrajenih od približno 5000 do 500 pr. n. št. na robovih jezer, rek ali mokrišč. Na Unescov seznam svetovne kulturne dediščine so bila vpisana leta 2011 in sicer 111 krajev, ki se nahajajo v Avstriji (5 lokacij), v Franciji (11), v Nemčiji (18), v Italiji (19), v Sloveniji (2) in Švici (56). Za Slovenijo je to prva enota kulturne dediščine v Unescovem seznamu. Izkopavanja, ki se izvajajo le na nekaterih mestih, so prinesla dokaze, ki omogočajo vpogled v življenje v prazgodovinskem času v neolitski in bronasti dobi v alpski Evropi ter na način, kako so se skupnosti med seboj povezovale s svojim okoljem. Kot je navedeno v nominaciji, so naselja edinstvena skupina izjemno dobro ohranjenih in kulturno bogatih arheoloških najdišč, ki predstavljajo enega najpomembnejših virov za raziskovanje zgodnjih agrarnih družb v regiji. V nasprotju s splošnim prepričanjem, hiše niso bile postavljene nad vodo, ampak na bližnjem močvirnem ozemlju. Postavili so jih na kole (pilote), da bi jih zaščitili pred občasnimi poplavami. Ker so jezera v daljšem časovnem obdobju povečala velikost, so številni izvirni piloti zdaj pod vodo, s čimer so sodobni opazovalci dobili zmoten vtis, da je bilo vedno tako. Zemljevid Najdišča Galerija Sklici Zunanje povezave Uradno spletno mesto Zemljevid lokacij Zemljevid lokacij v Google Maps
Abadía de Niederaltaich

La Abadía de Niederaltaich​​ (en alemán: Kloster Niederaltaich)​ es un complejo religioso de la orden benedictina fundado en el año 731 (o, posiblemente, 741), situado en el pueblo de Niederalteich a orillas del Danubio, en Baviera, Alemania.​ Después de su fundación por el duque Odilo de Baviera, el monasterio, dedicado a San Mauricio, fue cedido a los monjes de la abadía de Reichenau regidos por Pirmino. Se considera que Eberswind, el primer abad, fue el compilador de la Lex Baiuvariorum, el primer código de derecho de los habitantes de Baviera. La abadía fue disuelta por la secularización de Baviera en 1803. En 1918, con la ayuda de un profesor de teología, Franz Xaver Knabenbauer, natural de Niederalteich, se reinstauró aquí un monasterio habitado por monjes venidos de la abadía de Metten. En 1932 la iglesia del monasterio recibió del papa el título de basílica menor. Véase también Iglesia católica Abadía Referencias
Klasztor Niederaltaich

Klasztor Niederaltaich – barokowy klasztor benedyktynów, znajdujący się w bawarskiej gminie Niederalteich. Historia Klasztor założył w latach 40. VIII wieku (tradycyjnie przyjęto rok 731 jako rok założenia) książę Odylon. Barokowy wygląd kompleks uzyskał podczas XVIII-wiecznej przebudowy, za kadencji opata Joscia Hambergera. Klasztor zsekularyzowano w 1803 roku. W 1813 kościół i przyległe skrzydła klasztorne został zniszczone przez uderzenie pioruna, a część zabudowań opactwa rozebrano. W 1918 zakonnicy z klasztoru Metten osiedlili się w Niederaltaich i reaktywowali placówkę. W latach 30., wraz z przybyciem dwóch Rosjan do klasztoru, zaczęto tu sprawować Boską Liturgię, a w 1986 w dawnym browarze otwarto dwie cerkwie greckokatolickie. 11 listopada 1931 papież Pius XI wyniósł kościół klasztorny pw. św. Maurycego do godności bazyliki mniejszej. W latach 1953–1954 wzniesiono budynek łączący zachowane skrzydła klasztorne, który przebudowano w latach 1999–2001. Galeria Przypisy
Mănăstirea Niederaltaich

Mănăstirea Niederaltaich este o mănăstire benedictină din Bavaria, cu două obști călugărești (una de rit latin și una de rit bizantin). Mănăstirea se află în imediata apropiere a Dunării, într-un perimetru rezultat din asanarea unui braț vechi al fluviului (alt-aich însemna în germana medievală⁠(d) „Vechea apă”). Istoric Mănăstirea a fost ctitorită de ducele Odilo de Bavaria în secolul al VIII-lea. În școala mănăstirii s-a format în secolul al IX-lea Sfântul Gotthard⁠(d), devenit stareț în anul 996. Acesta a receptat și introdus în Sfântul Imperiu Roman (Germania, Austria, Italia de Nord) reformele inițiate de Abația Cluny (Franța). Principala trecătoare a Alpilor, Passo del San Gottardo, poartă numele acestui stareț din Bavaria. Note Bibliografie Georg Stadtmüller, Geschichte der Abtei Niederaltaich, ediția a II-a, Grafenau, 1986. Galerie de imagini
Thalkirchen-Obersendling-Forstenried-Fürstenried-Solln

Thalkirchen-Obersendling-Forstenried-Fürstenried-Solln est un des vingt-cinq secteurs de la ville allemande de Munich. Histoire Patrimoine L'Asam-Schlössl, bâtiment baroque. La centrale hydroélectrique Isarwerk (1908). le lac Hinterbrühler See. le Flosskanal. le Südpark (1970). Notes et références Liens internes Liste des secteurs de Munich Portail de Munich
Thalkirchen-Obersendling-Forstenried-Fürstenried-Solln

Thalkirchen-Obersendling-Forstenried-Fürstenried-Solln è uno dei distretti in cui è suddivisa la città di Monaco di Baviera, in Germania. Viene identificato col numero 19. Geografia fisica Il distretto si trova nella parte sud della città. Suddivisione Il distretto è suddiviso amministrativamente in 5 quartieri (Bezirksteile): Thalkirchen Obersendling Forstenried Fürstenried-West Solln Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Thalkirchen-Obersendling-Forstenried-Fürstenried-Solln Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su stadt.muenchen.de.