NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arlberg-Kandahar

The Arlberg-Kandahar race (often abbreviated A-K or AK) is an annual alpine skiing event. The first edition of the race was held in 1928 in St. Anton, in the Arlberg district of Austria. The location originally alternated between St. Anton and Mürren, Switzerland. Later, it began to be held in other locations as well, such as Chamonix, France, Sestriere, Italy, and Garmisch-Partenkirchen, Germany. Name The two organizers of the original 1928 race were the Ski Club Arlberg in Austria and the British Kandahar Ski Club, based in Mürren. The latter is named after the British military commander Frederick Roberts, Earl of Kandahar, the major benefactor of the club. (At the first downhill race organized by skiing pioneer Arnold Lunn, held at Crans-Montana in 1911, Roberts donated the trophy, the Roberts of Kandahar Challenge Cup.) History Lunn, founder of the Kandahar Ski Club, met Hannes Schneider of the Ski Club Arlberg in 1927. Together they organized the first slalom race in Arlberg, held at St. Anton. The event was successful, so on March 3 and 4 of the following year they held the first Arlberg-Kandahar races. The slalom and downhill events constituted the first alpine combined events in the history of alpine racing. 45 racers from Austria, Switzerland, the United Kingdom, and the United States took part. Within two years, the popularity of the event brought a major success: in 1930, the International Ski Federation recognized alpine skiing events in addition to the traditional Nordic disciplines. From 1931 until the Second World War, the races were alternately held at Arlberg and Mürren. In 1948, Chamonix became the third host, followed by Sestriere in 1951 and Garmisch-Partenkirchen in 1954. Until the introduction of the World Cup in 1967, the A-K races were the most important alpine ski races besides the Winter Olympics and the World Championships. In the World Cup era, the Arlberg-Kandahar races have continued to be held as part of the World Cup, but their importance has diminished. The word "Kandahar" is still found in the names of many legendary race courses, such as the "Kandahar Garmisch" in Germany, the "Kandahar" event at Chamonix and the spectacular "Kandahar Banchetta" course in Sestriere that hosted the 1997 FIS World Championships, the 2006 Olympics, as well as several World Cup races including the 'Big' Finals in 2004. See also Kandahar Ski Club Kandahar (ski course) Arlberg-Kandahar-Rennen (in German) References External links Kandahar Ski Club A-K race results St. Anton Arlberg.com The history of skiing in St. Anton am Arlberg Chamonix Weekends.com History of the Kandahar ski races
München-Stadelheim

München-Stadelheim, formelt Justizvollzugsanstalt München, er et fængsel beliggende i bydelen Obergiesing i München, Tyskland. Fængslet blev etableret i 1894 og dannede under nazi-tiden rammen om mange henrettelser. Første henrettelse i Stadelheim i skete i 1895 Oprindeligt blev der oprettet 405 tilbageholdelsessteder med individuelle celler, der måler 9,4 kvadratmeter. I årenes løb blev bygningen udvidet støt, og der blev tilføjet et varetægtsfængsel. I begyndelsen af det 20. århundrede husede St. Adelheim, som fængslet populært blev kaldt, 1.005 fanger. De måtte arbejde ni til ti timer i kaserne til 25 pfennigs i timen. Den 26. april 1895, et år efter indflytningen, blev den første dødsdom fuldbyrdet i Stadelheim. Hundreder mere fulgte. Henrettelserne ophørte først 50 år senere. Den sidste fange blev halshugget den 10. april 1945. Et særligt stort antal henrettelser fandt sted i nazitiden En plade på museet lyder: "Ifølge optegnelser blev 1.399 mennesker henrettet i Stadelheim. Det nøjagtige antal er ikke kendt." De fleste af de dødsstrafindsatte døde i guillotinen. Der var især mange henrettelser i nazitiden. 945 henrettelser er dokumenteret fra 1943 til 1945. Fra 1924 blev de henrettet af den statsansatte bøddel i Bayern Johann Reichart (de). Han blev ansat som bøddel i Dresden, Stuttgart og Weimar på samme tid. Det siges, at han i alt dræbte 2.951 dødsdømte fanger med guillotinen. 59 døde af hans hånd i galgen. Fra 1943 besluttede Rigsjustitsministerium, at ikke engang en præst måtte deltage i henrettelsen. Guillotinen Guillotinen blev bragt til Straubing i de sidste dage af krigen sammen med fanger, som også skulle henrettes. De var imidlertid i stand til at flygte. Guillotinen opbevares nu i det bayerske nationalmuseum. Afskedsbreve opbevares også på museet. Af prominente indsatte er Adolf Hitler, Ernst Röhm, de to søskende Sophie Scholl og Hans Scholl og John Demjanjuk, som ikke nåede at afsone sine fem års fængsel, før han døde i 2012. Referencer Eksterne henvisninger Justizvollzugsanstalt München Arkiveret 1. april 2007 hos Wayback Machine
Prison de Stadelheim

La prison de Stadelheim (en allemand : Justizvollzugsanstalt München), située à Munich est l'une des plus grandes prisons d'Allemagne. Créée en 1894, elle est toujours en activité. Elle occupe un site d'une surface de 14 hectares et a une capacité de 1 500 prisonniers. Un mémorial aux personnes qui y ont été exécutées par les nazis y a été construit en 1974, mémorial qui peut être visité sur demande par des groupes. À l'occasion du 65e anniversaire de l'exécution de Hans et Sophie Scholl et de Christoph Probst, le mémorial a été pour la première fois ouvert au grand public le 22 février 2008. Histoire Sous le Troisième Reich, elle fut le lieu de plus de 1 000 exécutions. Lors de la nuit des Longs Couteaux, des membres de la SA dont Ernst Röhm y ont été assassinés par des SS. C'est également à Stadelheim qu'ont été guillotinés de nombreux résistants ou opposants au nazisme, dont les membres du mouvement de la Rose Blanche. Description Détenus notables Après leurs jugements du 23 février 1943 par le même tribunal que celui qui a jugé Hans et Sophie Scholl, huit résistants français du groupe René Gallais de Fougères, attaché au réseau "Ceux de la Libération" y ont été guillotinés le 21 septembre 1943. Avant 1933 Anton Graf von Arco auf Valley (1897–1945), Kurt Eisner (1867–1919) Adolf Hitler (1889–1945), du 24 juin au 27 juillet 1922 Gustav Landauer (1870–1919) Eugen Leviné (1883–1919) Ludwig Quidde (1858–1941) Ludwig Thoma (1867–1921) Ernst Toller (1893–1939), De 1933 à 1945 Josefine Brunner (1909-1943) Hermann Frieb (1909–1943) Willi Graf (1918–1943) Kurt Huber (1893–1943) Hans Leipelt (1921–1945) Christoph Probst (1919–1943) Ernst Röhm (1887–1934) Alexander Schmorell (1917–1943) Hans Scholl (1918–1943) Sophie Scholl (1921–1943) Adele Stürzl (1892-1944) Après 1945 Breno (1989) John Demjanjuk (1920–2012) Günther Kaufmann (1947–2012) Ingrid Schubert (1944–1977) Oliver Shanti (*1948) Karl Wolff (1900–1984) Beate Zschäpe (1975) 13 militants du Soulèvement de la dernière génération et Scientist rebellion Notes et références Liens externes Portail de la prison Portail du droit Portail de la Bavière Portail du nazisme
Prigione di Stadelheim

La prigione di Stadelheim, nel distretto Giesing a Monaco di Baviera, è una delle più grandi prigioni tedesche. Storia Costruita nel 1894, era il luogo dove avvenivano molte esecuzioni, particolarmente durante il periodo nazista. Adolf Hitler vi fu detenuto per alcune settimane nel 1922. Qui vennero portati molti degli arrestati durante la notte dei lunghi coltelli e qui vennero eseguite la maggior parte delle esecuzioni. Rosa Bianca Nel 1974 lo scultore William Breitsameter ha realizzato un memoriale per ricordare il sacrificio di Hans Scholl e della sorella minore Sophie Scholl, appartenenti al movimento della Rosa Bianca di opposizione al nazismo e che vennero giustiziati in questa prigione. L'opera d'arte è conservata nell'edificio della struttura. Note Voci correlate Germania nazista Rosa Bianca Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla prigione di Stadelheim Collegamenti esterni (EN) Munich Stadelheim Prison, su frankfallaarchive.org.
Więzienie Stadelheim

Więzienie Stadelheim w Monachium – jedno z największych więzień w Niemczech, znajduje się w dzielnicy Obergiesing. Historia Założone w 1894 w czasach cesarza Wilhelma II. W więzieniu wykonano przynajmniej 1049 wyroków śmierci, większość w okresie III Rzeszy. W 1922 przebywał w nim krótko Adolf Hitler. W okresie III Rzeszy więzienie nazistowskie, w którym wykonywano wyroki śmierci przez zgilotynowanie na wrogach politycznych oraz członkach niemieckiego antynazistowskiego ruchu oporu. W Stadelheim ścięto zarówno konspiratorów z organizacji Białej Róży, m.in. Sophie Scholl, Hansa Scholla oraz Christopha Probsta (1943), jak również zastrzelono przywódcę nazistowskich bojówek SA, który zbyt mocno uniezależnił się od Führera – Ernsta Röhma (1934). Po wojnie za jazdę samochodem po pijanemu trafił tu również polski pisarz Marek Hłasko. W więzieniu tym przebywał czekający na wyrok oskarżony o współudział w mordowaniu Żydów Iwan Demianiuk. Dane statystyczne Powierzchnia: 14 hektarów Pojemność: około 1500 więźniów (maksimum 2100) Największa liczba więźniów: 9 października 1993 – 1969 więźniów Egzekucje w latach 1895–1927: 14 Egzekucje w latach 1933–1945: około 1035 Przypisy Linki zewnętrzne Więzienie Stadelheim. [dostęp 2010-01-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (1 kwietnia 2007)]. (niem.).
Stadelheim

Stadelheim, formellt Justizvollzugsanstalt München, är ett fängelse beläget i stadsdelen Giesing i södra München. Fängelset grundades år 1894. Minst 1 049 personer har avrättats i Stadelheim, de allra flesta under den nazistiska eran 1933–1945. Den tidigare SA-ledaren Ernst Röhm sköts ihjäl i cell nummer 70 under de långa knivarnas natt 1934. Den 22 februari 1943 halshöggs Vita rosen-medlemmarna Hans Scholl, Sophie Scholl och Christoph Probst. De vilar på den närbelägna begravningsplatsen Am Perlacher Forst. Kända interner Breno Borges, häktad misstänkt för mordbrand 2011 John Demjanjuk, nazistisk krigsförbrytare Kurt Eisner Willi Graf, medlem i Vita rosen Anton von Arco auf Valley, Kurt Eisners mördare Hans Hartwimmer, Wilhelm Olschewski med flera ur Hartwimmer-Olschewski-gruppen, en kommunistisk motståndsgrupp Kurt Huber, medlem i Vita rosen Gustav Landauer Eugen Leviné Christoph Probst, medlem i Vita rosen Ernst Röhm, tidigare ledare för SA Alexander Schmorell, medlem i Vita rosen Hans Scholl, medlem i Vita rosen Sophie Scholl, medlem i Vita rosen Ingrid Schubert, medlem i Röda armé-fraktionen Oliver Shanti Ludwig Thoma Ernst Toller Friedrich von Lama Bebo Wager, medlem i Revolutionären Sozialisten Deutschlands Konstantin Wecker Karl-Heinz Wildmoser Dieter Zlof, Richard Oetkers kidnappare Beate Zschäpe, medlem i Nationalsozialistischen Untergrunds Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Justizvollzugsanstalt München, 28 augusti 2013. Externa länkar Fängelset officiella webbplats Wikimedia Commons har media som rör Stadelheim.
St. Korbinian (Kleinweil)

Die römisch-katholische Privatkapelle St. Korbinian in Kleinweil, einem Gemeindeteil von Großweil im oberbayerischen Landkreis Garmisch-Partenkirchen, gehört als Teil der Pfarrei St. Tertulin Schlehdorf im Pfarrverband Heimgarten-Schlehdorf-Ohlstadt-Großweil zum Dekanat Werdenfels des Erzbistums München und Freising. Das Gotteshaus mit der Adresse Sindelsdorfer Straße 20 steht unter Denkmalschutz. Geschichte Die heutige Ortskapelle wurde im Jahr 1767 anstelle eines baufälligen Vorgängergebäudes erbaut. Die Ausstattung stammt aus dem Jahr 1769, in dem die Kapelle auch geweiht wurde. 1940 wurden bei einem Einbruch mehrere Figuren entwendet. 2009 wurde ein elektrisches Läutwerk eingebaut. Eigentümer der Kapelle sind die 14 „Rechtler“ – Nachfahren der 14 Kleinweiler, die das Gotteshaus errichteten. Die „Rechtler“ kümmern sich seitdem um den Unterhalt des Bauwerks. Beschreibung und Ausstattung Der geostete barocke Saalbau mit eingezogenem Chor besitzt im Westen einen Zwiebelturm. Den Hochaltar fertigte der Kleinweiler Kistler Johann Georg Miller. Die Figuren des heiligen Augustinus und Korbinian spendete das Kloster Schlehdorf. Einzelnachweise
Verwaltungsgemeinschaft Lohr am Main

In der Verwaltungsgemeinschaft Lohr am Main (amtlich: Lohr a.Main) im unterfränkischen Landkreis Main-Spessart haben sich folgende Gemeinden zur Erledigung ihrer Verwaltungsgeschäfte zusammengeschlossen: Neuendorf, 803 Einwohner, 9,64 km² Neustadt a. Main, 1140 Einwohner, 19,81 km² Rechtenbach, 1050 Einwohner, 7,28 km² Steinfeld, 2079 Einwohner, 33,69 km² Sitz, aber nicht Mitglied der Verwaltungsgemeinschaft ist Lohr am Main. Einzelnachweise
Wspólnota administracyjna Lohr am Main

Wspólnota administracyjna Lohr am Main – wspólnota administracyjna (niem. Verwaltungsgemeinschaft) w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Dolna Frankonia, w regionie Würzburg, w powiecie Main-Spessart. Siedziba wspólnoty znajduje się w mieście Lohr am Main, przy czym nie jest ono członkiem wspólnoty. Wspólnota administracyjna zrzesza cztery gminy wiejskie (Gemeinde): Neuendorf, 830 mieszkańców, 9,65 km² Neustadt am Main, 1 249 mieszkańców, 19,81 km² Rechtenbach, 993 mieszkańców, 7,27 km² Steinfeld, 2 233 mieszkańców, 33,69 km²
Landsberg-fængslet

Landsberg-fængslet (tysk: Justizvollzugsanstalt Landsberg) er et tysk fængsel, der blev opført i 1910 i Landsberg am Lech i den sydvestlige del af den tyske delstat Bayern, ca. 65 km vest for München og 32 km syd for Augsburg. I 1924 tilbragte Adolf Hitler otte måneder i fængslet efter en dom for forræderi i forbindelse med Ølkælderkuppet året før. Under fængselsopholdet skrev han bogen Mein Kampf med hjælp fra sin medfange Rudolf Hess. Umiddelbar efter 2. verdenskrig brugte den amerikanske hær Landsberg-fængslet til 110 tyske krigsforbrydere, som var dømt enten ved Nürnbergprocesserne eller andre domstole. 275 krigsforbrydere blev hængt i Landsberg-fængslet. Den sidste henrettelse fandt sted den 8. juni 1951. Ekstern henvisning Time, syv henrettelser (engelsk) Arkiveret 21. august 2013 hos Wayback Machine
Prisión de Landsberg

La prisión de Landsberg es un centro penitenciario situado en la ciudad de Landsberg am Lech, en el suroeste del estado alemán de Baviera, a unos 65 kilómetros al oeste de Múnich y a 35 kilómetros al sur de Augsburgo. Historia En 1924 Hitler pasó 264 días en Landsberg después del fallido Putsch de Múnich. Durante su encarcelamiento escribiría Mi Lucha (Mein Kampf), con la colaboración de Rudolf Hess. La prisión fue utilizada por los Aliados de la Segunda Guerra Mundial durante la ocupación de Alemania para la reclusión de criminales de guerra nazis. En 1946, el general Joseph T. McNarney, comandante en jefe de las fuerzas de ocupación de Estados Unidos en Alemania, renombró la prisión como Prisión de criminales de guerra N.º 1. Los estadounidenses cerraron la instalación de crímenes de guerra en 1958. El control de la prisión fue entregado a las autoridades de la Alemania occidental y actualmente es mantenida por el Servicio de Prisiones del Ministerio de Justicia de Baviera. Prisioneros notables en Landsberg Ulrich Greifelt Josef Dietrich Hellmuth Felmy Adolf Hitler Otto Hofmann Karl-Adolf Hollidt Hermann Hoth Otto Ohlendorf Waldemar Klingelhöfer Alfried Krupp Hans Heinrich Lammer Wilhelm List Rupert Mayer, sacerdote católico Erhard Milch Joachim Peiper Martin Sandberger Gustav Adolf Steengracht von Moyland Otto Steinbrinck Walter Warlimont Bernhard Weiss Uli Hoeness, expresidente del FC Bayern de Múnich Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Prisión de Landsberg.
Prison de Landsberg

La prison de Landsberg est une prison construite en 1910 dans la ville allemande de Landsberg am Lech, qui se trouve dans le sud-ouest de la Bavière, à 65 km à l'ouest de Munich. Historique Après la Seconde Guerre mondiale, durant l'occupation de l'Allemagne par les Alliés, l'armée américaine en fait la « prison pour criminels de guerre no 1 ». Les premiers détenus pour crime de guerre sont envoyés à Landsberg en décembre 1945. Au total, la prison va abriter 110 prisonniers condamnés lors des procès de Nuremberg, 1 416 criminels de guerre des procès de Dachau et 18 des procès de Shanghai. En cinq ans et demi, 275 criminels de guerre vont y être exécutés sous l'autorité des puissances occupantes dont les principaux condamnés à mort du procès des Einsatzgruppen : Otto Ohlendorf, Erich Naumann, Paul Blobel ou Werner Braune y ont été pendus le 7 juin 1951. La dernière pendaison, celle de Hans-Theodor Schmidt, ancien adjoint du commandant du camp de Buchenwald, condamné à mort lors du procès de Buchenwald, a eu lieu, également, le 7 juin 1951. La prison pour criminels de guerre est fermée en mai 1958 après que les derniers prisonniers, quatre anciens officiers SS, condamnés durant les procès des Einsatzgruppen, sont relâchés. La prison de Landsberg est aujourd'hui une prison gérée par le ministère bavarois de la Justice. Détenus notables Adolf Hitler y est détenu pendant neuf mois en 1924, après l'échec du putsch de la Brasserie à Munich. C'est là qu'il dicte le texte de Mein Kampf à plusieurs de ses camarades emprisonnés, dont Rudolf Hess et Emil Maurice. En juin 2014, l'ex-président du Bayern Munich et ancien joueur international allemand, Ulrich Hoeness, y est incarcéré après avoir été reconnu coupable de fraude fiscale le 13 mars 2014 et condamné à trois ans et demi de prison. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Landsberg Prison » (voir la liste des auteurs). Notes Références Liens externes Internet site for Landsberg am Lech Portail de la prison Portail de la Bavière
Gevangenis van Landsberg

De gevangenis van Landsberg is een gevangenis in Landsberg am Lech, een stad in het zuidwesten van Beieren in Duitsland, op zo'n 45 km van München. Geschiedenis De gevangenis van Landsberg werd in 1910 in gebruik genomen. De bekendste gevangene was Adolf Hitler die er in 1924 een jaar opgesloten zat nadat hij schuldig bevonden was aan verraad tijdens de Bierkellerputsch. Het was tijdens deze gevangenschap dat hij met de hulp van zijn assistent Rudolf Hess zijn boek Mein Kampf schreef. Na de Tweede Wereldoorlog was hier de War Criminals Prison No. 1 gevestigd waar de Amerikaanse bezettingsmacht talrijke nazikopstukken gevangen hield. Op het terrein van de gevangenis werden ongeveer 290 oorlogsmisdadigers ter dood gebracht, onder wie Karl Brandt, hoofdbeklaagde in het zogenaamde artsenproces, en leiders van Einsatzgruppen zoals Erich Naumann en Otto Ohlendorf. De laatste executies van nazi-aanhangers vonden medio 1951 plaats. Tegenwoordig ressorteert de gevangenis van Landsberg - nog steeds als zodanig gebruikt - onder het Beierse ministerie van justitie. De bekendste gevangene van 2014 was Uli Hoeneß, voormalig voorzitter van Bayern München, die hier gevangengezet was na zijn veroordeling wegens belastingontduiking. Zie ook Anton von Arco auf Valley Erhard Milch
Więzienie Landsberg

{\textstyle } Więzienie Landsberg (niem. Justizvollzugsanstalt Landsberg) – zakład karny położony w mieście Landsberg am Lech na południowym zachodzie Bawarii, około 65 km na zachód od Monachium i 35 km na południe od Augsburga. Historia Więzienie zostało zbudowane około 1910 na zachodnim obrzeżu miasta. Najbardziej znanym więźniem był Adolf Hitler, który przebywał w więzieniu Landsberg w 1924 po skazaniu za zdradę stanu poprzez zorganizowanie puczu monachijskiego. W czasie pobytu w więzieniu, z pomocą swego sekretarza Rudolfa Heßa, podyktował i napisał Mein Kampf. Podczas okupacji alianckiej Niemiec po II wojnie światowej Armia Stanów Zjednoczonych przeznaczyła więzienie Landsberg na „Więzienie dla przestępców wojennych nr 1” („War Criminal Prison No. 1”), w którym przebywało wielu skazanych nazistowskich przestępców wojennych. Wielu niemieckich przestępców wojennych zostało straconych w więzieniu Landsberg przez powieszenie (m.in. Karl Brandt i inni w tzw. procesie lekarzy). Ostatnie siedem egzekucji miało miejsce 7 czerwca 1951. Były to również ostatnie wyroki śmierci wykonane na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Obecnie zakład karny jest administrowany przez Zarząd Więziennictwa Bawarskiego Ministerstwa Sprawiedliwości. Linki zewnętrzne Opis historii więzienia Landsberg (w j. niem.). landsberg.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-19)].
Ландсбергская тюрьма

Ландсбергская тюрьма (Ландсбергское исправительное учреждение, нем. Justizvollzugsanstalt Landsberg) — исправительное учреждение в городе Ландсберг-ам-Лех в Баварии. Тюрьма Ландсберг известна тем, что в ней отбывали наказание Адольф Гитлер и Рудольф Гесс, осуждённые за пивной путч, а также содержались многие нацистские преступники. История Тюрьма Ландсберг была построена в 1910 году и предназначалась для содержания преступников. В 1924 году, после подавления пивного путча, в тюрьме отбывали наказание его участники, в том числе Адольф Гитлер, Рудольф Гесс и Грегор Штрассер. Гитлер содержался в комфортных условиях, его камеру убирали другие заключённые, он регулярно принимал посетителей. За время заключения Гитлер надиктовал (сначала секретарю Эмилю Морису, а затем Гессу) свою книгу «Моя борьба». С октября 1932 года по август 1957 года капелланом тюрьмы служил католический священник Карл Моргеншвейс. После победы союзников во Второй мировой войне в Ландсбергской тюрьме, переименованной в Тюрьму для военных преступников № 1 и находившейся под контролем американских оккупационных властей, содержались признанные виновными в военных преступлениях и преступлениях против человечности нацисты, в частности фигуранты суда по делу медиков, суда над командирами айнзацгрупп и суда над сотрудниками администрации и персонала концлагерей, осужденные к ВМН или к тюремному заключению. В общей сложности количество заключённых превышало полторы тысячи человек. В тюрьме проводились казни, с ноября 1945 года по июнь 1951 года было казнено 284 человека, среди них Освальд Поль, Отто Олендорф, Эрих Науман, Фридрих Гильдебрандт, Август Эйгрубер, профессор Карл Гебхардт, доктор Карл Брандт. В ходе исполнения приговоров по групповым делам, вынесенным американскими военными судами в Дахау, были нередки случаи групповых казней. Последние заключённые — четверо участников процесса айнзацгрупп (дело О. Олендорфа и др.) — были освобождены в 1958 году. Сейчас тюрьма находится в подчинении властей Баварии. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Ландсбергская тюрьма Официальный сайт Ландсберга-на-Лехе
Landsbergfängelset

Landsbergfängelset, Justizvollzugsanstalt Landsberg, är ett fängelse i Landsberg am Lech i Bayern. Historia Fängelset stod klart 1908. Efter den misslyckade Ölkällarkuppen i München den 9 november 1923 avtjänade Adolf Hitler sitt, ursprungligen fem år långa, fängelsestraff på Landsbergs fästning mellan april och december 1924. Mellan 1945 och 1958 tjänade Landsbergs fästning som interneringsanstalt för arresterade och dömda tyska krigsförbrytare. Fram till 1951 verkställdes i Landsberg 279 dödsdomar genom hängning och 29 genom arkebusering. Bland de avrättade återfinns Karl Brandt, Karl Gebhardt, Oswald Pohl, Paul Blobel och Otto Ohlendorf. En känd person som avtjänade ett straff i fästningen var Alfried Krupp von Bohlen und Halbach; han var intern 1948–1951 tillsammans med flera andra personer som haft ledande poster i Kruppkoncernen. Ett flertal av dem som avrättades i Landsberg är begravda på den närbelägna Spöttinger Friedhof. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Landsbergfängelset. Officiell webbplats Landsbergfängelsets historia (landsberg.de)