NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Herrenchiemsee

Herrenchiemsee (in het Duits "Insel Herrenchiemsee" of ook "Herreninsel" genoemd) is met een totale oppervlakte van ongeveer 240 ha het grootste van de drie eilanden in de Chiemsee, een meer in Beieren. Samen met de twee andere eilanden, de Frauenchiemsee (of "Fraueninsel") en Krautinsel, vormt het de gemeente "Chiemsee", qua oppervlakte de kleinste van Beieren. Herrenchiemsee is, in tegenstelling tot Frauenchiemsee, dat permanent door ongeveer 300 personen bewoond wordt, slechts door een paar personen bewoond, die voornamelijk zorg dragen voor een van de meest bekende toeristische attracties in Beieren: het door "sprookjeskoning" Lodewijk II van Beieren in de stijl van het kasteel van Versailles gebouwde Neues Schloss Herrenchiemsee. De spiegelzaal van het kasteel is groter dan die in Versailles. Ook de tuinen zijn minutieus gekopieerd. De koning verbleef er slechts sporadisch, ondanks de grote hap die de bouw ervan uit de schatkist genomen had. Naast het Neues Schloss Herrenchiemsee staat op het eiland ook nog het als Altes Schloss Herrenchiemsee bekende vroegere Klooster Herrenchiemsee. Hier kwam van 10 tot 23 augustus 1948 een "Sachverständigen-Ausschuss für Verfassungsfragen" samen, die een ontwerp-grondwet maakte, die later als discussiebasis door de Parlamentarische Rat gebruikt werd, en uiteindelijk leidde tot de Duitse Grondwet van 1949. De benamingen "Herreninsel" en "Fraueninsel" vinden hun oorsprong in het feit dat zich op het ene eiland een mannenklooster (eerst Benedictijnen, later Augustijnen) en op het andere een vrouwenklooster (Benedictinessen) bevond.
Herrenchiemsee (wyspa)

Herrenchiemsee (również Herreninsel) – największa z wysp na jeziorze Chiemsee w Górnej Bawarii. Administracyjnie należy do gminy Chiemsee. Na wyspie mieszka na stałe kilka-kilkanaście osób. Wyspa jest znana ze znajdujących się na niej zabytków: Klasztoru Herrenchiemsee (zwanego starym pałacem) i nowego pałacu Herrenchiemsee. W budynku klasztoru (ufundowanego ok. 756 roku) zebrali się w sierpniu 1949 roku uczestnicy konwentu, który przygotował projekt konstytucji Niemiec. Z kolei nowy pałac został wybudowany na podobieństwo Wersalu w latach 1878-1886 na zamówienie króla Ludwika II, który kupił wyspę w 1873 roku.
Herrenchiemsee

A ilha de Herrenchiemsee (em alemão Insel Herrenchiemsee ou Herreninsel, que quer dizer Ilha dos homens) com os seus 240 ha é a maior das três ilhas do lago Chiem. A Herreninsel, juntamente com a Fraueninsel e a Krautinsel formam o município de Chiem, o mais pequeno Land da Baviera. Contrariamente à Fraueninsel que tem 300 habitantes, Herrenchiemsee não é habitada permanentemente todo o ano. A sua principal curiosidade é o Palácio de Herrenchiemsee construído no estilo do Palácio de Versalhes. Também se encontra aqui o castelo onde foi elaborada a constituição alemã de 10 a 23 de agosto de 1948. Ligações externas Departamento de palácios da Baviera [1]
Herrenchiemsee

Herrenchiemsee (cunoscută și ca Herreninsel și mai demult ca Herrenwörth) este cea mai mare insulă ca mărime din cele trei insule de pe lacul Chiemsee. Împreună cu Fraueninsel și Krautinsel, ea aparține comunei Chiemsee din Districtul Rosenheim al regiunii administrative Bavaria Superioară, cea mai mică comună comună din Bavaria. Ea are suprafața de 238 ha. Generalități Insula este accesibilă pe tot parcursul anului printr-o linie de navigație a companiei Chiemsee-Schifffahrt, în principal din Gstadt și Prien, precum și parțial din alte locuri din jurul lacului Chiemsee și de pe Fraueninsel. Timp de secole, până la Secularizarea din Bavaria din perioada 1803 - 1835, insula a fost deținută de către Mănăstirea Herrenchiemsee. Insula a fost achiziționată în 1873 de către regele Ludovic al II-lea al Bavariei pentru suma de 350.000 de florini de la un consorțiu de speculatori de lemn din Württemberg, după care el a dispus construirea aici a Castelului Herrenchiemsee. Acest lucru a dterminat renunțarea la defrișarea planificată a insulei. Obiective turistice Castelul Herrenchiemsee. Spre deosebire de Fraueninsel, care este locuită permanent de circa 300 de persoane, pe insula Herrenchiemsee locuiesc doar câțiva oameni pe tot parcursul anului, dar insula a devenit un punct de atracție turistică binecunoscut: regele bavarez Ludovic al II-lea a construit aici Castelul Herrenchiemsee, o copie a Castelului de la Versailles (fără cele 2 aripi laterale). Mănăstirea Herrenchiemsee. În afară de Castelul Herrenchiemsee, pe insulă se află o fostă mănăstire (Mănăstirea Herrenchiemsee) cunoscută ca Altes Schloss Herrenchiemsee. Aici a avut loc în perioada 10 - 23 august 1948 Convenția constituțională de la Herrenchiemsee pentru a elabora un proiect de constituție al RFG care urma a fi discutat de Consiliul parlamentar. Departamente forestiere În jur de două treimi din insulă (cu excepția locului unde se află castelul și a părții de nord cu castelul vechi) sunt împărțite în zece departamente silvice (unsprezece cu Castelul Vechi), cu un total de 156,8 ha, ceea ce corespunde unui procent de 65,9% din suprafața insulei. Zona are un caracter de parc și cuprinde un parc de căprioare. Galerie de imagini Bibliografie Hans Gerhard Evers: Herrenchiemsee, în: Hans Gerhard Evers: "Tod, Macht und Raum als Bereiche der Architektur". München, Neuer Filser-Verlag, 1939, 311 S., 48 S. Abb. / 2., verb. u. um zahlr. Abb. erw. Auflage. Verlag W. Fink, 1970 Hans Gerhard Evers: Ludwig II. von Bayern, Theaterfürst, König, Bauherr, Hirmer Verlag, München 1986, hrsg. von J.A. Schmoll gen. Eisenwerth, besorgt von Klaus Eggert. 470 Seiten mit 176 Tafeln und 193 Abbildungen, davon 84 in Farbe, 33 Abb. im Text. Leinen. Bayerisches Flurnamenbuch, Band 1: Gemeinde Chiemsee. Hrsg. von Michael Henker und Wolf-Armin Frhr. v. Reitzenstein. München, Haus der Bayerischen Geschichte, 1992. ISBN 3-927233-21-8 Legături externe Bayerische Schlösserverwaltung Herrenchiemsee-Bibliographie Arhivat în 8 octombrie 2007, la Wayback Machine. (PDF-Datei; 479 kB) Privat erstellter Film vom Herrenchiemsee (RealVideo / 11,2 MB) Arhivat în 27 septembrie 2007, la Wayback Machine.
Iglesia de Nuestra Señora (Núremberg)

La iglesia de Nuestra Señora de Núremberg es una iglesia gótica de la ciudad de Núremberg (Alemania). Es un magnífico ejemplo de gótico báltico o gótico de ladrillo que se construyó por iniciativa del emperador del Sacro Imperio Romano Carlos IV, entre los años 1350 y 1358. La iglesia contiene muchas esculturas, algunas de ellas muy restauradas. Se conservan numerosas obras de arte de la Edad Media en la iglesia, como el llamado Altar Tucher (c. 1440, originalmente el altar mayor de la iglesia agustiniana de San Vito), y dos monumentos de Adam Kraft (1498). Historia La iglesia se construyó en el gran mercado, en el lugar donde se levantaba la antigua sinagoga, que fue destruida durante el pogromo de 1349 (que siguió a un brote de peste negra). El arquitecto fue probablemente Peter Parler. El emperador Carlos IV quiso utilizar la Iglesia de Nuestra Señora para la celebración de las ceremonias imperiales, lo que se refleja en la balconada del pórtico saliente de su fachada principal y en la simplicidad de su decoración, a excepción de los escudos de armas del Sacro Imperio Romano, de los siete electores, de la ciudad de Núremberg y de la ciudad de Roma, lugar de coronación de los emperadores del Sacro Imperio Romano. El hijo de Carlos IV, Wenceslao fue bautizado en la iglesia en 1361, ocasión en la que se mostraron públicamente las reliquias e insignias imperiales. A partir de 1423, estas reliquias se mantuvieron de forma permanente en Núremberg, y desde entonces se muestran públicamente una vez al año, en una plataforma especial de madera construida para ese propósito. Arquitectura La Iglesia de Nuestra Señora es un templo de estructura de salón, planta cuadrada, tres naves y una tribuna para el emperador. La iglesia contiene nueve tramos sostenidos por cuatro columnas monocilíndricas. Se trata de una traducción gótica de la capilla románica que mandó construir Federico I Barbarroja en el castillo imperial de Núremberg entre 1170 y 1178.​ La tribuna de San Miguel o del emperador se abre a la nave por medio de una galería, con arcadas flotantes, decoradas con tracería, que consta de tres rosetones con el apoyo de un arco rebajado. La fachada es de piñón escalonado, rematada con una fina torre octogonal en el eje central. El gablete se encuentra articulado en nichos que anteriormente contenían esculturas. El pórtico saliente está enriquecido con tracerías, sus tres lados contienen puertas y las jambas y arquivoltas están decoradas con esculturas. Männleinlaufen Una de las elementos más notables de la iglesia es el "Männleinlaufen", un reloj mecánico construido para conmemorar la Bula de Oro de 1356. El reloj fue instalado en la iglesia en 1506 y muestra al emperador sentado con el príncipe elector que lo rodea. Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de Nuestra Señora.
Фрауенкирхе (Нирнберг)

Фрауенкирхе (нем. Frauenkirche), сада Римокатоличка жупна Црква Девице Марије, на источној страни главног трга, је једна од најважнијих цркава у Нирнбергу која је изграђена по налогу Карла IV а у време архитекта Петера Парлера (1352- 1362) у стилу готике- од опеке са великим бројем скулптура високог квалитета као и два споменика од Адама Крафта који су временом и делом јако рестаурирани. Литература Robert Leyh: Die Frauenkirche zu Nürnberg. Katholische Pfarrkirche Unserer Lieben Frau. Fotos Reinhard Bruckner. [Engl. Übers. der Bildunterschr.: Margaret Marks]. München; Zürich: Schnell und Steiner, 1992, 56 S., ISBN 3-7954-0721-4 (Große Kunstführer; Band 167) Günther Bräutigam Buchbesprechung Robert Leyh: Die Frauenkirche zu Nürnberg. München; Zürich: Schnell und Steiner, 1992, S. 264 f. - online Dehio-Handbuch: Bayern I. Franken. 2. Auflage, München 1999, S. 739 ff. Gerhard Weilandt: Das Hochaltarretabel der Nürnberger Frauenkirche. Ein Hauptwerk der Kunst um 1400 (Standortstudien V), in: Kunst als Herrschaftsinstrument. Böhmen und das Heilige Römische Reich unter den Luxemburgern im europäischen Kontext, hg. v. Jiří Fajt/Andrea Langer, Berlin/München 2009, S. 196-220. Günter Heß, Viktoria Huck: 500 Jahre Männleinlaufen, hg. v. Kath. Pfarramt Zu Unserer Lieben Frau, Nürnberg, 2009 Спољашње везе Pfarrei Zu Unserer Lieben Frau, Nürnberg
Frauenkirche, Nürnberg

Frauenkirche är en romersk-katolsk gotisk kyrkobyggnad i centrala Nürnberg i Bayern i Tyskland, helgad åt Jungfru Maria. Kyrkan påbörjades år 1355 på initiativ av Karl IV och konsekrerades år 1358. I interiören finns bland annat Tucheraltaret från 1400-talets mitt samt en rad skulpturer. Därtill har Adam Kraft utfört två monument i kyrkan. Bilder Källor Frauenkirche – Kurzführer Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Frauenkirche, Nürnberg.
Kamenný most v Řezně

Kamenný most (německy Steinerne Brücke) přes Dunaj ve starobylém Řezně, postavený v první polovině 12. století, je považován za nejstarší dochovaný most v Německu. Most je jednou z nejvýznamnějších románských staveb a kulturních památek v bavorském Řezně. Historie Most byl budován mezi léty 1135 a 1146. Dlouhý je přes 330 metrů. Protože se dlouhou dobu jednalo o jediný most přes Dunaj, město zbohatlo na výběru mýta. Kamenný most je údajně[kdo?] dílem téhož stavitele jako Juditin most v Praze a posloužil jako inspirace také pro další mosty.[zdroj?] Slavné párky Würstchen (něm. „buřtík“) údajně vznikly při stravování dělníků na stavbě tohoto mostu.[zdroj?] Legenda Ke stavbě mostu se váže legenda o stavitelích mostu a katedrály sv. Petra, kteří mezi sebou uzavřeli sázku, který z nich bude se svým dílem hotov jako první. Stavitel mostu prohrával, a proto uzavřel dohodu s ďáblem, že pokud s jeho pomoci dokončí most dříve, než bude dostavěna katedrála, vezme si ďábel na oplátku první živou bytost, která přes most přejde. Po hotovém mostě nechal stavitel přeběhnout psa a podmínka dohody s ďáblem byla splněna. Druhý stavitel měl po své porážce spáchat sebevraždu skokem z věže katedrály.[zdroj?] Datování vzniku mostu a katedrály naznačuje, že tato legenda není pravdivá. Odkazy Související články Juditin most Kamenný most v Písku Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Steinerne Brücke na Wikimedia Commons
Каменный мост (Регенсбург)

Каменный мост (нем. Steinerne Brücke) — мост через реку Дунай в городе Регенсбурге (Германия, федеральная земля Бавария). Наряду с Регенсбургским собором он является основной достопримечательностью города. История Мост строился в течение 11 лет, в период с 1135 по 1146 гг. по указу Людовика VII для форсирования Дуная участниками Второго крестового похода. Следующие восемь веков этот мост был единственным через реку в Регенсбурге. Мост украшает скульптура мальчика (Bruckmandl), установленная в 1446 году. Нынешний вариант скульптуры датируется 23 апреля 1854 года. Рядом с мостом находится популярная у туристов и жителей города историческая сосисочная Регенсбурга, служившая ранее строительной конторой или кухней для рабочих, участвовавших в строительстве моста. Легенды О строительстве моста существует известная легенда. Поспорили как-то зодчий моста с зодчим Регенсбургского собора, чье творение раньше достроено будет. Строение собора шло быстрее и решил тогда создатель моста заключить договор с чертом. По его условиям первые три души, пересекшие мост, принадлежат черту. После этого постройка моста шла очень быстро и он был полностью закончен значительно раньше собора. Черт потребовал свою плату и хитрый архитектор пустил по только что сооруженному шедевру петуха, курицу и собаку. Со злости черт решил уничтожить мост, но это ему не удалось. Ссылки Karl Bauer: Regensburg. Regensburg 1988, ISBN 3-921114-00-4, S. 192ff. Edith Feistner (Hrsg.): Die Steinerne Brücke in Regensburg (= Forum Mittelalter, Band 1), Schnell & Steiner, Regensburg 2005, ISBN 3-7954-1699-X Helmut-Eberhard Paulus: Steinerne Brücke mit Regensburger und Amberger Salzstadel und einem Ausflug zur Historischen Wurstküche (= Regensburger Taschenbücher, Band 2), Buchverlag der Mittelbayerischen Zeitung, Regensburg 1993, ISBN 3-927529-61-3 Johann Schönsteiner: Beschreibung der Donaubrücke Regensburg — Steinerne Brücke Universität Regensburg: Des Baumeisters Bund mit dem Teufel Seite der Stadt Regensburg zur Sanierung der Brücke Abriß der Stadt Regensburg östlich und westlich der Steinernen Brücke. Bayerische Staatsbibliothek, Cod.icon. 198.
Radnice v Augsburgu

Augsburská radnice, německy Augsburger Rathaus, je významná architektonická památka v německém městě Augsburg považovaná za jeden z nejdůležitějších projevů architektonické renesance na sever od Alp. Postavena byla v letech 1615–1624 na místě starší gotické budovy, architektem a stavitelem Eliasem Hollem, příslušníkem tradičního místního stavitelského rodu, který má na svém kontě i řadu dalších budov ve městě a byl ve svém návrhu silně ovlivněn pobytem v Toskánsku. Ceněna byla vždy především jím navržená fasáda a vnitřní členění budovy. Dvě osmihranné věže byly do projektu doplněny dodatečně, aby stavba působila monumentálněji. Od roku 1828 nebyla radnice viditelná z hlavního náměstí, neboť ji zakryla budova burzy, tu však srovnalo se zemí britské bombardování za druhé světové války, 25. února 1944, takže od definitivního odklizení zbytků budovy burzy je radnice znovu z náměstí viditelná a je de facto jeho součástí. I sedmipatrová radnice byla bombardováním poškozena, ale na rozdíl od jiných budov byla kompletně zrekonstruována a od roku 1955 zde znovu sídlí vedení města. Před ustavením stálého říšského sněmu v Řezně roku 1663 na augsburské radnici několikrát zasedal Říšský sněm, v proslulém Zlatém sále (Goldener Saal), jehož výtvarnou výzdobu zajistil v 17. století německý malíř Johann Matthias Kager a Vlám Peter Candid. V roce 1690 na radnici Josef I. Habsburský pořádal slavnostní banket k oslavě svého korunování římským králem. Tuto říšskou tradici připomíná říšská orlice na štítě. Zcela na vrcholu stavby je pak kamenná šiška, tradiční symbol Augsburgu. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Augsburg Town Hall na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Augsburská radnice na Wikimedia Commons
Ratusz w Augsburgu

Ratusz w Augsburgu (Augsburger Rathaus) – siedziba rady miasta i burmistrza Augsburga przy głównym placu miasta (Rathausplatz), perła niemieckiego manieryzmu. Historia Ratusz wzniesiony został na miejscu starego, gotyckiego. Budowę rozpoczęto w 1615 roku pod kierownictwem Eliasa Holla. Pierwsze posiedzenie rady miejskiej odbyło się już w 1620, mimo że budynek w pełni ukończony został cztery lata później. Podczas nalotów alianckich w nocy z 26 na 27 lutego 1944 roku został doszczętnie zniszczony. Fasadę odbudowano w 1955, w 1962 oddano do użytku Złotą Salę, pozostałe pomieszczenia odbudowano w latach 1980–1984, jednak prace trwały jeszcze do 1990 roku. Opis Ratusz to budynek trójnawowy, wzniesiony na planie kwadratu. Górują nad nim dwie wieże wysokie na 65 m. Ratusz znajduje się na stoku wzniesienia Eisenberg. Z tego powodu fasada zachodnia - od strony głównego placu ma wysokość 44 metry, a wschodnia fasada od strony Placu Eliasa Holla ma aż 52 metry. Fasady zwieńczone są frontonami z namalowanymi symbolami wolnego miasta – wizerunkami dwugłowego orła, ozdobionymi spływami wolutowymi. Nad portykiem zachodniej fasady widnieje łaciński napis PUBLICO CONSILIO/PUBLICAE SALUTI/MDCXX (publicznej radzie, publicznemu dobru, 1620). Nad portykiem fasady wschodniej znajduje się jedyna pamiątka po starym ratuszu – gotycka płaskorzeźba wielkiego herbu miasta. Nad herbm została zapisana sentencja: CHRISTI TIBI GLORIA/IN AUGUSTA RHAETICA/URBE VERE REGIA (Chrystusie Tobie chwała w Augsburgu należna, prawdziwie królewskim mieście). Na parterze ratusza znajduje się sklep z pamiątkami i kasą biletową, sala historyczna, ukazująca historię Augsburga na przestrzeni dziejów, sala pamięci poległych w obronie miasta i sala pamięci Żydów wywiezionych do obozów śmierci. Na pierwszym piętrze znajduje się sala obrad. Na drugim piętrze znajduje się najsłynniejsza sala ratusza – Złota Sala. Z niej można przejść do Sali Książęcej. Złota Sala Sala Książęca Sala Książęca (Fürstenzimmer) to reprezentacyjny gabinet burmistrza Augsburga, w którym przyjmuje najważniejszych gości i uroczyście podpisuje dokumenty. Pokój ma powierzchnię 150 m². Sufit pokryty jest kasetonami. W rogu stoją flagi UE i Augsburga z drzewcami zakończonymi godłem Augsburga - Pyrem Uwagi Bibliografia MarthaM. Schad MarthaM., Stadtführer Augsburg - für Gäste, Kenner und Liebhaber, Augsburg: Wiβner-Verlag, 2011 (niem.).
Аугсбургская ратуша

Ратуша в Аугсбурге (нем. Augsburger Rathaus) — одна из крупнейших ратуш Германии, вместе с расположенной рядом башней Перлахтурм является символом города. Первая ратуша в Аугсбурге была построена в 1385 году, но в начале XVII века было решено удовлетворить требование имперского рейхстага. Строительство ратуши началось 25 августа 1615 года и продолжалось до 1624 года. Стиль здания, выстроенного по проекту уроженца города Элиаса Холля, характерен для архитектуры эпохи Возрождения. Считается, что это первая ратуша в мире, в которой на момент окончания строительства было более шести этажей. Затраты на ратушу составили более 100 тыс. гульденов, громадную по тем временам сумму. В 1828 году рядом с ратушей было построено здание биржи, которое мешало осмотру ратуши и башни Перлахтурм со стороны городской площади, но в 1944 году оно было уничтожено бомбардировкой союзников. От самой же ратуши осталась стоять только фасадная стена. После Второй мировой войны ратуша была восстановлена и с 1955 года вновь стала использоваться в качестве административного центра города. В 1980—1984 годах были восстановлены первоначальные цвета интерьера и фасад здания, согласно историческим материалам. На парадном фасаде Ратуши изображены имперский Орёл и кедровая шишка, которые символизируют историю Аугсбурга в составе Священной Римской империи. Главное помещение Аугсбургской ратуши — Золотой зал с головокружительно пышной отделкой 1640-х гг., в котором проходят местные приёмы, награждения, праздничные концерты и прочие торжественные мероприятия. Примечания Ссылки Медиафайлы по теме Аугсбургская ратуша на Викискладе Augsburger Rathaus
Hofbräu München

Hofbräu München ou Staatliches Hofbräuhaus im München (litt. « brasserie de cour étatique » en allemand) est une des plus grosses brasseries de Munich, appartenant au Land de Bavière. La brasserie dirige et possède la brasserie-restaurant Hofbräuhaus am Platzl, la cave à bière Hofbräukeller et le pavillon Hofbräu-Festzelt de l'Oktoberfest. Histoire Elle fut fondée sur le lieu de la Hofbräuhaus am Platzl en 1589 par le duc Guillaume V de Bavière et assurait au départ un service royal car la bière était alors importée de Einbeck. En 1852, elle fut intégrée pleinement à la Bavière par le roi Maximilien II de Bavière. En 1896, face à son succès populaire, elle devait scinder ses activités en déplaçant la production de bière à l'entour de Munich (à Haidhausen, où se trouve actuellement la Hobräukeller), conservant ses murs originaux (fréquentés par Wolfgang Amadeus Mozart, Vladimir Lénine et Adolf Hitler entre autres, ce dernier ayant fait dans cette brasserie, un de ses premiers discours), à titre de bierpalast, première attraction touristique de la ville. En 1988, la brasserie devait à nouveau pour s'agrandir déménager à München-Riem. Bières Les bières de l'Hofbräu München figurent parmi les six bières officielles de l'Oktoberfest de Munich : Hofbräu Original Hofbräu Dunkel Hofbräu Weisse Hofbräu Weisse leicht Hofbräu Schwarze Weisse Hofbräu Kristall Weisse Hofbräu Maibock Hofbräu Oktoberfestbier Hofbräu Festbier Hofbräu Sommer naturtrüb Hofbräu Alkoholfrei Hofbräu Weisse Alkoholfrei Hofbräu Pure Liens externes Site officiel Portail de la bière Portail de Munich Portail des entreprises
Hofbräu München

Hofbräu München of het Staatliches Hofbräuhaus in München is een bierbrouwerij uit de Duitse stad München. De brouwerij is opgericht in 1589 door Willem V van Beieren. Tot op de dag van vandaag is de brouwerij in het bezit van de Vrijstaat Beieren. De brouwerij bezit tevens meerdere gelegenheden in München waaronder het Hofbräuhaus. Deze bierhal is een van de bekendere bierhallen in Duitsland en is een populaire toeristenattractie. Hofbräu is tevens een van de zes brouwerijen uit München die bier mag schenken op het Oktoberfest. Geschiedenis In het jaar 1589 richtte Willem V Hertog van München de brouwerij op, omdat hij niet langer goed bier wilde importeren van buiten München. In de 17e eeuw begon de brouwerij zijn assortiment uit te breiden met weizenbier en bokbier. In 1810 was het bedrijf bierleverancier voor de trouwdag van Lodewijk I van Beieren en Theresa van Saksen. De datum van deze bruiloft groeide later uit tot het Oktoberfest. Pas in 1828 werd Hofbräu ook geschonken in reguliere kroegen. Ten tijde van de Tweede Wereldoorlog werd de Hofbräukeller gebombardeerd door de geallieerden. In de jaren na de Tweede Wereldoorlog moesten de activiteiten weer worden opgebouwd. De laatste decennia is de brouwerij verplaatst naar buiten de stad en is ook uitgebreid. Bieren Hofbräu Original Hofbräu Dunkel Münchner Weisse Hofbräu Schwarze Weisse Hofbräu Maibock Münchner Sommer naturtrüb Hofbräu Oktoberfestbier Zie ook Bier in Duitsland Externe link Officiële website
Staatliches Hofbräuhaus in München

Staatliches Hofbräuhaus in München (Fabrica de bere de stat din München, cunoscută și sub numele de Hofbräu München) este o fabrică de bere din München, Germania, deținută de guvernul statului Bavaria. Termenul Hof (curte) provine din istoria fabricii de bere ca fabrică de bere regală în Regatul Bavaria. Fabrica de bere deține berăria Hofbräuhaus am Platzl, restaurantul Hofbräukeller⁠(d) și unul dintre cele mai mari corturi de la Oktoberfest (Hofbräu-Festzelt).