Katedra Najświętszej Marii Panny w Monachium

Katedra Najświętszej Maryi Panny (niem. Frauenkirche) – główna świątynia Monachium, od 1821 kościół katedralny arcybiskupstwa Monachium i Fryzyngi. Mieści się na monachijskim Starym Mieście, w pobliżu Marienplatz. Historia Obecna świątynia jest trzecią na tym miejscu, powstała na miejscu XIII wiecznej kaplicy i romańskiej bazyliki. Późnogotycka hala wzniesiona została w latach 1468–1488, a jej wnętrze w ciągu pięciu wieków wielokrotnie zmieniano. Znaczna część historycznego wyposażenia zachowała się do dziś. Są to dzieła znanych artystów działających w Bawarii m.in. stalle z rzeźbami Erasmusa Grassera, liczne ołtarze, w tym z dziełami malarskimi Jana Polaka i rzeźby m.in. Hansa Leinbergera. W najwyższej kondygnacji rozpościera się widok na całe miasto i okolice. Katedra jest doskonałym punktem orientacyjnym. Podczas II wojny światowej kościół został zniszczony po nalotach alianckich. Zniszczeniu uległy dachy, sklepienia i prawie całe neogotyckie wyposażenie wnętrza. Wieloetapowa praca renowacyjna rozpoczęła się wkrótce po wojnie. Ostatni etap renowacji ukończono w 1994 roku. Architektura Kościół został zbudowany z czerwonej cegły w stylu późnogotyckim w ciągu zaledwie 20 lat. Budynek zaprojektowano bardzo prosto, bez bogatej dekoracji gotyckiej, z przyporami przesuniętymi i ukrytymi we wnętrzu. To, w połączeniu ze specjalną konstrukcją obu wież, sprawia, że ​​konstrukcja wygląda bardzo potężnie i nadaje jej niemal nowoczesny wygląd. Późnogotycki ceglany budynek z kaplicami otaczającymi absydę ma 109 metrów długości, 40 metrów szerokości i 37 metrów wysokości. Wbrew powszechnej legendzie, która głosi, że obie wieże z charakterystycznymi kopułami różnią się wysokością dokładnie o jeden metr, są prawie równe: północna ma 98,57 m, a południowa tylko 98,45 m. Oryginalny projekt przewidywał spiczaste iglice na szczycie wież, podobnie jak w katedrze w Kolonii, ale nigdy ich nie zbudowano z powodu braku pieniędzy. Zamiast tego obie kopuły zostały zbudowane w okresie renesansu i nie pasują do stylu architektonicznego budynku, stały się jednak charakterystycznym punktem orientacyjnym Monachium. Mając zamkniętą przestrzeń około 200 000 m3 i 150 000 m3 do wysokości sklepienia, jest to drugi wśród największych kościołów halowych w ogóle i drugi wśród największych kościołów murowanych na północ od Alp (po bazylice konkatedralnej w Gdańsku). Zgodnie z ustawą uchwaloną w 2004 r. w granicach Monachium nie można budować budynków wyższych niż wieże Frauenkirche. Krypta W świątyni, podobnie jak w kościele św. Michała i kościele teatynów, pochowani są władcy i książęta z dynastii Wittelsbachów oraz ich małżonki: królowa Beatrycze świdnicka (zm. 24 sierpnia 1322) cesarz Ludwik IV Bawarski (zm. 11 października 1347) książę bawarski Ludwik V (zm. 18 września 1361) książę bawarski Stefan II (zm. 13 maja 1375) książę bawarski Jan II (zm. 8 sierpnia 1397) książę bawarski Wilhelm III (zm. 12 września 1435) książę bawarski Jan IV (zm. 18 listopada 1463) książę bawarski Albrecht IV Mądry (zm. 18 marca 1508) arcyksiężniczka Kunegunda Habsburżanka (zm. 6 sierpnia 1520) książę bawarski Wilhelm IV (zm. 7 marca 1550) książę bawarski Ernest (zm. 7 grudnia 1560) książę bawarski Albrecht V (zm. 24 października 1579) arcyksiężniczka Anna Habsburżanka (1528–1590) (zm. 17 października 1590) arcyksiężniczka Maria Teresa Habsburg-Este (zm. 3 lutego 1919) król bawarski Ludwik III Bawarski (zm. 18 października 1921) Organy Pierwszy wzmiankowany instrument w katedrze został wybudowany w 1491 roku, lecz nie ma żadnych informacji co do jego dyspozycji bądź budowniczego. Obecne organy zostały zbudowane w latach 1993–1994 przez Georga Janna podczas gruntownego remontu świątyni trwającego od 1990 roku. Wielkie organy z 1994 znajdują się na zachodniej emporze. Mają 7165 piszczałek. Mniejsze organy z 1993 znajdują się na emporze w prawej nawie, niedaleko schodów ołtarzowych. Obydwa instrumenty zawierają łącznie 131 głosów i stanowią największy zespół organowy w całym mieście. Dzwony W obu wieżach znajduje się dziesięć dzwonów odlanych w XIV, XV, XVII i XXI wieku. Tworzą one unikalny zestaw w Europie. Najcięższy dzwon zwany Susanna lub Salveglocke jest jednym z największych dzwonów w Bawarii. Został odlany w 1490 r. przez Hansa Ernsta na zlecenie Albrechta IV. Galeria Przypisy