NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jozefkerk (München)

De Sint-Jozefkerk (Duits: Josephskirche) is een rooms-katholiek kerkgebouw in München. De kerk werd tussen 1898 en 1902 in neobarokke stijl gebouwd in de wijk Maxvorstadt. Sinds de oprichting behoort de kerk tot de Orde der Kapucijnen. Geschiedenis De nieuwe wijk Maxvorstadt ten noorden van de oude stad was tegen het einde van 19e eeuw bijna volledig volgebouwd. Tot op dat moment behoorden de gelovigen tot de Lodewijkparochie, maar er bestond een dringende behoefte aan een nieuwe parochiekerk. Op uitnodiging van het Aartsbisdom München en Freising in 1896 stichtten de Kapucijnen een nieuw klooster op de plaats. Twee jaar later arriveerden de monniken en werd begonnen met de bouw van een parochiekerk. Op 15 juni 1902 volgde de wijding van het voltooide godshuis door aartsbisschop Franz Joseph von Stein. Vanaf 1913 kreeg de kerk de status van parochiekerk en de pastorale zorg werd tot op de dag van vandaag toevertrouwd aan de Kapucijnen. Tijdens de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog werd de Sint-Jozefkerk op 13 juni 1944 door twee voltreffers grotendeels verwoest. Ook het volledige interieur ging daarbij verloren, waaronder de in kunsthistorisch opzicht waardevolle kruiswegstaties van Gebhard Fugel. Alleen de toren van de kerk liep relatief geringe schade op. In de zwaar getroffen Marxvorstadt (ruim 75% van de bevolking was dakloos) dienden kelders als noodkerk todat in 1946 een houten schuurkerk op het Josephsplatz werd opgericht. Nadat men besloot de neobarokke kerk te herbouwen, werd na de ruiming van het puin uit het kerkschip in 1950 met de wederopbouw begonnen. Met de wijding van het hoogaltaar op 6 juli 1952 door de wijbisschop Anton Scharnagl werden de werkzaamheden afgesloten. De kerk werd tussen 1984 en 1990 gerestaureerd. De Sint-Jozefkerk kreeg met het aanbrengen van sierplijster en rozetten op het tongewelf weer iets van de oude luister terug. Orgel Het orgel werd in 1954 door Carl Schuster gebouwd. Het instrument heeft 59 registers met elektrische kegelladen verdeeld over drie manualen en pedaal. Het orgel werd in 1999 door de Münchner Orgelbau gerenoveerd. Afbeeldingen Externe link (de) Website Sint-Jozefparochie, München
Leibniz Supercomputing Centre

El Leibniz Supercomputing Center (LRZ) (alemany: Leibniz-Rechenzentrum) és un centre de supercomputació al Campus Garching, prop de Munic, gestionat per l'Acadèmia Bavaresa de Ciències i Humanitats. Entre altres serveis informàtics, proporciona recursos de supercomputació per a la recerca i accés a Munich Scientific Network (MWN); està connectat a la Deutsches Forschungsnetz amb una línia d'enllaç de 24Gbit/s. El centre porta el nom de Gottfried Wilhelm Leibniz. Va ser fundat el 1962 per Hans Piloty i Robert Sauer com a part de l'Acadèmia Bavaresa de Ciències i Humanitats i acull diversos superordinadors líders mundials (HLRB, HLRB-II, SuperMUC). SuperMUC El Centre de Supercomputació Leibniz operava el SuperMUC, que era el superordinador europeu més ràpid quan va entrar en funcionament el 2012 i ocupava el lloc número 9 a la llista TOP500 dels superordinadors més ràpids del món. Des de llavors ha estat substituït pel SuperMUC-NG, més potent. Referències
Leibniz Supercomputing Centre

The Leibniz Supercomputing Centre (LRZ) (German: Leibniz-Rechenzentrum) is a supercomputing centre on the Campus Garching near Munich, operated by the Bavarian Academy of Sciences and Humanities. Among other IT services, it provides supercomputer resources for research and access to the Munich Scientific Network (MWN); it is connected to the Deutsches Forschungsnetz with a 24 Gbit/s link. LRZ has also become one of the leaders in the research of interactions between high performance computing and quantum computing, with several quantum computers of differing modalities on site. The centre is named after Gottfried Wilhelm Leibniz. It was founded in 1962 by Hans Piloty and Robert Sauer as part of the Bavarian Academy of Sciences and Humanities and the host for several world leading supercomputers (HLRB, HLRB-II, SuperMUC). SuperMUC The Leibniz Supercomputing Centre operated SuperMUC, which was the fastest European supercomputer when it entered operation in 2012 and was ranked #9 in the TOP500 list of the world's fastest supercomputers. It has since been superseded by the more powerful SuperMUC-NG. References External links Media related to Leibniz-Rechenzentrum at Wikimedia Commons Official website
Leibniz Rechenzentrum

Le Leibniz Rechenzentrum est un centre de données, de calculs, de recherches et d'étude informatique utilisé à la fois par l'Académie bavaroise des sciences et l'université de Munich. Il est situé à Garching bei München près de Munich. Le centre de données et de calcul de Leibniz possède un équipement informatique de pointe avec de nombreux superordinateurs. Le centre Leibniz emploie plus de 150 membres de personnels qualifiés. Les nouveaux bâtiments furent opérationnels en 2006. Ils couvrent une superficie de 10 000 m2 dont 5 000 m2 pour l'institut et 5 500 m2 dans un bâtiment cubique accueillant une salle de conférence et de séminaires. Il est nommé en hommage au philosophe, mathématicien et scientifique allemand Gottfried Wilhelm Leibniz. Liens externes (en) Site officiel Portail des sciences Portail de Munich
Schloss Neidstein

Schloss Neidstein is a castle located in the Upper Palatinate in Bavaria, Germany, in the municipality of Etzelwang. It was the seat of a Hofmark (a lower legal entity) during the Palatinate-Sulzbach period (16th–18th centuries). The castle, with its 165 hectares of forest and meadows, is now part of the Schergenbuck reserve. Neidstein was the residence of the Brandt family since 1466. In 1979, the castle was inherited by the American administrative law judge Theodor P. Von Brand from his uncle Dr. Philipp Theodor Freiherr von Brand. After his death in 2004, the von Brand heirs sold the castle in 2006 to the actor Nicolas Cage. In 2009, Cage sold the castle to a lawyer in Amberg. The castle was carefully modernised and is now used as a venue for workshops and conferences e.g. by the Fraunhofer Society. Building The ruins of the original Schloss Neidstein are located on top of the peak above the New Castle. The New Castle — an elongated tract with the east gate and a round tower in the west — was designed by Jobst Brand(t) and completed in 1513. Today's appearance, especially that of the gables, is due to a renovation between 1855 and 1860. Several wall reliefs that show themes from the Old Testament were carved by Georg Schweiger (17th century) from Amberg. Library and archives The castle's extensive archives date back to the 16th century, and have been available at the state archives in Amberg since 2006. A substantial part of the area housing the archives was supposedly used to accommodate horses of French troops passing through in 1796. The whereabouts of the castle's library were unknown until an article in the Frankfurter Allgemeine Zeitung (28 October 2006, p. 48) announced that a large amount of literature would be auctioned off in Munich in November 2006. References External links official website of Schloss Neidstein (in German) aerial photos of the castle
Найдштайн

Найдштайн — за́мок в Этцельванге, Бавария, Германия. Владельцы 19 июля 2006 года замок приобрёл актёр Николас Кейдж. Согласно журналу Bunte, он заплатил 2 миллиона евро. В марте 2009 года Кейдж продал замок адвокату Конраду Вильфурту из Амберга. Литература N.N.: Burgen der Oberpfalz, o.V., Regensburg 1974 Philipp Theodor von Brand: Burg und Schloß Neidstein und ihre Bewohner von 1050 bis zur Gegenwart (Weidner Heimatkundliche Arbeiten 15), o.V., Weiden 1971 Примечания
Slot Sankt Emmeram

Slot Sankt Emmeram, ook wel Slot Thurn und Taxis geheten, is het familieslot van het huis Thurn und Taxis in Regensburg. Geschiedenis De familie Thurn und Taxis had eeuwenlang het recht op de postbestelling gehad binnen de Duitse landen en het Heilige Roomse Rijk. In 1806 was aan het erfelijke hoofdpostmeesterschap een einde gekomen en ter compensatie verkreeg de familie verschillende bezittingen toegewezen, waaronder - in 1810 - de Abdij Sankt Emmeram. Vanaf 1812 liet vorst Karl Alexander von Thurn und Taxis het abdijcomplex door de Frans-Duitse architect Jean Baptiste Métivier uitbouwen tot residentie. Tot op de dag van vandaag wordt een groot deel van deze residentie nog bewoond door leden van de familie Thurn und Taxis. Museum Daarnaast is het slot een museum. Bezichtigd kunnen worden verschillende pronkkamers, met Brusselse wandtapijten. Ook is een deel van de inrichting van het voormalig Paleis Thurn und Taxis in Frankfurt am Main te bezichtigen. Ook de kloostergang en de oudste gedeelten van de abdij zijn te bezichtigen. In de stallen is een groot aantal historische koetsen te zien. Externe link Website van het museum
Pałac Thurn und Taxis

Pałac Thurn und Taxis (nazywany też pałacem St. Emmeram) – pałac rodu Thurn und Taxis w Ratyzbonie w Niemczech, powstały w przejętych w 1812 budynkach dawnego klasztoru św. Emmerama. Jeden z największych zamieszkanych pałaców w Europie. Historia Pałac Thurn und Taxis powstał z przekształcenia zabudowań dawnego, powstałego w VIII w. klasztoru św. Emmerama. Klasztor ten w 1810 został zsekularyzowany, a w 1812 r. jego zabudowania przejęli przedstawiciele rodu. Ustanowili tu swoją główną siedzibę i w XIX w. przekształcili go w reprezentacyjny pałac wraz z parkiem. Budynki stanowiły odszkodowanie za odebrany przedstawicielom rodu w 1808 przez władców Bawarii nadzór nad pocztą. Thurn und Taxis rozbudowali kompleks budynków: w latach 1835–1843 urządzili kaplicę pałacową, a w końcu XIX w. wznieśli południowe skrzydło. Budynkom nadali neorenesansowy charakter. Opis Pałac należy do największych zamieszkałych budynków tego typu w Europie. Stanowi dziś zarówno rezydencję przedstawicieli rodu Thurn und Taxis, jak i muzeum. Obok budynków zbudowanych w XIX w. w skład kompleksu wchodzą dawne zabudowania klasztorne, w tym romański „stary konwent” oraz pochodzący z XVI–XVII w. „nowy konwent”, a także romańskie (w skrzydle wschodnim) i gotyckie (w skrzydle północnym) krużganki z pięknym portalem prowadzącym do kościoła. Przy krużgankach znajduje się także neogotycka kaplica z XIX w.. Na głównym dziedzińcu wznosi się XVI-wieczna studnia z posągiem Arnulfa z Karyntii. W dawnych stajniach pałacowych działa także muzeum – oddział Bayerisches Nationalmuseum. Znajdują się w nim zbiory zebrane przez przedstawicieli rodu Thurn und Taxis (m.in. porcelana, meble, produkty złotnicze, broń i odzież, a także kolekcja powozów), sprzedane przez przedstawicieli rodu dla pokrycia długów podatkowych. Zobacz też Klasztor św. Emmerama Kościół św. Emmerama w Ratyzbonie Kościół św. Ruperta w Ratyzbonie Przypisy Linki zewnętrzne Thurn und Taxis. [dostęp 2018-10-05]. Fürstliche Schatzkammer Thurn und Taxis Regensburg. [w:] Bayerisches Nationalmuseum [on-line]. [dostęp 2018-10-05].
Transalpine Pipeline

The Transalpine Pipeline (TAL) is a crude oil pipeline, which connects Italy, Austria, Germany and the Czech Republic. History The feasibility study of the pipeline was carried out by Bechtel in 1963. The pipeline was commissioned in 1967. This time, the construction cost around US$192 million. In 1972, the pipeline was the target of a Palestine terrorist attack. In May 2023 the Czech company MERO ČR announced a $73 million expansion to the Transalpine Pipeline that would double capacity to 8 million tons of oil to the Czech Republic, requiring 20 additional pumps and the upgrade of other equipment to pump the oil to 1,500m above sea level, over the alps, with completion scheduled for the end of 2024. The object being to make the Czech Republic independent of Russian oil. Route The pipeline starts from the marine terminal in Trieste. From Trieste, the pipeline runs 465 kilometres (289 mi) through the Alps to Ingolstadt. From Ingolstadt one 21-kilometre-long (13 mi) pipeline runs to Neustadt an der Donau and another 266-kilometre-long (165 mi) pipeline runs to Karlsruhe. In Vohburg, the Transalpine Pipeline is connected with the Ingolstadt-Kralupy-Litvínov pipeline, which supplies oil refineries in the Czech Republic. It could be used to reverse the southern branch of the Druzhba pipeline to supply Slovakia. In Würmlach, Austria, the Adria-Wien Pipeline (AWP) branches off from the Transalpine Pipeline. It supplies the OMV refinery in Schwechat. Through the proposed Bratislava - Schwechat Pipeline it may supply also Slovakia. In addition to the sea transport, the Pan-European Pipeline, if constructed, will supply the Transalpine Pipeline. Technical features The diameter of the trunkline between Trieste and Ingolstadt is 40 inches (1,020 mm). Both sections starting from Ingolstadt are with 26 inches (660 mm) in diameter. The pipeline has ten pumping stations. The pipeline system includes tank farms in Trieste and Lenting, Germany. The capacity of the pipeline is approximately 43 million tons of crude oil per year. In 2012 the throughput of the pipeline was 34.9 million tons of crude oil. Pipeline company The pipeline is owned by the consortium of eight oil companies. The current shareholders are: OMV (25%) Shell Plc (24%) ExxonMobil (16%) Ruhr Oel (11%) Eni (10%) BP (9%) ConocoPhillips (3%) Total S.A. (2%) The Czech unit of PKN Orlen, Unipetrol, is negotiating to buy an about 2% in the pipeline. The shareholders of the Group include: OMV, Shell, Rosneft, ENI, C-BLUE B.V. (Gunvor), ExxonMobil, Mero, Phillips 66/Jet Tankstellen and Total. See also South European Pipeline References External links The Transalpine Pipeline Company
Oléoduc Transalpin

L'oléoduc Transalpin (TAL) est un oléoduc construit en 1967 reliant l'Italie, l'Autriche, et l'Allemagne pour un coût de 192 millions de $. L'oléoduc démarre à Trieste passe à Ingolstadt en Allemagne 465 kilomètres plus loin puis à Neustadt an der Donau 13 kilomètres plus loin, jusqu'à Karlsruhe 266 kilomètres plus loin. L'oléoduc est connecté à Vohburg avec l'oléoduc Ingolstadt-Kralupy-Litvínov qui va jusqu'en République Tchèque. De même, il est connecté à Kötschach-Mauthen avec l'oléoduc Adria–Vienne (AWP). Le diamètre de l'oléoduc de Triste à Ingolstadt est 1 020 mm, puis passe à un diamètre de 660 mm. L'oléoduc possède 10 stations de pompage. L'oléoduc transalpin est contrôlé à 25 % par OMV à 24 % par la Royal Dutch Shell, à 16 % par ExxonMobil, à 11 % par Ruhr Oel, à 10 % par ENI, 9 % BP, à 3 % par ConocoPhillips et à 2 % par Total. Articles connexes Oléoduc Pan-européen Portail des énergies fossiles Portail de l’Europe
Trans-Alpinepijpleiding

De Trans-Alpinepijpleiding (TAL) is een ruwe oliepijpleiding van Italië, via Oostenrijk naar Tsjechië en Duitsland. Geschiedenis De haalbaarheidsstudie van de pijpleiding naar Duitsland werd in 1963 uitgevoerd door het Amerikaanse Bechtel Corporation. Al snel werden drie bedrijven opgericht elk verantwoordelijk voor het deel van de pijpleiding in hun land, dit zijn: Società Italiana per l’Oleodotto Transalpino gevestigd in Triëst, Transalpine Ölleitung in Innsbruck en Deutsche Transalpine Oelleitung in München. De pijpleiding werd in 1967 in gebruik genomen en vergde een investering van ongeveer US$ 192 miljoen. In april 1967 loste de eerste tanker olie in Triëst en zes maanden later arriveerde de olie bij de raffinaderij in Ingolstadt. In 1995 kwam er een aansluiting met een pijpleiding naar Tsjechië. In mei 2023 kondigde het Tsjechische staatsbedrijf MERO ČR een investering aan van US$ 73 miljoen, waardoor de capaciteit met bestemming Tsjechië verdubbelt tot acht miljoen ton olie. In januari 2025 was het project gereed waarmee Tsjechië nog minder afhankelijk wordt van Russische olie. Route Het beginpunt ligt bij een terminal in Triëst. Triëst werd gekozen als aanlandhaven voor de olie vanwege de gunstige geografische positie en de diepe haven geschikt voor de grote olietankers. Van hieruit loopt de pijpleiding 465 kilometer over de Alpen naar Ingolstadt. Hier splitst de pijplijn, een deel met een lengte van 21 kilometer loopt naar Neustadt an der Donau en het andere deel loopt 266 kilometer door naar Karlsruhe. In Oostenrijk bereikt de pijpleiding een piekhoogte van 1572 meter boven zeeniveau. In Vohburg an der Donau is de pijpleiding verbonden met de Ingolstadt-Kralupy-Litvínov pijpleiding, die olieraffinaderijen in Tsjechië bevoorraadt. Deze pijplijn kan nog doorgetrokken worden naar Slowakije. In Würmlach is er een aftakking van de Adria-Wenenpijpleiding (AWP) die de OMV-raffinaderij in Schwechat olie levert. In totaal hebben acht raffinaderijen een aansluiting met de pijpleiding Technische kenmerken De leiding is in totaal 752 kilometer lang, waarvan 145 km in Italië, 161 km in Oostenrijk en de rest in Duitsland. De leiding ligt nagenoeg geheel ondergronds. De diameter van de hoofdleiding tussen Triëst en Ingolstadt is 40 inch of 1020 mm. Beide secties na Ingolstadt hebben een diameter van 26 inch of 660 mm. Langs de pijpleiding staan tien pompstations. De capaciteit van de pijpleiding is ongeveer 43 miljoen ton ruwe olie per jaar en in 2024 werd daadwerkelijk 40 miljoen ton olie getransporteerd De pijplijn voorziet voor 90% in de behoefte aan aardolie in Oostenrijk, voor de helft in Tsjechië en voor 100% in het zuiden van Duitsland. Aandeelhouders De pijpleiding is eigendom van het consortium van acht oliemaatschappijen, waaronder OMV (belang: 25%), Shell (24%), ExxonMobil (16%) en Eni (10%). Externe link (en) Website van Transalpine pipeline
Трансальпійський нафтопровід

Трансальпійський нафтопровід — магістральний нафтопровід Трієст (Італія) — Інгольштадт (ФРН). Опис Довжина 480 км. Більша частина трубопроводу має діаметр 40 дюймів (1,016 м). Експлуатується з 1967 р. Насосні станції підіймають нафту у північному напрямку через Альпи до висоти 1550 м, звідки вона самопливом надходить до Інгольштадту. Трансальпійський нафтопровід на своєму шляху перетинає 166 водних перешкод. Майже всі переходи цього трубопроводу – підводні, заглиблені нижче лінії розмиву річкового дна. Через великі водні перешкоди труби підводного переходу укладаються у спеціально споруджених тунелях. Напр., на ділянці переходу через р. Дюранс покладений у тунелі довжиною 760 м, висотою 2,4 м і шириною 1,8 м. Література Мала гірнича енциклопедія : у 3 т. / за ред. В. С. Білецького. — Д. : Східний видавничий дім, 2013. — Т. 3 : С — Я. — 644 с.
Церковь Святого Марка (Мюнхен)

Церковь Св. Марка (нем. St. Markus) — евангелическо-лютеранская кирха (церковь), находящаяся в центре города Мюнхен. Она была построена в 1873—1876 годах. Церковь Св. Марка является штаб-квартирой руководителей деканата Мюнхен и продеканата Мюнхен-Центр. Расположение Церковь Св. Марка находится на Gabelsbergerstraße 6 в южной части района Максфорштадт. Выполняемые функции Церковь Св. Марка служит в следующих целях: Штаб-квартира руководителя деканата Мюнхен (Церковный регион Мюнхен) Штаб-квартира руководителя продеканата Мюнхен-Центр (Церковный регион Мюнхен) Приходская церковь евангелическо-лютеранского прихода (нем. St. Markus München-Maxvorstadt) Университетская церковь для вузов Мюнхена Приход Приход церкви Св. Марка объединяет евангелических лютеран района Максфорштадт. Ссылки Сайт прихода церкви Св. Марка Фотографии церкви
Herzogspark

Herzogspark is a 1.5-hectare (3.7-acre) municipal park, with small botanical garden, located on the banks of the Danube at the western edge of the old city, at Hundsumkehr Strasse, Regensburg, Bavaria, Germany. The park dates to 1293, when a new wall was constructed after enlargement of the city. Its moat now forms part of the landscape. The site became a private garden in 1804, subsequently owned by the Princely House of Thurn and Taxis, and served its Württembergisches Palais served as the residence of Duchess Maria Sophia of Württemberg (née Princess of Thurn and Taxis). It 1935 it became municipal property, and in 1950-1952 was converted to a public park. Today it contains the following major features: The Prebrunnturm - A square medieval tower dating to 1293, open in the summer. Several small botanical gardens - an alpine garden with bell flowers, carnations, gentians, rhododendrons, primroses, etc.; rhododendron collection in the former moat; rose garden; lily pond with goldfish; and garden of southern plants. Renaissance garden - A new garden in the Renaissance style of geometric parterres edged by low boxwood hedges, with a Shakespeare garden along one hedge. The adjacent Württembergisches Palais is now the Natural History Museum of Eastern Bavaria, and consists of three interconnected wings devoted to mineralogy, paleontology, zoology, and botany. See also List of botanical gardens in Germany References Old Town of Regensburg with Stadtamhof: Nomination for Inscription on the UNESCO World Heritage List German Wikipedia article Wikimapia entry
Herzogspark

Herzogspark es un jardín municipal de 1.5 hectáreas que alberga un pequeño jardín botánico. Se ubica en los bancos de la orilla del río Danubio en el borde oeste de la ciudad vieja en la calle Hundsumkehr Strasse, Ratisbona, Baviera, Alemania.49°1′23″N 12°4′56″E Historia El parque tiene su fecha de inicio en 1293, cuando fue construida una nueva muralla, después de la ampliación de la ciudad. Su fosa ahora forma la parte del paisaje. El sitio se convirtió en un jardín privado en 1804, posteriormente pasó a propiedad de la casa de Thurn und Taxis, y sirvió como la residencia de la princesa María Sofía de Thurn y Taxis, duquesa de Wurtemberg. En el año 1935 pasó a la propiedad municipal, y entre 1950 y 1952 fue reconvertido a un parque público. Colecciones Actualmente alberga las secciones siguientes: El Prebrunnturm, una torre medieval cúbica del año 1293, que es visitable en los meses de verano. Un pequeño jardín botánico, un alpinum con campanulas, Dianthus caryophyllus, gencianas, rhododendrons, prímulas, etc.; colección de rhododendron ubicada en los antiguos fosos, rosaleda; estanque con lirios de agua y carpas; y jardín de plantas del sur. Jardín del Renacimiento, un nuevo jardín en estilo Renacimiento con parterres geométricos delimitados por setos bajos de boj, con un "jardín de Shakespeare" a lo largo de uno de sus límites. El adyacente Herzogspalais (Palacio Ducal) actualmente es el Museo de Historia Natural de Baviera del Este, y consiste en tres alas interconectadas dedicadas a la mineralogía, paleontología, zoología, y botánica. Bibliografía Karl Bauer: Regensburg. Regensburg 4. Aufl. 1988. ISBN 3-921114-00-4, S. 474ff., 374ff. Referencias Old Town of Regensburg with Stadtamhof: Nomination for Inscription on the UNESCO World Heritage List Artículo de la Wikipedia en alemán Entrada en Wikimapia
Löwenbräukeller

La cerveseria Löwenbräukeller és un local del barri Maxvorstadt de Múnic. És famosa per ser el lloc substitut de celebració dels aniversaris del Putsch de la cervesa de 1923, després d'un intent d'assassinat d'Adolf Hitler en 1939 dut a terme per Georg Elser a la cerverseria original, la propera Bürgerbräukeller. El 21 d'abril de 1990 s'hi va celebrar un congrés neonazi amb el lema «La veritat t'allibera». Els presents van intentar una «marxa cap a la Feldherrnhalle» emulant en el putsch de Hitler-Ludendorff de 1923. Referències
Löwenbräukeller

Löwenbräukeller ([ˈløːvn̩.bʁɔʏ.ˌkɛ.lɐ]; "Löwenbräu (Lion Brew) cellar") is a beer hall and event center located in Maxvorstadt, Munich, Bavaria, Germany. It has hosted concerts by artists such as Def Leppard, Ozzy Osbourne and Kiss. It was used as a substitute site for the anniversaries of the 1923 Beer Hall Putsch, after a 1939 assassination attempt on Adolf Hitler by Georg Elser rendered the original site, the nearby Bürgerbräukeller unusable. References