NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hohenroth

Hohenroth es un municipio situado en el distrito de Rhön-Grabfeld, en el estado federado de Baviera (Alemania), con una población a finales de 2016 de unos 3533 habitantes.​ Se encuentra ubicado al norte del estado, en la región de Baja Franconia, cerca de la frontera con el estado de Turingia. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Hohenroth.
Hohenroth

Hohenroth település Németországban, azon belül Bajorországban. Lakosainak száma 3591 fő (2023. december 31.). Hohenroth Salz, Niederlauer és Bad Neustadt an der Saale községekkel határos. Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal Kapcsolódó szócikkek Bajorország településeinek listája
Hohenroth (Bawaria)

Hohenroth – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Dolna Frankonia, w regionie Main-Rhön, w powiecie Rhön-Grabfeld, wchodzi w skład wspólnoty administracyjnej Bad Neustadt an der Saale. Leży około 3 km na zachód od Bad Neustadt an der Saale, nad rzeką Soława Frankońska. Dzielnice W skład gminy wchodzą następujące dzielnice: Hohenroth, Leutershausen, Steinacher Forst r.d.Saale, Windshausen i Burgwallbacher Forst. Demografia Polityka Wójtem od 2006 jest Georg Straub. Rada gminy składa się z 16 członków: Oświata (na 1999) W gminie znajduje się 200 miejsc przedszkolnych (ze 177 dziećmi) oraz szkoła podstawowa (28 nauczycieli, 496 uczniów).
Хоэнрот

Хоэнрот (нем. Hohenroth) — община в Германии, в земле Бавария. Подчиняется административному округу Нижняя Франкония. Входит в состав района Рён-Грабфельд. Подчиняется управлению Бад Нойштадт ан дер Зале. Население составляет 3590 человек (на 31 декабря 2010 года). Занимает площадь 17,14 км². Население По оценке на 31 декабря 2015 года население общины Хоэнрот составляет 3458 чел. Примечания Ссылки Официальная страница (нем.)
Хоенрот

Хоенрот (њем. Hohenroth) општина је у њемачкој савезној држави Баварска. Једно је од 37 општинских средишта округа Рен-Грабфелд. Према процјени из 2010. у општини је живјело 3.604 становника. Посједује регионалну шифру (AGS) 9673135. Географски и демографски подаци Хоенрот се налази у савезној држави Баварска у округу Рен-Грабфелд. Општина се налази на надморској висини од 273–302 метра. Површина општине износи 17,1 km². У самом мјесту је, према процјени из 2010. године, живјело 3.604 становника. Просјечна густина становништва износи 210 становника/km². Међународна сарадња Референце Спољашње везе Званични сајт општине (језик: немачки) Њем. Савезни завод за статистику (језик: немачки) Стална конференција градова и општина (језик: немачки) KommOn Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (29. април 2014) - Информациони систем градова, општина и округа. (језик: немачки) План насеља на мапи (Mapquest)
Hohenroth

Hohenroth är en kommun och ort i Landkreis Rhön-Grabfeld i Regierungsbezirk Unterfranken i förbundslandet Bayern i Tyskland. Kommunen ingår i kommunalförbundet Bad Neustadt an der Saale tillsammans med kommunerna Burglauer, Niederlauer, Rödelmaier, Salz, Schönau an der Brend och Strahlungen. Referenser
Гоенрот

Гоенрот (нім. Hohenroth) — громада в Німеччині, розташована в землі Баварія. Підпорядковується адміністративному округу Нижня Франконія. Входить до складу району Рен-Грабфельд. Складова частина об'єднання громад Бад-Нойштадт-ан-дер-Заале. Площа — 17,14 км2. Населення становить 3618 ос. (станом на 31 грудня 2020). Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Гоенрот Офіційний сайт [Архівовано 11 травня 2009 у Wayback Machine.] (нім.)
Oberschwarzach

Oberschwarzach es un municipio situado en el distrito de Schweinfurt, en el estado federado de Baviera (Alemania), con una población a finales de 2016 de unos 1398 habitantes.​ Se encuentra ubicado al noroeste del estado, en la región de Baja Franconia, cerca de la orilla del río Meno —un afluente derecho del Rin— y de la frontera con los estados de Hesse y Turingia. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Oberschwarzach.
Oberschwarzach (Bawaria)

Oberschwarzach – gmina targowa w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Dolna Frankonia, w regionie Main-Rhön, w powiecie Schweinfurt, wchodzi w skład wspólnoty administracyjnej Gerolzhofen. Leży w Steigerwaldzie, około 23 km na południowy wschód od Schweinfurtu, przy drodze B22. Dzielnice W skład gminy wchodzą następujące dzielnice: Oberschwarzach Breitbach Düttingsfeld Handthal Kammerforst Mutzenroth Schönaich Siegendorf Wiebelsberg Demografia Polityka Wójtem od 2002 jest Josef Radler (Związek Wyborczy Wiebelsberg), jego poprzednikiem był Gottfried Keß. Osoby urodzone w Oberschwarzach Georg Häfner (1900 – 1942) – kapłan katolicki, zamordowany w KL Dachau Oświata (na 1999) W gminie znajduje się 75 miejsc przedszkolnych (z 73 dziećmi) oraz szkoła podstawowa z częścią Hauptschule (klasy 1–6, 13 nauczycieli, 224 uczniów).
Обершварцах

Обершварцах (нем. Oberschwarzach) — ярмарочная община в Германии, в земле Бавария. Подчиняется административному округу Нижняя Франкония. Входит в состав района Швайнфурт. Подчиняется управлению Герольцхофен. Население составляет 1380 человек (на 31 декабря 2010 года). Занимает площадь 24,51 км². Население По оценке на 31 декабря 2015 года население общины Обершварцах составляет 1388 чел. Примечания Ссылки Официальная страница (нем.)
Обершварцах

Обершварцах (њем. Oberschwarzach) град је у њемачкој савезној држави Баварска. Једно је од 29 општинских средишта округа Швајнфурт. Према процјени из 2010. у граду је живјело 1.390 становника. Посједује регионалну шифру (AGS) 9678164. Географски и демографски подаци Обершварцах се налази у савезној држави Баварска у округу Швајнфурт. Град се налази на надморској висини од 278 метара. Површина општине износи 25,5 km². У самом граду је, према процјени из 2010. године, живјело 1.390 становника. Просјечна густина становништва износи 54 становника/km². Референце Спољашње везе Званични сајт општине (језик: немачки) Њем. Савезни завод за статистику (језик: немачки) Стална конференција градова и општина (језик: немачки) KommOn Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (29. април 2014) - Информациони систем градова, општина и округа. (језик: немачки) План насеља на мапи (Mapquest)
Oberschwarzach

Oberschwarzach är en köping (Markt) i Landkreis Schweinfurt i Regierungsbezirk Unterfranken i förbundslandet Bayern i Tyskland. Köpingen ingår i kommunalförbundet Gerolzhofen tillsammans med staden Gerolzhofen och kommunerna Dingolshausen, Donnersdorf, Frankenwinheim, Lülsfeld, Michelau im Steigerwald och Sulzheim. Referenser
Обершварцах

Обершварцах (нім. Oberschwarzach) — громада в Німеччині, розташована в землі Баварія. Підпорядковується адміністративному округу Нижня Франконія. Входить до складу району Швайнфурт. Складова частина об'єднання громад Герольцгофен. Площа — 24,51 км2. Населення становить 1423 ос. (станом на 31 грудня 2020). Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Обершварцах Офіційний сайт (нім.)
Soilasee

Der Soilasee (auch Soilesee) ist ein natürlicher, periodischer See, der im Sommer meist ganz trockenfällt. Er liegt in einer Senke am Fuße des Laber und des Ettaler Manndls, bei der es sich vermutlich um eine eiszeitlich überprägte Doline handelt . Den See erreicht man über den Wanderweg von Oberammergau zum Laber. Etwa 400 m nordöstlich des Sees und ca. 60 m unterhalb befindet sich die im Sommer bewirtschaftete Soilaalm. Weblinks Der Soilasee im Bayernatlas Einzelnachweise
SuperMUC

SuperMUC was a supercomputer of the Leibniz Supercomputing Centre (LRZ) of the Bavarian Academy of Sciences. It was housed in the LRZ's data centre in Garching near Munich. It was decommissioned in January 2020, having been superseded by the more powerful SuperMUC-NG. History SuperMUC (the suffix 'MUC' alludes to the IATA code of Munich's airport) is operated by the Leibniz Supercomputing Centre, a European centre for supercomputing. In order to house its hardware, the infrastructure space of the Leibniz Supercomputing Centre was more than doubled in 2012. SuperMUC was the fastest European supercomputer when it entered operation in the summer of 2012 and in 2015 was ranked No. 20 in the Top500 list of the world's fastest supercomputers. SuperMUC serves European researchers of many fields, including medicine, astrophysics, quantum chromodynamics, computational fluid dynamics, computational chemistry, life sciences, genome analysis and earth quake simulations. Performance SuperMUC is an IBM iDataPlex system containing 19,252 Intel Xeon Sandy Bridge-EP and Westmere-EX multi-core processors (155,656 cores), for a peak performance of about 3 PFLOPS (3 × 1015 FLOPS). It has 340 TB of main memory and 15 PB of hard disk space. It uses a new form of cooling that IBM developed, called Aquasar, that uses hot water to cool the processors. IBM claims that this design saves 40 percent of the energy normally needed to cool a comparable system. SuperMUC is connected to powerful visualization systems, which consist of a large 4K stereoscopic powerwall as well as a five-sided CAVE artificial virtual reality environment. SuperMUC-NG SuperMUC-NG is the successor system operated by the Leibniz Supercomputing Centre (LRZ) in Garching, Germany, and has been deployed in two phases that complement each other. Phase 1, launched in 2019, consists of 6,480 CPU-only nodes based on Intel Xeon Platinum 8174 processors, providing more than 311,000 compute cores, around 720 TB of main memory and a peak performance of about 26.9 petaflops for large-scale simulations in fields such as astrophysics, climate research and fluid dynamics. Phase 2, installed from 2023 and in regular user operation since mid-2025, adds a separate GPU-accelerated cluster using Lenovo SD650-I V3 nodes with Intel Sapphire Rapids CPUs and Intel Data Center GPU Max accelerators, reaching roughly 28 petaflops peak and targeting AI-driven workloads and GPU-accelerated HPC applications while Phase 1 continues to serve primarily CPU-based simulations. References External links "System description of SuperMUC at the LRZ website" Rechnen und Heizen: Neuer Supercomputer für Garching bei br-online.de, 13. Dezember 2010 "PRACE Announces 'SuperMUC' System for LRZ"
SuperMUC

SuperMUC es una supercomputadora perteneciente al Centro Leibniz de Supercomputación (en alemán: Leibniz-Rechenzentrum, LRZ) situado en la ciudad de Garching, próxima a Munich. Su capacidad de procesamiento tiene picos superiores a 3 Petaflops y su principal singularidad es su sistema de refrigerado con agua caliente.​ Características de SuperMUC SuperMUC tiene 18.432 procesadores Intel Xeon Sandy Bridge-EP montados en un sistema de servidores de IBM tipo System X iDataPlexde, equipado con 147,456 núcleos de procesador, que ofrecen en total una capacidad máxima de cálculo de algo más de 3 Peta flops(3 × 1015 FLOPS). La memoria principal tiene una capacidad de 288 terabytes (288 × 1012 bytes) a la que se añaden 12 petabytes (12 × 1015 bytes) de espacio de disco duro gestionados por el sistema GPFS (General Parallel File System, en inglés) de IBM. Además, cuenta con un sistema de refrigeración desarrollado por IBM, denominado Aquasar, que utiliza agua caliente para enfriar los procesadores, y que permite reducir el consumo energético en refrigeración en un 40% comparándolo con un sistema tradicional de aire. Referencias Enlaces externos SuperMUC, un supercomputador diferente
SuperMUC

SuperMUC je ime novog superračunala u Leibniz-Rechenzentrumu (Leibniz Superračunalni Centar) smještenom u gradiću Garchingu nedaleko od Münchena koje pruža održivu računalnu snagu petaflop/s razine. History SuperMUC je nasljednik Höchstleistungsrechner Bayern II (HLRB II) superračunala. Leibniz superračunalni centar je postao europski centar za superračunalstvo. Kako bi omogućili smještaj nadograđenog hardvera, infrastruktura Leibniz Superračunalnog centra je udvostručena. Izgrađene su dodatne zgrade za smještaj hardvera te uredski prostori. SuperMUC je proglašen najbržim superačunalom u Europi i na 4. mjestu na Top500 listi objavljenoj 18. lipnja 2012. u Hamburgu, Njemačka. Također je najbrže Intel-kompatibilno računalo na svijetu. Novo superračunalo radi u sklopu Leibniz superračunalnog centra Njemačke bavarske akademije znanosti i dostupno je europskim istraživačima za proširivanje spoznaja u medicini, astrofizici i kvantnoj kromodinamici i drugim znanstvenim disciplinama kao što je računalna dinamika fluida, računalna kemija, biologije, analize genoma i simulacije potresa. U punom pogonu je od ljeta 2012. Naziv SuperMUC dolazi od dviju riječi "Super" što označava superračunalo i "MUC" što dolazi od međunarodnog koda Münchenskog aerodroma. Performanse SuperMUC u prvom stadiju ima 155.656 mikroprocesorskih jezgri razmještenih u 9400 računalna čvora i vršnu računalnu snagu veću od 3 petaflop/s (=1015 FLOPS). Računalo je opremljeno s 330 terabajta (=1012 bajta) memorije te s ukupno 12 petabajta (=1015 bajta) diskovnog prostora baziranog na IBM General Parallel File System (GPFS) datotečnom sustavu. Hardver je baziran na Intel Xeon arhitekturi. Sistem koristi 18.432 Intel Xeon procesora smještenih u IBM System x iDataPlex serverima. Koristi novi oblik hlađenja Aquasar kojega je razvio IBM, a kao medij hlađenja koristi toplu vodu, dizajn koji, po IBM-ovoj tvrdnji, treba smanjiti potrošnju električne energije za 40 posto. Ukupna električna snaga potrebna za pogonjenje ovog računala je nešto veća od 3,43 MW. SuperMUC je spojen na moćni vizualizacijski sustav, koji se sastoji od 4K stereoskopskog zida kao i 5-straničnog CAVE okoliša umjetne virtualne stvarnosti. Izvori Vanjske poveznice System description of SuperMUC at the LRZ website Rechnen und Heizen: Neuer Supercomputer für Garching Arhivirana inačica izvorne stranice od 16. prosinca 2010. (Wayback Machine) bei br-online.de, 13. prosinca 2010. "PRACE Announces 'SuperMUC' System for LRZ" Arhivirana inačica izvorne stranice od 30. prosinca 2010. (Wayback Machine)
SuperMUC

SuperMUC – superkomputer o mocy obliczeniowej 2,897 PFLOPS. Został wyprodukowany przez IBM w 2012 roku i zainstalowany w Leibniz-Rechenzentrum w Niemczech. W czerwcu 2012 był najszybszym superkomputerem w Europie i czwartym na świecie. Architektura SuperMUC jest zbudowany z ośmio- i dziesięciordzeniowych procesorów Intel Xeon Sandy Bridge z Hyper-Threadingiem, zamontowanych w serwerach IBM iDataPlex. Całkowity system obejmuje: 155 656 rdzeni > 300 TB RAM 4 petabajty przestrzeni dyskowej NAS 10 petabajtów przestrzeni dyskowej GPFS > 30 petabajtów pamięci taśmowej System wykorzystuje system chłodzenia gorącą wodą Aquasar. Woda chłodząca procesory oddaje ciepło pasywnie, stygnąc do około 40 °C i jednocześnie ogrzewając budynki LRZ (procesory ogrzewają ją do około 70 °C). Pozwala to zrezygnować ze skomplikowanych i energochłonnych systemów chłodzenia i zwiększa efektywność energetyczną całego systemu. Dzięki takiemu rozwiązaniu SuperMUC zużywa 3,4 MW mocy. Wykorzystanie SuperMUC został zbudowany jako kluczowy element projektu PRACE. Jest wykorzystywany do obliczeń naukowych, obejmujących medycynę, astrofizykę, chromodynamikę kwantową, dynamikę płynów, chemię obliczeniową, genomikę i analizy trzęsień ziemi. Przypisy
St. Martin's Church, Landshut

The Church of St. Martin is a medieval church in Landshut, Bavaria. St. Martin's Church, along with Trausnitz Castle and the celebration of the Landshuter Hochzeit (wedding), are the most important landmarks and historical events of Landshut. The Brick Gothic building features Bavaria's tallest church tower, and this steeple is also the 2nd tallest brick structure in the world (after Anaconda Smelter Stack) made without steel supports. St. Martin's church's bell tower has a height of 130.6 metres (428 ft), which makes it one of the tallest churches in the world.1 History In the year 1204, the town of Landshut was founded by Duke Louis I, Duke of Bavaria the Kelheimer. He established Castle Trausnitz and built a small church on the site of the present-day St. Martin's Church. That structure was superseded by building the existing church, which began in 1389.1 It took about 110 years to finish the church. During this period, five architects managed the building site. It took 55 years just to build the tower. The church was finally dedicated in 1500.1 Features The choir elbow cross of 1495 has an overall length of 8 m (22 feet). The crucifix is one of the largest of the late Gothic period. The body was carved from a lime tree trunk and has a length of 5.80 m (16 feet) and an arm width of 5.40 m (15 feet). Sculpted by Michel Erhart, it was installed in 1495. Other important works of art in the church include the high altar, the hexagonal pulpit carved from a single stone, and the "rose wreath/ring Madonna" (about 1520), created by Hans Leinberger and considered one of his most important works of art. Construction and renovations Construction of the church began around 1389, under the architect Hans von Burghausen. The exact date for the beginning of construction of the church is not well known, but its construction was first noted in the city chronicle in 1392. The building was completed in 1500. The church was built from brick and mortar. Five thousand wooden stakes were used for the foundation. The stakes are located completely in the groundwater, in order to delay rot caused by bacteria. With a height of 130.6 m (428 feet), the church tower is considered to be the tallest brick building in the world, surpassing the Church of Our Lady, Bruges, in Belgium by 8.6 meters. In the year 2001, St. Martin's Church received the title of basilica minor from the Pope. The church is built in Gothic style, demonstrated by the pointed shape of its windows and arches. Gallery See also List of tallest structures built before the 20th century References and notes ^ The SkyscraperPage's source showed that St. Martin's Church is 133.0 m (436 ft) tall, and construction began in 1385 and finished in 1507. External links St. Martin's Church, Landshut at Structurae SkyscraperPage - St. Martin's Church
Église Saint-Martin de Landshut

L'église Saint-Martin-et-Castule (basilique mineure), abrégée en Saint-Martin ou église Saint-Martin, est une église paroissiale et collégiale catholique, en brique, située à Landshut en Bavière en Allemagne. Résumé Elle été commencée par le maître d'œuvre Hans Krumenauer (de) vers 1385 en tant qu'église-halle et achevée avec la participation significative de Hans von Burghausen (de), également maître d'œuvre, jusqu'à environ l'an 1500. Avec son architecture exceptionnelle, verticalisée au-delà des normes, où se mêlent des éléments de l'architecture gothique et gothique tardif, l'église fait partie des monuments les plus importants de cette architecture en Allemagne du Sud. La tour de l'église Saint-Martin de Landshut, avec ses 130,1 mètres, est la plus haute tour en briques du monde ainsi que la plus haute tour d'église de Bavière. Le chapitre collégial de Moosburg fut transféré à Landshut (St. Martin) en 1598 à l'initiative du duc Guillaume V et supprimé en 1803. En 1937, l'ancien chapitre collégial a été rétabli à la demande du cardinal Faulhaber par le pape Pie XI. Galerie Bibliographie Mathias Baumgartner, Bernhard Schömann, Erich Stahleder: Stifts- und Pfarrkirche St. Martin Landshut (= Spiritueller Kirchenführer), Regensburg 2003; 2., aktual. Aufl. 2010 (Schnell & Steiner) (ISBN 978-3-7954-1578-5). Georg Dehio: Niederbayern. bearb. von Michael Brix. Deutscher Kunstverlag, München / Berlin 1988 (Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Bayern II), (ISBN 3-422-03007-7), S. 288–301. Alfred Fickel (Hrsg.): St. Martin zu Landshut. Trausnitz, Landshut 1985 (Hans von Burghausen und seine Kirchen I), (ISBN 3-923009-06-2). Yvonne Gentzsch, Angelika Gruber und Stephan Kaupe: Landshut - Stiftsbasilika St. Martin und St. Kastulus (Peda-Kunstführer 1000). Passau 2017 Günther Knesch: St. Martin zu Landshut. Bauwerk und Architektur (mit Beitr. von Josef Deimer, Bernhard Schömann und Ursula Weger, mit Aufn. von Florian Monheim), Schnell & Steiner, Regensburg 2009, (ISBN 978-3-7954-2234-9). Volker Liedke: Stadt Landshut. Schnell & Steiner, München / Zürich 1988 (Denkmäler in Bayern II.24), (ISBN 3-7954-1002-9), S. 60–70. Felix Mader (de): Stadt Landshut mit Einschluß der Trausnitz. Oldenbourg, München 1927, unveränderter Nachdruck 1980 (Die Kunstdenkmäler von Bayern (de) 4.16), (ISBN 3-486-50494-0). Erich Stahleder: St. Martin Landshut (= Schnell, Kunstführer Nr. 212), aktual. Nachdr. d. 20. Aufl., Schnell & Steiner, Regensburg 2002, (ISBN 978-3-7954-4185-2). Wir sind die Pfeiler in Deinem Hause. Festschrift über die konstruktive Sanierung der Pfarr- und Stiftskirche Sankt Martin zu Landshut 1946–1991 unter den Stiftspröpsten Prälat Johann Keller (1947–1967), S. E. Heinrich von Soden-Fraunhofen (de) (1968–1972), Prälat Heinrich Fischer (1972–1991), hrsg. von der Kath. Kirchenstiftung St. Martin Landshut, Landshut 1991. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des églises les plus hautes Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : The Skyscraper Center Structurae Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Bavière Portail de la protection du patrimoine
Sint-Martinuskerk (Landshut)

De Sint-Martinuskerk in Landshut is een gotische kerk in deze Duitse stad. De bouw van de kerk startte in 1389 en nam 120 jaar in beslag. De toren, 130,6 m hoog, is de hoogste van Beieren en de hoogste bakstenen kerktoren ter wereld. Aan de toren werd 55 jaar gewerkt (voltooid in 1500). In de toren hangen elf klokken, waarvan de oudste uit 1400 stamt. De zwaarste en grootste klok, de Propstglocke, weegt ruim 6500 kg. Deze is de grootste van het bisdom en is overal in de stad te horen, vanwege de hoogte waarop de klok hangt.
Kościół św. Marcina w Landshut

Kościół św. Marcina w Landshut (niem. Die Landshuter Stadtpfarr- und Kollegiatstiftskirche St. Martin und Kastulus, pol. dosł. kościół parafialny i kapitulny miasta Lanshut pw. św. Marcina i św. Kastulusa) – gotycki kościół rzymskokatolicki, położony w Landshut, będący symbolem tego miasta obok zamku Trausnitz i celebracji Wesela w Landshut. Niezwykła, ponad miarę zwertykalizowana architektura kościoła św. Marcina, łącząca w sobie cechy wczesnego i późnego gotyku, sprawia, że należy on do najwybitniejszych budowli gotyckich w południowych Niemczech. Jego budowę jako kościoła halowego rozpoczął ok. 1385 mistrz budowlany Hans Krumenauer. W latach 1406–1432 budowę kontynuował Hans von Burghausen. Sklepienie naw i nakrycie ich dachem ok. 1475 r. było w dużej mierze udziałem jego siostrzeńca Hansa Stethaimera oraz jego syna Stefana. Zakończenie budowy nastąpiło dopiero ok. 1500 r. Kościół św. Marcina jest najwyższym kościołem Bawarii i najwyższym kościołem ceglanym na świecie; jego wieża wznosi się na wysokość 130,60 m. Zarządzeniem księcia Wilhelm V z 1598 kolegiata św. Kastulusa z Moosburga została przeniesiona do Landshut i pozostawała tam do 1803. W 1937 na prośbę kardynała Michael von Faulhabera papież Pius XI ponownie podniósł kościół św. Marcina do rangi kolegiaty. Dekretem papieskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z dnia 3 grudnia 2001 kościołowi św. Marcina został nadany tytuł honorowy bazyliki mniejszej. Przypisy Bibliografia Strona kościoła. st.martin-landshut.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-18)]. (niem.)