NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Georg (Gnotzheim)

Die St.-Georgs-Kirche ist eine römisch-katholische Kirche in Gnotzheim, einem Markt im mittelfränkischen Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen. Die dem heiligen Georg geweihte Kirche gehört zum Bistum Eichstätt und ist unter der Denkmalnummer D-5-77-133-2 als Baudenkmal in die Bayerische Denkmalliste eingetragen. Die postalische Adresse lautet Kapellbuck 10. Die Kirche befindet sich am Rand des Ortskerns auf einer Höhe von 458 m ü. NHN. Die Saalkirche ist ein barocker Neubau von Francesco de Gabrieli und wurde 1725 bis 1727 errichtet. Bauleiter war Johann Rigalia der Jüngere. Der Neubau ersetzte eine im Dreißigjährigen Krieg baufällig gewordene Georgskapelle des 15. Jahrhunderts. Langhaus und Chor sind flachgedeckt. Die Westseite wurde als Schauseite angelegt: Das Portal wird von toskanischen Säulen und einem Dachreiter umrahmt. Im Langhaus befinden sich Stuckaturen und mehrere Fresken. Die Ausstattung wurde vom Gnotzheimer Schreiner Matthias Hueber geschaffen. Zwei spätgotische Tafelbilder auf graviertem Goldgrund sind aus dem späten 15. Jahrhundert und stammen wie eine Holzfigur der Muttergottes von 1460 und der Anna Selbdritt, geschaffen um 1470/80, vom Vorgängerbau. Die drei Deckengemälde zeigen das Leben des hl. Georg. Der Altar stammt von 1728, die Seitenaltäre sind von 1738/39. Die Orgel wurde 1988 neu eingebaut. Literatur Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler – Bayern I – Franken. Deutscher Kunstverlag, München, Berlin 2008, ISBN 978-3-422-03116-6, S. 311. Karl Gröber, Felix Mader: Bezirksamt Gunzenhausen (= Die Kunstdenkmäler von Bayern. Mittelfranken 6). R. Oldenbourg, München 1937, DNB 366496220, S. 67–76. Gotthard Kießling: Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (= Bayerisches Landesamt für Denkmalpflege [Hrsg.]: Denkmäler in Bayern. Band V.70/1). Karl M. Lipp Verlag, München 2000, ISBN 3-87490-581-0, S. 184–185. Johann Schrenk und Karl Friedrich Zink: GottesHäuser. Kirchenführer Landkreis Weißenburg-Gunzenhause. wek-Verlag, Treuchtlingen, Berlin 2008, S. 68–70. Weblinks Lage der Kirche im BayernAtlas der Bayerischen Staatsregierung (Hinweise) Einzelnachweise
Markraběcí operní dům v Bayreuthu

Markraběcí operní dům (německy Markgräfliches Opernhaus) v bavorském městě Bayreuth je barokní operní budova z poloviny 18. století. 30. června 2012 byl zapsán na seznam světového dědictví UNESCO. Dějiny Divadlo dala postavit v letech 1744-1748 princezna Vilemína Pruská, skladatelka a manželka markraběte Frederika z Bayreuthu, která divadelní provoz až do své smrti řídila. Bayreuthské divadlo je jednou z mála historických divadelních budov z této doby, která se zachovala v původním stavu. Budovu navrhl Joseph Saint-Pierre, interiéry italští architekti Giuseppe Galli da Bibiena a Carlo Galli da Bibiena ve stylu italského pozdního baroka. Divadlo má výšku 26,2 m, délku 71,5 m a šířku 30,8 m. Sál pro 500 diváků má dřevěné lóže ve třech patrech nad sebou, jak to odpovídalo společenskému postavení diváků. Knížecí lóži však markraběcí pár téměř vůbec nepoužíval, sedával uprostřed první řady ve zlatých křeslech. Po smrti knížete roku 1763 byl provoz divadla zastaven a budova se dlouho nepoužívala. Možná také proto nevyhořela jako většina barokních divadel s dřevěným vnitřním zařízením. V roce 1870 se o divadle náhodou dozvěděl skladatel Richard Wagner a zaujalo ho svojí velikostí. Když si je však prohlédl, usoudil, že se pro jeho záměr nehodí. Nicméně Bayreuth se mu zalíbil a dal postavit na okraji města vlastní divadlo, kde se dodnes konají Wagnerovy festivaly. Po druhé světové válce, do června 1947, budovu využívala americká armáda. V srpnu toho roku proběhly Mozartovy slavnosti. Od roku 1948 se zde odehrávají Fränkische Festwoche mnichovských divadel. V roce 1994 zde byla natáčena část filmu Farinelli o životě italského barokního zpěváka Farinelliho. Od září 2012 do roku 2018 byla budova uzavřena a důkladně renovována. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Markgräfliches Opernhaus na německé Wikipedii. Literatura Srpen Gebeßler: Stadt und Landkreis Bayreuth. Die Kunstdenkmäler von Bayern, Kurzinventare, VI. Band. Deutscher Kunstverlag. München 1959, S. 47-50. Sabine Henze-Dohring: Markgräfin Wilhelmine und die Bayreuther Hofmusik. Heinrichs-Verlag. Bamberg 2009, ISBN 978-3-89889-146-2. Ludwig Schiedermair: Bayreuther Festspiele jim Zeitalter des absolutismus, Leipzig 1908. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Markraběcí operní dům v Bayreuthu na Wikimedia Commons Galerie Markraběcí operní dům v Bayreuthu na Wikimedia Commons Markgräfliches Opernhaus Stránka UNESCO
Ópera del Margrave

La Ópera del Margrave (Markgräfliches Opernhaus) en la ciudad de Bayreuth de Franconia (Alemania) es uno de los pocos teatros barrocos que han persistido intactos y junto al Teatro de Cuvilliés de Múnich, el Teatro del Castillo de Český Krumlov y el de Drottningholm en Suecia son considerados joyas del género. Historia Construida entre 1744 y 1748 por Joseph Saint-Pierre, el interior fue diseñado por Giuseppe Galli Bibiena y su hijo Carlo di Bologna para la Princesa Guillermina de Prusia (1709-1758), hermana de Federico el Grande y esposa del Margrave Federico III. La princesa se implicó mucho en la ópera, participando como escritora, compositora, actriz y directora.​ La profundidad de su escenario atrajo la atención de Richard Wagner, quien visitó la ciudad en abril de 1870 con su esposa Cosima Liszt, dirigió la Novena Sinfonía de Beethoven el 22 de mayo de 1872​ e inicialmente lo tomó en consideración para representar sus óperas, decidiéndose luego por la construcción de un nuevo teatro en la colina de la ciudad, hoy el Teatro de los Festivales, donde se celebra el Festival de Bayreuth dedicado exclusivamente a sus obras. Actualidad Desde el año 2000 se celebra anualmente en la Ópera del Margrave el festival de ópera barroca, que no debe confundirse con el Bayreuther Festspielhaus (Teatro de los Festivales) que data de 1876. En 1994 se filmaron en su interior escenas de la película Farinelli.​ Fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 2012.​ Desde septiembre de 2012 está sufriendo obras de renovación, que tienen prevista su finalización en abril de 2018,​ con la inauguración programada para el 12 de abril,​ fecha en la que se representará, como en su inauguración en 1748, la ópera Artaserse, de Johann Adolph Hasse. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Ópera del Margrave. Sitio oficial (en inglés y alemán) Festival Barroco
Opéra des Margraves

L'opéra des Margraves est un opéra de Bayreuth, en Allemagne. Il constitue un bien culturel du patrimoine mondial depuis 2012. Il a été construit entre 1746 et 1750 sur commande de Wilhelmine de Bayreuth, à l’occasion du mariage de sa fille, Élisabeth Frédérique Sophie de Brandebourg-Bayreuth. Conçu par Giuseppe Galli Bibiena, cet édifice peut accueillir cinq cents personnes. C'est en raison de la présence à Bayreuth de cet opéra que Richard Wagner s'est intéressé à cette ville et a décidé d'y faire construire son propre théâtre. Références Portail de la musique classique Portail de l’opéra Portail de la Bavière
Markgrofovska opera u Bayreuthu

Markgrofovska opera u Bayreuthu, Bavarska (Njemačka), je jedini primjer potpuno sačuvanog tipa barokne operne kuće u kojoj je oko 500 posjetitelja izvorno moglo uživati u baroknoj dvorskoj opernoj kulturi i akustici. Ovo remek-djelo barokne kazališne arhitekture, sagrađeno između 1745. i 1750. godine u svom auditoriju još uvijek posjeduje izvorne ukrase i materijale, odnosno drvo i platno, te izvorni, 25 metara dugi, drveni krov. Raskošno uređena konstrukcija drvenog kata kazališne lože s iluzionistički oslikanim platnima predstavlja efemernu svečanu arhitektonsku tradiciju koja je korištena za natjecanja i kneževske samopromotorske proslave. Naručila ju je markgrofica Wilhelmina, supruga markgrofa od Brandenburg-Beyreutha, Fredericka, kako bi udomila operne izvedbe kojima je ceremonijalno predsjedavao ovaj plemićki par. Zvonoliku dvoranu s dvoetažnim ložama od drveta, obložene dekorativno oslikanim platnima, dizajnirao je poznati kazališni arhitekt Giuseppe Galli Bibiena i njegov sin, Carlo od Bologne. Pročelje od pješčenjaka dizajniro je dvorski arhitekt Joseph Saint Pierre i ono predstavlja žarišnu točku javnog gradskog prostora koji je bio posebno planiran za samu opernu kuću. Velika dubina pozornice od 27 metara privukla je Richarda Wagnera, koji je kasnije dao izgraditi novo kazalište, Bayreuth Festspielhaus, nešto sjevernije od ove građevine. Kao dvorska operna kuća u javnom prostoru, ona je nagovijestila velika javna kazališta koja će se pojaviti u 19. stoljeću. Zbog toga je Markgrofovska opera u Bayreuthu upisana na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi 2012. godine. Svakog rujna, od 2000. do 2009. godine, kazalište je bilo domaćin Bayreuthskog baroknog festivala, gdje su prikazivani rani operni rariteti. Tako je na festivalu 2009. godine prikazana festa teatrale L'Huomo Andree Bernasconija, po libretu same markgrofica Wilhelmine. No, nakon istraživanja i konzultacija odlučeno je da zbog utjecaja posjetitelja učestalost događanja u opernoj kući i broj posjetitelja, koji su ograničeni na ljetno razdoblje, regulira Odsjek za palače bavarske vlade. Također, u kolovozu 2012. otpočela je dugogodišnja i opsežna obnova građevine, tijekom koje će opera biti zatvorena za posjetitelje. Bilješke i izvori Vanjske poveznice Official Information (engl.) Bayreuther Barokni festival Arhivirana inačica izvorne stranice od 10. veljače 2010. (Wayback Machine) koji se održava u ovoj operi Ostali projekti
Teatro dell'opera dei Margravi

Il teatro dell'opera dei Margravi è un teatro barocco del XVIII secolo sito nella città tedesca di Bayreuth. Il 30 giugno 2012 l'edificio è stato inserito nella lista dei patrimoni dell'umanità dall'UNESCO, in quanto considerato un capolavoro dell'arte barocca in ambito teatrale. Storia L'idea della costruzione di tale edificio è fatta risalire a Guglielmina di Prussia, che ha commissionato il progetto all'architetto Giuseppe Galli da Bibbiena e che disegnò l'interno ligneo, insieme a suo figlio Carlo. L'edificio è stato il più grande teatro di corte del XIX secolo. Tutela Il bene è protetto dalla legge bavarese per la tutela dei monumenti di interesse nazionale. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Teatro dell'opera dei Margravi Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su bayreuth-wilhelmine.de. (EN) Teatro dell'opera dei Margravi, su Structurae. Teatro dell'opera dei Margravi, su ISIL. Pagina dedicata nel sito Unesco, su whc.unesco.org.
Markgrafelijk Operahuis

Het Markgrafelijk Operahuis (Duits: Markgräfliches Opernhaus) in de Opper-Frankische stad Bayreuth is een opmerkelijk theatergebouw uit de 18e eeuw. Het operahuis werd tussen 1744 en 1748 gebouwd en behoort tot de weinige in originele staat behouden theater- en operagebouwen uit die periode in Europa. Bijzonder voor die tijd was dat het operahuis in de stad werd gebouwd en niet als onderdeel van een paleis. Het ontwerp is van de Franse architect Joseph Saint-Pierre, de binneninrichting werd door de Italiaanse architect en theateringenieur Giuseppe Galli da Bibiena in Italiaanse laatbarok verzorgd. Stuwende kracht bij de bouw, en de latere werking van het operahuis was prinses Wilhelmina van Pruisen, echtgenote van markgraaf Frederik van Brandenburg-Bayreuth. De opening van het operahuis in 1748 viel samen met de grootse feestelijkheden naar aanleiding van het huwelijk van hun vijftienjarige dochter Elisabeth met Karel Eugenius van Württemberg. Als eerste opera werd bij dit feest Ezio van Johann Adolf Hasse geprogrammeerd, ook Artaserse van deze componist werd als tweede voorstelling uitgevoerd. Beide voorstellingen werden door de componist zelf ook gedirigeerd. De zaal werd geroemd omwille van een zeer goede akoestiek, naar verluidt omwille van het veelvuldig gebruik van hout in de aankleding. Het operahuis werd voornamelijk in de zomer gebruikt, de stookkosten konden in de winter hoog oplopen. De verlichting met kaarsen was zeer kostbaar; de benodigde kaarsen voor de verlichting tijdens een voorstelling waren duurder dan de gages van de artiesten en muzikanten. De zaal biedt plaats aan ongeveer 500 toeschouwers en is opgebouwd als een logentheater waarbij naast de parterre drie rijen van loges als etages boven elkaar zijn opgebouwd in een halve cirkel rond de parterre. De ereloge, de vorstelijke loge, werd nooit benut door het markgravenechtpaar. Zij volgden de voorstelling vanuit vergulde zetels op de eerste rij van de parterre, vlak bij de scene. De grote diepte van de scene, met name 27 meter, vond Richard Wagner zeer aantrekkelijk. Hij nam ideeën van dit gebouw mee bij de bouw van zijn Bayreuth Festspielhaus ten noorden van de stad. In juli 2012, tijdens de 36e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed, is het gebouw opgenomen op de werelderfgoedlijst.
Opera Margrabiów

Opera Margrabiów (niem. Markgräfliches Opernhaus) – gmach opery w Bayreuth zbudowany w latach 1745–1750 według projektu Giuseppe Galli da Bibiena na zlecenie margrabiny Wilhelminy, żony Fryderyka, margrabiego Brandenburgii-Bayreuth; przykład barokowej architektury teatralnej. Historia Fasadę z piaskowca i budynek zaprojektował Joseph Saint-Pierre. Zostały one ukończone dwa lata po inauguracji opery, która miała miejsce we wrześniu 1748 roku podczas ślubu córki Wilhelminy, Elżbiety Fryderyki Zofii i księcia Karola Eugeniusza Wirtemberskiego. W czerwcu 2012 gmach opery został wpisany na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO. Przypisy Linki zewnętrzne Markgräfliches Opernhaus: strona oficjalna. [dostęp 2013-06-16]. (niem.).
Ópera Margrave

A Ópera Margrave (em alemão: Markgräfliches Opernhaus), é um teatro barroco na cidade de Bayreuth, na Alemanha. Foi construída entre 1744 e 1748 por Joseph Saint-Pierre. O interior foi desenhado por Giuseppe Galli Bibiena com o seu filho Carlos de Bolonha, em estilo barroco tardio. A grande profundidade do palco (27 metros) atraiu Richard Wagner, que mais tarde desenhou o seu Bayreuth Festspielhaus também em Bayreuth. Um Vislumbre da História O Teatro Margravial foi encomendado por Guilhermina da Prússia, Marquesa de Brandemburgo-Bayreuth, em 1744, sendo um exemplo notável da arquitetura teatral barroca. Projetado pelo renomado arquiteto teatral italiano Giuseppe Galli Bibiena e seu filho Carlo, a construção estendeu-se por quatro anos, culminando na sua inauguração a 12 de setembro de 1748. A primeira performance foi a ópera 'Artaserse' de Johann Adolf Hasse. Significado Arquitetónico Distinguido pela sua arquitetura barroca original, o Teatro Margravial possui vários elementos de design únicos. Ao contrário dos teatros típicos da época, oferecia camarotes privados para todos os patronos, refletindo uma abordagem de design democrática. O interior é adornado com cenas mitológicas ornamentadas em folha de ouro contra fundos brancos, e o teto do auditório apresenta uma pintura do Olimpo. O palco está equipado com maquinaria de madeira intricada que permitia mudanças rápidas de cena, uma característica muito avançada para a sua época. Restauração e Preservação Entre 2012 e 2018, o teatro sofreu uma extensa restauração para preservar os seus materiais e arquitetura históricos, enquanto foi atualizado para cumprir as normas de segurança modernas. Esta complexa restauração envolveu a conservação de elementos originais como as paredes de lona pintada e a maquinaria de palco de madeira, exigindo uma abordagem multidisciplinar por parte de especialistas em arquitetura, história da arte e ciência da conservação. Visitar o Teatro Margravial O Teatro Margravial está aberto ao público, oferecendo visitas guiadas que destacam a sua significância arquitetónica e histórica. Além disso, acolhe vários eventos culturais, incluindo concertos e espetáculos, proporcionando aos visitantes uma experiência histórica imersiva. Significado Cultural Reconhecido como Património Mundial da UNESCO, o Teatro Margravial é um testemunho do património cultural de Bayreuth e exemplifica uma apreciação duradoura pelas artes. Continua a ser um marco cultural onde os visitantes podem experienciar a convergência de arquitetura histórica e inovação artística. Referências Ligações externas «Página oficial» (em inglês)
Маркграфский театр

Маркграфский театр (нем. Markgräfliches Opernhaus) — придворный оперный театр середины XVIII века в баварском городе Байройте (в то время столице одноимённого княжества). Ввиду исключительной сохранности, в июне 2012 года был объявлен на 36 сессии Комитета Всемирного наследия ЮНЕСКО, проходившей в Санкт-Петербурге, памятником Всемирного наследия. Здание театра было построено в 1744—1748 годах в стиле барокко по проекту архитектора Жозефа Сен-Пьера и по праву считается жемчужиной так называемого байрейтского рококо. Его строительство было приурочено к бракосочетанию Елизаветы Фридерики Софии Бранденбург-Байрейтской, дочери маркграфа Фридриха III Бранденбург-Байрейтского, с герцогом Карлом Евгением Вюртембергским. Интерьер был создан декораторами Джузеппе Галли-Бибиена и его сыном Карло в стиле позднего барокко. Большой размер сцены, её глубина в 27 м, наибольшая в Германии того времени, привлекла Рихарда Вагнера, но под его руководством, тем не менее, на севере города был построен Фестивальный театр. Ежегодно с 1994 года в Маркграфском театре проводится Байройтский пасхальный фестиваль, а с 2000 года в сентябре — Байройтский фестиваль барокко. Примечания Ссылки Медиафайлы по теме Маркграфский театр на Викискладе Информация о Маркграфском театре
Markgräfliches Opernhaus

Markgräfliches Opernhaus (även Operahuset, Bayreuth) är en operabyggnad i Bayreuth i Tyskland. Byggnaden uppfördes under markgreve Fredrik III av Brandenburg-Bayreuths regering 1744-1748 och räknas idag till de få bevarade teater- och operabyggnaderna från 1700-talets Europa. Teatern ingår i den tyska rutten av Europavägen historiska teatrar. Operahuset kan dagligen besiktigas. Byggnadens exteriör ritades av den franske arkitekten Joseph Saint-Pierre och interiören gestaltades av italienaren Giuseppe Galli da Bibiena. Stilen är italiensk senbarock. Operahuset byggdes i samband med bröllopet mellan markgrevens dotter Elisabeth Fredrika Sofia av Brandenburg-Bayreuth och Karl Eugen av Württemberg. Byggnaden är uppförd helt i trä därför användes knappt några stearinljus för att undvika en brand. Teatersalongen består enbart av tre rader loger medan parketten till en början var utan sittplatser. Logerna var ursprungligen tillordnade de tre samhällsstånden. På 1860-talet fick Richard Wagner veta att det fanns en utomordentligt vacker teaterbyggnad (Markgräfliches Opernhaus) i Bayreuth som skulle kunna bli en lämplig spelplats för hans verk. Det visade sig dock att Markgräfliches Opernhaus var för liten och dessutom omodern när det gällde scenteknik. Wagner blev däremot förjust i staden Bayreuth och det bestämdes att man skulle bygga en helt ny teater i staden. Så blev Bayreuth platsen för Bayreuthfestspelen. Den 30 juni 2012 fick operahuset status som ett världsarv. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Markgräfliches Opernhaus, 9 september 2011. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Markgräfliches Opernhaus. Markgräfliches Opernhaus.
Маркграфський оперний театр

Маркграфський оперний театр (нім. Markgräfliches Opernhaus) — бароковий оперний театр у місті Байройт, Німеччина, побудований між 1745 і 1750 роками. Це один з небагатьох збережених у Європі театрів того періоду і був широко відреставрований. 30 червня 2012 року оперний театр був внесений до списку Світової спадщини ЮНЕСКО. Історія Він був побудований за планами французького архітектора Жозефа Сен-П'єра (бл. 1709—1754), придворним будівничим маркґрафа Гогенцоллерн Фрідріха Бранденбурзько-Байройтського та його дружини принцеси Вільгельміни Прусської. Він був урочисто відкритий із нагоди одруження їхньої дочки Елізабет Фредеріки Софі з герцогом Вюртемберзьким Карлом Ойгеном. Дерев'яний інтер'єр був розроблений Джузеппе Галлі Бібієною (1696—1757) та його сином Карло з Болоньї в італійському стилі пізнього бароко. Театр ложі повністю збережений у своєму первісному стані, за винятком завіси, яку забрали війська Наполеона під час їхнього походу в російській кампанії 1812 року. Принц-ложа рідко використовувався художньо налаштованою маркгравіальною парою, яка вважала за краще місце в першому ряду. Принцеса Вільгельміна, старша сестра прусського короля Фрідріха Великого, заснувала маркграфський театр у 1737 році. У новому оперному театрі вона брала участь як композитор оперних творів і Зинґшпіле, а також актор і режисер. Сьогодні вона являє звукову та світлу презентацію для туристів. Після її смерті в 1758 році вистави припинилися і будівля вийшла з ладу, що стало однією з причин її гарного стану збереження. Понад сто років потому велика глибина сцени — 27 метрів (89 фт) приваблює композитора Ріхарда Вагнера, який у 1872 р. обрав Байройт центром фестивалів і звів Фестшпільхаус на північ від міста. Церемонія закладки фундаменту була проведена 22 травня, на день народження Вагнера, і включала виконання симфонії № 9 Бетховена під орудою маестро. Частини біографічного фільму про Фарінеллі 1994 року були зняті в Оперному театрі. До 2009 року театр був місцем проведення щорічного фестивалю Остер Байройтер. Щороку з 2000 по 2009 рік у театрі також проходив фестиваль бароко Байройт із виставами ранніх оперних раритетів. Фестиваль 2009 року включав вистави театралізованої вечірки Андреа Бернасконі L'Huomo до лібрето маркграфіни Вільгельміни. Театр був закритий у жовтні 2012 року для капітального ремонту та перебудови, і знову відкрився 12 квітня 2018 року. Примітки Посилання Вебсайт офіційного представника ЮНЕСКО маркерівського оперного театру Байройт [Архівовано 19 серпня 2021 у Wayback Machine.] Офіційна інформація (англійська) [Архівовано 25 жовтня 2020 у Wayback Machine.] Домашня сторінка (німецька / англійська) [Архівовано 21 листопада 2019 у Wayback Machine.]
Schloss Kirchenlamitz

Das Schloss Kirchenlamitz war Amtsburg und später Sitz des Amtsgerichts in Kirchenlamitz im oberfränkischen Landkreis Wunsiedel im Fichtelgebirge. Geschichte Das Schloss aus dem 16./17. Jahrhundert war wie die Burg Epprechtstein Sitz eines Amtmanns im Sechsämterland des Markgraftums Brandenburg-Bayreuth. Im Zweiten Markgrafenkrieg wurde das Schloss 1553 niedergebrannt. Johann Theodor Benjamin Helfrecht beschrieb die Anlage 1795 noch als Wasserburg. Ab 1812 war das Schloss Sitz eines bis 1879 bestehenden bayerischen Landgerichts älterer Ordnung, dann bis 1959 Sitz eines Amtsgerichts. Eine Sanierung des Gebäudes wurde 2008 bis 2013 durchgeführt. Baubeschreibung Das Schloss und das angrenzende Gesindehaus sowie das ehemalige Gefängnis stehen unter Denkmalschutz: Ehemaliges Schloss (Schlossstraße 10): Einfacher dreigeschossiger Massivbau, Walmdach mit Fledermausgauben, 16./17. Jahrhundert, Kellerhaus, eingeschossig, mit Brockenmauerwerk und abgewalmtem Dach (angebaut bei Nr. 12) Ehemaliges Gesindehaus beim Schloss (Schlossstraße 12): Zweigeschossiger Walmdachbau, massiv und verputzt, im Kern wohl 17. Jahrhundert, das angebaute Kellerhaus gehört zu Haus Nummer 10 Ehemaliges Gefängnis (Schlossstraße 9): Zweigeschossiger Walmdachbau, massiv und verputzt, Westfassade mit Schiefer verkleidet, Mitte 19. Jahrhundert Literatur Bernhard Hermann Röttger: Landkreis Wunsiedel und Stadtkreis Marktredwitz. In: Die Kunstdenkmäler von Bayern, VIII. Regierungsbezirk Oberfranken, Band 1. München 1954, ISBN 3-486-41941-2, S. 150–152. Weblinks Einzelnachweise