NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Giacomo (Rothenburg ob der Tauber)

La chiesa parrocchiale di San Giacomo (in tedesco: Stadtpfarrkirche Sankt Jakob) è il principale luogo di culto evangelico luterano della città bavarese di Rothenburg ob der Tauber, in Germania. Storia e descrizione L'edificio venne iniziato a partire da est nel 1311. Il coro orientale venne completato nel 1322, ma i lavori s'arrestarono. Le vetrate del coro vennero realizzate fra il 1350 e il 1400. Il cantiere riprese nel 1373 quando venne eretto il corpo delle navate, terminato sono le 1436. Nel XV secolo vennero alzate anche le due torri poste al lato del coro. Con le loro cuspidi traforate arrivano all'altezza di 57,7 metri la torre nord, e a 55,2 quella sud. Fra il 1453 e il 1471, venne aggiunto il coro occidentale, a cavallo sopra la strada sottostante, divenuto la Cappella del Santo Sangue. La chiesa venne consacrata nel 1485 e nel 1522 venne destinata al culto protestante. Tra il 2005 e il 2011 la chiesa fu completamente restaurata. Opere d'arte All'interno della chiesa si trovano numerose e importanti opere d'arte: Heiligblutaltar L’Altare del Sacro Sangue, capolavoro dello scultore Tilman Riemenschneider da Würzburg che lo realizzò fra il 1500 e il 1505 per accogliere una reliquia del Santo Sangue racchiusa in una capsula di cristallo di rocca. Di squisita fattura, il trittico raffigura l’Entrata di Gesù a Gerusalemme (ala destra), l’Ultima Cena (centro) e il Monte degli Ulivi (ala sinistra). È conservato nella cappella omonima posta nel coro occidentale. Zwölfbotenaltar L'Altare dei Dodici Apostoli è l'altar maggiore della chiesa, posto nel coro orientale. La pala d'altare, di stile tardo gotico, è un'opera intagliata e dipinta risalente al 1466. Raffigura, al centro, la Crocifissione e Santi, mirabilmente intagliati e dorati; sulle ante è dipinta la Vita della Vergine e sulla predella è dipinta L'Ultima Cena. Le pitture sono opera di Friedrich Herlin, le sculture sono, probabilmente, della Scuola di Ulma influenzate dallo stile di Hans Multschers. Maria Krönungs Altar L'Altare dell'Incoronazione di Maria, in fondo alla navata destra, venne realizzato intorno al 1520 dalla bottega di Riemenschneider. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Giacomo
Kościół farny św. Jakuba w Rothenburgu ob der Tauber

Kościół farny św. Jakuba (niem. Stadtpfarrkirche St. Jakob) – gotycka świątynia luterańska, znajdująca się w niemieckim mieście Rothenburg ob der Tauber. Historia Pierwszy kościół parafialny w Rothenburgu wzniesiono w roku 1270, była to romańska świątynia. W 1311 rozpoczęto budowę prezbiterium, a w 1373 na miejscu romańskiej nawy zaczęto wznosić gotycki korpus nawowy wg projektu norymberskich mistrzów Heinricha i Hansa Staudiglów oraz Konrada Eschenbacha. W latach 1453–1471 budynek przedłużono na zachód o kaplicę Najświętszej Krwi Chrystusa. W 1484 ukończono budowę świątyni, a w następnym roku miała miejsce konsekracja. W 1525, w trakcie tzw. wojny chłopskiej, przywódca antyfeudalnego zrywu Florian Geyer wygłosił w świątyni przemówienie. Od 1544 kościół należy do protestantów. W 1852 miała miejsce restauracja budowli nadzorowana przez historyka Carla Alexandra Heideloffa. Architektura Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie bazylikowym. Do prezbiterium z obu stron dostawiono dwie wieże nierównej wysokości. Wedle legendy, podczas ich budowy mistrz i czeladnik założyli się, kto zbuduje wyższą wieżę. Gdy południowa wieża mistrza okazała się niższa, zrozpaczony budowniczy rzucił się z niej, a za nim skoczył jego pies. W nawiązaniu do tej legendy południową wieżę zdobi figura psa. Zachodnią kaplicę Najświętszej Krwi Chrystusa wzniesiono na arkadzie ponad ulicą. Przy południowej wieży ustawiono rzeźby Jezusa Chrystusa modlącego się w Ogrodzie Oliwnym w otoczeniu swoich śpiących uczniów, myśliwych oraz anioła trzymającego kielich. Grupa ta powstawała w dwóch etapach, datowanych na lata 1450–1460 i na około 1500 rok, a około 1900 roku poddano ją restauracji. Wyposażenie Ołtarz główny poświęcony jest dwunastu apostołom, których wizerunki przedstawiono na predelli w otoczeniu Jezusa Chrystusa. W centralnej części znajduje się krucyfiks oraz figury świętych: Elżbiety, Jakuba, Maryi, Jana Ewangelisty, Leonarda i Antoniego Opata, nieznanego autorstwa. Malowidła na bocznych skrzydłach ołtarza wykonał Friedrich Herlin. Na odwrocie znajduje się widok miasta z 1466 oraz przedstawienia pielgrzymów zmierzających Drogą św. Jakuba. W prezbiterium zachowały się również średniowieczne witraże ze szkła ołowiowego. Neogotycka ambona pochodzi z 1854 roku. Ołtarz Świętej Krwi został wykonany w latach 1500–1505 przez Tilmana Riemenschneidera. Przedstawia on sceny wjazdu Chrystusa do Jerozolimy, ostatniej wieczerzy oraz modlitwy w Ogrodzie Oliwnym. Centralną postacią na ołtarzu jest figura Judasza, która jest ruchoma, a po jej wyjęciu odsłania ona postać Jana Ewangelisty. W ołtarzu zainstalowano XIII-wieczny, kryształowy relikwiarz Krwi Pańskiej. Ustawione na emporze organy, które wykonało w 1968 roku przedsiębiorstwo Rieger Orgelbau, składają się z około 5500 piszczałek zgrupowanych w 69 głosów. W 2021 instrument poddano oczyszczeniu i gruntownej renowacji. Na dwóch wieżach świątyni zawieszono łącznie 6 dzwonów, odlanych w latach 1626–1627 przez lotaryńskich ludwisarzy Petrusa Buleviliusa i Caspara Delsona. Galeria Przypisy
Церковь Святого Иакова (Ротенбург-об-дер-Таубер)

Церковь Святого Иакова (нем. St. Jakobs-Kirche) – протестантская церковь в Ротенбург-об-дер-Таубере в Германии. Строилась с 1311 по 1471 годы. Со временем она стала протестантской. В 1485 году эту церковь освятили. В церкви есть алтарь крови Господней, выполненный знаменитым резчиком по дереву Тильманом Рименшнейдером из Вюрцбурга. Он получил этот заказ около 1500 года от городского совета Ротенбург-об-дер-Таубере. Его главным заданием и целью было создать алтарь, который бы подходил для одной реликвии. На алтаре изображена Тайная вечеря, Элеонская гора, Вход Иисуса Христа в Иерусалим. Считается, что этот алтарь — один из самых красивых на территории Южной Германии. Работа над ним велась в период с 1499 по 1505 год. А такое название алтаря связано с реликвией, каплей крови Иисуса Христа. Согласно историческим сведениям, эта капля крови в конце эпохи крестовых походов попала в Ротенбург-об-дер-Таубере. Это событие привело к увеличению количества паломников в городе. Согласно легендам, эта капля крови хранится в алтаре, помещенная в хрустальную капсулу, которая в свою очередь вмонтирована в позолоченный крест. Также в церкви Святого Иакова есть второй алтарь, выполненный Рименшнайдером — алтарь Святого Людовика Тулузского. Также есть алтарь Двенадцати апостолов, который выполнен мастером Фридрихом Герлином. Алтарь был создан в 1466 году. В церкви расположен орган с 69 регистрами и 5500 трубками. Церковь расположена над улицей. Под церковью можно пройти в переулок Клингенгассе, а из него попасть на дорогу, которая выходит к краеведческому музею. Архитектурный стиль здания — готика. Стены церкви укрепляют контрфорсы прямоугольной формы. Есть узкие прорезанные окна. Боковые части архитектурной композиции украшены двумя квадратными башнями со шпилями. Примечания Литература Бабкин Игорь Владимирович. ЕВРОПЕЙСКАЯ МОЗАИКА: Историко-архитектурный обзор Европейских стран. — 2011. — 552 с.
Prinz-Carl-Palais

The Prinz-Carl-Palais in Munich is a mansion built in the style of early Neoclassicism in 1804–1806. It was also known as the Palais Salabert and the Palais Royal, after its former owners. The Prinz-Carl-Palais was planned in 1803 by the young architect Karl von Fischer for Abbé Pierre de Salabert, a former teacher of King Maximilian I Joseph of Bavaria. On the death of the Abbé Salabert in 1807, Maximilian I Joseph acquired the building. After his death in 1825, his son, Ludwig I, gave the building to his brother Prince Carl. He ordered Jean-Baptiste Métevier and Anton Schwanthaler to decorate the rooms. After Carl's death the Palais served as Diplomatic mission for Austria-Hungary from 1876 onwards before it became a residence for the Bavarian Prime Ministers in 1924. References C. Karnehm, "Bauten und Denkmäler im Englischen Garten einst und heute von A-Z",110-133 (121-2 on the Prinz-Carl-Palais) in P. von Freyberg (ed.) Der Englische Garten in München, Munich: Knürr, 2000. ISBN 3-928432-29-X J. H. Biller and H.-P. Rasp, München, Kunst und Kultur, 134–5. Munich: Südwest, 2006. ISBN 978-3-517-06977-7 External links
Palais Prinz-Carl

Le Palais Prinz-Carl de Munich est un édifice de style néoclassique construit en 1804-1806. Il était aussi connu comme Palais Salabert et Pavillon Royal, d'après ses anciens propriétaires. Il est situé dans le centre historique, près du Finanzgarten. Description Le palais Prinz-Carl a été planifié en 1803 par le jeune architecte Karl von Fischer pour l'Abbé Pierre de Salabert, un ancien professeur du roi Maximilien Ier de Bavière. À la mort de l'Abbé Salabert, en 1807, Maximilien Joseph a acquis le bâtiment. Après sa mort en 1825, son fils, Louis Ier de Bavière, le donna à son frère le Prince Charles (Prinz Carl). Après le décès de Carl, le Palais a servi comme mission Diplomatique de l'Autriche-Hongrie à partir de 1876. Enfin, en 1924, il est devenu la résidence des Ministres-Présidents de Bavière. Références C. Karnehm, "Bauten und Denkmäler im Englischen Garten einst und heute von A-Z",110-133 (121-2 sur le Prinz-Carl-Palais), de P. von Freyberg (ed.) Der Französische Garten in München, Munich: Knürr, 2000. (ISBN 3-928432-29-X) J. H. Biller et H.-P. Rasp, München, Kunst und Kultur, 134-5. Munich: Südwest, 2006. (ISBN 978-3-517-06977-7) Voir aussi Articles connexes Jean-Baptiste Métivier, Intérieur du palais, 1830 Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du néo-classicisme Portail de Munich
Prinz-Carl-Palais

Il Prinz Carl Palais di Monaco è una villa costruita nello stile del primo neoclassicismo nel 1804-1806. Era anche conosciuto come il Palais Salabert e il Palais Royal, dopo i suoi ex proprietari. Il Prinz-Carl-Palais fu progettato nel 1803 dal giovane architetto Karl von Fischer per l'abate Pierre de Salabert, ex insegnante del re Massimiliano I Giuseppe di Baviera. Alla morte dell'abate Salabert nel 1807, Massimiliano I Giuseppe acquistò l'edificio. Dopo la sua morte nel 1825, suo figlio, Ludovico I, diede l'edificio a suo fratello, il principe Carl. Carl ordinò a Jean-Baptiste Métevier e Anton Schwanthaler di decorare le stanze. Dopo la morte di Carl, il Palais fungeva da missione diplomatica per l'Austria-Ungheria dal 1876 in poi, prima di diventare residenza dei primi ministri bavaresi nel 1924. Note C. Karnehm, "Bauten und Denkmäler im Englischen Garten einst und heute von A-Z",110-133 (121-2 on the Prinz-Carl-Palais) in P. von Freyberg (ed.) Der Englische Garten in München, Munich: Knürr, 2000. ISBN 3-928432-29-X J. H. Biller and H.-P. Rasp, München, Kunst und Kultur, 134-5. Munich: Südwest, 2006. ISBN 978-3-517-06977-7 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Prinz-Carl-Palais
Neumünster, Würzburg

The Neumünster Collegiate church (German: Kollegiatstift Neumünster, French: Collégiale de Neumünster) is a former collegiate church in Würzburg, Germany. The church dates back to the 11th century. History The first church on the site was probably built during the tenure of Meningoz of Würzburg to commemorate the place where the so-called Franconian Apostles, Kilian, Colman, and Totnan, were martyred. Burchard, Meningoz's predecessor, and later Meningoz himself were buried in this church. The monumental inscription on Meningoz's sarcophagus is the oldest post-roman inscription in Franconia. In 1057, Adalbero of Würzburg founded the college of canons of Neumünster, dedicated to John the Evangelist. The church was completed three years later in the Romanesque style. The church was renovated and expanded from 1180 to 1250. From 1711 to 1716 Josef Greising built the west façade in the Baroque style. From 1725 the interior was redesigned in the baroque style by the brothers Johann Baptist Zimmermann and Dominikus Zimmermann. As a consequence of the German mediatisation, the church was temporarily used as a munitions depot until 1821. The Neumünster first became a parish church, separate from the adjacent Cathedral, in 1908. The parish is dedicated to John the Baptist and John the Evangelist. The church was heavily damaged in the bombing of Würzburg in 1945, leading to the destruction of much of the church's interior, including the Tilman Riemenschneider busts of the Franconian Apostles (afterwards replaced by copies). However, damage was not as severe as that in the Cathedral, so the Neumünster was the seat of the Bishop of Würzburg from 1950 until the Cathedral's reopening in 1967. The Neumünster was once again renovated from 2009 to 2011, some baroque elements were restored and art by modern artists including Michael Triegel and Hann Trier was installed. Lusam Garden On the north end of the church is the Lusam Garden (Lusamgärtchen), a small garden in the former cemetery and cloister of the Neumünster College of Canons. It is probable that the legendary minstrel singer Walther von der Vogelweide was buried here, today, there is a monument dedicated to him in the garden. The monument features circular divots for birdfeed and water, so that birds can feed at Walther's grave. Sixteen arcades of the original cloister still remain in the garden, they date to the late 12th century. Some of the arcades feature Romanesque carvings, the reliefs of Christ in Majesty and St. Kilian are thought to be some of the earliest examples of sculpture in Würzburg. References
Colegiata de Neumünster

La iglesia colegial de Neumünster (en francés: Collégiale de Neumünster o en inglés: Neumünster Collegiate church o en alemán: Kollegiatstift Neumünster) está situada en Wurzburgo. Se trata de un templo románico construido en el siglo XII por lo que es considerado de románico temprano .Erigida por orden del Adalberón de Wurzburgo, fue el Obispo de Wurzburgo y santo de la Iglesia católica del año 1060, la iglesia colegial de Neumünster fue renovada y ampliada por su lado este entre 1188 y 1250 en estilo románico y en arquitectura románica, y se ha conservado en su mayor parte hasta hoy. Entre 1711 y 1716, una vez demolida el coro románico, Josef Greising construyó la fachada oeste y la cúpula en estilo barroco y en arquitectura barroca. A estas transformaciones barrocas les siguió la barroquización del interior, realizada a partir de 1725 por los hermanos Johann Baptist Zimmermann y Dominikus Zimmermann. En la Segunda Guerra Mundial, la iglesia fue destruida. Entre 1945 y 1952 se consiguió reconstruir el espacio interior. Bibliografía Kuhn, Rudolf (1968) Großer Führer durch Würzburgs Dom und Neumünster: mit Neumünster-Kreuzgang und Walthergrab, p. 108.
Neumünster (Würzburg)

De Neumünster is een voormalige stiftskerk in de Frankische stad Würzburg en werd in de 11e eeuw gebouwd op de plek waar de Ierse apostel Killianus en zijn missiebroeders Colonanus en Totnanus lagen begraven. Geschiedenis Op de plaats van de huidige Neumünster richtte waarschijnlijk nog bisschop Megingaud (bisschop van 754 tot 769) een kerkgebouw op, dat de herinnering aan de martelaren Killianus, Colonanus en Totnanus levend moest houden. In deze kerk werd eerst bisschop Burchard (bisschop van 741 tot 754, gestorven in 755) door Megingaud bijgezet en later ook Megingaud zelf. Omstreeks het jaar 1057 stichtte bisschop Adalbero het aan de evangelist Johannes gewijde stift Neumünster. De in het begin van de 18e eeuw volledig verbouwde stiftskerk kwam in 1803 als gevolg van de secularisatie in het bezit van de staat en diende enige tijd als munitiedepot. Sinds 1908 is de kerk een katholieke parochiekerk. Bij de zware bombardementen op 16 maart 1945 leed de kerk ernstige beschadigingen. De altaren in het westelijke deel en de bustes van de Frankische apostelen van Tilman Riemenschneider werden vernietigd (de huidige bustes zijn kopieën). Na de herbouw werd de Neumünsterkerk van 1950 tot de voltooiing van de wederopbouw van de eveneens zwaar beschadigde dom de kathedraal van het bisdom Würzburg. Architectuur en inrichting De kerk werd als romaanse basiliek met twee transepten en twee koren gebouwd. Het gebouw werd in 1711-1716 in barokke stijl verbouwd en in plaats van het westelijk koor van een koepel en barokke pronkgevel voorzien. Het interieur stamt van de gebroeders Johann Baptist en Dominikus Zimmermann. Belangrijke kunstwerken uit de periode van voor de barok zijn de Madonna van Tilman Riemenschneider (1493) en een gotisch pestkruis uit de 14e eeuw. In de vanaf de straatzijde direct toegankelijke crypte, de Kiliansgruft, bevinden zich twee stenen sarcofagen uit de 8e eeuw en een schrijn waarin de beenderen van de drie Frankische apostelen bevinden. De schrijn werd in 1985 door Heinrich Gerhard Bücker gemaakt. De sarcofaag van Megingaud, de tweede bisschop van Würzburg, is voorzien van de oudste Frankische inscripties op steen na de romeinse tijd. De bron in de crypte geldt als wonderdoend. In 1982 kreeg ook de urn van Georg Häfner een plek in de crypte. Het levensgrote beeld van de in 2011 zalig verklaarde martelaar werd gemaakt door Karlheinz Oswald. Lusamgärtchen Aan de noordzijde van de kerk grenst het Lusamgärtchen, voorheen de kruisgang en begrafenisplaats van het stift. Hier bevindt zich een gedenksteen van de beeldhouwer Fried Heuler voor de in 1230 overleden minnezanger Walther von der Vogelweide. Van de noordelijke vleugel van de romaanse kruisgang uit circa 1170 staan nog een zestiental arcades. De binnenplaats is te bereiken via de kerk of via een toegang aan de Martinstraße. Afbeeldingen Externe link (de) Website van de Neumünster
Klasztor w Mallersdorfie

Klasztor w Mallersdorfie (niem. Kloster Mallersdorf) – dawne opactwo benedyktynów znajdujące się w niemieckiej gminie Mallersdorf-Pfaffenberg. Od 1869 klasztor macierzysty zakonu Ubogich Franciszkanek Świętej Rodziny. Historia Klasztor został założony w 1109 roku. Mnichów sprowadzono z klasztoru Michelsberg w Bambergu i klasztoru św. Emmerama w Ratyzbonie. W 1129 roku król Lotar III potwierdził uniezależnienie się opactwa od macierzystego klasztoru Niedermünster i przywileje samodzielnego wyboru opata oraz wójta. Około 1130 roku placówka została własnością biskupa Ottona z Bambergu. W 1177 roku konsekrowano bazylikę filarową, wzniesioną na fundamentach dawnego zamku. Świątynię przebudowano w połowie XIII wieku i poświęcono w roku 1265. W 1463 roku rozpoczęto budowę gotyckiego prezbiterium kościoła. Opat Erasmus Perfelder von Perfall (kadencja 1476–1495) otrzymał od Stolicy Piotrowej prawo do noszenia insygniów biskupich. Powiększono wówczas również klasztorną bibliotekę. Kryzys funkcjonowania opactwa przypadł na czasy reformacji. Problemy ekonomiczne oraz przejście części mnichów na protestantyzm spowodowało, iż klasztor stanął w obliczu kasaty. Udało się tego uniknąć dzięki zakwaterowaniu tu benedyktynów z opactwa Ebersberg, przekazanego w 1595 roku jezuitom. Na początku XVII wieku kompleks przebudowano. Klasztor został zniszczony przez wojska szwedzkie podczas wojny trzydziestoletniej, odbudowano go za kadencji opata Benedikta Wolfa w latach 1631–1661. Kolejna przebudowa miała miejsce w latach 1740–1792, pracowali tu tacy artyści jak Johann Adam Schöpf, Mathias Obermayr, Martin Speer, Ignaz Günther, Christian Jorhan starszy i Matthias Schiffer. W 1783 roku zainstalowano organy autorstwa Antona Bayra. Ukończony klasztorny konsekrowano 30 września 1792, za czasów opata Gregora Schwaba. W 1803 opactwo zostało rozwiązane. Majątek zlicytowano, a zbiory biblioteki przeniesiono do Monachium. Ostatni opat, Maurus Deigl, przeniósł się do Straubing, gdzie spisał trzytomową historię klasztoru. W 1805 część zabudowań została przejęta przez państwo, utworzono w nich więzienie, sąd i urząd skarbowy. W 1829 planowano rozbiórkę kościoła, lecz uznano ją za zbyt kosztowną. W 1869 prywatną część kompleksu zakupiły Ubogie Franciszkanki Świętej Rodziny, które utworzyły tu macierzysty klasztor zakonu. Założyły tu szkołę realną (Realschule), akademię zawodową (Fachakademie) i szkołę dla nowicjuszek. W 1913 obiekt w całości został przejęty przez zakonnice. W 1921 roku kościół klasztorny ustanowiono siedzibą parafii. Podczas II wojny światowej dawne opactwo funkcjonowało jako szpital wojskowy, siostry wróciły tu po zakończeniu wojny. Galeria Przypisy
Rieneck Castle

Rieneck Castle (German: Burg Rieneck) is a hill castle located in the town of Rieneck, in Bavaria, southern Germany. It was built by Ludwig I, Count of Loon and Rieneck, around the year 1150. It is today used by the German Christian Guide and Scout Association. Rieneck Castle sits on a hill in the town of Rieneck, overlooking the Sinn river. It is located in the Spessart hills, in the Main-Spessart district of Bavaria, about 80 km east of Frankfurt. Background In 1150 Ludwig I, Count of Loon and Rieneck, ordered the building of the castrum Rinecke on the northeastern boundary of his territory, with the aim of safeguarding the lands of this aristocratic family against the neighbouring lordships of Mainz, Würzburg and Fulda. The little hill in the Sinn valley offered excellent conditions: there was only one direction where the castle required additional protection by a defensive ditch, and offered as narrow a front as possible to attack. The latter can be clearly seen in the ground plan of the keep, the 19-metre high "Thick Tower", which is outwardly an irregular, seven-sided polygon, whose tip points towards the nearby hill. The castle complex initially consisted simply of a courtyard surrounded by defensive walls, and the keep, with its 4 to 8-metre thick walls. Inside the walls half-timbered buildings were constructed as living quarters, store rooms, and stables. Of these only what we now know as the "arched cellar" survives. Today The castle today serves as a scouting facility and is owned by the German Christian Guide and Scout Association VCP. The castle's programme includes scouting activities such as arts and crafts, pioneering and Medieval trades and offers accommodation and a campsite. The Hesse branch of VCP holds its annual Federal Assembly meeting at the castle. In March, April and May 2020, it was reported that, due to the COVID-19 pandemic restrictions in Bavaria, the castle's continued operation as a scout facility, was under financial threat, with bookings, beginning at in early June, curtailed until December. See also Scouting in Germany References External links Rieneck Castle on the website of the Haus der Bayerischen Geschichte (German)
Stalag VII A

Stalag VII A Moosburg (Kriegsgefangenen-Mannschafts-Stammlager (Stalag) VII A) – obóz jeniecki dla szeregowców i podoficerów z czasów II wojny światowej. Założony na północ od miejscowości Moosburg an der Isar we wrześniu 1939 roku. Zakładana liczba więźniów – 10 000 osób. Pod koniec wojny w obozie przebywało ok. 80 000 osób, głównie jeńców francuskich i radzieckich. Około października 1940 roku więzieni tu oficerowie założyli "Fundusz Niesienia Pomocy Wdowom po Poległych Oficerach". Wysokość 1. wysyłki w wysokości 100 RM miała nastąpić w listopadzie lub grudniu tego roku. Obóz został wyzwolony w 1945 roku przez wojska amerykańskie. Do roku 1948 na jego terenie działał obóz internowania nr 6 (Civilian Internment Camp No. 6) dla osób oskarżonych o współpracę z nazistami. Określenie "Stalag VII A" występuje w filmie Jak rozpętałem drugą wojnę światową – główny bohater Franek Dolas więziony jest w obozie jenieckim Stalag VII A zlokalizowanym w "Altdorf-Am-See". Przypisy Bibliografia moosburg.org: POW camp Stalag VII A kartka pocztowa ppor. Jana Muchy z tego Stalagu, z 2 XI 194O r. w zbiorach Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi, sygn. A-...w oprac... kartka pocztowa ppor. Jana Muchy z tego Stalagu, z 8 II 1941 r. w zbiorach Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi, sygn. A-...w oprac...