NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hans im Glück

Hans Im Glück is een in München gevestigde uitgever van bord- en kaartspellen. Historie Hans Im Glück werd opgericht in 1983 door Bernd Brunnhofer en Karl-Heinz Schmiel. De eerste spellen werden met de hand gemaakt in een kleine werkplaats. In 1987 verliet Karl-Heinz Schmiel het bedrijf. Sindsdien is Bernd Brunnhofer de eindverantwoordelijke van de onderneming. In de jaren 80 werden meerdere spellen van Hans Im Glück genomineerd voor de toonaangevende Spiel des Jahres-verkiezing. In 1991 viel die eer te beurt aan het door Hans Im Glück uitgegeven spel Drunter & Drüber van Klaus Teuber. Het was de eerste keer in de geschiedenis dat een klein spellenbedrijf deze wereldwijd prestigieuze prijs won. Heden geldt Hans Im Glück in Duitsland als toonaangevend spellenuitgever. Het grootste succes is het bordspel Carcassonne. Uitgaven Hieronder een kleine opsomming van de uitgaven van Hans im Glück die ook in Nederland bekend zijn. Drunter und drüber – Spiel des Jahres 1991 El Grande – Spiel des Jahres 1996, Deutscher Spiele Preis 1996 Euphrat & Tigris – Deutscher Spiele Preis 1998 Carcassonne – Spiel des Jahres 2001, Deutscher Spiele Preis 2001 Amun Re – Deutscher Spiele Preis 2003 Thurn und Taxis - Spiel des Jahres 2006 Dominion - Spiel des Jahres 2009 Externe links Website van Hans im Glück Verlag
Hans im Glück

Hans im Glück Verlag (pol. Wydawnictwo Hans im Glück) – niemieckie wydawnictwo z Monachium, wydaje gry planszowe i karciane. Wydawnictwo zostało założone w 1983 przez Bernda Brunnhofera i Karla-Heinza Schmiela. Wyróżnienia Drunter & Drüber – Spiel des Jahres w 1991 Modern Art – Deutscher Spiele Preis w 1993 Manhattan – Spiel des Jahres w 1994 El Grande – Spiel des Jahres i Deutscher Spiele Preis w 1996 Euphrat & Tigris – Deutscher Spiele Preis w 1998 Ohne Furcht und Adel – à la carte Kartenspielpreis 2000 Carcassonne – Spiel des Jahres i Deutscher Spiele Preis 2001 Amun Re – Deutscher Spiele Preis w 2003 Sankt Petersburg – Deutscher Spiele Preis 2004 Thurn und Taxis – Spiel des Jahres w 2006 Linki zewnętrzne Strona wydawnictwa
Hans im Glück

Hans im Glück — німецьке видавництво настільних та карткових ігор. Хоча багато їхніх ігор є мовно-незалежними, самі вони видають лише версії для внутрішнього ринку, які містять правила виключно німецькою мовою; англомовні версії їхніх ігор здебільшого видавалися компанією «Rio Grande Games», українські версії — «Feelindigo» тощо. Назва компанії походить від казки братів Грімм «Щасливий Ганс», звідси й логотип Hans im Glück, на якому Ганс їде на свині. Відомі ігри Примітки
Bergkirche (Zwiesel)

Die Wallfahrtskirche Maria Namen, meist nur Bergkirche genannt, ist eine Nebenkirche der Stadtpfarrei Zwiesel. Beschreibung Der kurfürstliche Gerichtsschreiber Casimir Brandt und seine Ehefrau Anna ließen 1673 eine steinerne Säule mit einem Marienbild errichten. 1682 erbauten sie für das Bild aus eigenen Mitteln eine Kapelle, die bald das Ziel von Wallfahrten wurde. 1767 erfuhr die Kapelle eine Erweiterung zur heutigen Bergkirche. Durch Breve vom 30. Juli 1867 gewährte Papst Pius IX. vollkommenen Ablass für ewige Zeiten durch würdige Beichte und Kommunion in der Zeit vom 8. bis 15. September in der Bergkirche, den „Bergablass“. Die Bergkirche ist 26 m lang und 11 m breit. Der Dachreiter stammt aus dem Jahr 1860. Das barocke Gnadenbild auf dem Hochaltar ist 1,02 × 1,70 m groß. Es stellt Maria mit dem Kinde dar, umgeben von fünfzig weißen und fünf roten Rosen entsprechend den Perlen des Rosenkranzes. Die drei Deckengemälde der Bergkirche aus deren Erbauungszeit 1767 stammen von Franz Anton Rauscher. Sie zeigen oberhalb der Orgelempore die Unbefleckte Empfängnis Mariens, im Zentrum Mariä Geburt und im Altarraum Maria als Zuflucht der Sünder und Kranken. Orgel Die Orgel der Bergkirche wurde 1998 von der Orgelbaufirma Eisenbarth (Passau) erbaut. Das rein mechanische Instrument hat zehn Register auf zwei Manualen und Pedal. Zwei Register sind über Wechselschleifen in den anderen Werken spielbar. Koppeln: I/II, I/P, II/P Einzelnachweise Weblinks Die Bergkirche in Zwiesel
Brenz

Brenz er er en flod i de tyske delstater Baden-Württemberg og Bayern, og en af Donaus bifloder fra venstre. Den har sit udspring i Brenztopf ved byen Königsbronn i Landkreis Heidenheim i den østlige del af Schwäbische Alb. Den løber 55 km før den munder ud i Donau ved Lauingen, et par kilometer vest for Dillingen. Den løber gennem byerne Königsbronn, Heidenheim, Giengen og Lauingen.
Brenz (river)

The Brenz (German pronunciation: [bʁɛnts] ) is a river in Baden-Württemberg and Bavaria, Germany. It is a left tributary of the Danube. Its source is at a spring in the town of Königsbronn and it flows for 52 kilometers before meeting the Danube at Lauingen, a few kilometers west of Dillingen. It flows through the towns of Königsbronn, Heidenheim an der Brenz, Giengen and Lauingen. See also List of rivers of Baden-Württemberg List of rivers of Bavaria References
Brenz

La Brenz (en allemand : /bʁɛnt͡s/ ? Écouter [Fiche]) est une rivière d'Allemagne coulant en Bavière et au Bade-Wurtemberg. C'est un affluent en rive gauche du Danube. Géographie Sa source (le Brenztopf) se situe dans la ville de Königsbronn et la rivière parcourt 55 kilomètres avant de rencontrer le Danube à Lauingen (Donau) à quelques kilomètres de Dillingen. La Brenz arrose les villes de Königsbronn, Heidenheim an der Brenz, Giengen et Lauingen. Voir aussi Notes et références Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Bavière Portail du Bade-Wurtemberg
Brenz (rivier)

De Brenz is een 52 km lange zijrivier van de Donau en stroomt door het oosten van de Schwäbische Alb, in de Duitse deelstaten Baden-Württemberg en Beieren. De rivier is niet bevaarbaar. Het is een noordelijke, dus stroomafwaarts kijkend, linker zijrivier van de Donau. In de Brenz monden talrijke kleine beken uit. Op slechts 1½ km van de bron, in het gehucht Itzelberg, gemeente Königsbronn, is omstreeks 1400 door cisterciënzer monniken een thans 8,4 hectare groot stuwmeertje aangelegd, de Itzelberger See. Bij het meer werden een visvijver en een aantal watermolens gebouwd. Later is het meertje gaan dienen als stuwmeer voor kleinschalige drinkwaterwinning. Een gedeelte is vogelreservaat. Grote delen van de oevers van de Brenz zijn wegens het voorkomen van zeldzame planten en dieren natuurreservaat. Vooral het Eselsburger Tal bij Eselsburg, waarin zich de – niet voor toeristen toegankelijke – grot Spitzbubenhöhle bevindt, is een aantrekkelijk reis- en excursiedoel voor natuurliefhebbers. In het dal van de Brenz zijn talrijke kastelen en kloosters gebouwd; van de meeste van deze gebouwen zijn slechts ruïnes bewaard, vaak op schilderachtige locaties met fraai uitzicht. In de gemeente Sontheim an der Brenz ligt een dorp met de naam Brenz an der Brenz, en ook een kasteel Brenz. Afbeeldingen
Brenz (râu)

Brenz este un râu din Germania, care curge în Baden-Württemberg și în Bavaria. Este un tributar al Dunării, pe partea stângă. Geografie Râul Brenz izvorăște în orașul Königsbronn, iar apele sale au un parcurs de 55 de kilometri, înainte de a întâlni Dunărea, la Lauingen, la câțiva kilometri de Dillingen. Brenz trece prin orașele Königsbronn, Heidenheim, Giengen și Lauingen.
Бренц (река)

Бренц (нем. Brenz) — река в Германии, протекающая в землях Баден-Вюртемберг и Бавария. Левый приток Дуная, берёт начало из родника у города Кёнигсбронн и впадает в Дунай около Лауингена. Речной индекс 1172. Длина реки — 51,63 км. Площадь её бассейна 876,10 км². Примечания Ссылки Бренц на карте Баварии Бренц, река // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Stazione di Dachau

La stazione di Dachau (in tedesco Dachau Bahnhof) è la principale stazione ferroviaria della città tedesca di Dachau per le linee dei treni suburbani di Monaco di Baviera, la S-Bahn di Monaco di Baviera, della DB Netz. Storia La linea Monaco - Ingolstadt fu costruita tra il 1864 e il 1868 e la stazione venne inaugurata il 14 novembre 1867. La stazione era dotata di una piattaforma girevole a cui si accedeva da tre binari di carico, un binario di attraversamento e un binario che portava al capannone per le merci. Oltre all'edificio principale per l'accesso e i servizi viaggiatori nella stazione c'era una stazione dell'acqua che è ancora attiva, anche se parte della struttura è stata demolita. Nel 1884 furono aggiunti altri binari binari e l'edificio principale fu ampliato nel 1887 e nel 1895. Nel 1891 fu posata una seconda linea ferroviaria principale e nel 1904 fu costruito il sottopasso stradale. L'8 luglio 1912 entrò in funzione la ferrovia locale per Altomünster. Quando la linea fu aperta, la stazione fu ribattezzata Dachau Bahnhof perché la fermata Dachau Stadt fu trasferita sulla nuova linea. Nel 1939 iniziò l'ampliamento della S-Bahn da Monaco a Dachau. Nel 1960 i binari della stazione furono elettrificati. Nel 1972, le Ferrovie Federali ampliarono la stazione per le operazioni della S-Bahn, aggiungendo due nuovi binari. Dal 1976 in poi furono interrotti il trasporto di merci generali e nel 1980 la movimentazione delle merci. Nel 1998 sono stati ristrutturati la stazione e il piazzale antistante. Collegamento col campo di concentramento Poco dopo l'apertura del campo di concentramento venne realizzato il raccordo che portava dalla stazione ferroviaria al campo. Le Schutzstaffel a volte trasportavano i prigionieri sul luogo di prigionia su vagoni merci. I prigionieri passavano attraverso l'ingresso occidentale del campo e raggiungevano la zona delle baracche. Il raccordo è stato rimosso solo nel 1984 ed è stata conservata una piccola parte dei binari. Il Tabellone 4 del Sentiero della Memoria segnala questo punto. Descrizione La stazione di Dachau è servita dalla S-Bahn per le località di Monaco, Altomünster e Petershausen. Vi sono poi servizi regionali in direzione Ingolstadt e anche per la linea ad alta velocità. Nel piazzale sono presenti le fermate dei mezzi pubblici urbani. Note Bibliografia (DE) R. Kiefmann, G. Oberweiler, RS-feste Fahrbahnen im Bahnhof Rheda, zwischen den Bahnhöfen Dachau und Karlsfeld und im Nordring von München, 1983, OCLC 258437386. Voci correlate S-Bahn di Monaco di Baviera DB Netz Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Dachau Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su bahnhof.de.
Propylaea (Munich)

The Propylaea (German: Propyläen) is a city gate in Munich at the west side of Königsplatz. History The building, constructed in Doric order, was completed by Leo von Klenze in 1862 and evokes the monumental entrance of the Propylaea for the Athenian Acropolis. The gate was created as a memorial for the accession to the throne of Otto of Greece, a son of King Ludwig I of Bavaria. As early as 1816, the Propylaea was in the early planning stages, but 30 years passed before the order was issued for its construction. Klenze painted a picture of the planned Propylaea, to promote the project. After King Ludwig I abdicated in 1848, the project was called into question, as, by that time, Munich no longer needed a city gate. Finally, Ludwig I financed the building from his private resources as a symbol of the friendship between Greece and Bavaria, as well as a monument to the Greek War of Independence. The Propylaea was opened shortly before King Otto was forced to resign as the Bavarian king of Greece. While on a visit to the Peloponnese in 1862, a coup was launched in Greece, a provisional Government was set up and a National Convention summoned . Ambassadors of the Great Powers urged King Otto not to resist, and the king and queen took refuge on a British warship and returned to Bavaria. It can be said that the Propylaea is also a monument to the failed secundogeniture of the Wittelsbach. Architecture Each of the two towers of the gate is a powerful block with a large portal and an open room upstairs. The two portals of the towers were used for freight transport. The monumental gate in the middle of the Propylaea was reserved for riders and city cars. The ceilings of the towers were coffered. While the exterior shows Doric columns, inside the structure, Ionic columns support the Propylaea. The floor plan shows that the basement of the building could be traversed by stairs, platforms and passageways. The reliefs and sculptures celebrating the Bavarian prince and the Greek War of Independence were created by Ludwig Michael Schwanthaler. See also Propylaea Nordertor Porta Nigra Fortified gateway Notes
Propileos (Múnich)

Los Propileos (en alemán: Propyläen) son una puerta de la ciudad situada en el lado oeste de la Königsplatz de Múnich (Alemania). Historia El edificio, construido en orden dórico, fue completado por Leo von Klenze en 1862 y evoca la monumental entrada de los Propileos de la Acrópolis de Atenas. La puerta fue construida como un monumento en honor a la llegada al trono de Otón I de Grecia, hijo del rey Luis I de Baviera.​ Ya en 1816, los Propileos estaban en las primeras etapas de planificación, pero pasaron treinta años antes de que se emitiera la orden para su construcción. Klenze pintó un cuadro del proyecto de los Propileos para promover el proyecto. Después de que el rey Luis I abdicara en 1848, el proyecto fue reconsiderado ya que, en esa época, Múnich ya no necesitaba una puerta de la ciudad. Finalmente, Luis I financió el edificio con sus recursos privados como símbolo de la amistad entre Grecia y Baviera, y como monumento a la guerra de independencia de Grecia.​ Los Propileos fueron inaugurados poco antes de que el rey Otón fuera obligado a abdicar como rey bávaro de Grecia. Mientras estaba en una visita al Peloponeso en 1862, se produjo un golpe de Estado, se estableció un gobierno provisional y se convocó una Convención Nacional. Los embajadores de las potencias mundiales instaron al rey Otón a no resistir; el rey y la reina se refugiaron en un buque de guerra británico y volvieron a Baviera. Puede decirse que los Propileos son también un monumento a la fallida secundogenitura de los Wittelsbach.​ Arquitectura Cada una de las dos torres de la puerta es un bloque poderoso con un gran portal y una habitación abierta en el piso superior. Los dos portales de las torres fueron usados para el transporte de mercancías. La puerta monumental en el centro de los Propileos estaba reservada para caballos y vehículos. Los techos de las torres eran a casetones. Mientras el exterior tiene columnas dóricas, en el interior, las columnas son de orden jónico. Los relieves y esculturas que conmemoran al príncipe de Baviera y la guerra de independencia de Grecia fueron realizados por Ludwig Michael Schwanthaler.​ Véase también Königsplatz Siegestor Múnich Referencias Enlaces externos
Propylée de Munich

Le Propylée de Munich est l'une des portes monumentales de la ville de Munich, capitale de la Bavière. Situé à l'ouest de la Königsplatz et inauguré en 1862, le Propylée commémore l'élection du prince Othon de Bavière au trône de Grèce en 1832. Il évoque l'entrée monumentale des Propylées de l'Acropole d'Athènes avec ses colonnes doriques. Voir aussi Articles connexes Architecture néo-classique en Allemagne Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du néo-classicisme Portail de Munich Portail de la Grèce
Propyläen

I Propyläen sono un monumento di Monaco di Baviera, nel Königsplatz. Storia e descrizione Dal 1815 il futuro re Ludwig I e Leo von Klenze iniziarono a progettare il Königsplatz, con la realizzazione, tra l'altro, della Glyptothek e dell'Antikensammlungen. Nel 1854-62, l'architetto realizzò una porta di accesso alla città che prese il nome di Propyläen. Questi tre edifici dovevano rappresentare i tre stili greci. La porta rappresentava lo stile dorico, la Gliptoteca quello ionico e l'Antikensammlungen quello corinzio. La porta è ispirata ai Propilei di Atene, ed è formata da un ingresso centrale, sormontato da un grosso timpano, con due torri al fianco. Questa porta doveva fungere da ingresso occidentale alla città, ed era l'equivalente in stile neoclassico della medievale Isartor. Quando la città si ampliò, la porta si rese superflua, e venne trasformata in un monumento commemorativo per la guerra d'indipendenza greca. Ciò perché il re del nuovo stato indipendente era della famiglia Wittelsbach. Per tale ragione venne aggiunto un fregio alle torri laterali, con scene della guerra d'indipendenza, ad opera di Ludwig Michael von Schwanthaler. Note Voci correlate Architettura neogreca Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Propyläen
Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża w Bad Kissingen

Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża – cerkiew prawosławna w Bad Kissingen, wzniesiona w latach 1898–1901. Pozostaje w jurysdykcji Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Historia Społeczność rosyjska zamieszkała w Bad Kissingen zaczęła starać się o wzniesienie cerkwi w 1857, na wieść o planach Aleksandra II, zamierzającego udać się do Bad Kissingen w celu odbycia leczenia. Ostatecznie jednak car odwołał swój przyjazd i do budowy cerkwi nie doszło. W czasie jego późniejszych pobytów w miejscowości (w 1864 i 1868) tymczasowa kaplica była urządzana w jego pokojach. Plany budowy świątyni prawosławnej podjął na nowo ks. Aleksiej Malcew, który uzyskał od władz miejskich działkę budowlaną w 1897. W roku następnym poświęcony został kamień węgielny. Cerkiew zaprojektował Wiktor Szrioter, zaś pracami kierował K. Kampf. Głównym ofiarodawcą było prawosławne Bractwo św. Włodzimierza działające w Berlinie, które również stało się bezpośrednim opiekunem budynku po jego oddaniu do użytku. Obiekt został poświęcony w 1901, służyli w nim księża z cerkwi w Berlinie, Weimarze i Stuttgarcie. Nabożeństwa odbywały się regularnie w miesiącach letnich, gdy w Bad Kissingen przebywało najwięcej kuracjuszy i turystów rosyjskich. W czasie I wojny światowej obiekt był zamknięty, zaś dzwony z cerkwi zostały zarekwirowane na cele militarne. Pierwsza Święta Liturgia po zakończeniu działań wojennych została odprawiona dopiero 10 czerwca 1921 przez zwierzchnika Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Eulogiusza. W jurysdykcji tej struktury cerkiew pozostawała do 1926, kiedy – na wyraźne życzenie wiernych – przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Mimo tego nabożeństwa w niej odbywały się jedynie w ważniejsze święta, zaś w latach 1931–1937 ustały zupełnie. Nabożeństwa zaczęto ponownie odprawiać w 1938. Uczestniczyli w nich wówczas zarówno Rosjanie, jak i Bułgarzy, Rumuni, Grecy oraz Serbowie. W 1945 cerkiew została podniesiona do rangi katedry eparchii berlińskiej i niemieckiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, przeniosło się do niej również Bractwo św. Włodzimierza. Na początku lat 60. została wyremontowana, w dwadzieścia lat później miał miejsce remont kapitalny. Obecnie cerkiew jest siedzibą liczącej 50 osób parafii. Architektura Cerkiew reprezentuje styl neobizantyński. Jest wzniesiona z cegły, z pojedynczą kopułą. W pomieszczeniu ołtarzowym znajduje się fresk obrazujący Eucharystię, będący kopią podobnego malowidła w soborze św. Włodzimierza w Kijowie. Na bocznych ścianach znajdują się freski z przedstawieniami Przemienienia Pańskiego i objawienia Bogurodzicy św. Sergiuszowi z Radoneża (kopia malowidła z raki z relikwiami świętego znajdującej się w ławrze Troicko-Siergijewskiej). Zachował się również oryginalny ikonostas z początku XX wieku. Bibliografia К 100-летию освящения храма. rocor.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-03-16)].
Bernd-Eichinger-Platz

Der Bernd-Eichinger-Platz ist ein Platz im Münchner Stadtbezirk Maxvorstadt. Er bezeichnet die Fläche vor dem Eingang zur Hochschule für Fernsehen und Film, anschließend an die Gabelsbergerstraße. Geschichte Nachdem der Filmproduzent Bernd Eichinger im Januar 2011 einem Herzinfarkt erlegen war, schlug seine Witwe Katja Eichinger der Stadt München vor, in Erinnerung an Eichingers Verdienste um den Filmstandort München und sein Lebenswerk einen Platz nach ihm zu benennen. Als angemessener Ort wurde die Grünfläche vor der Hochschule für Fernsehen und Film, an der Eichinger selbst studiert hatte, ausgesucht. Der bayerische Finanzminister Markus Söder stimmte einem entsprechenden Vorschlag zu. Auch die Hochschule begrüßte die Idee. Mit Beschluss des Münchner Stadtrates vom 19. April 2012 wurde die Namensgebung offiziell. Am 7. Mai 2012 wurde das Straßenschild durch Oberbürgermeister Ude im Beisein von Eichingers Witwe Katja und Tochter Nina feierlich enthüllt. Siehe auch Liste der Plätze in München Weblinks München hat nun einen Bernd-Eichinger-Platz, in: Welt Online, 7. Mai 2011 Einzelnachweise
Bernd-Eichinger-Platz

Bernd-Eichinger-Platz is a square in the Munich district of Maxvorstadt. It refers to the area in front of the entrance to the University of Television and Film Munich and then to Gabelsbergerstraße. History After film producer Bernd Eichinger died of a heart attack in January 2011, his widow Katja Eichinger suggested that the city of Munich name a place after him in memory of Eichinger's services to Munich as a film location and his life's work. The green space in front of the Hochschule für Fernsehen und Film, where Eichinger himself had studied, was chosen as an appropriate location. The Bavarian Finance Minister Markus Söder agreed to a corresponding proposal. The university also welcomed the idea. By decision of the Munich City Council of 19 April 2012 the name was made official. On 7 May 2012, the street sign was ceremoniously unveiled by Lord Mayor Ude in the presence of Eichinger's widow Katja and daughter Nina. References External links Muenchen hat nun einen Bernd-Eichinger-Platz, Welt Online, 7 May 2011
Sichtungsgarten Weihenstephan

Der Sichtungsgarten Weihenstephan ist ein Lehr- und Versuchsgarten im Freisinger Stadtteil Weihenstephan. Er ist Teil der Weihenstephaner Gärten der Hochschule Weihenstephan-Triesdorf. Beschreibung Der 1947 von Richard Hansen gegründete Garten umfasst eine Fläche von über 5 Hektar. In dem öffentlich zugänglichen Lehr- und Versuchsgarten werden umfangreiche Stauden- und Gehölzsortimente auf ihren Gebrauchswert in Garten- und Grünanlagen geprüft (gesichtet). Neben Blütenfülle, Standfestigkeit und anderen optischen Eigenschaften spielt dabei die Widerstandsfähigkeit der einzelnen Sorten gegenüber Krankheiten und Schädlingen eine wesentliche Rolle. Ferner wird die standortgerechte Verwendung von Stauden in ästhetisch ansprechenden Kombinationen gezeigt. Neben Versuchsflächen, insbesondere für die Sichtung von Stauden und Gehölzen, wird er heute von vielfältigen Staudenpflanzungen geprägt. Im Vordergrund stehen dabei Pflanzungen, die sich an der Staudenverwendung nach Hansens Lebensbereiche orientieren. Dazu zählen beispielsweise eine steppenheideartige Pflanzungen, Steingartenanlagen, Feuchtwiesenpflanzungen sowie ein Teich und mehrere Wasserbecken. Daneben werden auch Prachtstauden in mehreren Rabatten gezeigt. Literatur Richard Hansen: Sichtungsgarten Weihenstephan. Georg D. W. Callwey, München 1977, ISBN 3-7667-0417-6. Bernd Hertle, Christa Brand: Sichtungsgarten (Trial Garden) Weihenstephan. Verlag Eugen Ulmer, Stuttgart 2015, ISBN 978-3-8001-8298-5. Weblinks Sichtungsgarten auf Hochschule Weihenstephan-Triesdorf weihenstephaner-gaerten.de Einzelnachweise