NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hackerbrücke

The Hackerbrücke (Hacker Bridge) is a road bridge across the main railway line in Munich immediately west of the city's central station. The name comes from the brewery Hacker-Pschorr, which was previously headquartered near the bridge. The first bridge was built at the beginning of the 1870s. In 1890-94 this was replaced by a new bridge, constructed by the Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg ("Augsburg-Nuremberg machine factory"). It was partially destroyed during the second world war and restored in 1952–3. Six iron arches, 28.8 metres wide and eight metres high, carry the road; pairs of stone pillars support the arches. The bridge gives its name to the S-Bahn station Hackerbrücke, which is beneath the bridge and can only be accessed from it. References J. H. Biller and H.-P. Rasp, München, Kunst & Kultur, Munich: Südwest, ed. 18, 2006, p. 155. ISBN 978-3-517-06977-7
Hackerbrücke

Le Hackerbrücke (en français, pont Hacker) est un pont routier traversant la principale voie ferrée de Munich à l'ouest de la gare centrale. Description et histoire Le premier pont a été construit au début des années 1870. En 1890-1894, il fut remplacé par un nouveau pont construit par la Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg ("usine de machines Augsburg-Nuremberg"). Il fut partiellement détruit pendant la Seconde Guerre mondiale et restauré en 1952-53. En 1983-84, il est assaini fidèlement à l'original. Six arches de fer de 28,8 mètres de large et de huit mètres de haut soutiennent la route; des paires de piliers en pierre soutiennent les arches. Le pont donne son nom à la station de S-Bahn Hackerbrücke, située sous le pont et accessible uniquement depuis celui-ci. Références JH Biller et H.-P. Rasp, München, Kunst & Kultur , Munich: Südwest, éd. 18 2006, p. 155. (ISBN 978-3-517-06977-7) Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail des ponts Portail de Munich
Hackerbrücke

A Hackerbrücke egy közúti acélhíd Münchenben a vasúti vágányok felett, nem messze a főpályaudvartól. 1890 és 1894 között a Maschinenfabrik Augsburg Nürnberg építette. Alatta az ugyanilyen nevű S-Bahn megálló található. A híd kétsávos, az Oktoberfest idejére lezárják az autóforgalom elől, mivel azok az utasok, akik S-Bahnnal érkeznek, innen tudják a legkönnyebben gyalogosan megközelíteni a fesztivált. Mellette található a város távolsági autóbusz-pályaudvara. S-Bahn járatok Irodalom Christine Rädlinger: Geschichte der Münchner Brücken. (németül) Szerk. Baureferat der Landeshauptstadt München. München: Franz Schiermeier Verlag. 2008. ISBN 978-3-9811425-2-5 J. H. Biller and H.-P. Rasp, München, Kunst & Kultur, Munich: Südwest, ed. 18, 2006, p. 155. ISBN 978-3-517-06977-7 További információk Hackerbrücke a Structurae weboldalán
Abadía de Scheyern

La Abadía de Scheyern​ o el Priorato de Scheyern (en alemán: Kloster Scheyern) es un edificio religioso de la Orden benedictina​ en Scheyern en Baviera,​​ Alemania. El monasterio dn Scheyern se fundó en 1119 como el sitio final de la comunidad fundada originalmente en 1077 en torno a Bayrischzell por la condesa Haziga de Aragón, esposa de Otto II, conde de Scheyern, los antepasados de los Wittelsbach. Los primeros monjes llegaron de la Abadía de Hirsau. El 15 de noviembre de 1802, el monasterio pasó a los gobernantes territoriales, y el 21 de marzo de 1803 fue disuelto temporalmente como parte de la secularización de Baviera. Los edificios fueron vendidos y cambiaron de manos varias veces en un corto período de tiempo. En 1838, sin embargo, bajo el rey Luis I de Baviera se restableció el monasterio y volvieron los monjes de la abadía de Metten; en 1843 recuperó el rango de una abadía. Entre 1876 y 1878, la iglesia, que sirve tanto para la comunidad como de parroquia, fue restaurada en estilo románico. Scheyern posee un Instituto bizantino, que se especializa en las obras de San Juan de Damasco. También goza de vínculos históricos con Hungría. Scheyern es un miembro de la Congregación bávara de la Confederación Benedictina. Véase también Iglesia católica Abadía Referencias
Abdij van Scheyern

De OLV Hemelvaartsabdij van Scheyern (Lat. Abbatia stae. Mariae Virginis in coelum assumptae Schryrae) (Duits: Kloster Scheyern, Abtei Mariä Himmelfahrt und zum Heiligen Kreuz) is een benedictijnenabdij in de gemeente Scheyern in Beieren gelegen in het aartsbisdom München en Freising. De abdij ligt direct ten westen van het dorpscentrum. De abdij van Scheyern behoort tot de Beierse Congregatie. Van 1972 tot 2001 was de Belgische dom Bernard Lambert abt van de abdij. Geschiedenis De abdij is eigenlijk een voormalige burcht. Arnulf II van Beieren, paltsgraaf van het hertogdom Beieren, bouwde deze burcht of kasteel in 940. In 1123 verhuisde zijn nakomeling, Beierse paltsgraaf Otto IV van Wittelsbach de familie naar de burcht Wittelsbach bij Aichach en gaf hij het niet meer gebruikte kasteel aan de benedictijnen om er een abdij in te huisvesten. Grafkelder van de Wittelsbacher In de koorkapel van de abdij, de voormalige Johanneskirche van het kasteel, is de eerste en oudste begraafplaats van het Wittelsbacher. De grafkelder werd meerdere malen opnieuw ontworpen door de eeuwen heen, meest recentelijk als een enkel hoog graf in 1967/69 (met de grafplaat vanaf het begin van de 17e eeuw). De volgende leden van de dynastie zijn hier begraven, onder andere: Otto I (Hertog van Beieren, 1117-1183), Agnes van Loon (echtgenote van Otto I, 1150-1191), Ludwig de Kelheimer (hertog van Beieren, zoon van Otto I, 1173-1231), Otto II (Hertog van Beieren, zoon van Louis I, 1206-1253), Agnes van Hannover (echtgenote van Otto II, 1201-1267).
Klasztor Scheyern

Klasztor Scheyern – klasztor benedyktynów, znajdujący się w Scheyern. Głównym elementem kompleksu klasztornego jest romański kościół z rokokowym wnętrzem. Scheyern było pierwszym poświadczonym historycznie gniazdem rodowym dynastii Wittelsbachów. Historia Klasztor został założony około 1076 roku przez grafinę Hazigę, wdowę po Ottonie II von Scheyernie. Podarowała ona dwóm zakonnikom teren leśny w okolicach Bayrischzell. Następnie przekazała utworzoną tam pustelnię klasztorowi Hirsau, który ok. 1080 roku wysłał do niej kolejnych dwunastu braci. Przed 1087 rokiem siedzibę klasztoru przeniesiono w dogodniejsze miejsce – Fischbachau. Pozostałością po tym fakcie jest istniejący tam kościół św. Marcina w Fischbachau, który do 1803 roku był częścią klasztoru podlegającego opatom Scheyern. Około 1104 roku Otto III von Scheyern przeniósł placówkę na wzgórze Petersberg, czego świadkiem jest romański kościół Świętych Piotra i Pawła. W 1119 roku bracia osiedlili się w obecnej lokalizacji – w dawnym zamku grafów Scheyern, będącym posiadłością dynastii Wittelsbachów. 9 października 1215 konsekrowano kolegiatę w formie romańskiej bazyliki, bez transeptu i krypty. W XV i XVI wieku świątynię rozbudowano w stylu gotyckim. Na przełomie XVI i XVII wieku wzniesiono nowe zabudowania klasztorne, powstała wówczas m.in. biblioteka, a w następnych latach kościołowi nadano cechy renesansowe. W latach 1768–1770 świątynię gruntownie przebudowano w stylu rokokowym. 21 marca 1803 klasztor zsekularyzowano, dawna kolegiata została kościołem parafialnym, a w latach 1805–1806 rozebrano XII-wieczny kościół św. Marcina. Elewacje dawnej kolegiaty odrestaurowano w 1965 roku i w latach 1974–1980. 25 czerwca 1979 papież Jan Paweł II wyniósł świątynię do godności bazyliki mniejszej. Galeria Bibliografia Lukas Wirth OSB (Hrsg.): Kloster Scheyern. 900 Jahre Benediktiner am Stammsitz der Wittelsbacher, Pustet, Regensburg 2019, ISBN 978-3-7917-3037-0. Przypisy
Braunau in Rohr Abbey

Braunau in Rohr Abbey (Kloster Braunau in Rohr) is a Benedictine monastery, formerly Rohr Abbey, a monastery of the Augustinian Canons, in Rohr in Niederbayern in the district of Kelheim in Bavaria, Germany. Rohr Abbey: First foundation The monastery, dedicated to the Assumption of the Blessed Virgin Mary, was founded in 1133 by Adalbert of Rohr. It was dissolved in the secularization of 1803 when the German princes substituted church lands for property they had lost through Napoleon. In the east wing the parish priest's offices and a school were accommodated, and in a part of the west wing, an inn. The remaining buildings were demolished. Abbey church The abbey church, dedicated, like the abbey, to the Assumption, contains a high altar, which represents the Assumption of the Virgin in fully three-dimensional sculpture: a "Theatrum sacrum". It was created by Egid Quirin Asam in 1722 and 1723. Braunau in Rohr Abbey: Second foundation After World War II the exiled German Benedictine monks from Braunau Abbey (Braunau is now Broumov in the Czech Republic) were lodged here in part of the east wing. They gradually re-established their community, acquiring little by little the remaining parts of the entire monastery complex. The monks have re-established a secondary school here. The abbey has been part of the Bavarian Congregation of the Benedictine Confederation since 1984. External links (in German) Braunau-Rohr Website (also with good English text) (in German) Klöster in Bayern
Abbaye de Rohr

L'abbaye de Rohr est une ancienne abbaye des chanoines réguliers de saint Augustin, devenue abbaye bénédictine en 1946. Elle se situe en Basse-Bavière et appartient à la congrégation bénédictine de Bavière depuis 1984. Elle est vouée à saint Venceslas de Bohême. Elle s'occupe entre autres d'un collège-lycée-internat (Gymnasium). Histoire Le seigneur Adalbert de Rohr fonde l'abbaye en 1133, après la mort en couches de son épouse, et l'évêque de Ratisbonne la confie aux chanoines augustins qui la vouent à Notre-Dame de l'Assomption. Le Pape Innocent II la prend sous sa protection apostolique en 1136 et confirme la règle augustine, ainsi que son successeur le Pape Eugène III en 1153. L'empereur Frédéric Barberousse lui accorde des privilèges en 1158. Saint Nicolas de Cues, visiteur apostolique, y séjourne en 1452, lorsque l'abbaye devient un centre de renouveau catholique. L'abbaye est gravement endommagée par les armées suédoises pendant la guerre de Trente Ans et une partie des bâtiments est incendiée en 1632. Les troupes impériales y établissent leurs quartiers en 1648, ce qui aggrave encore son état. Après la Paix de Westphalie, l'abbaye peut enfin se relever. Une nouvelle ère de prospérité s'ouvre sous le priorat de Patritius von Heyden à partir de 1685, jusqu'à sa mort en 1730. L'abbaye est reconstruite en style baroque et les intérieurs des appartements, des bâtiments conventuels et de l'église sont décorés en style rococo. Les chanoines s'agrègent en 1715 aux chanoines réguliers de la congrégation du Très-Saint-Sauveur de Latran ou Chanoines de Latran fondée en 1059. Les figures sculptées de l'Assomption (1722-1723) au-dessus du maître-autel de l'église abbatiale sont un véritable chef-d'œuvre du Theatrum Sacrum de l'art rococo. Cette composition est l'une des plus célèbres du sculpteur munichois Egid Quirin Asam. L'aile gauche de l'abbaye est achevée en 1760-1761. La sécularisation de l'abbaye intervient le 28 mars 1803, lui portant un coup fatal. Les chanoines sont expulsés, leur domaine et les bâtiments confisqués par l'État. Deuxième fondation Des Sœurs cisterciennes de l'abbaye de Seligenthal à Landshut font une tentative de fondation en 1880, après avoir racheté une partie des bâtiments, mais doivent repartir quelques années plus tard. Troisième fondation Des Pères de l'Ordre des Prémontrés viennent remplacer les cinsterciennes en 1890, mais cette entreprise échoue elle-aussi, faute de moyens. Quatrième fondation Après l'expulsion des populations allemandes des Sudètes (Bohême), après la guerre, les moines bénédictins chassés de leur abbaye de Branau (aujourd'hui Broumov en Tchéquie) s'installent à Rohr, grâce à l'aide du TRP Corbinian Hofmeister, osb, et ouvrent un Gymnasium. L'abbaye est consacrée à saint Venceslas, roi de Bohême. Notes et références Portail du baroque Portail du catholicisme Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Moyen Âge Portail du XVIIIe siècle Portail de la Bavière
Abdij van Braunau in Rohr

De Sint-Wenzelabdij van Braunau in Rohr (Duits: Kloster Rohr, Abtei zum heiligen Wenzel zu Braunau in Rohr) is een benedictijnenabdij in de gemeente Rohr in Niederbayern in Beieren gelegen in het bisdom Regensburg. Geschiedenis De edelman Adalbert von Rohr gaf, na het overlijden van zijn echtgenote in een kinderloos gebleven huwelijk, in 1133 zijn volledige bezit aan de bisschop van Regensburg, onder de voorwaarde dat daarmee een Stift of klooster voor augustijner koorheren in Rohr zou opgericht worden waar hij zou mogen toetreden. Paus Innocentius II bevestigde in 1136 de oprichting van het augustijnerklooster, wat paus Eugenius III in 1153 nog eens overdeed. Keizerlijke goedkeuring en bescherming bekwam het jonge klooster in 1158 van keizer Frederik I Barbarossa. Uit de Reichsdeputationshauptschluss van 1803 volgden heel wat verschuivingen in machtsevenwichten en een grotere scheiding van kerk en staat en de Säkularisation in Beieren leidde dat jaar zelfs tot het opheffen van de augustijner koorherengemeenschap in het klooster van Rohr. Het betreft een voormalig klooster van de Augustijner Koorheren dat in 1803 werd opgeheven. Benedictijner abdij De abdij van Braunau in Rohr wordt sinds 1946 door benedictijnen bewoond. Meer bepaald gaat het om benedictijnen afkomstig uit het benedictijnenabdij van het Tsjechische Broumov (oude Duitse naam: Braunau). De in die abdij aanwezige monniken van Duitse herkomst werden direct na de Tweede Wereldoorlog op basis van de Beneš-decreten uit het land gewezen en vonden in de abdij in Rohr een herkomen. In de naam van de abdij ("abdij van Braunau in Rohr") herdenken ze evenwel afkomst en geschiedenis. Als patroonheilige voor hun abdij kiezen ze Wenceslaus de Heilige, de heilige Wenzel. De in Rohr in Niederbayern toegekomen benedictijnen leggen zich vanaf 1946 toe op de lokale pastorale zorg, en richten in de abdij ook het Johannes-Nepomuk-gymnasium in, een onderwijsinstelling secundair onderwijs met kostschool waarmee ze een oude traditie uit hun oude abdij in Braunau verder zetten en de oude traditie van het Braunau Stiftsgymnasium in ere hielden. De nieuwe abdijgemeenschap bouwde ook een nauwe band op met de Sudeten-Duitsers uit de ruime omgeving. De benedictijnenabdij sloot zich in 1984 aan bij de Beierse Congregatie. Abdijkerk De abdij ligt in het dorpscentrum. De bouw van de aangrenzende abdijkerk de Abteikirche Mariä Himmelfahrt, die ook als parochiekerk in het dorp gebruikt wordt, werd door de Augustijner Koorheren toevertrouwd aan Egid Quirin Asam die de opdracht voor de barokkerk tussen 1717 en 1723 tot een goed einde bracht. Het interieur is zeer gekend voor de indrukwekkende fresco's en stucwerk. Het hoogaltaar verbeeld de verrijzenis van Maria voor.
Klasztor Rohr

Klasztor Rohr – barokowy klasztor benedyktynów, znajdujący się w Rohr in Niederbayern. Bibliografia Johannes Zeschick, Simon Weiss: Benediktinerabteikirche Rohr in Niederbayern. Kunstverlag Josef Fink, Lindenberg 2015, ISBN 978-3-89870-900-2.
Lindau Abbey

Lindau Abbey (German: Reichsstift Lindau) was a house of secular canonesses in Lindau on the Bodensee in Bavaria, Germany, which stands on an island in the lake. History The community, dedicated to the Blessed Virgin Mary, is traditionally held to have been founded by Count Adelbert of Raetia in about 822. The town of Lindau grew round the foundation. The abbey was granted Imperial immediacy (German: Reichsfreiheit) in 1466. During the Protestant Reformation on the mainland were the only places in this region to remain Catholic. The community was dissolved in 1802 in the course of the secularisation of German Imperial Abbeys, and its assets taken over by the Prince of Bretzenheim (son of Elector of Bavaria Charles Theodore), who in 1804 exchanged Lindau for estates in Bohemia and Hungary. In 1806 the territory became part of the new Kingdom of Bavaria. The residential and service buildings were used for local government offices. The canonesses' church became the present Roman Catholic minster-church of the Blessed Virgin Mary on the market place in the Old Town of Lindau. The church building originated at the same time as the religious community, that is, in the early 9th century. After the fire of 1728 that destroyed most of the town the church was rebuilt in Baroque style by the master builder Giovanni Gaspare Bagnato, who also built Schloss Mainau and the "New Castle" at Meersburg. The interior has Baroque ceiling paintings and Rococo decorations. Other religious houses in Lindau Lindau has also contained other religious houses. Franciscans There was a friary here of the Friars Minor or Minorites (founded 1224, dissolved 1528) and also a monastery of nuns of the Third Order of St. Francis (founded before 1238), which survived the Protestant Reformation by becoming Protestant and was secularised at the same time as Lindau Abbey. The church of the Minorites is still in existence as the Lindauer Stadttheater ("Lindau Town Theatre") but the cloister of the tertiary nuns were demolished in 1861. These premises were sometimes known as the Kloster am Steg ("monastery on the jetty"). Beguinage There was also a house of the Beguines, founded in 1268. On 15 May 1525 it was dissolved and sold off. The buildings were bought in 1857 by the Sisters of Loreto, known locally as the "English Ladies" (Englische Fräulein), who founded here a "Private Higher School for Girls" (Private Höhere Töchterschule). Of its successor establishments, the Insel-Institut was closed in 1991, but the Maria-Ward-Realschule continues as a Realschule for girls within the educational programme of the Diocese of Augsburg. References External links (in German) Klöster in Bayern: Kanonissenstift Lindau (in German) Maria-Ward-Realschule Lindau home page (in German) Lindau municipal website: history
Abdij van Lindau

De Abdij van Lindau was een tot de Zwabische Kreits behorende damessticht binnen het Heilige Roomse Rijk, gelegen in de Duitse stad Lindau. In de vroege middeleeuwen werd het damessticht Onze Lieve Vrouwe onder de linden gesticht. Het sticht werd voor het eerst in 822 vermeld. Waarschijnlijk was de stichter graaf Adalbert van Raetien. Ten westen van het sticht ontstond een burgerlijke nederzetting, de latere rijksstad Lindau. Deze stad wist zich in de dertiende eeuw onafhankelijk van het sticht te maken. Na 1466 noemde de abdis zich vorstin verheven, maar dit werd niet door de keizerlijke kanselarij erkend en de abdis had dan ook geen zetel op de vorstenbank van de Rijksdag. Sinds de zestiende eeuw was het sticht rijksvrij. De abdis werd na 1575 niet meer tot de rijsprelaten gerekend. Het sticht bezat buiten het klooster geen grondgebied. De inkomsten kwamen uit landerijen. In de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 werd in paragraaf 22 de overdracht van stad en klooster aan de vorst van Bretzenheim geregeld. Dit als schadeloosstelling voor het verlies van Bretzenheim en Winzenheim. Hierdoor ontstond er een rijksvorstendom Lindau. Er was echter nog steeds geen zetel in de rijksvorstenraad van de rijksdag aan verbonden. Vorst Karel August van Bretzenheim was een natuurlijke zoon van keurvorst Karel Theodoor van Beieren. Hij ruilde zijn nieuwe vorstendom in 1804 met Oostenrijk tegen landgoederen bij Regez in Hongarije. Hierdoor ging Lindau deel uitmaken van Vorarlberg. Ook dit was niet van lange duur, want in de vrede van Presburg van 15 december 1805 stond Oostenrijk volgens artikel 8 onder andere Vorarlberg en de voormalige rijksstad Lindau af aan het nieuwe koninkrijk Beieren.
Аббатство Линдау

Аббатство Линдау (нем. Reichsstift Lindau) — аббатство в исторической части Линдау. Первые упоминания о монастыре Девы Марии на острове в Боденском озере относятся к началу IX века. Одноимённый город образовался и развивался около него. С 1268 года монастырь стал одним из центров бегардов. В 1466 году францисканский монастырь получил статус имперского аббатства (Швабский округ). Однако, уже в 1528 году принял Реформацию. В 1728 году аббатство пострадало от пожара, после восстановления в ансамбль были внесены элементы стиля барокко и рококо, также построена церковь Девы Марии. В 1802 году аббатство было секуляризировано, с 1803 года стало графством, принадлежало Австрии. Баварии территория Линдау была возвращена в результате обмена венгерских и богемских земель в 1804-1806 годах. Сегодня аббатство расположено у рыночной площади Линдау. Церковь Девы Марии — католическая. Территория монастыря ныне является главной достопримечательностью города. Литература Norbert Backmund: Die Kollegiat- und Kanonissenstifte in Bayern. Poppe-Verlag, Kloster Windberg 1973. S.127-130. Karl Bosl (Hrsg.): Handbuch der Historischen Stätten Deutschlands. Bd. 7, Bayern. Kröner, Stuttgart 1981, ISBN 3-520-27703-4. S.391 ff. Heinrich Gwinner: Freistätten im Mittelalter, insbesondere die Freiung des adeligen Stifts zu Lindau am Bodensee, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 63. Jg. 1936, S. 29-54 (Digitalisat)
Verwaltungsgemeinschaft Gars am Inn

Die Verwaltungsgemeinschaft Gars am Inn liegt im oberbayerischen Landkreis Mühldorf am Inn und wird von folgenden Gemeinden gebildet: Gars a.Inn, Markt, 4026 Einwohner, 43,65 km² Unterreit, 1754 Einwohner, 32,21 km² Sitz der Verwaltungsgemeinschaft ist Gars am Inn. Die Verwaltungsgemeinschaft Gars am Inn wurde am 1. Mai 1978 gegründet. Im Jahr 1984 wurde das erweiterte und neu errichtete Rathaus in Gars bezogen, eine Außenstelle der Verwaltungsgemeinschaft befindet sich auch in Unterreit. Einzelnachweise
Wspólnota administracyjna Gars am Inn

Wspólnota administracyjna Gars am Inn – wspólnota administracyjna (niem. Verwaltungsgemeinschaft) w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, w regionie Südostoberbayern, w powiecie Mühldorf am Inn. Siedziba wspólnoty znajduje się w miejscowości Gars am Inn. Wspólnota administracyjna zrzesza jedną gminę targową (Markt) oraz jedną gminę wiejską (Gemeinde): Gars am Inn, gmina targowa, 3 750 mieszkańców, 43,65 km² Unterreit, 1 720 mieszkańców, 32,20 km²
Haarsee (Ohlstadt)

Der Haarsee ist ein Moorsee im Murnauer Moos. Er wird vom Rinnenbach gespeist und entwässert zum Wöhrbach. Weitere Kleinseen im Murnauer Moos sind Langer-Köchel-See, Schwarzsee, Krebssee, Moosbergsee, Neuer Moosbergsee und Rollischsee.
Neuer Moosbergsee

Der Neue Moosbergsee ist ein künstliches Gewässer im Landkreis Garmisch-Partenkirchen, das wie der Lange-Köchel-See als Tagebaurestloch des ehemaligen Steinbruchs Hartsteinwerk Werdenfels durch Niederschlag seit seiner Entstehung natürlich geflutet worden ist. Die ehemalige Grube, die nun den See beinhaltet, entstand, nachdem der oberflächliche Abbau von Glaukoquarzit erschöpft war und unter dem Niveau des umliegenden Murnauer Mooses fortgesetzt wurde. Nach Beendigung der bergbauerischen Aktivitäten hat sich die Grube innerhalb weniger Jahre gefüllt. Einzelnachweise
Moosbergsee

Der Moosbergsee, auch Alter Moosbergsee im Unterschied zum erst nach dem Abbau des Moosbergs entstandenen Neuen Moosbergsees, ist ein Moorsee im Murnauer Moos, der zum Naturschutzgebiet Murnauer Moos gehört. Er wird oberflächlich über kleinere Gräben gespeist und entwässert über einen Graben in Richtung Rechtach. Es besteht zeitweise Betretungsverbot. Weitere Kleinseen im Murnauer Moos sind Langer-Köchel-See, Schwarzsee, Krebssee, Neuer Moosbergsee, Haarsee und Rollischsee. Einzelnachweise