NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Frauenchiemsee

Frauenchiemsee (Duits: Insel Frauenchiemsee of ook Fraueninsel) is qua bewoning het belangrijkste eiland van de drie eilanden in de Chiemsee, een meer in Beieren. Samen met het grootste eiland Herrenchiemsee (of Herreninsel) en het kleinere Krautinsel, vormt het de gemeente Chiemsee, qua oppervlakte de kleinste van Beieren. De benamingen Fraueninsel en Herreninsel vinden hun oorsprong in het feit dat zich op het ene eiland een vrouwenklooster, klooster Frauenchiemsee (benedictinessen), en op het andere een mannenklooster (eerst benedictijnen, later augustijnen) bevond.
Frauenchiemsee

Frauenchiemsee (też: Fraueninsel) – druga co do wielkości wyspa na jeziorze Chiemsee w Bawarii w Niemczech. Jest wyłączona z obszaru niemunicypalnego Chiemsee i wchodzi w skład gminy Chiemsee w powiecie Rosenheim – najmniejszej gminy w Górnej Bawarii. Powierzchnia ok. 12 ha. Leży ok. pół kilometra na północny wschód od znacznie większej wyspy Herrenchiemsee. Posiada niezbyt regularny, wydłużony kształt i wymiary: długość 620 m, szerokość 300 m. Najwyższy punkt na wyspie sięga 8 m powyżej lustra wody jeziora Chiemsee. Oprócz zabudowy na wyspie jest kilka większych skupisk drzew, nieco łąk i niewielkich ogrodów. Wyspa jest zamieszkana co najmniej od wczesnego średniowiecza. Na wyspie mieści się stary klasztor benedyktynek, zwany Frauenwörth i założony w 772 albo 782 r. przez księcia Bawarii Tassilo III jako pierwszy klasztor żeński w Niemczech. Charakterystycznym budynkiem jest wolnostojąca dzwonnica. Liczba stałych mieszkańców wyspy wynosi ok. 250-300, a budynków ok. 50. Na wyspie nie ma żadnych pojazdów samochodowych. Łączność z lądem zapewniają statki Chiemsee-Schifffahrt Ludwig Fessler KG (ok. 10 min. do Gstadt am Chiemsee, ok. 30 min. do Prien am Chiemsee) oraz prywatne łodzie i żaglówki, korzystające z wielu niewielkich przystani rozlokowanych wzdłuż wybrzeży wyspy. Na wyspie, koło klasztoru, znajduje się stary cmentarz, na którym pochowano wielu pisarzy, naukowców oraz artystów, np. Maxa Haushofera, Wilhelma Jensena czy Felixa Schlaginweita. Znajduje się tu także grób, w którym spoczywają członkowie rodziny poety Josepha von Eichendorffa. Na cmentarzu znajduje się również grób, w którym zostały pochowane dwie kolejne żony Alfreda Jodla, niemieckiego generała uznanego w procesie norymberskim za winnego zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości i w rezultacie skazanego na śmierć. Staraniem drugiej żony, Luise von Benda, na grobie umieszczono cenotaf upamiętniający samego Jodla (jego prochy po wykonaniu wyroku i kremacji wysypano do wód Izary). Z biegiem czasu mogiła stała się miejscem spotkań neonazistów, co wywołało długotrwałą debatę publiczną. W latach 2015 i 2016 cenotaf był przedmiotem kilku protestów monachijskiego artysty Wolframa Kastnera, który między innymi 2 września 2016 r. oblał go czerwoną farbą. Aby zachować spokój na cmentarzu spadkobierca i właściciel grobu usunął ostatecznie z nagrobka nazwisko i dane życiowe generała. Przypisy
Universidad Libre de Ucrania

La Universidad Libre Ucraniana (En ucraniano: Український Вільний Університет) es una institución universitaria privada en Múnich, Alemania. Historia La Universidad Libre Ucraniana (sus siglas UFU), se fundó en Viena el 17 de enero de 1921. Al final del mismo año, la Universidad se traslada a Praga, la por entonces capital de Checoslovaquia. El gobierno de Checoslovaquia, encabezado por el presidente Tomás Masaryk, da base legal y financiera para apoyar la Universidad. La iniciativa de organizar una Universidad ucraniana fuera de Ucrania viene de los propios catedráticos ucranianos, que previamente habían enseñado en universidades del Imperio austrohúngaro o Imperio ruso. Escritores, periodistas y estudiantes que se encontraban en el exilio después de la Primera Guerra Mundial y del colapso de la República Popular Ucraniana. Esta Universidad fue activamente apoyada por la República Nacional de Ucrania Occidental, encabezada por el presidente Yevhen Petrushevych. En 1945 la Universidad se restablece en Múnich. Va a ser reconocida oficialmente por el gobierno Bávaro en 1950, con derecho a graduar titulaciones académicas superiores como Master o Doctor. Desde noviembre de 1992, el Ministerio de Educación de Ucrania reconoce los títulos emitidos por la Universidad Libre. Enlaces externos Web oficial de la Universidad Libre Ucraniana
Wolny Uniwersytet Ukraiński

Wolny Uniwersytet Ukraiński (ukr. Український вільний університет, niem. Ukrainische Freie Universität München) – prywatna uczelnia z siedzibą w Monachium, która została założona przez ukraińskich emigrantów po I wojnie światowej. Historia Plany utworzenia uniwersytetu ukraińskiego były podnoszone jeszcze przed wybuchem I wojny światowej w Galicji, jego siedzibą miał być Lwów. Rząd polski nie wywiązał się przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego z zobowiązania utworzenia do końca roku 1924 uniwersytetu ukraińskiego na terenie RP, zawartego w ustawie z 26 września 1922. Od roku 1919 do 1925 działał we Lwowie nielegalny Tajny Uniwersytet Ukraiński. Wolny Uniwersytet Ukraiński powstał 17 stycznia 1921 w Wiedniu, jednak w tym samym roku został przeniesiony do Pragi. Był finansowany przez rząd czechosłowacki, przy wsparciu prezydenta Czechosłowacji Tomasza Masaryka. Wolny Uniwersytet Ukraiński w Pradze i Ukraińska Akademia Gospodarcza w Poděbradach były w tym okresie jedynymi uczelniami ukraińskimi na świecie. Początkowo Uniwersytet posiadał tylko dwa fakultety: filozoficzny i prawno-społeczno-ekonomiczny. Wykładowcami byli: Dmytro Antonowycz, Łeonid Biłećkyj, Iwan Horbaczewski, Stanisław Dnistrianski, Dmytro Doroszenko, Fedir Szczerbyna, Ołeksandr Kołessa, Stepan Rudnycki, Wołodymyr Starosolskyj, Roman Smal-Stocki, Stepan Smal-Stocki, Andrij Jakowliw, Augustyn Wołoszyn, Opanas Andrijewśkyj, Jurij Klen, Fedir Szweć. Po II wojnie światowej Uniwersytet został przeniesiony do Monachium. Jego siedzibą była przez długi czas willa położona opodal Izary w eleganckiej dzielnicy Bogenhausen, przy ulicy Pienzenauerstraße 15, która do września 1939 roku była siedzibą Konsulatu Generalnego RP w Monachium. Wykładowcami uniwersytetu byli: Mykoła Wasyljiw, Hryhor Waszczenko, Wołodymyr Derżawyn, Wiktor Domanycki, Pawło Zajcew, Bohdan Krupnyćkyj, Wołodymyr Kubijowycz, Zenon Kuzelia, Ołeksandr Kulczyćkyj, Petro Kurinnyj, Iwan Mirczuk, Ołeksandr Ohłobłyn, Lew Okinszewycz, Jurij Panejko, Jurij Polanśkyj, Natalia Połonska-Wasylenko, Iwan Rakowśkyj, Wadym Szczerbakiwśkyj, Jarosław Rudnycki, a później Jurij Starosolski, Ołeksandr Jurczenko, Ołeksandr Horbacz, Wołodymyr Janiw, Jarosław Padoch, Ivo Polulach (Iwo Połulach), Iwan Koszeliweć, Dmytro Czyżewśkyj, Jurij Szewelow, Jurij Bojko-Błochyn, Alexander Motyl. Od 16 września 1950 stopnie nadawane przez Wolny Uniwersytet są uznawane przez rząd RFN, a od 12 listopada 1992 przez rząd Ukrainy. Rektorzy Lista rektorów uczelni: Uwagi Przypisy Bibliografia Український вільний університет w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko; Lwów 1999, Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Vydavnyctvo Heneza, ISBN 978-966-504-237-2.
Possenhofen (zámek)

Possenhofen (někdy přezdívaný jen Possi) je zámek nacházející se na břehu Starnberského jezera necelých 30 kilometrů jihozápadně od Mnichova v Bavorsku. Stavba byla vyhlášena stavební památkou. Historie a současnost Na místě dnešního zámku stával původně hrad, který zde byl postaven v roce 1536, posléze však byl zničen během třicetileté války, následně pak několikrát přestavěn do dnešní zámecké podoby. Je znám především jako působiště předposlední rakouské císařovny a české a uherské královny Alžběty Bavorské. Ta zde žila ve svém dětství společně se svými rodiči a sourozenci, poté co její rodiče, vévoda Maxmilián Josef Bavorský a Ludovika Bavorská, tento zámek zakoupili v roce 1834 jako své venkovské sídlo. Obklopuje jej rozsáhlý zámecký park a zahrada. V současné době se zde nachází studentská ubytovna (internát) a muzeum věnované císařovně Alžbětě Bavorské. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Possenhofen na Wikimedia Commons https://web.archive.org/web/20110117031147/http://sisi.forump.info/t105-zamek-possenhofen (německy) http://www.starnbergersee-info.de/freizeit/ausflugsziele/schloss-possenhofen/
Possenhofen Castle

Possenhofen Castle (German: Schloss Possenhofen) is a condominium complex and former palace located in Possenhofen on the western shore of Lake Starnberg in Bavaria, Germany. It is best known as being the childhood summer residence of Empress Elisabeth of Austria. History Possenhofen Castle was built in 1536 by Jakob Rosenbusch. It was destroyed during the Thirty Years' War, then rebuilt. The palace passed through various owners before being bought in 1834 by Maximilian, Duke in Bavaria, father of Duchess Elisabeth in Bavaria, later the Empress of Austria. Possenhofen was used as the family's summer residence, with their winters spent at Herzog-Max-Palais in Munich. The palace served as a seat of the Dukes in Bavaria, a junior branch of the House of Wittelsbach, until it became derelict after 1920. Duke Luitpold Emanuel sold Possenhofen, as well as Biederstein Castle in Munich-Schwabing, in order to build his late romantic Schloss Ringberg. Possenhofen subsequently served various functions—children's home, hospital, even a motorcycle repair shop—until being restored and converted to condominiums in the 1980s. It is not open to the public. References
Castelo de Possenhofen

O Castelo de Possenhofen (em língua alemã, Schloss Possenhofen) é um palácio que se localiza na costa oeste do Lago Starnberger, no bairro de Possenhofen, município de Pöcking, Baviera, na Alemanha. História Foi erguido, em 1536, por Jakob Rosenbusch. Destruído durante a Guerra dos Trinta Anos, foi reconstruído posteriormente. Foi propriedade de várias pessoas até ser adquirido, em 1834, por Maximiliano, duque na Baviera, o pai da imperatriz Isabel da Áustria, conhecida por "Sissi". Por essa razão, o palácio é melhor conhecido por ser o lugar de nascimento e o refúgio favorito de Sissi. O imóvel foi abandonado depois de 1920, tendo sido utilizado posteriormente como creche, hospital e mesmo como oficina de reparação de motocicletas. Mais recentemente, durante a década de 1980, sofreu intervenções de restauro. Hoje o Castelo é uma residência privada que abriga apartamentos de luxo e não é aberta ao público.
Поссенхофен (замок)

Замок Поссенхофен (нем. Schloss Possenhofen) — замковый комплекс и бывший дворец, расположенный в Пёккинге на западном берегу озера Штарнбергер-Зе в Баварии, Германия. Он наиболее известен как летняя резиденция австрийской императрицы Елизаветы. История Замок Поссенхофен был построен в 1536 году Якобом Розенбушем. Он был разрушен во время Тридцатилетней войны, а затем восстановлен. Дворец прошел через разных владельцев, прежде чем был куплен в 1834 году герцогом Баварским Максимилианом, отцом герцогини Елизаветы Баварской, впоследствии императрицы Австрии. Поссенхофен использовался как летняя резиденция семьи, а зимы они проводили в Герцог-Макс-Пале в Мюнхене. Замок служил резиденцией герцогов Баварии, младшей ветви Виттельсбахов, пока не пришёл в запустение после 1920 года. Герцог Луитпольд Эмануэль Баварский продал Поссенхофен, а также замок Бидерштайн в Мюнхене-Швабинге, чтобы построить свой поздний романтический замок Рингберг. Впоследствии Поссенхофен выполнял различные функции: детский дом, больница и даже мастерская по ремонту мотоциклов, пока в 1980-х годах его не отреставрировали и не превратили в кондоминиум. Он не открыт для публики. Примечания
Trögelhütte

Die Trögelhütte ist eine Selbstversorgerhütte der Sektion München des Deutschen Alpenvereins, welche ausschließlich von Mitgliedern der Sektion München und der Sektion Oberland gebucht werden kann. Zustieg Quellen: Bergstation der Kreuzeckbahn 20 Min. Talstation der Kreuzeckbahn 2,5 Std. Talstation Hausbergbahn 2,5 Std. Nachbarhütten Höllentalangerhütte 3,0 Std. Reintalangerhütte 4,5 Std. Kreuzeckhaus Touren Alpspitze 2628 m 8,0 Std. Hoher Gaif 2288 m 7,0 Std. Klettersteige Schöne Gänge / B Jubiläumsgrat D, 4- Karten Alpenvereinskarte BY 8 Wettersteingebirge – Zugspitze (1:25.000) Alpenvereinskarte BY 4/3 Wetterstein- und Mieminger Gebirge Ost (1:25.000) Alpenvereinskarte BY 4/2 Wetterstein- und Mieminger Gebirge Mitte (1:25.000) Einzelnachweise
Familienbad Floriansmühle

Das Familienbad Floriansmühle (auch Floriansmühlbad) war ein Flussbad im Münchner Stadtteil Freimann. Es lag am Mühlbach, der in den Garchinger Mühlbach übergeht, an der heutigen Floriansmühlstraße 23, in der Nähe der Anlagen des Bayerischen Rundfunks. Geschichte Das Bad wurde im Jahr 1932 von Karl Kaltenbach, einem früheren Olympiateilnehmer, und seiner Frau Anna, die damals in der Floriansmühle lebten, eröffnet. Später übernahmen deren Tochter und ihr Ehemann Artur Doppelhamer das Bad. Der Badebetrieb wurde 1988 eingestellt und das Gelände 1991 an die Bayerische Hypotheken- und Wechselbank (heute HypoVereinsbank) verkauft. Die verwilderte Anlage ist noch erhalten, aber nicht zugänglich. Bemühungen um eine Wiedereröffnung sind gescheitert. Eine teilweise Bebauung mit 600 Wohnungen durch den Immobilienbestandshalter Bayerische Hausbau, an die das Gelände weiterverkauft wurde, ist geplant, während östlich des Kanals (entlang der Sondermeierstraße) ein öffentlicher Park vorgesehen ist. Einrichtung Neben dem vom Mühlbach durchflossenen, vom Schwabinger Bach gespeisten, ziemlich kalten Kanal (maximal 21 °C) gab es das heute zugewachsene betonierte große Becken und ein Nichtschwimmerbecken. Im Kiosk verkaufte Familie Doppelhamer Erfrischungen sowie unter anderem selbstgemachten Apfelstrudel. Rezeption Der Filmessay München – Geheimnisse einer Stadt (erschienen 2000) zeigt Filmaufnahmen des überwucherten Geländes. Die Aufnahmen entstanden im August 1999. Der gesprochene Kommentar stammt von Michael Althen. Im 2020 bei Rowohlt erschienenen Roman Mein Sommer mit Anja des Schauspielers Steffen Schroeder spielt das Flussbad eine wichtige Rolle. Schroeder verlebte in den 1980er-Jahren die Sommer seiner Kindheit hauptsächlich in diesem Schwimmbad. Einzelnachweise Weblinks [1] Küss mich wach! Welt am Sonntag vom 17. August 2003 [2] Artikel im Münchner Wochenanzeiger vom 6. Mai 2014 [3] Antrag im Stadtrat: Ein neues Freibad an der Floriansmühle? Die Abendzeitung vom 25. Februar 2014 Ansicht des Familienbades Florianmühle von 1934 im Online-Archivkatalog des Stadtarchivs München von 1955 Slideshow | So wars in der Floriansmühle. In: München Mal Anders. Abgerufen am 10. Juni 2026. Literatur Pia Ratzesberger: Münchens vergessenes Schwimmbad. Süddeutsche Zeitung vom 19./20. Juni 2019, Seite R5 Benjamin Stolz: Das Floriansmühlbad hat eine grüne Zukunft. Süddeutsche Zeitung vom 17./18. Dezember 2022, Seite R 7
Baumwipfelpfad Steigerwald

Der Baumwipfelpfad Steigerwald ist ein 1152 m langer Lehr- und Baumwipfelpfad zwischen Ebrach und Breitbach im oberfränkischen Landkreis Bamberg und wurde nach Plänen des Schönberger Architekten Josef Stöger errichtet. Geographie Der Baumwipfelpfad liegt im südwestlichen Bereich des Waldgebiets Der Hohe Buchene Wald im Ebracher Forst des gemeindefreien Gebiets Ebracher Forst im Naturpark Steigerwald in einer Höhenlage von etwa 410 m ü. NHN. Er ist direkt über die südlich führende Bundesstraße 22 zu erreichen. Anlage Der am 19. März 2016 eröffnete Baumwipfelpfad verläuft auf einer Länge von 1152 m und in einer Höhe über Grund von durchschnittlich 26 m durchgehend barrierefrei. Nach etwa zwei Dritteln des Pfades erreicht man einen sich nach oben öffnenden kelchförmigen überwiegend aus Holz errichteten Aussichtsturm. Der Pfad an der Außenseite des Turms ermöglicht es, barrierefrei den kreisförmigen Umgang auf oberster Ebene zu erreichen, auf dem man einen Rundumblick über die waldreiche Landschaft des Steigerwaldes hat. Der Baumwipfelpfad ergänzt das „Steigerwald-Zentrum - Nachhaltigkeit erleben“ im benachbarten unterfränkischen Handthal als Erlebnis- und Bildungseinrichtung der Bayerischen Forstverwaltung. Öffnungszeiten Der Baumwipfelpfad ist ganzjährig geöffnet, wobei die Öffnungszeiten untertags den Jahreszeiten angepasst werden. Bildergalerie Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Knappensee (Wackersdorf)

Der Knappensee liegt im Gebiet der Verwaltungsgemeinschaft Wackersdorf im Landkreis Schwandorf in der Oberpfalz in Bayern. Nördlich des Sees befindet sich die Gemeinde Wackersdorf und südöstlich die Gemeinde Steinberg am See. Die Lage vom Knappensee ist durch einen Damm vom südlicheren Steinberger See getrennt. Am See befindet sich ein Grubenkreuzbaudenkmal Holzkruzifix mit Steinsockel (D-3-76-175-3). Entstehung Die Entstehung geht auf den in den 1980er Jahren eingestellten dortigen Braunkohleabbau der Bayerischen Braunkohlenindustrie zurück. 1981 wurde mit der Flutung der Grube begonnen, woraus der See mit einer durchschnittlichen Tiefe von 5 Metern entstand (tiefste Stelle: 6,5 Meter). Die Namensgebung für den See dürfte auf das Knappschaftswesen bzw. auf die bergmännischen Knappen des Tagebaus zurückgehen, durch deren Tätigkeit der See nach Beendigung des Abbaus entstand. Tourismus Um den Knappensee wurde der Seerundweg Knappensee angelegt, der seit 2012 die touristischen Bemühungen in der Region mittels Wander- und Radweg-Angebot mit einer Streckenlänge von 3900 Metern unterstützen soll. Zu zwei Dritteln verläuft der Seerundweg auf dem Gebiet der Gemeinde Wackersdorf. An der Südseite steht ein Parkplatz für PKW zur Verfügung. Am See ist das Angeln bis max. 5 Fische/Tag nur mit Fischereischein und örtlicher Tageskarte erlaubt. Wasserqualität Der See wird in seiner Qualität mittels im nördlichen Drittel befindlicher Messstelle vom Wasserwirtschaftsamt Weiden in der Oberpfalz überprüft. Die Messwerte sind vom Bayerischen Landesamt für Umwelt erhältlich. Das Seewasser war nach der Flutung des Tagebaus stark sauer (pH-Wert im Jahr 1998: 3,6); inzwischen habe sich dies wider Erwarten geändert, da der pH-Wert nunmehr bei 6,8 liegen soll. Einzelnachweise
Bavaria Film

Bavaria Film es una de las mayores productoras cinematográficas de Europa.​ Está situado en Geiselgasteig, un barrio de Grünwald, un suburbio de Múnich. Historia Los estudios fueron fundados en 1919 por el productor cinematográfico Peter Ostermayr, quien creó Münchner Lichtspielkunst AG (Emelka) como competidor de UFA para lo que adquirió un amplio terreno (aprox. 356.000 m²) en Geiselgasteig para fundar los estudios. En 1932 el mayor accionista, Wilhelm Kraus, fundó Bavaria Film y en 1938 la empresa fue nacionalizada, para ser privatizada de nuevo en 1956. Películas rodadas Alfred Hitchcock rodó su primera película, The Pleasure Garden, en Geiselgasteig en 1925. Los estudios han sido utilizados por muchos directores, tales como Max Ophüls (Lola Montez, 1954), Stanley Kubrick (Paths of Glory, 1957), John Huston (Freud: The Secret Passion, 1960), Robert Siodmak (L'Affaire Nina B, 1960), Billy Wilder (One, Two, Three, 1961), John Sturges (The Great Escape, 1963), Robert Wise (The Sound of Music, 1965), Mel Stuart (Willy Wonka and the Chocolate Factory, (1971), Bob Fosse (Cabaret, 1972), Ingmar Bergman (The Serpent's Egg, 1977), Robert Aldrich (Twilight's Last Gleaming, 1977), Wolfgang Petersen (Enemy Mine, 1985), Claude Chabrol y Wim Wenders. Los estudios de Geiselgasteig son el motivo por el que Múnich se ha convertido en un famoso sitio del crimen ficticio, con detectives como Derrick, The Old Fox, y Der Kommissar. También Monty Python trabajó en Geiselgasteig en 1971 y en 1972 para Monty Python's Fliegender Zirkus, los especiales para la televisión alemana y austríaca. Bavaria Film GmbH es una empresa productora conocida por sus películas televisivas, tales como la serie de Rainer Werner Fassbinder Berlin Alexanderplatz (1980) y el film de Wolfgang Petersen Das Boot (1981). También han sido otras las compañías que han producido películas en Bavaria Studios, incluyendo Constantin Film para la cinta de Petersen La historia interminable (1984) y El perfume: historia de un asesino (2006) de Tom Tykwer.​ Bavaria Film Tour The Bavaria Film Tour es una atracción abierta a los turistas y en la que se pueden apreciar las tomas de películas como La historia interminable, Das Boot, Marienhof, y muchas más. Referencias Enlaces externos Sitio web de Bavaria Film GmbH (en alemán e inglés). Bavaria Studios & Production Services GmbH (en alemán). Sitio web de Bavaria Filmstadt (en alemán, inglés y francés).
Bavaria Film

Bavaria Film est un complexe de studios cinématographiques allemands situé à Geiselgasteig, près de Munich en Bavière. Il comporte plusieurs attractions touristiques dont un cinéma en 4D. Histoire Les studios Bavaria Film sont issus de Munich Lichtspielkunst AG, fondée le 1er janvier 1919 par Peter Ostermayr. Cette société est devenue célèbre sous le nom « Emelka » (nom forgé de l'abréviation « MLK »). Les studios sont nationalisés en 1938, puis à nouveau privatisés en 1956. De nombreux films y ont été tournés, parmi lesquels La Grande Évasion (1963), Das Boot (1981) ou encore L'Histoire sans fin (1984). Films notables 1963 : La Grande Évasion de John Sturges 1969 : D'Artagnan, feuilleton télévisé de Claude Barma 1981 : Das Boot de Wolfgang Petersen 1982 : L'As des as de Gérard Oury 1984 : L'Histoire sans fin de Wolfgang Petersen 1999 : Astérix et Obélix contre César de Claude Zidi 2004 : La Demoiselle d'honneur de Claude Chabrol Liens externes (de) Site officiel Ressource relative à la littérature : Internet Speculative Fiction Database Ressource relative aux beaux-arts : Google Arts & Culture Ressource relative à la musique : MusicBrainz Ressource relative à l'audiovisuel : IMDb Bavaria Filmstadt Portail du cinéma allemand Portail des entreprises Portail de la Bavière