NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chiesa di San Ludovico (Monaco di Baviera)

La chiesa di San Ludovico (in lingua tedesca: Ludwigskirche) è una parrocchia cattolica e allo stesso tempo la chiesa universitaria di Monaco di Baviera. Si trova nel quartiere Maxvorstadt sul lato nord della via monumentale Ludwigsstrasse. All'interno della chiesa si trova il secondo più esteso affresco d'altare al mondo, opera di Peter von Cornelius, che raffigura il Giudizio universale. Fu progettata da Friedrich von Gärtner nel 1829 per volontà del re Ludovico I di Baviera, che voleva dedicarla al suo santo patrono, San Ludovico, re di Francia. Tuttavia il risultato non piacque al committente. La chiesa fu consacrata nel 1844 dall'arcivescovo Lothar Anselm von Gebsattel. Nel 1903-1904 il decoro interno fu rinnovato. Durante la seconda guerra mondiale la chiesa fu gravemente colpita. La ricostruzione avvenne nel 1954 per opera di Erwin Scheich. La pianta della chiesa ha come modello una basilica bizantina a tre navate. Le statue dei 4 evangelisti e di Gesù Cristo sulla facciata sono opera di Ludwig Schwanthaler. La chiesa è stata un modello per molte chiese, soprattutto in Nordamerica come la St. George's Episcopal Church di New York, oppure la cappella Bowdoin College a Brunswick (Maine). Nella chiesa è sepolto il teologo Romano Guardini che vi operó come predicatore per 17 anni. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Ludovico Collegamenti esterni Sito ufficiale, su st-ludwig-muenchen.de. Chiesa di San Ludovico, su archINFORM. (EN) Chiesa di San Ludovico, su Structurae.
Kościół św. Ludwika w Monachium

Kościół św. Ludwika (niem. Ludwigskirche) – katolicki kościół w Monachium w Niemczech. Znajduje się w północnej części Ludwigstrasse, w dzielnicy Maxvorstadt, w pobliżu Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana. Poświęcony jest świętemu Ludwikowi, patronowi króla Ludwika I Bawarskiego. Podczas przygotowań terenu do budowy gmachu królewskiego Ministerstwa Wojny (dziś mieszczącego Archiwum Bawarskie) dzielnica Schönfeld utraciła swój kościół parafialny. Król Ludwik zdecydował więc wznieść nową świątynię w osi Löwenstrasse (dzisiejsza Schellingstrasse). Projekt wykonał nadworny architekt króla Ludwika, Leo von Klenze, zaś pracami kierował inny architekt monachijski, Friedrich von Gärtner. Kościół św. Ludwika wzniesiony został w latach 1829–1844. Jest monumentalną, trójnawową bazyliką z wydatnym transeptem i dwuwieżową fasadą. Zbudowany na wzór romańskich kościołów lombardzkich, stał się pierwszym przykładem wielkiej budowli wzniesionej w rozwijającym się właśnie stylu arkadowym. Został poświęcony 8 września 1844, w dzień Narodzenia Najświętszej Marii Panny. W wielkim wnętrzu kościoła zwracają uwagę wspaniałe malowidła naścienne, będące prawdopodobnie największym zespołem fresków na świecie. Projektantem wszystkich fresków w świątyni był Peter von Cornelius, jeden z głównych przedstawicieli grupy Nazareńczyków. Malowidła te (między innymi Stwórca, Narodzenie, Ukrzyżowanie) wykonali w większości jego współpracownicy. On sam namalował w prezbiterium powyżej ołtarza ogromny fresk pt. Sąd Ostateczny (1836–1840), o rozmiarach 18,3 × 11,3 m. Jest to obok Sądu Ostatecznego Michała Anioła z Kaplicy Sykstyńskiej w Rzymie jeden z największych fresków świata. Niestety, dzieła te nie przypadły do gustu królowi Ludwikowi i Cornelius opuścił Monachium, przenosząc się do Berlina. W świątyni zwraca również uwagę kompozycja rzeźbiarska Jezus i czterej ewangeliści, której autorem jest Ludwig von Schwanthaler. Restaurowany na początku XX wieku kościół doznał wielu uszkodzeń podczas alianckich bombardowań miasta pod koniec II wojny światowej. Do 1949 pełnił rolę kościoła garnizonowego dla przebywających w Monachium amerykańskich oddziałów okupacyjnych. Bibliografia Joanna Egert-Romanowska, Małgorzata Omilanowska(red.): Niemcy. Warszawa: Wiedza i Życie, 2003. ISBN 83-7184-197-3. Zbigniew Góralski: Monachium. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979. ISBN 83-221-0086-8.
Церковь Святого Людвига (Мюнхен)

Церковь Святого Людвига, или Людвигскрихе (нем. Pfarr-und Universitätskirche St. Ludwig, Ludwigskirche) — римско-католическая приходская и университетская церковь Святого Людвига в Мюнхене, столице Баварии, известная как Людвигскирхе, построена между 1829 и 1844 годами. Это первая монументальная церковь в стиле неороманской архитектуры. Знаменита второй по величине алтарной фреской в мире. История Король Баварии Людвиг I решил возвести монументальное здание в Мюнхене на большом бульваре вдоль Лёвенштрассе (ныне Шеллингштрассе). Архитектор Лео фон Кленце представил предварительные чертежи, но строителем был выбран Фридрих фон Гертнер. Закладной камень был положен в день памяти небесного покровителя короля святого Людовика IX, 25 августа 1829 года. Здание строили с 1829 по 1844 год. Фасад с двумя башнями был задуман в ответ на Театинеркирхе, расположенной по диагонали напротив. План церкви показывает её как образец для трёхнефной базилики византийского типа с планом в виде Тау-креста. Длина церкви составляет 60 м, ширина — 20 м. Высота башен — 71 метр, каждая из них оборудована шестью колоколами, названными в честь святых покровителей семьи короля Людвига. В 2007–2009 годах крыша церкви была заново покрыта мозаичным декором, первоначально запланированным для церкви. 8 сентября 1844 года церковь Святого Людвига была освящена архиепископом Лотаром Ансельмом фон Гебсаттелем и затем передана в ведение королевской столицы и города-резиденции Мюнхена. Архитектура и произведения искусства церкви Внешний вид церкви Святого Людвига помимо двубашенного фасада примечателен полуциркульными арками, давшими название «круглоарочный стиль» (нем. Rundbogenstil), оказавшими заметное влияние на другие постройки неороманского стиля периода историзма в разных странах Европы и Америки. Фрески церкви были созданы известным живописцем академического направления Петером фон Корнелиусом между 1836 и 1840 годами. Большая фреска «Страшный суд» (1836–1840), расположенная над главным алтарём, имеет размеры 12 Х 19 м. Это вторая по величине алтарная фреска в мире после фрески Микеланджело на ту же тему в Сикстинской капелле в Ватикане. Фрески «Творец», «Рождество» и «Распятие» также выполнены в больших масштабах. Однако Людвигу I алтарная роспись не понравилась; во время совместного осмотра завершённой церкви с Корнелиусом он выразил свое недовольство. Это привело к разладу между ними. Впоследствии Корнелиус уехал в Берлин. Скульптуры «Четыре евангелиста с Иисусом Христом» были созданы Людвигом фон Шванталером. Медальоны епископов в нефе выполнены Гебхардом Фугелем (1904). Скульптура «Голгофа» создана Вильгельмом Брайтзаметером в 2003 году. Галерея Примечания
Heilig-Geist-Kirche, Munich

Heilig-Geist-Kirche (Church of the Holy Spirit; lit. 'Holy Ghost Church') is a Gothic hall church in Munich, southern Germany, originally belonging to the Hospice of the Holy Ghost (14th century). History It was remodelled in 1724–30 by Johann Georg Ettenhofer (vaults, renovation of pillars); in the interior are Rococo frescoes and stucco ornament by the Asam brothers. After the demolition of the hospice buildings in 1885, Franz Lšwel added three bays at the west end of the church and gave it a Neo-Baroque facade. The church suffered severe damage during World War II and its interior furnishings were largely destroyed; extensive rebuilding and restoration was carried out after the war in the 1950s. In the late 1960s, architect Erwin Schleich replaced the church's simple white interiors from the 1950s renovation with recreations of its original frescoes and Rococo ornamentation. Description Of the original Gothic church, only the choir buttresses and the north wall of the nave remain. The tower (1730) has a lantern dome of characteristic Munich type. The Neo-Baroque facade shows the use of elements borrowed from Viscardi's Trinity Church. The interior is aisled, with an ambulatory round the choir. The nave is barrel-vaulted, with small vaults over the windows. The aisles have groined vaulting. Among several items of art-historical interest in the church are: in the portico, to left and right of the main entrance, parts of a bronze memorial made in 1608 by Hans Krumpper for Duke Ferdinand of Bavaria, Infante of Spain; in the chancel, the high altar by Nikolaus Stuber (1730), with an altarpiece by Ulrich Loth depicting The Effusion of the Holy Ghost (1661) and two flanking figures of angels by Johann Georg Greiff (1729); in the right aisle, a series of wall paintings (1725) by Peter Jacob Horemans illustrating the Seven Gifts of the Holy Spirit; in the Kreuzkapelle, a late Gothic crucifix (1510); and, midway along the left aisle, an altar with an allegedly miraculous image of the Hammerthaler Madonna (15th century). See also Rainer Maria Schießler References External links Photo spread of Heiliggeist Church / Church of the Holy Ghost
Église du Saint-Esprit (Munich)

L'église du Saint-Esprit (Heilig-Geist-Kirche) est une des plus anciennes églises de Munich en Bavière. Se trouve près de l'arrêt métro 'Marienplatz'. Histoire Une chapelle romane, dédiée à sainte Catherine a été bâtie pour desservir un hospice fondé en 1208 par le duc Louis Ier de Bavière (1173-1231). L'incendie de 1327 détruit l'hospice et sa chapelle. Aussi une église gothique est construite qui est achevée en 1392 et vouée au Saint-Esprit. L'église est entièrement baroquisée entre 1724 et 1730 par Johann Georg Ettenhofer et les fameux frères Asam. Après les lois de sécularisation inspirées par Napoléon, l'hôpital est sécularisé, puis en partie démoli pour laisser place au Viktualienmarkt (Marché aux Victuailles). L'église est agrandie entre 1885 et 1888 et la façade arrangée en 1895, tandis que les restes de l'hospice sont détruits. L'intérieur de l'église mélange les styles gothique et baroque. Nikolaus Stuber est l'auteur du maître-autel, mais l'intérieur est gravement endommagé par les bombardements de la fin de la Seconde Guerre mondiale et la plupart de ses éléments sont refaits à l'identique. Le tableau du chœur représentant la Pentecôte d'Ulrich Loth (1649) est original, ainsi que les deux anges de chaque côté de l'autel dus à Johann Georg Greiff. Le temple, qui administrent les jésuites, est encore en cours de restauration. Au dessus du bâtiment l'on voit un triangle doré duquel partent des rayons lumineux. Ce symbole est utilisé par la franc-maçonnerie pour représenter sa déité, qui se correspondrait avec le Démiurge Selon Jean (Marquès) Rivière (Amulets, Talismans, Pantacles) ce triangle représente ZazEl, vertex du pouvoir infernal. Galerie Sources (it) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en italien intitulé « Heilig-Geist-Kirche » (voir la liste des auteurs). Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Munich
Chiesa dello Spirito Santo (Monaco di Baviera)

La chiesa dello Spirito Santo (in tedesco: Heilig-Geist-Kirche) è una chiesa cattolica di Monaco di Baviera, in Germania. Storia e descrizione La chiesa è uno degli edifici più antichi di Monaco. Sorge sull'area dove, tra la Marienplatz e il Viktualienmarkt, esistevano un ospedale (di Santo Spirito appunto), una cappella ed un alloggio per i pellegrini. Verso la metà del XIII secolo venne eretta una prima chiesa per l'ospedale, in stile gotico. Successivamente, nel 1392, venne sostituita da un'altra, più grande in stile Tardo-gotico e dalla conformazione a "Sala". Quest'ultima venne fortemente ristrutturata tra il 1724 ed il 1730, in stile Rococò, dai due celebri fratelli Cosmas Damian e Egid Quirin Asam. Nel 1729 venne aggiunto il campanile, mentre la facciata della chiesa, in stile neo-rococò, risale solo al 1885, quando venne demolito l'adiacente ospedale. L'interno, impressiona per la luminosità e per la fine leggerezza delle decorazioni, dove vengono ben fusi gli elementi ancora gotici dell'architettura, arrotondati e smussati con le sinuose forme colorate degli stucchi e degli affreschi rococò. La sontuosa decorazione plastica, opera sublime dei fratelli Asam, venne minuziosamente ricomposta durante i grandi lavori di restauro-ricostruzione dai danni bellici subiti nella Seconda guerra mondiale. L'altare maggiore venne realizzato da Nikolaus Stuber, e successivamente anch'esso ricostruito dopo la guerra. Come elementi originali dell'altare sono rimasti la pala della Pentecoste, opera del 1649 di Ulrich Loth, e gli Angeli di Johann Georg Greiff. Le statue di bronzo di Hans Krumpper, che originariamente si trovavano sulla tomba di Ferdinando Maria di Baviera, ora trovano collocazione nella sagrestia. Splendida in controfacciata è la mostra d'organo. Sotto la tribuna è la cancellata in ferro battuto rococò finemente dipinta e dorata, che chiude le tre navate dell'edificio, quasi a formare un nartece. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dello Spirito Santo Collegamenti esterni Sito ufficiale, su heilig-geist-muenchen.de. (EN) Chiesa dello Spirito Santo, in GCatholic.org. Chiesa dello Spirito Santo, su archINFORM.
Heilige Geestkerk (München)

De rooms-katholieke Heilige Geestkerk (Duits: Heilig-Geist-Kirche) behoort tot de oudste kerken van München. Geschiedenis Oorspronkelijk betreft de Heilige Geestkerk een huiskapel van een hospitaal dat in het begin van de 13e eeuw voor de oude stadsmuur van München werd gebouwd, mogelijk in opdracht van hertog Lodewijk I. De kapel werd gewijd aan heilige Catharina, maar vanaf de vergroting van de kapel rond het jaar 1250 droeg het godshuis waarschijnlijk al het patrocinium van de Heilige Geest. In een document uit 1250 van paus Innocentius wordt de kerk als ecclesia sancti spiritus de Monacho omschreven. In het jaar 1271 kreeg de kerk de status van parochiekerk, de derde van München. Bij de stadsbrand van 1327 werd het hospitaal samen met de Catharinakerk vernietigd. Gedurende de 14e eeuw werd de kerk als een gotische, typisch Beierse, hallenkerk met een kooromgang en 9/16-koorafsluiting herbouwd. In de jaren 1724-1730 werd de kerk door de gebroeders Asam en Johann Georg Ettenhofer in barokke stijl verbouwd. De huidige kerktoren dateert uit het jaar 1729. In de 19e eeuw werd het hospitaal geseculariseerd en vervolgens afgebroken om plaats te creëren voor de Viktualienmarkt. De kerk werd daarna met drie traveeën vergroot waarvan zowel het exterieur als het interieur aan de barokke bouw werden aangepast. Eveneens werden de sacristie vergroot en de doopkapel aangebouwd. Verwoesting en herstel De Heilige Geestkerk werd in de jaren 1944-1945 door bombardementen tot op de buitenmuren vernietigd. De moeizame wederopbouw begon in 1946 en is tot heden nog niet afgesloten. Het hoogaltaar werd in 1955 opnieuw ingewijd. Het herstel van de toren met de barokke bekroning vond in 1957-1958 plaats. Sinds 1973 werden de fresco's van de gebroeders Asam, het hoogaltaar, het stucwerk en het gehele interieur, met gebruik van originele delen die konden worden gered, gereconstrueerd. Belangrijke kunstwerken Het schilderij van het hoogaltaar: De uitstorting van de Heilige Geest (Ulrich Loth, 1649) De engelen van het hoogaltaar (Johann Georg Greiff, omstreeks 1730) Het plafondfresco in het koor: de zeven werken van de Heilige Geest (Gebroeders Asam) Het plafondfresco in het kerkschip: De geschiedenis van de stichting van het Heilige Geest-hospitaal (Gebroeders Asam) Het Maria-altaar: het genadebeeld van de zogenaamde Hamerthaler Muttergottes uit het klooster Tegernsee (omstreeks 1450) Het bronzen grafmonument van hertog Ferdinand van Beieren (Hans Krumpper, 1608). Orgel Het orgel werd door de Duitse orgelbouwfirma Eisenbarth uit Passau gebouwd en vervoegt over 27 registers verdeeld over twee manualen en pedaal. Oorspronkelijk betreft het een huisorgel dat in een romeinse villa zou worden opgesteld. Het orgel is dan ook qua dispositie niet geheel passend voor de kerk. Het orgel uit 1921 had 79 registers verdeeld over 4 manualen en pedaal. Klokken De slanke toren van de kerk herbergt vier klokken. De grootste klok is de oudste en heeft een afbeelding van de Heilige Geest. In 2012 werd op pinksterzondag 27 mei een vierde klok opgehangen. Afbeeldingen Externe link (de) http://www.heilig-geist-muenchen.de/?c=0
Kościół Ducha Świętego w Monachium

Kościół Ducha Świętego (niem. Heilig-Geist-Kirche) – kościół katolicki w Monachium w Niemczech. Usytuowany w historycznym centrum miasta, tuż za kościołem św. Piotra, jest jedną z najstarszych świątyń w stolicy Bawarii. Zaczątkiem świątyni była kaplica w stylu romańskim, poświęcona św. Katarzynie, wzniesiona przy hospicjum, ufundowanym tu w 1208 r. przez księcia Ludwika I Bawarskiego. W 1257 r. hospicjum zostało powiększone. Wielki pożar miasta w 1327 r. zniszczył zupełnie hospicjum i kaplicę. Po kilkudziesięciu latach stanął w tym miejscu nowy kościół w stylu gotyckim, pod wezwaniem Ducha Świętego, ukończony w 1392 r. W latach 1724 – 1730 został on całkowicie przebudowany, uzyskując barokowy wystrój, którego autorami byli Johann Georg Ettenhofer i bracia Asamowie. Po sekularyzacji dóbr kościelnych w Bawarii (1803–1804) w 1806 r. hospicjum uległo również sekularyzacji, a następnie zostało częściowo rozebrane by umożliwić rozwój wielkiego, istniejącego do dziś placu targowego (niem. Viktualienmarkt). Sam kościół został w latach 1885–1888 powiększony, a w 1895 r. zakończono przebudowę jego fasady. W tym samym czasie zlikwidowano do reszty hospicjum. Wnętrze kościoła przedstawia dziś mieszaninę gotyku i baroku. Świątynia była znacznie zniszczona przez bombardowania pod koniec II wojny światowej, a jej odbudowa, zaczęta w 1946 r., dotychczas się nie zakończyła. Większość wyposażenia została odtworzona, reszta pieczołowicie odrestaurowana. Ołtarz główny, barokowy, był dziełem N. Stubera. Został ponownie poświęcony w 1955 r. W centrum zawiera oryginalny obraz „Zesłanie Ducha Świętego” pędzla U. Lotha (z 1649 r.), któremu po bokach towarzyszą również oryginalne rzeźby aniołów dłuta J.G. Greiffa (ok. 1730 r.). W 1973 r. rozpoczęto restaurację wystroju malarskiego kościoła, w tym fresków „Siedem darów Ducha Świętego” braci Asamów. Bibliografia Niemcy, JoannaJ. Egert-Romanowska, MałgorzataM. Omilanowska, Warszawa: Wiedza i Życie, 2003, ISBN 83-7184-197-3, OCLC 69555110 . ZbigniewZ. Góralski ZbigniewZ., Monachium, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979, ISBN 83-221-0086-8, OCLC 69644378 .
Heilig-Geist-Kirche

Heilig-Geist-Kirche är en romersk-katolsk kyrkobyggnad i München i södra Tyskland. Dess äldsta delar härstammar från 1271. Mellan 1724 och 1730 företogs en ombyggnad under ledning av Johann Georg Ettenhofer och bröderna Cosmas Damian och Egid Quirin Asam. Kyrkan förlänades då med en barockdräkt. Källor ”Geschichte der Heilig Geist Kirche München” (på tyska). Erzbistum München und Freising. 2010. Arkiverad från originalet den 31 augusti 2012. https://web.archive.org/web/20120831024026/http://www.erzbistum-muenchen.de/Pfarrei/Page002905.aspx. Läst 24 april 2011. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Heilig-Geist-Kirche.
Grota lui Venus

Grota lui Venus (în germană Venusgrotte) a fost construită la comanda regelui Ludovic al II-lea al Bavariei începând de la 15 decembrie 1875 în parcul castelului Linderhof, după planurile proiectantului August Dirigl, fiind finalizată în anul 1877. Grota este o construcție de fier, ai cărei pereți despărțitori au fost acoperiți cu pânzeturi impregnate, care, la rândul lor, au fost pulverizate cu un amestec de ciment din care au fost confecționate și stalactitele artificiale. Grota este împărțită în două peșteri laterale și o peșteră principală, care au fost modelate în funcție de iluminare după Grota Albastră din Capri sau Grota lui Venus din Hörselberg din opera Tannhäuser a lui Wagner. Tema principală este prezentată în pictura „Tannhäuser bei Frau Venus” de August von Heckel, care se află pe fundalul peșterii principale și provine din primul act al operei „Tannhäuser”. Regele a dispus ca peștera să fie decorată cu peisaje pictate din opera Tannhäuser de Wagner, care au fost acoperite cu ceară pentru a le proteja împotriva umezelii. O cascadă și o barcă în formă de scoică au fost făcute special pentru a fi utilizate în grotă. Șapte focare erau necesare pentru a încălzi grota. Ea era încălzită în timpul verii cu câteva zile în avans, deoarece acolo era destul de rece. Un aparat care proiecta un curcubeu și o mașinărie ce producea valuri trebuiau să creeze o iluzie perfectă, atunci când regele vâslea pe lacul artificial. Ca o caracteristică tehnică a fost construit un sistem de iluminat electric, ale cărui 24 de dinamuri sunt considerate prima companie de energie electrică din Bavaria. Ele se aflau într-o casă a mașinilor construită în acest scop. Au apărut dificultăți atunci când s-a încercat recrearea Grotei Albastre din Capri, aceasta nesatisfăcând o lungă perioadă așteptările regelui. Dorința sa pentru un albastru mai albastru a reprezentat atunci un stimulent pentru încă tânăra industrie de coloranți, iar Badischen Anilin- und Sodafabrik (BASF) din Ludwigshafen am Rhein a obținut, la patru ani după moartea lui Ludovic, un brevet la Oficiul Imperial de Brevete pentru producerea de coloranți artificiali indigo. Grota nu se mai prezintă astăzi la fel de romantic ca odinioară; s-a renunțat la încălzire, curcubee și valuri, fundalul este puternic deteriorat din cauza pătrunderii apei, iar plase și schele protejează vizitatorul împotriva pericolului de cădere a pieselor de ciment. O reparație cuprinzătoare urmează să fie realizată. Note Bibliografie Mario Praxmarer, Peter Adam: König Ludwig II. in der Bergeinsamkeit von Bayern & Tirol. Bergresidenzen, Schlösser, Begegnungen, Krise, mysteriöser Tod. Adam, Garmisch-Partenkirchen 2002, ISBN 3-924308-35-7. Jean Louis Schlim: Ludwig II. Traum und Technik. Buchendorfer Verlag, München 2001, ISBN 3-934036-52-X (2., veränderte und ergänzte Auflage. München-Verlag, München 2010, ISBN 978-3-937090-43-6). Legături externe Materiale media legate de Grota lui Venus la Wikimedia Commons
Baierberg (Mering)

Baierberg ist ein Ortsteil der Marktgemeinde Mering im schwäbischen Landkreis Aichach-Friedberg. Lage Das Kirchdorf liegt auf offener Flur östlich des Waldgebietes Meringer Hart, etwa 4,5 von Mering entfernt und 16 km südöstlich von Augsburg. In Baierberg entspringt ein Quellbach des Wachtmannbaches, der über den Steinbach der Paar zufließt. Geschichte Die Gegend war bereits in der Latènezeit besiedelt, wie einige Funde belegen. Auf dem eineinhalb Kilometer westlich gelegenen Schloßberg finden sich auch Spuren der Römischen Kaiserzeit. Erhalten ist die im Jahre 1681 erbaute Dorfkirche St. Kastulus. Sie wurde 1974 letztmals renoviert. Ein zwischen 1540 und 1600 errichteter Vorgängerbau war im Dreißigjährigen Krieg gegen 1630 niedergebrannt worden. Um 1800 bestand der Ort aus 15 Höfen. Am westlichen Ortsausgang befindet sich eine 1863 gebaute kleine Kapelle. Siehe auch → Liste der Baudenkmäler in Baierberg Bis zur Gemeindegebietsreform war Baierberg eine eigenständige Gemeinde mit dem Ortsteil Oberdorf. Sie wurde im Zuge der Gemeindegebietsreform zum 1. Juli 1972 aufgelöst und Baierberg nach Mering eingegliedert. Oberdorf kam zur Nachbargemeinde Mittelstetten. Infrastruktur Baierberg ist überwiegend landwirtschaftlich strukturiert; es gibt ein Bauunternehmen, aber nur wenig Siedlungsbebauung. Gemeindestraßen führen über Meringerzell nach Mering und in die umliegenden Ortschaften. Weblinks Baierberg (Mering) in der Ortsdatenbank der Bayerischen Landesbibliothek Online. Bayerische Staatsbibliothek Einzelnachweise