NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Genêts

Genêts – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Manche. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 481 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 70 osób/km² (wśród 1815 gmin Dolnej Normandii Genêts plasuje się na 454. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 728.). Bibliografia Francuski urząd statystyczny. (fr.).
Genêts

Genêts är en kommun i departementet Manche i regionen Normandie i norra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Sartilly som tillhör arrondissementet Avranches. År 2023 hade Genêts 451 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Genêts Se även Lista över kommuner i departementet Manche Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Genêts.
Жене (Манш)

Жене́ (фр. Genêts) — муніципалітет у Франції, у регіоні Нормандія, департамент Манш. Населення — 453 особи (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 290 км на захід від Парижа, 100 км на південний захід від Кана, 60 км на південний захід від Сен-Ло. Історія До 2015 року муніципалітет перебував у складі регіону Нижня Нормандія. Від 1 січня 2016 року належить до нового об'єднаного регіону Нормандія. Демографія Динаміка населення (EHESS і INSEE ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 218 осіб працездатного віку (15—64 років) 165 були активними, 53 — неактивними (показник активності 75,7%, у 1999 році було 64,5%). З 165 активних мешканців працювало 150 осіб (81 чоловік та 69 жінок), безробітними було 15 (7 чоловіків та 8 жінок). Серед 53 неактивних 10 осіб було учнями чи студентами, 34 — пенсіонерами, 9 були неактивними з інших причин. У 2010 році в муніципалітеті числилось 227 оподаткованих домогосподарств, у яких проживали 435,0 особи, медіана доходів виносила 17 480 євро на одного особоспоживача Сусідні муніципалітети Галерея зображень Посилання Жене на сайті французького Національного інституту статистики й економічних досліджень Див. також Список муніципалітетів департаменту Манш Примітки
Kathedrale von Lisieux

Die unter dem Patrozinium des Apostels Petrus (St-Pierre) stehende ehemalige Kathedrale von Lisieux war die Bischofskirche des von der Spätantike bis zur Französischen Revolution existierenden Bistums Lisieux, welches durch das zwischen Napoleon Bonaparte und dem Heiligen Stuhl geschlossenen Konkordat von 1801 aufgelöst wurde. Der Kirchenbau in Lisieux im Département Calvados ist bereits seit dem Jahr 1840 als Monument historique anerkannt. Geschichte Die erstmalige Erwähnung eines Bischofs von Lisieux stammt aus dem Jahr 538; man vermutet jedoch einen älteren Ursprung des Bistums. Im 11. Jahrhundert machte sich vor allem der Bischof Hugues d’Eu (amt. 1049–1077) um die Reparatur bzw. den Neubau der Kathedrale verdient. Als man Teile der Stadtmauer abriss, um die Kirche zu vergrößern, stieß man auf menschliche Knochen, die schnell den Märtyrern und Heiligen Ursinus von Bourges, Patrick von Irland u. a. zugeordnet wurden. Im Jahr 1136 zerstörte ein Brand große Teile der Kathedrale. Um das Jahr 1170 begann Bischof Arnoulx (amt. 1141–1181) mit einem Neubau, der – trotz eines erneuten Brandes im Jahr 1223 – ca. 60 Jahre später vollendet wurde. In den Hugenottenkriegen (1562–1598) gingen der Skulpturenschmuck der Westportale sowie zahlreiche Ausstattungsgegenstände verloren. Architektur Die dreischiffige, gut 100 m lange Kathedrale ist in frühgotischem Stil erbaut. Die ersten, von Besonderheiten der Normandie geprägten Bauabschnitte entstanden zwischen 1172 und 1183(d). Sie umfassen die rechteckigen Joche des Chors, das Querhaus, Mittel- und Seitenschiffe des Langhauses sowie den Kern der Turmfassade. Die nächsten Bauabschnitte sind enger am Stil der Île-de France orientiert. Sie umfassen Polygon und Umgang des Chors samt den schräg gestellten seitlichen Radialkapellen, eine Verstärkung der Turmfront und den Nordturm. Sie waren wahrscheinlich fertiggestellt, als sich 1223 ein Brand ereignete, aber wenig Schaden anrichtete. Im 15. Jahrhundert wurde im Flamboyantstil die Chorscheitelkapelle ersetzt und den Seitenschiffen des Langhauses Kapellenzeilen angefügt. Die wichtigsten Bauteile der im Innern ca. 20 m hohen (Mittelschiff, Querschiff und Chor) Basilika haben einen dreiteiligen Aufriss bestehend aus Arkadenzone, Triforium und Obergaden. Der Vierungsturm ist gegenüber dem übrigen Gewölbe erhöht und auf diese Weise eigenständig belichtet (Laternenturm). Die beiden nur etwa 10 m hohen Seitenschiffe führen in einen Chorumgang, an den unter dem am Prozess gegen Jeanne d’Arc beteiligten Bischof Pierre Cauchon (amt. 1432–1442) zwei kleine Apsiden und, nach englischem Vorbild, eine langgestreckte Marienkapelle (Lady Chapel) – alle mit spätgotischen Maßwerkfenstern – angebaut wurden. Ausstattung Die Ausstattung stammt größtenteils aus dem 18. und 19. Jahrhundert. Literatur Elisabeth Lachaume, Alain Baudry: La Cathédrale Saint-Pierre de Lisieux. Orep, 2011, ISBN 978-2-8151-0072-4 Werner Schäfke: Die Normandie. Vom Seine-Tal zum Mont-Saint-Michel. DuMont, Köln 1984, ISBN 3-7701-1141-9, S. 173ff Weblinks Abelard – Cathedral Plans (in alphabetischer Reihenfolge) → Zeitkartierung der Kathedrale von Lisieux Einzelnachweise
Lisieux Cathedral

Lisieux Cathedral (French: Cathédrale Saint-Pierre de Lisieux) is a Catholic church located in Lisieux, France. The cathedral was the seat of the Bishop of Lisieux until the diocese of Lisieux was abolished under the Concordat of 1801 and merged into the Diocese of Bayeux. History An earlier cathedral is presumed to have existed since the 6th century, as there was a Bishop of Lisieux from that time, but not much is known of the earlier edifice. A previous cathedral built in the Romanesque style was burned by Geoffrey of Anjou in 1136. Its pre-nave layout has been maintained. Bishop Arnulf was at first only able to do essential repairs before he started the requisite full rebuilding in 1160. Busy with the reconstructions, he missed a papal summons to Rome in 1144 and struggled later to finance the reconstruction. It is wrongly claimed that Henry Plantagenet, Count of Anjou, Duke of Normandy and future king of England, married Eleanor of Aquitaine at the cathedral in 1152. In fact they married in Poitiers Cathedral. In 1226, a fire damaged the cathedral and bishop Guillaume Du Pont-de-L'Arche added three ambulatory chapels to the repairs. The lantern tower was built in 1250. Having been involved in the trial of Joan of Arc, Pierre Cauchon was named as Bishop of Lisieux in 1432.He is thought to be buried in a stone coffin in the Cathedral's right transept. A new south-west tower with a pre-gothic design was built in 1553 when the previous had fallen. Description The edifice is 110 meters and is a national monument. The west front of the building consists of three portals surmounted by two towers. The south tower was built in the 16th century and at the top bears a 17th-century flèche. Buttresses were added to the south face in the 15th century. The cathedral survived World War II wholly intact, although the town suffered Allied bombing in 1944. From the outset, the architect designed quadripartite rib vaults and flying buttresses, making it one of Normandy’s first Gothic buildings. The nave is fairly austere and is inspired by the Gothic architectural style of the Île de France, whereas the most recent parts of the building were constructed in the 18th century (the chevet, and the western façade) in Norman style. Music An organ made by Aristide Cavaillé-Coll was installed during the nineteenth century. Gallery See also List of Gothic cathedrals in Europe Basilica of Sainte-Thérèse, Lisieux References Sources Grant, Lindy (1 January 2005). Architecture and Society in Normandy 1120-1270. Yale University Press. p. 67. ISBN 978-0-300-10686-2. Retrieved 21 February 2024. O'Reilly, Elizabeth Boyle (1 August 2022). How France Built Her Cathedrals: A Study in the Twelfth and Thirteenth Centuries. DigiCat. Retrieved 21 February 2024. External links Location
Kathedraal van Lisieux

De Sint-Pieterskathedraal van Lisieux (Frans: Cathédrale Saint-Pierre de Lisieux) is een kathedraal in Lisieux in de Calvados. De kerk is een voorbeeld van Normandische gotiek en werd gebouwd tussen circa 1170 en 1230. De kerk werd in 1840 geklasseerd als monument van onroerend erfgoed, als een Monument historique. De kathedraal is niet de zetel van het bisdom Bayeux-Lisieux, dat is de Notre-Dame de Bayeux. Het diocees Lisieux werd met het Concordaat van 15 juli 1801 opgeheven en samengevoegd met dit van Bayeux. Van 1377 tot zijn overlijden in 1382 zetelde bisschop Nicolaas van Oresme in Lisieux. Hij is in de kerk begraven. Het was van 1432 tot zijn dood in 1442 ook de laatste bisschopszetel voor de bisschop Pierre Cauchon die eerder een grote rol had gespeeld in het proces van Jeanne d'Arc. Cauchon is ook begraven in de kathedraal, evenals zijn opvolger Pasquier de Vaux die van 1443 tot 1447 bisschop was. Nog andere bisschoppen waren onder meer de later tot kardinaal benoemde Annas de Perusse-d'Escars de Givry. De laatste bisschop van Lisieux was Jules-Basile Perron (Ferron) de La Ferronays, hij zetelde tot 1790. In de kathedraal werd in 1874 een orgel geïnstalleerd met 46 registers van de bekende Franse 19e-eeuwse orgelbouwer Aristide Cavaillé-Coll. In Lisieux is naast de kathedraal ook de 20e-eeuwse Basilique Sainte-Thérèse de Lisieux.
Catedral de São Pedro de Lisieux

A Catedral de São Pedro de Lisieux é uma catedral católica romana em estilo gótico normando, localizada em Lisieux, no departamento de Calvados, que foi a igreja-mãe da Diocese de Lisieux antes de sua integração à Diocese de Bayeux e Lisieux. O edifício foi tombado como monumento histórico em 1840. Referências
Kazemat Ruquet

Kazemat Ruquet was een bunker in de Tweede Wereldoorlog die deel uitmaakte van de Atlantikwall. De kazemat, gelegen bij Les Moulins in de Franse gemeente Saint-Laurent-sur-Mer, werd bekend vanwege het feit dat er het eerste Amerikaanse hoofdkwartier werd gevestigd van de troepen die waren geland op Omaha Beach. Geschiedenis De kazemat maakte deel uit van Widerstandsnest 65 (WN-65), dat gelegen was in de sector Easy Red. De bewapening bestond uit een 50 mm antitankkanon. Nadat de landingen van de geallieerde troepen op Omaha Beach was gelukt, werd WN-65 omsingeld en het kanon vernietigd. Omstreeks 10:30 uur gaven de twintig Duitsers in de kazemat zich over en werd de doorgang naar het achterland via de zogenaamde "Beach-exit E 1" vrijgegeven. Onmiddellijk werd de weg vrijgemaakt voor militaire voertuigen. "Beach-exit E 1" werd de belangrijkste uitgang voor voertuigen op de eerste dag van de landing. Kazemat Ruquet werd door de plaatselijke bevelhebbers gebruikt om een hoofdkwartier in op te zetten. Tegenwoordig Tegenwoordig staat voor de kazemat een monument ter herinnering aan de 2e Infanteriedivisie. Die eenheid nam zelf echter geen deel aan de aanval op de kazemat of WN-65. Op de bunker is tijdens de 50e herdenking een gedenkplaat aangebracht voor 467e Anti-Aircraft-Artillery Automatic Weapons Battalion, dat deelnam aan de aanval op de kazemat. In de bunker zelf staat nog het 50 mm kanon.
Ponte Pegasus

Pegasus fu il nome in codice dato ad un ponte ribaltabile sul canale di Caen, vicino alla città di Ouistreham. Il ponte era uno dei principali obiettivi della 6ª Divisione aviotrasportata britannica, che atterrò con alcuni alianti nelle sue vicinanze durante lo sbarco in Normandia, nella notte fra il 5 e il 6 giugno 1944. Da allora il ponte ha preso permanentemente il nome Pegasus Bridge (Ponte Pegasus), a memoria dell'operazione. Lo scopo primario della cattura del Pegasus Bridge era quella di rendere sicuro il fianco orientale dello scenario operativo, prevenendo un contrattacco che avrebbe spazzato via l'intera forza di invasione. L'assalto iniziale venne eseguito da 181 soldati con 6 alianti Horsa, capitanati dal maggiore John Howard. Essi atterrarono a una cinquantina di metri dal ponte, 16 minuti dopo la mezzanotte del 6 giugno. Le poche guardie tedesche che sorvegliavano la struttura, nonostante la vicinanza, non udirono gli alianti atterrare e furono così messe fuori combattimento dopo un conflitto a fuoco durato una decina di minuti, facendo del ponte il primo obiettivo catturato durante il D-Day. Fra i militari rimasti uccisi nell'operazione ci fu il tenente Den Brotheridge, che fu la prima vittima alleata del D-Day. Ulteriori elementi della 6ª Divisione aerotrasportata atterrarono con alianti e paracadute durante il giorno per rinforzare la difesa del ponte, fino a quando lo stesso non venne rilevato da unità terrestri britanniche. La prima unità terrestre a giungere sul posto fu il 6º Commando, guidato da Lord Lovat, che arrivò al suono della cornamusa scozzese del suo suonatore personale Bill Millin. Più tardi, durante il medesimo giorno, arrivarono dalla spiaggia Sword unità della 3ª divisione di fanteria britannica, che presero in consegna il ponte. Nelle immediate vicinanze del sito dello scontro si trovano ora un museo e un monumento dedicato al maggiore Howard. L'elemento principale del museo è il ponte stesso. Nel 1993 il ponte originale fu sostituito da uno più moderno: il vecchio ponte era ormai troppo stretto per il traffico odierno e la sua struttura non poteva sopportare ancora a lungo ulteriori sollecitazioni. Il nuovo ponte fu costruito identico all'originale, ma un po' più largo e più grande. I francesi inizialmente avevano intenzione di smantellare quello vecchio, ma veterani inglesi lo comprarono per la cifra simbolica di una sterlina. Il ponte rimase abbandonato nei campi circostanti per sei anni fino a quando non furono trovati i fondi per sistemarlo nel giardino del museo, dove si trova ora. Fanno parte dell'esposizione anche uniformi, medaglie e mezzi degli uomini che presero parte all'operazione, inclusa la cornamusa di Bill Millin. Recentemente è stata costruita, vicino al vecchio ponte, una replica in scala reale di un aliante Horsa. Note Voci correlate Sbarco in Normandia Sbarco in Normandia nella cultura popolare Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ponte Pegasus Collegamenti esterni Il museo di Pegasus Bridge, su battlefieldsww2.50megs.com. Il ponte nel giugno 1944, su normandybattlefields.com.
Most Pegaza

Most Pegaza (ang. Pegasus Bridge, fr. pont Pégase) – zwodzony most drogowy w miejscowości Bénouville, we francuskiej Normandii, na Kanale Caen. Most otwarto w 1934 r. Podczas kampanii normandzkiej stanowił on ważny punkt strategiczny, zabezpieczając przeprawy na jedynej możliwie trasie z brytyjskiego przyczółka na plaży Sword do miasta Caen. Most został zdobyty nocą 6 czerwca 1944 roku przez brytyjską 6 Dywizję Powietrznodesantową w ramach operacji Deadstick. Do końca II wojny światowej pozostawał nienazwany. Swoją obecną nazwę zawdzięcza naszywce mundurowej 6 Dywizji, na której widnieje biały pegaz ujeżdżany przez jeźdźca z kopią na bordowym tle. W 1994 r. stary most został zdemontowany, a na jego miejscu ustawiono nową konstrukcję. Oryginalny Most Pegaza znajduje się obecnie w Muzeum Mostu Pegaza w pobliskim Ranville. Most został przedstawiony w dwóch misjach w grze Call of Duty, gdzie celem jest jego opanowanie, a potem odpieranie niemieckich kontrataków. Pojawił się też w grze Codename: Panzers – Faza pierwsza oraz w modzie Forgotten Hope do gry Battlefield 1942. Przypisy Bibliografia Stephen E. Ambrose: Most Pegasus. Warszawa: Wydawnictwo Magnum, 2004.
Ponte Pegasus

Ponte Pegasus é uma ponte sobre o Canal de Caen, em Bénouville, na região da Normandia, França, que assim ficou conhecida após ter sido tomada de assalto durante a Segunda Guerra Mundial por tropas britânicas transportadas por planadores comandadas pelo Major John Howard, na madrugada de 6 de junho de 1944. O nome "Pegasus" deriva da insígnia que os militares aerotransportados britânicos ostentavam no uniforme, uma imagem de um cavalo alado, Pégaso. O Assalto Após intensivo treinamento na Inglaterra, quando os pilotos de planador responsáveis pelas aeronaves chegaram a voar com os olhos vendados, a ação foi estudada para ser executada na noite que antecederia o Desembarque da Normandia. Tropas britânicas do Regimento de Infantaria Leve "Oxfordshire and Buckinghamshire"" (Ox and Bucks) seriam conduzidas por planadores de combate até bem próximo da ponte e a tomariam de assalto. Dos seis planadores designados, cinco conseguiram pousar com poucos problemas, e a ação foi um sucesso, garantindo aos aliados esta ponte, que ficaria conhecida mundialmente. Nesta ação, os aliados perderam dois homens, apenas, o Tenente Denholm Brotheridge e o Cabo Fred Greenhalgh. O Tenente teve o infortúnio de ser a primeira baixa fatal aliada por fogo inimigo no Dia D. Ele foi mortalmente alvejado após lançar uma granada em um ninho de metralhadora que protegia a ponte . O Cabo Greenhalgh morreu afogado após a aterrissagem do planador onde se encontrava. A Ponte A ponte do canal de Caen era uma ponte basculante, que elevava-se para a passagem de navios procedentes do Porto Fluvial de Caen. Após ter sido utilizada por muitos anos, a ponte original foi desmontada e removida para um museu próximo ao local, que possui diversos artefatos da Segunda Guerra Mundial e conta a história da ação militar. Em seu lugar, em 1994, foi erigida outra ponte, de características semelhantes, porém mais longa, e com elevação mais rápida. Bibliografia Ryan, Cornelius. O mais longo dos dias; tradução de William Lagos - Porto Alegre; L&PM, 2004. CDD 820.5-3 CDU 821.11194150-311.6 Ambrose, Stephen E.. O Dia D, 06 de junho de 1944; tradução Múcio Bezerra - Rio de Janeiro; Civilização Brasileira, 1997. CDD-940.5421 CDU-940.53 Ver também Batalha de Caen Segunda Guerra Mundial Desembarque da Normandia Referências Ligações externas http://www.normandie44lamemoire.com/fichesvilles/benouvilarquen.html
Pegasus Bridge

Pegasus Bridge, tidigare Pont de Bénouville, är en klaffbro över Caenkanalen vid Bénouville i Normandie i norra Frankrike. Den är uppkallad efter 6th Airborne Division som har en Pegasus som symbol. Bron var den första som erövrades i samband med Operation Overlord då två glidflygplan landade intill Caenkanalen natten mellan 5 och 6 juni 1944 inför landstigningen i Normandie. Aktionen skildras i filmen Den längsta dagen. Den nuvarande bron, som invigdes 1994 är en kopia av den ursprungliga bron från 1935. Den gamla bron ingår i Mémorial Pegasus och soldaterna som dödades i aktionen är begravda på krigskyrkogården i Ranville. Källor
Sts-Innocents (Conteville)

Die römisch-katholische Kirche Sts-Innocents (deutsch: Heilige unschuldige Kinder) liegt in Conteville, einem Ortsteil von Valambray im Département Calvados in der Normandie. Beschreibung Die Kirche wurde zwischen Ende des 12. und Anfang des 13. Jahrhunderts als einschiffige, rektanguläre Saalkirche mit anschließendem länglichen Chorraum errichtet, der im Osten gerade schließt. Über der lediglich durch ein kleines Lanzettfenster gegliederten Westfassade erhebt sich ein kleiner Glockenturm in der Art eines Dachreiters. Die Außenwände sind in einem bemerkenswerten Fischgrätmuster ausgeführt worden, unter dem Dachansatz findet sich ein Sägezahngesims. Die Fensteröffnungen stammen vermutlich aus späterer Zeit. Ausstattung Hochaltar aus dem 17. Jahrhundert mit Tabernakel sowie Altarbild und zwei Gemälde, die die Himmelfahrt und Anbetungsengel zeigen, seit 2017 als Monument historique eingestuft Einzelnachweise Weblinks Bildergalerie mit Details des Mauerwerks
Gare de Pontorson - Mont-Saint-Michel

Gare de Pontorson - Mont-Saint-Michel vasútállomás Franciaországban, Pontorson településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Lison–Lamballe-vasútvonal Vitré-Pontorson-vasútvonal Ligne de Pontorson au Mont-Saint-Michel Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gare d’Avranches (Gare de Lison, Lison–Lamballe-vasútvonal) Gare de Dol-de-Bretagne (Gare de Lamballe, Lison–Lamballe-vasútvonal) Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk Gare de Pontorson - Mont-Saint-Michel az SNCF hivatalos "Gares & Connexions" weboldalán (franciául)
Stazione di Pontorson - Mont-Saint-Michel

La stazione di Pontorson - Mont-Saint-Michel è una stazione ferroviaria situata a Pontorson lungo la linea Lison-Lamballe. Serve anche la vicina località di Mont-Saint-Michel. Storia La stazione fu aperta il 30 dicembre 1878 dalla Compagnie des chemins de fer de l'Ouest con l'apertura del segmento tra Dol-de-Bretagne e la nuova stazione di Avranches. Movimenti La stazione è servita dai treni regionali TER Normandie. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stazione di Pontorson - Mont-Saint-Michel
Station Pontorson-Mont-Saint-Michel

Het Station Pontorson-Mont-Saint-Michel is een spoorwegstation in de Franse gemeente Pontorson. Er vertrekken vanaf station Pontorson-Mont-Saint-Michel treinen naar Parijs en er rijden treinen van de Nomad Train. De verbinding van de Nomad Train ligt op de spoorlijn van Rennes naar Lisieux. Het station ligt op 9 km van Le Mont-Saint-Michel en van het station is daar een metroverbinding heen.
Saint-Désir-de-Lisieux German war cemetery

Saint-Désir-de-Lisieux is a Second World War German military war grave cemetery, located close to the village of Saint-Désir and 4 km (2.5 mi) west of Lisieux in the Calvados department, Normandy, France. It is located adjacent to the British Saint-Désir War Cemetery and is unique as the two burial grounds are linked by a pathway. It is the smallest German war cemetery in Normandy and contains the remains of 3,735 German military personnel. The cemetery was created by the British Graves Registration Commission in August 1944 with British and German casualties buried in adjacent fields. Saint-Désir-de-Lisieux is usually chosen as the cemetery for newly discovered German war dead from across Normandy. The cemetery is maintained and managed by the voluntary German War Graves Commission (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge). History The majority of the German war dead buried at Saint-Désir-de-Lisieux were killed during the last days of the Battle of Normandy and inside the Falaise Pocket in August 1944. A high number come from the 7th, 15th, 7th Panzer Armies as the Allies pushed the Germans out of Normandy, across the Seine and towards Paris. The British Graves Service created the cemetery for both fallen Commonwealth and German service personnel. German soldiers that had been buried in field graves and small local cemeteries were disinterred and brought to Saint-Désir-de-Lisieux. Formation In the late 1950s the German War Graves Commission (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge) remodelled and expanded the cemetery. Headstones were replaced with red sandstone plaques giving the names, ranks, dates of birth and death of two fallen German soldiers. Saint-Désir-de-Lisieux was officially inaugurated as a German War Cemetery on 21 September 1961. Personal fates Buried at the cemetery: Oberleutnant Horst Hannig, a fighter pilot ace with 98 aerial victories, killed in action May 1943. Major Kurt Ubben, a fighter pilot ace with 110 aerial victories, killed in action April 1944. Oberstleutnant Egon Mayer, a fighter pilot ace with 102 aerial victories, killed in action March 1944. Oberleutnant Eugen-Ludwig Zweigart, a fighter pilot ace with 69 aerial victories, killed in action June 1944. Volunteer maintenance Unlike the American and Commonwealth War Graves Commissions, the German Commission is entirely voluntary and relies on gifts and collections to further its work. During the summer months one may see international school teenagers tending the graves. They volunteer to work with the Volksbund during their school holidays and visit American and German war cemeteries, memorials, sites of the invasion and take part in the memorial ceremony with veterans and the mayor of La Cambe. See also List of military cemeteries in Normandy References External links Saint-Désir-de-Lisieux German war cemetery at Find a Grave