NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Notre-Dame de Fontenai-les-Louvets

L'église Notre-Dame est une église catholique située à Fontenai-les-Louvets, en France. Localisation L'église est située dans le département français de l'Orne, sur la commune de Fontenai-les-Louvets. Historique L’église Notre-Dame date de la fin du XVIIIe siècle. Selon la tradition, sont implantation reviendrait à saint Ébremond abbé de Fontenai qui, après avoir vendu ses biens et avoir distribué la rente aux pauvres, serait venu chercher une retraite en forêt d'Écouves. Un ange l’aurait guidé jusqu’à des sources abondantes à Fontenai-les-Louvets. A l'initiative de Les amis du patrimoine de Fontenay les Louvets et de la Fondation du Patrimoine, de nombreux travaux ont été réalisés entre les années 2010 et 2015 : Toitures, fenêtres, enduits intérieurs. Ces premiers travaux ont ensuite été suivis par la restauration des retables des chapelles, des peintures des différentes statues et par la mise aux normes du circuit électrique. Architecture L’église est en forme de croix latine, à nef unique et chevet plat. Deux bras de transept assez prononcés coupent la nef et le chœur. Une tour clocher avec toit polygonal recouvert d'ardoises forme l'entrée par un portail en plein cintre. Mobilier Plusieurs objets remarquables se trouvent dans l'église : Objets classés Statue : Vierge à l'Enfant en pierre du XVe siècle classée au titre objet en 1971. Elle figure le tableau central du maître-autel Objets inscrits Maître-retable de style classique à deux colonnes en bois peint en faux marbre (XVIIIe siècle). De chaque côté, statue de saint Léonard au nord, et saint au livre au sud (XVIIIe siècle). Autel galbé (XIXe siècle). Le tout inscrit au titre objets en 1984 Autel latéral sud et retable de style classique, peint en faux marbre et dorures (XIXe siècle). Inscrits au titre objet en 1984 Tabernacle en bois doré à cinq pans orné de quatre statuettes : deux Évêques et deux Évangélistes (XVIIIe siècle). Inscrit au titre objet en 1984 Notes et références Références Annexes Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Articles connexes Liste des monuments historiques de l'Orne Liste des églises de l'Orne Portail de l’architecture chrétienne Portail de l’Orne
Église Saint-Georges d'Hotot-en-Auge

L'église Saint-Georges est un édifice catholique situé à Hotot-en-Auge, en France. Localisation L'église est située dans le département français du Calvados, dans le bourg d'Hotot-en-Auge. Historique Architecture Le clocher est inscrit au titre des monuments historiques depuis le 18 mars 1927. Notes et références Annexes Bibliographie Arcisse de Caumont, Statistique monumentale du Calvados, t. 4 : Arrondissement de Pont-l'Évêque, Caen, Hardel, 1862 (lire en ligne), p. 139-141 Articles connexes Liste des monuments historiques du Calvados Liens externes Portail des monuments historiques français Portail du Calvados Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Central nuclear de Flamanville

La central nuclear de Flamanville se encuentra en Flamanville, Mancha, Francia, en la península de Cotentin. La central eléctrica alberga dos reactores de agua a presión PWR entraron en servicio en 1986 y 1987, respectivamente. Produjo 18,9 TWh en 2005, lo que representó el 4% de la producción de electricidad en Francia. En 2006, esta cifra fue de alrededor del 3,3%. En 2006, antes del inicio de la construcción del EPR (unidad 3), había 671 trabajadores trabajando regularmente en los dos reactores operativos. Flamanville 3 pasa a ser III+ generación y tiene un diseño más seguro que cualquier reactor anterior y con una potencia superior de 1,650 MWe. Debido a ser el primer reactor de su generación y tipo, con un diseño totalmente nuevo y a varios problemas de construcción, incluida la debilidad en el acero utilizado en el reactor se produjeron retrasos en su construcción y se triplicó el presupuesto inicial. La puesta en marcha de la central finalmente comenzó en septiembre de 2024,​ y se conectó finalmente a la red el 21 de diciembre de 2024. Referencias
Kerncentrale Flamanville

De kerncentrale Flamanville ligt in de gemeente Flamanville in de Franse regio Normandië aan het Kanaal. De centrale heeft twee drukwaterreactoren (PWR) en een EPR. Met de bouw van Flamanville-1 werd op 1 december 1979 begonnen en precies zeven jaar later op dezelfde dag in 1986 kwam deze volledig in bedrijf. Met de bouw van de identieke Flamanville-2 werd op 1 mei 1980 begonnen en deze kwam op 9 maart 1987 vol in productie. Beide centrales hebben een drukwaterreactor met een capaciteit van 1330 MW. Flamanville-3 De bouw van Flamanville-3, een nieuwe derdegeneratiekernreactor van het type European Pressurized Reactor (EPR) werd in 2007 gestart en de centrale zou oorspronkelijk na een bouwtijd van vijf jaar in 2012 in productie komen. Na verschillende tegenslagen en uitstellen werd de eerste elektriciteit geleverd op 20 december 2024. Het project vergde een investering van 13,2 miljard euro, dat is vijf keer meer dan de originele raming van 3,4 miljard euro. Het Franse rekenhof noemde dat bedrag een grote onderschatting en berekende de totaalkost, inclusief financiering en ontmanteling, op 23,7 miljard euro. Zie ook Lijst van kernreactoren Externe link (en) EDF Kerncentrale Flamanville
Elektrownia jądrowa Flamanville

Elektrownia jądrowa Flamanville (fr. Centrale nucléaire de Flamanville) – czynna francuska elektrownia jądrowa położona koło miejscowości Flamanville, na półwyspie Cotentin nad kanałem La Manche, w regionie Normandia. Elektrownię budowała firma Bouygues, a turbiny dostarczył Alstom. Elektrownia (nie licząc trwającej budowy bloku nr 3) zatrudnia około 670 osób. Znajdują się tu 2 reaktory jądrowe typu PWR (ang. Pressurized Water Reactor) o mocy elektrycznej 1300 MW. Nowy reaktor typu EPR W budowie jest kolejny reaktor typu EPR (ang. European Pressurized Reactor) o mocy elektrycznej 1650 MW. Będzie to pierwszy reaktor tego typu we Francji. Miał on zostać oddany do użytku w roku 2012. W połowie lipca 2013 budynek reaktora został nakryty kopułą bezpieczeństwa, a 7 października 2013 na plac budowy dostarczono zbiornik ciśnieniowy reaktora. W tym czasie prace budowlane były zaawansowane w 95%. W lipcu 2010 koncern EdF ogłosił dwuletnie opóźnienie w budowie reaktora oraz 25-procentowy wzrostu kosztów inwestycji – z 4 do 5 mld euro. 3 grudnia 2012 r. EdF ogłosił, że szacunkowe koszty budowy elektrowni wzrosną do 8,5 mld euro, czyli będą ponad 2,5-krotnie wyższe od pierwotnie zakładanych (3,3 mld euro), a zakończenie budowy opóźni się do 2016 roku. We wrześniu 2015 roku koncern EDF ogłosił, że szacunkowe koszty wyniosą 10,5 mld euro (ponad 3-krotny wzrost), a uruchomienie reaktora jest opóźnione do czwartego kwartału 2018 roku. Z kolei w październiku 2019 r. zamawiający określił koszt inwestycji na 12,4 mld euro, podając jednocześnie, że załadunek paliwa nastąpi dopiero pod koniec 2022 roku. W raporcie francuskiego Trybunału Obrachunkowego z lipca 2020 r. całkowity koszt budowy reaktora powinien wynieść 19,1 mld euro, a koszty produkcji energii elektrycznej w bloku 3 oszacowano na 110-120 EUR/MWh. Pod koniec kwietnia 2024 roku reaktor wciąż nie został oddany do użytku, mimo że data załadunku paliwa ustalona była na 10 kwietnia 2024 r. Budowa trwała 17 lat (zamiast zapowiedzianych 5 lat), a koszt budowy został pomnożony przez 5,6. Reaktory Przypisy Bibliografia World Nucelar Association - Flamanville-1. [dostęp 2013-11-18]. (ang.). World Nucelar Association - Flamanville-2. [dostęp 2013-11-18]. (ang.). World Nucelar Association - Flamanville-3. [dostęp 2013-11-18]. (ang.). Linki zewnętrzne EJ Flamanville na stronach firmy EdF (fr.)
АЕС Фламанвіль

АЕС Фламанвіль (фр. Centrale nucléaire de Flamanville) — діюча атомна електростанція на північному заході Франції в регіоні Нижня Нормандія. Станція розташована на півострові Котантен на березі протоки Ла-Манш на території комуни Фламанвіль в департаменті Манш за 23 км на південний захід від міста Шербур. До складу АЕС входять три енергоблоки, на яких встановлені реактори з водою під тиском (PWR) P4 розробки Framatome. Інциденти 25 жовтня 2012 року на АЕС Фламанвіль трапилася аварія — стався витік радіації всередині одного з реакторів. У момент інциденту цей реактор перебував на технічному обслуговуванні, на останній стадії запуску. В результаті реактор був знову повністю зупинений. Витік була настільки незначний, що навіть не потрібна була евакуація персоналу. 9 лютого 2017 року близько 10.00 в машинному залі енергоблоку № 1 стався вибух, за повідомленням видання Ouest-France з посиланням на свої джерела. Після вибуху на АЕС сталася пожежа, але це сталося «поза ядерної зони». П'ять осіб отримали легке отруєння, їхній стан не викликав побоювань. У префектурі заявили, що немає жодного ризику радіаційного зараження. Після інциденту реактор №1 був тимчасово зупинений. Будівництво Фламанвіль-3 З грудня 2007 року на проммайданчику АЕС триває спорудження нового Європейського реактора третього покоління EPR (англ. European Pressurized Reactor) потужністю 1650 МВт. Будівництво нового реактора викликає масові протести. На думку ряду експертів, частка атомної енергетики у Франції надто велика, що вже створює певні проблеми для енергосистеми країни. Запуск третього енергоблоку планувався на 2012 рік, але через численні технічні проблеми був перенесений на 2016 рік. У 2015 році на верхній і нижній частинах корпусу реактора був виявлений виробничий брак — підвищений вміст вуглецю в сталі, що знижує міцність корпусу нижче закладеної норми. Це в свою чергу веде до можливих ризиків безпечної роботи третього реактора АЕС Фламанвіль. Компанія-розробник розвиває процедуру оцінки, яка дозволила б оцінити, чи допустима проектна експлуатація реактора з виявленим браком. Будівництво Фламанвіль-3 пов'язане зі значними збитками. За оцінкою розробника EPR вартість його спорудження повинна була становити 1 мільярд євро. Контракт на будівництво передбачав витрати на рівні 3 мільярди євро. На 2015 рік витрати досягли 8,5 мільярда євро. Пуск третього енергоблоку здійснено у грудні 2024 року. Інформація по енергоблоках Примітки Посилання France's Flamanville EPR starts supplying power
Memorial de Caen

El Memorial de Caen és un museu situat a Caen (França) consagrat a la història del segle XX i focalitzat totalment en la temàtica de la pau, en record al desembarcament de Normandia que va posar fi a la Segona Guerra Mundial. Inaugurat el 6 de juny de 1988 per François Miterrand, el Memorial de Caen a Normandia és un dels espais commemoratius més visitats d'Europa. El museu invita el visitant a fer un viatge a través de la història del segle XX i a reflexionar sobre la pau i el nostre planeta. Els continguts que ens mostra aquest museu estan dividits en tres espais temàtics: la Segona Guerra Mundial, la Guerra Freda i el Món per la Pau. També organitza visites guiades per espais de memòria tant emblemàtics com la platja on el dia D va tenir lloc el desembarcament de Normandia. A més, el memorial també compta amb una interessant proposta pedagògica i un espai científic en el qual hi ha una gran quantitat de material documental en diferents formats. Capturar la ciutat de Caen era un dels objectius de les forces aliades després que el 6 de juny de 1944 desembarquessin a les platges de Normandia. Però tot i que el desembarcament del dia D va ser reeixit, Caen va quedar en mans alemanyes. La ciutat era un punt estratègic i hi va tenir lloc una important batalla entre els mesos de juny i agost de 1944. Per aquest motiu el Memorial de Caen dedica part del seu espai a donar a conèixer al públic la història de la Segona Guerra Mundial. Referències
Memorial de Caen

Mémorial de Caen er et museum i Caen (Frankrig) med en fast udstilling, som primært handler om 2. Verdenskrig. Det blev bygget oven på den tidligere kommandobunker for general Wilhelm Richter, der havde kommandoen over 716. tyske infanteridivision. Byggeriet blev startet efter initiativ fra byen Caen og blev åbnet på årsdagen for D-dag den 6. juni 1988 af den daværende franske præsident François Mitterrand og 12 ambassadører fra de lande som deltog i kampene i Normandiet. Museet er pacifistisk orienteret og ligger ved siden af Parc international pour la Libération de l'Europe, en have som skal minde om de allieredes deltagelse i befrielsen af Frankrig. Eksterne kilder Museets hjemmeside (engelsk)
Mémorial de Caen

Das Mémorial de Caen ist ein Museum in Caen in der französischen Normandie. Es dokumentiert die Operation Neptune mit der Landung der Alliierten am 6. Juni 1944 (D-Day) in der Normandie und die folgenden Kämpfe zur Befreiung der Normandie von der deutschen Besatzung, und bettet dies in die europäische Geschichte des 20. Jahrhunderts vom Ersten Weltkrieg bis zum Mauerfall ein. Jährlich besuchen es rund 630.000 Besucher. Geschichte Das Museum geht auf eine Initiative des ehemaligen Bürgermeisters der Stadt, Jean-Marie Girault, zurück. Es wurde über dem früheren Befehlsbunker des Kommandanten der deutschen 716. Infanteriedivision errichtet, der auch zugänglich ist. Am 44. Jahrestages der Landung in der Normandie, am 6. Juni 1988 wurde es vom damaligen französischen Staatspräsidenten François Mitterrand sowie von zwölf Botschaftern der an dem Kampf in der Normandie beteiligten Nationen eingeweiht. Später kam ein Erweiterungsbau hinzu. Das Museum befindet sich mehrheitlich im Eigentum der Stadt. Bei der Konzeption der Dauerausstellung wurde die Zusammenarbeit der Trägerschaft mit den jungen Historikern des Pariser Institut d’histoire du temps présent (IHTP) nach Meinungsverschiedenheiten eingestellt, weshalb Kritiker bemängelt haben, dass das Museum keinen engagierten Standpunkt beziehe, oder in einzelnen Bereichen sogar ein naives Geschichtsbild vermittle. Aufbau Der Besucher kann zwischen vier Abteilungen wählen: Der Zweite Weltkrieg mit seiner Vorgeschichte ab dem Friedensvertrag von Versailles über den Holocaust bis zur Kapitulation der Achsenmächte, Die Ereignisse des Krieges in der Normandie (Operation Overlord), Die Zeit von 1945 bis zum Ende des Kalten Krieges, Der Führungsbunker der deutschen Besatzer ist über eine Außentreppe (bzw. Fahrstuhl) ebenfalls zu besichtigen. Die Beschriftung der Exponate ist dreisprachig (deutsch/englisch/französisch). Zu den Exponaten gehören u. a. das Barett von Feldmarschall Bernard Montgomery und ein deutsches Enigma-Kodiergerät. Es gibt im Untergeschoss eine Galerie der Friedensnobelpreisträger. Südlich des Museums erstreckt sich der Parc international pour la Libération de l'Europe, ein großer Garten, der der alliierten Beteiligten der Befreiung Frankreichs von den Besetzern gedenkt. Services Das Mémorial verfügt über Audioguides auch auf Deutsch und speziell konzipiert für Kinder. Es zeigt mehrere Filme im Kinosaal, hat ein Café, ein Restaurant und eine Betreuungsstelle für Kleinkinder, daneben eine Médiathèque und einen Buch- und Souvenirshop. Literatur Michèle Périssère: Mémorial. Ein Museum für den Frieden in Caen. In: Hans-Martin Hinz (Hrsg.): Der Krieg und seine Museen. Für das Deutsche Historische Museum, Campus, Frankfurt am Main u. a. 1997, ISBN 3-593-35838-7, S. 193 ff. Weblinks Homepage (engl. und frz.) The Memorial de Caen bei Google Cultural Institute Einzelnachweise
Mémorial de Caen

The Mémorial de Caen is a museum and war memorial in Caen, Normandy, France commemorating World War II and the Battle for Caen. More generally, the museum is dedicated to the history of the twentieth century, mainly focused on the fragility of peace. Its intention is "pay a tribute to the martyred city of the liberation" but also to tell "what was the terrible story of the 20th century in a spirit of reconciliation". Site The building and grounds are located in the northern suburbs of the city of Caen on the site of an old blockhouse. The architect was Jacques Millet and the original curator was Yves Degraine. On entrance of the building is written: "The pain broke me, the fraternity relieved me, of my wound sprang a river of freedom" (sentence by Paul Dorey, local poet who speaks in the name of Normandy). In front of the entrance, we can see the flags of the main nations involved in the Battle of Normandy, and "Non-violence", a sculpture by Swedish artist Carl Fredrik Reuterswärd. The memorial is dedicated to the history of violence and intensive, outstanding conflicts in the 20th Century and particularly World War II. The museum was officially opened on June 6, 1988 (the 44th anniversary of D-Day) by the French President François Mitterrand. The original building deals primarily with World War II, looking at the causes and course of the conflict. The museum was subsequently extended: In 1991 a gallery dedicated to the Nobel Peace Prize was added Three memorial gardens, The American Garden, The British Garden and the Canadian Garden were dedicated to the three main allied nations involved in liberating France An extension focusing on the Cold War and the search for Peace was opened by President Jacques Chirac in 2002. It comprises neutralized warheads, planes and a fragment of the Berlin Wall. Gallery References This article is a summary translation of the French Wikipedia Article External links Official website The Memorial de Caen at Google Cultural Institute
Memorial de Caen

El Memorial de Caen es un museo y memorial de guerra en Caen, Normandía, Francia que conmemora la Segunda Guerra Mundial y la Batalla de Caen. El edificio y las tierras están localizados en los suburbios del norte de la ciudad de Caen. El arquitecto fue Jacques Millet. El monumento está dedicado a la historia de violencia y conflicto intensivo excepcional en el siglo XX y particularmente en la Segunda Guerra Mundial. El museo fue oficialmente abierto el 6 de junio de 1988 (el 44.º aniversario del Día D) por el presidente francés François Mitterrand. El edificio originalmente explicaba la Segunda Guerra Mundial, mirando las causas y el curso del conflicto. El museo fue posteriormente extendido: En 1991 se añadió una galería dedicada al premio Nobel de la Paz. Tres jardines conmemorativos: El Jardín americano, El Jardín británico y el Jardín canadiense fueron dedicados a las tres naciones aliadas principales implicadas en la liberación de Francia. Una extensión que se centra en la Guerra Fría y la búsqueda de la paz fue abierta por Presidente Jacques Chirac en 2002. También contiene multitud de armas de guerra desactivadas, aviones y un fragmento del Muro de Berlín. Galería de imágenes Referencias Este artículo es una traducción del Artículo de la Wikipedia en francés.
Muzej Mémorial, Caen

Muzej Mémorial de Caen je muzej in spomenik padlim vojakom v Caenu, v Normandiji, Francija in obeležuje dogodke iz druge svetovne vojne in bitko za Caen. Stavba in območje se nahajajo v severnem predmestju mesta Caen na mestu starega bunkerja. Arhitekt je bil Jacques Millet in prvi kustos Yves Degraine. Spomenik je posvečen zgodovini nasilja in intenzivnemu, neporavnanemu konfliktu v 20. stoletju, in zlasti v drugi svetovni vojni. Muzej je bil uradno odprt 6. junija 1988 (44. obletnica dneva D), odprl ga je takratni francoski predsednik François Mitterrand. Originalna stavba se ukvarja predvsem z drugo svetovno vojno, z vidika vzrokov in poteka konflikta. Muzej je bil nato povečan: leta 1991 je bila dodana galerija posvečena Nobelovi nagradi za mir; trije spominski vrtovi: ameriški, britanski in kanadski vrt so bili posvečeni trem glavnim zavezniškim državam, ki so sodelovale pri osvoboditvi Francije; razširitev s poudarkom na hladni vojni in iskanju miru je odprl predsednik Jacques Chirac leta 2002. Obsega nevtralizirane konice, letala in fragment Berlinskega zidu. Galerija Reference Ta članek je povzetek prevoda francoskega članka v Wikipediji Zunanje povezave Uradna spletna stran
Église Saint-Pierre de Blainville-sur-Mer

L'église Saint-Pierre est un édifice catholique qui se dresse sur le territoire de la commune française de Blainville-sur-Mer, dans le département de la Manche, en région Normandie. Localisation L’église Saint-Pierre est située à Blainville-sur-Mer, dans le département français de la Manche. Historique L'église Saint-Pierre appartenait à l'église de Coutances. Au commencement du XIIIe siècle, sous l'épiscopat de Vivien de l'Étang, elle a été constituée en prébende en faveur du grand chantre de la cathédrale de Coutances avec les terres et les salines qui en dépendaient. Description La nef, avec ses arcades latérales et la croisée du transept sont romanes (deuxième moitié du XIIe siècle) avec notamment les modillons de la corniche et des fragments d'appareil en arête-de-poisson du mur nord. La tour carrée située à la croisée du transept repose sur des piliers avec des chapiteaux godronnés et présente à sa partie inférieure des caractéristiques de la fin du XIIe siècle. Les baies ont été refaites aux XIIIe et XVIIIe siècles. Le chœur à pans coupés, qui s'éclaire par une belle fenêtre aux remplages inhabituels (qui font songer au style perpendiculaire anglais), a été reconstruit au XVe siècle, et on a ajouté le porche couvert en pierre en tas de charge. Les chapelles latérales forment un faux-transept par leur ajout au XVIIe siècle sur la dernière travée de la nef. La nef commencée au XIIe siècle a été plusieurs fois restaurée. Sa dernière transformation date de 1884 par rehaussement des murs. La partie intermédiaire de la tour est munie de fenêtres à arcs brisés accompagnées de colonnettes et d'un fronton trilobé qui doivent remonter au XIVe siècle. La flèche octogonale en pierre de Chausey date du XVe siècle. Cette dernière possède sur chaque face une longue et étroite lucarne composée de deux colonnettes prenant appui sur la base de la flèche supportant une petite arcade et un avant-toit triangulaire. Le passage du carré à l'octogone se fait par des sortes de demi-pyramides logées dans les angles. Mobilier L'église abrite des statues : Vierge à l'Enfant (XVe siècle), saint Pierre et sainte Barbe (XVIIIe siècle). Références Voir aussi Bibliographie Joseph Couraye du Parc, « L'église de Blainville », dans La Normandie monumentale et pittoresque, édifices publics, églises, châteaux, manoirs, etc. : Manche 1re partie, Le Havre, Lemale & Cie, imprimeurs éditeurs, 1899 (lire en ligne), p. 131. Articles connexes Blainville-sur-Mer Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Paroisse de Saint Paul d'Agon-Coutainville : L'église Saint Pierre de Blainville-sur-Mer Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du département de la Manche