NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bhawal National Park

Bhawal National Park (Bengali: ভাওয়াল জাতীয় উদ্যান) is a nature reserve and national park of Bangladesh. History Bhawal National Park was established and maintained as a National Park in 1974; it was officially declared in 1982 under the Wildlife Act of 1974. By origin, it was the forest of Madhupur under the rule of Bhawal Estate. It is located in Gazipur, Dhaka Division of Bangladesh, approximately 40 km north of Dhaka city, and 20 km each from Gazipur and Kapasia. The core area of the park covers 940 hectares (2,322 acres) but extends to 5,022 ha (12,409 acres) of surrounding forest. Its purpose is to protect important habitats as well as to provide opportunities for recreation. It has been kept under IUCN Management Category V, as a protected landscape. The most common flora is the unique coppice sal forest. The area was noted for peacocks, tiger, leopard, black panther, elephant, clouded leopard and sambar deer. However much of the wildlife had disappeared and only a few species remain. Also, most of the forest has been denuded and is now occupied by forestry companies or displaced people. Most of this area was covered by forests fifty years ago and the dominant species was Sal (Shorea robusta). Illegal deforestation has left only 600 km2 of the original forest; new trees and woodlands have been planted. Ecology The park has 345 plant species, including 151 different tree species, 53 shrubs, 106 herbs and 34 climber species. The wildlife in the park includes 13 mammals, 9 reptiles, 5 birds and 5 amphibians. In addition the Forest Department has recently introduced peacocks, deer, pythons, and catfish. Gallery See also Madhupur tract List of protected areas of Bangladesh References External links (PDF) Wildlife Biodiversity in Bhawal National Park Reading tools - Indexing Metadata - Wildlife Biodiversity in Bhawal National Park Nishorgo Biodiversity Program Protected Areas in Bangladesh
Bogura Zilla School

Bogura Zilla School (Bengali: বগুড়া জিলা স্কুল) is a public high school located in Bogra, Bangladesh. Established in 1853, it is one of the oldest high schools in the country. It provides education from class three (grade-3) to class ten (grade-10). It was a private English medium school before becoming a public school. History Bogra Zilla School was established in 1853. Babu Bhagabati Charan Ghosh was the first headmaster. It was a private (non-government) school before becoming a public one. It came under governmental management through the efforts of the magistrate and collector Mr. Russell and deputy collector Babu S. Mukharjee. The school observed its 150th anniversary celebration in 2005. The school had four teachers during the period of Bhagabati Babu. According to the National School Committee, the school appears to have been founded principally by the sons and relatives of the clerks' officers connected with the Courts. After Bhagabati Babu, A. C. Mukharjee became Headmaster in 1859. During his tenure, two students passed in 2nd division, and one in 1st division with scholarship in 1862. Around this time, the tradition of giving books as rewards to the students of both Bangla and English schools based on their performance started. Notable alumni Gaziul Haque, language activist of Bengali language movement Humayun Ahmed - novelist and filmmaker Muhammad Zafar Iqbal - academic and writer Ziaur Rahman - former president of Bangladesh and the founder of Bangladesh Nationalist Party Akhteruzzaman Elias - novelist and short story writer Fazlul Bari - politician Mushfiqur Rahim - cricketer and former captain of Bangladesh national cricket team Tanzid Hasan, cricketer of Bangladesh national cricket team A. T. M. Hamidul Hossain Tariq- retired army officer and veteran of Bangladesh Liberation War. Pinaki Bhattacharya - activist and physician Loqman Husain – government secretary and international civil servant See also List of Zilla Schools of Bangladesh References
Brajalal College

Das Govt. Brajalal College (bengalisch: সরকারি ব্রজলাল কলেজ, Arakāri Brajalāl Kalēj), auch bekannt als BL College, ist eine der ältesten Hochschulen in Bangladesch. Es befindet sich in Khulna, einer der größten Metropolen des Landes. Einzelnachweise
Brojomohun College

Le Brojomohun College (ou BM College), est l'un des plus anciens établissements d'enseignement supérieur du Bangladesh. Elle est située dans la ville de Barisal dans le sud-ouest du Bangladesh. On s'attend à ce que le collège Brojomohun soit bientôt transformé en une université publique à part entière et qu'il soit nommé « université Brojomohun. » Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Brojomohun College » (voir la liste des auteurs). Portail des universités Portail du Bangladesh
Jatiyo Sangsad Bhaban

El Jatiya Sangsad Bhaban, denominado también como el Edificio del Parlamento Nacional (en bengalí: জাতীয় সংসদ ভবন, romanizado: Jatiô Shôngshôd Bhôbôn) es el edificio que alberga el Jatiya Sangsad (Asamblea Nacional) de Bangladés, localizado en Sher-e-Bangla Nagar, en la capital bangladesí de Daca. Fue diseñado por el arquitecto Louis Kahn como un gran complejo que acomoda los siete parlamentos,​ siendo uno de los complejos legislativos más grandes del mundo ocupando en planta unos 800 000 m². El edificio fue retratado en la película titulada: Mi arquitecto: el viaje de un hijo donde se narra la vida de Louis Kahn desde una perspectiva familiar. Historia Antes de ser terminado, los parlamentos primero y segundo usaban el Viejo Shanshad Bhaban que actualmente es la Oficina del primer ministro.[cita requerida] La construcción comenzó en 1961, cuando Bangladés era el Pakistán Oriental gobernado por Ayub Khan desde la capital del Pakistán Occidental, Islamabad. Como parte de sus esfuerzos para rebajar la disparidad y las tensiones secesionistas del Pakistán Oriental, Khan planeó hacer de Daca una segunda capital, con instalaciones adecuadas para albergar una asamblea.​ El Jatiya Sangsad fue diseñado por Louis Kahn. El gobierno procuró la asistencia del activista y arquitecto bangladesí Muzharul Islam que recomendó traer a los mejores arquitectos del mundo para el proyecto. Él trató inicialmente de traer a Alvar Aalto y a Le Corbusier, pero no estaban disponibles en esa época. Entonces Islam reclutó al que fue su profesor en la Universidad de Yale, Louis Kahn.​ La construcción se detuvo durante la Guerra de independencia de Bangladés de 1971 y se completó el 28 de enero de 1982. Kahn murió cuando el proyecto estaba tres cuartas partes terminado y se continuó bajo David Wisdom que trabajaba para Kahn.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Jatiyo Sangsad Bhaban.
Jatiya Sangsad Bhaban

La Jatiya Sangsad Bhaban (in bengalese: জাতীয় সংসদ ভবন Jatiyô Sôngsôd Bhôbôn), è il palazzo ospitante il parlamento monocamerale del Bangladesh (Jatiya Sangsad). Esso è situato nella zona Sher-e-Bangla Nagar di Dacca (la capitale) e fu progettato mentre il paese faceva ancora parte del Pakistan orientale dall'architetto Louis Kahn, per una superficie totale di 800.000 m². Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Jatiya Sangsad Bhaban Collegamenti esterni (BN) Sito ufficiale, su parliament.gov.bd. Jatiya Sangsad Bhaban, su archINFORM. (EN) Jatiya Sangsad Bhaban, su Structurae.
Parlementsgebouw (Bangladesh)

Het parlementsgebouw van Bangladesh (Jatiya Sangsad Bhaban, Bengaals: জাতীয় সংসদ ভবন) werd ontworpen door de Amerikaanse architect Louis Kahn. Het staat in de hoofdstad Dhaka en is het grootste parlementsgebouw ter wereld. Het is de zetel van het Bengaals parlement, de Jatiya Sangsad. Het gebouw is onderdeel van het Jatiya Sangsadcomplex. Dit is 80 hectare groot en hier zijn kantoren en huizen voor de parlementsleden te vinden. Deze zijn gegroepeerd rondom een kunstmatig meer. In 1961 werd gestart met de bouw van het complex. Bangladesh was toen nog een Pakistaanse deelstaat en het gebouw was bedoeld als parlement voor heel Pakistan. Het gebouw was pas klaar in 1982 en toen was Bangladesh al onafhankelijk. Op 15 februari van dat jaar werd het gebouw in gebruik genomen. In 1989 werd het ontwerp bekroond met de Aga Khan Award for Architecture. Ontwerp Het gebouw is opgetrokken uit beton onderbroken door stroken marmer en ziet er van buiten uit als één blok van ogenschijnlijk één verdieping. Van binnen is het echter ingedeeld in verschillende partities die elkaar horizontaal en verticaal overlappen. In het midden bevindt zich de ruimte waar het parlement bijeenkomt. Deze ruimte is achthoekig en 35 meter hoog. Bovenin is een koepelvormig dak geplaatst. Aan de zijkant van het dak bevinden zich ramen waar zonlicht indirect door naar binnen komt. Aan de noordkant is het kantoor van de president gevestigd. Het totale vloeroppervlak bedraagt meer dan 10 hectare (of 100.000 m²). Externe link (en) National Assembly Building, ArchNet (gearchiveerd in het Internet Archive)
Jatiyo Sangshad Bhaban

Jatiya Sangsad Bhaban (bengali জাতীয় সংসদ ভবন, trl. Jātīya Saṃsad Bhaban, budynek Zgromadzenia Narodowego) – budynek parlamentu Bangladeszu w stolicy kraju Dhace. Budynek zaprojektowany przez amerykańskiego architekta Louis I. Kahna (1901–1974) uchodzi za największy budynek parlamentarny na świecie.
Национальный дом парламента Бангладеш

Национальный дом парламента Бангладеш (бенг. জাতীয় সংসদ ভবন) — здание Национальной ассамблеи Бангладеш, расположенное в Шер-э-Бангла Нагар в Дакке. Комплекс сооружений, спроектированный архитектором Луисом Каном, когда Бангладеш ещё была частью Пакистана. Является одним из крупнейших правительственных зданий в мире, занимая 200 акров. Здание было показано в фильме 2003 года «Мой архитектор», в котором подробно рассказывается о карьере и семейном наследии архитектора Луиса Кана. Роберт Маккартер, автор книги «Луис И. Кан», назвал Национальную ассамблею Бангладеш одним из самых значительных зданий XX века. История До завершения строительства Национального дома, парламентарии располагались в здании Old Sangsad Bhaban, который в настоящее время служит резиденцией офиса премьер-министра. Строительство началось в 1961 году, когда Бангладеш являлся Восточным Пакистаном, во главе с президентом Мухаммедом Айюбом Ханом и со столицей в Исламабаде. В рамках усилий по уменьшению неравенства и сепаратистских тенденций в Восточном Пакистане Айюб Хан стремился сделать Дакку второй столицей с соответствующим зданием для собраний. Проектно-сметная документация была разработана Луисом Каном. Правительство обратилось за помощью к активисту из Южной Азии и архитектору Мужарулу Исламу, который порекомендовал привлечь для этого проекта лучших архитекторов мира. Сначала он попытался привести Алвара Аалто и Ле Корбюзье. Затем Мужарул Ислам заручился поддержкой Луиса Кана, своего бывшего учителя в Йельском университете. Строительство было остановлено во время войны за независимость Бангладеш в 1971 году и завершилось 28 января 1982 года. Луис Кан умер, когда проект был завершен примерно на три четверти, строительство продолжалось при Дэвиде Висдоме, который работал на Кана. Архитектура и дизайн Луис Кан спроектировал весь комплекс Национального дома парламента, который включает газоны, озеро и жилые дома для членов парламента (депутатов). Ключевая философия дизайна архитектора заключалась в том, чтобы представить бенгальскую культуру и наследие, в то же время оптимизируя использование пространства. Внешний вид здания выглядит достаточно простым, имеет огромные стены и большие проёмы правильной геометрической формы. Главное здание, которое находится в центре комплекса, разделено на три части — Main Plaza, South Plaza и Presidential Plaza. Искусственное озеро окружает с трёх сторон главное здание Национального дома и простирается до общежития для членов парламента. Примечания
Jatiya Sangsad Bhaban

Jatiya Sangsad Bhaban (bengali: জাতীয় সংসদ ভবন), National Parliament House, är huvudsäte för parlamentet i Bangladesh. Byggnaden, som ritades av den amerikanska arkitekten Louis Kahn medan landet fortfarande var en del av Pakistan, ligger i huvudstaden Dhaka. Med en yta på 810 000 m² är det en av världens största lagstiftande församlingsbyggnader. Historia Parlamentsbyggnaden byggdes på initiativ av president Mohammad Ayub Khan och från den västpakistanska huvudstaden Islamabad. Bygget var ett sätt att blidka bengalerna i Östpakistan, genom att skapa en "andra huvudstad" i landet. Myndigheterna anlitade den bengaliska arkitekten och aktivisten Muzharul Islam, som först föreslog Alvar Aalto och Le Corbusier som arkitekter; båda var dock upptagna på annat håll. Muzharul Islam anlitade slutligen Louis Khan som hade varit hans lärare på Yale University. Byggnationen började i oktober 1964, men avbröts under Bangladeshs befrielsekrig 1971 och återstartades tre år senare av landets president. Det slutfördes först åtta år senare och invigdes den 28 januari 1982. När Kahn avled 1974 var tre fjärdedelar av komplexet färdigt, och arbetet färdigställdes av en av hans medarbetare, David Wisdom. År 1989 belönades Jatiya Sangsad Bhaban med "the Aga Khan Award for Architecture". Utförande Kahn ritade hela komplexet, med omgivande park och en konstgjord sjö samt bostäder för parlamentsledamöterna. Huvudbyggnaden är uppdelad i tre delar: Main Plaza – parlamentets sammanträdessal, bibliotek och festlokaler South Plaza – huvudingång, underhållsfunktioner och garage Presidential Plaza – informella möteslokaler för parlamentsmedlemmarna Parlamentets sammanträdessal har 354 sittplatser samt platser på podiet och i de två V.I.P.-gallerierna. Takhöjden är 35 meter, och taket täcks av en parabolformad kupol som leder dagsljus in i salen. Belysningen består av enskilda ljuspunkter som hänger ner från ett metallnät i taket och har utformats så ljuskronan inte skymmer det naturliga ljuset. Den ursprungliga planen omfattade också bostäder för parlamentets talman och vice talman. Dessa har dock ännu inte byggts. Parlamentsområdet är tillgängligt för allmänheten, men huvudbyggnaden är endast öppen för parlamentsmedlemmar och anställda. Bilder Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Jatiya Sangsad Bhaban.﻿
CIDER International School

CIDER International School is an English medium school in Chittagong, Bangladesh. It is Cambridge approved and one of the many schools in Chittagong that has Cambridge curriculum History CIDER International School was established in 1997 by a group of social activists. It was initially to be part of a larger movement, the Chittagong Institute for Development of Education and Research (CIDER). Organisation CIDER conducts its academic activities on its own campus on six acres of land. The school is coeducational, with approximately 1000 students playing sports. Curriculum The institution offers two curricula: the British curriculum, under Cambridge International Examinations, and the English-language version of the national curriculum. Affiliations CIDER is affiliated with the University of Cambridge International Examinations. It is also affiliated with Board of Intermediate and Secondary Education, Chittagong which endorses the National Curriculum in its streams. Achievements The school won the national 2008 Aktel Debate Championship for English medium schools. In 2016, Mayisha Mahdiya Sultana of Cider achieved the highest grades in O and A level exams in the entire Bangladesh to date. Following her studies at CIDER, she attended Princeton University and the University of Oxford. Notable alumni also includes Dr. Yamin Bin Baqui and Dr. Yasir Bin Baqui who completed their PhD from the University of Cambridge on aerospace engineering. Prior to that, they had also studied at MIT, Harvard and NUS. References
Bangladesh University of Engineering and Technology

Die Bangladesh University of Engineering and Technology (auch BUET genannt; Bengalisch: বাংলাদেশ প্রকৌশল বিশ্ববিদ্যালয়, Bāṃlādeś Prakauśal Biśbabidyālaẏ, Bangladesh Prakaushal Bishbabidyalay) ist eine staatliche technische Universität in Dhaka in Bangladesch. Mit etwa 4.000 Studenten ist sie einer der wichtigsten technischen Hochschulen in Bangladesch. Geschichte Die Ursprünge des BUET gehen auf die 1876 in Nalgola bei Old Dhaka gegründete Vermessungswesenschule zurück, die zunächst Vermessungsingenieure für den Eisenbahnbau ausbildete. Mit Geldern der Nawab Familie entstand aus dieser Schule die Ahsanullah School of Engineering, welche 3-jährige Diplomstudiengänge in technischen Fächern anbot. Nach der Teilung Indiens 1947 wurde die Schule unter Leitung der University of Dhaka zum Ahsanullah Engineering College ausgebaut, welche Bachelorstudiengänge anbot. Im Jahr 1962 wurde die Hochschule abermals umbenannt in East Pakistan University of Engineering and Technology (EPUET). Seit dieser Zeit werden enge Kontakte mit der Texas A&M University gepflegt. Nach der Unabhängigkeit von Bangladesch 1971 erhielt die Universität ihren heutigen Namen, Bangladesh University of Engineering and Technology (BUET). Fakultäten Architektur und Planung Elektroingenieurwesen und Elektronik Ingenieurwissenschaften Maschinenbau Vermessungswesen Persönlichkeiten Fazlur Rahman Khan (1929–1982), Baumeister des John Hancock Center und des Sears Tower in Chicago Weblinks Homepage Fußnoten
Bangladesh University of Engineering and Technology

Bangladesh University of Engineering and Technology (BUET) – główna uczelnia techniczna w Bangladeszu, umiejscowiona w centrum Dhaki, stolicy tego kraju. BUET przyciąga jednych z najlepszych studentów Bangladeszu. Uczelnia została założona pod koniec XIX wieku z wąską specjalizacją. Później szczodra darowizna od Nabab Ahsanullah, sławnego muzułmańskiego patrona edukacji i członka Dakijskiej rodziny Nababów, pozwoliły jej rozwinąć się w pełni wyposażoną politechnikę. Po podziale w 1947, zmieniono jej nazwę na Ahsanullah Engineering College. W 1961 nazwano ją East Pakistan University of Engineering and Technology (EPUET). Została zawarta współpraca z Agricultural and Mechanical College w Teksasie i profesorowie stamtąd przyjeżdżali tu uczyć. Po wojnie niepodległościowej w 1971 Bangladesz uzyskał niepodległość, a EPUET nazwano BUET. Wydziały i katedry Wydział Architektury i Planowania katedra architektury (Arch) katedra urbanistyki i zagospodarowania przestrzennego (URP) katedra humanistyki (Hum) Wydział Budownictwa Lądowego i Wodnego katedra inżynierii budownictwa lądowego i wodego (CE) katedra inżynierii zasobów wodnych (WRE) Wydział Inżynierii Elektrycznej i Elektronicznej katedra inżynierii elektrycznej i elektronicznej (EEE) katedra inżynierii informatyki (CSE) Wydział Inżynieryjny katedra inżynierii Chemicznej (Ch.E) katedra inżynierii materiałów i metalurgii (MME) katedra Chemii (Chem) katedra Matematyki (Math) katedra Fizyki (Phys) katedra inżynierii Naftowych i zasobów naturalnych (PMRE) Wydział inżynierii Mechaniki katedra inżynierii mechaniki (ME) katedra inżynierii architektury wodnej i marynarki (NAME) katedra inżynierii przemysłu i produkcji (IPE) Różne BUET otrzymuje pozostałości z indyjskiego MiG-a-21, który rozbił się w Dhace w latach 70. XX wieku. BUET od 1998 uczestniczy każdego roku w Akademickich mistrzostwach świata w programowaniu zespołowym, zajmując jedenaste miejsce w 2000. Linki zewnętrzne Official BUET Web Site
Chatteshwari-Tempel

Der Chatteshwari-Tempel (bengalisch চট্টেশ্বরী মন্দির, Caṭṭeśbarī mandir) ist ein hinduistischer Tempel für die Gottheit Kali im Zentrum von Chittagong in Bangladesch. Er stammt aus dem 18. Jahrhundert. Die Hauptgottheit des Tempels gilt als Wächtergottheit von Chittagong. Der Tempel wurde im Bangladesch-Krieg durch pakistanische Soldaten beschädigt und später von der Familie Chakraborty wieder aufgebaut. Das ursprüngliche Götzenbild wurde aus Niemholz hergestellt, allerdings teilweise zerstört. Nur der Oberteil der Figur konnte von einem Mitglied der Familie Chakraborty nach Ende des Krieges erhalten werden. Die Hälfte der Statue wird noch immer im Tempel aufbewahrt. Nach Ende des Krieges wurde auch eine neue Statue in Varanasi hergestellt und von Tarapada Adhikary (Tarapada Chakraborty) mit dem Flugzeug von Indien herangebracht. Die Statue wurde von Tarun Kanti Ghosh, einem früheren Minister in Westbengalen, und seiner Familie gestiftet. Shakti Peeth Der Chatteshwari-Tempel gilt als einer der Shakti Pithas, der heiligen Orte im Shaktismus. In der Mythologie des Daksha Yaga wird erzählt, dass Sati Devi sich (als Opferung) selbst verbrannt habe, und, dass Shiva ihren Leichnam davongetragen habe, wobei Teile des Körpers herabfielen während er durch die Welt wanderte. Die Shakti-Pitha-Schreine markieren also Orte, an denen Teile von Sati Devis Körper hingefallen sind. Weblinks Einzelnachweise
Chatteshwari Temple

Sree Sree Chatteshwari Kali Temple is a Hindu temple is dedicated to the Goddess Kali located in the centre of Chattogram (Chittagong) city in Bangladesh. It is considered one of the prominent Shakti Peethas of Bengal. The name Chattogram (Chittagong) is said to have been derived from the word Chatteshwari devi of Chatteshwari Temple. The name "Chatteshwari" means the "goddess of Chattogram". This temple was damaged by Pakistani soldiers during the Bangladesh liberation war. The temple was rebuilt by the Chakraborty family. The previous idol was made of neem wood which was nearly destroyed during the war . Only upper portion of the idol was rescued by a member of Chakraborty family after the war ended . The half neem wood idol is still there in the temple. After the war ended the temple was rebuilt by the family and a new statue was established which was made in Benaras and taken to the temple from India by air by a member of Chakraborty family named Tarapada Adhikary also known as Tarapada Chakraborty. The statue was donated by Tarun Kanti Ghosh and his family -ex minister of West Bengal. Shakti Peeth Chatteshwari Temple is considered one of the Shakti Peethas, which are holy places revered by Shaktism. The origin of the Shakti Peethas is from the mythology of Daksha Yaga and Sati Devi's self immolation and Shiva carrying her corpse resulting in the falling of body parts as he wandered. Those shrines where Sati Devi's body parts fell came to be known as Shakti Peethas. Gallery References External links
Chittagong Export Processing Zone

The Chittagong Export Processing Zone (CEPZ) (Bengali: চট্টগ্রাম রপ্তানি প্রক্রিয়াকরণ অঞ্চল), also known as Chattogram EPZ, is the first and one of the eight export processing zones in Bangladesh. Established in 1983, it is located in South Halishahar, Chattogram. In 2010, CEPZ was ranked third globally in cost competitiveness and fourth in economic potential in a survey of the world's 700 economic zones by FDi magazine. As of 2022–23, CEPZ has received cumulative investment of US$2.04 billion and generated cumulative exports of US$40.5 billion. Achievement Ranked third in cost competitiveness and fourth in economic potential by fDi magazine in 2010 Facilities Chittagong Export Processing Zone has been established on an area of 453 acres with 501 industrial plots having average plot size of about 2000 sq.m. The zone has water supply by a service oriented treatment plan of Chattogram WASA, gas supply by Karnaphuli Gas Distribution Company Limited and power supply from a service oriented power plant run by PDB through own sub-station. The current tariff for renting per sq.m. of plot in this EPZ is US$2.50. Gallery See also Bangladesh Export Processing Zone Authority Uttara Export Processing Zone References External links Official website