NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Abbazia di Ochsenhausen

L'abbazia di Ochsenhausen o priorato di Ochsenhausen (Reichskloster o Reichsabtei Ochsenhausen) fu un monastero benedettino con sede a Ochsenhausen nel distretto di Biberach nell'attuale stato del Baden-Württemberg, in Germania. Storia La tradizione vuole che la sua fondazione, assieme ad altri elementi archeologici comprovati, che la fondazione di questa struttura risalga al IX secolo come un monastero femminile che prese il nome di Hohenhusen, che venne abbandonato però al tempo delle invasioni degli ungari nel X secolo. La prima chiesa abbaziale venne costruita nel 1093 ed il complesso prese il nome attuale di Ochsenhausen. Il monastero divenne inizialmente un priorato dell'abbazia di San Biagio alla Foresta Nera, ma nel 1391 divenne un'abbazia indipendente, guadagnandosi solo nel 1495 il titolo di abbazia imperiale concessole dall'imperatore. L'abbazia venne secolarizzata nell'ambito della mediatizzazione della Germania nel 1803 diventando un principato sovrano della famiglia Metternich finché nel 1806 i suoi territori passarono al Regno di Württemberg. Molte delle costruzioni originarie continuano ancora oggi a sopravvivere, nella forma giunta a noi dal XVIII secolo quando esse vennero completamente ricostruite in stile barocco molto carico di elementi, a tal punto che l'abbazia venne definita il "paradiso del barocco". Attualmente la chiesa abbaziale funge da parrocchia per la città. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su abbazia di Ochsenhausen Collegamenti esterni Ochsenhausen Town Website (in tedesco), su ochsenhausen.de. URL consultato il 26 ottobre 2019 (archiviato dall'url originale il 3 febbraio 2018).
Abdij van Ochsenhausen

De Abdij van Ochsenhausen was een tot de Zwabische Kreits behorende abdijvorstendom binnen het Heilige Roomse Rijk. Omstreeks 1093 werd bij Biberach an der Riß de benedictijnenabdij Ochsenhausen gesticht. Tot 1388 was het een prioraat van de abdij Sankt Blasien. In 1391 werd het een abdij, die in 1397 het recht kreeg zelf de voogd te kiezen. Met het verwerven van het halsgerecht in 1488 werd de abdij rijksonmiddellijk. Sinds 1746 was Ochsenhausen een vorstelijke rijksabdij. In 1802/03 werd de rijksabdij geseculariseerd. In de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 werd het gebied in paragraaf 24 verdeeld onder een aantal rijksgraven die hun gebied door de Franse annexaties hadden verloren: De graaf van Metternich kreeg de ambten Ochsenhausen, Ummendorf en Obersulmetingen als schadeloosstelling voor het verlies van Winneburg en Beilstein. (Op 30 juni 1803 werd de heerlijkheid Ochsenhausen verheven tot rijksvorstendom; in 1805 werd Obersulmetingen verkocht aan de vorsten van Thurn und Taxis). De graaf van Schaesberg kreeg het ambt Tannheim (uitgezonderd het dorp Winterrieden) als schadeloosstelling voor het verlies van Kerpen en Lommersum. De graaf van Sinzendorf kreeg het dorp Winterrieden als schadeloosstelling voor het verlies van Rheineck onder de titel burggraafschap Winterrieden. In artikel 24 van de Rijnbondakte van 12 juli 1806 werden het graafschap Ochsenhausen en de heerlijkheid Tannheim onder de soevereiniteit van het koninkrijk Württemberg en het burggraafschap Winterrieden onder de soevereiniteit van het koninkrijk Beieren gesteld: de mediatisering. Gebied van het abdijvorstendom Hoofdambt Ochsenhausen, pleegambt Sulmetingen (1699/1735), pleegambt Tannheim (vrije rijksheerlijkheid), pleegambt Ummendorf (1565) en slot Hersberg aan het Bodenmeer.
Klasztor w Ochsenhausen

Opactwo cesarskie Ochsenhausen (niem. Reichsabtei Ochsenhausen) – dawny klasztor zakonu benedyktynów znajdujący się w niemieckim mieście Ochsenhausen. Historia Placówka została założona przez rodzinę von Wolfertschwendenów. W 1093 roku miała miejsce konsekracja klasztoru podległego benedyktynom z St. Blasien. W 1395 roku zakonnicy uzyskali prawo do samodzielnego wyboru opata. W 1495 Ochsenhausen zostało opactwem cesarskim, a każdy kolejny opat nosił godność hrabiego. W tym samym roku ukończono budowę późnogotyckiego kościoła. Na początku XVII wieku, staraniem opata Johannesa Langa, wmurowano kamień węgielny pod budowę nowego, czteroskrzydłowego kompleksu. Pracami zajął się m.in. rzeźbiarz Egid Verhelst starszy czy architekt Johann Michael Fischer; wg jego projektu przebudowano wschodnie skrzydło z klatką schodową. Liczba mnichów mieściła się przeważnie w przedziale między 40 a 50, zarządzali oni szkołą i 38 wsiami, a na krótko przed kasatą opactwu podlegał obszar o powierzchni 255 km2 zamieszkiwany przez 8665 mieszkańców. W 1803 roku, w trakcie wojen napoleońskich, klasztor zsekularyzowano, a w 1825 Franz Georg Karl von Metternich sprzedał go Królestwu Wirtembergii, uprzednio wywożąc z niego wyposażenie biblioteki i wszystkie kosztowności. XVII-wieczne dzwony zarekwirowano podczas II wojny światowej. Po remoncie z lat 1974–1990 kompleks został siedzibą Krajowej Akademii Młodzieży Muzycznej. Bazylika Główną częścią klasztoru jest bazylika św. Jerzego, konsekrowana w 1495 roku. W XVII wieku wymieniono wyposażenie świątyni, w 1698 roku wieżę podwyższono o dwie dodatkowe kondygnacje, a w 1725 fasadę przebudowano wg projektu Christiana Wiedemanna. Stalle chórowe pochodzą z 1686 roku. W latach 20. XVIII wieku powstała dekoracja malarska autorstwa Johanna Georga Bergmüllera oraz sztukateria Gasparego Moli. Organy wykonał miejscowy budowniczy Joseph Gabler, a rokokowy ołtarz główny, z obrazem Koronacji Matki Bożej pędzla Johanna Heinricha Schönfelda – Dominikus Hermengild Herberger. Od 3 czerwca 2019 kościół nosi godność bazyliki mniejszej. Galeria Przypisy
Comburg

Comburg fu un monastero benedettino situato presso Schwäbisch Hall nel Baden-Württemberg in Germania. Storia e descrizione Esso venne fondato alla fine del 1070 dai conti di Comburg-Rothenburg sul luogo del loro antico castello. Essi avevano nella regione il ruolo di Vogt, che continuò sino all'estinzione della loro dinastia, momento nel quale avvenne il passaggio di tali poteri alla dinastia degli Staufen. I primi monaci provenivano dall'Abbazia di Brauweiler, ma negli anni '80 già venne nominato un abate proveniente dall'Abbazia di Hirsau. I monaci di Comburg appartenevano tutti, esclusivamente, a famiglie aristocratiche e, secondo le riforme benedettine dell'Abbazia di Melk del XV secolo, su pressione degli stessi, il monastero divenne una fondazione collegiale (Kollegiatstift) nel 1488, ammettendo successivamente anche i non nobili all'interno della comunità monastica. Nel 1587 Comburg passò al Württemberg, che mise fine al suo status di Abbazia Imperiale. La comunità presente, venne secolarizzata nel 1803. La biblioteca dell'abbazia, è oggi conservata nella Biblioteca di Stato del Württemberg, ma i tesori della chiesa abbaziale vennero fusi nella zecca di Ludwigsburg per la fabbricazione di monete. Sino al 1909 la struttura venne utilizzata come ricovero per soldati invalidi (Ehreninvalidenkorps). Durante la seconda guerra mondiale, il sito venne utilizzato come campo di prigionia. Dal 1947 ospita un istituto per la formazione continua degli insegnanti. Bibliografia Hause, Eberhard, 1981. Die Komburgen: ihre Bauwerke, Baumeister und Bauherren. Weinsberg. Jooß, Rainer, 1987. Kloster Komburg im Mittelalter. Studien zur Verfassungs-, Besitz- und Sozialgeschichte einer fränkischen Benediktinerabtei (Forschungen aus Württembergisch Franken; Bd. 4), 2nd ed. Sigmaringen. ISBN 3-7995-7629-0 Kleiber, Gabriele, 1999. Groß- und Kleincomburg. Berlin: Staatliche Schlösser und Gärten Baden-Württemberg in Zusammenarbeit mit der Staatsanzeiger für Baden-Württemberg GmbH. ISBN 3-422-03061-1 Schraut, Elisabeth (ed.), 1989. Die Comburg: Vom Mittelalter bis ins 20. Jahrhundert. Ausstellung im Hällisch-Fränkischen Museum und auf der Comburg, Neue Dekanei, 13. Juli bis 5. November 1989 (Catalogue of the Hällisch-Fränkisch Museum, Schwäbisch Hall; Bd. 3), Sigmaringen. ISBN 3-7995-3303-6 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Comburg Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kloster-grosscomburg.de. Comburg, su archINFORM.
Abdij Comburg

De abdij Comburg (of Komburg) was een benedictijner abdijvorstendom in Duitsland, later een adellijk riddersticht. Het ligt thans in de stad Schwäbisch Hall in Baden-Württemberg. In de elfde eeuw bouwden leden van het Frankische gravengeslacht, dat ook Rothenburg ob der Tauber bezat op de Komburg een burcht, die door graaf Burkhard in 1079 werd getransformeerd in een Benedictijnerabdij. In 1190 werd hier de Rijksdag van Schwäbisch Hall gehouden, waar het Hertogdom Neder-Lotharingen werd afgeschaft. De voogdij kwam na het uitsterven van de Komburgers eerst aan de Hohenstaufen. Later kwam de voogdij achtereenvolgens aan de schenken van Limpurg, de rijksstad Schwäbisch Hall (1384) en het prinsbisdom Würzburg (1485). In 1488 werd het klooster na een periode van verval omgezet in een koorherensticht. Een deel van de bezittingen ging door verkoop verloren aan de rijksstad Hall. De zelfstandigheid ging in 1587 verloren, waarna het gebied viel onder de landshoogheid van het prinsbisdom Würzburg. Paragraaf 6 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 droeg het sticht over aan het keurvorstendom Württemberg. De gebouwen dienden van 1807 tot 1810 als residentie van prins Paul van Württemberg. Bezittingen dorpen Steinbach, Großallmerspann en Hausen an der Rot ambt Gebsattel bij Rothenburg ob der Tauber leensgoederen in Ingersheim, Enslingen en Reinsberg vazallenlenen in Michelbach en Vorderholz ob Klingen aandeel in slot Bardenau in Künzelsau aandeel in Nagelsberg, Moosbach en Künzelsau, Heimbach, Thüngenthal, Blindheim, Untermünkheim, Arndorf en Neunkirchen. De delen van Enslingen en Künzelsau maakten deel uit van de Rijksridderschap.
Comburg

Comburg, również Großcomburg – dawny klasztor benedyktynów, a następnie kapituły kanoników, znajdujący się w niemieckim mieście Schwäbisch Hall. Założony w 1078 roku w miejscu zamku z X wieku, zsekularyzowany w 1803 roku. Na południe od Comburga znajduje się kompleks dawnego żeńskiego klasztoru o nazwie Kleincomburg. Historia W X wieku na górze, na której obecnie znajduje się klasztor, wzniesiono zamek rodu Comburg-Rothenburg. W XI wieku warownia była podzielona między czterech braci: Emeharda (późniejszego biskupa Würzburga), Burkharda, Ruggera i Heinricha. Burkhard, zmagający się z problemami zdrowotnymi (prawdopodobnie chorował na osteoporozę), niezdolny do sprawowania władzy, przekazał swoją część benedyktynom, którzy w 1078 roku założyli tu klasztor. Również pozostali bracia przekazali swoje nieruchomości na rzecz klasztoru, a jeden z nich, Rugger, przejął nad nim administrację. Zakonników sprowadzono z opactwa Brauweiler, a Burkhard został jednym z mnichów. W 1088 roku bp Adalbero konsekrował kościół klasztorny pw. św. Mikołaja. Placówka znalazła się pod wpływem klasztoru Hirsau i rozwijającego się tam ruchu reformatorskiego. Między 1135 a 1150 rokiem zawieszono tu żelazno-miedziany, złocony żyrandol, o średnicy 5 m. Z ok. 1140 roku pochodzi antepedium ze złoconej miedzi, z przedstawieniem Chrystusa i apostołów. Około 1145 roku wzniesiono kaplicę grobową na planie sześciokąta, znaną jako kaplica Erharda. W XII wieku opiekę nad opactwem przejęła dynastia Hohenstaufów. W 1318 roku klasztor podupadł finansowo, a niewłaściwe zachowanie mnichów skutkowało wizytami papieskich delegacji. W 1488 roku opactwo przekształcono w kapitułę świeckich kanoników. W latach 1707–1715 kościół klasztorny przebudowano w stylu barokowym, rozpoczęto również prace nad pałacem dziekańskim, którego nigdy nie ukończono. Kapitułę rozwiązano w 1803 roku. Jej majątek przejęła dynastia Wirtembergów, której przedstawiciele w latach 1807–1810 wykorzystywali zabudowania jako swoją rezydencję. Zbiory biblioteki klasztornej przeniesiono do Stuttgartu. W 1810 roku urządzono tu dom dla inwalidów wojennych, który istniał do śmierci ostatniego lokatora w 1925 roku. W 1926 otwarto tu szkołę dla dorosłych, która funkcjonowała do przejęcia władzy przez nazistów w 1933 roku. W następnych latach mieściła się tu szkoła budowlana i obóz jeniecki. W 1945 roku, po zajęciu tych terenów przez wojska amerykańskie, ulokowano tu schronisko dla przesiedleńców z Europy Wschodniej. W 1947 roku otwarto tu akademię nauczycielską. Galeria Przypisy
Palacio Solitude

El palacio Solitude de Alemania (del alemán: Schloss Solitude) fue mandado construir como un pabellón de caza entre 1764 y 1769 por el duque Carlos Eugenio de Wurtemberg. Se trata de un palacio de estilo rococó. Desde 1956 la zona pertenece al distrito urbano de Stuttgart-West. El palacio está situado en una altiplanicie entre las ciudades de Leonberg, Gerlingen y Stuttgart. El palacio ofrece vistas desde el norte de Weilimdorf, Korntal y Ludwigsburg. Historia El palacio Solitude fue diseñado originalmente como un refugium, un lugar de tranquilidad, reflexión y soledad (de ahí el nombre). La construcción estuvo plagada de dificultades políticas y financieras. Carlos Eugenio reinó en Wurtemberg durante la Guerra de los Siete Años en el bando que perdió ante Prusia. El edificio sobrepasó el presupuesto asignado por el Ducado de Wurtemberg. Además, las disputas políticas entre el duque y los influyentes terratenientes de Stuttgart originó que el duque se desplazase temporalmente de Stuttgart a Ludwigsburg. A largo plazo, el palacio era prohibitivamente caro de mantener sólo como una residencia temporal. En 1770, se dio albergue a una gran escuela fundada por el duque Carlos Eugenio. En 1775, la academia Karlsschule se trasladó al Palacio Solitude. Sirvió como academia de artes, academia militar y, más tarde, como universidad para los hijos de las clases altas. Finalmente, los gastos de mantenimiento causaron su cierre como escuela después de la muerte del Duque a finales del siglo XVIII. Entre 1972 y 1983, la República Federal de Alemania restauró el palacio. El palacio actualmente Desde 1990, dos dependencias albergan la Akademie Schloss Solitude, cuya misión es promover a jóvenes artistas, y en otra se construyeron viviendas para estudiantes. Enlaces externos Memorial site of the Solitude races Schlösser-Magazin: Schloss Solitude Solitude Allee (YouTube Film) Stuttgart-Information: Schloss Solitude Solitude Soirée (Konzertreihe)
Château de Solitude (Allemagne)

Le château de Solitude est un château situé à Stuttgart en Allemagne. Il a été construit comme un pavillon de chasse entre 1764 et 1769 par le duc Charles II de Wurtemberg. Il ne s'agit pas en fait d'un véritable château mais d'un palais rococo. Depuis 1956, il fait partie du district de Stuttgart-Ouest. Il est construit sur une grande plaine entre les villes de Leonberg, Gerlingen et Stuttgart. Il offre de belles vues vers le nord. Bibliographie Architektonische Studien. Herausgegeben vom Architekten-Verein. Kgl. Polytechnikum in Stuttgart 1870/ca. 1874, Heft 3, Blatt 4. Gotthilf Kleemann: Schloß Solitude bei Stuttgart. Aufbau – Glanzzeit – Niedergang. Ernst Klett Verlag, Stuttgart 1966. Eberhard Fritz: Das Schloss in der Einsamkeit – Herzog Karl Eugen und sein Jagdschloss Solitude. In: Ludwigsburger Geschichtsblätter 68/2014. S. 99–134. Liens externes (de) Site officiel Portail des châteaux Portail de Stuttgart Portail du royaume de Wurtemberg
Castello Solitude

Il castello Solitude, in tedesco Schloss Solitude, è una residenza suburbana dei Duchi del Württemberg eretta in stile rococò appena fuori dalla città di Stoccarda, capitale del land del Baden-Württemberg, nella Germania meridionale. Storia e descrizione Il periodo di costruzione dell'edificio fu caratterizzato da avversità politiche e finanziarie. Il castello venne commissionato dal duca Carlo II Eugenio del Württemberg come rifugio, luogo di quiete, riflessione e solitudine. il duca affidò il progetto a Philippe de La Guêpière che concepì un palazzo di stile rococò su alto zoccolo a portici incentrato sul un padiglione rotondo. La costruzione iniziò nel 1763 ma gli elevati costi e le già sostenute spese per la costruzione del Palazzo Nuovo fecero rallentare il cantiere, tanto che gli interni presentano già un primo sapore neoclassico. Nel 1766 Nicolas Guibal realizza l'affresco del salone centrale. Nel 1767 la costruzione del castello poté dirsi completata. Inoltre fra il 1764 e il 1768 Carlo II Eugenio commissionò anche la costruzione della Solitude Allee, un viale rettilineo di bel 13 km che connetteva direttamente il castello Solitude con quello di Ludwigsburg; ancor oggi intatto. Tuttavia le tensioni politiche fra il duca e gli influenti baroni portarono la decisione al duca di lasciare Stoccarda e tornare al Castello di Ludwigsburg. Inoltre dal 1775 Carlo II Eugenio concentrò le sue attenzioni sulla costruzione di un nuovo castello a Hohenheim. Nel 1770 il duca fondò nel castello la durissima Hohe Karlsschule, "Scuola Superiore" e orfanotrofio destinato allo studio delle pratiche militari e alle Arti, dove l'allievo più importante fu Friedrich Schiller. Tuttavia, con la morte del duca nel 1793, a causa degli alti costi di gestione, la scuola venne chiusa. Nel XX secolo il castello cadde in abbandono e fra il 1972 e il 1983 la Repubblica Federale Tedesca lo restaurò. Dal 1990 gli edifici annessi ospitano la Akademie Schloss Solitude, volta alla promozione di giovani artisti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello Solitude Collegamenti esterni (DE, EN) Sito ufficiale del Castello, su schloss-solitude.de.
Slot Solitude

Slot Solitude (Duits: Schloss Solitude) werd tussen 1763 en 1769 gebouwd als jachtslot voor hertog Karel Eugenius van Württemberg. Solitude is het Franse woord voor eenzaamheid. Sinds 1942 ligt het kasteel in Stuttgart in het gelijknamige stadsdeel Solitude, dat de naam van het kasteel gekregen heeft. Het slot was oorspronkelijk bedoeld als toevluchtsoord (refugium) om de rust op te zoeken, vandaar de naam eenzaamheid. De bouw werd geplaagd door politieke en financiële moeilijkheden. Karel Eugenieus had met Württemberg meegedaan aan de Zevenjarige oorlog tegen Pruisen en stond aan de verliezende kant. De bouw ging ook fors over het budget dat het hertogdom ter beschikking had gesteld. Politieke onenigheden in Stuttgart deden de hertog ook vluchten naar Ludwigsburg. Op lange termijn was het ook moeilijk om het kasteel aan te houden als tijdelijke residentie. Daarom werd er in 1770 een school in ondergebracht. Later werd het nog een kunstacademie, een militaire academie en daarna een universiteit voor kinderen van de elite. Door de hoge onderhoudskosten werd de school gesloten aan het einde van de achttiende eeuw. Het kasteel kwam in verval en werd tussen 1972 en 1983 gerenoveerd. Het voormalige stratencircuit Solitudering werd naar het slot vernoemd.
Солитюд

Солитю́д (нем. Schloss Solitude, с фр. — «одиночество») — барочная вилла Вюртембергского дома в Штутгарте, Баден-Вюртемберг. Построена в 1764—1769 годах мастером французского рококо Филиппом де ла Гепьером по заказу вюртембергского герцога Карла Евгения. В 1773—1775 годы во дворце размещалась Высшая школа Карла — военное учебное заведение, где воспитывался юный Фридрих Шиллер. В 1972—1983 годах основательно отреставрирована. Сегодня в здании располагаются Академия замка Солитюд и швабская вилла Массимо, открытая для художественных стипендиатов со всего света, которым предоставляются жилые помещения, производственные помещения и выставочные залы. Примечания Ссылки Сайт о вилле
Tuffsteinbruch Weissenbronnen

Der Tuffsteinbruch Weissenbronnen ist ein vom Regierungspräsidium Tübingen am 27. März 1990 durch Verordnung ausgewiesenes Naturschutzgebiet auf dem Gebiet der Gemeinde Wolfegg im Landkreis Ravensburg. Das Naturschutzgebiet ist Bestandteil des FFH-Gebiets Altdorfer Wald. Lage Der Tuffsteinbruch Weissenbronnen liegt rund 2,5 km nordwestlich der Wolfegger Ortsmitte beim Weiler Weißenbronnen links der Wolfegger Ach. Das Gebiet gehört zum Naturraum Oberschwäbisches Hügelland. Schutzzweck Der Schutzzweck ist laut Verordnung „neben der Erhaltung des Gebiets als geologisches, hydrogeologisches und kulturgeschichtliches Denkmal, nämlich als ein sehr seltenes Beispiel mächtiger Tuffbildungen im Jungmoränenland und deren Nutzungsgeschichte in Stadien unterschiedlicher Intensität insbesondere der Schutz der außerordentlich wertvollen, mosaikartig ausgebildeten Lebensgemeinschaften von Pflanzen und Tieren im Quellmmoor, in Abbauflächen und in Quellbächen.“ Landschaftscharakter Bei dem Schutzgebiet handelt es sich um einen aufgelassenen Tuffsteinbruch mit einer bis zu 10 Meter hohen Abbauwand, in dem schon seit dem Mittelalter Tuff abgebaut wurde. Der Weißenbronner Tuffstein wurde unter anderem zum Bau der Basilika St. Martin in Weingarten verwendet. Der Abbau wurde 1965 eingestellt. Teile des Areals sind heute bewaldet. Im Süden des Schutzgebiets befindet sich der Rest eines Hangquellmoors. Es wechseln sich durch zahlreiche Quellaustritte kleinräumig sehr trockene und nasse Standorte ab, was zu einer besonders diversen Artenausstattung des Gebiets geführt hat. Flora und Fauna Zu den nennenswerten Arten im Gebiet zählen unter anderem das Helm-Knabenkraut, das Pyrenäen-Löffelkraut, die Schwarzviolette Akelei, der Grüne und der Braune Streifenfarn, die Mücken-Händelwurz, die Sumpfstendelwurz und die Violette Stendelwurz. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Ravensburg Literatur Regierungspräsidium Tübingen, Referat für Naturschutz und Landschaftspflege (Hrsg.): Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Tübingen. 2. überarbeitete und ergänzte Auflage. Thorbecke, Ostfildern 2006, ISBN 3-7995-5175-1, S. 381–382. Weblinks Steckbrief des Naturschutzgebietes Tuffsteinbruch Weissenbronnen im Schutzgebietsverzeichnis der Landesanstalt für Umwelt Baden-Württemberg Einzelnachweise
Salinensee

Der Salinensee ist ein See in Bad Dürrheim. Er teilt sich in den nordöstlichen Kleinen Salinensee und den südwestlichen Großen Salinensee. Beschreibung Der See hat eine Gesamtfläche von 3,3 ha, eine Gesamtlänge auf der Seelinie von etwa 0,5 km sowie ein Einzugsgebiet von etwa 6,1 km². Er wurde 1838 durch Aufstauung der Stillen Musel künstlich angelegt, die beide Seeteile von Nordosten nach Südwesten durchfließt und die am Einfluss in den Kleinen Salinensee erst etwa 3,4 km lang ist. Der Große Salinensee hat eine verzweigte östliche Bucht, die nur eine schmale Verbindung zum Hauptteil hat. Nutzung Der See diente ursprünglich der Bad Dürrheimer Saline, anschließend war er Löschwasserreservoir und von 1928 bis 1960 Strandbad. Seit 1989 ist er auch ein Hochwasserrückhaltebecken, das hinter seinem 6 m hohen Erddamm bis zu 60.000 m² Wasser zusätzlich zum Dauereinstau zurückhalten kann. Der Salinensee liegt inmitten eines beliebten Naherholungsgebietes der Kurstadt Bad Dürrheim. Am Nordwestufer befindet sich eine Seebühne, auf der u. a. Theateraufführungen stattfinden. Weblinks Reichert, Gewässer in Bad Dürrheim Alemannische Seiten mit Foto Einzelnachweise
Schloss Aubach (Lauf)

Schloss Aubach ist ein barockes Schloss in Lauf im Ortenaukreis. Es liegt östlich der Straße Erlenbad-Lauf. Der schlichte zweistöckige Putzbau mit Mansarddach wurde um 1720/30 errichtet. 1835/40 erhielt es einen neugotischen Anbau. 1893 wurde das zugehörige Ökonomiegebäude erneuert. 1972 wurde der neugotische Anbau abgebrochen. Georg von Neufville (1883–1941) lebte zuletzt mit seiner Familie im Schloss. Von 1986 bis April 2009 lebten der Fernsehmoderator Dieter Thomas Heck und seine Frau Ragnhild in dem Schloss. Literatur Kurt Klein: Burgen, Schlösser und Ruinen: Zeugen der Vergangenheit im Ortenaukreis (= Reiff-Buchreihe Ortenau – Freizeit mit Kultur und Natur, 1). Reiff, Schwarzwaldverlag, Offenburg, 1997, ISBN 978-3-922663-47-8. Einzelnachweise Weblinks Schloss Aubach in der privaten Datenbank Alle Burgen.