NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cathédrale Saint-Martin de Rottenburg

La cathédrale Saint-Martin est la principale église catholique de la ville de Rottenburg am Neckar en Allemagne. Elle est dédiée à Martin de Tours. Sa tour, datant de 1486, en est l'élément le plus marquant. Elle est le siège du diocèse de Rottenburg-Stuttgart, et l'église Saint-Éberhard (de) en est la co-cathédrale. Histoire Une chapelle a été construite en 1280 ; l'église paroissiale du village de Sülchen a été établie avant que le village ne soit incorporé à la ville, et elle était dédiée à saint Martin. Un incendie en 1644 a été suivi d'une reconstruction fondamentale qui s'est achevée le 8 septembre 1655. La reconstruction a fait de l'édifice une église baroque, les piliers ont été renforcés et la voûte a été réparée. Le plan asymétrique a été conservé. En 1821, un évêché fut créé pour le royaume de Wurtemberg et Rottenburg, ville avec la plus forte proportion de catholiques, fut désignée comme siège épiscopal. Malgré l'opposition du premier évêque Johann Baptist von Keller, l'église paroissiale Saint-Martin fut élevée au rang d'église épiscopale, tout en restant, comme auparavant, l'église paroissiale de la ville. En raison de ses irrégularités architecturales et de sa petite taille, elle n'était pas jugée digne d'une église épiscopale. Tous les projets de construction d'une nouvelle église ont échoué jusqu'à récemment. La cathédrale a été rénovée entre 1998 et 2002 par l'architecte de Rottenburg Johannes Manderscheid (de) et la sacristie a été réaménagée. Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Dom St. Martin (Rottenburg) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à la musique : MusicBrainz (de) Site de la cathédrale (de) Dom St. Martin, Recordare Portail du Bade-Wurtemberg Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Cattedrale di Rottenburg am Neckar

La cattedrale di San Martino (o cattedrale di Rottenburg o Dom St. Martin) è la chiesa cattolica maggiore di Rottenburg am Neckar e cattedrale della diocesi di Rottenburg-Stoccarda dalla sua istituzione nel 1821. Voci correlate Cattedrali in Germania Chiesa cattolica in Germania Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Rottenburg am Neckar Collegamenti esterni Sito ufficiale, su dom-st-martin.e2make.de. (EN) Cattedrale di Rottenburg am Neckar, in GCatholic.org.
Katedra św. Marcina z Tours w Rottenburgu

Katedra św. Marcina z Tours w Rottenburgu (niem. Dom St. Martin (Rottenburg)) - siedziba biskupa diecezji rottenbursko-stuttgarckiej. Historia Na rottenburskim rynku stała w 1280 wczesnogotycka kaplica Matki Bożej. Parafia była erygowana we wsi Sülchen pod miastem i była poświęcona Świętemu Marcinowi. W 1424 na miejscu kaplicy na rynku został wybudowany kościół parafialny. Jego wezwanie, Świętego Marcina, zostało przejęte od kościoła w Sülchen. Ta trzynawowa bazylika miała nieregularny rozkład pomieszczeń, przy budowie pozostawiono fundamenty romańskiej wieży, której części do tej pory widać w chórze kościoła. W tym samym czasie powstał późnogotycki hełm wieży, jedna z najważniejszych części zabytkowych katedry. 58-metrowa wieża jest nadal symbolem miasta. Pożar miasta z 1644 spowodował zasadniczą rekonstrukcję budowli, niezbędną do konsekracji w dniu 8 września 1655. Przy tej okazji styl kościoła został zmieniony na barokowy, wzmocniony kolumnami i wzbogacony o sklepienie kolebkowe. Zachował się jednak asymetryczny rozkład pomieszczeń. W 1821 roku diecezja Rottenburg w granicach Królestwa Wirtembergii została powołana i Rottenburg am Neckar, miasto o największej liczbie ludności katolickiej, został siedzibą biskupa. Mimo oporów pierwszego biskupa Johanna Baptista von Kellera, kościół parafialny św. Marcina został podniesiony do godności katedry, ale pozostał w tym samym czasie zwykłym kościołem parafialnym w mieście. Ze względu na swoje architektoniczne nieprawidłowości i swe niewielkie rozmiary, nie był postrzegany jako kościół godny siedziby biskupa. Wszystkie nowe plany budowy zostały jednak wstrzymane. Przypisy Zobacz też Strona internetowa parafii katedralnej Strona poświęcona chłopięcemu chórowi katedralnemu w Rottenburger Strona poświęcona dzwonom katedry Rottenburger. domglocken.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-25)]. Bibliografia Wolfgang Sannwald, Geschichtszüge, ISBN 3-926-969-25-3. Dieter Manz, Rottenburger Miniaturen, hrsg. von der Stadt Rottenburg, 1991. Dieter Manz, Der Dom in Rottenburg a. N. 1. Aufl. 2007. Harald Kiebler, Die Glocken des Rottenburger Doms St. Martin 2009 (erhältlich im Dompfarramt St. Martin). Werner Groß (Hrsg.) Wo Kirche sich versammelt, Der Dom St. Martin zu Rottenburg in Geschichte und Gegenwart 2003, ISBN 3-7966-1120-6.
Cementerio Principal de Karlsruhe

El Cementerio Principal de Karlsruhe (en alemán, Hauptfriedhof) es un cementerio ajardinado situado en la ciudad alemana de Karlsruhe, inaugurado en 1873. Se trata de un cementerio diseñado por Josef Durm al estilo de un jardín inglés, donde la hierba crece sobre las tumbas, y con un recorrido de avenidas curvas flanqueadas por plátanos. En los ejes principales, se ubican los monumentos más importantes y, en la zona más elevada, se encuentra el antiguo crematorio reconvertido en capilla para los funerales.​​ Espacios La entrada tiene el estilo de un arco de triunfo romano. Detrás hay un patio diseñado al estilo de los cementerios italianos, una sala de cripta renacentista, el depósito de cadáveres y la capilla funeraria. El conjunto es considerado el primer ejemplo de construcción del neorrenacimiento en la región y fue restaurado a principios del siglo XXI. Mein letzter Garten Un área del cementerio llamada Mein letzter Garten (Mi último jardín) evoca los parques y zonas recreativas: una cascada artificial, estanques, esculturas; además, ciertos árboles y plantas —como el bambú— le dan un aire oriental. Cementerios judíos En 1873, poco después de que comenzara la planificación del nuevo Cementerio Principal, se inauguró en su interior el cementerio ortodoxo. Los restos de veinte difuntos fueron trasladados del viejo al nuevo cementerio. Esta zona no está abierta al público en general. En 1897, se inauguró otro cementerio para la comunidad judía liberal. Cementerio islámico Desde 1984 hay un cementerio musulmán dentro del recinto. Para el lavado ritual de los muertos, así como para las oraciones, hay salas especiales disponibles en el cementerio. Además, están diseñadas para que, en el funeral, el lado derecho del cuerpo se encuentre en dirección a La Meca. Crematorio En 1903 se construyó el crematorio, revestido de arenisca rojiza. En 1998 se puso en funcionamiento un nuevo crematorio más moderno y el antiguo quedó reconvertido en pequeña sala de duelo. Columbario En el cementerio se encuentra también el antiguo mausoleo de la familia Bürklin que, desde 1985, se utiliza como columbario. Personalidades Entre otros, en este cementerio están enterrados: Ludwig Dill (1848-1940), pintor Karl Drais (1785-1851), inventor de un prototipo de bicicleta Josef Durm (1837-1919), arquitecto Franz Grashof (1826-1893), ingeniero Jan Kalivoda (1801-1866), compositor Otto Lehmann (1855-1922), físico Toni Rothmund (1877-1956), periodista Emil Sutor (1888-1974), escultor Hans Thoma (1839-1924), pintor Wilhelm Trübner (1851-1917), pintor Enlaces externos Hauptfriedhofs Karlsruhe, Bestattungsinstitutes Centro de información del Cementerio Principal de Karlsruhe Galería de imágenes del Cementerio Principal, en Stadtwiki Karlsruhe Referencias
Главное кладбище Карлсруэ

Гла́вное кла́дбище Ка́рлсруэ (нем. Hauptfriedhof Karlsruhe) — является одним из старейших муниципальных парковых кладбищ в Германии. Было создано в 1873 году по проекту Йозефа Дурма в городском районе Остштадт, к востоку от центра города Карлсруэ. Территория Изогнутые аллеи с растущими платанами вместо традиционных прямых осевых дорог, оказались новой концепцией в проектировании парковых кладбищ. В то время как на основных аллеях стоят представительные монументы, более простые места погребений скрыты за живыми изгородями. На возвышении, где раньше находился бывший крематорий, сегодня расположена часовня для похорон, окруженная небольшой оградой. На кладбище есть территория для захоронений по исламским обычаям. Еврейское кладбище расположено на отдельном, ограждённом от других, участке с отдельным входом, Оно является частью Главного кладбища. Строения Со стороны улицы Хайд-унд-Нойе-Штрассе (нем. Haid-und-Neu-Straße) тянется небольшая аллея с административными и хозяйственными зданиями по краям, в конце которой расположен входной портал на территорию кладбища. Он выполнен в стиле Римских триумфальных арок. За порталом находится двор, заложенный по образцу кладбищ в стиле Кампо-Санто эпохи Возрождения. Здесь также расположены морг и часовня. Ансамбль считается первым строительным примером неоренессанса в Бадене и был отреставрирован в начале 21-го века. В 1903 году был построен крематорий по проекту Августа Штюрценакера, облицованный красноватым песчаником. Благодаря неороманскому оформлению, считается первым крематорием христианских сакральных строений в этом стиле. Ранее были приняты восточные архитектурные стили для подобных зданий. В 1895 году на еврейском участке было построено здание для ритуалов, предшествующих похоронам по еврейской традиции. В 1905—1906 на примыкающей к забору кладбища станции пригородной железной дороги, соединяющей Карлсруэ и Хагсфельд, был построен зал ожидания для пассажиров. Это строение в стиле модерн было создано по эскизам Фридриха Байхеля и служит сегодня в качестве информационного центра кладбища и одним из похоронных бюро. Литература «Могилы, склепы, погребальные сооружения». (Karl Zahn: Gräber, Grüfte, Trauerstätten. Der Karlsruher Hauptfriedhof), Karlsruhe 2001 ISBN 3-88190-282-1 Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Главное кладбище Карлсруэ Главное кладбище Карлсруэ на сайте Stadtwiki Karlsruhe (нем.) Список известных людей, похороненных на Главном кладбище в Карлсруэ на сайте Stadtwiki Karlsruhe (нем.) Фотографии Главного кладбища Карлсруэ на сайте Stadtwiki Karlsruhe (нем.)
Головне кладовище Карлсруе

Головне кладовище Карлсруе (нім. Hauptfriedhof Karlsruhe) — одне з найстаріших муніципальних паркових кладовищ в Німеччині. Було створено у 1873 році за проєктом Йозефа Дурма у міському районі Остштадт, на схід від центру міста Карлсруе. Територія Вигнуті алеї із платанами замість традиційних прямих осьових доріг, були новою концепцією в проєктуванні паркових кладовищ. У той час як на основних алеях стоять представницькі монументи, простіші місця поховань приховані за живими огорожами. На узвишші, де раніше був колишній крематорій, сьогодні розташована каплиця для похорону, оточена невеликою огорожею. На кладовищі є територія для поховань за ісламськими звичаями. Єврейський цвинтар розташований на окремій, огородженій від інших, ділянці з окремим входом, він є частиною Головного кладовища. Будівлі З боку вулиці Гайд-унд-Нойє-Штрассе (нім. Haid-und-Neu-Straße) тягнеться невеличка алея з адміністративними та господарськими будівлями по краях, наприкінці якої розташований вхідний портал на територію кладовища. Він виконаний у стилі Римських тріумфальних арок. За порталом знаходиться двір, закладений за зразком кладовищ у стилі Кампо-Санто епохи Відродження. Тут також розташовані морг і каплиця. Ансамбль вважається першим будівельним прикладом неоренесансу в Бадені й був відреставрований на початку XXI століття. 1903 року було побудовано крематорій за проєктом Августа Штюрценакера, облицьований червонуватим пісковиком. Завдяки неороманському оформленню, вважається першим крематорієм християнських сакральних будівель у цьому стилі. Раніше були прийняті східні архітектурні стилі для подібних будівель. 1895 року на єврейській ділянці було споруджено будівлю для ритуалів, що передують похорону за єврейською традицією. У 1905—1906 на прилеглій до паркану кладовища станції приміської залізниці, що сполучає Карлсруе і Гагсфельд, був побудований зал очікування для пасажирів. Цю будівлю в стилі модерн було створено за ескізами Фрідріха Байхеля, і вона слугує сьогодні інформаційним центром кладовища й одним із похоронних бюро. Примітки Література Karl Zahn: Gräber, Grüfte, Trauerstätten. Der Karlsruher Hauptfriedhof. Karlsruhe 2001, ISBN 3-88190-282-1 Gerd Otto-Rieke: Gräber in Karlsruhe — Menschen, die uns bewegten. Geschichte entdecken auf Friedhöfen Band 4. München 2014, ISBN 978-3-938778-19-7 Посилання Homepage des Hauptfriedhofs Karlsruhe auf den Seiten des Bestattungsinstitutes Infocenter am Hauptfriedhof Karlsruhe Bildersammlung
Marienkirche (Lonsee)

Die evangelische Marienkirche steht in Lonsee, einer Gemeinde im Alb-Donau-Kreis in Baden-Württemberg. Die Kirchengemeinde gehörte bis Ende 2025 zum Kirchenbezirk Ulm und gehört seit 1. Januar 2026 zum Kirchenbezirk Ulm/Alb-Donau der Evangelischen Landeskirche in Württemberg. Das Bauwerk ist beim Landesamt für Denkmalpflege Baden-Württemberg als Baudenkmal eingetragen. Beschreibung Die im Kern im 12. Jahrhundert gebaute Saalkirche wurde 1863 nach einem Entwurf von Ferdinand Thrän neugotisch verändert. Sie besteht aus einem Langhaus, das 1863 nach Westen verlängert wurde und dessen Wände erhöht wurden, und das neu mit einem Satteldach bedeckt wurde. Der Chorturm im Osten wurde 1736/37 aufgestockt, um den Glockenstuhl für die fünf Kirchenglocken unterzubringen, und mit einem Rhombendach bedeckt. In seinen Giebeln sind die Zifferblätter der Turmuhr angebracht. Die Sakristei an der Südwand des Chorturms wurde erst 1902 angebaut. Die Orgel wurde 1864 von Carl Gottlieb Weigle gebaut. Literatur Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Baden-Württemberg II, Regierungsbezirke Freiburg und Tübingen. Deutscher Kunstverlag, München 1997, S. 426–427. Weblinks Einzelnachweise
Basílica de Birnau

La basílica de Nuestra Señora de la Asunción de Birnau (en alemán: Wallfahrtskirche Birnau o Basilika Mariä Himmelfahrt​) es una iglesia de peregrinación en la orilla norte del lago de Constanza en el municipio alemán de Uhldingen-Mühlhofen.​ Historia La iglesia de peregrinación anterior Vieja-Birnau por encima de Nußdorf, un barrio de Überlingen, fue mencionada por vez primera en un documento del año 1222.​ Atracción especial fue la imagen milagrosa de la Virgen María.​ A causa de desacuerdos permanentes con la ciudad Überlingen, el monasterio de Salem decidió, con el consentimiento del papa y del conde de Fürstenberg, trasladar la peregrinación.​ La construcción de Nueva-Birnau comenzó el 8 de junio de 1747 y la iglesia fue inaugurada el 20 de septiembre de 1750.​ Véase también Anexo:Basílicas y catedrales de Alemania Referencias Bibliografía Bernd Mathias Kremer (editor): Barockjuwel am Bodensee Archivado el 1 de febrero de 2014 en Wayback Machine. (Joya barroca del lago de Constanza), Editorial de Arte Josef Fink, 2000, 440 páginas, ISBN 3-933784-71-9 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Basílica de Birnau. Sitio web de Birnau
Église de Birnau

Birnau détient une église priorale de style rococo construite entre 1747 et 1750 par l’architecte autrichien Peter Thumb, pour l’abbaye impériale de Salem. Sa renommée résulte non seulement de son extraordinaire décoration intérieure mais aussi de sa situation, sur les hauteurs du lac de Constance. Historique Une première église de pèlerinage aurait été construite au IXe siècle. En 1741, devant l’afflux incessant des pèlerins, l’abbé de Salem décide de reconstruire l’édifice dans le style baroque et confie la mission d’établir les plans à l’architecte du Vorarlberg, Peter Thumb qui avait déjà beaucoup œuvré en Alsace et en Forêt-Noire. La première pierre de la nouvelle église est posée le 11 juin 1747. Les travaux progressent très rapidement si bien que l’édifice peut être consacré le 21 septembre 1750. En 1804, l’abbaye de Salem est sécularisée et l’église de Birnau fermée au culte. Cloches et orgues sont vendues aux enchères. L’édifice ne sera rendu au culte qu’en 1919. En effet, à cette date, l’église et les bâtiments annexes sont acquis par les moines de l’abbaye territoriale de Wettingen-Mehrerau (Autriche). D’importants travaux de rénovation furent menés à bien au XXe siècle et en 1971, l’église priorale a été élevée au rang de basilique mineure par le Pape Paul VI. Décoration et aménagements L’église de Birnau compte parmi les plus beaux édifices de style rococo en Allemagne. Les fresques de plafond, dédiées à la vie de la Vierge Marie, et les riches stucs sont l’œuvre du peintre Gottfried Bernhard Göz, originaire de Moravie. L’ensemble du mobilier est l’œuvre du sculpteur autrichien Joseph Anton Feuchtmayer. On lui doit notamment le très célèbre Honigschlecker ou putto au pot de miel, installé sur l’autel latéral de Saint-Bernard. La tour de façade à bulbe abrite un ensemble de cinq cloches ainsi qu’une horloge du XVIIIe siècle, toujours en fonction. L’orgue date de 1991. Liens externes (de) Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail du baroque Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Bade-Wurtemberg Portail de la protection du patrimoine
Santuario di Birnau

Il santuario di Birnau, in tedesco Wallfahrtskirche Birnau è un importante santuario mariano della Germania. Sorge sulle rive del lago di Costanza, nel comune di Uhldingen-Mühlhofen. Rappresenta uno dei capolavori del Rococò. Storia e descrizione Una prima chiesa venne qui costruita nel IX secolo, nel territorio dell'abbazia imperiale di Salem. L'afflusso incessante e crescente dei pellegrini nel corso dei secoli hanno portato, nel 1741, l'abate Konstantin Miller (1725–1745) a prendere la decisione di sostituire l'edificio con uno più grande. Il progetto venne affidato all'architetto Peter Thumb, che aveva già lavorato in Alsazia e nella Foresta Nera, il quale concepì un'imponente chiesa barocca dominata da una torre. La prima pietra del nuovo santuario venne posta dall'abate Anselm II Schwab l'11 giugno 1747. I lavori si svolsero molto rapidamente, tanto che l'edificio venne consacrato già il 21 settembre 1750. Nel 1804, con la Reichsdeputationshauptschluss, l'abbazia di Salem venne secolarizzata e il santuario di Birnau venne chiuso al culto. Le sue campane e l'organo vennero venduti all'asta. Solo nel 1919 l'edificio venne riaperto al culto, quando la chiesa e gli annessi vennero acquistati dall'abbazia territoriale di Wettingen-Mehrerau (Austria). Il complesso in seguito venne completamente restaurato e nel 1971 papa Paolo VI elevò la chiesa al rango di basilica minore. Descrizione Il complesso è preceduto dal palazzo priorale che, incentrato sull'alta torre a bulbo di 51 metri, ne fa da facciata. La chiesa, alla quale si accede dal portico sotto la torre, è pianta basilicale, con accenno di transetto e profondo coro. L'interno, a navata unica, è un capolavoro della decorazione rococò, sontuosamente realizzata fra il 1748 e il 1757 dal grande Joseph Anton Feichtmayr. L'affresco della volta, con Scene della Vita di Maria, e le pale degli altari, sono opera del moravo Gottfried Bernhard Göz. Anche l'insieme del mobilio è opera di Feichtmayr, di cui celebre è lo Honigschlecker, putto col miele, posto sull'altare laterale di San Bernardo. Note Bibliografia (DE) Hermann Brommer, Basilika Unserer Lieben Frau, Birnau am Bodensee, Regensburg, Ed. Schnell & Steiner, 2010, ISBN 978-3-7954-4005-3. Voci correlate Abbazia di Salem Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su santuario di Birnau Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su birnau.de. (EN) Santuario di Birnau, in GCatholic.org. Santuario di Birnau, su archINFORM.
Kościół pielgrzymkowy w Birnau

Kościół pielgrzymkowy w Birnau (niem. Wallfahrtskirche Birnau) – rokokowa świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckiej gminie Uhldingen-Mühlhofen, nad Jeziorem Bodeńskim. Nosi godność bazyliki mniejszej. Historia Kaplica pielgrzymkowa znajdowała się w tej okolicy już w IX wieku. Prawdopodobnie w XIV wieku na jej miejscu wzniesiono kościół, w którym w 1420 roku ustawiono 80-centymetrową figurę Maryi. 26 grudnia 1643 świątynia została zniszczona przez pożar, lecz figurka została wyniesiona przez mężczyznę z Salem, dzięki czemu uniknęła zniszczenia. Na początku XVIII wieku cystersi z klasztoru Birnau mieli w planach przenieść figurę na teren swojej placówki, co wywołało konflikt z mieszkańcami Überlingen. Ostatecznie papież Benedykt XIV zgodził się na przeniesienie figury, a starą kaplicę rozebrano. Figurę Maryi uroczyście przetransportowano 12 marca 1746, a nowy kościół wzniesiono w latach 1747–1750 według projektu Petera Thumba. Po sekularyzacji klasztoru w 1803 roku kościół popadł w ruinę. W 1919 świątynię wraz z okolicznym zamkiem Maurach nabyło opactwo terytorialne Wettingen-Mehrerau, które ją gruntownie wyremontowało. W 1941 obiekt został zamknięty przez hitlerowców, otwarto go ponownie w 1945. W 1971 papież Paweł VI wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Architektura Świątynia rokokowa, salowa, długa na prawie 50 metrów. Do fasady z obu stron dostawione są budynki dawnego klasztoru, stojące równolegle do linii brzegowej jeziora. Między nimi znajduje się 51-metrowa dzwonnica. Wnętrze zdobi cykl obrazów Gottfrieda Bernharda Göza, trzy wielkie freski na sklepieniu oraz siedem ołtarzy bocznych, z czego trzy pochodzą ze starego, XIV-wiecznego kościoła. Na emporze znajdują się 39-rejestrowe organy, wykonane w 1950 roku. Dzwony Na wieży kościoła zawieszonych jest 5 brązowych dzwonów: Galeria Przypisy
Biserica din Birnau

Biserica din Birnau este o biserică loc de pelerinaj, ridicată în cinstea Fecioarei Maria, clădită în stil baroc, situată pe malul lacului Bodensee (Lacul Constanța) în apropiere de Uhldingen-Mühlhofen, landul Baden-Württemberg, Germania. Ea a fost clădită în stil arihitectonic baroc între anii 1746–1749 sub conducerea meșterului Peter Thumb, frescele fiind realzate de pictorul Gottfried Bernhard Göz, iar sculpturile sunt opera lui Joseph Anton Feuchtmayer. Istoric Mănăstirea de azi a fost clădită pe un deal lângă Nußdorf, ca înlocuitor al unei bisericii de pelerinaj. Un document istoric atestă că în anul 1227 aici a existat o mănăstire de călugărițe care probabil aparținea de Mănăstirea cistercienilor Salem și episcopia Constanța. Prin secolul al XIV-lea a fost clădită o biserică din capela Mariei, care era deja un loc de pelerinaj, biserică mărită în secolele XVI și XVII. În războiul de treizeci de ani exteriorul bisericii a fost distrus, numai capela a râmâne intactă. După război a fost reconstruită, devenind din nou un loc de pelerinaj. Aprobarea clădirii unei biserici care să servească ca loc de pelerinaj a fost acordată de papa Benedict al XVI-lea în data de 12 mai 1746 printr-o bulă papală, iar piatra de temelie a bisericii a fost așezată la 11 iunie 1747. Galerie de imagini Legături externe de Birnauer Kantorei de Rekonstruktion des Hochaltars mit dem ursprünglichen Altarbild Arhivat în 15 ianuarie 2004, la Wayback Machine. de Kirchweihpredigt von Abt Anselm II. Arhivat în 15 ianuarie 2004, la Wayback Machine. de KZ-Friedhof Birnau Arhivat în 28 iunie 2010, la Wayback Machine. de Priorat Birnau Arhivat în 21 ianuarie 2009, la Wayback Machine. de Priorat Birnau bei cistercensi.info[nefuncțională] de "Klöster in Baden-Württemberg"/Zisterzienserpriorat Birnau Arhivat în 5 martie 2016, la Wayback Machine.
Anhausen Kloster

Anhausen Kloster var et paulinerkloster for eremitter, der lå i det nuværende Satteldorf, Landkreis Schwäbisch Hall i Baden-Württemberg, Tyskland. Nu om dage er den eneste rest af klosteret den såkaldte Anhäuser Mauer, en 18 meter høj og 10 meter bred fritstående mur. Klosteret blev oprettet i begyndelsen af det 15. århundrede, men godt hundrede år senere, da reformationen var gået gennem området, forlangte den omvendte, lokale markgreve Georg af Brandenburg-Ansbach, at klosteret skulle rømmes. Den sidste prior forlod klosteret i 1557, og omkring år 1700 blev det ødelagt på nær den stadig eksisterende mur.