NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Monastère d'Anhausen

Le monastère d'Anhausen est un ancien monastère du XIVe siècle situé aux environs de la commune allemande de Satteldorf, dans l'arrondissement de Schwäbisch Hall, dans le land de Bade-Wurtemberg. Détruit en intégralité, il ne subsiste de l'édifice qu'un pan de mur, d'une hauteur de 18 mètres et d'une largeur de 10 mètres. Épitaphes Sur le pan de mur subsistant, figurent cinq épitaphes en bas-relief représentant des membres de la famille de Bebenburg, dans des états très divers de conservation. Il ne s'agit pas de pierres tombales, mais de sculptures-souvenirs, sans doute érigées à la demande de Guillaume de Bebenburg (1496-1502) ; en effet, l'un des personnages représentés, Lupold de Bebenburg, évêque de Bamberg, a été enterré non pas dans le monastère mais dans la cathédrale de Bamberg. Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : Klosterdatenbank Portail de l’architecture chrétienne Portail du monachisme Portail du Bade-Wurtemberg
Botanischer Garten Heidelberg

Der Botanische Garten Heidelberg liegt am Nordufer des Neckars von Heidelberg im Neuenheimer Feld. Er gehört zur Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg und ist eine Abteilung des dortigen Centre for Organismal Studies Heidelberg (COS). Geschichte Der Botanische Garten wurde 1593 als Hortus medicus an der seinerzeit bereits 200 Jahre alten Universität Heidelberg gegründet und ist somit der drittälteste Botanische Garten Deutschlands. Im Laufe seiner Geschichte wurde der Standort des Gartens insgesamt siebenmal verlegt. Großes Verdienst um den botanischen Garten Heidelbergs erwarb sich Daniel Nebel, den er 1708 nach den Zerstörungen durch den Pfälzischen Erbfolgekrieg neu angelegt hatte und dessen umfangreiche Pflanzensammlung den Grundstock für die weitere Entwicklung bildete. Später nahm sich Georg Matthäus Gattenhof um den Garten an. Der jetzige siebte Garten wurde von Georg Albrecht Klebs und dessen Obergärtner Erich Behnick im Neuenheimer Feld errichtet und 1915 eröffnet. Durch Bombeneinschläge verlor der Garten kurz vor Ende des Zweiten Weltkrieges weitgehend seine Pflanzenbestände. Unter Werner Rauh, Gartendirektor in den Jahren 1960–1982, erhielt der Garten seine heutigen, reichhaltigen Schwerpunktsammlungen (Sukkulenten der Alten und Neuen Welt, neotropische Orchideen, Bromelien). Der Botanische Garten heute Pflanzensammlungen Im Botanischen Garten Heidelberg sind z. Zt. über 14.000 Pflanzenarten in Kultur. Der Sammlungsschwerpunkt des Gartens liegt in den Gewächshäusern. Die folgenden 11 Spezialsammlungen bilden hierbei das Herzstück: Sukkulenten der Alten Welt (ohne Madagaskar) Sukkulenten Madagaskars Sukkulenten der Neuen Welt Tropische Orchideen Bromelien (Ananasgewächse) Cycadeen (Palmfarngewächse) Insektivoren Tropische Farne Aristolochiaceae (Pfeifenblumengewächse) Cyclanthaceae (Scheibenblumengewächse) Mediterrane Geophyten Nur ein kleiner Teil der Gewächshäuser ist für Besucher frei zugänglich. Grundsätzlich können auch die in den nicht öffentlichen Gewächshäuser gelegenen Spezialsammlungen besichtigt werden, dazu ist jedoch rechtzeitig vorher im Sekretariat ein Besuchstermin zu vereinbaren. Forschung und Lehre Der Botanische Garten beteiligt sich an der Forschung und Lehre der angeschlossenen biologischen und pharmazeutischen Institute der Universität. Hierfür werden Pflanzen für die Forschung und Vorlesungen herangezogen und bereitgehalten. Im Rahmen der Biodiversitätsforschung werden am Beispiel der Familie der Kreuzblütler (Brassicaceae) Fragen der Verwandtschaft und die Phylogeographie untersucht. Quellen Homepage und Faltblatt des Botanischen Gartens Weblinks Homepage des Botanischen Gartens Heidelberg
Botanical Garden of the University of Heidelberg

The Botanischer Garten der Universität Heidelberg (2 hectares), also known as the Botanischer Garten Heidelberg, is a botanical garden maintained by the University of Heidelberg. It is located at Im Neuenheimer Feld 340, New Campus, Heidelberg, Baden-Württemberg, Germany; portions are open to the public daily except Saturday without charge. The garden was established in 1593 as a hortus medicus for the University of Heidelberg. As such, it is the third oldest botanical garden in Germany, but has moved seven times since its establishment. The present site was created in 1915 by Georg Albrecht Klebs and head gardener Erich Behnick. It was severely damaged in World War II but has subsequently been rebuilt. Today the garden contains over 14,000 plant taxa, with a primary focus on its greenhouse collections (4000 m2 total area), with strengths in succulents, orchids, and bromeliads. The following 11 special collections form its core holdings: Aristolochiaceae Bromeliaceae (2854 accessions, 1145 spp.) Carnivorous plants Cycads Cyclanthaceae Mediterranean Geophytes Succulents of Madagascar (1501 accessions, 847 ssp.) Succulents of the New World (2342 accessions, 1695 spp.) Succulents of the Old World (3563 accessions, 2314 spp.) Tropical Ferns Tropical Orchids (4852 accessions, 3510 spp.) The garden's outdoor sections contains plants from bogs and heath, an alpine garden, fern ravine and inland dune, weedy vineyard, and a systematic collection. The herbarium contains over 250,000 specimens representing more than 50,000 taxa. See also List of botanical gardens in Germany References Botanischer Garten der Universität Heidelberg Garden guide BGCI entry Heidelberg Marketing entry Qype entry External links Official website
Jardín Botánico de Heidelberg

El Jardín Botánico de Heidelberg (en alemán: Botanische Garten Heidelberg) es un jardín botánico de unas 2 hectáreas de extensión, que se encuentra en Heidelberg en la orilla norte del Neckar en el campo de Neuenheimer. Pertenece administrativamente a la Universidad de Heidelberg siendo una rama del "Heidelberger Instituts für Pflanzenwissenschaften" (HIP) ( Instituto de Investigación Vegetal de Heidelberg). Localización Universidad de Heidelberg, Im Neuenheimer Feld 340 D-69120 Heidelberg, Alemania. Teléfono: +49(0)6221- 54 57 83 Latitud: 49°25´ N Longitud: 8°40´E Promedio anual de lluvia: 745 mm Altitud: 110 m s. n. m. Total de área de invernaderos: 4000 m² Historia El jardín botánico se creó en 1593 como un Hortus medicus para el estudio de la ya entonces con 200 años de antigüedad Universidad de Heidelberg, siendo el tercero más antiguo de los jardines botánicos alemanes. El jardín botánico actual gracias a George Albrecht Klebs y a su jardinero mayor "Erich Behnick" se estableció en Neuenheimer y se abrió en 1915. Por impactos de las bombas, el jardín fue cerrado brevemente al final de la Segunda Guerra Mundial, en gran medida para reponer las plantas que se perdieron. Bajo la dirección del Prof. Dr. Werner Rauh, director entre 1960 y 1982, alcanzó el jardín a tener sus colecciones actuales de (Suculentas del Nuevo y Viejo Mundo, sus Orquídeas neotropicales, y las Bromelias). Colecciones Actualmente, alberga unas 14.000 especies de plantas, de las cuales un 90% crecen dentro de los invernaderos. Entre estas las 11 colecciones especiales siguientes, son de una gran importancia: Suculentas del Viejo Mundo (sin Madagascar) Suculentas de Madagascar Suculentas del Nuevo Mundo Orquídeas Tropicales Bromelias Cycas Insectívoras Helechos Tropicales Aristolochiaceae Cyclanthaceae Geophytas Mediterráneas Solamente una pequeña parte de las colecciones de los invernaderos son visitables. Para poder visitar las colecciones especiales es necesario hacer una solicitud con antelación a la secretaría de la Universidad para la visita de un grupo determinado que esté interesado en su conocimiento o estudio. Actividades Los jardines botánicos son una parte integral del Departamento de Biodiversidad y sistemática vegetal de la Universidad de Heidelberg. Esta asociación no solo es deseable, sino también un requisito previo para satisfacer su fin primordial, que no es otro que, el estudio científico de las colecciones de plantas y el tenerlas disponibles para la investigación y enseñanza Fuentes Página oficial en internet y página de la Wikipedia alemana Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Jardín Botánico de Heidelberg. Página oficial del Jardín botánico de Heidelberg (alemán/inglés) Página del BGCI
Jardin botanique de Heidelberg

Le jardin botanique de Heidelberg (Botanischer Garten Heidelberg) est un jardin botanique d'Allemagne dépendant de l'université de Heidelberg, situé dans le quartier de Neuenheim au nord du Neckar à Heidelberg. Il s'étend sur deux hectares. C'est un département du Centre for Organismal Studies (COS). Son code d'identification internationale est HEID. Historique Un Hortus medicus est créé en 1593 à l'université de Heidelberg. C'est donc le troisième jardin botanique le plus ancien d'Allemagne. Il a changé sept fois de lieu au cours de son histoire. Il a été ouvert à son emplacement actuel en 1915, à l'initiative de Georg Albrecht Klebs et de son jardinier en chef Erich Behnick. La plupart de ses collections ont été détruites pendant les bombardements de la Seconde Guerre mondiale. C'est sous la direction du professeur Werner Rauh, directeur du jardin botanique de 1960 à 1982, qu'il retrouve son lustre. Il est surtout réputé pour ses collections de broméliacées, d'orchidées (dont Karlheinz Senghas assura la direction du département de 1960 à 1993), de succulentes et de cactées, que le professeur Rauh étudiait particulièrement. Aujourd'hui Le jardin botanique de Heidelberg possède environ 13 000 plantes en culture, pour 4 800 espèces ou sous-espèces. Il est réputé pour ses collections de serre, réparties en onze sections, pour une surface totale de 4 000 m2 : Succulentes de l'Ancien Monde (sauf Madagascar) ; Succulentes de Madagascar ; Succulentes du Nouveau Monde ; Orchidées tropicales ; Broméliacées ; Cycadées ; plantes insectivores ; fougères tropicales ; Aristolochiaceae ; Cyclanthaceae ; plantes méditerranéennes. Une petite partie de ces collections est ouverte au public. Les autres parties sont accessibles pour les chercheurs, les étudiants ou le public concerné sur demande au secrétariat. Son herbier contient 250 000 spécimens représentant 50 000 taxons. Illustrations Liens externes Botanischer Garten der Universität Heidelberg (BGCI) Notes et références Portail de la botanique Portail du jardinage et de l’horticulture Portail du Bade-Wurtemberg
Ogród Botaniczny w Heidelbergu

Ogród Botaniczny w Heidelbergu (niem. Botanischer Garten Heidelberg) – instytucja naukowo-edukacyjna Uniwersytetu Ruprechta i Karola w Heidelbergu sięgająca tradycjami 1593 roku. Ogród botaniczny w dzisiejszej lokalizacji otwarto w 1915 roku. Obecnie zajmuje on około 2,9 hektar. Instytucja jest trzecią pod względem starszeństwa w dzisiejszych Niemczech, a jej dzieje zaczynają się wraz z założeniem ogrodu roślin leczniczych przez profesora uniwersytetu Heinricha Smetiusa (w pobliżu zamku książąt elektorów Palatynatu Reńskiego). Instytucja zmieniała wielokrotnie swoją lokalizację – dzisiejsza jest już siódmą. Ogród zajmował do lat 70. XX wieku 3,9 ha, ale w wyniku budowy nowego kampusu uniwersyteckiego został okrojony o blisko ćwierć swojej powierzchni. Ogród ma dziś 2,9 ha z czego 0,4 ha zajmują szklarnie, a 0,2 ha budynki administracyjne i naukowe. Na jego terenie rośnie ponad 12 tysięcy gatunków roślin pogrupowanych w 23 kolekcje, z których najcenniejsze są: storczyki tropikalne, bromeliowate, sukulenty, kolekcja roślin Madagaskaru, sagowcowe, rośliny mięsożerne i kapustowate. Częścią instytutu jest herbarium HEID – jedna z większych kolekcji roślin leczniczych w Niemczech. Ponadto w Heidelbergu istnieją dwa arboreta z XIX wieku na zboczach góry Königstuhl. Przypisy
Гайдельберзький ботанічний сад

Гейдельберзький ботанічний сад розташований в Гайдельберзі в районі Ноєнгаймер-Фельд. Він належить Гейдельберзькому університету Рупрехта-Карла та є відділом Центру вивчення організмів Гейдельберга. Історія Ботанічний сад був заснований 1593 року як аптечний сад Гайдельберзького університету, що робить його третім найстарішим ботанічним садом у Німеччині. За свою історію сад переміщувався в цілому сім разів. Для ботанічного саду дуже багато зробив Даніель Небель, який пересадив сад у 1708 році після руйнування, спричиненого Війною за пфальцьку спадщину, і чия велика колекція рослин стала основою для подальшого розвитку саду. Нинішній сьомий сад був побудований Георгом Альбрехтом Клебсом та його головним садівником Еріхом Беніком у районі Нойенгаймер Фельд та відкритий у 1915 році. В кінці Другої світової війни сад втратив значну частину популяції рослин через бомбардування. Під керівництвом Вернера Рауха, директора саду в 1960–1982 роках, сад отримав свої поточні великі колекції (сукуленти Старого та Нового Світу, тропічні орхідеї, бромелієві). Ботанічний сад сьогодні У Гайдельберзькому ботанічному саду зараз культивується понад 14 000 видів рослин. Найцінніша частина колекції в саду знаходиться в оранжереях. Основою цього є 11 спеціальних колекцій: Сукуленти Старого Світу (за винятком Мадагаскару) Сукуленти Мадагаскару Сукуленти Нового Світу Тропічні орхідеї Бромелієві (сімейство ананасових) Саговники (сімейство цикасових) Рослини-хижаки Тропічні папороті Aristolochiaceae (купівельна родина лілійних) Cyclanthaceae (родина дискоцвітих) Середземноморські геофіти Лише частина оранжерей знаходиться у вільному доступі для відвідувачів. Ботанічний сад бере участь у науково-педагогічній роботі в біологічному та фармацевтичному інститутах Гайдельберзького університету. Посилання Домашня сторінка Гейдельберзького ботанічного саду
Basilica of Sts. Peter and Paul, Reichenau

The Basilica of Sts. Peter and Paul (German: Basilika St. Peter und Paul ) also called Reichenau Basilica It is a Catholic church of Romanesque style located in the island of Reichenau in Niederzell in the municipality of Reichenau to the south of Germany. The first church dedicated to St. Peter in this place was built in 799 by the Egino bishop of Verona, who had retired to a monastery here in the territory of the abbey of Reichenau, after having ruled the diocese of Verona, where he died in the year 802. The church consists of a room of worship with a single apse, which had to be very richly adorned, as evidenced by the ornamental reliefs that remained in the present northern aisle of the temples. The remains (not visible) of the mural paintings of the Carolingian period show that the walls of the church originally had a great artistic wealth. However, after two fires the backbone of the temple collapsed around 1080 and in the ancient foundations, maintaining the original measurements, a basilica was built without a transept. The last work on the cover of the new church goes back to 1134. An important restructuring of the interior space took place in the years 1750/60. See also Roman Catholicism in Germany Basilica of Saints Peter and Paul (disambiguation) References
Basílica de San Pedro y San Pablo (Reichenau)

La basílica de San Pedro y San Pablo (en alemán: Basilika St. Peter und Paul) es una iglesia católica de estilo románico situada en la isla de Reichenau​ en Niederzell en el municipio de Reichenau​ al sur de Alemania.​ ​ La primera iglesia dedicada a San Pedro en este lugar fue construida en 799 por Egino, obispo de Verona, que se había retirado a un monasterio aquí en el territorio de la abadía de Reichenau, después de haber gobernado la diócesis de Verona, donde murió en 802. La iglesia se compone de una sala de culto con un solo ábside, que tuvo que ser muy ricamente adornada, como evidencian los relieves ornamentales que permanecieron en el actual pasillo norte del templo. Los restos (no visibles) de las pinturas murales de la época carolingia muestran que las paredes de la iglesia tuvieron originalmente una gran riqueza artística. Sin embargo, después de dos incendios la columna vertebral del templo se derrumbó alrededor del año 1080, y sobre los antiguos cimientos, manteniendo las medidas originales, se construyó una basílica sin transepto. El último trabajo en la portada de la nueva iglesia se remonta a 1134. Una importante reestructuración del espacio interior se llevó a cabo en los años 1750/60. Véase también Iglesia católica Basílica de San Pedro Referencias
Église Saints-Pierre-et-Paul de Niederzell

L'église Saints-Pierre-et-Paul est l'église romane de Niederzell, village situé à la pointe occidentale de l'île de Reichenau en Allemagne, sur le lac de Constance. C'est une église vouée au culte catholique et placée sous le vocable des apôtres Pierre et Paul qui dépend de l'actuel archidiocèse de Fribourg-en-Brisgau. Histoire La fondation de la première église vouée à saint Pierre est due à l'ancien évêque alaman Egino ou Eginon (de) de Vérone en 799, qui voulait aussi construire une « cella » (c'est-à-dire une cellule monastique, donc par extension un monastère) pour y vivre ses derniers jours, après avoir fondé le diocèse de Vérone. Cette retraite monastique dépendait de l'abbaye principale de Reichenau, c'est-à-dire Mittelzell, située au centre de l'île. Egino y meurt en 802. Il est considéré comme bienheureux par l'Église. Cette église était à nef unique avec une abside ornée de premières fresques. Après deux incendies, l'église est reconstruite sans transept vers 1080 et de nouvelles fresques la décorent. Les derniers travaux de toiture datent de 1134. L'intérieur est réaménagé entre 1750 et 1760. Architecture L'église romane avec ses lourdes colonnes est dotée, à son chevet, à l'est, de tours jumelles érigées au XVe siècle. La fenêtre de l'abside a été agrandie par rapport à celle de l'époque romane dont les vitraux, qui devaient s'accorder aux peintures murales, ne sont pas connus. Le chevet est plat à l'extérieur mais en cul-de-four à l'intérieur. L'abside est richement décorée de peintures murales de la fin du XIe siècle de style lombard, style apprécié par l'abbaye de Reichenau. Egino y est enterré. L'intérieur de l'église a été remanié en style rococo entre 1750 et 1760. Les fenêtres sont agrandies et la tribune d'orgue aménagée. On remarque l'entrée de côté à la chapelle d'Egino qui servait à la récitation des Heures par les bénédictins. Galerie Bibliographie (de) Peter Schmidt-Thomé: Eine mittelalterliche Altarplatte mit Beschriftungen aus der ehemaligen Stiftskirche St. Peter und Paul in Reichenau-Niederzell, in: Denkmalpflege in Baden-Württemberg, 7 (1978), 2e chapitre, pp. 82–85. (PDF; 8,3 MB) (de) Wolfgang Erdmann: Die Ausgrabungen in St. Peter und Paul zu Reichenau-Niederzell. Ein Überblick, in: Denkmalpflege in Baden-Württemberg, 1 (1972), 3e chapitre, pp. 8–18. (PDF; 9,0 MB) Historique Art roman en Allemagne Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Bade-Wurtemberg
Stiftskerk HH. Petrus en Paulus (Reichenau)

De HH. Petrus en Pauluskerk (Duits: St. Peter und Paul) is een romaanse zuilenbasiliek op het eiland Reichenau in het Ortsteil Niederzell (Baden-Württemberg). Geschiedenis De eerste Petruskerk op deze plaats werd in het jaar 799 door de zalige bisschop Egino van Verona opgericht, die zich hier voor zijn dood terugtrok totdat hij in 802 stierf. De kerk van Egino was een zaalbouw met een ingesnoerde apsis, die, getuige de bewaarde reliëfs in het noordelijke zijschip, buitengewoon fraai versierd moet zijn geweest. Resten van (niet zichtbare) muurschilderingen uit de Karolingische tijd getuigen er bovendien van dat de eerste kerk ook beschilderd was. Na twee branden werd de eerst kerk rond 1080 afgebroken. Op de oude fundamenten werd met behoud van dezelfde afmetingen daarna de huidige zuilenbasiliek zonder transept gebouwd. Dendrochronologisch onderzoek wijst uit dat het koor rond 1104 en het kerkschip omstreeks 1126 werd voltooid. Een ingrijpende verbouwing van het interieur volgde in de jaren 1750-1760. Architectuur en interieur Het romaanse uiterlijk bleef nog het best bewaard aan de oostelijke kant van de kerk, met dien verstande dat de beide torens in de 15e eeuw werden verhoogd. De bijna vierkante voorhal voert naar de kerkzaal. De slecht bewaarde resten van fresco's hier stammen nog van de oorspronkelijke beschildering van de kerk. Het kerkgebouw wordt door zuilenarcaden uit de 11e eeuw met strenge kapitelen in drie beuken verdeeld. In de jaren 1750-1760 werd het interieur van de kerk in de stijl van de rococo verbouwd: de ramen werden vergroot, het vlakke balkenplafond door een vlak stucwerkgewelf vervangen en in het westen werd een orgelgalerij geplaatst. Van bijzonder belang is het fresco in de apsis uit de late 11e eeuw. In het bovenste deel is een tronende Christus (Majestas Domini) in een mandorla te zien, begeleid door de symbolen van de vier evangelisten. Rechts en links van Christus staan de kerkpatronen: Petrus en Paulus en twee engelen. In de middelste zone worden de twaalf apostelen uitgebeeld, in de onderste zone de profeten. Het te grote gotische raam in de apsismuur verving een romaans venster, dat waarschijnlijk een gebrandschilderd raam bezat. Voor het altaar bevindt zich het graf van bisschop Egino. De piëta op het zuidelijke zijaltaar is 17e-eeuws. Orgel Het orgel gaat terug op het jaar 1783 en bezit 11 registers op één manuaal en pedaal. Klokken De kerk heeft vijf klokken uit verschillende periodes. Recente opgravingen doet vermoeden dat er in de 14e eeuw in Niederzell een klokkengieterschool bestond. Drie van de vijf kerkklokken zouden hier zijn gegoten. Afbeeldingen Externe link (de) Website Katolische Kirchengemeinde Reichenau
Kościół św. Piotra i Pawła w Niederzell

Kościół św. Piotra i Pawła w Niederzell (niem. Stiftskirche St. Peter und Paul) – romańska bazylika, jeden z trzech kościołów na wyspie Reichenau na Jeziorze Bodeńskim wpisanej w 2000 roku na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Historia Pierwszy kościół pod wezwaniem św. Piotra wzniesiono z inicjatywy biskupa Werony Egino pod koniec VIII w., wkrótce po założeniu na wyspie opactwa benedyktyńskiego (724). Była to trójnawowa bazylika bez transeptu, z dwoma chórami – forma typowa dla architektury okresu Merowingów, która przetrwała do czasów Karolingów. Kościół był dwukrotnie przebudowywany w IX-X w., powiększono apsydę a do nawy dodano westybul. Zabudowania klasztorne zlokalizowano na północ od kościoła, nad brzegiem jeziora. Pod koniec XI w. i na początku XII w. kościół ponownie przebudowano. Dwie wieże wschodnie ukończono w XV w. W latach 1750–60 dokonano gruntownej zmiany wystroju wnętrz, które udekorowano w stylu rokoko. W 1738 kościół otrzymał organy zbudowane przez mistrza Johanna Baptistę Langa. Wystrój wnętrz Na szczególną uwagę zasługuje znajdujący się w apsydzie fresk Ostatnia Wieczerza z końca XI w. – jedno z ostatnich dzieł szkoły malarskiej w Reichenau (klasztor Reichenau). W górnej części malowidło ukazuje Chrystusa otoczonego symbolami ewangelistów, z boku widać postaci św. Piotra i Pawła oraz dwóch cherubinów. W dolnej części fresku przedstawiono 12 apostołów i proroków. Malowidło odkryto podczas prac restauracyjnych w 1900. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna gminy Reichenau. [dostęp 2009-02-24]. (niem.).
St. George's Collegiate Church, Tübingen

The Stiftskirche is a church located in Tübingen, Baden-Württemberg, Germany. It is a late Gothic structure built by Peter von Koblenz in 1470. The stained glass windows were designed by Peter Hemmel of Andlau who also designed windows in Ulm, Augsburg, Nuremberg, Munich and Strasbourg. It is the central landmark of Tübingen and, along with the rest of the city, the Stiftskirche was one of the first to convert to Martin Luther's Protestant church. It maintains (and carefully defends) several "Roman Catholic" features, such as patron saints. Tower music is played from the church tower every Sunday. Burials in the Stiftskirche Eberhard I, Duke of Württemberg Ulrich, Duke of Württemberg Duchess Sabina of Bavaria Christoph, Duke of Württemberg Duchess Anna Maria of Brandenburg-Ansbach Ludwig III, Duke of Württemberg Duchess Dorothea Ursula of Baden-Durlach Duchess Ursula zu Veldenz-Lauterecken Notes References