NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wiley-VCH

Wiley-VCH is a German publisher owned by John Wiley & Sons. It was founded in 1921 as Verlag Chemie (meaning "Chemistry Press": VCH stands for Verlag Chemie) by two German learned societies. Later, it was merged into the German Chemical Society (GDCh). In 1991, VCH acquired Akademie Verlag. It has been owned by John Wiley & Sons since 1996. The humanities section of Akademie Verlag and the Akademie brand were sold in 1997 to R. Oldenbourg Verlag, while VCH retained the natural sciences catalog. References External links Official website
Wiley-VCH

Wiley-VCH es una empresa editorial alemana, con sede en Weinheim, que edita textos científicos en diferentes áreas de las ciencias naturales, la ingeniería y la economía. Sus publicaciones periódicas son coeditadas junto a diversas sociedades científicas y van dirigidas a la comunidad científica: investigadores, profesionales y estudiantes de todo el mundo. La difusión de información sobre ciencia, tecnología y economía adopta diversas formas, como libros, revistas científicas, bases de datos, publicaciones y servicios en línea. La facturación en 2010 ascendió aproximadamente a 100,2 millones de euros.​ Historia Desde su fundación en 1921, como Verlag Chemie (editorial de química), por diversas sociedades químicas que más tarde se convirtieron en la Gesellschaft Deutscher Chemiker (GDCh, sociedad de químicos alemanes). En 1985, la editorial pasó a llamarse VCH Verlagsgesellschaft (VCH Editores). Wiley-VCH se dedica a la edición de publicaciones científicas sobre química, ciencia de los materiales, física, tecnología, medicina y ciencias biológicas. Desde 1996, Wiley-VCH es parte del grupo editorial mundial John Wiley & Sons, Inc., con sede en Hoboken, Nueva Jersey, EE. UU. Su actividad principal se centra en la enseñanza, la investigación académica y el desarrollo industrial. Desde el año 2001 edita un programa de edición de libros especializado en la economía alemana y, desde 2005, edita la versión alemana de la serie de libros "For Dummies" (alemán: Für Dummies). En el mismo grupo editorial se integran también las empresas Ernst & Sohn (Ingeniería Civil y Arquitectura) de Berlín, GIT Verlag de Darmstadt y la editora de la revista Helvetica Chimica Acta, de Zúrich. Publicaciones Wiley-VCH se dedica a la edición de publicaciones científicas sobre química, ciencia de los materiales, física, tecnología, medicina y ciencias biológicas. Junto a las otras sociedades editoras del grupo, editan las siguientes revistas, en inglés y alemán:​ Lecturas adicionales Robert E. Wright, Timothy C. Jacobson, George David Smith: Knowledge for Generations: Wiley and the Global Publishing Industry, 1807–2007. John Wiley & Sons, Hoboken, 2008, ISBN 978-0-471-75721-4. Enlaces externos Sitio web oficial de Wiley-VCH Verlag Referencias
Wiley-VCH

Wiley-VCH est une maison d'édition allemande, filiale de John Wiley & Sons. Elle a été fondée en 1921 sous le titre « Verlag Chemie » (VCH) par la Gesellschaft Deutscher Chemiker (en) (GDCh). Elle appartient à John Wiley & Sons depuis 1996. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Wiley-VCH » (voir la liste des auteurs). Liens externes (de) Site officiel Portail des entreprises Portail de l’édition Portail de l’éducation Portail de l’Allemagne Portail des États-Unis
Wiley-VCH Verlag

Wiley-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA is een Duitse wetenschappelijke uitgeverij, met zetel in Weinheim. Ze werd in 1921 opgericht als Verlag Chemie. In 1996 werd ze een onderdeel van de wereldwijde uitgeverij John Wiley & Sons. De uitgeverij publiceert wetenschappelijke en vaktijdschriften, boeken en elektronische naslagwerken en online databanken op het gebied van de ingenieurswetenschappen en natuurwetenschappen, waaronder chemie, materiaalkunde, fysica, geneeskunde en astronomie, evenals economie. Tot de groep-Wiley-VCH & Co. behoren ook de uitgeverijen Ernst & Sohn in Berlijn, GIT Verlag in Darmstadt en Verlag Helvetica Chimica Acta in Zürich. Externe links Website van Wiley-VCH
Wiley-VCH

A editora Wiley-VCH, localizada na cidade de Weinheim, Alemanha, concentra suas atividades em diferentes áreas das ciências naturais, econômicas e engenharia. Publica material para a comunidade científica, sociedades científicas e também para pesquisadores, práticos (técnicos) e estudantes do mundo todo. As publicações com informações de cunho científico, técnico e econômico aparecem em diferentes formatos, tais como livros, periódicos, bancos de dados, publicações on-line e serviços. História e estrutura Desde sua fundação em 1921, como "Editora Química", a Wiley-VCH tem se dedicado às áreas de química, ciência dos materiais, física, técnica, medicina e ciências biológicas. Desde 1996 a Wiley-VCH faz parte do grupo de editoras mundial John Wiley & Sons, Inc., com sede em Hoboken, Nova Jersey, EUA. Sua atividade principal é focada no ensino, pesquisa acadêmica e desenvolvimento industrial. Desde 2001 publica um programa de livros especializados e de economia na língua alemã e, desde 2005, a versão alemã da famosa série de livros "Para Leigos" (em alemão: Für Dummies; em inglês: For Dummies). O grupo da Wiley-VCH ainda possui as editoras Ernst & Sohn (engenharia civil e arquitetura), em Berlin, e GIT, em Darmstadt, além da Helvetica Chimica Acta, em Zurique, Suíça. Através de uma parceria com a Sociedade Alemã de Química (GDCh), publica importantes periódicos da área de química, como Angewandte Chemie e Angewandte Chemie International Edition. Autores Francisco José Ayala Friedrich-Wilhelm Bach Werner Buckel Carl Djerassi Hans Grabowski David Griffiths Hermann Haken Walter Kaminsky Hans Kuhn Karl-Eugen Kurrer Paul Mandel Klaus Müllen George Andrew Olah Herbert Walter Roesky Markus Schwoerer Paul Söding Thomas Sonar Jens Timmer Referências Robert E. Wright, Timothy C. Jacobson, George David Smith: Knowledge for Generations: Wiley and the Global Publishing Industry, 1807–2007. John Wiley & Sons, Hoboken, 2008, ISBN 978-0-471-75721-4. Ver também «Página Oficial da Editora John Wiley & Sons» Ligações externas «Página Oficial da Wiley-VCH»
Wiley-VCH

Wiley-VCH — німецьке видавництво, яке належить John Wiley & Sons. Видавництво засновано у 1921 році як Verlag Chemie (що означає «Хімічна преса»: VCH означає Verlag Chemie) двома німецькими науковими товариствами, які пізніше об'єднались в Товариство німецьких хіміків (GDCh). У 1991 році VCH придбала Akademie Verlag. З 1996 року він належить John Wiley & Sons. Гуманітарний відділ Akademie Verlag і бренд Akademie були продані в 1997 році R. Oldenbourg Verlag, тоді як VCH зберіг каталог природничих наук. Див. також Науковий журнал Список літератури Посилання Офіційний сайт
FC Nöttingen

FC Nöttingen is a German association football club from the Nöttingen district of Remchingen, Baden-Württemberg. The footballers are part of a sports club of more than 500 members that also has departments for table tennis and an unusual sport popular locally known as Schnürles or Fussballtennis (Football tennis), played with a soccer ball on a tennis court. The game was introduced to the area from Czechoslovakia in the 1920s by coach Fritz Schnürle. The stadium is the Kleiner Arena. History Founded on 2 July 1957, FC acknowledges TSV Germania Nöttingen, established prior to World War I, as a predecessor side. Germania folded in 1927. The modern day successor rose slowly and steadily, out of B-class football into A-class in 1969, on into the Bezirksliga Pforzheim in 1972, the Landesliga Mittelbaden in 1996, the Verbandsliga Nordbaden (V) in 1997, and the Oberliga Baden-Württemberg (IV) in 2002. On reaching the Regionalliga Süd (III) in 2004 FC stumbled and was relegated after finishing in last place. The club currently plays in the fifth tier Oberliga Baden-Württemberg as a lower table side. In 2010–11, the club lead the Oberliga for most of the season, but eventually missed out on the title and promotion to Waldhof Mannheim when it lost the last two games of the season. A third-place finish in the Oberliga qualified the club for the promotion play-offs to the Regionalliga Südwest, where it defeated FSV Salmrohr and earned promotion. After only one season in the Regionalliga the club was relegated to the Oberliga again in 2015. Finishing runners-up in the Oberliga in 2015–16 Nöttingen was once more promoted to the Regionalliga after a play-off after four-all draw with SC Hauenstein in the final match. Stadium The FC Nöttingen is playing in Kleiner Arena. The stadium has a capacity for 3.800 spectators. Honours The club's honours: The club's second team also captured the Bezirksliga title in 2004. League timeline Recent managers Recent managers of the club: Recent seasons The recent season-by-season performance of the club: With the introduction of the Regionalligas in 1994 and the 3. Liga in 2008 as the new third tier, below the 2. Bundesliga, all leagues below dropped one tier. References External links Official team site Das deutsche Fußball-Archiv historical German domestic league tables (in German) FC Nöttingen at Weltfussball.de
FC Nöttingen

El Fußball Club Nöttingen 1957 e. V. es un club de fútbol alemán de la ciudad de Nöttingen. Fue fundado en 1957 y juega en la Oberliga Baden-Württemberg. Palmarés Oberliga Baden-Württemberg: 1 2004 Verbandsliga Nordbaden: 1 (V) 2002 Landesliga Mittelbaden: 1 (VI) 1997 Bezirksliga Pforzheim: 4 1979, 1982, 1986, 1996 A-Klass Süd: 1 1972 B-Klass Nord: 1 1969 North Baden Cup: 1 2012 Temporadas recientes Estas son las temporadas más recientes del club:​​ Con la aparición de la 3. Liga en el 2008 como el nuevo tercer nivel por detrás de la 2. Bundesliga, todas las ligas por debajo de ella bajaron un nivel. Jugadores Plantilla 2010/11 Referencias Enlaces externos Sitio web oficial (en alemán)
FC Nöttingen

FC Nöttingen is een Duitse omnisportvereniging uit het ortsteil Nöttingen van de gemeente Remchingen waarvan de voetbalafdeling en de basketbalafdeling (dames) het bekendst zijn. De club werd in 1957 als TSV Nöttingen opgericht als opvolger van het in 1927 opgeheven Germania Nöttingen. De voetbalafdeling kwam stapsgewijs op een steeds hoger niveau te spelen en kwam in 2002 in de Oberliga Baden-Württemberg. In 2004 promoveerde de club naar de Regionalliga Süd maar degradeerde direct weer terug. In 2012 werd de BFV-Pokal (beker van het Badischer Fußballverband) gewonnen en plaatste FC Nöttingen zich voor de DFB Pokal. In 2014 verloor de club de finale van de BFV-Pokal maar promoveerde na promotie-degradatiewedstrijden tegen FSV Salmrohr weer naar de Regionalliga Südwest. In 2015 degradeerde de club, maar kon na één seizoen terugkeren. In 2017 volgde een nieuwe degradatie. De damesbasketbalafdeling speelt anno 2014 in de 2. Damen-Basketball-Bundesliga.
Fußball Club Nöttingen 1957 e. V.

Fußball Club Nöttingen 1957 e. V. é uma agremiação alemã, fundada a 2 de julho de 1957, sediada em Remchingen, no estado de Baden-Württemberg. O departamento de futebol faz parte de um clube desportivo de mais de 500 membros que também contem seções de tênis de mesa e um esporte incomum, mas popular e localmente conhecido como Schnürles ou futebol-tênis, jogado com uma bola de futebol em uma quadra de tênis. O jogo foi introduzido na Tchecoslováquia, em 1920, por Fritz Schnürle. História Fundado na década de 1950, o FC tem como predecessor o TSV Germania Nöttingen, estabelecido antes da Primeira Guerra Mundial. Houve a fusão em 1927. O atual clube subiu lenta e progressivamente da B-Class à A-Class, em 1969, Bezirksliga, em 1972, Landesliga Mittelbaden, em 1996, Verbandsliga Nordbaden (V), em 1997, e Oberliga Baden-Württemberg (IV), em 2002. Ao chegar à Regionalliga Süd (III), em 2004, o FC tropeçou e acabou rebaixado após terminar em último lugar. O clube atualmente joga no quinto módulo, a Oberliga Baden-Württemberg. Na temporada 2010-2011, o time esteve na liderança na maior parte da temporada, mas eventualmente perdeu o título e a promoção para o SV Waldhof Mannheim, ao ser derrotado nos dois últimos jogos da temporada. Elenco atual Atualizado em 11 de agosto de 2015. Legenda : Capitão : Jogador suspenso : Jogador lesionado Títulos Oberliga Baden-Württemberg Campeão: 2004; Vice-campeão: 2011; Verbandsliga Nordbaden (V) Campeão: 2002; Landesliga Mittelbaden (VI) Campeão: 1997; Bezirksliga Pforzheim Campeão: 1979, 1982, 1986, 1996; A-Klass Süd Campeão: 1972; B-Klass Nord Campeão: 1969; North Baden Cup: Vice-campeão: 2010, 2011; Cronologia recente A recente performance do clube: Ligações externas Site oficial Das deutsche Fußball-Archiv historical German domestic league tables (em alemão) FC Nöttingen at Weltfussball.de Referências
FC Nöttingen

FC Nöttingen, vars fullständiga namn är Fußballclub Nöttingen 1957, är en tysk fotbollsklubb från Remchingen. Historia FC grundades den 2 juli 1957 och har TSV Germania Nöttingen, som grundades före första världskriget, som föregångare. Germania lades ner 1927. Den moderna efterföljaren steg sakta men säkert, från B-klassfotboll till A-klass 1969, vidare till Bezirksliga Pforzheim 1972, Landesliga Mittelbaden 1996, Verbandsliga Nordbaden (V) 1997 och Oberliga Baden-Württemberg (IV) 2002. När FC nådde Regionalliga Süd (dåvarande tredjedivisionen i Tyskland) 2004 snubblade man och åkte ur efter att ha slutat på sista plats. Klubben spelar för närvarande i den femte nivån Oberliga Baden-Württemberg som ett lag i den nedre tabellen. Under 2010-11 ledde klubben Oberliga under större delen av säsongen, men missade till slut titeln och uppflyttning till Waldhof Mannheim när man förlorade säsongens två sista matcher. En tredjeplats i Oberliga kvalificerade klubben för uppflyttningsslutspelet till Regionalliga Südwest, där man besegrade FSV Salmrohr och säkrade uppflyttning. Efter bara en säsong i Regionalliga blev klubben nedflyttad till Oberliga igen 2015. Som tvåa i Oberliga 2015-16 blev Nöttingen återigen uppflyttade till Regionalliga efter ett play-off efter oavgjort 4-0 mot SC Hauenstein i den sista matchen. Externa länkar Officiell webbplats (tyska) Referenser
Friedrich-Ebert-Schule (Mannheim)

Die Friedrich-Ebert-Schule mit Kinderhaus in Mannheim-Waldhof wurde vom Architekten Carlfried Mutschler und seinem späteren Partner Joachim Langner geplant und 1966 fertig gestellt. Bauherr war die Stadt Mannheim. Rezeption Nach Darstellung des Mannheimer Stadtbauschreibers Andreas Schenk hat der Schulneubau wegen seines wegweisenden architektonischen und pädagogischen Konzeptes weltweite Beachtung gefunden. Insbesondere sei die Lösung vom rechten Winkel, von der starren Geschossigkeit und die Verwendung freier Formen ein wichtiger Entwicklungsbeitrag für die Architektur gewesen, der noch heute nachwirke. Der Bau habe die Entwicklung der modernen Architektur international nachhaltig beeinflusst. Darüber hinaus sei die Anlage ein architektonisches Gesamtkunstwerk, von der Großform bis ins Detail. Die Gesamtanlage der Friedrich-Ebert-Schule wurde als wichtiger Meilenstein der Architekturgeschichte unter Denkmalschutz gestellt. Umbaumaßnahmen Im April 2019 begann eine Generalsanierung mit Umbau in einer Ganztags-Grundschule. Die Sanierungsarbeiten wurden im Oktober 2023 fertiggestellt. Bis 2021 sollte die Umnutzung der ehemaligen Grundstufe in eine Kindertagesstätte mit acht Gruppen folgen.[veraltet] Die Zukunft des Kinderhauses ist ungewiss. Die Planung übernahm das Nachfolgebüro Mutschlers, Schwöbel + Partner. Ludwig Schwöbel hatte sich mit Erfolg für das abrissbedrohte Denkmal eingesetzt. Auszeichnungen 1969 Auszeichnung Guter Bauten des BDA BAWUE 1970 Hugo-Häring-Preis des BDA BAWÜ 1977 Großer BDA Preis Literatur AW Architektur und Wohnwelt 3 – 1967 DBZ Deutsche Bauzeitung 1 – 1967 Architekturführer Mannheim, ISBN 3-496-01201-3 Einzelnachweise
Euro-Mir

Euro-Mir is a space-themed spinning roller coaster located at Europa-Park in Rust, Germany. Unlike most spinning coasters, the cars do not spin freely, but are rotated by motors at set points during the ride. It was designed by Franz Mack and opened in 1997. The ride is modeled on the Soviet/Russian space station Mir. It consists of five cylindrical towers, with the ride simulating a trip into space and re-entry into the Earth's atmosphere. The largest tower, which contains the helical lift hill, is a dodecagon, 25 feet (7.6 m) across and 92 feet (28 m) high while the maximum drop of the ride is 86 feet (26 m). The ride opened in 1997 and carries nine trains, each comprising four circular spinning cars. Riders are seated back to back in pairs, with a maximum of 16 riders per train. The attraction's theming was designed by P&P Projects. On March 25, 2026, Europa Park announced that the 2026 season would be the last season of operation for Euro-Mir and that it would close for redevelopment at the end of the season. Awards References External links Euro-Mir at the official Europa-Park website Europa Park Travel Guide
Euro-Mir

Euro-Mir is een draaiende achtbaan in het attractiepark Europa-Park in het Duitse Rust. De achtbaan is gebouwd door MACK Rides in 1997 en is van het model Spinning Coaster Euro-Mir. Lifthill Euro-Mir gaat niet met een normale rechte optakeling naar boven maar gebruikt een spiraallift, in het donker. Tijdens de optakeling wordt muziek gedraaid. Op de top van de lift staat een raket, die met licht wordt uitgelicht. De treinen draaien op de lift, met uitzondering van het eerste wagentje. Treinen Euro-Mir heeft negen treinen met elk vier voertuigen per trein. De personen zitten rug aan rug met zijn vieren in een wagentje. Hierdoor komt het aantal personen per trein op zestien. De treinen draaien boven op de toren vrij. Net voor de eerste afdaling wordt hij op een rem gezet. Halverwege de rit draait het wagentje om, zodat de achterkant, de voorkant wordt. Locatie Euro-Mir bevindt zich in het Russische gedeelte van Europa-Park. Thema Euro-Mir is gethematiseerd naar het oud Russische ruimtestation Mir. In het gebouw staan enkele ruimtepoppen en boven de wachtrij staat een kopie van het Mir ruimtestation.
Euro-Mir

Euro-Mir är en berg- och dalbana i stål, placerad i Europa-Park i Tyskland, invigd 1997. Som namnet antyder är temat för banan den ryska rymdstationen Mir. Vagnarna som passagerarna åker i roterar, men dock inte av sig själv. Istället sitter det motorer under varje vagn som roterar vagnen i rätt läge vid vissa tillfällen under åkturen.
Художествена галерия Манхайм

Художествената галерия Манхайм (на немски: Kunsthalle Mannheim) е най-големият музей за съвременно изкуство в Метрополния регион Рейн-Некар и едно от най-реномираните изложбени пространства в Германия, с една от най-добрите колекции на съвременна скулптура в Германия, както и със сериозна сбирка от произведения на класическия модернизъм, напр. прочутата картина „Разстрелът на император Максимилиян“ от Едуар Мане. История на музея Музеят е основан сравнително късно — през 1907 г., по повод на 300-а годишния юбилей на града. Въпреки това, благодарение на ангажираността на населението и на усилията и далновидността на директорите му, той бързо изгражда забележителна сбирка. Още първият му директор, Густав Фридрих Хартлауб, сравнително рано започва целенасочено да колекционира произведения на френските импресионисти и постимпресионисти. Любопитно В края на 1921 г. и началото на 1922 г. известният български пейзажист Никола Танев прекарва няколко месеца в Манхайм. По това време в залата на Манхаймското художествено дружество, което тогава се помещава в Художествената галерия, се провежда негова изложба. Един от двата скицника, които художникът изпълва с рисунки и бележки през време на престоя си в Манхайм, през 2009 г. е издаден от Аукционна къща „Виктория“. Външни препратки Kunsthalle Mannheim официален сайт
Kunsthalle Mannheim

La Kunsthalle di Mannheim è un museo tedesco dedicato all’arte moderna e contemporanea, famoso per le opere che vi sono raccolte. Inaugurato nel 1907 basandosi sulla raccolta granducale, il museo è andato ampliandosi grazie a varie donazioni e acquisti. Parte delle opere della collezione, considerate esempi di Arte degenerata, furono vendute all’asta e disperse durante il regime nazista. La raccolta Più di duemila quadri, trecento sculture e trentamila disegni, acquerelli ed incisioni di artisti del XIX e del XX secolo documentano soprattutto i periodi del Romanticismo, Realismo, Neoclassicismo, Impressionismo, Espressionismo e della Nuova oggettività. La collezione comprende opere di pittura di Caspar David Friedrich, Johan Christian Clausen Dahl, Édouard Manet, Alfred Sisley, Théodore Géricault, Eugène Delacroix, Camille Pissarro, Paul Cézanne, Hans von Marées, Carl Schuch, Oskar Kokoschka, Christian Rohlfs, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Edvard Munch, August Macke, Robert Delaunay, Umberto Boccioni, Max Beckmann, Giorgio de Chirico, George Grosz, Otto Dix, Francis Bacon, Karl Otto Götz e Franz Xaver Fuhr. Le principali opere di scultura sono di Rudolf Belling, Eberhard Bosslet , Constantin Brâncuși, Honoré Daumier, Auguste Rodin, Medardo Rosso, Ernst Barlach, Edgar Degas, Wilhelm Lehmbruck, Alexander Archipenko, Hans Arp, Barbara Hepworth. Henri Matisse, Marino Marini, Henry Moore, Alberto Giacometti, Otto Herbert Hajek, Richard Serra, Ossip Zadkine, Eduardo Chillida, Hans Uhlmann , Thomas Lenk, George Segal, Wolf Vostell, Gustav Seitz, Ulrich Rückriem, Erich Hauser e Martin Mayer. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kunsthalle Mannheim Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su kuma.art. Kunsthalle Mannheim, su archINFORM. Kunsthalle Mannheim, su ISIL.
Kunsthalle Mannheim

Kunsthalle Mannheim – zespół architektoniczny zlokalizowany na Friedrichsplatz w niemieckim Mannheimie (Nadrenia-Palatynat). Budynek Historycznie rozbudowany kompleks obejmuje secesyjny budynek zaprojektowany przez Hermanna Billinga z 1907 oraz budynek Hector przy biurowcu Hamburger Büros gmp – von Gerkan Marg und Partner, który został ukończony w 2017. Starszy budynek Billinga ma elewację od Moltkestrasse wykonaną z czerwonego piaskowca. Od strony Friedrichsplatz znajduje się noiwsza, filigranowa bryła o metalowej konstrukcji, otaczająca siedem budynków wystawowych zgrupowanych wokół centralnego atrium o wysokości 22 metrów. Kolekcja Placówka gromadzi jedną z najcenniejszych w Niemczech kolekcję malarstwa i rzeźby z XIX oraz XX wieku. Niemiecka część kolekcji została poważnie uszczuplona przez rządy nazistowskie, jako sztuka zdegenerowana. Niezależnie od tego zgromadzono tutaj wybitne przykłady europejskiego romantyzmu, realizmu, czy impresjonizmu. Prezentowane są m.in. takie dzieła, jak: Egzekucja cesarza Meksyku, Maksymiliana (Édouard Manet), Palący fajkę (Paul Cézanne), Portret pisarza Maxa Herrmanna-Neissego (George Grosz), czy martwe natury (Auguste Renoir, Vincent van Gogh). Ponadto są tu obecne dzieła Anselma Feuerbacha, Ernsta Barlacha, czy Wilhelma Lehmbrucka. Placówka organizuje wystawy czasowe. Galeria Przypisy