NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Eduard-Mörike-Schule Bad Mergentheim

Die Eduard-Mörike-Schule Bad Mergentheim ist eine Gemeinschaftsschule (GMS) mit Sekundarstufe in Bad Mergentheim im Main-Tauber-Kreis in Baden-Württemberg. Geschichte Die im Jahre 1973 gegründete Schule entwickelte sich von einer ehemaligen Hauptschule zu einer Werkrealschule. Die Umwandlung zur Gemeinschaftsschule wurde im Bad Mergentheimer Gemeinderat im Jahre 2015 im dritten Anlauf beschlossen und im Schuljahr 2016/17 begonnen. Schulleitung Schularten und Schulabschlüsse In der Sekundarstufe der Gemeinschaftsschule erwerben Kinder der Klassen 5 bis 10 den Haupt- oder Realschulabschluss (mittlere Reife). Auch das Lernen auf dem gymnasialen Niveau ist ab Klasse 5 in allen Fächern möglich. Aufbauend kann an einer weiterführenden Schule in der Umgebung, beispielsweise an der gymnasiale Oberstufe eines Gymnasiums oder an einem Beruflichen Gymnasium (Wirtschaftsgymnasium, Technisches Gymnasium usw.), die allgemeine Hochschulreife (Abitur) erworben werden. Besonderheiten Angebote im Bereich der individuellen Förderung und Beratung bestehen in folgenden Bereichen: Schulsozialarbeit und Berufswegplanung. Die Schule verfügt für die Verpflegung der Ganztagesschüler über eine Cafeteria mit angeschlossenem Aufenthaltsraum. Siehe auch Liste der Bildungseinrichtungen im Main-Tauber-Kreis Weblinks Offizielle Website der Schule unter www.eduard-mörike-schule-mgh.de Bildungseinrichtungen, Gemeinschaftsschulen auf der Website www.bad-mergentheim.de Einzelnachweise
Rheinau Abbey

Rheinau Abbey (Kloster Rheinau) was a Benedictine monastery in Rheinau in the canton of Zurich, Switzerland, founded in about 778 and suppressed in 1862. It is located on an island in the Rhine. History The foundation of the abbey, on a strategically sheltered bend of the Rhine, is supposed to have taken place in about 778. In the ninth century, the community number forty-three, about half of whom were ordained priests. St. Findan was from Ireland; after escaping Viking slavers, he lived at the abbey as a hermit for twenty-two years. In 1114 a Romanesque basilica was dedicated here and in 1120 the still extant archive begun. The early history of the abbey, like that of many others, consists of an alternation between generous endowments and privileges from the Holy Roman Emperors, and oppression and fraud from the "Vögte" (lords protector). In 1126 Count Rudolf of Lenzburg founded the adjoining settlement of Rheinau. The abbey’s scriptorium flourished in the twelfth century. Against the increasingly aggressive territorial claims of the Counts of Sulz the abbey made a treaty in 1455 with the Old Swiss Confederacy, which was intended to protect it against further attacks by the noble families of the Klettgau. In 1529 the Reformation swept in from Zürich and overwhelmed the abbey, which was abandoned shortly afterwards. It was re-established however in 1532, and became a centre of the Counter-Reformation. A pipe organ was built at the abbey by Daniel Hayl the elder in the years 1592-1594. In the 18th century under Abbot Gerold II Zurlauben, Rheinau Abbey, like St. Gallen, enjoyed a late resurgence. Abbot Gerold II Zurlauben had the monastic complex (in construction up to 1744) magnificently re-built in the Baroque style, much as they appear today. Franz Beer worked on the abbey church which was re-dedicated 1710. During the turmoil of the French Revolution and the French invasion of Switzerland in 1798, the abbey was temporarily suspended, but restored in 1803. The abbey's territory with the little town of Rheinau were added to the newly restored Canton of Zürich, which placed it under cantonal supervision in 1834 and from 1836 prevented it from accepting new novices. In 1862 the cantonal council decreed the dissolution of the abbey. From 1603 until its dissolution the abbey was a member of the Swiss Congregation, now part of the Benedictine Confederation. [Kloster Rheinau:[1],[2] After dissolution In 1867 in the abbey buildings a cantonal hospital and nursing home were set up. The later cantonal psychiatric clinic that developed here was closed in 2000, since then the buildings have stood empty. Gallery References External links Rheinau Abbey: history and pictures (in German)
Abbaye de Rheinau

L'abbaye de Rheinau (en allemand : Kloster Rheinau), mentionnée pour la première fois au XIe siècle était, jusqu'en 1862, un monastère bénédictin situé sur le territoire de la commune zurichoise de Rheinau, en Suisse. Histoire L'abbaye, située dans un méandre du Rhin, aurait été fondée vers 778. Au IXe siècle le moine irlandais Fintan de Rheinau s'établit dans la presqu'île et en fait un centre religieux. Sa première mention écrite date du XIe siècle avec, en particulier, la consécration d'une basilique romane en 1114. Quelques années plus tard, la colonie voisine de Rheinau est fondée par le comte Rodolphe de Lenzbourg. Pendant les siècles suivants, la congrégation connaît des moments fastes où elle compte jusqu'à 44 moines et d'autres, plus difficiles, en raison de difficultés économiques durant le bas Moyen Âge. En 1455, elle passe sous la protection de la Confédération des VIII cantons pour lutter notamment contre les prétentions des comtes de Sulz. Entre l'établissement de la Réforme protestante dans le canton et l'attribution des bâtiments au canton de Zurich en 1803, l'abbaye connaît plusieurs attaques, en particulier pendant les batailles de Villmergen et lors de l'invasion française de 1799. En 1862, le Grand Conseil du canton de Zurich vote la dissolution de l'abbaye. Les bâtiments sont transformés pour accueillir, dès 1867, une clinique psychiatrique, notamment dirigée par Eugen Bleuler. Depuis 1998, les bâtiments de la presqu'île sont loués à la Fondation Fintan. Ils sont inscrits comme biens culturels suisses d'importance nationale. Bibliographie (de) Die Klosterkirche Rheinau I – Der Bau und seine Restaurierung, Egg/Zurich, 1997 (ISBN 3-905647-71-0). (de) Die Klosterkirche Rheinau II – Die Orgeln der Klosterkirche Rheinau, Egg/Zurich, 1999 (ISBN 3-905647-87-7). (de) Die Klosterkirche Rheinau III – Frühe Geschichte, Bau und Ausstattung bis in die barocke Zeit, Egg/Zurich, 2007 (ISBN 978-3-905681-28-4). (de) Hans Martin Gubler, Klosterkirche Rheinau, vol. 663, Berne, Société d'histoire de l'art en Suisse, coll. « Les Monuments d'art et d'histoire de la Suisse », 1999 (ISBN 3-85782-663-0). Références Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Rheinau Abbey » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du canton de Zurich Portail de la culture suisse
Klasztor Rheinau

Klasztor Rheinau – dawny klasztor benedyktynów na wyspie na Renie w Rheinau w Szwajcarii, założony ok. 788 i zlikwidowany w 1862. Jego budynki od 1867 do 2000 służyły jako siedziba szpitala psychiatrycznego. Historia Według tradycji klasztor został założony w 778. W IX w. mieszkał tu uznany potem za świętego eremita Fintan z Rheinau (w 1446 odnaleziono jego rzekomy grób, który stał się miejscem kultu). Klasztor poświadczony jest w 858, gdy na prośbę możnego Wolvene, którego przodkowie założyli konwent, otrzymał od króla wschodniofrankijskiego Ludwika Niemieckiego przywilej podnoszący go do rangi klasztoru Rzeszy i nadający mu immunitet oraz prawo wolnego wyboru opata. W 972 przywilej ten potwierdził cesarz Otto I. W 888 poświadczony jest kościół klasztorny pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, zastąpiony romańską bazyliką konsekrowaną w 1114. Od końca IX w. klasztor był związany z klasztorem Sankt Gallen, a w XII w. z klasztorem Hirsau. W wyniku reformy hirsaugijskiej klasztor przeżył rozkwit w XII w. Między końcem XI i początkiem XIII w. w zachodniej części wyspy istniał także konwent mniszek benedyktyńskich, dla których w 1167 wzniesiono drugi kościół św. Feliksa i Reguli. Od X w. istniało tu skryptorium, z którego pochodzi wiele średniowiecznych ksiąg liturgicznych. W XIII w. papież Innocenty IV przekazał nadzór nad klasztorem najpierw biskupom Konstancji, a następnie opatom z St. Gallen. W pierwszej połowie XV w. klasztor musiał zmagać się z roszczeniami hrabiów Sulz, pokonanych dopiero dzięki wsparciu Szafuzy. W okresie reformacji, w 1529 wskutek buntu mieszkańców Rheinau przychylnych reformom religijnym zakonnicy uciekli z klasztoru i został on splądrowany, mnisi jednak wrócili w 1531. Od początku XVII w. klasztor należał do szwajcarskiej kongregacji benedyktynów. Między końcem XVI w. i XVIII w. klasztor miał kilku wybitnych opatów-budowniczych, pracowali tu uczeni bibliotekarze i archiwiści. Przeżywał okres rozkwitu mimo dotknięcia go skutkami wojen w 1656 i 1712. Od końca XVI w. budynki klasztorne zaczęto budować poza wyspą na Renie, w tym okresie powstał też kamienny most łączący wyspę ze stałym lądem i nowa wieża kościelna. W latach 1705–1710 przebudowano na barokowy kościół klasztorny, na początku XVIII w. wzniesiono też nowe budynki klasztorne. W 1752 lub 1753 konsekrowano nowy kościół św. Feliksa i Reguli. W 1799 klasztor został zniesiony przez Francuzów i splądrowany. Został przywrócony w 1803, jednak objęty został nadzorem władz kantonu Zurych. Od 1836 klasztor nie mógł przyjmować nowicjuszy, a w 1862 decyzją kantonu został ostatecznie zamknięty. Po rozpoczętej w 1864 przebudowie zabudowań klasztornych, w 1867 umieszczono tu klinikę psychiatryczną. Początkowo mieściło się tu ok. 800 pacjentów, a na przełomie XIX i XX w. instytucję rozbudowano o część Neu-Rheinau (położoną poza wsią) i stała się największą tego typu w Szwajcarii (mogło w niej znajdować się nawet 1200 pacjentów). Zajmującą dawny klasztor część Alt-Rheinau zamknięto w 2000. Galeria Przypisy
St. Vitus (Rheinsheim)

Die römisch-katholische Kirche St. Vitus im Philippsburger Ortsteil Rheinsheim, auch als „Rheinsheimer Dom“ bezeichnet, ist eine neugotische Kirche der Kirchengemeinde Oberhausen-Philippsburg im Dekanat Bruchsal der Erzdiözese Freiburg. Geschichte Die Kirche wurde nach Plänen des Mainzer Diözesanbaumeisters Ludwig Becker vom 17. Juni 1894 bis zum 17. Juni 1900 als Ersatz für eine zu klein gewordene, 1893 abgerissene barocke Kirche erbaut. St. Vitus erlitt im Zweiten Weltkrieg beträchtliche Schäden, die bis 1953 ausgebessert wurden. Zwischen 1982 und 1994 wurde die Kirche innen und außen umfassend saniert. Ausstattung Der von Becker entworfene Hochaltar wurde von Simmler & Venator errichtet und die ebenfalls von Becker stammenden Entwürfe der beiden Seitenaltäre 1906 wurden von der Firma Gebrüder Moroder verwirklicht. Glocken und Orgel Im 75 Meter hohen Kirchturm der Rheinsheimner St. Vitus-Kirche hängt ein fünfstimmiges Glockengeläut. Die Glocken aus Bronze wurden in verschiedenen Jahren von der Karlsruher Glockengießerei gegossen. Die Glocken 1 bis 4 sind in den Uhrschlag der Turmuhr einbezogen: Glocke 1 schlägt zur vollen Stunde, die drei nachfolgenden zeigen die Viertelstunden an. Zifferblätter auf allen vier Seiten des Turms zeigen die Uhrzeit auch optisch an. Die zweimanualige Orgel von 1897 stammt aus der Orgelbauwerkstatt Wilhelm Schwarz & Sohn in Überlingen. Weblinks St. VitusWebsite der Kirchengemeinde Einzelnachweise
Duravit Design Center

Das Duravit Design Center ist ein 2003/2004 erbautes Ausstellungszentrum der Firma Duravit in Hornberg. Im Haus werden die aktuellen Sanitärprodukte des Unternehmens gezeigt, die man nach Voranmeldung vor Ort ausprobieren kann. Das fünfstöckige Gebäude wurde von Philippe Starck entworfen und vom ortsansässigen Architekturbüro Wöhrle + Wöhrle geplant. Für sein Design Center erhielt Duravit 2006 den iF communication design award in der Disziplin architecture & public spaces. Auf der Südseite des 19 Meter hohen trapezförmigen Gebäudes wird die weithin sichtbare Skulptur einer 7,1 Meter hohen Toilette gezeigt. Diese wird als Aussichtsplattform genutzt und ist nachts beleuchtet. Das Design Center war eine Station der Ausstellung „Wasser ist Leben“ als Ergebnis eines internationalen Plakatwettbewerbs. Weblinks Eintrag bei Emporis (englisch) Eintrag bei Atlasobscura (englisch) Webseite des Betreibers (deutsch) Einzelnachweise
Fondation Beyeler

Fondation Beyeler je nadace a muzeum ve švýcarské obci Riehen poblíž Basileje, které vlastní sbírku obrazů Hildy a Ernsta Beyelerových. Nadace původně vznikla v roce 1982, přičemž sbírka byla následně vystavována v Madridu (1989), Berlíně (1993) a Sydney (1997). V roce 1997 bylo postaveno muzeum, které se stalo stálým sídlem sbírky. V roce 2015 začalo muzeum pořádat také koncerty. Poprvé zde vystupovala americká zpěvačka Patti Smith se svou kapelou, s níž odehrála akustický koncert. Dne 22. října 2016 proběhl druhý koncert, sice velšského hudebníka Johna Calea a jeho tria. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Fondation Beyeler na Wikimedia Commons Oficiální web
Fundación Beyeler

La Fundación Beyeler de Riehen, cerca de Basilea, Suiza, es la propietaria de la colección de arte de Hildy y Ernst Beyeler, trasladada a la fundación en el año 1982. Historia Los marchantes de arte Ernst Beyeler (16 de julio de 1921 - 25 de febrero de 2010) e Hilda Kunz (1922 - 18 de julio de 2008), conocida como Hildy, crearon la Fundación Beyeler en 1982 y encargaron a Renzo Piano el diseño de un museo para albergar su colección privada. La colección se expuso públicamente por primera vez en su totalidad en el Centro de Arte Reina Sofía de Madrid en 1989, posteriormente en la Nueva Galería Nacional de Berlín en 1993 y en la Galería de Arte de Nueva Gales del Sur en Sídney en 1997.​ Con la construcción de la estructura del museo de Renzo Piano en 1997, la Fundación Beyeler puso su colección permanentemente a disposición del público. El museo está debidamente financiado y recibe subvenciones anuales de los cantones de Basilea-Ciudad y de Basilea-Campiña y de la comuna de Riehen. Los principales socios de la Fundación son Bayer AG, Novartis y el banco suizo UBS.​ Colección y exposiciones El museo, concebido por Renzo Piano, alberga desde 1997 la colección Beyeler. Se muestran alrededor de 200 obras de arte de Degas, Monet, Cézanne, van Gogh, Picasso, Warhol, Lichtenstein o Bacon.​ Una tercera parte de la superficie de exposición está reservada para exposiciones temporales, que complementan la colección permanente. Los jardines que rodean al museo también sirven a menudo de escenario para exposiciones temporales, como, por ejemplo, para la protagonizada por Christo y Jeanne-Claude en noviembre/diciembre de 1998, cuando envolvieron los árboles del parque. Bibliografía Hollerstein, Roman. Renzo Piano - Fondation Beyeler. A Home for Art: Foundation Beyeler - A Home for Art. Birkhäuser Verlag, 1998. ISBN 978-3-7643-5919-5. Boehm, Gottfried. Fondation Beyeler. Prestel, 2001. ISBN 978-3-7913-1885-1. Beyeler, Ernst; Büttner Philippe. Fondation Beyeler. Collection. Hatje Cantz, 2008. ISBN 978-3-7757-1946-9. Véase también Museos de Basilea Referencias Enlaces externos Sitio web oficial Archivado el 31 de diciembre de 2005 en Wayback Machine. Museos de Basel
Fondation Beyeler

Fondation Beyeler is een museum voor moderne kunst dat op 21 oktober 1997 werd geopend in Riehen, vlak bij Bazel in Zwitserland. Het gebouw werd ontworpen door de architect Renzo Piano. Gedurende een periode van 50 jaar legde het Zwitserse echtpaar Ernst Beyeler (1921-2010) en Hildy Kunz (1922-2008), naast de activiteiten in hun galerie, een kunstverzameling aan van representatieve werken van de moderne meesters. De collectie omvat ongeveer 200 kunstwerken van kunstschilders uit diverse Europese stromingen, onder wie: Edgar Degas Claude Monet Paul Cézanne Vincent van Gogh Pablo Picasso Paul Klee Andy Warhol Roy Lichtenstein Francis Bacon Bovendien bevat de collectie een 25-tal primitieve kunstwerken uit Afrika, Oceanië en Alaska. In 1982 werd de kunstverzameling door het echtpaar Beyeler overgedragen aan een stichting. Delen ervan werden in 1989 voor het eerst publiek tentoongesteld in het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía in Madrid. Vanaf het najaar van 2026 opent de Fondation Beyeler in Riehen bij Basel geleidelijk haar uitgebreide complex voor het publiek; de volledige opening vindt plaats in januari 2027. Het uitbreidingsproject verbindt het bestaande museum, ontworpen door Renzo Piano, met nieuwe gebouwen van de Zwitserse architect Peter Zumthor, evenals met zorgvuldig gerestaureerde en herbestemde historische panden. De Fondation Beyeler verdubbelt hiermee de omvang van haar park en breidt haar tentoonstellingsruimtes uit. Tentoonstellingen Constantin Brâncuși & Richard Serra (2011) Dalí, Magritte, Miró – Surrealismus in Paris (2 oktober 2011 - 29 januari 2012) Pierre Bonnard (29 januari - 13 mei 2012) Edgar Degas (30 september 2012 - 27 januari 2013 Ferdinand Hodler (27 januari - 26 mei 2013) Collection Renard (9 maart - 5 mei 2013) Max Ernst (26 mei - 8 september 2013) Maurizio Cattelan (8 juni - 6 oktober 2013) Thomas Schütte (6 oktober 2013 - 2 februari 2014) Nordlichter (26 januari - 25 mei 2025) Externe links Website van de Fondation Beyeler
Fundația Beyeler

Fundația Beyeler este un muzeu de artă modernă și de artă contemporană situat în Baselstrasse 101 în comuna Riehen, în Cantonul Basel din Elveția. Istoria Pentru mai mult de 50 de ani cuplul Hildy și Erst Beyeler în afară de faptul că s-au preocupat cu succes de activitatea lor de organizatori de galerii de artă, au colecționat personal opere alese de la artiști clasici moderni. În 1982 pornind de la colecția lor a fost creată "Fundația Beyeler" care a fost expusă, în întregime, pentru prima oară publicului abia în 1989 pe lângă ' Centrul de Arte Reina Sofia ' din Madrid. În octombrie 1997, odată cu deschiderea Fundației Beyeler, al cărei edificiu a fost proiectat și realizat de Renzo Piano, colecția a dobândit un propriu muzeu. Trăsătura fundamentală a acestui muzeu este aceea că el nu se vrea doar un loc unde să fie bine păzit un tezaur prețios, dar se consideră un loc în care trecutul (colecția Beyeler) dialoghează cu prezentul (mostrele excepționale), dedicându-i acestuia din urmă (prezentului) o treime din cele 3.800 mp. Din suprafața muzeului. “Lasciare la bugia di omicidio di sonno„: Ciò è il motto che non è obbedito da Gwenda Halliday, una donna nel suo inizio degli anni '20 che recentemente si è sposata ed ora viene in Inghilterra depositarsi giù là. În mostra permanentă sunt expuse opere ale unor artiști precum: Paul Cézanne, Picasso, Henri Rousseau, Paul Klee, Henri Matisse, Max Ernst, Alberto Giacometti și mulți alții. Arhitectura Legături externe Fondation Beyeler Arhivat în 22 aprilie 2007, la Wayback Machine. – Sito Ufficiale
Музей фонда Бейелер

Музей фонда Бейелер (иногда Музей фонда Бейелера; нем. Fondation Beyeler) — художественный музей в швейцарском городе Риэн (полукантон Базель-Штадт), созданный в 1982 и открытый в здании, построенном по проекту архитектору Ренцо Пиано, в 1997 году; основу музейного фонда составляет коллекция произведений классического модернизма и современного искусства, собиравшаяся супругами Хильди и Эрнстом Бейелерами в течение пяти десятилетий; в 2016 году музей посетили 332 000 человек. История и описание Фонд Бейелер был основан в 1982 году; он владеет коллекцией произведений искусства, собранной супругами Хильди и Эрнстом Байелерами за период в 50 лет. Сама частная коллекция была впервые показанная широкой публике в 1989 году — в Центре искусств королевы Софии; собрание фокусируется на работах классического модернизма и произведениях современном искусстве. Первым директором фонда был сам Эрнст Байелер; 1 апреля 2003 года его сменил Кристоф Витали, а с января 2008 года данный пост занимает куратор Сэм Келлер (род. 1966). В 1994 году итальянскому архитектору Ренцо Пиано было поручено построить зданий для коллекции, которое бы сделало её доступной для широкой аудитории; музей был открыт 18 октября 1997 года в парке Бероуэргутс, расположенном в городе Риэн (полукантон Базель-Штадт). Здание длиною в 127 метров расположено вдоль оживленной улицы Базельштрассе; от шума оно защищено специальной стеной. В 2016 году музей, имеющий общую выставочную площадь в 3800 квадратных метров, насчитывал 332 000 посетителей. В январе 2015 года фонд объявил о намерении построить дополнительное помещение (пристройку) в соседнем бывшем частном парке Иселин-Вебер (Iselin-Weber-Park). В сентябре 2016 года жюри выбрало проект предложенный швейцарской архитектурной фирмой «Peter Zumthor & Partner». Коллекция Бейелер насчитывает около 250 произведений искусства, отражающих персональные взгляды пары владельцев на искусство XX века. Среди прочих авторов, в собрании представлены работы Дега, Сезанна, Моне, Руссо, Ван Гога, Кандинского, Матисса, Леже, Джакометти, Пикассо, Миро, Колдера, Клее, Эрнста, Мондриана, Уорхола, Лихтенштейна и Бэкона. Специальные комнаты «Rothko Rooms» содержат работы Марка Ротко. Произведения современного искусства «сопоставлены» 25 историческими объектами, созданными в племенах из Африки, Океании и Аляски. См. также Шаулагер Кунстхалле Цюриха Музей современного искусства в Базеле Кунстхалле Базеля Примечания Литература Alexander Hosch: Architekturführer Schweiz, die besten Bauwerke des 21. Jahrhunderts, Callwey, München 2015, ISBN 978-3-7667-2149-5, S. 258. Sue Hubbard: «Apollo: Personality of the Year: in 2008 Sam Keller, the former director of Art Basel and Art Basel Miami Beach, became director of the Fondation Beyeler at the invitation of its founder, Ernst Beyeler. He talks to Apollo about his custodianship of one of the worlds finest private museums.» Apollo, Dec. 2010, p. 26+. Gale Academic Onefile. Ссылки Fondation Beyeler (нем.). museums.ch. Swiss Museums Association; ICOM Switzerland. Дата обращения: 4 августа 2019.
Arlesheimer See

Arlesheimer See is an artificial lake within the boundaries of Freiburg im Breisgau district, in Baden-Württemberg, Germany. At an elevation of 212 m, its surface area is 0.060 km². It was first excavated in 1966. The lake, as well as 12 ha of forest surrounding it, is designated as a nature reserve, so the lake is not open for swimming. Due to the high number of found there, detected there, the lake is recognized as a European bird sanctuary under the Birds Directive. References
Lago Arlesheimer

El lago Arlesheimer (en alemán: Arlesheimersee) es un lago situado en la región administrativa de Brisgovia-Alta Selva Negra, en el estado de Baden-Württemberg (Alemania), a una elevación de 212 metros; tiene un área de 6 hectáreas. El lago y sus 12 hectáreas de bosque que lo rodean están designadas reserva natural; no está permitido su baño en él. Referencias Traducido de Arlesheimersee Wikipedia en inglés
Maria in der Tanne

Maria in der Tanne is a small baroque church near Triberg im Schwarzwald in the Black Forest of Germany. The legend behind this church dates from 1644, when a young girl was cured from an eye disease by the water of a nearby spring. Within the next year, a local tailor cured his leprosy by washing in the same spring. The thankful tailor placed a small statue of Mary in the cavity of a fir tree (from which the church draws its name -- "Mary in the Fir"). The statue was forgotten, then rediscovered years later by three Tyrolean soldiers around the year 1700. Shortly thereafter, a small wooden chapel, then a larger stone church, and finally the existing church were built by pilgrims. External links Maria in der Tanne history and photos Triberg Places of Interest