NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
A.M.O.R.C.

A.M.O.R.C. je zkratka pro Antiquus Mysticusque Ordo Rosae Crucis, česky Starý Mystický Řád Růže a Kříže, nazývaný také Rosekruciánský řád. Toto nenáboženské a nepolitické společenství rozšiřuje odedávna vyzkoušené učení rosekruciánů v moderní podobě. Přijímá muže a ženy bez rozdílu rasy, náboženství, sociálního postavení a světového názoru. Sdružením FUDOSI (Světová federace iniciačních řádů a společností) byl A.M.O.R.C. uznán jako legitimní pokračovatel rosekruciánské tradice. K učení Řádu patří meditace, kontemplace, vizualizace a další techniky. Důležitou součástí jsou iniciace, které vycházejí zejména z praxe staroegyptských škol mystérií. Struktura A.M.O.R.C. Starý Mystický Řád Růže a Kříže je rozšířen po celém světě. Jednotlivé jazykové jurisdikce jsou spravovány Velkými lóžemi řízenými Velmistry, které podléhají Nejvyšší velké lóži v čele s Imperátorem. Podle počtu aktivních členů se dále zřizují další struktury pro rituální práci: Lóže, Kapituly, Pronaoi a Atria. V České republice je A.M.O.R.C. registrován jako spolek s názvem Starý Mystický Řád Růže a Kříže A.M.O.R.C., založený v roce 1997. Historie Rosekruciánský řád A.M.O.R.C. byl založen v roce 1915 ve Spojených státech amerických Harveyem Spencerem Lewisem. Stalo se tak poté, co byl H. S. Lewis iniciován do rosekruciánské tradice ve francouzském městě Toulouse s úkolem rozšířit rosekruciánské učení v USA a odtud pak po celém světě. Na území nynější České republiky a Slovenské republiky Řád působí veřejně od roku 1990. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Amorc na Wikimedia Commons www.amorc.org www.amorc.cz
Rosenkorsordenen AMORC

Rosenkors-ordenen AMORC, hvor AMORC er et akronym for den Antikke og Mystiske Orden af Rosenkorset, er en esoterisk og initatorisk, rosenkreutzerinspireret orden. Oprindelse Ordenen blev grundlagt i februar 1915 i New York af den amerikanske okkultist og mystiker Harvey Spencer Lewis (1883 – 1939). Grundlag Ordenen kræver i stil med frimurerne, at et medlem skal bekende sig til en religion; men stiller ingen krav om medlemskab af bestemte religioner. Medlemmerne søger at respektere religiøs tolerance, og i rituel sammenhæng henvises guddommen som "mit hjertes Gud". Ordenens lære er inspireret af monoteisme, karma, reinkarnation og til en vis grad af teosofiens lære om hemmelige mestres hierarki. Ordenens tidsregning henviser til den tid, da farao Akhnaton grundlagde atonkulten. Ordenen hævder at videreføre ældgamle mystiske traditioner, der dels stammer fra rosenkreutzerne og dels fra de ældste tiders mystikere. Medlemmerne og deres uddannelse På verdensplan er der en anslået 100.000 til 150.000 medlemmer. Der er ca 100-150 medlemmer i Danmark. Ordenen er en esoterisk orden opdelt i grader eller erkendelsestrin. Ordenen har officielt 9 grader. Medlemmerne modtager hver måned en monografi med undervisningsmaterialer og parapsykologisk inspirerede eksperimenter. Derfor kan man sige, at ordenen er opbygget som et brevkursus. I vore dage udsendes monografierne i stigende grad som email. Indvielserne til næste grad foregår i hjemmet, hvor medlemmet selv gennemfører ritualerne. Senere kan grader erhverves i et rosenkorstempel. Den skandinaviske storloge Ordenen har afdelinger på alle kontinenter, og der findes en skandinavisk storloge med hovedsæde på Rösans Herrgård i Onsala, Sverige. Det er her skandinaviske medlemmer modtager deres indvielser til højere grader. Den skandinaviske storloge ledes af stormester Live Söderlund Ordenens hovedkvarter Ordenens internationale hovedkvarter ligger i Lachute i Montreal i Canada. Tidligere lå hovedkvarteret længe i San José, Californien. Internationalt har ordenen siden 1990 været ledet af Christian Bernard, der i denne egenskab kaldes ordenens imperator. AMORC AMORC er en forkortelse for: Ancient (and) Mystical Order (of the) Rosy Cross På latin er navnet: Antiquus Mysticusque Ordo Rosae Crucis. Eksterne henvisninger Rosenkors-ordenen AMORC en:Harvey Spencer Lewis
AMORC

Ancient Mystical Order Rosae Crucis (lat. Antiquus Mysticusque Ordo Rosae Crucis), skraćeno A.M.O.R.C., međunarodna je rozenkrojcerska organizacija koja se bavi misticizmom, filozofijom, obrazovanjem i humanitarnim radom. A.M.O.R.C. je posvećen istraživanju, proučavanju i praktičnoj primjeni prirodnih i duhovnih zakonitosti. U Hrvatskoj djeluje pod nazivom Stari i mistični red Ruže i Križa. Vidi još Rozenkrojceri Theodor Reuss Vanjske poveznice Službena stranica Službena stranica AMORC-a u Hrvatskoj
A.M.O.R.C.

De Aloude Mystieke Orde Rosae Crucis (AMORC), ook bekend als de Rozekruisers Orde, is de grootste van de verschillende Rozenkruisersorganisaties. Ze heeft Loges, Chapters en andere onderafdelingen in vele landen en is georganiseerd op basis van de taalgemeenschappen. Zo bestaat er geen Belgische afdeling, maar horen de AMORC-afdelingen in Vlaanderen, Suriname en de eilanden Aruba, Curaçao en Sint Maarten bij de Grootloge der Nederlandssprekende gebieden die zijn zetel heeft in Den Haag. De AMORC is gesticht in 1915 door het initiatief van Harvey Spencer Lewis. AMORC presenteert zichzelf als een wereldwijde filosofische en humanistische, niet-sektarische en apolitieke broederlijke orde die gewijd is aan de studie van de wetten van het leven en het universum. Het lidmaatschap staat open voor mannen en vrouwen, ongeacht ras, religie of geaardheid. Referenties Externe links Grootloge der Nederlandssprekende gebieden Koepelorganisatie
Starożytny i Mistyczny Zakon Różo-Krzyża

Starożytny i Mistyczny Zakon Różo-Krzyża, łac. Antiquus Mysticusque Ordo Rosae Crucis, ang. The Ancient Mystical Order Rosae Crucis, w skrócie AMORC – odłam różokrzyżowców, największa obecnie światowa organizacja odwołująca się do tradycji tego ruchu. Założony w 1915 roku w Nowym Jorku przez H. Spencera Lewisa, w wyniku rozłamu w Memphis-Misraim. Organizacja posiada szereg lokalnych oddziałów w ponad 85 krajach, podlegających Wielkiej Loży na czele z Wielkim Imperatorem. Pod koniec lat 90. XX wieku liczyła około 200 tysięcy członków. Jej siedziba znajduje się w San Jose, gdzie od 1927 roku posiada kompleks z własną uczelnią, biblioteką, muzeum, archiwum i planetarium. Budynki architektonicznie nawiązują do świątyni starożytnego Egiptu. Centrala europejska mieściła się w Brukseli. AMORC wydaje szereg publikacji, z których głównym periodykiem jest Rosicrucian Digest. Utrzymuje się głównie ze sprzedaży książek oraz datków od członków i sympatyków. Organizacja przypisuje sobie starożytne pochodzenie od Echnatona i Mojżesza. Ma wywodzić się bezpośrednio z sięgającej XV wieku p.n.e. nieprzerwanej linii nauczycieli duchowych różokrzyża, do której należeć mieli m.in. Salomon, Jezus, esseńczycy, Francis Bacon, Kartezjusz, Isaac Newton i Benjamin Franklin. Jej nauczanie przedstawiane jest jako niereligijne i ponadwyznaniowe poszukiwanie i doskonalenie ukrytych pierwiastków duchowych w człowieku, mających doprowadzić do maksymalnego wykorzystania wewnętrznego potencjału oraz życia zgodnie z prawami natury. W tym celu wykorzystywane są rozmaite praktyki medytacyjne, polegające na wizualizacji szczęścia, bogactwa, zdrowia etc. Wierzą w Boga jako Wielkiego Architekta, który stworzył świat i ustalił rządzące nim niezmienne prawa. Uznają także reinkarnację, twierdząc że człowiek odradza się co 144 lata. W Polsce reprezentowane było przez dwa nurty – Towarzystwo dla Badania Chrześcijaństwa Różokrzyżowego (gł. bracia Chobotowie) i Towarzystwo Miłośników Wiedzy i Przyrody. Z uwagi na przyjętą w Zakonie rytualistykę struktura ta bywa niejednokrotnie określana w literaturze mianem wolnomularstwa okultystycznego. W jej nauczaniu przeplatają się elementy ezoteryczne, gnostyckie, teurgiczne i parapsychologiczne. Zobacz też Włodzimierz Tarło-Maziński Przypisy Bibliografia Religions of the World: A Comprehensive Encyclopedia of Beliefs and Practices. edited by J. Gordon Melton and Martin Baumann. Santa Barbara: ABC-CLIO, 2010. ISBN 978-1-59884-203-6. Linki zewnętrzne Polska strona zakonu
Rosenkors-Orden

Rosenkors-Orden, Antiquus Mysticusque Ordo Rosae Crucis (AMORC), är en ideell organisation som definierar sig som "en världsomspännande ideell organisation som förmedlar praktisk och teoretisk kunskap om andlig och personlig utveckling". Rosenkors-Orden grundades 1915 i USA av Harvey Spencer Lewis. Ordern är en av flera Rosenkreuz-ordnar. Historia Grunden för organisationen lades 1915, då H. Spencer Lewis mottog en koncession från Theodor Reuss, ledaren för Ordo Templi Orientis (OTO), och påbörjade arbetet med att grunda en loge i USA. Efter flera misslyckade försök bildades AMORC i Florida 1925. Två år senare flyttade Spencer och hans familj, som tillsammans innehade de flesta posterna i den nybildade orden, verksamheten till San Jose i Kalifornien och köpte ett tryckeri och en radiosändare. Förutom att han hade en bakgrund inom det ockulta var Lewis en mycket skicklig marknadsförare och reklamman, och när AMORC väl hade kommit på fötter lockade den nya orden till sig en växande ström av medlemmar. Därigenom drog den till sig oönskad uppmärksamhet från R. Swinburne Clymer, ledare för Fraternitas Rosae Crucis (FRC) med säte i Pennsylvania, som hävdade att FRC hade ensamrätten att använda termen Rosae Crucis, Rosenkorsare. Under en stor del av 1930-talet förde de båda ordnarna en aggressiv men resultatlös strid om sina respektive ursprung, en strid som till slut gick till domstol. Mitt under denna kamp erbjöd sig Aleister Crowley att stödja Lewis mot Clymer, men Lewis tackade nej. När Lewis gick bort 1939 övertogs posten som imperator av hans son, Ralph Maxwell Lewis. De flesta av AMORC:s ursprungliga monografier och ritualer drogs in kort därefter och har inte använts sedan dess. Med en ny serie ritualer och läror utvecklades AMORC till den kanske mest framgångsrika av alla hemliga ordnar under 1900-talet, och organisationen finns nu i de flesta amerikanska städer och i många andra länder världen över. När Ralph Maxwell Lewis gick bort 1987 övertogs posten som imperator av Gary L. Stewart. Två år senare 1990, avsattes Stewart av AMORC:s styrelse efter att ha åtalats för förskingring. Stewart ersattes av Christian Bernard, som var imperator ända till 2019. I augusti 2001 höll världskonventionen till i Göteborg. Referenser Externa länkar Svensk hemsida
Mineraloelraffinerie Oberrhein

The MiRO Mineraloelraffinerie Oberrhein GmbH & Co. KG (MiRO) is the largest oil refinery of Germany located at the Upper Rhine in Karlsruhe. History In 1962, the Esso-Raffinerie by Esso came into operation, followed by the DEA-Scholven GmbH oil refinery company in 1993. DEA-Scholven GmbH was later renamed Oberrheinische Mineralölwerke GmbH in 1969. Both refineries were located directly side by side in the Karlsruhe district Knielingen, only separated by the Alb river, which caused heavy competition. To be able to compete with refineries in other regions, these two refineries merged on October 1, 1996, into a single refinery company which was named MiRO Mineraloelraffinerie Oberrhein. In response to the escalation of the Russo-Ukrainian War, the then German government Scholz cabinet placed the company Rosneft, which owns 25 percent of the MiRO, under trust of the Federal Network Agency on September 16, 2022. Production Almost 99 percent of the petroleum the refinery processes in its production comes from the Transalpine Pipeline, which ends in Karlsruhe. The remaining one percent are delivered by trucks from smaller oil extraction sites located in the Palatinate region. The South European Pipeline, which ends in Karlsruhe too, is also connected to the MiRO refinery, but not in use anymore. That dependence from a single pipeline caused multiple outages in the past, like in December 2020, when cold weather conditions caused a failure of the pumps. According to the companies own statements, around 15 million tons of petroleum are processed, resulting in production of one-third of the German gasoline consumption and one-eight of the German diesel consumption. References External links Official website
MiRO (raffinerie de pétrole)

La raffinerie MiRO (Mineraloelraffinerie Oberrhein GmbH & Co. KG) est la deuxième raffinerie de pétrole la plus importante d'Allemagne. Elle est située à Karlsruhe, dans le land du Bade-Wurtemberg. Elle a été formée en 1996 par fusion des établissements de DEA et Esso. Elle possède une capacité de raffinage de 310 000 barils par jour. Références Articles connexes Raffinage du pétrole Liste de raffineries de pétrole Portail des énergies fossiles Portail de l’Allemagne
Верхньорейнський нафтопереробний завод

Верхньорейнський нафтопереробний завод (нім. MiRO Mineraloelraffinerie Oberrhein GmbH & Co. KG (MiRO)) — найбільший нафтопереробний завод Німеччини, розташований в Карлсруе. Історія У 1962 році відкрито Esso-Raffinerie підрозділ Esso та перейменовано в 1993 році на DEA-Scholven GmbH. DEA-Scholven GmbH перейменовано на Oberrheinische Mineralölwerke GmbH в 1969 році. Обидва нафтопереробні заводи були розташовані поруч у районі Кнілінген Карлсруе, відокремлені лише річкою Альб, що викликало гостру конкуренцію. Щоб мати можливість конкурувати з нафтопереробними заводами в інших регіонах, ці два нафтопереробні заводи об’єдналися 1 жовтня 1996 року в єдину нафтопереробну компанію, яка отримала назву «MiRO Mineraloelraffinerie Oberrhein». Через ескалацію російсько-української війни 16 вересня 2022 року тодішній німецький уряд Шольца передав компанію «Роснефть», яка володіє 25 відсотками MiRO, під оруду Федерального мережевого агентства. Виробництво Майже 99 відсотків нафти , яку переобляє нафтопереробний завод, надходить із Трансальпійського нафтогону, який закінчується в Карлсруе. Південноєвропейський нафтогін, який також закінчується в Карлсруе, також підключений до нафтопереробного заводу MiRO, але більше не використовується. Ця залежність від одного трубопроводу спричиняла численні збої в минулому, як-от у грудні 2020 року, коли через холодні погодні умови вийшли з ладу насоси. Згідно з власними заявами компаній, переробляється близько 15 мільйонів тонн нафти, в результаті чого виробляється одна третина споживання бензину в Німеччині і одна восьма споживання дизельного палива в Німеччині. Примітки Посилання Офіційний сайт
Festspielhaus Baden-Baden

The Festspielhaus Baden-Baden, located in the spa town of Baden-Baden, is Germany's largest opera and concert house, with a 2,500-seat capacity. The building was originally built in 1904 as Baden-Baden central railway station. This replaced the original railway station, constructed in 1845 as a part of a branch line connecting Baden-Baden station in the western outskirt with the city center. The building served as a railway station for several decades until the closure of the branch line, in 1977. The new construction was architecturally integrated with the former railway station and today encompasses the box office, the restaurant Aida, and a children's music space called Toccarion, sponsored by the Sigmund Kiener Foundation. Built by the Viennese architect Wilhelm Holzbauer, the concert hall opened on 18 April 1998. Following initial public startup funding, the Festspielhaus successfully converted to become the first privately financed European opera and concert company. Between 2003 and 2015, the Festspielhaus Baden-Baden Cultural Foundation presented the annual Herbert von Karajan Music Prize. References External links Media related to Festspielhaus Baden-Baden at Wikimedia Commons Official website
Festspielhaus Baden-Baden

La Festspielhaus Baden-Baden (en castellano, Casa de los Festivales de Baden-Baden) es una sala de conciertos y ópera situada en la ciudad de Baden-Baden, constituyéndose con su aforo para 2.500 espectadores como la sala más grande de Alemania para este tipo de eventos. La construcción moderna del teatro, inaugurada el 18 de abril de 1998, integra la antigua estación de ferrocarril de la ciudad y fue construida por el arquitecto vienés Wilhelm Holzbauer. La Festspielhaus Baden-Baden fue concebida desde sus inicios como una institución cultural privada, siendo el primer teatro de ópera europeo que no se financia a través del estado. El teatro es dirigido por Andreas Mölich-Zebhauser y pertenece a la fundación privada Festspielhaus Baden-Baden, la cual otorga desde el año 2003 el galardón Herbert von Karajan Music Prize a ilustres de la música. Programa El programa anual de la Festspielhaus Baden-Baden se divide en cuatro periodos: primavera, verano, otoño e invierno. Cada festival presenta como mínimo una producción de ópera y varios conciertos de música clásica. Tres veces al año son invitadas renombradas compañías de Ballet y varios shows de entretenimiento. Entre las producciones de ópera de la Festspielhaus Baden-Baden se encuentran: La traviata (Valery Gergiev, Director / Philippe Arlaud, Dirección, 2001), Fidelio (Simone Young, Directora / Philippe Arlaud, Dirección, 2002), El rapto en el Serrallo (Marc Minkowski, Director / Macha Makaieff y Jérôme Deschamps, Dirección, 2003), El anillo del nibelungo (Valery Gergiev, Director y concepción / George Tsypin, Escenografía, 2003/2004), Rigoletto (Thomas Hengelbrock, Director / Philippe Arlaud, Dirección, 2004), Parsifal (Kent Nagano, Director / Nikolaus Lehnhoff, Dirección, 2004), La flauta mágica (Claudio Abbado, Director / Daniele Abbado, Dirección, 2005), Aida (Kazushi Ono, Director/ Robert Wilson, Dirección, 2006), Lohengrin (Kent Nagano, Director / Nikolaus Lehnhoff, Dirección, 2006). La Festspielhaus Baden-Baden trabaja además seguido con la Orquesta Sinfónica de la SWR de Baden-Baden y Freiburg, el Teatro Mariinski de San Petersburgo y el Festival d'Aix-en-Provence. La Festspielhaus Baden-Baden mantiene desde 2003 un programa educativo llamado Education-Programm. Bajo el tema "Kolumbus - Klassik entdecken" se introduce a niños y estudiantes a la música clásica. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Festspielhaus Baden-Baden. Sitio oficial
Фестивальний зал (Баден-Баден)

Фестивальний зал (нім. Festspielhaus Baden-Baden) — оперний і концертний зал у місті Баден-Баден, Баден-Вюртемберг, Німеччина. Має 2500 глядацьких місць та є найбільшим подібним залом у Німеччині. Фестивальний зал відкрито в 1998 році, він не має власного ансамблю. Оперні, концертні та балетні вистави всесвітньо відомих артистів і ансамблів фінансуються приватним фондом. Крім чотирьох щорічних фестивальних етапів і додаткових індивідуальних заходів з класичної музики, елітних розваг і джазу, тут також відбуваються концерти New Pop Festival. Майно належить місту Баден-Баден, яке придбало його за 18,4 мільйона євро у 2021 році та передало його Festspielhaus gGmbH. Спочатку будівля побудована в 1904 році як центральний залізничний вокзал Баден-Бадена. Він замінив перший вокзал, побудований в 1845 році у складі колії, що сполучала станцію Оз на західній околиці з центром міста. Будівля кілька десятиліть була залізничним вокзалом до закриття колії в 1977 році. Нова споруда архітектурно інтегрована з колишнім залізничним вокзалом і сьогодні має касу, ресторан «Аїда» та дитячий музичний простір під назвою «Токкаріон», спонсорований Фондом Зигмунда Кінера. Концертний зал, побудований віденським архітектором Вільгельмом Гольцбауером, відкрито 18 квітня 1998 року. Після початкового державного фінансування фестивальний зал успішно перетворився на першу європейську оперну та концертну компанію, що фінансується приватно. У 2003-2015 рр. «Festspielhaus Baden-Baden Cultural Foundation» вручала щорічну музичну премію Герберта фон Караяна. Примітки Посилання Офіційний сайт
Schloss Eichtersheim

Schloss Eichtersheim, formerly also Schloß Eichtersheim is a manor house situated in Eichtersheim, Baden-Württemberg, Germany. Origins The manor was first built in the sixteenth century when it served as a private home. It is entirely surrounded by a moat. A sandstone bridge leads to the main entrance. The manor is surrounded by simplistic gardens that are almost wood-like. Schloss Rheydt Today The manor was purchased by the town of Angelbachtal from the last private owner of the manor in the 1980s. Since then the manor has undergone both interior and exterior restoration. Since the purchase by the town of Angelbachtal vast parts of Schloss Rheydt have been converted into office space as the manor now accommodates the townhall. Events Due to the size of the manor gardens various local events now take place in or outside the manor, such as: Whitsun market with lighting of the castle park Jousting and mediaeval fair Pottery and artists market Castle park serenade Highland games Christmas market External links Schloss Eichtersheim website Archived 2008-05-24 at the Wayback Machine (German)
Krottental-Karbach

Das Gebiet Krottental-Karbach ist ein mit Verordnung vom 6. Februar 1991 des Regierungspräsidiums Tübingen ausgewiesenes Naturschutzgebiet (NSG-Nummer 4.183) im Gebiet der Stadt Wangen im Allgäu und der Gemeinde Amtzell im baden-württembergischen Landkreis Ravensburg in Deutschland. Lage Das 16 Hektar große Naturschutzgebiet Krottental-Karbach gehört naturräumlich zum Westallgäuer Hügelland. Es liegt etwa 3,5 Kilometer nordwestlich der Innenstadt Wangens, westlich der Autobahnanschlussstelle „Wangen-West“, zwischen den Weilern Hagmühle, Untermatzen, Krottental und Grünenberg, auf einer Höhe von 560 m ü. NN. In den Flurkarten werden diese Gemarkungen mit Leupolz (zu Wangen) und Amtzell (zu Amtzell) bezeichnet. Das in Nord-Süd-Richtung zwei Kilometer lange Naturschutzgebiet wird vom Karbach, einem Zufluss der Unteren Argen, durchflossen. Das Tal ist Teil einer alten Abflussrinne, die sich zwischen den beiden letzten Eiszeiten vom ehemaligen Wurzacher See – das heutige Wurzacher Ried – bis zur Unteren Argen zog. In dieser Rinne bewegte sich während der Würmeiszeit eine Zunge des Rheingletschers nach Norden. Schutzzweck Wesentlicher Schutzzweck ist die Erhaltung – und in Teilen die Wiederherstellung – einer naturnahen, von extensiver Wiesennutzung geprägten voralpinen Talaue, deren hoher ökologischer Wert im Verbund unterschiedlicher Feuchtbiotope liegt, die Lebensraum einer artenreichen, charakteristischen Tier- und Pflanzenwelt sind. Der Schutzzweck umfasst darüber hinaus beispielhaft den Schutz eines Gewässers in seiner Talaue, dessen Grenze vom eindeutigen Verlauf des Niedergestades (rezente Talaue) bestimmt wird. Als typisches Landschaftselement in der Kulturlandschaft Oberschwabens und als Nahrungsbiotop für Brut- und Rastvögel bildet es einen wichtigen Teil im Verbund der Oberschwäbischen Gewässer und Feuchtgebiete. Flora und Fauna Flora Folgende schützenswerte Arten sind zu nennen (Auswahl): Einbeere (Paris quadrifolia), eine giftige Pflanzenart aus der Familie der Germergewächse Blauer Eisenhut (Aconitum napellus), ein Vertreter der Familie der Hahnenfußgewächse Großes Zweiblatt (Listera ovata), eine Art aus der Familie der Orchideen Fauna Das Karbachtal ist aufgrund seiner unterschiedlichen Lebensräume mit Laichgewässern, Sommer- und Winterquartieren Existenzgrundlage zahlreicher Amphibien, aber auch (Zug-)Vögel, Insekten, Spinnen und andere Tiergruppen finden hier geeignete Lebensbedingungen. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Ravensburg Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg Literatur Regierungspräsidium Tübingen, Referat für Naturschutz und Landschaftspflege (Hrsg.): Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Tübingen. 2. überarbeitete und ergänzte Auflage. Thorbecke, Ostfildern 2006, ISBN 3-7995-5175-1, S. 344–346. Weblinks Weblink der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW) Einzelnachweise