NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Abbaye Saint-Georges d'Isny

L'abbaye Saint-Georges est une ancienne abbaye bénédictine à Isny im Allgäu, dans le Land de Bade-Wurtemberg. Historique L'abbaye Saint-Georges est fondée en 1096 par les comtes d'Altshausen-Veringen (de). Le pape Pascal II la confirme en 1106. Vers la fin du XIIe siècle, des bénédictines s'installent aussi à Isny puis vont à Rohrdorf (aujourd'hui un quartier d'Isny). La ville d'Isny se fonde autour de l'abbaye. En 1281, le roi Rodolphe donne à la demande de son ami Henri d'Isny les privilèges d'une ville. L'église abbatiale romane et les premiers locaux brûlent en 1284. Aussitôt une église-halle est reconstruite et consacrée en 1288. Après la prospérité économique, l'abbaye est décimée par la peste en 1350. Au moment de la Réforme protestante, la ville d'Isny se convertit au protestantisme. En 1534, l'église abbatiale subit l'iconoclasme. La situation économique de l'abbaye s'améliore que dans le premier tiers du XVIIe siècle; de nombreux bâtiments sont élevés ou bâtis, mais ils sont détruits par un incendie en 1631. En 1656, Michael Beer (de) mène la reconstruction dans le style baroque. L'actuelle église abbatiale est construite par Giulio Barbieri (de) entre 1660 et 1666. Un deuxième essor a lieu grâce à Alfons Torelli, abbé de 1701 à 1731. Johann Georg Gilt (de l'école de Wessobrunn) et Johann Michael Holzhey (de) rénovent en 1757 et 1758 l'église dans un style rococo. En 1781, l'abbaye est autonome et fait partie des états impériaux. L'abbaye Saint-Georges fait partie du collège des abbayes impériales du Rhin (de) puis en 1792 de Souabe (de). Lors de la sécularisation en 1803, l'abbaye Saint-Georges et la ville d'Isny reviennent au comte Otto Wilhelm von Quadt-Wykradt (de) qui fait sa demeure de l'abbaye. Pendant le Troisième Reich, elle accueille les Jeunesses hitlériennes jusqu'en 1943. Plus tard, les lieux servent d'établissement pour personnes âgées jusqu'en 1996. Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : Klosterdatenbank Portail du catholicisme Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Bade-Wurtemberg
Abdij van Sankt Georg

De Abdij van Sankt Georg was een tot de Zwabische Kreits behorende abdij binnen het Heilige Roomse Rijk. De abdij lag binnen de in rijksstad Isny; die plaats heet nu Isny im Allgäu. De geschiedenis van de rijksabdij St. Georg in Isny begon met de stichting van de kerk door de graven van Alsthausen-Veringen. De kerk werd in 1042 aan Jacobus Major en Joris gewijd en overgedragen aan benedictijnen uit Altshausen en Hirsau om er een klooster te stichten. Het klooster werd nog in hetzelfde jaar tot abdij verheven. Paus Paschalis II bevestigde in 1106 de stichting en nam de abdij in zijn bescherming aan. Na 1171 werd op voormalig kloostergebied een marktvestiging aangelegd, die in 1235 tot stad werd verheven. Juridische twisten tussen de abdij en de stad Isny werden in 1290 bijgelegd. In 1306 kwam de kloostervoogdij aan de drosten van Waldburg (Truchsess von Waldburg). In 1365 kreeg Isny de status van rijksstad. Na de Reformatie leidde dat tot grote problemen tussen de protestantse rijksstad en de katholieke abdij. Bij de deling van het huis Waldburg in 1429 kreeg de tak Trauchburg-Scheer de kloostervoogdij. Na een lange strijd tussen de voogd en het klooster over de onafhankelijkheid van het klooster werd er in 1693 een vergelijk gesloten: de heren van Waldburg werden erfelijk kastenvoogd. Sinds het eind van de vijftiende eeuw probeerde het klooster tevergeefs rijksvrij te worden. In 1781 kwam er een eind aan de voogdij van Waldburg en werd de volledige vrijheid verworven met landsheerlijkheid op de Viehweide, de Herrenberg, de Adelegg, de Blockwiesen en in Eisenbach. In 1782 werd de abt toegelaten tot de bank van de Zwabische rijksprelaten van de Rijksdag. Paragraaf 24 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 regelde het volgende: de graaf van Quadt krijgt als schadeloosstelling voor het verlies van Wickrath en Schwanenberg de abdij en de stad Isny. Artikel 24 van de Rijnbondakte van 12 juli 1806 stelde het graafschap Isny onder de soevereiniteit van het koninkrijk Württemberg: de mediatisering.
Klasztor św. Jerzego w Isny im Allgäu

Klasztor św. Jerzego (niem. Kloster St. Georg) – dawne opactwo benedyktynów, a następnie rezydencja grafów Quadt-Wykradt-Isny znajdująca się w niemieckim mieście Isny im Allgäu. Historia Kościół pw. śś. Jakuba i Jerzego w Isny poświęcono w 1042 roku. W 1096 opiekę nad świątynią przekazano zakonowi benedyktynów z zamiarem założenia przy niej klasztoru. Powstanie placówki potwierdził w 1106 papież Paschalis II. Około 1180 kościół przeszedł pierwszą przebudowę. W 1189 zakonnice przeniosły się do Rohrdorfu, od tej pory posługiwali tu jedynie mężczyźni. Kompleks spłonął w 1284 roku, w 1288 konsekrowano kościół klasztorny odbudowany w stylu gotyckim. W 1350 wszyscy zakonnicy zmarli wskutek epidemii. W latach 1481–1484 wzniesiono m.in. krużganek i refektarz. W latach 1501–1532, za kadencji opata Philippa von Steina, w klasztorze wprowadzono reformę opracowaną przez zakonników z opactwa w Melku. W 1534 protestanccy mieszkańcy miasta przeprowadzili atak ikonoklastyczny na klasztor. W 1583 zakonnicy zmuszeni byli oddać luteranom miejski kościół farny św. Mikołaja. Opactwo ponownie ucierpiało wskutek pożaru w 1631 roku i epidemii dżumy cztery lata później. W latach 1650–1666 kompleks przebudowano w stylu barokowym wg projektu Michaela Beera. Rozkwit przypadł na kadencję opata Alfonsa Torellego w latach 1701–1731. W 1757 kościół klasztorny udekorowano freskami autorstwa Johanna Michaela Holzheya i nową sztukaterią, nadając mu rokokowy wystrój. W 1803 placówkę zlikwidowano w okresie okupacji napoleońskiej. Właścicielem kompleksu został graf Otto Wilhelm von Quadt-Wykradt-Isny, który przekształcił dawny klasztor w swoją rezydencję. Dawny kościół klasztorny stał się katolickim kościołem parafialnym. Rodzina Quadtów sprzedała obiekt w 1942 władzom miasta Stuttgart. Do 1943 mieścił się tu ośrodek Hitlerjugend, a w następnych latach funkcjonowała tu klinika geriatryczna i dom opieki. Kościół wyremontowano w latach 1946–1947 i 1994–1996, a w 1976 zainstalowano w nim 32-głosowe organy. W 1996 klasztor zakupiła grupa mieszkańców miasta, która założyła fundację opiekującą się kompleksem. Ulokowano tu siedzibę Muzeum Miejskiego, Galerii Miejskiej i Galerii Sztuki im. Friedricha Hechelmanna. Galeria Przypisy
Монастырь Святого Георгия (Исни)

Монастырь Святого Георгия (нем. Kloster St. Georg) — бывший бенедиктинский монастырь, располагавшийся в баден-вюртембергском городе Исни-им-Алльгой и основанный в 1096 году. Был распущен в ходе секуляризации 1803 года и в 1806 стал называться замок Исни (нем. Schloss Isny). Монастырская церковь Святых Георгия и Иакова была передана городу в 1868 году, став приходской; в 1942 году замок был продан городу Штутгарт, который использовал его здания для размещения больницы и дома престарелых. Примечания Литература Rudolf Reinhardt: Reichsabtei St. Georg in Isny 1096—1802. Beiträge zur Geschichte und Kunst des 900jährigen Benediktinerklosters. Konrad, Weißenhorn 1996, ISBN 3-87437-386-X Martin Samland: Die Chronik des Klosters Isny. Historiographie und Wirklichkeit, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 128. Jg. 2010, S. 13-42 (Digitalisat) Hans Ulrich Rudolf (Hrsg.), Berthold Büchele, Ursula Rückgauer: Stätten der Herrschaft und Macht — Burgen und Schlösser im Landkreis Ravensburg. Jan Thorbecke Verlag, Ostfildern 2013, ISBN 978-3-7995-0508-6, S. 231—233. Ссылки Konstantin Maier. Benediktinerabtei St. Georg Isny — Geschichte (нем.). kloester-bw.de. Klöster in Baden-Württemberg. Дата обращения: 7 февраля 2019.
Deutsches Zweirad- und NSU-Museum

The Deutsches Zweirad- und NSU-Museum in Neckarsulm, Germany has a collection of historic motorcycles and bicycles in a five-story split-level building dating to 13th Century. Motorcycles representing 50 manufacturers are displayed, including a reproduction of the 1885 Daimler Einspur, the first gasoline, internal combustion motorcycle, and an 1894 Hildebrand & Wolfmüller, the first production motorcycle. There is also an exhibit of NSU Motorenwerke AG vehicles. History Neckarsulm and NSU were formerly often interchangeable terms. The two-wheeler was not invented in Neckarsulm, but NSU was one of the first companies in the world to produce bicycles starting in 1886, and starting in 1901, motorcycles. So the idea was to build a motorcycle museum in Neckarsulm, Germany. One important reason was the two-wheeled crisis in the mid-1950s. For later generations, it was said at the time, dying two-wheeled technology should be documented and handed down. With the support of FA NSU and the Deutsches Museum in Munich, especially its head of department Dipl. Eng Max Rauck, the Deutsches Zweirad-Museum was established on initiative of former Mayor Dr. Hans Hoffmann in the Deutschordensschloss, a former castle of the Teutonic Knights. It was inaugurated on Saturday, 19 May 1956, in the presence of domestic and foreign guests. The exhibition comprised at that time about 70 exhibits, which were presented on 600 m2. In 1971, it was the first exhibition on the subject of world record vehicles. In the years from 1956 to 1977, the museum received around half a million visitors. The exhibition space and the number of exhibits were continuously enlarged. 1981 200 exhibits on 900 m2 were shown and in 1984 the area again expanded to 1200 m2. in 1986, the NSU department opened, and the museum was given its present name: "Deutsches Zweirad – and NSU-Museum". In 1989, the museum was remodeled. At this time, the two historical Bandhaus and Amtshaus (palace) buildings were connected by a modern steel and glass ramp/staircase. The name "staircase" is misleading, because the individual floors are accessible with wheelchair ramps. In 1991, the museum reopened with an area of almost 2000 m2 with 350 exhibits. In 2005, the new conception of the museum started with a redesign of the racing department on the second floor. The new design offered a public open house event in its 50th anniversary year of 2006. See also Outline of motorcycles and motorcycling References Fr. Herzog (1923), NSU 1873–1923 – Zum 50-jährigen Bestehen der Neckarsulmer Fahrzeugwerke Aktiengesellschaft Neckarsulm (Facsimile of original, made in January 1987 ed.), Neckarsulm: NSU GmbH, ASIN B00AKOP5V0 Dr. Erhard Klotz (1981), Eine Idee kam ins Rollen. 25 Jahre Deutsches Zweirad-Museum Neckarsulm, City of Neckarsulm government External links Official website
Deutsches Zweirad- und NSU-Museum

Het Deutsches Zweirad- und NSU-Museum is een Duits museum gespecialiseerd in de geschiedenis van de fiets en de motorfiets. Het bevindt zich in Neckarsulm in het voormalige gebouw van de Duitse Orde en is geopend in 1956. Het is het oudste motormuseum van Duitsland en heeft een van de grootste tweewielercollecties van dit land. De collectie geeft een overzicht van de ontwikkeling van de allereerste fietsen en de allereerste motoren tot de modernste fietsen en racemotoren. Het herbergt de grootste Duitse historische collectie in zijn soort. Het museum heeft een vloeroppervlakte van bijna 2000 m² en telt zes verdiepingen. Het museum bestaat uit twee delen. Het 'Zweirad' museum dat verreweg het grootste is, toont de geschiedenis van de fiets, van de allereerste tweewielige loopfiets, via de hoge bi tot de standaardfiets en de latere variaties daarop, en van de motorfiets. Het NSU-museum geeft een overzicht van de geschiedenis van de firma NSU en de producten van dit bedrijf, met name motorfietsen, maar ook andere producten, zoals enkele klassieke auto-modellen. Externe link Officiële website
Deutsches Zweirad- und NSU-Museum

Deutsche Zweirad- und NSU-Museum i Neckarsulm ligger i Deutschordensschloss och öppnades 1956. Museet är ett av de största i sitt slag med 300 utställningsföremål. Förutom cykelns och motorcykelns historia och utveckling visar museet NSU:s historia. NSU har präglat stadens historia med sina cykel- och motorcykeltillverkning. Museet har byggts ut i olika omgångar och NSU-avdelningen öppnades 1986. Se även NSU Motorenwerke AG Referenser
Gymnasium Schramberg

Gymnasium Schramberg is a German gymnasium (secondary school) in Schramberg in the Black Forest founded in 1840. Currently it has ca. 900 pupils and 65 teachers. The building The building from 1972/73 consists of five concrete blocks arranged in semicircular form. From right to left each block is one floor higher than the preceding one. On the left of the highest block there is a gymnasium (sports hall). Behind the entrance hall in block 3 there is an auditorium (Aula), which is used for school events as well as for minor cultural or political events for the general public. In 2007 a cafeteria (Mensa) was added in front of the highest block, where up to 300 students can have meals. History The school's history goes back to 1840 when a one-class Realschule was founded, privileged by the King of Württemberg. It was located in the same building as the then elementary school until 1876 in which year it was moved to a building nearby. In 1888 a second class was added and by 1905 the school had five teachers who taught six classes in a combined Realschule and a formerly private Lateinschule. In the same year the first girls were admitted. In 1906 the school moved to a building of its own, the very same building which houses today's Schramberg Realschule. In 1937 the Nazi administration named the school Oberschule für Jungen (secondary school for boys). in 1940 the first students took their Abitur exams. After World War II Schramberg was occupied by French troops and teaching activities were suspended until October 1945. In 1953 the school was given its present name Gymnasium Schramberg. Increasing numbers of students made it necessary to build annexes and even find rooms in other municipal buildings. In 1968 the Schramberg Council decided to build a new Gymnasium which was erected at the present site off Berneckstraße and was dedicated in 1973. Even the new building became too small when in 1980 the number of students reached 1,407, and again rooms in the nearby elementary school had to be occupied by Gymnasium girls and boys. In 1990 the school celebrated the 150th anniversary of its foundation and the 50th anniversary of Abitur exams. School twinning The school has regular exchange programmes with several foreign schools. Due to the town twinning agreement between Schramberg and Hirson, France, the Collège Georges Cobast in Hirson is one of them. Other French partner schools are Sainte-Thérèse at Quimper, Brittany and the Collège St. Joseph at Voiron, Isère. Contacts to Romania have led to exchange programmes with a school in Sibiu. In recent years contacts with schools in Poland have been started. Some prominent persons linked to Gymnasium Schramberg Prominent teachers Robert Ditter Bernd Richter Prominent alumni Kerstin Andreae Martin Weppler Franz Baumann Martin Grüner Christophe Neff Further reading Gymnasium Schramberg (Ed.): Gymnasium Schramberg - 1840, 1940, 1990 Festschrift zum Doppeljubiläum 150 Jahre Geschichte, 50 Jahre Abitur. Schramberg 1990. Notes
Gymnasium Schramberg

Le Gymnasium Schramberg (en français : Lycée de Schramberg) est l’un des plus grands gymnasiums de Forêt-Noire avec environ 940 élèves et 50 enseignants. Histoire Le début du lycée se situe vers 1840, où l’école débute comme Realschule, une sorte de collège. Depuis 1940, l’école est devenue un vrai lycée avec une classe bachelière. Depuis 1945, l’école est nommée Gymnasium (lycée). Le 24 et 25 juillet 2015 fut célébré le 175e anniversaire de ce lycée – qui débuta en 1840 comme Realschule. Le Gymnasium Schramberg était un des premiers lycées allemands à avoir des échanges d’élèves avec la France et les États-Unis, et cela déjà durant les années 1960 (1964) du siècle dernier. Ceci est surtout dû à deux hommes, à Konstantin Hank, le maire de Schramberg qui, durant presque 30 ans, engagea un des premiers jumelages de ville franco-allemands (Schramberg/Hirson), et à Robert Ditter, le proviseur du lycée de Schramberg de 1964 à 1988. Quelques personnalités liées au Gymnasium Schramberg Ce paragraphe est dédié aux enseignants et anciens élèves ayant une certaine célébrité nationale ou même internationale. Enseignants Bernd Richter, un des fondateurs du ÖDP (Ökologisch-Demokratische Partei), Robert Ditter (1924–2007), proviseur du lycée de 1964 à 1988, Josef Bulach (1935–), homme politique de la CDU, proviseur du lycée à partir de 1988. Anciens élèves Kerstin Andreae, femme politique Alliance 90 / Les Verts, membre du Bundestag Christophe Neff, géographe franco-allemand et blogueur. Notes et références Portail de l’éducation Portail du Bade-Wurtemberg
Bizerba

Bizerba je německý poskytovatel vážících a nářezových technologií pro retail a průmyslových vážících, kontrolních a etiketovacích systémů. Historie Bizerba byla založena v roce 1866 bratry Bizerovými v Balingenu. Svůj první patent získala v roce 1924. V roce 1965 firma představila své první elektronické zařízení. V roce 1993 byla založena česká pobočka pod názvem Bizerba Váhy s Systémy s.r.o., jejímž ředitelem a jednatelem se stal Karel Spěšný. V roce 2002 Bizerba přestavila první dotykovou obrazovku třídy CE, o pět let později byla zahájena výroba první generace modulární kontrolní váhy. V roce 2011 se CEO společnosti stal Andreas Wilhelm Kraut. V roce 2015 došlo k otevření pobočky v Singapuru. Jméno společnosti je odvozeno od příjmení Bizer a jména města Balingen, kde má firma své sídlo od svého založení. Bizerba má celosvětově cca 3900 zaměstnanců ve 41 pobočkách světa.[zdroj?] Sortiment Do sortimentu společnosti Bizerba patří váhová zařízení, nářezové stroje, označovací a váhové systémy, inspekční systémy, logistické systémy, etikety, čisticí prostředky a software pro retail i průmysl. Také se zabývá zpracováním masa a masných produktů. Bizerba Czech & Slovakia s.r.o Česká pobočka byla založena v roce 1993. Sídlo má v Praze. Jednatel společnosti byl od jejího založení až do roku 2017 Karel Spěšný. V roce 2017 předal vedení společnosti Martinovi Dvořákovi. V témže roce došlo ke změně názvu společnosti na Bizerba Czech & Slovakia s.r.o. Společnost v ČR poskytuje kromě poradenství a prodeje hardwaru a softwaru také servis. Servisní středisko má kromě Prahy i v Prostějově. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bizerba na Wikimedia Commons http://www.bizerba.cz Archivováno 26. 7. 2016 na Wayback Machine.
Bizerba

Bizerba SE & Co. KG is a German provider of weighing and slicing technologies for industry and trade and is a worldwide leading specialist in industrial weighing and labeling technologies. It was founded in 1866 Andreas Bizer in Balingen. Its name is a composite of Bizer and the city's name. Bizerba currently has over 100 divisions worldwide and a headquarters located in Balingen, Germany. Bizerba has approximately 4100 employees worldwide, including its headquarters and 3 production facilities in Germany as well as 41 subsidiaries and 69 national representatives. Bizerba USA, Inc. has been incorporated in 1984 as a subsidiary of parent company Bizerba SE & Co. KG (Germany). Its corporate office is located in Joppa, MD, USA. Bizerba is working with factory authorized distributors in all 50 USA states and Puerto Rico. Bizerba Engineered Solutions is a new subsidiary located in Richmond USA. Milestones Bizerba is known for pioneering some very important developments and achievements in the food industry 1866: Bizerba founded in Balingen, Germany by Andreas Bizer 1924: The world's first pendulum scale was patented by Bizerba 1930: First industrial scale worldwide was designed and produced by Bizerba. The numerical printing system and dial controls were technological marvels of their time. 1965: Bizerba brings electronics into retail shops. Now weight reporting against different product pricing structures was easier than ever. 2002: Bizerba introduces the first CE class touch screen scales that revolutionize scale management and updating. 2006: Bizerba introduces Optical Article Recognition Scale CE-H 800 SV 2007: First generation of modular checkweigher leave the factory 2010: The new Ceraclean surface finish is introduced to Bizerba slicers 2011: With the appointment of Andreas Wilhelm Kraut as Chairmen of the Executive Board (CEO) the family company Bizerba is again managed by a fifth generation shareholder 2012: Bizerba develops the KScalePad, which is a weighing counter board that serves as a weighing platform and work surface for hygienic cutting Dec-2015: Bizerba continues to expand its international network of sites. In November, the market-leading provider of solutions for weighing, slicing and labelling technology opened a branch in Singapore. Jan-2016: Bizerba bought back the company shares from the Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG. After around 20 years, the company is now once again under the full ownership of the founding family Kraut. Feb-2016: Bizerba takes over the Italian company Mac & Label. With its head office in Cesena, the company is specialized in labeling applicators for the fruit and vegetable sector. Apr-2016: Bizerba recorded sales of 598.6 million euros and 19 percent growth in its fiscal year 2015 as a result of sales increases in all regions worldwide Apr-2018: Bizerba recorded sales of 677 million euros and 14 percent growth May-2021: Bizerba recorded sales of 729 million euros and 4 percent growth References External links Bizerba
Privatbrauerei Hoepfner

Die Privatbrauerei Hoepfner GmbH ist mit über 80 Mitarbeitern und einem jährlichen Absatz von ca. 130.000 Hektolitern eine der beiden großen Brauereien in Karlsruhe. Geschichte 1798 gründete Karl Friedrich Gottlieb Hoepfner das Unternehmen in Liedolsheim, 1849 zog die Firma in die Kaiserstraße in Karlsruhe. Das Bier wurde mit Hilfe von Natureisblöcken, die im Winter aus nahen Seen geschlagen wurden, oder auch durch Gletschereis aus den Alpen in Felsenkellern am Durlacher Turmberg kühl gehalten. Aufgrund der steigenden Nachfrage reichte die Kapazität in der Kaiserstraße bald nicht mehr aus. Zwischen 1896 und 1898 wurde nach der Konzeption von Kommerzienrat Friedrich Hoepfner und Plänen von Johann Hantschel die „Hoepfner-Burg“ in der Haid-und-Neu-Straße in der Karlsruher Oststadt gebaut. Nach 1945 musste der Betrieb völlig neu aufgebaut werden. 1951 übernahm Albrecht Hoepfner den Betrieb von seinem Vater und führte ihn wieder in die schwarzen Zahlen. Seit 1992 führte Albrecht Hoepfners Sohn Friedrich Georg Hoepfner das Unternehmen und hat sich durch verschiedene Innovationen einen Namen gemacht. 2005 wurde die Brauerei an die Brau Holding International verkauft, Friedrich Georg Hoepfner blieb anfangs Geschäftsführer. Am 7. Oktober 2007 schied Hoepfner aus der Unternehmensleitung der Brau Holding International, der Privatbrauerei Hoepfner und der Fürstlich Fürstenbergischen Brauerei aus. Im März 2018 wurde die Flaschenabfüllung der Hoepfner-Biere zur Schwestergesellschaft Schmucker verlagert. Biersorten (Auswahl) Goldköpfle Kräusen Schwarzer Picher Hoepfner Pils Hoepfner Grape Rosé Bock Maibock Hoepfner Export Jubelbier Natur Radler Helles Hefe-Weizen Edel-Weizen Keller-Weizen Porter Literatur Friedrich G. Hoepfner: Die Hochburg der Braukunst: 200 Jahre Brauerei Hoepfner. Info Verlag, Karlsruhe 1998, ISBN 3-88190-222-8. Weblinks Privatbrauerei Hoepfner im Stadtwiki Karlsruhe Website der Firma Hoepfner-Burghof Einzelnachweise
Privatbrauerei Hoepfner

La « Brasserie Hoepfner » (Privatbrauerei Hoepfner GmbH en allemand) est la plus importante brasserie de Karlsruhe. Elle emploie 80 personnes et produit 200 000 hectolitres de bière chaque année. Bières Pilsner Goldköpfle Hefe-Weißbier Keller-Weißbier Edel-Weizen Export Porter Kräusen Jubelbier Maibock Leicht Radler (panaché) Grape (aromatisée au pamplemousse) Grape aktiv (sans alcool) Liens externes (de) Le site de la Brasserie Notes et références Portail de la bière Portail des entreprises Portail du Bade-Wurtemberg