NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Public Prosecutor General (Germany)

The Public Prosecutor General at the Federal Court of Justice (German: Generalbundesanwalt or Generalbundesanwältin beim Bundesgerichtshof [GBA], lit. 'General Federal Attorney at the Federal Court of Justice') is the federal prosecutor of Germany, representing the federal government at the Bundesgerichtshof, the federal court of justice. The office of the Public Prosecutor General is located in Karlsruhe. Besides its role in appellate cases, the Public Prosecutor General has primary jurisdiction in cases of crimes against the state (in particular terrorism, espionage and treason), and offences under the Völkerstrafgesetzbuch (genocide, crimes against humanity and war crimes). The Public Prosecutor General also represents Germany in certain civil and administrative cases. The Federal Minister of Justice proposes the Public Prosecutor General with the approval of the Federal Cabinet to the President of Germany for appointment. The Public Prosecutor General is considered a political official. He is supposed to share the criminal and security policy views and objectives of the respective acting federal government and can be recalled without cause at any time. He is subject to the supervision of the Federal Minister of Justice. In 1977, then-Public Prosecutor General Siegfried Buback was assassinated by an extremist left-wing group, the Red Army Faction. Location, premises From 1950 until 1998, the office of the Public Prosecutor General shared a building in Karlsruhe with the Bundesgerichtshof (Federal Court of Justice). Since then it is in a new building on the site of the former "Deutsche Waffen- und Munitionsfabrik" [German arms and munitions factory], now the Zentrum für Kunst und Medientechnologie (ZKM), designed by Oswald Mathias Ungers. Organization The GBA is supported by a Deputy Public Prosecutor General at the Federal Court of Justice (Stellvertretender Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof) and several Federal Prosecutors at the Federal Court of Justice (Bundesanwälte beim Bundesgerichtshof), Senior Public Prosecutors at the Federal Court of Justice (Oberstaatsanwälte beim Bundesgerichtshof) and Public Prosecutors at the Federal Court of Justice (Staatsanwälte beim Bundesgerichtshof). He has a staff of about 300, of whom about 110 are permanently assigned public prosecutors and about 50 public prosecutors or judges from the federal states, who are usually seconded for three years. The office of the Public Prosecutor General at the Federal Court of Justice is organized as follows: Directorate ZS: central services (5 departments); espionage; crimes under the Foreign Trade and Payments Act, crimes under the War Weapons Control Act, international criminal law (5 departments) Directorate Appeals: appeals at the Federal Court of Justice (7 departments) Directorate TE: terrorism (11 departments) List of Public Prosecutors General since 1950 References External links Official website
Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

Le Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof, (GBA) est en Allemagne l’organe chargé de la poursuite pénale à la Cour fédérale pour le compte de la Fédération. En dehors de son rôle en appel, il est compétent en premier ressort en matière de terrorisme, d’espionnage, de haute trahison ou de génocide. Il représente également la Fédération dans certains conflits civils. Il constitue une administration fédérale supérieure et dirige le parquet fédéral (Bundesanwaltschaft). Choisi par le ministre fédéral de la Justice avec approbation du Bundesrat et formellement nommé par le président fédéral, il siège à Karlsruhe, certains de ses services étant localisés à Leipzig auprès de la 5e chambre pénale de la Cour fédérale. La fonction a été créée en 1950 et a succédé au procureur supérieur du Reich (Oberreichsanwalt) qui remplissait des fonctions comparables sous le Reich allemand. Elle a eu onze titulaires ; Monika Harms, nommée en juin 2006, fut la première femme à l’occuper. Depuis le 4 mars 2024, le poste est occupé par Jens Rommel. Liste des procureurs généraux fédéraux Notes et références Liens externes (de) Site officiel (de) Site officiel Portail du droit Portail de l’Allemagne
Procuratore Generale Federale presso la Corte di Giustizia federale

Il Procuratore Generale Federale presso la Corte federale di giustizia (abbreviazione tedesca GBA) è la Procura della Federazione nella Repubblica federale di Germania. e svolge funzioni che vanno ad affiancarsi alle procure dei Stati Federali dei Länder. L'Autorità diretta dal Procuratore generale Federale porta lo stesso nome; nella letteratura specialistica e nel linguaggio comune è anche indicata come il Procuratore Generale della Federazione. Peter Frank è a capo dell'autorità dal 2015. Gli vengono assegnati un Procuratore Generale aggiunto e diversi procuratori federali presso la Corte federale di Giustizia, procuratori superiori e procuratori aggiunti presso la stessa Corte federale. Ha circa 200 dipendenti, di cui circa 90 sono giuristi. Sono impiegati anche alcuni membri del personale accademico; si tratta di Procuratori o giudici di Stati Federali (Länder), che di solito, sono distaccati per tre anni. Il Procuratore Generale Federale è un funzionario politico. Esso ha lo scopo di condividere le opinioni e gli obiettivi del rispettivo governo federale in materia di politica criminale e di sicurezza e può essere temporaneamente ritirato in qualsiasi momento. Appartiene al ramo esecutivo ed è soggetto al controllo del Ministro Federale della Giustizia e della Protezione dei Consumatori (BMJV). Il Procuratore Generale Federale rappresenta generalmente l'azione penale in tutti i procedimenti penali avviati dinanzi alla Corte di giustizia federale. Ha inoltre una giurisdizione speciale su una serie di reati di sicurezza dello Stato diretti contro lo Stato Federale o in cui i presunti autori agiscono al di là delle frontiere. Essa ha inoltre competenza esclusiva per perseguire i reati ai sensi del diritto penale internazionale. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Procuratore Generale Federale presso la Corte di Giustizia federale Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su generalbundesanwalt.de.
Генеральный прокурор при Верховном суде Германии

Генеральный прокурор при Верховном суде Германии (сокр. Генеральный прокурор Германии) (нем. Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof) — должность главы государственного органа при Верховном суде Федеративной Республики Германии, осуществляющий на федеральном уровне уголовное преследование лиц, совершивших преступления, а также поддерживает государственное обвинение в федеральной судебной палате. Часто упоминается как «федеральная прокуратура». С 17 ноября 2011 года и вплоть до своей отставки 4 августа 2015 года должность Генерального прокурора при Верховном суде Германии занимал Харальд Ранге. В настоящее время должность генпрокурора занимает д-р Петер Франк. История Генеральная прокуратура Германии была основана в 1950 году, придя на смену Верховной прокуратуре. Главный офис сегодняшней прокуратуры при федеральной судебной палате расположен в Карлсруэ. Другая ветвь судебной инстанции прокуратуры находится в Лейпциге. До основания Федерального департамента юстиции 1 января 2007 года, администрация Генеральной прокуратуры также имела отделение в Бонне, занимавшееся ведением центрального федерального реестра данных на основании Закона о федеральном реестре данных. После реорганизации, с 1 января 2007 года ведение центрального федерального реестра данных перешло в введение Федерального департамента юстиции Германии, штаб-квартира которого также находится в Бонне. Обязанности Генеральная федеральная прокуратура не является вышестоящим органом власти в иерархии прокуратур страны. Генеральный прокурор исполняет свои функции как представитель обвинения на судебных процессах в федеральной судебной палатой, а также как представитель следственного органа в порядке, установленном уголовно-правовым законодательством ФРГ наряду с земельными прокуратурами. У Генерального федерального прокурора при Верховном суде Германии есть следующие круги задач: Участие в процессах, пересмотре и процедурах обжалования при рассмотрении уголовных дел в Верховном суде; Уголовное преследование за преступления против внутренней безопасности государства (в частности, при угрозе террористических актов) и за преступления против внешней безопасности (государственная измена и шпионаж). Данные полномочия осуществляются согласно §120, абз. 1, Закона о судебной организации. Список Генеральных прокуроров при Верховном суде Германии Литература Ludwig Martin: Die Bundesanwaltschaft beim Bundesgerichtshof. In: Roderich Glanzmann (Hrsg.): Ehrengabe für Bruno Heusinger. C. H. Beck’sche Verlagsbuchhandlung, München 1968, S. 85-100. Примечания Ссылки Сайт Генеральной прокуратуры Германии (нем.) Официальная биография (нем.) Laudatio zur Verleihung des Big Brother Award 2007 (нем.)
Centro Alemán de Investigación Oncológica

El Centro Alemán de Investigación Oncológica/Centro Alemán de Investigación del Cáncer/Centro Alemán de Investigación sobre el Cáncer (conocido como el Deutsches Krebsforschungszentrum o simplemente DKFZ en Alemán y German Cancer Research Center en inglés), es un centro nacional de investigación sobre el cáncer basado en Heidelberg, Alemania. Es un miembro de la Asociación Helmholtz de Centros de Investigación Alemanes, la organización científica más grande de Alemania. Historia El establecimiento de un centro nacional de cancerología en Alemania se inició por el cirujano profesor Karl Heinrich Bauer en Heidelberg. El DKFZ se creó en 1964 por resolución del gobierno del estado de Baden-Wuerttemberg como una fundación pública. En 1975, el Centro se convirtió en un miembro de la Asociación de Centros Nacionales de Investigación. La AGF se transformó en el Hermann von Helmholtz de Centros de la Asociación Nacional de Investigación en 1995. El Centro también ha sido miembro de la Deutsche Forschungsgemeinschaft (DFG) desde 1977. Investigación El DKFZ tiene los temas de investigación siguientes: Biología celular y biología tumoral Genómica funcional y estructural Factores de riesgo y prevención del cáncer inmunología tumoral Imágenes e Radiooncología Infección, inflamación y cáncer Investigación del Cáncer traslacional El DKFZ colabora ampliamente con el Centro Nacional de Enfermedades Tumorales. Enlaces externos Página oficial (en inglés)
Centre allemand de recherche sur le cancer

Le Deutsches Krebsforschungszentrum ou DKFZ (German Cancer Research Center en anglais) est un centre de recherche sur le cancer situé à Heidelberg (quartier Neuenheim), dans le Land de Bade-Wurtemberg en Allemagne. Le DKFZ a été créé en 1964 et fait partie de la Helmholtz-Gemeinschaft depuis 1995. Histoire La création d'un centre national de recherche sur le cancer en Allemagne fut initiée par le professeur Karl Heinrich Bauer, chirurgien de Heidelberg. Le DKFZ a été créé en 1964 par une résolution du gouvernement de l'État de Bade-Wurtemberg en tant que fondation publique. En 1975, le Centre est devenu membre de l'association des centres nationaux de recherche. Cette association a été transformée en Association Hermann von Helmholtz des centres de recherche nationaux en 1995. Le Centre est également un membre de la Deutsche Forschungsgemeinschaft (DFG) depuis 1977. Domaines de recherche Le DKFZ a les programmes de recherche suivants : biologie cellulaire et biologie des tumeurs ; génomique fonctionnelle et structurelle ; facteurs et prévention des risques de cancer ; immunologie des tumeurs ; imagerie et radio-oncologie ; infection, inflammation et cancer ; recherche translationnelle sur le cancer. Personnalités liées Stefan Hell (lauréat du prix Nobel de chimie en 2014 avec Eric Betzig et William Moerner) Harald zur Hausen (lauréat du prix Nobel de médecine en 2008) Notes et références Liens externes Sites officiels : (en) www.dkfz.de/en/index.html et (de) www.dkfz.de/de/index.html Ressources relatives à la recherche : CrossRef Horizon 2020 Ressource relative aux organisations : Registre de transparence de l'UE Portail du Bade-Wurtemberg Portail de la biologie
Centro de Pesquisa do Câncer da Alemanha

O Centro de Pesquisa do Câncer da Alemanha (em alemão: Deutsches Krebsforschungszentrum - DKFZ) é um centro de pesquisa nacional sobre o câncer sediado em Heidelberg, Alemanha. É membro da Associação Helmholtz de Centros de Pesquisa da Alemanha, a maior organização científica da Alemanha. Ligações externas Página do Centro de Pesquisa do Câncer da Alemanha
DKFZ

DKFZ (=Deutsches Krebsforschungszentrum) în Heidelberg este o instituție de cercetare biomedicală și o fundație de drept public. Cei peste 2500 angajați cercetează în peste 70 de departamente cauzele apariției cancerului fi factorii care îl favorizează. Pe baza rezultatelor instituția propune noi metode de prevenire, diagnosticare și terapie. Împreună cu clinicile Universității Heidelberg DKFZ-ul este inițiatorul și finanțatorul NCT Heidelberg. Istoria DKFZ a fost întemeiat în 1964 ca instituție națională de cercetare a cancerului. Cercetare Din 1966 până în 1999 a funcționat la DKFZ un reactor nuclear de cercetare TRIGA. În 2008 a fost luat în funcțiune un RMT. einblick „einblick“ - Revistă trimestrială a DKFZ care poate fi abonată gratuit. Literatură Hilke Stamatiadis-Smidt, Harald zur Hausen, Otmar D. Wiestler, Hans-Joachim Gebest (Hrsg): Thema Krebs. Springer, Berlin. 2006 - 3. Aufl. 263 Seiten. ISBN 3-540-25792-6 Titlul ediției vechi: Stamatiadis-Smidt, Zur Hausen (Hrsg): Thema Krebs. Fragen und Antworten DKFZ KID. Springer, Berlin. 440 Seiten. Neuauflage 1998 des Titels Stamatiadis-Smidt, Sellschopp (1993). ISBN 3-540-64353-2 Deutsches Krebsforschungszentrum (Hrsg): Krebsforschung heute 2006. Steinkopff, Darmstadt. 2006, 211 Seiten, ISBN 3-7985-1638-3 Legături externe Pagina Oficială DKFZ KID - Serviciul informativ despre cancer DKFZ Asociația germană de ajutor pentru cancer Societatea germană pentru cancer Centru național pentru tumori Arhivat în 3 mai 2013, la Wayback Machine. Laborator școlar Life Science Lab Note bibliografice 49.4141666666678.67257
Arquiabadía de Beuron

La arquiabadía de Beuron (en alemán: Erzabtei Beuron, o también Erzabtei St. Martin; en latín: Archiabbatia Sancti Martini Beuronensis) es un monasterio de la orden benedictina situado en Beuron, en el valle del Danubio, en el estado alemán de Baden-Württemberg. Historia Fue fundada en 1863 por los hermanos Maurus y Placidus Wolter, en edificios que hasta el año 1802 habían albergado un monasterio agustiniano. Entre 1875 y 1887, los monjes tuvieron que abandonar la abadía a causa del conflicto cultural que tuvo lugar en el Imperio alemán —conocido como Kulturkampf—, pero aprovecharon la ocasión para fundar nuevas comunidades en otros lugares. Estas se unirían más tarde bajo el liderazgo de Beuron, formando parte de la Congregación de Beuron, integrada en la Confederación Benedictina. En el periodo del paso del siglo XIX al XX, la escuela de arte de Beuron tuvo una gran influencia en el arte religioso, con su énfasis en el arte cristiano y bizantino. La abadía sigue siendo un centro de estudio, con una de las mayores librerías monásticas de toda Alemania, que da cobijo a 400 000 libros. Viene publicando desde 1884 el Missale Romanum, producido por el padre Anselm Schott. Asimismo, alberga el Vetus-Latina-Institut, cuyo principal propósito es la colección y publicación de todas las traducciones de la Biblia al latín antiguo que aún existen. Arquiabades Maurus (Rudolf) Wolter de Bonn (1825-1890): prior fundador en 1863, abad entre 1868 y 1890, arquiabad desde 1885 Placidus (Ernst) Wolter de Bonn, hermano fundador (1828-1908): 1890-1908 Ildefons (Friedrich) Schober de Pfullendorf (1849-1918): 1908-1917 Raphael (Josef) Walzer de Ravensburg (1888-1966): 1918-1937 Benedikt (Karl Borromäus) Baur de Mengen (1877-1963): 1938-1955 Benedikt (Johannes) Reetz de Ripsdorf/Eifel (1897-1964): 1957-1964 Damasus (Josef) Zähringer de Ibach (1899-1977): 1965-1967 Ursmar (Johannes) Engelmann de Jena (1909-1986): 1970-1980 Hieronymus (Gerhard) Nitz de Flensburg (nacido en 1928): 1980–2001 Theodor (Klaus) Hogg de Kirchen-Hausen (nacido en 1941): 2001–2011 Tutilo (Hans) Burger de Löffingen-Seppenhofen (nacido en 1965), desde 2011 Bibliografía Gröger, P. Augustinus, OSB, 2005. Das Kloster Beuron; in: Edwin Ernst Weber (ed.): Klöster im Landkreis Sigmaringen in Geschichte und Gegenwart (Heimatkundliche Schriftenreihe des Landkreises Sigmaringen, Band 9), pp. 46–92. Lindenberg: Kunstverlag Josef Fink. ISBN 3-89870-190-5. Schaber, P. Johannes, OSB, 2003. Phänomenologie und Mönchtum. Max Scheler, Martin Heidegger, Edith Stein und die Erzabtei Beuron; in: Holger Zaborowski & Stephan Loos (eds.): Leben, Tod und Entscheidung. Studien zur Geistesgeschichte der Weimarer Republik, pp. 71–100. Berlín. Stöckle, Joseph, 1888. Das Kloster Beuron im Donauthale (con ilustraciones y mapas). Würzburg & Wien: Leo Woerl's Reisehandbücher. Enlaces externos
Arciabbazia di Beuron

L'arciabbazia San Martino di Beuron (in tedesco: Erzabtei Beuron o Erzabtei St. Martin) è la più grande sede monastica dell'Ordine di San Benedetto in Germania, e si trova presso la città di Beuron, (Beuren, Buren Wirtemberg) valle del Danubio, nell'attuale stato del Baden-Württemberg. Storia L'abbazia fu fondata nel 1863 dai fratelli Mauro e Placido Wolter, in una struttura che sino al 1802 aveva accolto un monastero di canonici regolari di Sant'Agostino. Tra il 1875 e il 1887, a causa delle condizioni politiche durante il Kulturkampf, i monaci dovettero lasciare l'abbazia, ma ebbero l'opportunità di trasferire la loro comunità altrove, prendendo il nome di Congregazione beuronese, una delle molte congregazioni dell'ordine benedettino. Tra la fine del XIX e l'inizio del XX secolo, inoltre, fu istituita la Scuola d'arte di Beuron, d'impostazione religiosa: si dedicò a rivalutare gli studi sull'arte paleocristiana e bizantina. L'abbazia della Concezione nel Missouri fu fondata sui princìpi stabiliti dalla congregazione di Beuron. L'abbazia continuò a essere un centro di studi di grande livello. La sua biblioteca è anche oggi una delle più grandi biblioteche della Germania, con oltre 400.000 volumi. Dal 1884 l'abbazia pubblicò anche le copie del Missale Romanum, un messale originariamente prodotto per la Germania da padre Anselm Schott di Beuron. L'abbazia ospita anche il Vetus-Latina-Institut, che cura l'edizione della Vetus latina sulla base dei pochi manoscritti e delle citazioni dalle opere dei Padri della Chiesa. Qui sono sepolti Willibrord Benzler e il monaco pittore Jan Verkade. Note P. Augustinus Gröger, OSB, Das Kloster Beuron; in: Edwin Ernst Weber (a cura di), Klöster im Landkreis Sigmaringen in Geschichte und Gegenwart (Heimatkundliche Schriftenreihe des Landkreises Sigmaringen, Band 9), Lindenberg, Kunstverlag Josef Fink, 2005, pp. 46–92, ISBN 3-89870-190-5. P. Johannes Schaber, OSB, Phänomenologie und Mönchtum. Max Scheler, Martin Heidegger, Edith Stein und die Erzabtei Beuron; in: Holger Zaborowski & Stephan Loos (a cura di), Leben, Tod und Entscheidung. Studien zur Geistesgeschichte der Weimarer Republik, Berlin, 2003, pp. 71–100 Joseph Stöckle, Joseph, Das Kloster Beuron im Donauthale, Würzburg & Wien, Leo Woerl's Reisehandbücher, 1888 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arciabbazia di Beuron Collegamenti esterni (DE) Il Messale Schott, su erzabtei-beuron.de. (DE) Vetus-Latina-Institut, su erzabtei-beuron.de. URL consultato il 31 marzo 2008 (archiviato dall'url originale il 31 marzo 2008). (DE) Lifestream dei servizi monastici, su youtube.com. (Santa Messa, Vespri e Completi, nonché i servizi dei giorni di Santa e Pasqua)
Aartsabdij van Beuron

De aartsabdij van Beuron (Erzabtei St. Martin zu Beuron) is een benedictijnenabdij in Beuron, Baden-Württemberg. Naar deze abdij is de Congregatio Beuronensis, congregatie van Beuron (1873) genoemd. Geschiedenis Vanuit Solesmes werd in 1863 de abdij van Beuron (Zuid-Duitsland) gesticht, voorheen waren de gebouwen bewoond door augustijnen. Deze kanunniken van Sint-Augustinus bewoonden reeds op deze locatie sinds de 11de eeuw. In de 19de eeuw drukte deze abdij zijn stempel op de kunstgeschiedenis bij de ontwikkeling van verschillende neo-sijlen en liturgie. Deze stroming wordt de 'School van Beuron' genoemd. De bloei in de 19de eeuw zorgde voor de stichting van andere abdijen, bijvoorbeeld de Abdij van Maria Laach met haar eerste abt, Willibrord Benzler. De Belgische pater Hildebrand de Hemptinne is begraven in dit klooster. De Nederlandse schilder Jan Verkade werd in 1894 oblaat in Beuron en in 1897 werd hij aangenomen als novice.
Opactwo św. Marcina w Beuron

Arcyopactwo św. Marcina w Beuron – benedyktyński klasztor w Beuron w dolinie Dunaju w Niemczech, założony w 1863 w miejscu, gdzie tradycja życia klasztornego sięga IX w. Od 1873 posiada status opactwa macierzystego Kongregacji Beuron. Fundacja Założycielami opactwa byli rodzeni bracia Maur i Placyd Wolf. Maur był autorem książki o życiu mniszym Elementa monastica (Brugia 1880) oraz komentarza do psalmów Psallite sapienter (5 tomów, Fryburg Bryzgowijski 1871–1890). Życie mnisze w opactwie od początku było kształtowane pod dominującym wpływem francuskiego opactwa Solesmes założonego przez prekursora Ruchu liturgicznego, dom Prospera Guérangera. Stąd, obok reguły św. Benedykta centralne miejsce zajmowała liturgia. Apostolstwo Pod koniec XIX w. jeden z członków opactwa, Anselm Schott, przygotował popularne tłumaczenie łacińskiej liturgii mszalnej w języku niemieckim. Mszalik ten znany był powszechnie pod nazwą „Schott” i jest jednym ze świadectw działalności apostolskiej opactwa, szczególnie w dziedzinie formacji liturgicznej. W latach 1927–1933 wielokrotnie przyjeżdżała tu Edith Stein, korzystając z kierownictwa duchowego arcyopata Raphaela Walzera. On też pomógł jej rozeznać powołanie do Karmelu, do którego wstąpiła w 1933 w Kolonii. W 1935 opat Walzer został zmuszony przez reżim nazistowski do emigracji do Francji. W 1945 roku w opactwie utworzono Vetus latina-Institut zajmujący się starołacińskimi przekładami Pisma Świętego. Kongregacja Beuron Jedną z pierwszych fundacji było Opactwo Maredsous w Belgii w 1872. Opactwo Beuron stało się oficjalnie opactwem macierzystym Kongregacji Beuron w 1873, kiedy to przez Stolicę Apostolską został zatwierdzony statut. Następne fundacje, poza Niemcami, dokonywały się w okresie Kulturkampfu, kiedy wspólnota mnichów została wygnana z Beuron. Odnowiono wtedy m.in. opactwo Emmaus w Pradze czeskiej (1880). Po powrocie możliwe były fundacje wewnątrz Niemiec: Opactwo Maria Laach (1893); opactwo Gerleve (1904); opactwo Neresheim (1920); opactwo Weingarten (1922); opactwo Neuburg (1926) i inne. Ostatnimi fundacjami były: opactwo Tholey, na nowo ustanowione w 1949 i klasztor Nütschau – fundacja opactwa Gerleve dokonana w 1951. W XX w. Kongregacja kontynuowała swą działalność poza Niemcami: w Belgii, Austrii, Portugalii, Brazylii i Japonii. W 1906 r. założono opactwo Zaśnięcia (lub Wniebowzięcia) NMP w Jerozolimie – obecnie opactwo Świętej Marii na Syjonie. Fundacje poza Niemcami w późniejszym okresie oddzieliły się od Kongregacji Beuron, często z powodów politycznych. Członkiem kongregacji był belgijski historyk i patrolog Germain Morin (1861–1946). Od 2004 filią opactwa stała się Cella s. Benedict na wyspie Reichenau na Jeziorze Bodeńskim – reaktywacja klasztoru Reichenau, jednego z wczesnośredniowiecznych ośrodków życia mniszego, utworzonego w 724 r. Aktualnie, od 2011 r. opatem Beuron jest o.Tutilo Burger OSB. Kongregacja posiada też gałąź żeńską, w skład której wchodzi dziewięć opactw benedyktynek – w Niemczech i poza granicami. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Kongregacji Beuron (niem.)