NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Technik Museum Sinsheim

Technik Museum Sinsheim (wcześniej Auto- und Technikmuseum Sinsheim) – muzeum techniki w Sinsheim w Niemczech. Otwarte zostało w 1981 r., prowadzone jest przez organizację „Auto-Technik-Museum e.V.”, zarządzającą również Muzeum Techniki w Spirze. Statystyki W 2004 roku muzeum dysponowało ponad 3000 eksponatów, a powierzchnia wystawowa w środku i na zewnątrz wynosiła ponad 50 000 m². Na terenie muzeum mieści się też kino IMAX 3D o wymiarach 22 × 27 m. Muzeum odwiedzane jest rocznie przez ponad milion zwiedzających – jest ono największym prywatnym muzeum w Europie. Wystawy Wyróżniające się wystawy W 2003 r. linie Air France przekazały na potrzeby muzeum jeden z wycofanych Concorde’ów (rejestracja F-BVFB). Dzięki tej maszynie i Tupolewowi Tu-144 (wystawiany od 2001 r.) to jedyne miejsce prezentujące oba naddźwiękowe pasażerskie samoloty. Oba są w całości dostępne dla turystów. Stowarzyszenie muzeum nabyło w 2004 r. rosyjski wahadłowiec Buran. 3 października 2008 r. został on udostępniony zwiedzającym. Muzeum w Sinheim ma też największą w Europie stałą kolekcję bolidów Formuły 1 (w tym Ferrari), motocykli, pojazdów-rekordzistów prędkości i klasycznych samochodów. Muzeum Techniki i Samochodów Sinsheim jest otwarte 365 dni w roku. Samoloty, które można zwiedzać w środku Concorde Tu-144 Ju 52 Canadair CL-215 Douglas DC-3 Tu 134 Inne wystawy 300 klasycznych samochodów kolekcja mercedesów i maybachów 40 samochodów sportowych i wyścigowych kolekcja bolidów Formuły 1 „Blue flame” – amerykański pojazd o napędzie rakietowym, swego czasu pobił rekord świata prędkości 200 motocykli 27 lokomotyw 50 samolotów, w tym myśliwce obu wojen światowych i początku ery odrzutowców, pasażerskie liniowce 150 traktorów silniki parowe i ciężarówki części mechaniczne kilka wczesnych myśliwców i innych samolotów czołgi, artyleria i inny sprzęt wojskowy Dojazd Do muzeum można łatwo dojechać samochodem, znajduje się przy nim duży parking. W pobliżu jest też utworzona z myślą o potencjalnych zwiedzających stacja regionalnej kolei. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna
Museu do Automóvel e da Tecnologia de Sinsheim

O Museu do Automóvel e da Tecnologia de Sinsheim (em alemão: Auto- und Technik Museum Sinsheim) é um museu em Sinsheim, Alemanha. O museu foi aberto ao público em 1981. Possui atualmente mais de 3 mil objetos em exposição, em uma área de mais de 50.000 m² (galpões/hangares e ao ar livre, com mais de 30.000 m² de galpões). Recebe mais de 1 milhão de visitantes por ano, e é aberto todos os dias do ano. Funciona em parceria com o Museu da Tecnologia de Speyer, a 30 minutos de automóvel. Aviões que podem ser visitados É permitido entrar em alguns dos maiores aviões: Concorde Tupolev Tu-144 Junkers Ju 52 Douglas DC-3 Ligações externas Página comum dos museus de Sinsheim e Speyer
Auto & Technik Museum Sinsheim

Auto & Technik Museum Sinsheim är ett tyskt fordons- och teknikmuseum beläget i Sinsheim, Baden-Württemberg. Auto & Technik Museum Sinsheim är Europas största privatägda museum. I samlingarna ingår bland annat veteranfordon, racerbilar, civila och militära flygplan, lokomotiv och militaria. Utställningsföremål (urval) Se även Technik-Museum Speyer Referenser Externa länkar Officiell webbplats
Музей техніки в Зінсгаймі

Музей техніки в Зінсгаймі (нім. Auto- und Technikmuseum Sinsheim) відкритий у 1981 році у Зінсгаймі, Німеччина. Має понад 3000 експонатів і виставкову площу понад 50000 м² (у приміщенні і на відкритому повітрі). Крім виставок, музей також має IMAX 3D кінотеатр. Музей відвідує понад 1 млн людей на рік і він є найбільшим приватним музеєм у Європі. Музей техніки в Шпаєрі є дочірнім музеєм. У 2003 році Air France пожертвував один із своїх літаків Concorde. Разом із Ту-144, який демонструється з 2001 року, це — єдине місце, де показані обидва надзвукові пасажирські літаки. Літаки Concorde, Ту-144, Ju 52, Canadair CL-215, Douglas DC-3, Ту-134 можна оглянути зсередини. Всього музей має понад 60 літаків і вертольотів, що включають De Havilland Venom, Fieseler Fi 156 Storch, He 111, Іл-18, Ju 87, Ju 88, Me 109, Fw 190. Музей Зінгайму має найбільшу постійну колекцію Формули 1 в Європі, поряд з мотоциклами, рекордсменами швидкості на землі і ретроавтомобілями. Музей відкритий 365 днів на рік. Ретроавтомобілі Постійна колекція має понад 300 ретроавтомобілів, більшість з яких на ходу, серед них — American La France Simplex, Brasier Citycoupé, Bugatti Type 41 Royale, Bugatti Type 57 Ventoux, Ford Model T, Jaguar SS, Mors car, NSU 8/40PS, Opel 24/50, Opel 25/55, Opel Super 6, Peugeot Vis-à-vis, Rolls-Royce Phantom II, Rolls-Royce Phantom II Boattail Tourer, Rolls-Royce Phantom III, Rolls-Royce Twenty. Колекція ретроавтомобілів Mercedes і Maybach включає: Maybach DSH, SW35, SW38, W5 SG, Zeppelin DS 7, Zeppelin DS 8 Benz Modell Nr.1 (Replica) Mercedes 22/40, Mercedes 22/50, 28/95, Mercedes Simplex (1906), Mercedes Simplex 28/32, Simplex 40/45 Mercedes-Benz 170 H, 320 Cabriolet, Mercedes-Benz 380 K C-Landaulet, 500K, 540K, 630, 630 K, Mercedes-Benz 630 K C-Landaulet, 770 K, Mercedes-Benz 770 K Landaulet, G4, Nürburg, S, SS, SS Black Prince. Примітки Посилання Офіційний сайт англійською [Архівовано 31 серпня 2009 у Wayback Machine.] Офіційний сайт німецькою [Архівовано 31 серпня 2009 у Wayback Machine.]
Porosz P 8 sorozat

A PKP Ok1 sorozat később DRG 38.10–40 egy porosz 2'C h2 jellegű gőzmozdonysorozat volt. 1906 és 1923 között kb. 3800 db épült. A Lengyel Államvasutaknál mint PKP Ok1 sorozat, a Csehszlovák Államvasutaknál mint ČSD 377.0 sorozat volt ismert. A sorozatot 1974-ben selejtezték. Irodalom Wenzel, Gress: 100 Jahre Preußische P8. Eisenbahn-Kurier Special 80, EK Verlag, Freiburg 2006 Karl Julius Harder: Die P8. Entstehung und Geschichte einer europäischen Dampflokomotive. Franckhsche Verlagsbuchhandlung, Stuttgart 1974, ISBN 3-440-04116-6 Davies, John (2003. november). Société Nationale des Chemins de fer Français locomotive list 1938–1975. Woodbridge, Queensland: Dr. John Davies. ISBN 0-9585541-2-9. Durrant, A. E. (1972). The Steam Locomotives of Eastern Europe. Newton Abbot: David & Charles. ISBN 0-7153-4077-8. Scheingraber, Günther; Weisbrod, Manfred (1993). Preußen-Report. Band 7: Heißdampf-Personenzuglokomotiven P 6, P 8, P 10 und preußische Tender (német nyelven). Hermann Merker Verlag. ISBN 3-922404-53-7. További információk
Pruisische P8

De Pruisische P8 bestond uit een serie van enkele duizenden stoomlocomotieven. Als herstelbetaling na de Eerste Wereldoorlog kwam een groot aantal locomotieven in dienst van verschillende Europese spoorwegbedrijven. De locomotieven hadden goede rijeigenschappen en reden zuinig. Inzet in België Bij de NMBS kwam de reeks als type 64 in dienst. Van de in totaal 2350 gebouwde exemplaren, gingen 168 locomotieven naar België en kregen de bedrijfsnummers 64.001 t.e.m. 64.168. De voornaamste taken was het vervoeren van passagiers. De reeks 64 bleef tot 1967 in dienst. Inzet bij de NS Er kwamen er in 1945 bij de NS vijf stuks in dienst omdat veel Nederlandse locomotieven door de Duitsers meegenomen of vernield waren in de Tweede Wereldoorlog. Ze werden ingedeeld in de serie NS 3850. Ze werden opgenomen onder de nummers 3851-3855. Alle machines werden al in 1947 terug gezonden naar Duitsland. Museumlocomotieven NMBS 64.045. Is bewaard door NMBS. Werd gebouwd door Henschel in 1912 of 1916. NMBS 64.169. Heeft nooit in commerciële dienst in België gereden (daarom nummer 169), maar afkomstig uit Roemenië als CFR 230.084. De locomotief werd gebouwd door Henschel in 1921 met bouwnummer 18939. Bewaard door PFT-TSP. Meer info over de loc: www.pfttsp.be
Ok1

Ok1 – polskie oznaczenie na PKP parowozu osobowego pruskiej serii P8. Po I wojnie światowej w Polsce służyło ich 257 sztuk, po II wojnie światowej - 429. Historia Typ P8 budowany był masowo w wielu fabrykach niemieckich w latach 1906-1923, także na eksport i w innych krajach (w Rumunii do 1939). Łącznie, przez 33 lata, powstało blisko 4000 maszyn. Parowóz stosowany był praktycznie na wszystkich kolejach kontynentu europejskiego. W Niemczech po I wojnie światowej lokomotywy te zostały oznaczone jako seria 3810-40. W Polsce lokomotywy te używane były powszechnie - 192 sztuki przydzielono PKP w ramach reparacji po I wojnie światowej, w tym dwie lokomotywy dla kolei Wolnego Miasta Gdańska (numery: Ok1-1 do Ok1-190 i Ok1-1Dz i 2Dz dla lokomotyw gdańskich). Dalszych 65 lokomotyw zostało zbudowanych w Niemczech na polskie zamówienie w latach 1922-1923 (numery Ok1-201 do 265). Podczas II wojny światowej wszystkie lokomotywy zostały przejęte przez Niemcy lub ZSRR. Po II wojnie światowej na skutek rewindykacji i reparacji wojennych była to najliczniejsza seria parowozów osobowych w Polsce, osiągając 429 egzemplarzy (numery Ok1-1 do 429). W czynnej eksploatacji na PKP przetrwała do końca lat 70. XX wieku. Parowozy serii Ok1 należały do najbardziej udanych konstrukcji, jakie służyły w Polsce. Przyczyniły się do tego bardzo dobre właściwości trakcyjne, spokojny bieg, łatwość obsługi i niska awaryjność. Posiadały doskonałą opinię wśród załóg. Niektóre właściwości trakcyjne Maksymalna siła pociągowa podczas rozruchu Ok1 wynosi 12 500 kG. Parowóz ten mógł ciągnąć na torze poziomym składy osobowe (wag. 4-osiowe) o masie 295 ton z szybkością 100 km/h, lub 645 t - 80 km/h. Zachowane parowozy Ok1 Po wycofaniu z eksploatacji zachowano 7 parowozów serii Ok1. Jeden z nich został sprzedany do Niemieckiego Muzeum Techniki w Berlinie. Najdłużej w eksploatacji pozostawała Ok1-359, która oprócz pociągów historycznych obsługiwała też ruch planowy w rejonie węzła w Wolsztynie. Parowóz ten pozostawał w stanie czynnym do końca maja 2009 roku. Przypisy Bibliografia J.Fijałkowski i W. Kowalewski, 1959, Charakterystyki Normalnotorowych Pojazdów Trakcyjnych, Wydawnictwa Komunikacyjne Linki zewnętrzne Opis konstrukcji i zdjęcia. cn.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-11-11)].
Seria 230.000

Primele 18 locomotive ale liniei P8 au ajuns în România ca despăgubire de război. Până în 1923 au fost marcate cu numerele originale prusace; CFR atribuind numerele 230.036-53 în cadrul noului sistem din 1920. În 1920, CFR a comanda în Germania încă 75 de locomotive - 230.001-035 și 230.054-093. Locomotivele au fost echipate cu iluminare cu kerosen, nu au avut o frână cu acționare automată sau o încălzire suplimentară cu ulei, ambele fiind montate retrofit. În 1926, CFR a achiziționat încă 18 mașini de la DR. Douăzeci de locomotive comandate în 1929 și livrate în anul următor a avut deja montate din fabrică în conformitate cu cerințele CFR - iluminat electric AEG, încălzire suplimentară ulei, injector Friedmann LF X pentru a Aburul de evacuare injector ASZ 10 pe o pereche ascuțită . Mașinile au primit numerele 230.112-131. Din 1932 , aceste locomotive au fost fabricate local de Uzina Malaxa și Reșita. Locomotivele au avut parametri ușor diferiți, în special o greutate totală puțin mai mică. Un total de 139 de mașini au fost livrate între 1932-1936 de către Resita și 91 în 1932-1939 de Malaxa. Ultimele 19 mașini de la Reșița aveau o valvă Lentz (230.501-519), iar 11 1936 motoare produse de Malaxa aveau o galerie de vane Caprotti (230.520-530). Aceste 30 de mașini au avut de asemenea iluminat electric din fabrica. Cu ocazia reparațiilor principale, cablajul supapei a fost înlocuit în anii 1951-53 cu supapele de închidere. Referințe Legături externe Locomotiva cu tender 230.000 - arhiva.construim-romania.ro Arhivat în 2 martie 2018, la Wayback Machine.
P8

Паровоз P8 (нем. Personenzuglokomotive — дословно, пассажирский локомотив, по смыслу, локомотив местного и пригородного движения) — паровоз местного и пригородного движения Прусской государственной железной дороги (нем. Preußische Staatseisenbahnen), строившийся с 1906 по 1923 год на заводе Linke-Hofmann-Busch в городе Бреслау по чертежам Роберта Гарбе (нем. Robert Garbe). Эти паровозы должны были заменить серию P6. На паровозе был применён ряд прогрессивных для того времени решений. В частности применён пароперегреватель системы Шмидта. Авторы конструкции этого пароперегревателя Вильгельм Шмидт (нем. Wilhelm Schmidt) и Роберт Гарбе (нем. Robert Garbe). Паровая машина была двух цилиндровой, цилиндры имели диаметр 630 мм и ход поршня 691 мм. P8 разрабатывался как скоростной локомотив, который должен достигать скорости в 110 км/ч, поэтому первые выпущенные паровозы имели более обтекаемую форму кабины машиниста. Однако эта скорость так и не была достигнута. Максимальной конструкционной скоростью при движении вперёд считалась 110 км/ч, при движении тендером вперёд 50 км/ч, при движении вперёд с ванным тендером 85 км/ч. Паровоз P8 имел удачную конструкцию, это снижало требования к квалификации машиниста паровоза. Тендер паровоза вмещал 21,5 тонн воды и 7 тонн угля, однако впоследствии использовались тендеры ванного типа, а на Deutsche Reichsbahn использовались типовые тендеры 17-й серии, которые использовались также и с несколькими другими сериями паровозов. Заказ на постройку первых 10 паровозов этой серии был передан фирме «Schwartzkopff» (позднее Berliner Maschinenbau) в январе 1906 года. Паровозы P8 эксплуатировались в ГДР до 1974 года. Производство P8 строились на 13 немецких заводах: AEG (126 ед.), Berliner Maschinenbau (1115 ед.), Borsig (150 ед.), Hanomag (40 ед.), Henschel-Werke (792 ед.), Hohenzollern (30 ед.), Humboldt (403 ед.), Linke-Hofmann (423 ед.), Karlsruhe (40 ед.), Schichau (370 ед.), Union (35 ед.), AG Vulcan Stettin (107 ед.), Wolf (филиал Hagans) (95 ед.), а также 2 румынских заводах: Malaxa (91 ед.) Resita (139 ед.). Примечания
Émetteur TV Bâle

L'émetteur TV Bâle, ou selon la désignation officielle Bettingen S Chrischona, est un émetteur radio se trouvant sur la commune de Bettingen dans le canton de Bâle-Ville en Suisse. Localisation et histoire La tour est construite à 495 m d'altitude sur la montagne de Sankt Chrischona (point culminant : 522 m). Elle est située à 4 km au nord-est de Bâle, sur la commune de Bettingen. La tour, de type autoportante, fut achevée en 1984 et a remplacé l'ancienne structure métallique d'une hauteur de 150 m, datant de 1962. La tour n'est pas accessible au public. Elle abrite une station météo et qualité air. Lors de l'ouragan Lothar (26 décembre 1999), les vents soufflant à 220 km/h l'ont fait osciller de 50 cm. Télévision et radio L'émetteur de radiodiffusion Swisscom diffuse la télévision numérique, TNT, la radio FM et DAB : TNT ou DVB-T : canal 31V UHF : TSR1 - SF1 - SF2 - TSI1 - SF Info ("V" pour polarisation verticale et "H" pour polarisation horizontale) Pour avoir la TSR2 il faut utiliser "Les Ordons" (31/12/2006) et le "Chasseral". En cas de difficulté voir l'alternative du canal 32V de Zurich, voir photos du mux et de l'antenne. Le Canal 31 V est recevable dans le sud de l'Alsace et sur Belfort/Montbéliard et une partie de la Haute-Saône avec, au mieux une antenne d'intérieur, mais le plus souvent avec une antenne directive UHF en polarisation verticale parfois complétée d'un préamplificateur d'antenne (+ un adaptateur TNT). En FM, diffusion des programmes basiques suisses et régionaux allemands. La zone de couverture se situe essentiellement autour de Bâle avec débordements techniques inévitables dans la partie S/O du BW et la partie sud de la plaine d'Alsace, possible jusqu'à Sélestat/Obernai et à la trouée de Belfort. Galerie d'images Sources Voir aussi Articles connexes Qualité de réception en télévision terrestre Portail de la télévision Portail de la Suisse du Nord-Ouest
Klinikum Mittelbaden Hub

Das Klinikum Mittelbaden Hub ist eine Pflegeeinrichtung in Hub (Ottersweier), im Landkreis Rastatt. Träger ist die Klinikgruppe Klinikum Mittelbaden. Geschichte Gegründet wurde das Haus 1874 als Kreispflegeheim („Pflegeanstalt der Kreise Karlsruhe und Baden-Baden für körperlich und geistig Gebrechliche“). Nach den Zahlen der Gedenkstätte Grafeneck wurden 524 Patienten des Heims in der Tötungsanstalt Grafeneck ermordet. Das ehemals integrierte landwirtschaftliche Hofgut Aspichhof in Ottersweier, in dem Menschen mit einer geistigen oder seelischen Behinderung beschäftigt werden, wurde im Jahr 2004 organisatorisch in eine Tochtergesellschaft ausgegliedert. Einrichtung Das Haus verfügte im Jahr 2023 über 229 Plätze für die vollstationäre Pflege, Kurzzeit- und Verhinderungspflege sowie Eingliederungshilfe. Weblinks Petra Geiger: 150 Jahre Pflege- und Betreuungszentrum Hub: Eine bewegte Geschichte an einem einzigartigen Ort. (PDF) In: klinikum-mittelbaden.de. Klinikum Mittelbaden gGmbH, 23. November 2024, abgerufen am 9. Juli 2025. Einzelnachweise
Einwinkel (Naturschutzgebiet)

Einwinkel ist ein mit Verordnung des Regierungspräsidiums Tübingen vom 14. Mai 1990 ausgewiesenes Naturschutzgebiet mit der Nummer 4.167. Lage Das Naturschutzgebiet befindet sich in den Naturräumen Mittlere Kuppenalb und Mittlere Flächenalb. Es liegt auf der Hochfläche der Schwäbischen Alb etwa 1500 Meter nordwestlich des Ortsteils Genkingen der Gemeinde Sonnenbühl. Es ist sowohl Teil des FFH-Gebiets Nr. 7620-343 Albtrauf zwischen Mössingen und Gönningen als auch des Vogelschutzgebiets Nr. 7422-441 Mittlere Schwäbische Alb. Das Naturschutzgebiet liegt vollständig im Biosphärengebiet Schwäbische Alb. Schutzzweck Laut Verordnung ist der wesentliche Schutzzweck die Erhaltung der extensiv genutzten Hochwiese mit einer Vielzahl seltener, gefährdeter, wärme- und trockenheitsliebender Pflanzenarten, der mit den Pflanzengesellschaften eng verbundenen Fauna und der kulturhistorischen Bedeutung der einmähdigen Magerwiese als Rest früherer Bewirtschaftungsweise. Flora Am Standort kommen die Orchideenarten Männliches Knabenkraut, Kleines Knabenkraut und Brand-Knabenkraut vor. Weiterhin sind verschiedene Enziane und die Kleine Traubenhyazinthe zu finden. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Reutlingen Literatur Regierungspräsidium Tübingen (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Tübingen. Thorbecke, Stuttgart 2006, ISBN 978-3-7995-5175-5. Weblinks Steckbrief des Naturschutzgebietes im Schutzgebietsverzeichnis der Landesanstalt für Umwelt Baden-Württemberg mit Schutzgebietsverordnung und Karte
Ruchberg

Ruchberg ist ein mit Verordnung des Regierungspräsidiums Tübingen vom 11. Mai 1992 ausgewiesenes Naturschutzgebiet mit der Nummer 4.201. Lage Das Naturschutzgebiet befindet sich im Naturraum Mittlere Kuppenalb. Es liegt auf der Hochfläche der Schwäbischen Alb etwa 300 Meter westlich des Ortsteils Willmandingen der Gemeinde Sonnenbühl. Es ist sowohl Teil des FFH-Gebiets Nr. 7620-343 Albtrauf zwischen Mössingen und Gönningen als auch des Vogelschutzgebiets Nr. 7422-441 Mittlere Schwäbische Alb. Schutzzweck Laut Verordnung ist der wesentliche Schutzzweck die Erhaltung, Pflege und Weiterentwicklung einer für die Landschaft der Schwäbischen Alb typischen Bergkuppe. Insbesondere geschützt werden sollen die hinsichtlich Pflanzen- und Tierwelt hochwertige, das Landschaftsbild prägende Wacholderheide sowie die umgebenden Wiesenflächen als ökologischer Ausgleichsraum inmitten der Feldflur. Flora und Fauna Im Halbtrockenrasen der Wacholderheide sind u. a. vorhanden: Alpen-Rippau, Wohlriechende Händelwurz und Fliegen-Ragwurz. In den Waldrandbereichen wachsen die Orchideenarten Braunrote Stendelwurz und Breitblättrige Stendelwurz. In den einmähdigen Wiesen am Ruchberg findet die gefährdete Wachtel beste Lebensbedingungen. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Reutlingen Literatur Regierungspräsidium Tübingen (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Tübingen. Thorbecke, Stuttgart 2006, ISBN 978-3-7995-5175-5. Weblinks Steckbrief des Naturschutzgebietes im Schutzgebietsverzeichnis der Landesanstalt für Umwelt Baden-Württemberg mit Schutzgebietsverordnung und Karte
Holzschnitt-Museum

Im Holzschnitt-Museum im Mössinger Stadtteil Öschingen im Landkreis Tübingen werden Kunst und Technik des Hochdrucks, insbesondere des Holzschnitts, gezeigt. Geschichte und aktuelle Nutzung Der Holzschneider und Maler Klaus Herzer entwickelte neue Techniken im Holz- und Metalldruck. Dies führte im Jahr 2000 zur Idee der Gründung eines Holzschnitt-Museums. Das Holzschnitt-Museum wurde am 24. November 2001 im alten Öschinger Rathaus, einem Fachwerkhaus aus dem Jahre 1700, eröffnet und beherbergt die »Kunststiftung Klaus Herzer«. Diese umfasst etwa 1800 Holz- und Metalldrucke und außerdem Druckstöcke, Holzplastiken, Monotypien, eine Grieshaber-Druckpresse, eine Andruckpresse und andere Utensilien. Der Holzschnitt und andere Druckverfahren werden dem Besucher nahegebracht. Bildbeispiele, Ausstellungsgegenstände und Texte erklären die Druckverfahren. Ausstellungsaktivitäten Bei der Museumskonzeption war es ein Anliegen, ein lebendiges Museum zu schaffen. Neben Führungen haben sich inzwischen die „Öschinger Museumsgespräche“ etabliert. Bildende Künstler, Musiker, Theologen, Philosophen, Kunsthistoriker und Literaturwissenschaftler tragen durch Vorträge und Diskussionen zur Belebung des Museums bei. Auch Konzerte finden in den Ausstellungsräumen statt. Bei Druckaktionen dürfen Besucher bei der Entstehung eines neuen Bildes mitarbeiten. Förderverein Seit dem 20. September 2001 gibt es den Verein „Freunde des Holzschnitt-Museums Klaus Herzer“. Die Ziele des Vereins sind, die Wertschätzung dieser Kunststiftung zu verankern, das Interesse breiter Bevölkerungsschichten zu wecken und das Haus mit Leben zu füllen. Literatur Holzschnitt-Museum Klaus Herzer : 2001 - 2011; 10 Jahre Kunststiftung Klaus Herzer (mit einem Essay von Wolfgang Urban), Kunststiftung Klaus Herzer, Mössingen-Öschingen 2010. Weblinks Herzlich Willkommen im Holzschnitt-museum in Mössingen-Öschingen, abgerufen am 16. Oktober 2017. Ein Drucker aus Passion – der Holzschneider Klaus Herzer | Der Kulturblog von Rainer Zerbst, abgerufen am 16. Oktober 2017.
Klinik Bühl

Das Klinikum Mittelbaden Baden-Baden Bühl, Klinik Bühl, vormals Kreiskrankenhaus Bühl, ist ein Krankenhaus der medizinischen Grundversorgung in Bühl und verfügt über 164 Betten. Geschichte Das Krankenhaus in Bühl wurde im November 1966 eröffnet und löste damit das alte Städtische Krankenhaus in der Herrmannstraße ab. Auf dem Gelände des ehemaligen Krankenhauses befindet sich heute das ebenfalls zum Verbund der Klinikum Mittelbaden gehörende Seniorenwohnheim Erich-Burger-Heim. Einrichtung Ambulantes OP-Zentrum Klinik für Allgemeine Innere Medizin und Palliativmedizin Klinik für Allgemein- und Viszeralchirurgie Klinik für Altersmedizin Klinik für Anästhesiologie, Intensivmedizin und Schmerztherapie Klinik für Handchirurgie, Plastische und Rekonstruktive Chirurgie Klinik für Unfallchirurgie Zentrum für Sportmedizin Belegabteilung Hals-Nasen-Ohren (HNO) Abteilung für Schmerztherapie Literatur Das neue Krankenhaus in Bühl. Konkordia AG für Druck und Verlag, Bühl-Baden, erschienen anlässlich der Einweihung am 4. November 1966; Beiträge von: Erich Burger, Otto Gartner, Archivarin W. Modesta, Erika Schappeler-Honnei, Joseph Harbrecht, Architekt Dipl.-Ing. Heinz Gaiser, Dipl.-Ing. Klaus Kapuste Weblinks Offizielle Webpräsenz Geschäftsbericht Klinikum Mittelbaden 2017 (PDF-Datei, 9,1 MB) Strukturierter Qualitätsbericht gemäß § 137 SGB V über das Berichtsjahr 2010 (PDF-Datei, 2,09 MB) Belege