Bazylika św. Jerzego w Walldürn

Bazylika pielgrzymkowa św. Jerzego (niem. Wallfahrtsbasilika St. Georg), znana również pod wezwaniem Najświętszej Krwi (niem. zum Heiligen Blut) – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w niemieckim mieście Walldürn. Z racji cudu, jaki miał się tu wydarzyć ok. 1330 roku, pełni funkcję sanktuarium Krwi Pańskiej. Od 1962 roku nosi godność bazyliki mniejszej. Historia Pierwsze wzmianki o kościele parafialnym w Walldürn pochodzą z XIII wieku. Patronat nad świątynią mieli panowie pobliskiego zamku. Około 1330 miał mieć tu miejsce cud krwi – sprawujący mszę kapłan po przeistoczeniu z powodu nieuwagi wylał płyn z kielicha, który miał zostawić na korporale wizerunek Chrystusa ukrzyżowanego otoczony jedenastoma mniejszymi podobiznami Chrystusa w koronie cierniowej. Wydarzenie uczyniło kościół celem pielgrzymów. W 1445 cud został formalnie zatwierdzony przez papieża Eugeniusza IV, który nadał parafii prawo do udzielania odpustów pielgrzymom. W 1497 ukończono przebudowę kościoła, sfinansowaną datkami pielgrzymów. Kryzys funkcjonowania świątyni jako sanktuarium przyniosły czasy reformacji, sytuacja poprawiła się dzięki staraniom ks. Jodokusa Hoffiusa po 1600 roku. W latach 1615–1626 kościół ponownie rozbudowano oraz założono przy nim klasztor kapucynów (obecnie nieistniejący). W 1698 rozpoczęto kolejną przebudowę, po ukończeniu prac świątynię konsekrowano w 1728 roku. Do czasów rewolucji francuskiej, która przyniosła kolejny kryzys, przybywało tu rocznie około 100 tysięcy wiernych. 16 lutego 1962 papież Jan XXIII wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Od 2007 opiekę nad pielgrzymami zapewniają franciszkanie. Architektura Świątynia barokowa, trójnawowa, o układzie bazylikowym. Wzniesiona z czerwonego piaskowca. Przy narożnikach transeptu i prezbiterium ustawiono dwie wieże, wysokie na ponad 60 m. Elewacje kościoła nie są okryte tynkiem (wbrew pierwotnym planom). Sklepienie zdobi iluzjonistyczny fresk autorstwa Giovanniego Francesca Marchiniego. Przed kościołem ustawiona jest kolumna maryjna z 1704 roku. Wyposażenie Marmurowy ołtarz główny wykonał w latach 1722–1724 Christian Mayer, autorem zdobiących go rzeźb są bracia Melchior i Georg Paulusowie z Ellwangen. Pośrodku znajduje się barokowy obraz ostatniej wieczerzy, zaprojektowany przez Giovanniego Francesca Marchiniego i ukończony w 1728 przez bamberskiego malarza Josepha Scheubela. Usunięto go z ołtarza jeszcze w XVIII wieku (zasłaniał on okno, przez co wnętrze było niewystarczająco doświetlone), lecz w 1958 roku ponownie go tam zainstalowano. Po bokach ustawiono figury świętych Jerzego i Marcina. W północnym ramieniu transeptu znajduje się ołtarz Krwi Pańskiej, w którym przechowywany jest cudowny korporał. Reliefy zdobiące ołtarz wykonał w 1626 roku Zacharias Juncker starszy. Korporał znajduje się w relikwiarzu, wykonanym w 1683 roku w Augsburgu. Malowidła na miedzianej blasze wykonał Ulrich Büchler. Baldachim nad ołtarzem pochodzi z 1730 roku, jego autorem jest Georg Hennicke. Na zachodniej emporze znajduje się barokowy prospekt organowy z 1723 roku autorstwa Johanna Christiana Dauphina. Wmontowane są w niego 40-głosowe organy o trzech manuałach, wykonane w 1975 roku przez przedsiębiorstwo Orgelbau Vleugels z Hardheimu i wyremontowane w 1998 roku przez Joachima Poppa. Dzwony Kościół posiada sześć dzwonów, odlanych w ludwisarni rodziny Hammów we Frankenthalu (Pfalz). Pięć dzwonów poświęcono 28 sierpnia 1949, a szósty – w 1951 roku. Dwa większe zawieszono w wieży południowej, a cztery mniejsze – w północnej. Wykorzystywane są one do odmierzania czasu – dzwony 5, 4 i 3 wybijają kwadranse, a dwa największe – pełne godziny. Dane dzwonów: Galeria Przypisy