NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ölbergkapelle (Isny im Allgäu)

Die Ölbergkapelle in der baden-württembergischen Stadt Isny im Allgäu (Landkreis Ravensburg) wurde als Friedhofskapelle um 1480 erbaut. Sie liegt auf der Freifläche zwischen der Nikolaikirche, der Pfarrkirche St. Georg und Jakobus und dem Schloss (Kirchplatz 1a). Sie ist ein geschütztes Kulturdenkmal gemäß § 28 DschG von Baden-Württemberg. Geschichte Die eindrucksvolle Ölbergkapelle hat den großen Stadtbrand von 1631 unbeschädigt überstanden. Im Jahr 1690 wurde sie renoviert. Das Erdgeschoss diente als Beinhaus und wurde 1967 zur Gedächtnisstätte für die Opfer des Krieges und der Gewaltherrschaft umgestaltet. Im Obergeschoss finden sich Reste des Kapellenraums. Bauwerk Die in Solitärlage zwischen der Pfarrkirche St. Nikolaus und dem Schloss gelegene Kapelle ist ein zweigeschossiges Gebäude. Der massiv gemauerte und verputzte Bau hat einen eingezogenen Rechteckchor und eingeschossigen Eingangsvorbau. Nach oben schließt er mit einer Dachgeschossebene unter einem Satteldach ab. Kulturdenkmal Sie dokumentiert in anschaulicher Weise den einstigen Bestattungskult und ist zudem ein bauliches Zeugnis für den ehemals hier vorhandenen Friedhof. An der Erhaltung der Kapelle besteht aus wissenschaftlichen und heimatgeschichtlichen Gründen ein besonderes öffentliches Interesse. Die umgebenden Grün- und Freiflächen des Kirchplatzes bzw. des einstigen Friedhofs sind als erhaltenswert anzusehen. Sie ist geschützt nach § 26 des Denkmalschutzgesetzes von Baden-Württemberg. Weblinks Einzelnachweise
Marienkapelle (Isny im Allgäu)

Die Marienkapelle in der württembergischen Stadt Isny im Allgäu (Landkreis Ravensburg) war bis 1803 den Mönchen des Benediktinerklosters St. Georg vorbehalten. Nach der Säkularisation fiel das Kloster – von da ab als Schloss genutzt und umgebaut – samt der Marienkapelle dem Fürstenhaus Quadt zu, welches das Gotteshaus als Grablege nutzte. Die Kapelle mit ihrer Rokokoausstattung im Chor, mit den Abtbildern und dem alten Chorgestühl der Mönche ist gut erhalten. Sie ist zusammen mit den übrigen Gebäuden des Schlosses ein geschütztes Kulturdenkmal. Bauwerk Vom Chorraum der Kirche St. Georg und Jakobus, die einst den Mönchen des ehemaligen Benediktinerklosters vorbehalten war, führt ein Seiteneingang rechts in die Marienkapelle. Nach dem Brand von 1631 wurde das Kleinod 1645 wiederhergestellt. Der Chor mit seinem hochgotischen Grundriss verweist auf die Bauzeit um 1390. Allerdings ist der barocke Marienaltar recht gut in diesen Polygonalchor eingefügt. Die in Rechteckfelder eingeteilte Holzkassettendecke trägt eingelassene Leinwandölgemälde. Der Altar mit einer gotischen Maria mit Kind (15. Jahrhundert) zählt zu den reizvollsten Altären des späten Rokoko im schwäbischen Alpenvorland. Vollendet wurde er 1773 von Konrad Hegenauer. Im Kapellenschiff befindet sich das ehemalige Chorgestühl der Mönche. 48 Ölgemälde an den Seitenwänden und auf der Empore erinnern an alle Äbte des Isnyer Klosters. Geschütztes Kulturdenkmal Die Marienkapelle ist – im Zusammenhang mit den ehemaligen Klostergebäuden und jetzigen Schlossgebäuden – ein geschütztes Kulturdenkmal. Sie ein Teil einer Sachgesamtheit. Im denkmalpflegerischen Werteplan für Isny im Allgäu wird diese Sachgesamtheit folgendermaßen beurteilt: „Die überregional bedeutsame und stadtbildprägende Schlossanlage samt Nebengebäuden und Freiflächen ist ein herausragendes Zeugnis für die Stadt- und Siedlungsgeschichte von Isny. An der Erhaltung der Sachgesamtheit besteht aus wissenschaftlichen, künstlerischen und heimatgeschichtlichen Gründen ein besonderes öffentliches Interesse.“ Die Sachgesamtheit ist geschützt nach den §§ 2 und 28 Denkmalschutzgesetz von Baden-Württemberg. Literatur Gerhard Weisgerber, Heinz Bucher: Die Marienkapelle des Klosters Isny: Kunst – Geschichte – Frömmigkeit. Kunstverlag Josef Fink, Lindenberg im Allgäu 2015, ISBN 978-3-89870-888-3. Denkmalpflegerische Wertepläne des Landesamts für Denkmalpflege Denkmalpflegerischer Werteplan Gesamtanlage Innenstadt Isny, abgerufen am 1. November 2017. Weblinks Einzelnachweise
Rynek w Karlsruhe

Rynek w Karlsruhe (niem. Marktplatz) – główny plac w Karlsruhe, założony w czasie klasycystycznej rozbudowy tego miasta w pierwszych latach XIX wieku. Plac ma formę dwóch przylegających do siebie prostokątów, położonych osiowo na głównej ulicy północ-południe w Karlsruhe. Historia Projektantem Rynku był architekt i urbanista Friedrich Weinbrenner, który pierwsze szkice przygotował już około roku 1800. W 1807 rozpoczęto prace realizację założenia: wyburzono kilka budynków położonych po południowej stronie skrzyżowania ul. Długiej (Lange Straße, obecnie Kaiserstraße) z ulicą wybiegającą z zanku na południe, w tym tymczasowy ratusz oraz zajmujący centralną część przyszłego Rynku Kościół Zgody (Concordia-Kirche, Eintrachtskiche). Ponieważ pod tym ostatnim mieściła się zamurowana krypta grobowa założyciela miasta, margrabiego Karola Wilhelma, zdecydowano się jej nie naruszać i wznieść nad nią pomnik nagrobny. Tymczasową formą nagrobka była drewniana piramida, która była na tyle udana, że zachowano jej formę i w 1823 wzniesiono nową z czerwonego piaskowca – obie projektował Weinbrenner. Do lat 20. XIX wiek. zbudowano wedle jego projektów w południowej części placu symetrycznie usytuowane kościół miejski (1807-1816) i ratusz (1805-1825). Forma przestrzenna i obiekty przy Rynku Rynek stanowi część świadomie planowanego zespołu urbanistycznego, wyznaczając punkt przecięcia Via Triumphalis oraz głównej ulicy handlowej. Północna część Rynku, obszerniejsza i planowana od początku jako handlowa, ujęta jest od wschodu i zachodu w dwa klasycystyczne budynki handlowo-mieszkalne, północna pierzeja stanowi jednocześnie północną stronę Kaiserstraße – została odbudowana po II wojnie światowej w zmienionej, modernistycznej formie, z podcieniem komunikacyjnym. Część południowa jest bardziej reprezentacyjna – jej zachodnią pierzeję stanowi ratusz z centralnym ryzalitem portykowym. Po wschodniej stronie znajduje się jego pendant – kościół miejski (obecnie katedra zjednoczonego kościoła ewangelickiego) z korynckim portykiem w wielkim porządku, którego boczne skrzydła stanowią dawne budynki gimnazjum. Południowo-wschodni narożnik zajmuje gmach policji. Centralnym elementem północnej części Rynku jest piramida, w południowej – fontanna ze statuą wielkiego księcia Ludwika. Tylko jezdnia wzdłuż południowej pierzei Rynku jest dostępna dla pojazdów samochodowych, pozostała powierzchnia stanowi zasadniczo strefę pieszą, rozciętą jednak przez torowiska tramwajowe przebiegające w kierunku równoleżnikowym osi Kaiserstraße oraz południkowym, omijające piramidę od wschodu, połączone trójkątem torów. Przez Rynek w szczycie komunikacyjnym przejeżdża 170 tramwajów na godzinę. Linki zewnętrzne Rynek w Karlsruhe – strona w serwisie ArchINFORM (ang. • niem.) Zdjęcie satelitarne w google maps
Catedral de Constança

La Catedral de Constança (en alemany: Konstanzer Münster) és un edifici històric a Constança, al sud d'Alemanya, que serveix com proto-catedral de l'antiga diòcesi catòlica de Constança (dissolta en 1821)., El primer esment d'una església dedicada a la Mare de Déu a Constança data del 615. La confirmació documental de l'església anomenada Ecclesia Sanctae Mariae urbis Constantiae és de mitjan segle viii. Existeix una clara evidència que indica que es troba en el pujol de la catedral, on s'havia establert una fortificació romànica tardana amb un assentament civil. El 780, l'església va ser esmentada en la confirmació d'un contracte per l'emperador Carlemany. En 1955 el Pius XII va elevar la catedral a un basílica menor papal. Un programa de restauració de l'interior de la catedral, així com de l'exterior es va iniciar en 1962 i es va concloure 2010. El 1966 es van fabricar dotze noves campanes per les torres, una donació de l'estat de Baden-Württemberg. Referències
Catedral de Constanza

La Catedral de Constanza​ (en alemán: Konstanzer Münster)​ es un edificio histórico en Constanza,​ al sur de Alemania,​ que sirve como proto-catedral de la antigua diócesis católica de Constanza (disuelta en 1821). La primera mención de una iglesia en Constanza dedicada a la Virgen María data del 615. Confirmación documental de la iglesia llamada "Ecclesia Sanctae Mariae urbis Constantiae" se fecha a mediados del siglo VIII. Existe una clara evidencia que indica que se encuentra en la colina de la catedral, donde se había establecido una fortificación románica tardío con un asentamiento civil contiguo. En 780, la iglesia fue mencionada en la confirmación de un contrato por el emperador Carlomagno. Constanza fue un centro importante del cristianismo en el Sacro Imperio Romano Germánico y sede del Concilio de Constanza (1414-1418), que abordó la crisis del Gran Cisma de Occidente. En esa época, la catedral simbolizaba el poder y la unidad de la Iglesia Católica. Durante el auge de la Reforma Protestante en el Siglo XVI, Constanza adoptó tempranamente los ideales reformistas. En 1527, la ciudad se unió a la corriente reformada inspirada por Martín Lutero y Ulrico Zuinglio. Esto transformó la Catedral en una iglesia de culto protestante. Durante el periodo protestante de la Catedral, Se suprimieron las prácticas consideradas "papistas" por los reformadores, como la veneración de reliquias, imágenes y santos. La misa fue reemplazada por servicios protestantes centrados en la predicación y el uso de la lengua alemana en lugar del latín. Muchos elementos artísticos y litúrgicos de la catedral fueron eliminados o destruidos debido al rechazo reformista hacia las imágenes religiosas. En 1548, como resultado de la derrota del protestantismo en la región tras la Guerra de Esmalcalda, Constanza fue reintegrada a los territorios católicos bajo el control de los Habsburgo. Esto llevó a la restauración del culto católico en la iglesia, pero la sede episcopal se trasladó a Meersburg, dejando la iglesia sin el estatus oficial de catedral y solo quedando como un título simbólico. En 1955 el Papa Pío XII elevó la catedral a una basílica menor papal. Un programa de restauración del interior de la catedral, así como del exterior se inició en 1962 y se concluyó 2010. En 1966, doce nuevas campanas fueron fabricadas y colgadas en sus torres, una donación del estado de Baden-Wurttemberg. Hoy en día, la Catedral de Constanza es una iglesia católica y un monumento histórico que refleja las complejas transformaciones religiosas y políticas de su época. Su arquitectura y arte todavía muestran huellas de estos tumultuosos periodos. Véase también Iglesia católica en Alemania Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Arquitectura de Alemania Referencias
Cattedrale di Costanza

L'ex cattedrale di Nostra Signora o ex cattedrale di Costanza (in tedesco Konstanzer Münster) è la maggiore chiesa cattolica di Costanza e in passato fu cattedrale della soppressa diocesi di Costanza. Storia Fu costruita a partire dal VII secolo, al tempo della creazione della sede episcopale, mentre la prima menzione dell'edificio risale al 780. La chiesa fu cattedrale per dodici secoli e accolse il Concilio di Costanza (1414-1418) che vide anche l'elezione di papa Martino V. Dalla soppressione della diocesi nel 1821, la cattedrale è divenuta chiesa parrocchiale. Descrizione Tra le opere artistiche presenti nella chiesa si può menzionare il rilievo Compianto di Cristo (1614), realizzato dallo scultore Hans Morinck. Note Voci correlate Pelagio di Emona Concilio di Costanza Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Costanza
Katedra Najświętszej Maryi Panny w Konstancji

Katedra Najświętszej Maryi Panny w Konstancji (niem. Münster Unserer Lieben Frau), znana powszechnie jako Konstanzer Münster – świątynia rzymskokatolicka w Konstancji, w Badenii-Wirtembergii. Dawna katedra diecezji Konstancji. Historia Około 300 roku n.e. wznosił się tu rzymski fort Dioklecjana. Krypta katedry pochodzi z czasów karolińskich, zbudowano ją pod koniec VIII wieku. W drugiej połowie XI wieku wzniesiono romańską bazylikę kolumnową. Pod koniec XVII wieku nawę główną przykryto nowym sklepieniem, a w XVIII wieku prezbiterium przebudowano w stylu klasycystycznym wg projektu Pierre’a Michela d’Ixnarda. W 1812 roku katedra została kościołem parafialnym dla dzielnicy Niederburg. W 1821 diecezję Konstancji zlikwidowano, włączając ją do archidiecezji Fryburga Bryzgowijskiego. W latach 1853–1854 wzniesiono neogotyckie zwieńczenie wieży, wzorowane na wieży katedry we Fryburgu Bryzgowijskim, dzięki któremu osiągnęła ona wysokość 78 metrów. Wtedy również wykonano witraże wzorowane na sztuce XIV-wiecznej. Galeria Przypisy
Собор Девы Марии (Констанц)

Констанцский собор (Собор Девы Марии в Констанце; нем. Konstanzer Münster, нем. Münster Unserer Lieben Frau) — бывшая епископская церковь в городе Констанц на Боденском озере. Церковь имеет статус малой базилики и посвящена Деве Марии и патронам ныне не существующего епископства Констанц святому Пелагию и Конраду Констанцскому. История и описание Церковное сооружение на этом месте восходит ко времени основания Констанцского епископства, то есть примерно к 600 году, и впервые письменно упомянуто в 780 году. В течение более чем 1200 лет церковь был кафедральным собором епископов Констанца. В XV в. в его стенах проходили заседания Констанцского собора. С 1821 года, после расформирования епископства, собор используется как католическая приходская церковь. С архитектурной точки зрения Констанцский кафедральный собор представляет собой одну из самых больших романских церквей в юго-западной Германии. Основной объём здания составляет трёхнефная базилика, освящённая в 1089 году, окружённая многочисленными готическими и неоготическими пристройками XII—XV и XIX вв. Внутреннее средневековое убранство сохранилось однако лишь фрагментарно, и несёт сильный отпечаток позднейших перестроек в стиле барокко, классицизма и неоготики. Констанцский кафедральный собор со своей раннеготической ротондой святого Маврикия — важный пункт на паломническом пути святого Иакова, причём в Констанце заканчиваются Via Beuronensis (Бойронский путь; от названия аббатства Бойрон) и верхнешвабская часть пути святого Иакова (нем. Oberschwäbische Jakobsweg), и начинается Швабская дорога (нем. Schwabenweg) через Швейцарию, соединяющая немецкую часть пути с его французской основной частью. Литература R. Bäumler u.a. Das Münster Unserer Lieben Frau. Schnell und Steiner Verlag, Stuttgart 1989. ISBN 3-7954-0687-0 E. v. Gleichenstein, B. R. Kammer. Glanz der Kathedrale — 900 Jahre Konstanzer Münster. Städtische Museen Konstanz, Rosgartenmuseum Konstanz, 1989. ISBN 3-9801501-5-1 Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Констанцский мюнстер сайт строительной мастерской мюнстера сайт приходской церкви в мюнстере
Hauptfriedhof Mannheim

O Hauptfriedhof Mannheim é o cemitério principal de Mannheim, localizado no bairro Neckarstadt-Ost/Wohlgelegen. Sepultamentos Albert Bassermann, ator Friedrich Daniel Bassermann, político Maximilian Bayer, Offizier, cofundador do escotismo Otto Beck, político e oberbürgermeister de Mannheim Wolfgang Heribert von Dalberg, Intendant der Uraufführung von Schillers Räubern August Dreesbach, político Friedrich Engelhorn, fundador da BASF Carl Wilhelm Casimir Fuchs, geóloge, mineralogista e botânico alemão August Grün August von Kotzebue, Dramatiker und Schriftsteller, seine Ermordung 1819 diente als Anlass der Karlsbader Beschlüsse Heinrich Lanz, empresário Carl Reiß, consul geral e cidadão honorário de Mannheim Karl Ludwig Sand, Burschenschafter und Mörder August von Kotzebues, hingerichtet 1820 Franz Schnabel, historiador Wilhelm von Traitteur, Baumeister und Pionier in der Eisenarchitektur Johann Andreas von Traitteur, engenheiro civil Bibliografia Förderkreis historischer Grabstätten in Mannheim (Hrsg.): Die Friedhöfe in Mannheim. Mannheim 1992 Referências Ligações externas «Página oficial» (em alemão)
Konzertsegel

Das Konzertsegel ist eine 1989 errichtete Bühnenüberdachung für die Freilichtbühne an der Uferpromenade von Radolfzell am Bodensee, die als Kulturdenkmal unter Schutz steht. Geschichte Die Konstruktion in der Form eines großen Fischernetzes ist der Prototyp für die geschwungene Fassade des deutschen Pavillons bei der Expo 1992 in Sevilla, der nach der Weltausstellung wieder demontiert wurde. Beim Prototyp wurde erstmals eine Seilnetzkonstruktion mit Polycarbonatplatten eingedeckt, womit dem Bauwerk eine architektur- und ingenieurbaugeschichtliche Bedeutung zukommt. Das Segel überdacht eine Fläche von 340 Quadratmetern und kostete rund 700.000 Mark. Nach der Sanierung der Altstadt gestaltete die Stadt Radolfzell Mitte der 1980er Jahre das Seeufer südlich des Bahnhofs neu. Die alten Ufermauern wurden entfernt und durch Aufschüttungen eine naturnahe Uferanlage geschaffen, die von der Architektur des Konzertsegels geprägt wird. Es gilt seitdem als eines der Wahrzeichen der Stadt (neben dem Münster) und steht seit September 2017 wegen seiner besonderen Bauweise unter Denkmalschutz. Die Instandhaltung trägt die Stadt. Fast regelmäßig sind Kunststoffplatten zu ersetzen, die wahrscheinlich durch Steinwürfe vorsätzlich beschädigt werden. Unter dem Segel finden nicht nur musikalische Veranstaltungen statt; auch einer der Altäre der Fronleichnamsprozession wird dort aufgebaut. Seit 2017 findet das Seefestival Radolfzell am und um dem Konzertsegel statt. Weblinks Einzelnachweise
Konzertsegel

The Konzertsegel (Concert sail) is an open-air stage on the shore beside Lake Constance in the town of Radolfzell. It was built in 1989 and is in the shape of a large sail made to look like a fishing net. It is a protected monument. History The shape was a prototype for the German Pavilion at the Seville Expo '92, since dismantled. The sail has an area of 340 square meters and was built at a cost of around 700,000 DM. The concert area was part of the city redevelopment in the middle of the 1980s. The old lake embankments were removed and a more natural shoreline was created. The design of the Konzertsegel reflected this. Since then it is one of the landmarks of the town. The plastic covers are regularly replaced due to vandalism. References
Heuneburg

A Heuneburg egy őskori kelta település volt a Duna felső szakaszán, a mai Németország délkeleti részén. Herbertingen községnél található, Sigmaringentől kb. 14 km-re keletre, Baden-Württembergben. A kelta idők egyik leghíresebb helyszíne Közép-Európában, és gyakran az Alpoktól északra fekvő legrégebbi városként emlegetik, és azonosították a Hérodotosz által említett kelta Pyrene városával. A Kr.e. 6. században – míg az ókori Róma még szinte egy kis falu volt a Tiberis folyó mellett – Heuneburg virágkorát élte. A kelták fejedelmi székhelye és egy erődített település volt. Az erődített fellegvár romjain kívül számos, több évszázadon át használt lakóház és egy nekropolisz maradványai kerültek elő, ékszerekkel együtt. Jegyzetek
Heuneburg

Heuneburg was een Keltische stad. Het wordt ook wel "de eerste stad ten noorden van de Alpen" genoemd. De stad had op haar hoogtepunt – rond 600 v.Chr. – ongeveer 5000 inwoners. Verschillende wijken Er waren verschillende wijken in Heuneburg: Citadel De citadel werd bewoond door de elite van de stad, en beschermd door een muur. De citadel is gebouwd naar Grieks voorbeeld, maar werd in tegenstelling tot de Griekse citadellen permanent bewoond. Benedenwijk Iets lager lagen huizen voor ambachtslieden. Ook deze zone werd beschermd door een muur. De citadel en de lagergelegen wijk hadden elk op hun hoogtepunt 700 à 800 bewoners. Zuidelijke wijk Buiten de stadsmuren was nog een wijk, de zuidelijke wijk. Hier stonden veel boerderijen, elk met een eigen houten palissade. De zuidelijke wijk had op het hoogtepunt 3000 inwoners. In Heuneburg woonden dus 5000 mensen. Naar Keltische maatstaven was dat erg veel, maar Athene had toen ongeveer 60.000 inwoners. De poort Heuneburg had één toegangspoort, deze was 8 bij 12 meter. Contact met andere steden Heuneburg had waarschijnlijk veel contact met andere steden. De stad lag namelijk aan de Donau. Omdat er bij de Griekse kolonies aan de Zwarte Zee ook Keltische spullen zijn gevonden, gaan onderzoekers ervan uit dat die via Heuneburg kwamen. Pyrene Een Oud-Griekse historicus zou Heuneburg al genoemd hebben: Daar waar de Istus ontspringt ligt de stad Pyrene. Istus was het Griekse woord voor Donau, en Heuneburg lag dicht bij de bron van de Donau. Archeologen van nu denken daarom dat Pyrene de Griekse benaming voor Heuneburg was. De plaatsnaam zou van pyros (vuur) komen naar het smidsvuur van de vele smederijen en gieterijen waar koper en tin tot verschillende gereedschappen in de legering brons verwerkt werden. Bouwstijlen Heuneburg is gebouwd in verschillende bouwstijlen. Zo komt de citadel van de Grieken, maar de muur rond de citadel van de Feniciërs.
Heuneburg

Heuneburg – gród; stanowisko archeologiczne z epoki żelaza, datowane na przełom okresu halsztackiego i lateńskiego; znajdował się na terenie obecnej Badenii-Wirtembergii. Położony na wzniesieniu o powierzchni 300 × 150 m. Był siedzibą dynastii plemienia Celtów. Wyróżnia się kilka faz: w pierwszej fazie istnienia zostały wzniesione mury o konstrukcji skrzyniowo-zrębowej. Południowa część grodu była dodatkowo broniona palisadami i fosami. Równocześnie występowała osada otwarta. nastąpiła przebudowa grodu. W miejscu starych umocnień wzniesiono wysoki na cztery metry mur z blankami z cegły suszonej na słońcu. Mamy tu widocznie nawiązania do cywilizacji basenu Morza Śródziemnego. Prawdopodobnie w celu ochrony przed szkodliwymi dla cegły warunkami atmosferycznymi zewnętrzna część murów była pokryta zaprawą wodoodporną. Na odcinku północno-zachodnim w mur wbudowano co dziesięć metrów prostokątne wieże. Na południu znajdowała się brama w kamiennych łożyskach oraz podwójna fosa. Kolejną cechą nawiązującą do cywilizacji śródziemnomorskiej była pionowa i regularna zabudowa grodu. w latach 520-500 p.n.e. gród był oblegany i zdobyty. odbudowanie grodów po najeździe już z murem o konstrukcji ziemno-drewniano-zrębowej. wydzielono jeszcze wiele faz, w których gród był niszczony i odbudowywany. w IV w. p.n.e. funkcjonował jako osada otwarta. Bibliografia Joachim Śliwa (red.), Wielka historia świata t. 2, Stary i nowy świat. Od „rewolucji” neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, Kraków 2005. Linki zewnętrzne Strona muzeum w Heuneburgu. dhm.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-04-25)]. (ang.)
Хойнебург

Хойнебург, нем. Heuneburg — кельтский оппидум (укреплённое поселение). Находился в верховьях Дуная близ округа Хундерзинген в коммуне Хербертинген между городами Ульм и Зигмаринген в федеральной земле Баден-Вюртемберг, Германия. Считается одним из важнейших кельтских поселений в центральной Европе, а также крупным торговым центром в период с 620 по 480 год до н. э. За пределами укреплённой цитадели обнаружены остатки многочисленных жилищ и некрополя, которые использовались в течение нескольких столетий, с изысканными драгоценностями из золота и янтаря. Ссылки Королевская резиденция в Хойнебурге на официальном сайте округа Хербертинген-Хундерзинген Музей Хойнебурга в Хундерзингене Археологи завершили изучение «Кельтской плиты» // Naked-Science.ru, 30 янв 2017 Сайт коммуны Хербертинген Примечания