NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Karlsruhe

Pałac Karlsruhe (niem. Schloss Karlsruhe) – barokowo-klasycystyczny pałac, znajdujący się w Karlsruhe, wzniesiony przez Karola III Wilhelma w latach 1715–1718, przebudowany w latach 1752–1785 przez Karola Fryderyka Badeńskiego. Historia Od XII wieku siedzibą margrabiów Badenii było Baden. W 1715 roku Karol III Wilhelm Badeński założył miasto Karlsruhe i przeniósł tu swoją siedzibę. Kamień węgielny wmurowano 17 czerwca 1715, a budowę rezydencji ukończono w roku 1718. W 1752 Karol Fryderyk Badeński, następca Karola Wilhelma, rozpoczął przebudowę pałacu. Plany sporządzili Maurizio Pedetti, Leopoldo Retti i Balthasar Neumann, na podstawie ich prac Pierre Louis Philippe de la Guêpière sporządził projekt przebudowy. W 1772 rozpoczęto budowę zachodniego skrzydła autorstwa Wilhelma Jeremiasa Müllera, a w 1785 ukończono budowę wieży z kopułą. Autorem dekoracji szczytu i pawilonów jest Ignaz Lengelacher. Funkcję rezydencjonalną utracił po abdykacji ostatniego wielkiego księcia Fryderyka II w 1918 roku. 24 lipca 1921 w pałacu otwarto siedzibę Muzeum Krajowego Badenii. Po wybuchu II wojny światowej wystawę zamknięto, a wiele eksponatów wywieziono i ukryto, m.in. na terenie kopalni soli w Heilbronn czy w więzieniu w Pfullendorfie. 27 września 1944 rezydencja doszczętnie spłonęła wskutek bombardowania. Eksponaty wróciły do Karlsruhe w latach 1946–1951. W 1952 rozpoczęto odbudowę, a w 1966 muzeum ponownie otwarto. Architektura Budynek barokowo-klasycystyczny, trójskrzydłowy. Boczne skrzydła pałacu łączą się z korpusem pod kątem rozwartym. Taki układ został wymuszony przez ulice miasta, które rozchodzą się promieniście od rezydencji. Korpus jest wysoki na 3 kondygnacje, pośrodku fasady znajduje się pseudoryzalit udekorowany lizenami. Wnętrza pałacu nie przetrwały II wojny światowej i zostały odbudowane na potrzeby współczesnego muzeum. Na północ od głównej części budynku ustawiono wieżę; na taras widokowy, ulokowany na wysokości 42 metrów, prowadzą 165 stopnie schodów. Na tyłach pałacu ulokowano ogród w stylu angielskim, założony w 1967 roku na potrzeby wystawy Bundesgartenschau. Galeria Przypisy
Castelo de Karlsruhe

O Castelo de Karlsruhe (em alemão: Schloss Karlsruhe) foi construído em 1715, como residência do marquês Carlos III Guilherme de Baden-Durlach. Até 1918 foi a residência oficial dos marqueses de Baden. Atualmente a edificação abriga o Museu Estatal de Baden e uma parte do Tribunal Constitucional Federal da Alemanha. História O mestre de obras da edificação original foi Jakob Friedrich von Batzendorf. A primeira edificação foi parcialmente construída em madeira, e precisou já em 1746 ser totalmente restaurada, sendo a parte em madeira substituída por pedra. O castelo tinha dois pavimentos e um quarto no sótão, e ao corps de logis ligavam-se duas grandes asas laterais. A torre de sete pavimentos, com 51 m de altura, estava originalmente separada do corpo do palácio. No início da regência de Carlos Frederico o castelo foi reconstruído, após passar pela modificação de diversos projetos de Balthasar Neumann, obra executada por Friedrich von Kesslau, até 1770. As mais marcantes características externas desta reconstrução foram as grandes janelas e portas, bem como os dois pavilhões entre o corpo central e as alas laterais. Em 1785 a torre foi um pouco rebaixada e recebeu uma cúpula, obra planejada pelo arquiteto Wilhelm Jeremias Müller. Logo após a revolução de 1848-1849 Leopoldo de Baden durante algum tempo foi expulso do castelo em 1849. O uso final do castelo como residência foi selado com a abdicação do último monarca de Baden, Frederico II de Baden, em 1918. Desde 1919 a edificação é utilizada como local do Museu Estatal de Baden. Durante a Segunda Guerra Mundial o castelo foi incendiado por um bombardeio, em setembro de 1944. Foi reconstruído, de 1955 a 1966, quando o museu foi reaberto. Somente a fachada externa foi reconstruída na forma original. Internamente foram construídos novos pavilhões de exposição. Jardins Na parte norte do castelo, oposta ao lado da cidade, Christian Thran construiu um jardim em estilo barroco, de 1731 a 1746. No século XVIII o Großherzog Karl Friedrich ordenou sua reconstrução no estilo de um jardim inglês. Por ocasião da Bundesgartenschau em 1967, o jardim foi novamente reconstruído no mesmo estilo. Além de inúmeras espécies de plantas raras, encontram-se esculturas, monumentos e fontes de vários períodos, do barroco ao moderno. Em 1967 foi construída uma pequena via férrea para conduzir os turistas em um circuito pelo parque, a Schlossgartenbahn Karlsruhe. Referências Ligações externas O Palácio de Karlsruhe, Turista Ocasional, 11 de Maio de 2012
Palatul Karlsruhe

Palatul Karlsruhe (în germană Schloss Karlsruhe) este un palat din Karlsruhe, Germania. A fost construit în anul 1715 pentru margraful Carol al III-lea Wilhelm de Baden-Durlach după o dispută cu cetățenii capitalei sale anterioare, Durlach. Orașul Karlsruhe a crescut de atunci în jurul palatului. Clădirea găzduiește acum muzeul principal al muzeului de stat din Baden-Württemberg. Istorie Prima clădire a fost construită de Jakob Friedrich von Batzendorf. Orașul a fost planificat cu turnul palatului (Schloss) în centru și 32 de străzi iradiind din el ca niște spițe pe o roată sau nervuri pe un evantai pliabil, astfel încât o poreclă pentru Karlsruhe în germană este „orașul-evantai” (Fächerstadt). Construit inițial parțial din lemn, palatul a trebuit să fie reconstruit în 1746, folosind piatră. Carol Frederik, margraf de Baden-Durlach la acea vreme și care în cele din urmă a devenit Carol Frederic, Marele Duce de Baden, a făcut apoi modificarea palatului de către Balthasar Neumann și Friedrich von Kesslau până în 1770, adăugând ferestre și uși mai mari, pavilioane și aripi. În 1785, Wilhelm Jeremias Müller a scurtat turnul, adăugând o cupolă. În timpul Revoluțiilor din 1848, Leopold, Marele Duce de Baden, a fost expulzat în 1849 pentru o vreme. În 1918, ultimul monarh, Frederic al II-lea, Marele Duce de Baden, a trebuit să se mute. Fosta reședință a conducătorilor din Baden este acum folosită ca Badisches Landesmuseum Karlsruhe. O mare parte din centrul orașului, inclusiv palatul, a fost redusă la dărâmături de bombardamentele aliate în timpul celui de-Al Doilea Război Mondial, dar a fost reconstruită rapid după război. În prezent, palatul este un simbol cultural și istoric iconic al orașului Karlsruhe, aducând sute de mii de turiști anual. Note Vezi și Universitatea din Karlsruhe Castelul Hohenzollern Legături externe
Карлсруе (палац)

Палац Карлсруе (нім. Karlsruher Schloss) був побудований в 1715 році для маркграфа Карла III Вільгельма після суперечки з громадянами його попередньої столиці, Дурлаха. З того часу навколо нього виросло місто Карлсруе. Зараз у будівлі розташований головний музей землі Баден і частина Конституційного суду Німеччини, основна будівля якого розташована в безпосередній близькості до палацу. Історія Першу будівлю побудував Якоб Фрідріх фон Бацендорф. Місто було сплановано з вежею палацу у центрі та 32 вулицями, що радіально розходяться від неї, як спиці на колесі або спиці на складному віялі, тому прізвисько Карлсруе німецькою мовою є «місто віяла». Спочатку палац був частково дерев'яним, але в 1746 році його довелося перебудувати з використанням каменю. Карл-Фрідріх Баденський, маркграф Баден-Дурлаха, став Карлом Фредеріком, Великим герцогом Бадену, потім до 1770 року Бальтазар Нейман і Фрідріх фон Кеслау реконструювали палац, додавши більші вікна та двері, павільйони та крила. У 1785 році Вільгельм Єреміас Мюллер скоротив вежу, додавши купол. Під час революцій 1848 року Леопольда, великого герцога Баденського, на деякий час було вигнано в 1849 році. У 1918 році останній монарх, Фрідріх II, великий герцог Бадена, був змушений виїхати. Колишня резиденція правителів Бадена зараз використовується як Музей землі Баден. Велика частина центру міста, включаючи палац, була перетворена на руїни під час бомбардувань союзників під час Другої світової війни, але була швидко відбудована після війни. Палацовий парк На північній стороні палацу в 1731-1746 роках було посаджено парк у французькому бароковому стилі. У другій половині XVIII століття великий герцог Карл Фрідріх перебудував його у пейзажний парк в англійському стилі. До парку примикають оранжерея, мисливські та декоративні споруди. У 1967 році у парку пройшла всенімецька садівницька виставка, перед якою він був оновлений та розширений. Окрім рідкісних порід дерев у парку є численні інсталяції, пам'ятники та фонтани різних епох. У тому ж році була відкрита паркова залізниця. Також у парку розташовуються: пам'ятник Карлу Фрідріху Баденському, ботанічний сад, будівлі Технологічного інституту Карлсруе та Конституційного суду Німеччини. Парк використовується мешканцями міста для літнього відпочинку. Галерея Примітки
Schmalzmisse

Schmalzmisse ist ein mit Verordnung des Regierungspräsidiums Karlsruhe vom 29. Mai 1995 ausgewiesenes Naturschutzgebiet mit der Nummer 2.188. Lage Das Schutzgebiet liegt am südlichen Ortsrand von Ettmannsweiler. Es befindet sich im Naturraum Schwarzwald-Randplatten und ist Teil des FFH-Gebiets Nr. 7317-341 Kleinenztal und Schwarzwaldrandplatten. Schutzzweck Laut Verordnung ist der Schutzzweck die Erhaltung, Entwicklung und Pflege der schon seit Jahrhunderten vom Menschen geprägten, reich strukturierten, lichten Kiefern-/Tannen-/Eichen-(Buchen)-Bestände sowie der Waldmoore der "Enz-Nagold-Missen". Schutzzweck ist ferner die Sicherung der geologischen, klimatischen und hydrologischen Verhältnisse sowie die Erhaltung der vernäßten oder missigen bzw. trockenen, flechtenreichen Waldbestände als Lebensraum typischer, seltener und spezialisierter Tier- und Pflanzenarten. Geschützt werden sollen insbesondere die verschiedenen Rentier- und Becherflechten, Torfmoose, Sauergräser, Heidekrautgewächse, Spinnentiere und Insekten, Reptilien, Amphibien und Vögel. Flora und Fauna Der Waldkiefer-Moorwald beherbergt das geschützte Gefleckte Knabenkraut. Im Schutzgebiet kommen zwei Heuschreckenarten vor, die besondere Beachtung verdienen: Alpine Gebirgsschrecke und Weißrandiger Grashüpfer. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Calw Literatur Bezirksstelle für Naturschutz und Landschaftspflege Karlsruhe (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Karlsruhe. Thorbecke, Stuttgart 2000, ISBN 3-7995-5172-7, S. 171–173 Naturschutz im Kreis Calw, Hrsg. Landesanstalt für Umweltschutz Baden-Württemberg in Zusammenarbeit mit dem Landkreis Calw und der Bezirksstelle für Naturschutz und Landschaftspflege Karlsruhe 1995, S. 195–197 Weblinks Steckbrief des Naturschutzgebietes im Schutzgebietsverzeichnis der Landesanstalt für Umwelt Baden-Württemberg mit Schutzgebietsverordnung und Karte
Köllbachtal mit Seitentälern

Köllbachtal mit Seitentälern ist ein mit Verordnung des Regierungspräsidiums Karlsruhe vom 20. Dezember 1991 ausgewiesenes Naturschutzgebiet mit der Nummer 2.149 und ein gleichnamiges Landschaftsschutzgebiet mit der Nummer 2.35.046. Lage Die Schutzgebiete erstrecken sich vom östlichen Ortsrand von Simmersfeld bis nach Berneck. Sie befinden sich im Naturraum Schwarzwald-Randplatten. Das Landschaftsschutzgebiet umschließt das Naturschutzgebiet fast vollständig. Das NSG ist außerdem Teil des FFH-Gebiets Nr. 7317-341 Kleinenztal und Schwarzwaldrandplatten. Schutzzweck Die Gebiete wurde mit einer gemeinsamen Verordnung des Regierungspräsidiums Karlsruhe vom 20. Dezember 1991 als Natur- und Landschaftsschutzgebiet ausgewiesen. Laut dieser Verordnung ist der Schutzzweck die Erhaltung, Entwicklung und Pflege der naturnahen Tallandschaft der "Enz-Nagold-Platten" als Lebensraum typischer, spezialisierter Tier- und Pflanzenarten insbesondere der vielfältigen Feuchtgebietstypen und wechselfeuchten Biotope sowie die Sicherung der kulturhistorisch einzigartigen Wässerwiesen und der sonnenexponierten Hänge mit den zahlreichen Natursteinmauern und Hecken. Flora und Fauna Im Gebiet finden sich Bestände der gefährdeten Pflanzenarten Breitblättriges Knabenkraut, Trollblume und Wald-Läusekraut. Für die Wasserqualität des Köllbachs spricht das Vorkommen des Bachneunauges. Eine besondere Erwähnung verdient der Bestand der Schmetterlingsart Mädesüß-Perlmuttfalter sowie der Heuschreckenart Alpine Gebirgsschrecke. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Calw Liste der Landschaftsschutzgebiete im Landkreis Calw Literatur Bezirksstelle für Naturschutz und Landschaftspflege Karlsruhe (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Karlsruhe. Thorbecke, Stuttgart 2000, ISBN 3-7995-5172-7, S. 171–173 Weblinks Steckbrief des Naturschutzgebietes im Schutzgebietsverzeichnis der Landesanstalt für Umwelt Baden-Württemberg mit Schutzgebietsverordnung und Karte Steckbrief des Landschaftsschutzgebietes im Schutzgebietsverzeichnis der Landesanstalt für Umwelt Baden-Württemberg mit Schutzgebietsverordnung und Karte
Stammheim-fængslet

Stammheim-fængslet (Justizvollzugsanstalt Stuttgart-Stammheim) er et berømt højsikkerhedsfængsel beliggende i Stuttgart-forstaden Stammheim i Tyskland. Fængslet blev opført i 1963 efter datidens mest moderne sikkerhedsteknologi. I forbindelse med retssagerne mod den venstreekstremistiske terrororganisation Rote Armee Fraktion blev der bygget en særlig pansret bygning ved siden af fængslet. Både bygningen og indgangspartiet blev overtrukket med stålnet for at forhindre flugtforsøg via helikopter. Ulrike Meinhof hængte sig selv i fængslet 9. maj 1976, hvorefter yderligere tre RAF-medlemmer begik selvmord 18. oktober 1977: Andreas Baader, Gudrun Ensslin og Jan-Carl Raspe. Den fjerde fange, Irmgard Möller, overlevede sit selvmordsforsøg. Enkelte kritikere har hævdet at de i virkeligheden blev dræbt eller forsøgt dræbt af de tyske myndigheder. RAF-terroristernes død var en del af Det tyske efterår, som også omfattede en række terrorangreb. Selvmordene kom efter et mislykket forsøg på at presse myndighederne til at løslade fangerne gennem bortførelsen af arbejdsgiverbossen Hanns-Martin Schleyer og den såkaldte Landshut-kapring af et Lufthansa-passagerfly på vej fra Palma de Mallorca til Frankfurt am Main. Myndighederne nægtede imidlertid at give efter for terroristernes krav. Flyet blev stormet af tyske kommandosoldater i Somalias hovedstad Mogadishu, og Schleyer blev skudt af gidseltagerne få dage senere. Pr. 2004 sidder 830 fanger i Stammheim-fængslet. Baden-Württemberg offentliggjorde i 2007, at der er planer om at rive den del af Stammheim-fængslet, hvor RAF-medlemmerne var fængslet, ned. Eksterne henvisninger Sinnbild für das Ende der Terroristen, Artikel fra Stuttgarter Zeitung om Stammheim-fængslet
Prisión de Stammheim

La prisión de Stammheim (en alemán: Justizvollzugsanstalt Stuttgart-Stammheim) es un centro penitenciario ubicado en las cercanías de la ciudad alemana de Stuttgart, en el Land de Baden Württemberg. Se construyó como una prisión supermax entre los años 1959 y 1963 y entró en operación al año siguiente de finalizar sus obras, en 1964. La prisión se volvió famosa por albergar a los principales miembros de la Fracción del Ejército Rojo (RAF por sus siglas en alemán: Rote Armee Fraktion) durante los juicios a los que fueron sujetos, a la vez que se creó una corte en la que fueron juzgados dentro de la prisión. Esta sección fue diseñada y construida especialmente para albergarles en 1975, en ese momento fue reconocida como uno de los bloques carcelarios más seguros de todo el planeta. El techo y todo el patio estaba cubierto de malla de acero. Durante la noche el precinto se encontraba iluminado por 54 faros y 23 bulbos de neón. Fuerzas militares especializadas resguardaban el techo, incluido un equipo de francotiradores. 400 oficiales de policía y numerosos miembros de la Oficina Federal para la Protección de la Constitución patrullaban constantemente el edificio. Oficiales de la policía montada se encontraban en turnos dobles resguardando los alrededores. 100 unidades de la GSG-9 ayudaban a reforzar la protección durante los juicios. Agentes de la Policía Federal guardaban el frente de la corte. Finalmente una serie de helicópteros sobrevolaban la zona alrededor de la prisión.​ A pesar de toda esta seguridad, Ulrike Meinhof fue encontrada colgada el 9 de mayo de 1976. Andreas Baader, Gudrun Ensslin y Jan-Carl Raspe presuntamente se suicidaron, dentro del bloque de alta seguridad la noche del 18 de octubre de 1977, en un hecho que fue conocido como la "Noche de la Muerte" por los miembros de la RAF. Andreas Baader y Jan-Carl Raspe de acuerdo a los informes oficiales, se dispararon a sí mismos, mientras que Gudrun Ensslin aparentemente eligió un método similar al que tomó Ulrike Meinhof. Un cuarto miembro Irmgard Möller, supuestamente se acuchillo en cuatro ocasiones en el pecho con un cuchillo que había logrado atravesar todas las medidas de seguridad del recinto. Sobrevivió a su intento de suicidio y afirmó que ninguna de las muertes fue por suicidio, todos fueron asesinatos extrajudiciales cometidos por el gobierno alemán, una afirmación que fue negada en reiteradas ocasiones por parte de los gobiernos alemanes de diferentes épocas. La muerte de los prisioneros se encontró entre los eventos colectivos conocidos como el Otoño alemán, que incluyó una serie de ataques terroristas. Oficiales de Baden-Württemberg anunciaron en agosto de 2007 que planeaban demoler la sección de la prisión de Stammheim en la que se encontraban los miembros de la RAF durante los años 70. Esto es debido a la urgente necesidad de renovación y ampliación, una nueva ala sería construida en el sitio, una vez sea demolido el emblemático edificio.​ Referencias Enlaces externos Stammheim Prison Official site Sinnbild für das Ende der Terroristen, Artículo sobre la Prisión Stammhein en el Stuttgarter Zeitung
Stammheimfängelset

Stammheim är ett högsäkerhetsfängelse i Stuttgart i Tyskland. Fängelset byggdes 1959–1963 och togs i bruk 1964. Stammheim blev under 1970-talet internationellt känt som platsen för Stammheimprocessen och den efterföljande interneringen av medlemmar ur Röda armé-fraktionen. Ulrike Meinhof påträffades död i sin cell den 9 maj 1976. Enligt den officiella utredningen skall hon ha begått självmord genom att hänga sig. Detta har dock ifrågasatts. Under den så kallade Dödsnatten i Stammheim den 18 oktober 1977 begick Andreas Baader, Gudrun Ensslin och Jan-Carl Raspe självmord medan en fjärde RAF-intern, Irmgard Möller, påträffades med allvarliga sticksår i bröstet. Möller påstod att hennes tre medfångar hade blivit mördade, med den västtyska statens goda minne. Filmatiseringar Dödsspelet Stammheim Vidare läsning Aust, Stefan, Baader-Meinhof: sju år som förändrade Förbundsrepubliken. Stockholm: Symposion 1990. ISBN 91-504-0509-8 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Stammheimfängelset.
Ellhofen

Ellhofen (MAF: /ˈɛlˌhoːfn̩/, posłuchaj) – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, w rejencji Stuttgart, w regionie Heilbronn-Franken, w powiecie Heilbronn, wchodzi w skład związku gmin Raum Weinsberg. Leży nad rzeką Sulm, ok. 7 km na wschód od Heilbronn, przy autostradzie A81, drodze krajowej B39 i linii kolejowej Crailsheim–Bruchsal.
Эльхофен

Эльхофен (нем. Ellhofen) — община в Германии, в земле Баден-Вюртемберг. Подчиняется административному округу Штутгарт. Входит в состав района Хайльбронн. Подчиняется управлению „Раум Вайнсберг“. Население составляет 3328 человек (на 31 декабря 2010 года). Занимает площадь 5,86 км². Примечания Ссылки Официальная страница Архивная копия от 13 июня 2021 на Wayback Machine
Елхофен

Елхофен (њем. Ellhofen) општина је у њемачкој савезној држави Баден-Виртемберг. Једно је од 46 општинских средишта округа Хајлброн. Према процјени из 2010. у општини је живјело 3.340 становника. Посједује регионалну шифру (AGS) 8125024. Географски и демографски подаци Елхофен се налази у савезној држави Баден-Виртемберг у округу Хајлброн. Општина се налази на надморској висини од 189 метара. Површина општине износи 5,9 km². У самом мјесту је, према процјени из 2010. године, живјело 3.340 становника. Просјечна густина становништва износи 570 становника/km². Међународна сарадња Референце Спољашње везе Званични сајт општине (језик: немачки) Њем. Савезни завод за статистику (језик: немачки) Стална конференција градова и општина (језик: немачки) KommOn Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (29. април 2014) - Информациони систем градова, општина и округа. (језик: немачки) План насеља на мапи (Mapquest)
Елльгофен

Елльгофен (нім. Ellhofen) — громада в Німеччині, знаходиться в землі Баден-Вюртемберг. Підпорядковується адміністративному округу Штутгарт. Входить до складу району Гайльбронн. Площа — 5,86 км2. Населення становить 3738 ос. (станом на 31 грудня 2020). Уродженці Альфред Арнольд (1888—1960) — німецький політик, бригадефюрер СС. Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Елльгофен Офіційний сайт [Архівовано 13 червня 2021 у Wayback Machine.] (нім.)
Windeck-Gymnasium Bühl

Das Windeck-Gymnasium Bühl ist mit fast 900 Schülern eine der größten Schulen in Bühl. Es befindet sich im Süden der badischen Stadt. Die Schule besteht aus einem Neu- und Altbau. 1893 wurde die Schule als erste „Höhere Bürgerschule der Stadt Bühl“ eingeweiht. Bekannte Lehrer Ursula Lazarus (* 1942), Politikerin (CDU), ab 1992 stellvertretende Schulleiterin Götz Frömming (* 1968), Politiker (AfD) Bob Blume (* 1982), Webvideoproduzent und Autor Weblinks Artikel über das Jubiläum der Schule Lehrer der Schule Einzelnachweise
Wildenstein Castle (Leibertingen)

Burg Wildenstein (Leibertingen), a fortified spur castle, built between 1200 and 1300 A.D., is situated above the Danube break-through at the Swabian Alb in Baden-Württemberg, Germany. It functions now as a hostel of the German Youth Hostel Association ("Deutsches Jugendherbergswerk"). See also List of forts List of castles in Baden-Württemberg Further reading The Zimmern Chronicle Gunter Haug und Heinrich Güntner: Burg Wildenstein über dem Tal der jungen Donau. DRW-Verlag. Leinfelden-Echterdingen 2001. ISBN 3-87181-464-4 Otto Piper: Burgenkunde, Bauwesen und Geschichte der Burgen. München 1912. Nachdruck, Weltbild Verlag, Augsburg, 1993. ISBN 3-89350-554-7 Günter Schmitt: Wildenstein und Leibertinger Ortsburg. In: Derselbe: Burgenführer Schwäbische Alb. Band 3: Donautal. Wandern und entdecken zwischen Sigmaringen und Tuttlingen. S. 181–200. Biberacher Verlagsdruckerei. Biberach 1990. ISBN 3-924489-50-5 External links The Sigenot wall painting in the main building of the Burg Wildenstein (photos, plans, literature and historical background information). Youth hostel Burg Wildenstein Photos Archived 2007-09-27 at the Wayback Machine, showing some aerial images.
Castillo de Wildenstein

El castillo de Wildenstein es uno de los castillos mejor conservados y más famosos de Alemania. Está situado sobre una roca empinada por encima del Danubio, visible desde lejos, a pocos kilómetros río abajo de Beuron, Baden-Wurtemberg, en el terreno municipal de Leibertingen en el distrito de Sigmaringa.​ Probablemente las incursiones de los hunos en el siglo XI motivaron la construcción del castillo, porque el lugar donde está situado con declive escarpado hacia el norte, oeste y este con una diferencia de altura de unos 211 m es ideal para la defensa contra ataques. Sólo era posible llegar al castillo a través de dos puentes levadizos desde el sur donde era fortificado con una albacara y un foso profundo. En 1452 un fuego destrozó partes del castillo. Gottfried Werner von Zimmern lo hizo reconstruir y remodelar.​ Encantado de la saga de Sigenot hizo pintar 32 frescos con representaciones de esta saga. Las pinturas no están accesibles para el público. En el castillo se encuentra actualmente un albergue juvenil.​ Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Wildenstein. Paseos Badenses: Castillo de Wildenstein Sitio web del albergue juvenil Referencias