NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Neft Daşları

Neft Dachlari (wörtlich: Ölfelsen, Erdöl-Steine) ist eine aserbaidschanische Bohrinsel im Kaspischen Meer. Die Bohrplattform wurde ab 1948 als weltweit erste Offshore-Bohrinsel von der damaligen Sowjetunion auf Stelzen im Kaspischen Meer angelegt. Sie hat einen Abstand von 45 km zur Küste der Halbinsel Abseron (auf der auch die aserbaidschanische Hauptstadt Baku liegt). Aufgrund eines Riffs beträgt die durchschnittliche Meerestiefe nur 20 Meter. Die Ölvorkommen befinden sich in einer Tiefe von 1100 Meter unter dem Meer. Zur Ölförderanlage gehört eine seit 1958 gebaute, aufgeständerte Siedlung, die über Wohnblocks, Geschäfte, Lebensmittelindustrie, zwei Kraftwerke (250 MW Leistung), Kulturstätten und einen Park verfügt. In der ersten Bauphase entstanden neben eingeschossigen auch 16 zweigeschossige Wohnhäuser. Später, zwischen 1966 und 1975, kamen auch mehrere Wohngebäude mit fünf sowie eins mit neun Geschossen hinzu. Mit ihren 5000 Bewohnern und 300 km Straßen ist Neft Daşları die größte Bohrinsel der Welt. Das Fundament der Hauptsiedlung bilden versenkte Schiffe, darunter der weltweit erste Öltanker Zoroaster. Zur Blütezeit in den 1960er Jahren existierten in einem Umkreis von 30 Kilometern um die Siedlung 2000 Bohrplattformen, die mit Viadukten für den Lkw-Verkehr verbunden waren. Teile des James-Bond-Filmes Die Welt ist nicht genug wurden 1999 auf einem Nachbau eines Teils dieser Bohrinsel im Exterior-Tank in den Pinewood Studios gedreht. Wegen der Spezialeffekte (Explosionen) war das Drehen am Originalschauplatz zu gefährlich. Einzelnachweise Weblinks
Neft Daşları

Neft Daşları (en russe : Нефтяные Камни, Neftianyé Kamni) aussi appelé en anglais Oil Rocks, est une localité d'Azerbaïdjan constituée de plates-formes artificielles situées en mer Caspienne, au large de la péninsule d'Abşeron, de Bakou, la capitale. Le complexe est exploité par la State Oil Company of Azerbaijan Republic. Nom La région s'appelait initialement Chornye Kamni signifiant « Roc noir ». Elle a pris le nom de Neftianyé Kamni, littéralement « Pétrole roc », c'est-à-dire huile de roche pour refléter la substance elle-même plutôt que sa couleur. Histoire Création Le gisement de pétrole est découvert le 7 novembre 1949 et la construction des plates-formes pétrolières commence rapidement. L'extraction de pétrole débute en 1951 et se développe rapidement au point que le système de connexion des différentes plates-formes par des passerelles métalliques se généralise à partir de 1952. La plateforme est enregistrée dans le livre Guinness des records comme étant la première plateforme pétrolière au monde. Apogée À partir de 1958, des infrastructures plus imposantes comme des hôtels, des commerces et des lieux culturels sont construits. Les passerelles sont fixées au fond de la mer à l'aide d'engins marteaux pneumatiques. Dans d'autres ports russes de la mer Caspienne, des grues capables de manipuler des barges de cent tonnes sont installées. Entre 1976 et 1978, le développement de la zone prend une dimension exponentielle, les infrastructures continuent de se développer et les passerelles totalisent plus de 200 kilomètres de longueur. Deux unités de compression du gaz sont installées. Un double pipeline souterrain de 350 mm de diamètre[à vérifier] est installé pour relier le terminal de Dübəndi. Plusieurs dortoirs sont installés si bien qu'environ 2 000 personnes habitent en permanence dans cette ville flottante et 5 000 y travaillent. Des commerces, une unité de production d'eau potable et une infrastructure routière complète, permettant de circuler sur la totalité des plateformes. Depuis 1951, 170 millions de tonnes de pétrole et 15 milliards de mètres cubes de gaz ont été extraits. Les géologues estiment qu'il reste une réserve de 30 millions de tonnes exploitable Déclin La majorité des ponts routiers reliant les plateformes s'est écroulé dans la mer, au fil de l'usure et des tempêtes. Aucun plan de remise en service n'est prévu. Dans la culture populaire En 2008 parait un film documentaire dirigé par Marc Wolfensberger nommé La Cité du Pétrole / Oil Rocks – City above the Sea Vimeo James Bond traverse Neft Daşları dans le film Le monde ne suffit pas en 1999. Référence (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Neft Daşları » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’Azerbaïdjan Portail des énergies fossiles
Neft Daşları

Neft Daşları (in azero), nota anche come Oil Rocks, è una città costruita sul Mar Caspio, 45–50 km al largo della penisola di Abşeron nell'Azerbaigian. Venne edificata nel 1947 dalla Unione Sovietica per fini estrattivi. Contrariamente ad altri impianti di estrazione off-shore, Neft Daşları è una vera città con numerosi appartamenti, un panificio, un cinema, un giardino ed una scuola. Descrizione Neft Daşları è la prima piattaforma petrolifera nel mondo. È un insediamento di tipo urbano e fa parte del distretto di Pirallahi di Baku. Fu inserito nel Guinness dei primati come la prima piattaforma petrolifera offshore al mondo. L'insediamento iniziò con un unico percorso sull'acqua e diventò un sistema di sentieri e piattaforme costruite sul retro delle navi affondate per servire da fondamento del Neft Daşları. Storia La piattaforma fu costruita il 25 febbraio del 1949 per la prima volta nel mondo a scopo industriale per estrarre gli idrocarburi sul fondo del mare aprendo una nuova pagina nella storia. Già all'inizio del XIX secolo (1798) fu acquistato il primo olio del Mar Caspio (Bibi-Heybat). Tuttavia, la produzione industriale iniziò solo nel 1925. Nella baia di Baku c'erano solo alcuni pozzi in fondo al mare e un solo pozzo situato sui pilastri di legno. Dopo i depositi di Pirallahi-Deniz, Gurgan-Deniz, Banka-Darwin con risorse di petrolio e gas iniziarono a sviluppare nella zona costiera della penisola di Absheron. Questi depositi possono essere condizionalmente chiamati perché prendono il loro inizio dalla Terra ma Oil Rocks non ha nessun rapporto con la Terra. A partire dal 7 novembre 1949, i pozzi di petrolio alla profondità di 942 m forniscono 100 t al giorno. Nel cinema A Neft Daşları sono state girate alcune scene del film Il mondo non basta (titolo originale: The World Is Not Enough) del 1999, 19º episodio della saga cinematografica di James Bond. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Neft Daşları Collegamenti esterni (EN) Oil Stones: A Soviet City in the Middle of the Sea, in English Russia. URL consultato il 09-02-2010. Articolo con immagini. (EN) Oil Rocks (Neft Dashlari, Neftyanyye Kamni), oil city in the Caspian sea, Baku, Azerbaijan, in Artificialowl, 2009. URL consultato il 24-05-2010.
Neft Daşları

Neft Daşları (ook: Neft Dashlari; Nederlands: Olierotsen) is een Azerbeidzjaanse “nederzetting” (qəsəbəsi) en een offshore boorplatform in de Kaspische Zee, circa 50 kilometer verwijderd van het Apsjeronschiereiland, waarop de Azerbeidzjaanse hoofdstad Bakoe ligt. Bestuurlijk maakt Neft Daşları deel uit van het stadsdistrict Xəzər (stad Bakoe). De plaats telt 400 inwoners (01-01-2012). Beschrijving Neft Daşları werd als eerste booreiland van de toenmalige Sovjet-Unie aangelegd. De bouw begon in november 1948 op een rotsformatie die 42 kilometer uit de kust lag; de eerste boringen werden in 1949 verricht. In de jaren daarna werd het platform uitgebouwd tot een nederzetting met honderden kilometers aan straten op pijlers en, naast onderkomens voor de werknemers, tal van voorzieningen, zoals winkels, scholen en een park. In de periode 1964-1968 werd jaarlijks zo'n 21 miljoen ton olie gewonnen. Door slecht onderhoud zijn delen van het complex vervallen. Zo staan verbindingswegen onder water en zijn veel van de oliebronnen buiten gebruik. Desondanks wordt er in de 21e eeuw nog steeds olie geproduceerd door het staatsoliebedrijf SOCAR. Trivia Delen van de James Bondfilm The World Is Not Enough werden opgenomen op een nabouw van het platform in de Britse Pinewood Studios. Vanwege de speciale effecten was filmen op de originele locatie te gevaarlijk. Externe links Kaart van het gebied (en) Window2Baku: Baku and Oil. The Soviet Period (en) Panaramio met veel foto’s van Neft Daşları
Neft Daşları

Neft Daşları (dosł. kamienie naftowe) – osiedle w Azerbejdżanie usytuowane na Morzu Kaspijskim, około 34 km od brzegów Półwyspu Apszerońskiego i 100 km od azerskiej stolicy Baku. Zostało wybudowane w celu eksploatacji ropy naftowej z dna morza w 1949 roku na metalowych rusztowaniach. Na jego terenie znajduje się obecnie m.in. meczet i boisko sportowe. Pierwsze badania geologiczne na dużą skalę tego terenu przeprowadzono w latach 1945-1948. Pierwsza platforma wiertnicza stanęła tu w 1949 roku, stając się zarazem pierwszą na świecie platformę wiertniczą na morzu. W 1951 roku obiekt wyposażony we wszelką niezbędną infrastrukturę, m.in. połączone platformy wiertnicze, zbiorniki na olej, doki z urządzeniami do przepompowywania ropy na statki, gotowy był do produkcji i rozpoczęła się eksploatacja. W roku 1960 teren osady wynosił ok. 7 ha, a długość stalowych estakad składających się na niego liczyła powyżej 200 km. Obecnie Neft Daşları liczy około 5000 mieszkańców, którzy pracują na tygodniowe zmiany. Obejmuje także ponad 300 km dróg wybudowanych na palach. W ciągu 60 lat eksploatacji miejscowych pól naftowych pozyskano z nich ponad 170 mln ton ropy i 15 mld m³ gazu ziemnego. Osiedle Neft Daşları pojawia się w jednej ze scen filmu o przygodach Jamesa Bonda - Świat to za mało (1999).
Neft Daşları

Neft Daşları är ett azerbajdzjanskt industriområde för oljeutvinning beläget på plattformar i Kaspiska havet, 100 km från huvudstaden Baku. Området bestod ursprungligen av Azerbajdzjans första oljeplattform, vilken med tiden utökades till ett system av vägar och plattformar som kunde byggas med hjälp av sänkta skepp. Idag (2014) är området även en fullt fungerande stad med en befolkning på 2 000 invånare och med ett vägnät på 300 km. Etymologi Området kallades tidigare Tjernye kamni (ryska: Черные камни: Svarta stenar), men ändrades till det nuvarande Neft Daşları, vilket betyder oljestenar på azerbajdzjanska. På ryska går området under namnet Нефтяные камни, Neftianye kamni. Historia Den första storskaliga geologiska studien i området gjordes 1946–1948. Vid denna tidpunkt tillhörde området den azerbajdzjanska sovjetrepubliken. Neft Daşları byggdes 1949 efter att olja upptäckts i Kaspiska havet, och blev då världens första havsbaserade oljeplattform. 1951 kunde den första utvunna oljan transporteras från området. 1952 påbörjades arbetet med att binda samman områdets konstgjorda öar med hjälp av broar. Dessa försågs med specialtillverkade sovjetiska kranar och en kranpråm som kunde lasta 100 ton olja. En storskalig utveckling av området påbörjades 1958, vilket inkluderade hotell, kulturhus och bagerier. Mellan 1976 och 1978 fick området ett femvåningshus med bostäder, kompressorer för olja och gas, en dricksvattenanläggning samt två pipelines till Dübändihamnen norr om Baku. På 1960-talet uppnådde området en storlek på 7 ha. Vid sitt femtioårsjubileum i november 2009 hade Neft Daşları producerat över 170 miljoner ton olja och 15 biljarder m³ naturgas. I populärkulturen Neft Daşları syns i James Bond-filmen Världen räcker inte till från 1999. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia.
Нефт-Дашлари

Нефт-Дашлари́ (укр. Нафтові Камені; азерб. Neft Daşları) — селище на сході Азербайджану, підпорядковане Піраллахинському району міста Баку. Поселення занесене до Книги рекордів Гіннеса як найстаріша морська нафтова платформа. Географія Населений пункт розташований на штучно збудованих естакадах та платформах посеред Каспійського моря, за 38 км на схід від материка та за 16 км на схід від острова Чилов. Платформи зведені навколо банки Чорні Камені, яка ледве виступає з води. Історія Перші естакади почали зводити у водах Каспійського моря у 1949 році. Поселення почалось будуватись у 1958 році. Тоді збудували 2 ТЕС, котельна, нафтозбиральний пункт, очисні установки, 16 двоповерхових будинків, лікарню та лазню. У 1960 році було зведено Бакинський нафтовий технікум. З 1966 по 1975 тут вже були хлібозавод, лимонадний цех, 9-поверховий будинок та 2 п'ятиповерхових гуртожитки. Створено парк. У 1976–1986 роках закінчено будівництво нафтозбирального пункту, 3 п'ятиповерхових гуртожитків, їдальні, лікарні, 2 газомазутних компресорних станцій та опріснювача води. У 1981 році прокладено 2 нафтопроводи до терміналу Дюбенди. Населення Населення селища на 2012 р. становить 400 осіб Господарство Автомобільне сполучення по селищу здійснюють по штучних естакадах, загальна довжина яких становить 350 км. З материком селище пов'язане регулярними рейсами кораблів та гелікоптерів. Примітки Посилання Фото селища
Шуша

Шуша́ или Шуши́ (на азербайджански: Şuşa; на арменски: Շուշի, Шуши) е град в Нагорни Карабах (де юре в Азербайджан), разположен на 11 км южно от Степанакерт и на 37 км югоизточно от Агдам. Градът е основан през 1751 година от Панах-Али-хан, като крепост за защита на Карабахското ханство, влизащо арменското „меликство“ Варанда, построена на място, предложено от владетеля на Варанда мелик Шахназар II (съюзник на Панах). Първоначално градът се нарича Панахабад, в чест на своя основател, но по-късно започва да се нарича Шуши, по името на намиращото се в непосредствена близост селище Шушикент (упоменато като Шушикенд от Мирза Джамал Джеваншир Карабахски). По съобщение на няколко арменски източници, Шуши е основан на мястото на старинно селище (от средните векове) и арменското укрепление „Шошва Снах“ (което се потвърждава по-късно, когато арменски археолози разкопават част от стените на арменската крепост, към който е част „Шушинската крепост“ от XVIII век), а също така арменските средновековни могили, наречени хачкар, и от антична керамика, демонстрираща, че територията е била заселена от дълбока древност. В книгите на Мирза Джамал Карабахски е написано, че до основаването на град от Панах-Али хан, на това място нямало никакви жилища. Според него на това място са били разположени пасища на жителите на Шушикенд. Побратимени градове Дьондьош, Унгария Вижте също Нагорно-карабахски конфликт Източници
Shusha

Shusha (en azerí: Şuşa) o Shushi (en armenio: Շուշի) es una localidad de la República de Azerbaiyán. Se encuentra a una altitud de 1420 m sobre el nivel del mar. Según el orden "Sobre el establecimiento de días de las ciudades en los territorios de la República de Azerbaiyán liberados de la ocupación" firmado en julio de 2023 por el presidente de Azerbaiyán Ilham Alíyev cada año el 8 de noviembre se celebrará solemnemente como día de la ciudad de Shusha.​ Shusha ha sido designada como la Capital Turística de la Organización de Cooperación Económica (OCE) para el año 2026.​ Geografía Shusha está a solo 10 kilómetros al sur de Khankendi, en la carretera A 317, que une a Khankendi (Stepanakert) con Goris (Armenia). La ciudad está ubicada en una meseta rocosa, a unos 1500 metros sobre el nivel del mar. Se encuentra a una altitud de 1420 m sobre el nivel del mar. Según la división territorial de Azerbaiyán, la ciudad es la capital del raión homónimo. Historia En 1920 tuvo lugar en la ciudad el pogromo de Shusha, durante la guerra armenio-azerí. La ciudad era el principal enclave histórico de la República de Artsaj, autoproclamada tras la caída de la Unión Soviética. Shushá tenía una población de 17 000 habitantes, el 98 % de ellos azerbaiyanos (según el censo de la Unión Soviética, 1989).​ La ciudad de Shusha fue ocupada por unidades militares armenias el 8 de mayo de 1992, durante la primera guerra del Alto Karabaj y permaneció bajo la administración de la república de Artsaj. Shusha fue tomada por Azerbaiyán el 8 de noviembre de 2020, durante la segunda guerra del Alto Karabaj.​​​ El 7 de mayo de 2021 el presidente de Azerbaiyán, Ilham Alíyev, declaró la ciudad de Shusha como la capital cultural de Azerbaiyán.​ Demografía Según estimación de 2010 contaba con 20 177 habitantes.​ Ciudades hermanadas Gyöngyös (Hungría)​ Kayseri (Turquía)​ Turkestán (Kazajistán)​ Erzurum (Turquía)​ Veliko Tarnovo (Bulgaria)​ Jiva (Uzbekistán)​ Novi Pazar (Serbia)​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Shusha.
Şuşa

Şuşa, Szusza (orm. Շուշի, Szuszi) – miasto w Azerbejdżanie, siedziba administracyjna rejonu Şuşa. W latach 1992–2020 miejscowość znajdowała się pod kontrolą nieuznawanego państwa Republika Górskiego Karabachu jako stolica rejonu Szuszi. 7 listopada 2020 została jednak odbita przez wojska azerskie i na mocy porozumienia pokojowego z 9 listopada 2020 powróciła pod kontrolę Azerbejdżanu. Miasto znajduje się tuż przy drodze M-12 łączącej Stepanakert z Goris, głównej drodze łączącej Górski Karabach z Armenią. Klimat Klimat umiarkowany ciepły. Opady deszczu są znaczące, występują nawet podczas suchych miesięcy. Klasyfikacja klimatu Köppena-Geigera Cfb. Na tym obszarze średnia temperatura wynosi 9,7 °C. W ciągu roku średnie opady wynoszą 599 mm. Najsuchszym miesiącem jest grudzień z opadami na poziomie 21 mm. W maju opady osiągają wartość szczytową ze średnią 110 mm. Różnica w opadach pomiędzy najsuchszym, a najbardziej mokrym miesiącem wynosi 89 mm. Najcieplejszym miesiącem w roku jest lipiec ze średnią temperaturą 20,9 °C, z kolei najzimniejszym miesiącem jest styczeń ze średnią temperaturą −1,4 °C. Wahania roczne temperatur wynoszą 23,3 °C. Turystyka Miasto znajduje się na trasie znakowanego szlaku turystycznego Dżanapar (Hadrut–Kolatak). Galeria Przypisy
Shusha (Azerbaijão)

Shusha (azeri: Şuşa), também conhecida como Shushi (em armênio: Շուշի) é uma cidade na região de Alto-Carabaque, no Sul do Cáucaso. A cidade Estava sob o controlo de Artsaque, um estado autoproclamado, desde a sua captura em 1992 durante a Guerra do Alto-Carabaque. No entanto durante a Guerra do Alto-Carabaque de 2020, o Azerbaijão retomou a cidade, é um estatuto de uma divisão administrativa das imediações do rayon de Shusha. A capital cultural do Azerbaijão. Galeria Referências Ligações externas Shusha: from A to Z Shoushi Foundation Shusha by Travel-images.com Armenian Guidebook Chapter on Shushi Armeniapedia entry on Shushi Shusha – the town of the dead. Photo-report.
Qızılağac

Kysyl Agatsch (aserbaidschanisch: Qızılağac) ist ein Naturschutzgebiet (Vogelschutzgebiet) an der Westküste des Kaspischen Meeres (Kysyl-Agatsch-Bucht) im Rayon Lənkəran, Aserbaidschan. Es wurde 1929 zum Naturschutzgebiet ernannt und 2018 zum fast 100.000 Hektar großen Ghizilagaj National Park erweitert. Das Ramsar-Gebiet Kysyl Agatsch war mit rund 88.360 Hektar das größte Naturschutzgebiet Aserbaidschans. Hier überwintern weltweit bedrohte Vogelarten wie die Rothalsgans und die Weißkopf-Ruderente. In den Lagunen und auf vorgelagerten Inseln findet man Rosaflamingos, aber auch der Krauskopfpelikan, Halsbandfrankolin, Reiher, Sichler, Zwergscharben und bedrohte Arten, wie den Steppenkiebitz und die Weißkopf-Ruderente. Das Schutzgebiet Ghizilagaj National Park wird in die IUCN-Kategorie 2 eingestuft, was dem Status eines Nationalparks entspricht. Darüber hinaus beinhaltet der Ghizilagaj National Park das erste Meeresschutzgebiet des Kaspischen Meeres, wobei die Wasserfläche etwa ein Drittel des Parkes ausmacht. Das Gebiet soll zur Rettung von sechs Arten beitragen, die unmittelbar von der Ausrottung bedroht sind, darunter der Kaspische Lachs und der Beluga-Stör. Die Umweltschutzinitiativen The Blue Marine Foundation und International Dialogue for Environmental Action (IDEA) setzen sich schon länger für den Schutz des Kaspischen Meeres ein und hoffen, dass weitere Naturschutzgebiete zum Erhalt der im Nationalpark lebenden Arten beitragen werden. Galerie Weblinks Am größten Binnensee der Erde - Erlebnis Kaspisches Meer (PDF; 282 kB) An die Wiege der europäischen Laubwälder-Vegetation: in die hyrkanischen Wälder Aserbaidschans (PDF; 541 kB) Einzelnachweise
Ghizil-Agaj State Reserve

Ghzil-Aghaj State Reserve (Azerbaijani: Qızılağac dövlət qoruğu), meaning golden tree, was established on July 3, 1929, by the Committee on Protection of the Ancient and Art Monuments of Azerbaijan on an area of 884 km2 on Ghizil-Agaj Bay at the southwestern shore of the Caspian Sea, in Lankaran District, southeastern Azerbaijan. Creation Ghizil-Aghaj State Reserve was created for protecting and creating conditions for wintering and nesting of migrant, swamp and wild birds in 1929. Along with the reserve, there is also the Little Qizil-Aghaj State Nature Protected area with a total area of 10,700 ha. Qizil-Aghaj is biggest reserve in the country according to area, and the third according to date of establishment. The reserve was included in the list of UNESCO Ramsar convention "On internationally important swampy areas as the birds' residing places" together with Ag-Gel National Park. Flora and fauna Most species of birds included in the Red Book of Azerbaijan are found in the reserve and adjacent areas. The reserve accounts for 248 species of birds. Such mammals as wild boar, wolf, wild cat, badger, sable, fox, etc. populate this reserve. There are 54 fish species including clupea, caspian kutum, common carp, wels catfish, sander marinus, common bream, flathead grey mullet in the water basins of this reserve. Birds See also Gizilaghaj National Park Nature of Azerbaijan National Parks of Azerbaijan State Reserves of Azerbaijan State Game Reserves of Azerbaijan Kura Island Ghizil-Agaj Bay References
Reserva estatal Gizil-Agach

La reserva estatal Gizil-Agach (en azerí, Qızılağac dövlət təbiət qoruğu), que significa bosque dorado, fue establecida sobre una superficie de 884 km² al suroeste de la costa del mar Caspio con el propósito de proteger, crear las condiciones para que pasen el invierno y aniden las aves migratorias, de pantanos y salvajes en 1929.​ La reserva se incluyó en la lista de la Unesco de humedales de importancia internacional, protegida por el Convenio de Ramsar. La mayor parte de las especies de aves incluidas en la Lista Roja de Azerbaiyán se encuentran en la reserva y en las áreas adyacentes. La reserva cuenta con 248 especies de aves. Mamíferos como el jabalí, el lobo, el gato montés, el tejón y la marta, pueblan esta reserva. Hay 54 especies de peces en las cuencas hídricas de esta reserva.​ Referencias The Kizil-Agach State Nature Reserve (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).