NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Talish, Aghdara

Talish (Azerbaijani: Talış, ; Armenian: Թալիշ) is a village in the Aghdara District in Azerbaijan, in the disputed region of Nagorno-Karabakh. The village had an ethnic Armenian-majority population prior to the 2020 Nagorno-Karabakh war, and also had an Armenian majority in 1989. History During the Soviet period, the village was part of the Mardakert District of the Nagorno-Karabakh Autonomous Oblast. During the course of the Nagorno-Karabakh conflict, the side controlling the village has changed on numerous occasions. During the First Nagorno-Karabakh War, the village last changed hands when the village was recaptured by Armenian forces from the Azerbaijani side on 11 April 1994. After the war, the village was administrated as part of the Martakert Province of the breakaway Republic of Artsakh. During the 2016 Armenian-Azerbaijani clashes, the village was severely damaged and was temporarily captured by Azerbaijani forces after most of its population had been evacuated, but was recaptured by Armenian forces before the end of the clashes. After the village was recaptured, an elderly Armenian couple was found executed in their home with their ears cut off. The village was captured by Azerbaijan during the 2020 Nagorno-Karabakh war. Resettlement of the village by Azerbaijanis began in March 2023, with 20 families moving back to Talish. Historical heritage sites Historical heritage sites in and around the village include an Armenian church built in 1151, a 12th/13th-century khachkar, the monastery of Horeka (Armenian: Հոռեկա վանք, romanized: Horeka Vank, also known as the monastery of Glkho, Գլխո) built in 1279–1284, the 13th-century village of Dyutakan (Դյութական), a 17th-century Armenian church, a cemetery from between the 17th and 19th centuries, the manor house of the Melik-Beglaryans (Armenian: Մելիք-Բեգլարյանների ապարանք, romanized: Melik-Beglaryanneri Aparank) built in 1727, a 19th-century spring monument, and the church of Surb Amenaprkich (Armenian: Սուրբ Ամենափրկիչ, lit. 'Holy Savior') built in 1894. Demographics In 1897, the village had a population of 1,155 consisting of 623 men and 532 women, 1,148 or 99.4 percent of whom were Armenian Apostolic. The village had 581 inhabitants in 2005, and 597 inhabitants in 2015. On 16 March 2023, 20 Azerbaijani families (90 people) resettled in village. According to the program, 158 families are expected to be relocated to the village. Notable people Gor Agbaljan, Armenian professional footballer Gallery References External links Թալիշ. մարդիկ և կյանքը վերադառնում են գյուղ
Talış

Talış est un village situé dans le raion de Tartar en Azerbaïdjan. De 1991 à 2020, c'était une communauté rurale de la région de Martakert au Haut-Karabagh, sous le nom de Talish (en arménien : Թալիշ). Géographie Talish est situé à l'extrémité nord du Haut-Karabagh, à environ 70 km de Stepanakert. Histoire Sous la période soviétique, la localité fait partie entre 1923 et 1991 de l'oblast autonome du Haut-Karabagh, au sein de la République socialiste soviétique d'Azerbaïdjan. Après son indépendance en 1991, l'État azerbaïdjanais l'intègre officiellement dans le raion de Tartar. À l'issue de la guerre du Haut-Karabagh, Talish demeure sous le contrôle de la république autoproclamée du Haut-Karabah à partir du 11 avril 1994. Le village comptait 581 habitants en 2005. Lors de la guerre des Quatre Jours en avril 2016, le village est sévèrement endommagé par les combats et brièvement occupé par des troupes azerbaïdjanaises. La population doit être évacuée et Talish devient un village fantôme. Le 3 octobre 2020, lors de la deuxième guerre du Haut-Karabagh, Talish est prise par l'armée azerbaïdjanaise. Conformément à l'accord de cessez-le-feu entré en vigueur le 10 novembre, la région demeure sous contrôle de l'Azerbaïdjan. En mars 2023, la première phase des travaux de construction et de restauration du village s'achève et les premiers habitants (20 familles) s'installent dans le village dans le cadre du programme « Grand Retour ». Personnalités Mourad Mirzayev (1976-2016), officier des Forces armées d'Azerbaïdjan, héros national de l'Azerbaïdjan, y est mort. Notes et références Portail de l’Azerbaïdjan
Talış (Tərtər)

Talish (in armeno Թալիշ?, in azero Talış) è una comunità rurale del distretto di Martakert, in Azerbaigian, fino al 2020 appartenente alla regione di Martakert nella repubblica di Artsakh (fino al 2017 denominata repubblica del Nagorno Karabakh). Il paese nel 2005 contava poco più di 500 abitanti e si trova nell'angolo nord orientale del territorio del Nagorno Karabakh a pochi chilometri dall'ex confine con l'Azerbaigian. Per tale motivo l'area è stata spesso oggetto di monitoraggio da parte delle delegazioni del gruppo di Minsk dell'OSCE per la verifica del rispetto dell'accordo di cessate il fuoco. Nei pressi del villaggio sorge il monastero di Horekavank. Storia Nel corso della Guerra dei quattro giorni in Nagorno Karabakh (2-5 aprile 2016), il villaggio viene occupato dalle forze azere e molte abitazioni subiscono gravi danni. Alcuni civili sono uccisi e si registrano casi di brutalità con mutilazioni come nel caso dell'anziana famiglia Khalapyan. Al termine del breve conflitto il villaggio ritorna sotto controllo armeno anche se per alcune settimane gli abitanti rifiutano di tornare temendo nuove azioni nemiche. Il villaggio è stato ricatturato dall'Azerbaigian durante la guerra del Nagorno Karabakh del 2020. Il reinsediamento del villaggio da parte degli azeri è iniziato nel marzo 2023, con 20 famiglie che si sono trasferite a Talish. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Talish
Талиш (Агдеринський район)

Талиш (азерб. Talış) — село в Тертерському районі Азербайджану. Село розташоване на крайньому північному сході території, контрольованої самопроголошеною Нагірно-Карабаською Республікою(окупована Вірменією територія Азербайджану), та з трьох сторін (схід, північ, захід) оточене територією, контрольованою Азербайджаном. З заходу простягається Мравський хребет, що розділяє територію Мартакертського району та Шаумянівського району, який перебуває під контролем Національної армії Азербайджану. Незважаючи на свою віддаленість від інших населених пунктів, село є відносно великим, раз на тиждень здійснюється регулярне автобусне сполучення з містом Мартакертом. В селі проживає невелика громада греків. Відстань до Мартакерта становить 30 км, а до села Суґовушан — 7 км. Раніше село входило до складу Шаумянівського району. На початку квітня 2016 село постраждало внаслідок відновлення бойових дій у Нагірному Карабасі. 2 квітня Талиш узяла під контроль Національна армія Азербайджану, однак через 3—4 дні Армія Оборони Нагірно-Карабаської Республіки повернула село під свій контроль. У ході бойових дій було зруйновано низку будинків у селі, вірменська сторона повідомила про вбивство трьох мирних жителів. 3 жовтня 2020 село було повернуто під контроль Азербайджану. Пам'ятки В селі розташований монастир Глхо (Орека) 1279—1284 рр., церква 17 ст., цвинтар 17-19 ст., джерело 19 ст., хачкар 12-13 ст., церква 1151 р., селище «Дютакан» 13 ст., палац Мелік-Бегларянів 1727 р. Примітки Джерела World Gazetteer[недоступне посилання] — World-Gazetteer.com(англ.) Population of Nagorno-Karabakh Republic (2005) [Архівовано 2 березня 2011 у Wayback Machine.](вірм.)(англ.)(рос.)
Philharmonic Garden

Filarmoniya Bağı (Filarmonia Park or Philharmonia Garden), sometimes called Gubernator's or Governor's Park, is a park in Baku, Azerbaijan, next to Baku fortress. The park was established beginning in 1830; ship's captains coming from Iran were asked to bring a sack of soil to add to it. It was extended in the 1860s and 1870s to 4.6 hectares (11 acres) and originally called Mixaylov bağı, Mikhaelovsky Garden, after the governor. In the early 20th century, there were plans to create a concert hall in the park, but the necessary felling of trees led to objections. A summer pavilion was built. The park was renovated in the 1970s and then further renovated beginning in 2007 on orders of President Ilham Aliyev. An old-fashioned fountain designed by the French company Inter Art has been added. References External links Media related to Philharmonic Garden, Baku at Wikimedia Commons Filarmoniya Bağı at Parks & Gardens (in Azerbaijani)
Jardín Filarmónico

Jardín Filarmónico (en azerí:Filarmoniya bağı), a veces llamado el parque del gobernador, es un parque en Bakú, Azerbaiyán, cerca de fortaleza de Bakú. Historia El parque fue establecido a principios del año 1830.​ Fue extendido a 4.6 hectáreas (11 acres) en los años 1860 y 1870. A principios del siglo XX existían planes para crear una sala de concierto en el parque.​ Un pabellón de verano fue construido. El parque fue renovado en los años 1970 y en el año 2007 por el orden del Presidente Ilham Aliyev. Se ha añadido una fuente antigua diseñada por la compañía francesa Inter Art. Véase también Anexo:Parques de Bakú Anexo:Museos de Azerbaiyán Turismo en Bakú Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Filarmoniya Bağı.
Filharmonični vrt, Baku

Filharmonični vrt (azerbajdžansko: Filarmoniya Bağı), včasih imenovan Guvernerjev park, je park v Bakuju v Azerbajdžanu, ki leži poleg Bakujske trdnjave. Park je bil ustanovljen leta 1830. Kapitani ladij, ki so prihajali iz Irana, so morali prinesti vrečo zemlje, da bi jo dodali parku. V šestdesetih in sedemdesetih letih 19. stoletja je bil povečan na 4,6 hektarja (11 akrov). Park se je prvotno imenoval Mixaylov bağı, Mikhaelovski vrt, po guvernerju. V začetku 20. stoletja so v parku nameravali urediti koncertno dvorano, a so zaradi načrtovanega poseka dreves za izgradnjo, načrt opustili. Zgrajen je bil poletni paviljon. Park je bil obnovljen v sedemdesetih letih dvajsetega stoletja, nato pa so ga po ukazu predsednika Ilhama Alijeva od leta 2007 dalje še dodatno obnavljali. Dodan je bil staromoden vodnjak, ki ga je zasnovalo francosko podjetje Inter Art. Sklici Zunanje povezave Predstavnosti o temi Filarmoniya Bağı v Wikimedijini zbirki Filarmoniya Bağı at Parks & Gardens (azerbajdžansko)
Сад Філармонії

Сад Філармонії (азерб. Filarmoniya bağı; колишні назви Губернаторський сад, Михайлівський сад, сад революції, Піонерський сад, сад Вахіда) — парк в Баку, Азербайджан, поруч з Бакинською фортецею Ічері-Шехер. Історія Філармонійний сад був заснований в 1830 році з ініціативи коменданта Бакинської фортеці полковника Романа фон дер Ховена на базі приватних насаджень і на місці приватних садів і городів між кріпосними стінами. Ґрунт і рослини для саду довелося завозити з інших місць. У 1859 році зовнішня фортечна стіна була розібрана і територія саду була розширена до Миколаївської та Садової вулиць. До 1865 року сад отримав риси, що відповідають суспільним призначенням території як місця відпочинку городян (для простих городян вхід в сад був обмежений одним днем на ​​тиждень), за рахунок посадок декоративних рослин, улаштування площадки для танців і інших паркових споруд. В саду налічувалося близько 12 000 дерев. Спочатку сад називався Губернаторським, а потім Михайлівським садом (в честь брата російського імператора Миколи II — Михайла). У 1907 році в пожежі згоріла стара будівля літнього клубу Громадського зібрання. За легендою за зразок для нової будівлі була обрана філармонія в Монте-Карло, в 1912 році будівництво, виконане за проектом петербурзького цивільного інженера Г. М. Термікелова, було завершено. 25 травня 1936 року рішенням Ради Народних Комісарів Азербайджанської РСР на базі Управління симфонічними концертами при Бакинській раді робітничо-селянських і матроських депутатів в будівлі Громадського створення була організована Азербайджанська державна філармонія. За радянської влади назву парку було змінено спочатку на «Сад Революції», потім - на «Піонерський сад». У 1970-х роках парк було реконструйовано. У 1990 році в саду був поставлений бюст поета Аліага Вахіда і сад стали називати «Садом Вахіда». Починаючи з 2007 року за розпорядженням Президента Ільхама Алієва в парку велися ремонтні роботи, був побудований фонтан, розроблений французькою компанією «Inter Art». У 2009 році бюст Вахіда був перенесений в Ічері Шехер і після останнього ремонту сад став носити назву «Парк Філармонії», а назва «Сад Аліага Вахіда» закріпилося за новим місцем . Галерея Примітки Посилання Пам'ятки Баку. Філармонія. Сад Філармонії Сад імені Аліага Вахіда в Баку Таємниці Баку. Сад імені Аліага Вахіда
Palác chánů

Palác chánů je historická budova ve městě Şəki v severním Ázerbájdžánu. Byl vystavěn v 18. století v perském stylu a je vyzdoben řadou dekorativních obkladů, fresek, fontánou a okny s barevnými skly. Nachází se uvnitř opevněné městské citadele, v minulosti sloužil jako letní residence zdejších chánů. V roce 2019 byl zařazen společně s historickým centrem města do seznamu světového kulturního dědictví UNESCO. Půdorysné rozměry stavby jsou přibližně 32 metrů na 8,5 metrů. Je orientovaná v ose sever-jih, má dvě podlaží a dřevěnou valbovou střechu s dlouhými přesahy okapů. Rozložení místností v obou patrech je shodné: tři pravoúhlé sály jsou umístěny v řadě, oddělené úzkými zdmi. Každé podlaží je přístupné samostatně tak, aby dům vyhovoval jak veřejným, tak i soukromým požadavkům na využívání. Zatímco přízemí využívali především úřednici a oficiální návštěvy, horní podlaží sloužilo chánově rodině a soukromým hostům. Letní rezidence je proslulá bohatou výzdobou svého exteriéru a interiéru. Velké části fasády rezidence jsou pokryty mozaikou barevného skla zasazenou do dřevěné mříže (shebeke), která byla sestavena bez hřebíků nebo lepidla. Oblouky korunující čtyři výklenky jsou zvýrazněny zlatem v přízemí a v prvním patře jsou pokryty zrcadlovými fragmenty. Zbývající plochy na všech fasádách zdobí květinové dlaždice a mozaiky geometrických ornamentů inspirovanými tvorbou básníka Nizámí Gandžaví. Vnitřní stěny rezidence jsou zcela pokryty freskami namalovanými v různých dobách během osmnáctého století. Mnoho fresek obsahuje květiny ve vázách, zatímco série obrazů v sálech v prvním patře zobrazují lovecké a bitevní scény. Fotogalerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Palác chánů na Wikimedia Commons
Khanspalast von Şəki

Der Khanspalast von Şəki ist die ehemalige Sommerresidenz der Khane von Scheki. Er liegt in der Zitadelle der Stadt Şəki in Aserbaidschan und ist von Burgmauern umgeben. Das Gebäude wurde im 18. Jahrhundert im persischen Stil errichtet und zusammen mit dem historischen Teil der Stadt im Jahr 2019 von der UNESCO zum Weltkulturerbe erklärt. Geschichte Zum Palast der Khane von Scheki gehörten früher weitere Trakte. Der Sommerpalast ist als einziger erhalten. Er wurde 1797 im Auftrag von Khan Muhammed Hassan errichtet. In der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts verfiel der Palast. Die anderen Teile des Komplexes haben diese Zeit nicht überstanden. Ab etwa 1850 ließ der Statthalter Kaukasiens, Fürst Michail Semjonowitsch Woronzow, den Sommerpalast renovieren. Zunächst das Erdgeschoss, später auch das Obergeschoss. In diesem war zu dieser Zeit das Archiv des Verwaltungskreises untergebracht. Baubeschreibung Der zweigeschossige Bau hat drei Säle und zwei Vorzimmer in jedem Stockwerk. Dabei waren im Erdgeschoss die Räume für offizielle Anlässe, darüber die privaten Zimmer. Daher sind die Stockwerke nicht direkt miteinander verbunden. Die der Stadt zugewandte Hauptfassade spiegelt die innere Gliederung in der Anordnung der Fensterreihen und Bogennischen wider. Die Verzierung besteht aus bemalten Lisenen und farbigen Glasplatten. Die Innenräume sind mit Malereien, Schnitzereien und Intarsien verziert, die geometrische Muster, Pflanzenmotive und figürliche Szenen darstellen. Die ältesten Verzierungen stammen aus dem 18. Jahrhundert, darunter die Malerei an der Decke des Obergeschosses von Abas-Kuli. Möglicherweise war dieser auch der Architekt des Palastes. Mirsa-Dschafar aus Schemacha schuf 1895/96 die Gemälde im Erdgeschoss, Usta Gambar aus Schuscha 1902 die des Obergeschosses. Auch die Künstler Ali Kuli und Kurban Ali aus Schemacha trugen zur Ausstattung des Obergeschosses bei. Zum oberen Stockwerk gehören zwei Balkone, die nischenartig von bogenförmigen Decken überdacht sind. Vor dem Schloss zum Garten hin befindet sich ein Bassin, rechts und links davon zwei große Bäume direkt vor dem Gebäude. Weblinks Einzelnachweise
Palacio de los Kanes de Shaki

El Palacio de los Kanes de Shaki (en azerí: Şəki xanlarının sarayı, en persa: کاخ خانان شکی‎) se localiza en Shaki, Azerbaiyán,​ fue residencia de verano de los Kanes de Shaki. Cuenta con azulejos decorativos, fuentes y varias ventanas de vidrios de colores. El exterior está decorado con azul oscuro, los azulejos de color turquesa y ocre con patrones geométricos y los murales fueron pintados con témpera y se inspiran en la obra de Nizami Ganjavi. Historia El Palacio de los Kanes fue construido en 1797 por Muhammed Hasayn Khan Mushtaq. El palacio tenía la intención de albergar a los Khans que estaban a cargo del control de Sheki, como virreyes del gobernante Zand y más tarde dinastías persas Qajar en algún lugar entre 1750 hasta el momento en que estos territorios fueron anexados por el Imperio ruso por tratado de Gulistán en 1813. Junto con su piscina y los árboles, la residencia de verano es la única estructura que queda del complejo palaciego más grande dentro de la «fortaleza», que antes incluía un palacio de invierno, las residencias de la familia del Kan y sirvientes. Fue construido en 1797 por Muhammad Hasan Kan y restaurado entre 1952 y 1967 por un equipo dirigido por el arquitecto Niyazi Rzayev. Patrimonio Mundial El Comité del Patrimonio Mundial inscribió el 7 de julio de 2019 Centro histórico de Sheki y El Palacio del Kan de Azerbaiyán en la Lista del Patrimonio Mundial.​​ Véase también Arquitectura de Azerbaiyán Patrimonio de la Humanidad en Azerbaiyán Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de los Kanes de Shaki.
Pałac Chanów Szekijskich

Pałac Chanów Szekijskich (azer. Şəki xanlarının sarayı) – pałac w Szeki, w północnym Azerbejdżanie. Był letnią rezydencją władców chanatu szekijskiego. Obecnie jest zaliczany do najcenniejszych zabytków w kraju. 24 października 2001 obiekt został umieszczony na azerskiej liście oczekujących na nominację do wpisania na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Historia Pałac zbudowano po dużej powodzi z końca XVIII wieku, po której centrum miasta przeniesiono na wyższe tereny. Przeniesiono wówczas tutaj stolicę chanatu. Budowa pałacu, zlecona przez Muhammad Hasan Chana, trwała od 1789 do 1797, a pracami kierował prawdopodobnie architekt zwany Abbasgułu. Pałac zbudowano techniką bez użycia gwoździ. Ze względu na występujące w tym rejonie trzęsienia ziemi w trakcie budowy zastosowano specjalne metody antysejsmiczne, dzięki czemu pałac bez żadnego uszczerbku przetrwał do dziś. Wzniesiono także kilkadziesiąt innych budynków, m.in. pałac zimowy, rezydencje członków rodziny panującej, a także pomieszczenia dla służby, jednak żadne z tych budowli nie przetrwały do dzisiaj. Pałac restaurowano w latach 1952–1967, a pracami kierował architekt Niyazi Rzayev. Obiekt był rekonstruowany w latach 2002–2004 w ramach Projektu Wspierania Dziedzictwa Kulturowego Azerbejdżanu (1999-2010) z funduszy Banku Światowego. Opis Pałac ma wymiary 32 x 8,5 m i dwie kondygnacje o identycznym układzie przestrzennym. Dolna pełniła rozmaite funkcje, górna mieściła apartamenty chana i jego najbliższej rodziny. Zewnętrzną elewację zdobią naścienne malowidła i różnobarwne płytki ceramiczne pokryte geometrycznymi wzorami. Podobnie wnętrza – dekorowane ornamentyką typową dla estetyki muzułmańskiej (m.in. skomplikowane motywy roślinne). Malowidła przedstawiają najróżniejsze sceny: polowanie na dzikie zwierzęta, pole walki, życie codzienne na dworze, zajęcia prostych ludzi, roślinne i geometryczne ornamenty. W głównym pomieszczeniu na piętrze widnieje batalistyczna scena przedstawiająca bitwę wojsk chanatu z oddziałami Nadir Szaha w 1743. Są też malowidła obrazujące utwory azerskiego poety Nizamiego. Zdobienia ścian utrzymane są w kolorach błękitu, czerwieni, złota i żółci. W pałacu umieszczono także kolorowe witraże zwane szebeke. Na jednym metrze kwadratowym zawierają od trzech do siedmiu tysięcy elementów, spojonych za pomocą specjalnego roztworu, którego skład jest do dziś nieznany. Jeden witraż układano nawet pół roku. Przypisy
Palácio dos cãs de Xaqui

O Palácio dos cãs de Xaqui é um edifício suntuoso, construído em 1762, pelo governante de Xaqui Maomé Haçane Cã. O palácio foi construído para servir de residência de verão do rei. Está localizado na cidade de Xaqui, no norte do Azerbaijão. É um Patrimônio Mundial tombado, juntamente com o Centro Histórico de Xaqui, pela Organização das Nações Unidas para a Educação, a Ciência e a Cultura (UNESCO), no ano de 2019. História No ano de 1760, Maomé Haçane Cã, manda construir um palácio dentro da fortaleza de Xaqui para servir de residência real. Maomé Haçane Cã contratou o arquiteto persa Haji Zainal Abedal para a construção. Em 1819, a cidade de Xaqui se junta ao Império Russo e deixa de ser uma monarquia absoluta. Mas a família real de Ismail Cã viveu no palácio até o ano de 1828, quando a cidade estava completamente sob o domínio do czar Nicholay I. Arquitetura O palácio foi construído em arquitetura persa, com trinta e dois metros de comprimento por oito metros e meio de largura, com dois pavimentos em alvenaria de tijolos e telhado de quatro águas com beirais. A fachada foi decorada com murais e formas geométricas feitos com azulejos azuis escuros, turquesas e ocres. As portas e janelas foram decorados com vitrais shabaka, que é uma técnica de fazer mosaicos de vidro colorido em molduras esculpidas em madeira, sem o uso de cola ou pregos. O interior do palácio recebeu decoração com afrescos retratando cenas de guerra e de caça e vitrais shabaka. Possui seis cômodos, quatro corredores e duas varandas espelhadas. No primeiro pavimento, os quartos foram decorados com pinturas de árvores, flores, animais e pássaros, que representavam prosperidade e origem nobre. Esses quartos eram destinados aos visitantes. No segundo pavimento possuía duas alas, uma feminina e outra masculina. A ala feminina foi pintada com flores e ornamentos orientais. A ala masculina, a mais rica do palácio, era destinada à recepção dos visitantes. Galeria de fotos ==Referências==