NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Weense pestzuil

De Weense pestzuil is een barokke drievuldigheidszuil aan de Graben in de binnenstad van Wenen in Oostenrijk. De zuil werd na de pestepidemie van 1679 opgericht en is een van de bekendste en markantste kunstwerken van de stad. Geschiedenis In 1679 woedde in Wenen een van de laatste grootste pestepidemieën. Op de vlucht uit de stad beloofde keizer Leopold I de bouw van een genadezuil bij beëindiging van de pestepidemie. Nog in datzelfde jaar werd een provisorische houtzuil door Johann Frühwirth ingewijd, die een genadestoel op een Korinthische zuil met negen engelen voorstelde. In 1683 werd de opdracht voor een marmeruitvoering aan Matthias Rauchmüller gegeven, die echter in 1686 stierf en enkele engelenfiguren naliet. Daarna kwamen er talrijke nieuwe plannen voor de zuil. Uiteindelijk werd de projectleiding aan Paul Strudel overgedragen, die samenwerkte met de theateringenieur Lodovico Ottavio Burnacini. Burnacini stelde zich een wolkenpiramide met engelenfiguren en een figuur voor het geloof voor, waarvoor een biddende keizer Leopold knielt. De zuil kon in 1693 ingewijd worden. Opschriften Aan de pestzuil zijn meerdere Latijnse opschriften aangebracht. Op de drie smalle zijden wordt aan de heilige drie-eenheid gedacht: Deo Patri Creatori Deo Filio Redemptori Deo Spiritui Sanctificatori Opschrift aan zuidwestelijke zijde Het opschrift aan zuidwestelijke zijde, parallel met het straatverloop van de Graben is deels door de figuren die ervoor staan verborgen. Tibi Regi Soeculorum Immortali: Uni In Essentia Et Trini In Personis, Deo Infinite Bono, Aeterno Et Immenso, Cuius Dexterae Omnia Sunt Possibilia, Cuius Sapientiae Nihil Est Absconditum, Cuius Providentia In Sua Dispositione Non Fallitur, Cuius Maiestate Impletur Universum, Cuius Misericordia Super Omnia Opera. Opschrift aan de noordzijde Aan de noordzijde, richting Petersplatz, bevindt zich het volgende opschrift: Tibi, inquam, Sanctissimae ac Individuae Trinitati: Ego Leopoldus Humilis Servus Tuus Gratias ago, Quas Possum, Maximas Pro Aversa Anno .MDCLXXIX. Per Summam Benignitatem Tuam Ab Hac Vrbe Et Avstriae Provincia, Dirae Pestis Lue: Atque in Perpetuam Debitae Gratitudinis tesseram, Praesens Monumentum Demississime Consecro Opschrift aan de oostzijde Het volgende opschrift bevindt zich aan de naar de Stephansplatz gekeerde oostzijde: Suscipe Clementissime Deus, Servi Tui Demisse Te Adorantis Vota: Et Me, Coniugem, Liberos, Domumque Meam: Populos Et Exercitus Meos: Regna Ac Provincias: Continua Misericordiae Tuae Protectione Guberna, Custodi, Defende! Ita VoVI: anno DoMInI saLVatorIs NostrI IesU ChrIstI Het jaartal 1679 is niet expliciet aangegeven, maar als chronogram versleuteld: In de laatste vier regels van het opschrift (vanaf „Ita VoVI“) geeft de som van de hoofdletters, als Romeinse cijfers gelezen, het jaartal. Literatuur Gerolf Coudenhove: Die Wiener Pestsäule. Versuch einer Deutung. Herold-Verlag, Wien 1958 Reingard Witzmann: Die Pestsäule am Graben in Wien. Verein für Geschichte der Stadt Wien 2005
Kolumna morowa w Wiedniu

Kolumna morowa w Wiedniu (niem. Pestsäule) – barokowa kolumna Trójcy Świętej znajdująca się na Placu Graben w Wiedniu. Epidemia dżumy z 1679 roku – szalejąca wcześniej w Londynie i Neapolu – zabiła w Wiedniu około 100 tys. osób. Monumentalny pomnik wotywny ku czci Trójcy Świętej, ufundowany przez cesarza Leopolda I w podzięce Bogu za zakończenie zarazy, wzniesiono w latach 1687–1693. W tym miejscu pośpiesznie grzebano zwłoki ludzi, którzy pomarli od zarazy. Pierwszą kolumnę wykonano z drewna, później zastąpiono ją marmurową. Architekt Johann Bernhard Fischer von Erlach był głównym wykonawcą dzieła, natomiast część rzeźb wykonali: Paul Strudel, Matthias Rauchmiller, Tomas Kracker, Josef Früwirth i inni. Całość udekorowana jest rzeźbami i reliefami. Elementy pomnika postacie św. Trójcy (zobacz); trzy inskrypcje podtrzymywane przez anioły; Deo Patri Creatori – Bóg Ojciec; Deo Filio Redemptori – Syn Boży (zobacz); Deo Spiritui Sanctificatori – Duch Święty (zobacz); trzy godła: Austrii, Węgier i Czech. W zamyśle autorów miały one „obrazować mocarstwową ideę barokowej Austrii: jedności Trójcy Świętej w niebie odpowiadają na ziemi trzy kraje będące pod panowaniem Habsburgów”; alegoryczna grupa figur, chmur, amorków, aniołków i postaci symbolicznych wznoszących się ku niebu – Wiara zwycięża zarazę (zobacz); postać klęczącego Leopolda I (zobacz); postać staruchy będącej symbolem zarazy, strącana do piekła przez anioła (zobacz). Zobacz też Kolumna morowa w Nitrze Kolumna morowa w Českým Krumlovie Przypisy Bibliografia Witold Gostyński: Wiedeń przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Sit Warszawa, 1985. ISBN 83-217-2920-7. Patrick Jézéquel, Pierre de Laubier, Arkadiusz Belczyk, Dorota Dziewońska, Jerzy Klag: Wiedeń. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 1995. ISBN 83-85412-40-9. OCLC 749846106. Linki zewnętrzne Pestsäule na stronie miasta
Coloana Ciumei din Viena

Coloana Ciumei din Viena (în germană Wiener Pestsäule) este un monument baroc situat în centrul orașului Viena, pe strada centrală numită Graben. Ea este una dintre cele mai cunoscute și importante monumente statuare din oraș. Coloana a fost inaugurată în anul 1693, la zece ani de la eliberarea Vienei din asediul otoman (1683). Programul artistic al monumentului evocă pioșenia împăratului Leopold I și sugerează faptul că eliberarea Vienei se datorează evlaviei și rugăciunilor monarhului. Monumentul constituie prototipul coloanelor ciumei amplasate în Imperiul Austriac. Istoric În 1679 a avut loc la Viena una din ultimele mari epidemii de ciumă. Părăsind orașul, împăratul Leopold I a promis să ridice o coloană a milei divine, dacă epidemia se va termina. În același an a fost inaugurată o coloană provizorie din lemn, realizată de Johann Frühwirth, pe care Sfânta Treime a fost reprezentată pe o coloană corintică, împreună cu nouă îngeri sculptați (pentru cele nouă coruri de îngeri). În 1683 Matthias Rauchmiller a primit comanda execuției unei coloane din marmură, dar a murit în 1686 și a lăsat doar câțiva îngeri sculptați. Au fost realizate apoi noi proiecte, printre proiectanți aflându-se și Johann Bernhard Fischer von Erlach, care a proiectat sculpturile de la baza coloanei. În cele din urmă, realizarea proiectului i-a fost atribuită lui Paul Strudel, care și-a bazat opera pe ideile inginerului Lodovico Burnacini. Sub reprezentarea Sfintei Treimi, Burnacini a imaginat o piramidă din îngeri, precum și pe împăratul Leopold îngenuncheat, rugându-se cu credință. Printre alții, sculptorii Tobias Kracker și Johann Bendel au contribuit la realizarea coloanei. Coloana a fost inaugurată în 1693. În ciuda îndelungatei perioade de construcție, a modificărilor frecvente ale proiectului și a numărului mare de sculptori implicați, monumentul apare destul de omogen. În timpul perioadei de proiectare, coloana memorială conservatoare a fost reproiectată ca un monument în stil baroc, cu narațiunea programului artistic într-o formă teatrală. Monumentul indică, astfel, trecerea la epoca monumentelor în stil baroc din Viena. El a influențat mult acel stil și a fost imitat în întregul imperiu austriac. Vezi și Coloana Ciumei din Timișoara Imagini Bibliografie Gerolf Coudenhove: Die Wiener Pestsäule. Versuch einer Deutung. Herold-Verlag, Wien 1958 Reingard Witzmann: Die Pestsäule am Graben in Wien. Verein für Geschichte der Stadt Wien 2005 Legături externe Materiale media legate de Coloana Ciumei din Viena la Wikimedia Commons
Чумная колонна (Вена)

Колонна Святой Троицы, Чумная колонна (нем. Wiener Pestsäule) — религиозный памятник в Вене (чумной столб), который построили в 1679 году по приказу Леопольда I на центральной улице Грабен, что в переводе буквально канава/мусорник. Стоящая посередине городской площади колонна в стиле барокко. Со стороны столб почти не видно, так как он тонет в мраморных облаках, фигурах святых, ангелов и путти. Галерея Примечания Ссылки Coudenhove, Gerolf: Die Wiener Pestsäule. Versuch einer Deutung, Wien u. a. 1958. Kirsch, Ellen, Die Ikonographie der Wiener Pestsäule, Schriftenreihe der Winckelmann Akademie für Kunstgeschichte München Textbeitrag Nr. 27. Dreifaltigkeitssäule (1) // Wien Geschichte Wiki
Чумний стовп (Відень)

Чумний стовп — пам'ятник Відня, який побудували в 1683 році за наказом Леопольда 1 на центральній вулиці Грабен, що в перекладі буквально канава/смітник. Коли була чума, він дуже довго молився святій трійці і це спрацювало. Сам Леопольд в центрі обеліска на колінах. Це вперше коли правитель дозволив зобразити себе. Пам'ятник присвячений Трійці в стилі бароко. Стоїть посередині міської площі. З боку стовп майже не видно, бо він тоне в мармурових хмарах, фігурах святих, янголів і путті. Галерея Примітки
Lichtental

Lichtental byl do roku 1850 samostatnou obcí (předměstím) a dnes je městskou čtvrtí IX. vídeňského okresu Alsergrundu. Leží v jeho severní části a je obklopen jeho čtvrtěmi Althangrundem, Thurygrundem a Himmelpfortgrundem. Historie Poprvé je oblast zmíněna v písemnostech z roku 1280 jako "Lichtenwerd". Název werd označoval ostrov mezi Dunajským kanálem a bývalým ramenem Dunaje v poloze dnešní Liechtensteinstraße. Jméno Lichtental pochází z názvu louky Talwiese. Původně Lichtental patřil k Roßau. V roce 1687 získal tamní Auersperskou zahradu kníže Jan Adam I. z Lichtenštejna a roku 1694 začal na získaném pozemku se stavbou pivovaru a hospodářských budov, které tvořily zázemí jeho nového paláce. V roce 1699 byla zbývající část rozparcelována a nazývala se Liechtensteinthal nebo zkráceně Liechtental. Kníže se marně pokoušel na počest císaře prosadit pojmenování Karlstadt. Oblast byla plánovaně osídlena, zástavba sahala od dunajského břehu až po Nußdorferstraße. První dům postavil obuvník Johann Friedrich Ries v Salzergasse 38 (U zlatého klíče). V roce 1701 již na dřívější louce stálo 14 domů. Do roku 1720 dalších 23, do 1730 dalších 42. Roku 1740 už stálo celkem 95 domů a území bylo zcela zastavěno. Zahuštění osídlení vyvolalo také potřebu stavby kostela, protože prozatímní bohoslužby se konaly v pivovaru. V roce 1712 byla zahájena výstavba kostela Čtrnácti svatých pomocníků, později zvaného také Schubertkirche. Dokončen byl v roce 1718, o pět let později povýšen na farnost (dříve patřilo území pod kostel ve Währingu) a až roku 1730 vysvěcený. Nárůst počtu obyvatel vyvolal už v letech 1769–1773 jeho rozšíření. Významní obyvatelé Catarina Cavalieri (1755-1801) – pěvkyně Johann Baptist Drechsler (1756-1811) – malíř Josef Moser (1779-1863) – lékárník a průkopník plynového osvětlení Franz Xaver Petter (1791-1866) – malíř Franz Schubert (1797-1828) – hudební skladatel Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Lichtental (Wien) na německé Wikipedii. Literatura (německy) Alfred Wolf: Alsergrund – Bezirk der Dichter und Denker, Mohl, Vídeň 1993, ISBN 3-900272-48-4 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lichtental na Wikimedia Commons
Lichtental

Lichtental is a part of the district of Alsergrund, Vienna. It was an independent municipality until 1850. Notable people Hans-Adam I, Prince of Liechtenstein (1657–1712) lived here. Caterina Cavalieri (1755–1801), opera singer, was born here. Therese Grob (1798–1875), the first love of the composer Franz Schubert, was born here. Anton von Schmerling (1805–1893), Austrian politician, was born here. Georg Herwegh (1817–1875), German writer, died here. Media related to Lichtental (Vienna) at Wikimedia Commons References
Lichtental

Lichtental var fram till 1850 en självständig kommun och är i dag en stadsdel i Wiens nionde bezirk Alsergrund. Församlingskyrkan i Lichtental är helgad åt de fjorton nödhjälparna men kallas ofta "Schubertkyrkan" då Franz Schubert döptes här 1797 och som ung sjöng i kyrkokören och spelade på orgeln. Referenser Externa länkar Kulturhistorisk stadskarta Wien Kulturgut, Stadt Wien. (tyska)
Opatija Kremsmünster

Opatija Kremsmünster (njem. Stift Kremsmünster) je benediktinski samostan u mjestu Kremsmünsteru, u Gornjoj Austriji. Opsežan i monumentalan kompleks opatije Kremsmünster, s vrijednim zgradama i umjetninama koje datiraju iz vremena njezina utemeljenja u 8. stoljeću, je uzoran primjer duhovnoga, znanstvenog i kulturnog kontinuiteta jednog benediktinskog samostana. Duhovno djelovanje takvih središta, što je bilo presudno za povijest Zapada, bilo je jedinstvena obrazovna institucija. U Kremsmunteru tu funkciju odražava njegov takozvani »Matematički toranj« koji je izgrađen i uređen tako da su pojedinačni katovi posvećeni stručnim zbirkama relevantnih polja znanja. Gospodarski razvitak u 17. i 18. stoljeću doveo je do velikih baroknih proširenja i promjena samostanskog zdanja, što je odlika mnogih sličnih objekata na jugu njemačkoga govornog područja; čega je Kremsmünster posebno dobar primjer. Ugledni talijanski i lokalni arhitekti i umjetnici zajednički su stvorili neke nove arhitektonske kreacije, kao što je arkadama uređenog baroknog ribnjaka. Bogata zbirka knjiga, uključujući srednjovjekovne oslikane rukopise, kao i zbirka umjetničkog blaga koja sadrži opus europskog zlatarstva (npr. Tassilo kalež) sačuvani su u Kremsmünsteru. Očuvanje zgrada i umjetničkih blaga je uzorito, zbog čega je Austrija nominirala opatiju Kremsmünster za upis na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi još 1994. godine. Izvori Bacher, Ernst (ur.). 1981. Die Kunstdenkmäler Österreichs, Anton Schroll & Co, Beč. ISBN 3-7031-0522-4 Vanjske poveznice Službene stranice opatije (njem.) Benedictine Abbey of Kremsmünster Arhivirana inačica izvorne stranice od 30. rujna 2007. (Wayback Machine) (engl.)
Abdij van Kremsmünster

De Abdij van Kremsmünster (Stift Kremsmünster) is een benedictijnenabdij in Oostenrijk, bisdom Linz. De huidige abt is sinds 2007 Ambros Ebhart, OSB. De abdij werd in 777 door Tassilo III, hertog van Beieren, gesticht. Aan de abdij is een gymnasium verbonden. De abdijkerk is gewijd aan Zum Heiligen Erlöser und zum Heiligen Agapitos. Keizer Arnulf van Karinthië schonk aan de abdij een relikwie van Agapitus van Palestrina, wat het begin was van deze heiligencultus in de abdij. Ook bezit de abdij een astronomische toren van 50 meter hoog, de zgn. Specula cremifanensis. Abdijbibliotheek Beroemd is de bibliotheek met meer dan 160.000 oude banden en 2000 incunabelen. Bekend is de oude Codex Millenarius, genoemd door bisschop Garampi die vertelde "Vere hicce millenarius codex est”. Dit Latijnse manuscript in carolingische stijl (31 × 22 cm) bevat de 4 evangeliën op meer dan 700 folia. Er zijn verschillende facsimiles van uitgegeven. Ook beroemd is de Speculum Humanae Salvationis, Codex Cremifanensis 243. Bij het ander patrimonium behoort de beroemde Kelk van Hertog Tasillo. Literatuur Karl Mayrhofer: Die Sternwarte Kremsmünster. Sternenbote 1960/8, Wien 1960 Albert Bruckmayr, Rudolf Walter Litschel, Erich Widder: Kremsmünster. 1200 Jahre Benediktinerstift, Hauke Fill: Katalog der Handschriften des Benediktinerstiftes Kremsmünster. Teil 1.: Von den Anfängen bis in die Zeit des Abtes Friedrich v. Aich (ca. 800–1325). Teil 2.: Zimeliencodices und spätmittelalterliche Handschriften nach 1325 bis einschließlich CC 100 Externe link https://www.stift-kremsmuenster.at/
Glacera de Hintertux

La glacera de Hintertux (en alemany Hintertuxer Gletscher) és el nom turístic de les glaceres del Gefrorene-Wand-Kees, també anomenades Tuxer Ferner, i Riepenkees properes a la part superior del Tuxertal, una vall lateral del Zillertal, Tirol, Àustria. A ambdues glaceres s'hi accedeix mitjançant telecadires i és una de les dues estacions d'esquí del món que ofereixen la possibilitat de practicar disciplines alpines 365 dies a l'any (l'altra és Zermatt a Suïssa). El punt més elevat de la glacera és l'Olperer que té 3.476 m. S'arriba amb telecadira fins als 3.250 m. Les pistes tenen 225 km i els telecadires són 62. Un especial atractiu anomenat Circuit de la glacera consisteix en un recorregut de 72 km i de 15.000 m de desnivell acumulat. El nom Hintertux es refereix també al llogaret que es troba als peus de la glacera. Referències
Hintertux

Hintertux je rakouský ledovec na konci údolí Tuxertal v Zillertalských Alpách v nadmořské výšce 1 500 – 3 250 m nad mořem. Na ledovci se nachází jediný rakouský lyžařský resort s celoročním provozem. Areál zahrnuje 86 km sjezdovek všech obtížností, terény s hlubokým sněhem nebo náročné sjezdovky s boulemi. Portálem Skiresort.de byl Hintertux v roce 2011 vyhlášen jako nejlepší skiareál.[zdroj?] Od dubna do prosince je zde také adrenalinový snowpark. Po výjezdu první kabinou se lze dostat na sjezdovky, které fungují převážně v zimě. Další kabinou se lze dostat na Tuxer Fernerhaus, kde je možné se občerstvit. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hintertux na Wikimedia Commons Web střediska Hintertux
Glacier de Hintertux

Le glacier de Hintertux (allemand : Hintertuxer Gletscher) est l'ensemble glaciaire formé par le Tuxer Ferner et le Riepenkees, situés au pied de la Gefrorene-Wand-Spitzen, en amont de la Tuxertal, dans le land du Tyrol, en Autriche. Il est l'une des destinations touristiques les plus populaires d'Autriche grâce à son accessibilité toute l'année pour la pratique du ski et des activités de randonnée. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Hintertux Glacier » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative au tourisme : Skimap.org Portail de la montagne Portail des Alpes Portail de l'Autriche Portail du tourisme
Ghiacciaio dell'Hintertux

Il ghiacciaio dell'Hintertux (in tedesco Hintertuxer Gletscher) si trova nella Zillertal, in Tirolo, Austria. Offre per tutto l'anno la possibilità di praticare le discipline alpine. Il punto più elevato del ghiacciaio è l'Olperer che raggiunge i 3.476 m. Il più alto impianto di risalita raggiunge i 3.250 m. Le piste hanno una lunghezza totale di 225 km e gli impianti di risalita sono 62. Una speciale attrazione chiamata Circuito del ghiacciaio consiste in una corsa di 72 km e di 15.000 m di dislivello complessivo. Il nome Hintertux si riferisce anche al piccolo villaggio che si trova ai piedi del ghiacciaio. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su ghiacciaio dell'Hintertux Collegamenti esterni Sito ufficiale dell'Hintertux, su hintertux.at.
Hintertux

Hintertux – wioska na końcu doliny Tuxertal, części doliny Zillertal w Tyrolu, w Austrii, na wysokości 1500 m n.p.m. Należy do powiatu Tux, który obejmuje całą dolinę. Wioska leży u podnóża lodowca Hintertux (ulubionego miejsca wypoczynku letniego w Austrii) i jest otoczona wysokimi górami i lodowcami. W wiosce znajdują się głównie hotele i ośrodki wypoczynkowe. Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny wybudowano w 1952 roku. W Hintertux znajdują się najwyżej położone w Europie liczne źródła lecznicze. Na południe od Hintertux, na lodowcu, obok schroniska Spannagelhaus, znajduje się Spannagelhöhle - jaskinia Spannagel. Ma ona około 10 km długości i jest największą naturalną jaskinią w Alpach Centralnych. Można ją zwiedzać z przewodnikiem. Lodowiec Hintertux jest znanym ośrodkiem i rejonem narciarskim. Narciarstwo można uprawiać tutaj na tak zwanej Gefrorene Wand czyli "zmarzniętej ścianie" oraz częściowo na lodowcach Riepenkees. W sumie znajduje się tutaj 86 km tras, w tym 23 km tras łatwych, 47 km średnio-trudnych i 16 km trudnych. Najwyżej położone wyciągi dochodzą na wysokość 3250 m. Jest to jedyny ośrodek narciarski w Austrii, gdzie można jeździć na nartach przez cały rok. Latem lodowiec oferuje wiele możliwości wycieczek górskich. Bibliografia Max H. Fink (1961): Die Höhle unter dem Spannagelhaus. – Österr. Touristenzeitung (Wien) 74 (6): 70 Günther J. Wolf (1971): Bergfahrt in die Unterwelt. – Österr. Touristenzeitung (Wien) 84 (2): 24-25 Gerhard Schirmer (1976): Die Höhle beim Spannagelhaus. – Österr. Touristenzeitung (Wien) 88 (9): 109-111 Heinz Ilming, Hans Mrkos (1979): Höhlenforschung in Österreich seit 1961. – Wissenschaftliche Beihefte zur Zeitschrift „Die Höhle“ (Wien) 13: 67-81 Gerhard Schirmer (1979): Die Höhle unter dem Spannagelhaus. – Festschrift „50 Jahre Bergsteigergruppe im Österr. Touristenklub“ (Wien) 123-125 Ernest Jacoby, Günter Krejci (1992): Die Höhle beim Spannagelhaus und ihre Umgebung. – Wissenschaftliche Beihefte zur Zeitschrift „Die Höhle“ 26 Linki zewnętrzne Internetseite des Spannagelhauses Landesverein Tirol/Spannagelhöhle. hoehle-tirol.tsn.at. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-16)]. Homepage des Hintertuxer Gletschers inAustria.at. pl.inaustria.at. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-12-09)]. http://www.bergfex.com/hintertux
Хинтертукс

Хинтертукс (нем. Hintertux) — ледник в австрийских Альпах на вершине одноимённой горы высотой 3250 м, известный горнолыжный курорт с круглогодичным катанием. Ледник расположен в конце долины Циллерталь, практически замыкая её. Название ледника переводится с немецкого «за горкой» и связано, по-видимому, с тем, что по отношению к долине ледник находится за небольшим перевалом. На восточном склоне ледника расположена горнолыжная зона катания. С 1968 года на леднике действует первая в Тироле круглогодичная зона катания. Характеристики зоны катания: Зона катания — 1500—3250 м Перепад высот — 1750 м Трассы — более 17 Синие трассы (для начинающих) — 35 % Красные трассы (средней сложности) — 55 % Чёрные трассы (сложные) — 10 % Общая протяжённость трасс — около 86 км (летом открыто — 18 км) Максимально возможная длина спуска — до 12 км при перепаде 1750 м Подъёмники — 32 Кресельные — 12 Бугельные — 16 Гондольные/фуникулёры — 4 Общая площадь катания — 89 га Площадь искусственного оснежения — 15 % Сноуборд — фан-парк/хафпайп (120 м) Трассы для беговых лыж — 18 км
Ottokar-Kernstock-Haus

Das Ottokar-Kernstock-Haus, eigentlich Neues Ottokar-Kernstock-Haus, ist eine Alpenvereinshütte der Sektion Bruck an der Mur des Österreichischen Alpenvereins. Sie liegt auf 1619 m ü. A. nur wenige Meter nördlich vom Rennfeldgipfel (1629 m). Die Hütte ist nach dem deutschnationalen österreichischen Dichter, Priester und Augustiner-Chorherrn Ottokar Kernstock benannt. Vorbild für den Bau war das Geburtshaus von Peter Rosegger in Alpl bei Krieglach, womit auch diesem Schriftsteller und Poeten ein Denkmal gesetzt wurde. Geschichte Am 30. Juli 1911 wurde die ursprüngliche Hütte eingeweiht, an den Feierlichkeiten nahm Ottokar Kernstock teil, während Peter Rosegger wegen einer Krankheit nicht teilnehmen konnte. Aus unbekannter Ursache brannte das Haus am 29. Juli 1949 ab. Bereits am 5. August 1951 wurde eine neue, zeitgemäßere Hütte mit dem Zusatz „Neues“ eingeweiht. Zustieg Die Hütte ist ein Etappenziel auf einer Variante des Zentralalpenweges, zu ihr führen mehrere Anstiegsmöglichkeiten. von Frauenberg in 2 Stunden von St. Marein in 4 Stunden von Pernegg in 3,5 Stunden von Bruck an der Mur in 3,75 Stunden von Kapfenberg in 4 Stunden Einzelnachweise