NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hartberg (stacja kolejowa)

Feldbach (niem. Bahnhof Feldbach) – stacja kolejowa w Feldbach, w kraju związkowym Styria, w Austrii. Znajduje się na Thermenbahn (Fehring – Fürstenfeld – Friedberg), na wschód od centrum miasta. Historia Stacja została zbudowana w 1891 roku, kiedy lokalna kolej Fehring – Fürstenfeld została przedłużona do Hartberg. W latach 1891–1905 była stacją końcową linii. Do 1905 linię przedłużono do Friedberg. W latach 50. i 60. XX w kursowały tędy ekspresy Wiedeń – Graz, z przystankami we Friedberg, Hartberg, Fürstenfeld, Fehring, Feldbach i Gleisdorf. Stacja Hartberg była do lat 70. siedzibą zarządu tras. W 2013 roku stacja została zmodernizowana za 3,5 miliona €. Powstał nowy peron wyspowy o długości 160 m, który umożliwia dostęp osobom o ograniczonej mobilności. Parking Park + Ride na stacji został rozbudowany w 2014 roku za kwotę 300 000 € i oferuje 53 miejsca parkingowe. Finansowanie inwestycji było podzielone w połowie przez kraj związkowy Styrię i Österreichische Bundesbahnen. Linie kolejowe Linia Thermenbahn Przypisy
Bahnhof Hohenems

Der Bahnhof Hohenems ist ein an der Bahnstrecke Lindau–Bludenz gelegener Durchgangsbahnhof in Hohenems. Geschichte Der Bahnhof wurde 1872 von der Vorarlberger Bahn anlässlich der Inbetriebnahme der Bahnstrecke Lindau–Bludenz eröffnet. In den 1980er Jahren wurde er komplett erneuert. Zwischen September 2012 und Juli 2016 musste der nur rund 30 Jahre alte Bahnhof erneut einem vollständigen Neubau weichen. Bahnhofsgebäude, Unterführung, Bahnsteige, Gleisanlagen, Bushaltestellen sowie Abstellplätze für PKW und Fahrräder wurden neu errichtet und die bestehende Fußgängerunterführung in eine Fahrradunterführung umgebaut. Ausstattung Der Bahnhof ist mit drei barrierefreien Bahnsteigkanten mit einer Gesamtlänge von 660 Meter ausgestattet. Es stehen zwei witterungsgeschützte Wartebereiche zur Verfügung. Für den Busverkehr sind vier Halteflächen vorhanden, dazu kommen 33 Dauerparkplätze und 13 Kurzzeitparkplätze für PKW sowie 321 Fahrradabstellplätze. Verkehr Der Bahnhof ist ein Knotenpunkt im Vorarlberger Regionalverkehr sowie für den Busverkehr des Rheintals. Er wird durch Züge der S-Bahn Vorarlberg und durch Regional-Express-Züge der ÖBB sowie durch den Landbus Unterland bedient. Außerdem wird über eine Busverbindung des Schweizer Regionalverkehrs ein Anschluss an das Schweizer Bahnnetz (Bahnhof Heerbrugg) gewährleistet. Bis Dezember 2016 hielten an diesem Bahnhof auch einzelne Railjet-Züge und das Zugpaar IC 118/119. Inzwischen halten im Fernverkehr nur noch der Nightjet Wien – Bregenz der ICE 118 und die Westbahn. Stand: Dezember 2024 Galerie Weblinks Einzelnachweise
Hohenems railway station

Hohenems railway station (German: Bahnhof Hohenems) is a railway station in Hohenems in the Dornbirn district of the Austrian federal state of Vorarlberg. It was opened on 1 July 1872, together with the rest of the Vorarlberg railway. The station is owned and operated by the Austrian Federal Railways (ÖBB). Services As of the December 2024 timetable change, the following regional train services call at Hohenems station (the S1 and R5 are both also part of Bodensee S-Bahn): WESTbahn green: one train per day and direction to Lindau-Insel and Wien Westbahnhof. REX 1: trains between Bludenz and Lindau-Insel. Vorarlberg S-Bahn: S1: half-hourly service between Bludenz and Bregenz Hafen, with some trains continuing to Lindau-Insel. R5: on weekdays, six trains per day to St. Margrethen, three to Feldkirch. See also Rail transport in Austria References Further reading Beer, Lothar (1994). Die Geschichte der Bahnen in Vorarlberg [The History of the Railways in Vorarlberg] (in German). Vol. 1. Hard, Austria: Hecht-Verlag. ISBN 3-85298-001-1. Beer, Lothar (1995). Die Geschichte der Bahnen in Vorarlberg [The History of the Railways in Vorarlberg] (in German). Vol. 2. Hard, Austria: Hecht-Verlag. ISBN 3-85298-015-1. External links Media related to Bahnhof Hohenems at Wikimedia Commons Hohenems railway station – ÖBB
Funtensee

Funtensee is a karst lake on the Steinernes Meer plateau in Berchtesgaden National Park, Bavaria, Germany. It is located in the larger of two sinkholes (also referred to as uvala). The area is known for record low temperatures, up to 30 °C (54 °F) lower than the surrounding area. Its primary inflows are the Steingraben, Stuhlgraben and Rennergraben streams. Location The lake lies at an elevation of 1601 m and has a surface area is 3.5 ha. Its outflow toward the Schrainbach is subterranean at a location called Teufelsmühle. On its shore is the Kärlinger Haus mountain hut which is open for the summer season; in addition, there is a winter room available. The valley is surrounded by the mountains Viehkogel (2,158 m), Glunkerer (1,932 m) and Stuhljoch (2,448 m) which lead to the Funtenseetauern mountain (2,578 m), named after the lake. History Earliest evidence of use of the area for grazing can be traced to ca 1604–1619. Around 1870 there was evidence of eight active Kaser (living quarters/stables) causing concerns of overgrazing. The Funtenseealm (hut) was active until 1964. Temperature Known as the coldest spot in Germany, the lake is the site where the country's record lowest temperature, −45.9 °C (−50.6 °F), was recorded on 24 December 2001. It is theorized that due to the unique situation of trapped cold air, a temperature of −55 °C (−67 °F) is possible. The extreme cold spot at the lake is said to result in a reverse tree line, as no trees can grow at any point below about 60 m above the lake, although studies have found that it may be the result of overgrazing animals. Temperatures are regularly monitored by a private weather station installed by Jörg Kachelmann. Outflow The noise of the water disappearing underground has led to local folklore and the naming of the outflowpoint Teufelsmühle (Devil's Mill or Devil's Grinder). The exact route the water takes underground has not yet been established, and an extensive cave has not been ruled out, but the outflow point is not accessible to humans for investigation. See also Turlough References
Lago Funten

El lago Funten (en alemán: Funtensee) es un lago situado en la región administrativa de Alta Baviera, en el estado de Baviera (Alemania), a una elevación de 1600 metros; tiene un área de 3.5 hectáreas. Hay evidencias de que los alrededores del lago se han usado para pastoreo desde comienzos del siglo XVII, llegando a causar sobrepastoreo a finales del siglo XIX. Lago Funten es conocido como el lugar más frío de Alemania, el lago es el sitio donde se registró la temperatura más baja del país: -45,9 °C, el 24 de diciembre de 2001. ​ Referencias Traducido de Funtensee Wikipedia en inglés
Lac Funten

Le lac Funten, ou Funtensee en allemand, est un lac karstique dans le massif montagneux de la Steinernes Meer dans le Parc national de Berchtesgaden. Il est célèbre pour des températures jusqu'à 30 °C inférieures à la zone environnante. Son alimentation provient des ruisseaux Steingraben, Stuhlgraben et Rennergraben. Situation À une altitude de 1 601 m, sa superficie est de 3,5 ha. Son écoulement vers la Schrainbach est souterraine à un endroit appelé « Teufelsmühle ». Sur sa rive, la Haus Kärlinger (refuge) est ouverte pour la saison estivale. Une salle est disponible l'hiver. La vallée est entourée par le Viehkogel (2 158 m), le Glunkerer (1 932 m) et le Stuhljoch (2 448 m), qui mène au mont Funtenseetauern (2 578 m). Histoire La première mention de l'utilisation de l'espace pour le pâturage se situe vers 1604-1619. Vers 1870, il existe des preuves de huit Kaser actifs (quartiers d'habitation/écuries), ce qui permet de supposer un sur-pâturage. Le Funtenseealm a été actif jusqu'en 1964. Températures Connu comme le point le plus froid d'Allemagne, le lac est le site où la température record de −45,9 °C a été enregistrée le 24 décembre 2001. Il est théoriquement possible qu'en raison de la situation unique d'un air froid pris au piège, une température de −55 °C soit envisageable. Une hypothèse est que ce microclimat est dû au sur-pâturage (disparition de la végétation)[réf. nécessaire]. Les températures sont régulièrement contrôlées par une station météo privée installée par Jörg Kachelmann. Le 20 décembre 2009, on a enregistré −33,6 °C à Funtensee. Notes et références Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Bavière
Фунтензе

Фунтензе (нем. Funtensee) — озеро в национальном парке Берхтесгаден, в земле Бавария (Германия). Площадь поверхности — 3,5 га. Высота — 1601 м над уровнем моря. В окрестностях озера в 2001 году был зафиксирован абсолютный минимум температуры для Германии — минус 45,9 °C. География Фунтензе расположено в Берхтесгаденских Альпах в низине между горами Карлингерхаус (1601 м), Вейхкогель (2158 м), Глюнкерер (1932 м), Штухльйох (2448 м) и Фунтензетауэрн (2578 м). С юга озеро окружает гряда хребта Каменное Море (нем. Steinernes Meers) с вершиной Брайтхорн (2504 м). Известны пещеры и национальный парк. Близ озера также расположена частная метеостанция. История С 1604—1619 годы регион был известен как место выпаса овец местными жителями-баварцами. Климат Эта местность известна как полюс холода Германии. 24 декабря 2001 года здесь была зафиксирована температура −45,9 °C, что является самой низкой температурой для Германии за всю историю наблюдений. В декабре 2003 года температура достигала минус 39,8 °C. В январе 2009 года здесь была также зафиксирована рекордно низкая температура — минус 33,4 °C Примечания
Lambašské opatství

Lambašské opatství (německy Stift Lambach) je benediktýnský klášter v rakouském městě Lambach v okrese Wels-venkov ve spolkové zemi Horní Rakousy. Historie Kolem roku 1040 založil hrabě Arnold II. z Lambachu-Welsu v Lambachu klášter. Jeho syn, biskup Adalbero z Würzburgu (později kanonizovaný), v roce 1056 přeměnil klášter na benediktinské opatství, jímž je objekt dodnes. V 17. a 18. století zde bylo provedeno mnoho stavebních prací v barokním stylu, o které se velkou částí zasloužila rodina Carlone. Lambach se vyhnul nařízení o zrušení klášterů, jenž zavedl císař Josef II. v 80. letech 17. století. V letech 1897/98 žil Adolf Hitler s rodiči v městečku a navštěvoval klášterní školu, kde poprvé spatřil hákový kříž (hakenkreuz) používaný v dekorativním řezbářství na kameni a dřevěném obložení budovy. Symbol později použil jako identifikaci nacistické strany – kříž umístil do bílého kruhu s červeným pozadím, aby jej mohl používat jako vlajku. Kulturní prvky Od Velikonoční neděle do 31. října se prohlídky s průvodcem konají každý den ve 14:00. Prohlídka zahrnuje vstup k románským freskám, dále pak vstup do barokního divadla, knihovny a barokního kostela. V opatství se zachovalo mnoho kulturních zajímavostí. Nacházejí se zde nejstarší dochované románské fresky v jižním Německu a Rakousku a bývalá klášterní hospoda, nyní lékárna, s krásnou barokní fasádou. Do provozuschopného stavu bylo obnoveno také barokní divadlo a letní refektář z počátku 18. století od Carla Antonia Carloneho byl přestavěn na koncertní sál. Velkolepý je i chórový ochoz od Diega Carloneho ze stejného období. Nečekaným prvkem je soubor barokních trpaslíků v klášterní zahradě (viz také opatství Gleink). Klášterní kostel byl rovněž barokně přestavěn, lze v něm spatřit varhany od Christopha Egedachera a nachází se v něm hrobka svatého Adelbera. Kromě rozsáhlé sbírky sakrálního umění opatství vlastní také středověký kalich svatého Adelbera, který je však veřejnosti k vidění jen zřídka. Knihovna byla vybudována kolem roku 1691 a obsahuje přibližně 50 000 svazků a také archivní materiály. Od roku 1625 patří klášter rakouské kongregaci, jež je nyní součástí benediktinské konfederace. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Lambach Abbey na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lambašské opatství na Wikimedia Commons Oficiální stránky (německy)
Lambach Abbey

Lambach Abbey (German: Stift Lambach) is a Benedictine monastery in Lambach in the Wels-Land district of Upper Austria, Austria. History A monastery was founded in Lambach in about 1040 by Count Arnold II of Lambach-Wels. His son, Bishop Adalbero of Würzburg (later canonised), changed the monastery into a Benedictine abbey in 1056, which it has been since. During the 17th and 18th centuries a great deal of work in the Baroque style was carried out, much of it by the Carlone family. Lambach escaped the dissolution of the monasteries of Emperor Joseph II in the 1780s. In 1897/98, Adolf Hitler lived in the town of Lambach with his parents and attended the monastery school, where he saw the hakenkreuz used in decorative carving on the stone and woodwork of the building. He later used it as a symbol for the Nazi Party, placing it in a white circle with a red background for use as a flag. Cultural features Between Easter Sunday and 31 October guided tours are offered every day at 14:00. The tour includes entrance to the Romanesque frescoes, the Baroque theatre, the library and the Baroque church. The abbey has preserved much of cultural interest. It contains the oldest extant Romanesque frescoes in Southern Germany and Austria, and the former abbey tavern, now a pharmacy, with a beautiful Baroque façade. The abbey's Baroque theatre has also been restored to working order and the summer refectory from the early 18th century by Carlo Antonio Carlone has been converted into a concert hall. The ambulatory by Diego Carlone from the same period is of great magnificence. An unexpected feature is the set of Baroque dwarves in the monastery garden (see also Gleink Abbey). The abbey church was also refurbished in the Baroque style, with an organ by Christoph Egedacher and contains the tomb of Saint Adelbero. The abbey also possesses the medieval St. Adelbero's Chalice, although it is rarely on view to the public, besides a large collection of sacred art. The library was constructed about 1691 and contains approximately 50,000 volumes as well as archive material. Since 1625 the abbey has belonged to the Austrian Congregation, which since 1893 forms part of the Benedictine Confederation. Notes External links Lambach Abbey website (in German)
Abbazia di Lambach

L'abbazia di Lambach (tedesco Stift Lambach) è l'abbazia benedettina della cittadina di Lambach, nella regione dell'Alta Austria. Storia Il primo monastero fu fondato dal conte Arnoldo II di Wels-Lambacher dei conti di Formbach intorno all'anno 1040. Il figlio Adalberone di Würzburg vi portò i monaci benedettini nel 1056. Nel corso dei secoli XVII e XVIII vi furono grandi lavori di ristrutturazione, che trasformarono l'abbazia in stile barocco; molti delle opere furono dirette da Carlo Antonio Carlone e da Diego Francesco Carlone. Lambach riuscì a scampare allo scioglimento dei monasteri voluto dell'imperatore Giuseppe II d'Asburgo-Lorena negli anni '80 del XVIII secolo. La chiesa conserva la facciata originale a torri; all'interno affreschi di M. Steidl (1698), una cappella sopraelevata (Läuthaus, casa delle campane) con notevoli affreschi bizantineggianti del 1080; l'altare maggiore è di Antonio Beduzzi, con statue di L. Mattielli, pala di J. von Sandrart, e grandioso gruppo della Trinità di P. d'Allio e D. F. Carlone. Nell'abbazia si trovano corridoi con tombe dei secoli XV - XVI, un teatro barocco (l'unico esistente in un convento), la biblioteca e il refettorio. Adolf Hitler aveva studiato in questa abbazia dove conobbe la svastica con gli uncini piegati, vistosamente dorata, presente nell'ovale del blasone dello stemma abbaziale, eseguito sul cenotafio esistente nella sagrestia. Lo stemma fu voluto nel 1869 dall'abate di Lambach, padre Theoderic Hagn, forse perché segno dell'incontro tra la croce cristiana e la tradizione religiosa mondiale. La stessa doratura della svastica è utilizzata per la data (1869) e per le quattro lettere che circondano la croce: T.H.A.L. Cioè: Theoderic Hagn Abate (di) Lambach. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su abbazia di Lambach Collegamenti esterni Sito ufficiale, su stift-lambach.at (archiviato dall'url originale il 2 settembre 2019).
Abdij van Lambach

De Abdij van Lambach (Stift Lambach) is een Oostenrijkse benedictijnerabdij in het bisdom Linz. De abdij werd gesticht door Arnold II van Lambach-Wels. Beroemd zijn de romaanse fresco's. De 17e -eeuwse componist Romanus Weichlein was lid van deze abdij en werkte als priester in diverse kerken en kloosters. In 2008 werd Maximilian Neulinger gekozen tot 59e abt van Lambach.
Ламбахське абатство

Ламбаське абатство (нім. Stift Lambach) — бенедиктинський монастир XI століття у місті Ламбах, Вельс-Ланд, Верхня Австрія, Австрія. Історія Близько 1040 року монастир було засновано графом Арнольдом II Ламбах-Вельським. в 1056 році його син, єпископ Вюрцбурзький Адальберо (пізніше канонізований) перетворив монастир в бенедиктинське абатство, яким воно і є з того часу. У XVII–XVIII ст. відбулася значуща реконструкція у стилі бароко, переважно виконана родиною Карлоне. Ламбах уникнув розпуску монастирів імператором Йосипом II у 1780-х роках. У 1897 та 1898 роках Адольф Гітлер жив у місті Ламбах зі своїми батьками і відвідував монастирську школу, де він побачив Крючкуватий Хрест (християнський символ, який часто плутають зі свастикою, індуїстським і буддійським символом), що використовується в декоративній різьбі на дереві. Пізніше він використовував цей символ для нацистської партії, розмістивши його всередині білого кола на червоному фоні, щоб створити прапор. Теперішній час З початку Великодньої неділі до 31 жовтня о 14:00 щодня проводяться гідовані екскурсії, які включають відвідування різних архітектурних пам'яток, таких як романські фрески, бароковий театр, бібліотека та церква, всі вони відносяться до барокового стилю. Абатство зберегло значну кількість культурних скарбів, які привертають увагу громадян. В абатстві знаходяться найстаріші романські фрески в Південній Німеччині та Австрії, а також колишня таверна, яка зараз використовується як аптека та має бароковий фасад. Театр абатства у стилі бароко також було відновлено до робочого стану, а трапезна, збудована на початку XVIII століття Карлом Антоніо Карлоне, була перетворена на концертний зал. Амбулаторія Дієго Карлоне того ж періоду відрізняється великою пишністю. Несподіваною особливістю є безліч гномів у стилі бароко у монастирському саду (див. також абатство Глінк). Церква абатства також була відреставрована у стилі бароко, з органом музиканта Крістофа Егедахера та гробницею Святого Адельберо. Абатству, крім великої колекції предметів священного мистецтва, також належить середньовічна чаша святого Адельберо, хоча її рідко показують публіці, ця бібліотека була споруджена приблизно у 1691 році і містить понад 50 000 томів, а також важливі архівні матеріали. З 1625 року належить Австрійській конгрегації, в даний час ця бібліотека є складовою частиною бенедиктинської конфедерації. Примітки Джерела https://www.archinform.net/projekte/12963.mobi.htm (англ.) https://www.stift-lambach.at/(нім.) https://www.tourister.ru/world/europe/austria/city/lambah/temples/43781/responses/11554(рос.) Посилання Офіційний сайт
Botanical Garden of the University of Innsbruck

The Botanical Garden of the University of Innsbruck (German: Botanischer Garten der Universität Innsbruck) is a 2-hectare botanical garden operated by the University of Innsbruck. It is located in Hötting at Sternwartestraße 15, Innsbruck, Austria. The gardens are open at no cost every day; its greenhouses are open on Thursday afternoons for an admission fee. The garden was established around 1911, replacing an earlier garden elsewhere. It was redesigned between 1948 and 1965, and its alpine rock garden was revised 1987–1990 on modern systemic principles. Its first greenhouse was constructed in 1909, with three additional greenhouses added 1977–1979, a succulent house in 1993, and a sixth greenhouse for container plants built in 1997. Today the garden contains more than 5000 species organized within the following major sections: Alpinum (more than 2000 m2) - a major alpine garden, divided geographically and geologically, containing more than 1000 plants from all, non tropical, alpine regions of the world. Includes an area for ferns, a moor, and four ponds. Arboretum - woody plants including Gymnosperms, Angiosperms, and perennial plants. Cactus houses (330 m2) - about 500 cactus species. Cactus-Succulent-Mediterranean House (280 m2) - primarily plants from the Mediterranean, the Canary Islands, the colder regions of Australia and New Zealand, as well as African succulent plants and American cacti. Fern house (70 m2) - epiphytes, climbing ferns, and water ferns. Fragrance and touch garden (built 1999) - the first in Austria, all plants labeled in Braille. Medicinal, poisonous, and spice plants - more than 300 plants ordered by their effective substances (alkaloids, glycocholic acid, tannins, ethereal oils, vitamins, etc. Orchid house Succulent house - over 550 succulent plants, mainly from South Africa, the Canary Islands, and South America. Systematic garden (1000 m2, rebuilt 1993) Tropical greenhouse (287 m2, height above 12 m2) - flowering and useful tropical plants. See also Alpengarten Patscherkofel, the university's alpine garden atop Patscherkofel List of botanical gardens Gallery References Botanic Garden of the University of Innsbruck