NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Klasztor św. Piotra w Salzburgu

Klasztor św. Piotra w Salzburgu – najstarszy, do dziś istniejący, klasztor benedyktynów na terenie niemieckojęzycznym. Historia Założony przez św. Ruperta w 696 roku podczas jego podróży misyjnej w Alpach Południowych. W średniowieczu znany ze swej wyjątkowej szkoły pisarstwa. W XV wieku opactwo przyjęło tzw. Reformy z Melk, które miały na celu odnowienie życia klasztornego w Austrii. W roku 1622 z inicjatywy arcybiskupa Parisa Grafa von Lodrona oraz dzięki klasztorom benedyktyńskim Salzburga, Szwajcarii, Bawarii i Austrii otworzono Benedyktyński Uniwersytet Salzburski, który był ściśle związany z opactwem św. Piotra aż do roku 1810, kiedy to uniwersytet zamknięto. W roku 1926 dzięki staraniom opata Petrusa Karla Klotz otworzono Kolleg St. Benedikt, który przyczynił się do ponownego otworzenia Uniwersytetu Salzburskiego. W 1927 roku klasztor św. Piotra wzrósł do rangi arcyopactwa. W czasach nazistowskich wygnano mnichów z klasztoru, sam jednak budynek klasztorny pozostał. Po wojnie mnisi wrócili. Od 2009 roku zakonem kieruje arcyopat Bruno Becker. W klasztorze mieszka 22 mnichów (stan z listopada 2008 r.). Biblioteka W Klasztorze św. Piotra znajduje się najstarsza biblioteka w Austrii. Z 800 manuskryptów najcenniejszym dziełem jest tzw. Verbrüderungsbuch, księga zawierająca spis i informacje na temat zakonów w średniowieczu, którą zdeponował w roku 784 biskup św. Wirgiliusz z Salzburga. Linki zewnętrzne Strona klasztoru
Abadia de São Pedro (Salzburgo)

A Abadia de São Pedro (em alemão: Stift Sankt Peter), ou Arquiabadia de São Pedro (em alemão: Erzabtei Stift Sankt Peter, em latim: Archiabbatia sancti Petri Salisburgensis), é um mosteiro beneditino e antiga catedral na cidade austríaca de Salzburgo. É considerado um dos mosteiros mais antigos da área de língua alemã e, na verdade, o mais antigo com uma história contínua desde a sua fundação em 696. Referências
Mariatrost Basilica

The Baroque Mariatrost Basilica on top of the Purberg hill in Mariatrost, a district of Graz, is one of the most famous pilgrimage sites of Styria in Austria. The pilgrimage church stands prominently on top of the Purberg hill (469 m) in the northeast of Graz. It can be reached using the 200 or more steps of the Angelus stair. The basilica is classified as a Baroque building. Two front towers (61 m) and a dome, visible from a great distance, are the characteristic attributes of the church, which is enclosed by two projecting wings of a former monastery once occupied by the Pauline Fathers (1708–86) and later by the Franciscans (1842–1996). The building was begun in 1714 by Andreas Stengg and his son Johann Georg Stengg and finished in 1724. The pulpit by Veit Königer (1730/31) is the masterpiece of the furnishings. The frescoes on the ceiling by Lukas von Schram and Johann Baptist Scheidt are of particular importance. The main altar includes a statue of the Madonna originally created in the Gothic period around 1465, but altered to the Baroque style in 1695 by Bernhard Echter. Father David Bauer, a Canadian ice hockey coach and Basilian priest, attracted a following while coaching in Austria and conducted mass on several occasions at the basilica. On 28 October 1999 the church was nominated as a basilica minor. The Mariatrost Basilica is the second most important Marian shrine of Styria after Mariazell Basilica. References External links Media related to Mariatrost Basilica at Wikimedia Commons Mariatrost Basilica at Graz tourist information server Homepage of the Mariatrost district (in German) Graz-Mariatrost parish (in German)
Basílica de Mariatrost

La Basílica de Mariatrost (en alemán: Basilika Mariatrost), situada en la cima de la colina Purberg en el distrito Mariatrost de Graz, Austria, es uno de los lugares de peregrinación más importantes de Austria.​ La iglesia se sitúa en la cima de la colina Purberg (469 m), en el noreste de Graz. Se puede alcanzar usando los más de doscientos escalones de la «escalera del Ángelus».​ La basílica es de estilo barroco. Las dos torres frontales (61 m de altura) y la cúpula, visible desde una gran distancia, son los elementos más característicos de la iglesia, que está rodeada por dos alas de un antiguo monasterio ocupado antiguamente por los hermanos paulinos (1708–1786) y posteriormente por los franciscanos (1842–1996).​ La construcción del edificio empezó en 1714 bajo la dirección de Andreas Stengg y su hijo Johann Georg Stengg y terminó en 1724. El púlpito de Veit Königer (1730-1731) es la obra maestra del mobiliario.​ Los frescos en el techo de Lukas von Schram y Johann Baptist Scheidt también son de particular importancia.​ El altar principal contiene una estatua de la Madonna realizada originalmente en la época gótica, en torno a 1465, pero transformada al estilo barroco en 1695 por Bernhard Echter.​ El 28 de octubre de 1999 la iglesia fue designada basílica menor.​ La Basílica de Mariatrost es el segundo santuario mariano más importante de Estiria tras la Basílica de Mariazell. Véase también Basílica de Mariazell Graz Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basílica de Mariatrost. Mariatrost Basilica at Graz tourist information server Archivado el 31 de agosto de 2013 en Wayback Machine. Homepage of the Mariatrost district (en alemán) Graz-Mariatrost parish (en alemán)
Basilica di Mariatrost

La basilica di Mariatrost è un santuario cattolico situato sulla cima della collina di Purberg a Mariatrost, un distretto di Graz, Austria. Si tratta di uno dei più importanti luoghi di pellegrinaggio della Stiria, insieme alla basilica di Mariazell. La chiesa barocca è raggiungibile con una lunga scalinata della dell'Angelus. È caratterizzata da due campanili alti 61 m e una cupola visibile da grande distanza. Vi si trova annesso un ex monastero. Storia e architettura La costruzione venne iniziata nel 1714 da Andreas Stengg e suo figlio Johann Georg Stengg e terminata nel 1724. All'interno l'arredo di maggior importanza è il pulpito di Veit Königer (1730/31). Il soffitto è decorato con affreschi di Lukas von Schram e Johann Baptist Scheidt. Sull'altare maggiore si trova una Madonna gotica risalente circa al 1465, ma rimaneggiata in stile barocco nel 1695 da Bernhard Echter. Il 28 ottobre 1999 la chiesa fu elevata al rango di basilica minore. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su basilica di Mariatrost Collegamenti esterni Sito ufficiale, su katholische-kirche-steiermark.at. (EN) Basilica di Mariatrost, in GCatholic.org.
Bazylika Mariatrost

Bazylika Mariatrost (niem. Basilika Mariatrost), właściwie Bazylika Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (niem. Basilika Mariae Geburt) – barokowa świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w austriackim mieście Graz, w dzielnicy Mariatrost. Historia Niewielki kościół na wzgórzu Purberg, na którym obecnie wznosi się bazylika, wzmiankowany jest w XII wieku. Około 1480 roku został on zniszczony podczas najazdu turków. W 1636 roku wzniesiono tu pałac Purbergschlössl, z kaplicą poświęconą św. Annie i św. Joachimowi. W 1709 budynek został przejęty przez zakon paulinów, którzy w 1714 rozpoczęli budowę kościoła. Projekt sporządził Johann Georg Stengg. Prace budowlane ukończono w 1746 roku. W 1786 klasztor został rozwiązany przez cesarza Józefa II Habsburga, a kościół przeszedł w ręce duchowieństwa diecezjalnego jako świątynia parafialna. W 1846 kompleks przejęli franciszkanie. W latach 1975–1977 wyremontowano elewacje klasztoru i kościoła, a w 1981–1984 odrestaurowano wnętrze. W 1996 franciszkanie opuścili placówkę po 150 latach, odtąd w świątyni ponownie posługują księża diecezjalni. 28 października 1999 papież Jan Paweł II wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. W 2019 rozpoczęto kolejne prace restauracyjne świątyni i klasztoru, podczas których m.in. zmieniono kolorystykę elewacji. Architektura i wyposażenie Świątynia barokowa, jednonawowa, z dwuwieżową fasadą. Autorami fresków dekorujacych wnętrze świątyni są Lukas von Schramm i Johann Baptist Scheit, wykonano je w dwóch etapach w latach 1733–1737 i 1752–1755. Motywy walki z wrogami chrześcijaństwa przedstawione na malowidłach nawiązują do historii średniowiecznego kościoła. Ołtarz główny, wykonany przez Lukasa von Schramma, zdobi figura Najświętszej Maryi Panny z 1460 roku, przeniesiona w 1665 roku z klasztoru Rein i zbarokizowana w 1695 roku przez Bernharda Echtera. Jeden z lewych ołtarzy bocznych dekorują figury świętych Józefa i Leopolda, a w jego dolnej części przechowywane są relikwie św. Bonusa. Jeden z prawych ołtarzy poświęcony jest z kolei św. Joachimowi, dekorują go figury śś. Jana Chrzciciela i Elżbiety autorstwa Veita Königera. Ambona pochodzi z ok. 1770 roku i również przypisywana jest Königerowi. Na lewo od prezbiterium znajduje się kaplica św. Pawła Pustelnika, służąca jako kościół zimowy. Naprzeciwko kaplicy wznosi się zakrystia. 43-głosowe organy wykonało w 1993 roku przedsiębiorstwo Pflüger Orgelbau, a w 2021 połączono je z fernwerkiem i rozszerzono w ten sposób do 51 głosów. Instrument zainstalowany jest w barokowym prospekcie organowym, wzniesionym w 1756 roku przez Johannesa Sacodilla. Galeria Przypisy
Базилика Марии Утешительницы в Граце

Базилика Марии Утешительницы в Граце (нем. Mariatrost Basilica) — приходская и барочная паломническая церковь на вершине горы Пурберг в округе Грац — Мариятрост. Храм является одним из самых известных паломнических объектов федеральной земли Штирии, на юго-востоке в Австрии. На гору высотой 469 м можно подняться по лестнице Ангела длиной 216 метров. Штирия является одной из наиболее религиозных федеральных земель Австрии. Базилика Марии Утешительницы в Граце является второй важнейшей марийской святыней Штирии после базилики Мариацелль. Базилику ежегодно посещают тысячи паломников из Австрии, Венгрии и Хорватии. Паломников к базилике привлекает чудотворная статуя Девы Марии, которая известна своими чудесами еще с XVII века. История В 1708—1786 годах здесь был монастырь отцов паулинов, а в 1842—1996 годах францисканский монастырь. Паулины начали строить церковь, однако во время правления императора Иосифа II вынуждены были покинуть Штирию вследствие секуляризации. Строительство было завершено францисканцами, когда базилика перешла в их руки. После ухода францисканских монахов в 1996 году базилика стала обычной приходской церковью. Через три года, 28 октября 1999 года, Папа Римский Иоанн Павел II предоставил церкви титул Малая базилика. Архитектура Характерными признаками этого сакрального сооружения являются две башни фасада высотой 61 м, находящиеся с обеих сторон входа, и купол за ними, которые можно увидеть издалека. К церкви присоединены два выступающих крыла бывшего монастыря. Базилику посещают не только верующие, она интересна также своей архитектурой. На ее стенах можно увидеть фрески с сюжетами из жизни Девы Марии. Большими фресками с 1736 года украшена часовня Павла, которая отапливается, и зимой церковные службы проходят здесь. Главный алтарь имеет четыре изогнутые колонны с готично-барочным изображением Святой Марии (около 1460 г.). Для позолоченного нимба (1741—1743 гг.) было потрачено 70 кг меди. Кафедра церкви работы Уайта Кенигера является украшением интерьера, она датируется 1779 годом. На ней представлены сцены из жизни Девы Марии и скульптуры трех аллегорических фигур женщин с крестом, с якорем и с горящим сердцем, что символизируют три божественные добродетели — Веру, Надежду и Любовь. Большой купол тематически посвящен коронации Марии на небесах. Росписи в первом своде после купола показывает победу над турками во время Венской битвы. Кроме императора Леопольда I Габсбурга можно узнать короля Яна Собеского и епископа Леопольда Колонича. Над входом в церковь находится орган работы австрийской компании «Пфлюгер Оргелбау» 1993 года. Он имеет 45 регистров, три ручных клавиатуры и педали для ног. Корпус органа украшен фигурами короля Давида и святой Цецилии. Галерея См. также Мариацелль Примечания Ссылки Туристический сайт
Basilikan Mariatrost

Basilikan Mariatrost i Graz (Österrike) är en vallfartskyrka i förbundslandet Steiermark. Kyrkan ligger i utkanten av staden på Purberget. Pilgrimsorten har en händelserik historia. På 1100-talet påstods att korsfarare hade tagit med sig hem ett stycke av det heliga korset som placerades i ett litet kapell på Purberget. Efterhand kom allt fler pilgrimer till platsen som kallades ”Heiliges Kreuz zum Landestrost”. Slutligen inrättades ett pastorat. 1480 ödelades hela orten med den lilla kyrkan av ungerska trupper. Det tog över 200 år innan vallfartstraditionen togs upp igen. 1666 tog friherre von Willersdorf en mariaskulptur med sig till Mariatrost och byggde ett litet kapell. Planerna på att bygga en kyrka omintetgjordes på grund av hans död. 1708 beslöt den nya ägaren Franz Caspar Canduzzi att bygga en kyrka och ett kloster. 1714 började bygget och ca 30 år senare stod kyrkan klart. Klostret upplöstes 1996, men kyrkan är fortfarande en av de viktigaste vallfartskyrkorna i Steiermark. Kyrkan ritades av Andreas Stengg och hans son Johann Georg Stengg i högbarock stil. De två tornen och den stora kupolen dominerar dess utseende. Bland de högbarocka inventarierna utmärker sig högaltaret och predikstolen. Praktfulla fresker av Lukas von Schram och Johan Baptist Scheidt täcker taket och de övre sidoväggarna. Externa länkar Församlingens webbplats Wikimedia Commons har media som rör Basilikan Mariatrost.
Sport- und Freizeitpark Frohnleiten

Der Sport- und Freizeitpark Frohnleiten beherbergt das Erlebnisbad Frohnleiten im Stadtteil Mauritzen der österreichischen Stadt Frohnleiten, Bundesland Steiermark. Er wird von der Stadtgemeinde Frohnleiten KG betrieben. Zum Sport- und Freizeitpark gehörte bis zur Wintersaison 2025/2026 auch die Eishalle Frohnleiten. Der Betrieb wurde nach dieser Wintersaison eingestellt. Die bestehende Mehrzweckhalle im Sport- und Freizeitpark wird künftig als Ballsporthalle genutzt (Padeltennis, Pickleball und Badminton). Die Eröffnung ist Ende Mai 2026 geplant. Parallel dazu wird an einem Projekt zur Installation einer Traglufthalle im Sport- und Freizeitpark gearbeitet. Ziel seitens der Investorin ist es, mit November 2026 wieder einen Eisbetrieb auch für die Vereine anbieten zu können. Weblinks Informationen zur Eishalle auf der Homepage der Stadtgemeinde Frohnleiten Informationen zum Erlebnisbad auf der Homepage der Stadtgemeinde Frohnleiten https://www.meinbezirk.at/graz-umgebung/c-lokales/die-neue-ballsporthalle-in-frohnleiten-nimmt-formen-an_a8543641
Kunsthalle Wien

Kunsthalle Wien je výstavní síň současného umění ve Vídni, zaměřená jak na rakouské, tak i mezinárodní umění. Otevřena byla v roce 1992 na Karlově náměstí a původně měla tvar kontejneru. V roce 2013 zde byla místo původního kontejneru postavena skleněná budova. V květnu 2001 byla zpřístupněna druhá lokace síně, a to v areálu MuseumsQuartier v budově architektonického dua Ortner & Ortner (Laurids a Manfred Ortnerovi). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kunsthalle Wien na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Kunsthalle Wien

De Kunsthalle Wien is een gemeentelijke expositieruimte voor moderne en hedendaagse kunst van de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. De kunsthal maakt deel uit van het Weense MuseumsQuartier, dicht bij het centrum van de stad. De kunsthal werd in 1992 geopend en was bedoeld als tijdelijk expositiecentrum in een uit containers bestaand gebouw, ontworpen door Adolf Krischanitz voor de Weense Karlsplatz. In mei 2001 verhuisde de kunsthal naar de huidige vestiging in het hoofdgebouw van het MuseumsQuartier. De tentoonstellingsruimte aan de Karlsplatz werd in verkleinde vorm gehandhaafd en dient thans als project space. Het Café der Kunsthalle bevindt zich eveneens nog op de Karlsplatz. Fotogalerij Externe link (de) (en) Website Kunsthalle Wien
Kunsthalle Wien

Kunsthalle Wien jest galerią sztuki współczesnej, znajdującą się w MuseumsQuartier w centrum Wiednia. Dysponuje dwoma miejscami wystawowymi, w MuseumsQuartier oraz na pl. Karola (Karlsplatz). Historia obiektów Pierwszą siedziba galerii był żółty budynek przy Karlsplatz, zaprojektowany przez Adolfa Krischanitza. Przypominał on kontener transportowy co wywołało spore kontrowersje wśród wiedeńczyków. Jednak główna siedziba Kunsthalle powstała wraz z rewitalizacją barokowych stajni cesarza Karola VI (wybudowanych w latach 1713–1725), dokonaną w 2001 r. Popularność Przez New York Timesa nazwana została w 2001 r. mekką dla przedstawicieli sztuki nowych mediów. Od początku istnienia odwiedziło ją ponad milion osób. Do tej pory na 70 wystawach, ponad 1000 artystów, zaprezentowano niemal 100 000 dzieł. Plasuje to Kunsthalle Wien wśród jednych z najczęściej odwiedzanych galerii sztuki współczesnej w Europie. W 2002 r. włoski magazyn ARTE sklasyfikował Kunsthalle Wien wśród sześciu najlepszych instytucji prezentujących sztukę współczesną w Europie (m.in. obok londyńskiego Tate Modern, paryskiego Centrum Pompidou czy Muzeum Guggenheima w Bilbao). Dzieła Galeria prezentuje szerokie spektrum sztuki, od fotografii i kinematografii do instalacji. Zakres czasowy prezentowanych dzieł, to nurty od modernizmu do zupełnie współczesnych prac z całego świata. Część wystawy poświęcona jest przeglądowi twórczości najważniejszych austriackich modernistów tworzących sztukę tego kraju po 1945 r. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Kunsthalle Wien (de) (en)
Кунстхалле (Вена)

Кунстхалле в Вене (нем. Kunsthalle Wien) — музей современного искусства, расположенный в Музейном квартале Вены и на площади Карлсплац. У Кунстхалле нет собственной коллекции, вместо этого в нём представлены тематические групповые, а также персональные выставки известных и будущих австрийских и международных художников. История Музей был открыт в 1992 году во временной конструкции, спроектированной архитектором Адольфом Кришаницем, и расположенной на площади Карлсплац. Ещё до открытия началась дискуссия об архитектурном решении Кришаница. Выставочный зал представлял собой прямоугольный сине-жёлтый контейнер без окон, расположенный в историческом центре города и доминирующий над городским пейзажем. Часть архитекторов поддержала Кришаница, другая, как например, Роланд Райнер, подвергла его проект критике. В мае 2001 года музей переехал в новое здание, расположенное в Музейном квартале, сохранив в своём владении контейнер на Карлсплац. Для удобства музея барочное здание зимнего манежа имперских конюшен было дополнено функциональным новым зданием. Благодаря этому Кунстхалле сочетает в себе историческое здание с современной архитектурой. Новое здание Кунстхалле располагается между Музеем Леопольда и Музеем современного искусства. В 2001 году временная конструкция на Карсплац была снесена, а на её месте возведен новый стеклянный зал, спроектированный Адольфом Кришаницем. Директор 1992—1995 Тони Штоос 1996—2012 Геральд Матт 2012—2019 Николаус Шафхаузен (досрочное прекращение договора, заключенного на срок до 2022 года) 2019 — н.в. женский коллектив WHW («What, How & for Whom») из Загреба, состоящий из Ivet Ćurlin, Sabina Sabolović и Nataša Ilić Примечания
Botanical Garden of the University of Vienna

The Botanical Garden of the University of Vienna is a botanical garden in Vienna, Austria. It covers 8 hectares and is immediately adjacent to the Belvedere gardens. It is a part of the University of Vienna. History The gardens date back to 1754 when Empress Maria Theresa founded the Hortus Botanicus Vindobonensis with renowned botanist Nikolaus von Jacquin as one of its first directors. His son, Joseph von Jacquin, succeeded him as director, as did a number of other leading botanists in turn, including Stefan Endlicher, Eduard Fenzl, Anton Kerner von Marilaun, Richard von Wettstein, Fritz Knoll, Karl von Frisch, and Lothar Geitler. The Institute of Botany building was opened in 1905. However, at the end of the Second World War, the institute, all the greenhouses, and the entire garden area were bombed and severely damaged, and thus required major repair work. In 1994, Wollemia (Wollemia nobilis) was discovered in Australia, previously known only from fossils. On the occasion of the 250th anniversary of the Botanical Garden of the University of Vienna in 2004, the garden received a Wollemia as a gift from Australia, this was the first Wollemia to be shown on the European mainland. This plant is now on permanent loan to the Schönbrunn Palm House. In the garden, the non-hardy plant is part of the cold house group. On May 29, 2022, 2:30 p.m., the titanwort has reached "full bloom". The top heats up in the process and emits an unpleasant odor. The opening hours of the two following days are extended to 11 p.m. Flora The gardens currently contain more than 11,500 species of plants, including well-documented tropical plants, particularly of such families as Annonaceae, Rubiaceae, Gesneriaceae, Bromeliaceae or Orchidaceae. Its greenhouses (c. 1,500 m2) were originally built between 1890 and 1893, but were damaged during the Second World War; they were renovated or rebuilt between 1970 and 1995. Only the tropical greenhouse in the centre of the complex is open for the public. There are several old trees in the Botanical Garden, but one of the oldest is now no longer on the garden grounds. The Jacquin or Mozart plane tree (Platanus orientalis) is a Viennese natural monument and grows in front of the Department of Botany and Biodiversity Research. Due to property shifts, it now stands on the sidewalk in front of the department. The garden collections include: Abies pinsapo Aesculus pavia Asimina triloba Cephalotaxus harringtonii Diospyros lotus Elaeagnus angustifolia Ephedra Ficus carica Ginkgo biloba Gunnera chilensis +Laburnocytisus adamii Liriodendron tulipifera Magnolia Metasequoia glyptostroboides Nothofagus antarctica Ostrya carpinifolia Paeonia Parrotia persica Paulownia tomentosa Phyllostachys viridiglaucescens Pinus aristata Platanus orientalis Poncirus trifoliata Prunus tenella Rhododendron Salvia Sequoiadendron giganteum Syringa Viburnum Vitis riparia References External links The garden's website (in English)
Jardín Botánico de la Universidad de Viena

El Jardín Botánico de la Universidad de Viena, en alemán: Botanischer Garten der Universität Wien, es un jardín botánico, arboreto e invernaderos de unas 8 hectáreas, que depende administrativamente de la Universidad de Viena. Localización El jardín botánico de la Universidad de Viena se encuentra a continuación de los jardines del palacio Belvedere, en Viena, Austria. Botanischer Garten der Universität Wien 3. Wiener Gemeindebezirk Landstraße, Wien-Viena, Österreich-Austria. Planos y vistas satelitales.48°11′34.8″N 16°23′2.4″E Historia Los jardines datan de 1754 cuando la emperatriz María Teresa I de Austria hubo fundado el Hortus Botanicus Vindobonensis con el renombrado botánico Nikolaus Joseph von Jacquin como uno de sus primeros directores. Su hijo, Joseph Franz von Jacquin, sucedió como director, y a este lo sucedieron una serie de botánicos señeros, entre los que se incluyen Stefan Endlicher, Eduard Fenzl, Anton Kerner von Marilaun, Richard von Wettstein, Fritz Knoll, Karl von Frisch, y Lothar Geitler. El edificio del Instituto de Botánica abrió sus puertas en 1905. Sin embargo, en el final de la Segunda Guerra Mundial, lo bombardearon y fue destruido, así como los invernaderos, y el área entera del jardín, debiendo de ser reconstruidos totalmente, un tiempo más tarde. Colecciones Los jardines contienen actualmente más de 9.000 especies de plantas, incluyendo las plantas tropicales arboladas bien documentadas, particularmente de las familias tales como: Annonaceae, Rubiaceae, Gesneriaceae, Bromeliaceae Orchidaceae. Los invernaderos (con unos 1,500 m²) fueron construidos originalmente en 1890 y 1893, pero fueron dañados severamente durante las Primera y Segunda guerras mundiales, fueron reconstruidos y renovados, pero no abiertos al público. En sus colecciones se incluye: Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Jardín Botánico de la Universidad de Viena. The garden's website (en inglés)