NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nowa Katedra w Linzu

Koncepcja Nowej Katedry w Linzu została podniesiona w 1855 przez biskupa Franciszka Józefa Rudigiera (1811-1884) w liście pasterskim, w którym wezwał wiernych do zbudowania w Linzu kościoła dla uczczenia ustanowionego 8 grudnia 1854 dogmatu o niepokalanym poczęciu NMP. Budowa rozpoczęła się w 1862, a w 1924 biskup Johannes Maria Gföllner konsekrował gotowy budynek Katedry Najświętszej Marii Panny. Projekt autorstwa głównego budowniczego archidiecezji kolońskiej, Vincenza Statza, został wykonany w stylu neogotyku francuskiego. Koszt budowy wyniósł 28 mln koron w złocie. Katedra ma 20 tys. miejsc stojących dla wiernych, co czyni ją największym, choć nie najwyższym kościołem w Austrii. Pierwotnie planowano budowę wyższej wieży, ale plany te nie zostały zrealizowane, ponieważ w czasach Austro-Węgier budynek nie mógł być wyższy niż Wieża Południowa z Katedry św. Szczepana w Wiedniu. Wieża o wysokości 135 m jest o 2 m niższa niż ta w Wiedniu. Katedra słynie ze swych witraży. Jeden z nich ukazuje historię Linzu, inne przedstawiają portrety fundatorów budowy kościoła. Podczas II wojny światowej część okien, zwłaszcza w południowej części katedry, uległa zniszczeniu. W miejsce zniszczonych witraży, zamiast odtwarzać dawne wzory, wstawiono nowe, stworzone w duchu sztuki współczesnej. Warta uwagi jest także znajdująca się w krypcie szopka z figurami autorstwa S. Osterriedera oraz wystawa insygniów władzy biskupa Rudigiera. Galeria Przypisy
Новый собор в Линце

Новый Собор или Собор Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии (нем. Maria-Empfängnis-Dom) — католическая церковь в городе Линц (Австрия) в честь праздника Непорочного зачатия Девы Марии; кафедральный собор епархии Линца. Крупнейшее церковное здание в Австрии (вместимость — до 20 000 человек). История Строительство церкви Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии было инициировано в 1855 году епископом Францем Йозефом Рудигером. В 1862 году был положен первый камень; в 1924 году храм был освящён епископом Иоганнесом Мария Гфёлльнером. Церковь построена в готическом стиле. Первоначально был запланирован более высокий шпиль, но архитектору не позволили построить башню выше южной башни собора Святого Стефана в Вене. Башня собора Непорочного зачатия Пресвятой Богородицы в Линце имеет высоту 135 м, что на 1 м 44 см ниже венского собора. Витражи собора содержат портреты различных спонсоров строительства храма. Особенно примечателен витраж с историей города Линца. Во время Второй мировой войны были повреждены некоторые витражи, особенно в южной части собора. Эти витражи не были восстановлены в первоначальном образе и были заменены витражами современного искусства. Примечания Литература Scherndl, Balthasar. Führer durch den Mariä Empfängnis Dom in Linz. — Linz-Urfahr: Verlag des katholischen Pressevereins, 1902. Ebner, Johannes; Würthinger, Monika. Der Neue Dom zu Linz auf dem Weg zur Kathedrale und Pfarrkirche. Vom Projekt zur Weihe (1924) // Oberösterreichische Heimatblätter 53 (1999) 1—2. — S. 21—24. Ссылки Сайт прихода Непорочного зачатия Пресвятой Девы Марии (нем.)
Новий собор в Лінці

Новий собор або Собор Непорочного зачаття Пресвятої Діви Марії (нім. Maria-Empfängnis-Dom) — католицька церква, розташована в місті Лінц (Австрія) й освячена на честь свята Непорочного зачаття Діви Марії; кафедральний собор єпархії Лінца. Найбільша церковна будівля в Австрії (місткість — до 20 000 осіб). Історія та опис Будівництво церкви Непорочного зачаття Пресвятої Діви Марії ініціював у 1855 році єпископ Франц Йозеф Рудигер. У 1862 році було закладено перший камінь; в 1924 році храм був освячений єпископом Йоганнесом Марія Гфелльнером. Церква побудована в готичному стилі. Спочатку, згідно з проектом, був запланований вищий шпиль, але архітекторові не дозволили побудувати вежу вищою, ніж південна вежа собору Святого Стефана у Відні. Вежа собору Непорочного зачаття Пресвятої Богородиці в Лінці має висоту 135 м, що на 1 м 44 см нижче віденського собору. Вітражі собору містять портрети різних осіб, які фінансували будівництво храму. Особливо примітний вітраж з історією міста Лінц. Під час Другої світової війни були пошкоджені деякі вітражі, особливо в південній частині собору, однак вони не були відновлені в первісному вигляді й були замінені вітражами сучасного мистецтва. Примітки Література Scherndl, Balthasar. Führer durch den Mariä Empfängnis Dom in Linz. — Linz-Urfahr: Verlag des katholischen Pressevereins, 1902. Ebner, Johannes; Würthinger, Monika. Der Neue Dom zu Linz auf dem Weg zur Kathedrale und Pfarrkirche. Vom Projekt zur Weihe (1924) // Oberösterreichische Heimatblätter 53 (1999) 1-2. — S. 21-24. Посилання Офіційний сайт приходу Непорочного зачаття Пресвятої Діви Марії (нім.)
Wilhelmsdorfer Park

Der Wilhelmsdorfer Park ist eine Parkanlage im 12. Wiener Gemeindebezirk Meidling. Anlage Der rund 15.000 Quadratmeter große Park mit altem Baumbestand ist nach seiner Lage im früheren Vorort Wilhelmsdorf benannt, dessen Gebiet 1890 zu Wien eingemeindet wurde. Er grenzt an die Aßmayergasse, Flurschützstraße und Karl-Löwe-Gasse. Die kurze Deckergasse im Osten verbindet den Park mit der Längenfeldgasse. Nach ihr heißt er im Volksmund auch Deckerpark. Hier grenzt das Areal unmittelbar an eine 1908 erbaute Volksschule. Im Wilhelmsdorfer Park befindet sich außerdem eine 1909 von Wilhelm Beetz errichtete, oktogonale Bedürfnisanstalt. Geschichte Der Wilhelmsdorfer Park wurde im Jahr 1909 eröffnet, woran ein Gedenkstein erinnert. Nach 1984 erfolgte eine Erweiterung um das Gelände eines aufgelassenen Schienenlagers der Wiener Linien. Die Wiener Landschaftsplaner Maja Kirchner und Wilfried Kirchner gestalteten den Park 1990 unter Einbeziehung verschiedener Blautöne neu. Öffentliche Verkehrsanbindung In der Nähe des Wilhelmsdorfer Parkes fahren bei der Hst. Aßmayergasse: 62, Wlb und 59A und bei der Hst. Flurschützstraße: 62, Wlb und 63A Weblinks Wilhelmsdorfer Park auf der Website der Stadt Wien Einzelnachweise
Bajuwarengehöft Mattsee

Das Bajuwarengehöft Mattsee steht in der Weyerbucht in der Marktgemeinde Mattsee im Bezirk Salzburg-Umgebung im Land Salzburg. Die Anlage zeigt als Nachbau einen Hofverband der Bajuwaren. Geschichte Das Bajuwarengehöft wurde für die gemeinsame Landesausstellung 1988 von Bayern (Bayerische Landesausstellung in Rosenheim) und dem Land Salzburg (Salzburger Landesausstellung in Mattsee) Die Bajuwaren. Von Severin bis Tassilo. 488–788. geschaffen. Das Gehöft war nach der Landesausstellung ungenutzt und wird seit 2008 vom Verein Menschenwerk bewirtschaftet und damit erhalten. Anlage Das Gehöft umfasst sieben Gebäude. Im Haupthaus ist eine Natur- und Kulturwerkstatt eingerichtet. In einem weiteren Gebäude befindet sich der „Werkladn“ als Verkaufsraum für selbstgemachte, regionale, handwerkliche Produkte. Das kleinste Gebäude ist ein Backofen. Vor den Hütten sind Hochbeete aus Weidengeflecht. Von Oktober bis Juni werden in der Anlage Schafe gehalten. Literatur Hermann Dannheimer, Heinz Dopsch: Die Bajuwaren. Von Severin bis Tassilo 488–788. Gemeinsame Landesausstellung des Freistaates Bayern und des Landes Salzburg, Rosenheim/Bayern, Mattsee/Salzburg, 19. Mai bis 6. November 1988. Prähistorische Staatssammlung München und Amt der Salzburger Landesregierung, München bzw. Salzburg 1988. Weblinks Natur- & KulturWerkstatt Bajuwarengehöft Mattsee
Äußeres Burgtor (Viena)

Äußere Burgtor, anterior Äusseres Burgthor, este o poartă din Viena, situată între Heldenplatz și Wiener Ringstraße (Burgring) și cunoscută și sub numele de Heldentor. Istoric Vechea poartă a castelului a fost construită în 1660 ca parte a fortificațiilor Vienei și a avut un rol defensiv important în timpul celui de-al doilea asediu turcesc asupra Vienei din 1683. În timpul războiului celei de-a cincea coaliții, în anul 1809, ea a fost - ca și alte părți și fortificații ale orașului - atacată de soldații lui Napoleon, devenind evident faptul că fortificațiile orașului și-au pierdut valoarea militară. Äußere Burgtor a fost construită de Peter Nobile după planurile lui Luigi Cagnola cu ajutorul soldaților armatei imperiale austriece. Poarta cu cele cinci treceri arcuite a fost construită din piatră. Ceremonia de punere a piatrei de temelie a avut loc la 22 septembrie 1821, în prezența împăratului Francisc I. Ea a fost inaugurată la 16 octombrie 1824 - a XI-a aniversare a Bătăliei de la Leipzig. Potrivit unei proclamații, din 18 octombrie 1824 a devenit posibilă libera trecere prin noua poartă. Pe frontispiciul porții dinspre Ringstraße se află o inscripție cu litere aurite: „FRANCISCUS I. IMPERATOR AUSTRIAE MDCCCXXIV“ (Francisc I, Împărat al Austriei, 1824), iar pe cel dinspre Heldenplatz inscripția „IUSTITIA REGNORUM FUNDAMENTUM“ (Dreptatea este temelia statului.), motto-ul împăratului Francisc I al Austriei. La sfârșitul secolului al XIX-lea, Otto Wagner a plănuit să demoleze poarta și să o reconstruiască în Grinzing. În locul său, el a vrut să construiască un monument al împăratului Franz Joseph I. Constructorul Ludwig Baumann a fost pentru demolarea clădirii, în scopul de a deschide Heldenplatz (până în 1878 „Äußerer Burgplatz“) înspre Ringstraße. În perioada ocupației Austriei de către naziști, a existat o încercare de a lărgi Heldenplatz. În acest scop, axa principală a pieței urma să fie rotită cu 90 de grade, astfel încât din balconul Palatului Imperial, de unde Adolf Hitler a anunțat anexarea Austriei, să se urmărească marile parăzi militare. În acest scop, s-a intenționat ca statuile ecvestre ale arhiducelui Carol și al prințului Eugen de Savoia, precum și poarta în sine, să fie mutate în centrul Heldenplatz. Note Bibliografie Margaret Gottfried: Das Wiener Kaiserforum. Utopien zwischen Hofburg und Museumsquartier. Böhlau Verlag, Wien (2001). ISBN 3205991966 Lorbeer für unsere Helden 1914–1916. Denkschrift zur Enthüllung der Kränze am äusseren Burgtor in Wien. Militär-Witwen- und Waisenfond. Wien 1916. Peter Stachel: Mythos Heldenplatz. Pichler Verlag GmbH & Co KG, Wien, ISBN 3-85431-286-5. Legături externe Das Burgthor in Wien. In: Allgemeine Bauzeitung, 1881. Mit Plänen und Bildern auf Anno (Austrian Newspapers Online) Geschichte des Äußeren Burgtores Geschichte, Renovierung und Fotos vom Äußeren Burgtor (Bundesministerium für Wirtschaftliche Angelegenheiten) Arhivat în 19 iunie 2008, la Wayback Machine. Das Äußere Burgtor in einem Video 48.20562116.3627417
Windmühle (Wien)

Windmühle (auch: Windmühlgrund) war eine Vorstadt von Wien und von 1848 bis 1850 eine eigenständige Gemeinde. Seit 1850 ist sie ein Bezirksteil des 6. Wiener Gemeindebezirks Mariahilf. Der untere Teil des Gebiets ist von der Stadt Wien unter dem Namen Windmühle als bauliche Schutzzone definiert, im oberen Teil gibt es die Schutzzone Haydnhaus um die gleichnamige Gedenkstätte. Lage Der Windmühlgrund teilt sich in die Obere Windmühle und Untere Windmühle. Die Obere Windmühle ist ein schmales Areal im Westen des Bezirks Mariahilf, das im Norden an die Mariahilfer Straße grenzt. Entlang der Straßenzüge Stumpergasse, Liniengasse und Webgasse wird dieses Gebiet von Gumpendorf umschlossen. Die Untere Windmühle grenzt im Westen an den Bezirksteil Mariahilf und entlang der Straßenzüge Mariahilfer Straße, Königsklostergasse und Gumpendorfer Straße an die Laimgrube. Geschichte Auf dem Gebiet des Wiener Vorortes Laimgrube befand sich seit 1354 das Theobaldkloster, das während der ersten Türkenbelagerung 1529 zerstört wurde. Der Reichsherold Johann Fracolin erhielt 1562 von Kaiser Ferdinand I. dieses verödete Grundstück, um dort Windmühlen zu errichten. Fracolin baute zwar eine einzige Windmühle, ansonsten aber ausschließlich Miethäuser. Aus dieser Siedlung entwickelte sich die Ortschaft Windmühle, die 1620 in den Besitz des Wiener Magistrats überging. Am Gelände des früheren Theobaldklosters wurde die Kirche St. Josef ob der Laimgrube errichtet. Die Obere Windmühle wurde erst im Jahr 1780 gegründet. Der prominenteste Bewohner war der Komponist Joseph Haydn, der sich 1793 in der Kleinen Steingasse (heute: Haydngasse) ein Haus kaufte und dies von 1797 bis zu seinem Tod 1809 bewohnte. Heute ist das Haydnhaus eine Außenstelle des Wien Museums. 1850 wurde der Windmühlgrund gemeinsam mit den Vorstädten Mariahilf, Magdalenengrund, Gumpendorf und Laimgrube als 5. Bezirk Mariahilf eingemeindet. 1861 wurde Mariahilf aufgrund der Teilung Wiedens zum 6. Bezirk, ein Jahr später verlor es die Teile jenseits der Mariahilfer Straße an den 7. Bezirk Neubau. Persönlichkeiten Anton Hansch (1813–1876), Landschaftsmaler August Schaeffer von Wienwald (1833–1916), Maler und Direktor des späteren Kunsthistorischen Hofmuseums Einzelnachweise Weblinks Windmühle (Wien) im Wien Geschichte Wiki der Stadt Wien Bezirksgeschichte von Mariahilf (Memento vom 8. Oktober 2007 im Internet Archive)
Katedrála v Innsbrucku

Innsbrucká katedrála, známá také jako katedrála svatého Jakuba (německy: Dom zu St. Jakob) je barokní katedrála římskokatolické innsbrucké diecéze v rakouském městě Innsbruck. Je zasvěcená Jakubovi Staršímu. Historie a popis Katedrála byla postavena podle návrhů architekta Johanna Jakoba Herkomera v letech 1717 až 1724 na místě románského kostela z 12. století (nejstarší zmínka o tomto kostele pochází z roku 1180 a jeho podoba se dochovala mj. díky malbě Albrechta Dürera; poničilo ho zemětřesení v roce 1689). Interiér dnešního barokního chrámu je uzavřen třemi klenutými klenbami lodi a kupolí s lucernou nad kněžištěm. Díky svému honosnému baroknímu interiéru, který je z velké části dílem bratří Asamů, je kostel sv. Jakuba považován za jednu z nejvýznamnějších barokních staveb v Tyrolsku. Nad hlavním oltářem je vystaven obraz Maria Hilf (Marie Pomocná) od Lucase Cranacha staršího z doby kolem roku 1530. Je považován za jeden z nejuctívanějších mariánských obrazů v křesťanstvu. V severní lodi se nachází také baldachýnová hrobka arcivévody Maxmiliána III., velmistra Řádu německých rytířů, z roku 1620. Císařská rodina věnovala také cenné votivní dary. Císařovna Marie Terezie věnovala u příležitosti narození svého nejstaršího syna stříbrnou plastiku dítěte v zavinovačkách a také slavnostní roucho. Interiér byl nakonec dokončen v roce 1732. Kostel byl během druhé světové války těžce poškozen, ale v letech 1946 až 1950 byl obnoven. Status katedrály získal v roce 1964. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála v Innsbrucku na Wikimedia Commons
Catedral de Santiago (Innsbruck)

La Catedral de Santiago​ o simplemente Catedral de Innsbruck (en alemán: Dom zu St. Jakob)​ es una catedral barroca del siglo XVIII que depende de la diócesis de Innsbruck, en la ciudad de Innsbruck,​ Austria,​ dedicada al apóstol Santiago, hijo de Zebedeo. Sobre la base de los diseños del arquitecto Johann Jakob Herkomer, la catedral fue construida entre 1717 y 1724 en el sitio de una iglesia románica del siglo XII. El interior está encerrado por tres bóvedas en forma de cúpula que abarca la nave y una cúpula por encima la capilla mayor. Con un gran interior barroco, ejecutado en parte por los hermanos Asam, Santiago es considerado uno de los edificios barrocos más importantes en el Tirol austríaco. La Catedral de Innsbruck es notable por dos tesoros importantes. La pintura de María Hilf (María del Socorro) de Lucas Cranach el Viejo de c. 1530 que se muestra en el altar mayor. Se considera entre las imágenes marianas más veneradas de la cristiandad. La catedral también contiene en la nave norte la tumba con dosel del archiduque Maximiliano III de Austria, Gran Maestro de la Orden Teutónica, que data de 1620. La catedral sufrió graves daños durante la Segunda Guerra Mundial, pero fue completamente restaurada en unos pocos años. Véase también Iglesia católica en Austria Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Referencias
Katedra św. Jakuba w Innsbrucku

Katedra św. Jakuba w Innsbrucku (niem. Innsbrucker Dom) - główna świątynia diecezji Innsbruck w Austrii. Jest to potężna, imponująca dwuwieżowa świątynia, dominująca nad północno-zachodnią częścią pałacu Hofburg w Innsbrucku. Katedra, wzniesiona w latach 1717–1724 na miejscu innej starszej świątyni, jest jednym z najpiękniejszych osiągnięć architektury późnobarokowej w budownictwie sakralnym. Nad ołtarzem jest umieszczony bardzo znany obraz Matka Boska Wspomożenia Wiernych namalowany przez Lukasa Cranacha Starszego. W katedrze znajduje się także grób arcyksięcia Maksymiliana III Habsburga, wykonany w roku 1620 przez austriackiego mistrza Caspara Grasa. W czasie remontu w latach 1990-1993 pod świątynią została wybudowana nowoczesna kaplica, służąca wyłącznie do celów modlitewnych. Bibliografia Informacje o katedrze. innsbruck.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-24)].
Собор Святого Иакова (Инсбрук)

Собор Святого Иакова (нем. Dom zu St. Jakob) — главный католический храм Инсбрука, построенный в 1717—1724 годах в стиле барокко. Кафедральный собор епархии Инсбрука. Первоначальная церковь Святого Иакова была построена в 1180—91 годах в позднем романском стиле. Название церкви указывает на включённость Инсбрука в систему средневекового паломничества «путь Святого Иакова». В 1494 году Альбрехт Дюрер изобразил эту церковь на одной из своих акварелей. Первоначально церковь Святого Иакова была приходской церковью. В 1689 году средневековое здание было разрушено землетрясением. Между 1717 и 1724 годами архитекторы Иоганн Якоб Херкомер и Иоганн Георг Фишер выстроили на его месте новое сооружение, прославленное пышным барочным интерьером, к созданию которого приложили руку баварцы братья Азамы. В 1944 году церковь была повреждена бомбардировкой. В 1968 году Святым Престолом была учреждена епархия Инсбрука, и церковь святого Иакова стала кафедральным собором епархии. В 2000 году в южной башне была построена часовня. В Инсбрукском соборе хранится главная святыня Тироля — образ Марии-Помощницы (Мариахильф) работы Кранаха Старшего. С точки зрения истории искусства представляют интерес надгробные памятники Максимилиана III и Ойгена Австрийского. Ссылки История храма (нем.)
Wohnpark Alterlaa

Wohnpark Alterlaa je sídliště ve Vídni. Nachází se ve 23. obvodu Vídně Liesing na jihozápadním okraji města. Má rozlohu 240 000 m² a nachází se zde 3 200 bytů pro zhruba 9 000 lidí. Průměrná velikost bytu je 74,5 m². Sídliště bylo postaveno firmou Gesiba v letech 1973 až 1985 a bylo pojmenováno podle nedalekého zámku Alterlaa. Architekt Harry Glück je projektoval jako soběstačné satelitní město s obchody, restauracemi, školami, ordinacemi lékařů, parkem a sportovními hřišti. Nachází se zde také katolický kostel Matky Marie. Tvůrci projektu se poučili z případu nedalekého sídliště Am Schöpfwerk a snažili se vytvořit kvalitní a cenově dostupné bydlení, kde budou mít lidé dostatek soukromí a přitom i možnost společenského vyžití. Nájemné ceny jsou však vyšší než u státních bytů. Navzdory názorům, že činžák nemůže nikdy poskytnout takový komfort jako vlastní dům, Alterlaa dlouhodobě vítězí v anketách o nejpříjemnější místo k životu ve Vídni. Domy jsou seskupeny do tří hlavních bloků s délkou 400 metrů a maximální výškou 85 metrů. Jsou postaveny ve stylu brutalismu, směrem do výšky se zužují a vytvářejí terasy osázené zelení. Aby se předešlo stereotypu, v dispozici bytů se vystřídalo 35 různých typů. Každý byt má 1 až 3 terasy, podle velikosti bytu. Ve větších bytech jsou 2 koupelny, jako 2 WC. Celý komplex je bezbariérový. V každém z 12 vchodů jsou 4 rychlojezdící výtahy. Obyvatelům jsou určeny klubovny, na střechách budov je 7 bazénů a v budovách se nachází též 7 krytých bazénů s wellnesovými komplexy. Vede sem jedna z tras vídeňského metra (U6). Nájemníci také mohou využívat podzemní parkoviště. Všechny tři bloky jsou spojeny v podzemí, kde je zařízena velká sběrna odpadu. Běžný odpad je soustředěn přes polykač odpadků, který je na každém patře a je profesionálně, několikrát denně, odsáván. Wohnpark Alterlaa má svoji vlastní ochranku, která je 24 hodin v provozu. Dvě třetiny celého pozemku tvoří zelená plocha, která má 123 000 m². Interiéry domů vyzdobili přední rakouští umělci jako Alfred Hrdlicka, Georg Eisler, Fritz Martinz nebo Linde Waberová. Natáčel se zde jeden z dílů seriálu Medicopter 117. V areálu také vycházejí vlastní noviny Wohnpark Alterlaa Zeitung. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wohnpark Alterlaa na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Alterlaa

Alterlaa (Austrian German pronunciation: [altˈɛʁlaː]) is a residential development in Vienna, Austria, designed by Harry Glück. Built from 1975 to 1986, it features distinctive set-backs on its lower floors and large terraces with planting troughs for use by residents. It houses around 9,000 people in 3,200 apartments. Design The Alterlaa complex was designed by Austrian architect Harry Glück as income-restricted housing. Located to the south-west of central Vienna the site occupies 24 hectares (59 acres) and is one of the largest residential complexes in Austria. Planning for the complex began in 1972, as part of a pilot scheme to expand Vienna with satellite towns. Glück took inspiration from Le Corbusier's 1930s Ville Radieuse and the 1920s designs for terrassenhaus by Adolf Loos and Oskar Strnad. Glück had incorporated a similar set-back profile and garden terrace in his 1971 design of a block for the Junge Generation housing association. Glück's design for Alterlaa features blocks of housing structures arranged into three north-south lines. The blocks have prominent set-back terraces on the lowest 12 storeys, with a further 10 to 15 vertical-sided storeys above. The construction was carried out by the GESIBA municipal cooperative agency from 1975 to 1986. Glück's intention was to create a "city within a city". The blocks have been described as similar to ziggurats and reminiscent of works carried out by the American Public Works Administration in the New Deal era. The designs have been criticised for having an American influence but the complex has also been cited as an example of how social housing should be built. Alterlaa was reported in 2008 as having the highest tenant satisfaction rating in Vienna. Features The complex provides 3,200 apartments and, as of 2022, about 9,000 people lived there. The average apartment size is 74.5 square metres (802 sq ft) with 65 percent of the apartments having three or more rooms. Each terraced apartment has a large balcony with a 4 m2 (43 sq ft) trough planter in front of it. Residents plant trees and flowers in the planter, which they are responsible for maintaining. The site has seven outdoor rooftop swimming pools, seven indoor swimming pools, twenty saunas, two indoor tennis centres and four badminton courts. There is also a church, local television station, shopping centre, newspaper office, medical facility (with at least 12 doctors), kindergartens, schools, library, playgrounds and a park. The entrance foyers of each building host large works of art. There are 3,400 parking spaces for residents, and the complex is near the Alterlaa station on the Vienna U-Bahn. References