NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Litavské vrchy

Litavské vrchy (německy Leithagebirge) jsou malé pohoří na východě Rakouska. Nazývají se podle řeky Litavy, která je ze severu obtéká. Po staletí fungovaly jako přirozená bariéra mezi Rakousy a Uhrami, od roku 1920 po nich vede zemská hranice mezi Dolními Rakousy a Burgenlandem. Geografie Litavské vrchy jsou asi 35 km dlouhý a 5 až 7 km široký hřeben na rozhraní Vídeňské pánve a Malé Dunajské nížiny, mezi Bruckou branou na severovýchodě a Novoměstskou branou na jihozápadě. Jde o nejvýchodnější výběžek celého systému Alp, v části Hory východně od řeky Mury. Na severovýchodě na ně již navazují Malé Karpaty. Nejvyšším bodem je 484 m vysoký Sonnenberg na západním konci. Hřeben je hustě zalesněn, převažují listnaté porosty dubu, habru a buku lesního. Na jihovýchodních svazích, na burgenlandské straně příkře klesající k Neziderskému jezeru, se prostírají vinice. Geologie Masiv pohoří tvoří rula a svor a na nich vápenec, který je znám jako Leithakalk. Vápenec má většinou takovou čistotu, že se může použít na výrobu křídy. Významné lokality vápenopískového pohoří jsou řazeny abecedně dle historického seznamu: Bad Deutsch-Altenburg, Breitenbrunn, Hainburg an der Donau, Hundsheim, Kaiserstein u Kaisersteinbruch, Kroisbach, Loretto, Mannersdorf, Müllendorf, St. Margarethen, Sommerein, Stotzing, Winden a Wöllersdorf. Kvalitní vápenec se v minulosti těžil ve velkém rozsahu a dopravoval se povozy do 30 km vzdálené Vídně, hlavního města mocnářství. Zde se kámen používal na stavby komunikací. Elias Hügel (1681–1755), císařský sochař, kameník a stavitel barokních kostelů v první polovině 18. století byl největší odborník na kámen v lomech Litavských vrchů. Po 250 letech, po druhé světové válce pracoval v Mannersdorfu Friedrich Opferkuh (1923–1993). Pracoval jako kameník a sochař a jako řemeslník to dotáhl až na učitele na univerzitě. Osídlení Kopce jsou osídleny jen na úpatích. Největším městem pod Litavskými vrchy je burgenlandské hlavní město Eisenstadt, dalšími městy jsou Mannersdorf s velkou cementárnou a okresní města Most nad Litavou a Nezider. Severovýchodní část pohoří při obci Bruckneudorf slouží jako cvičiště rakouského spolkového vojska. Strategicky byly Litavské vrchy vždy významné, protože tvořily ochranný val proti útočníkovi z východu, poslední před samotnou Vídní. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Leithagebirge na Wikimedia Commons
Leithagebirge

Leithagebirge eller Leithabjerget er en bjergryg, der ligger ved grænsen mellem de to østrigske forbundslande Niederösterreich og Burgenland. Leithabjerget er en udløber af de østlige Alper og danner en forbindelse til de nordlige Karpater. Geologisk set består bjergryggen af Gnejs og Glimmerskifer, som er dækket af et kalkstenslag, der kaldes leithakalk. Bjergryggen er ca. 35 km lang og 5-7 km bred, og den danner den sydøstlige afgrænsning af lavsletten omring Wien. Mod nordøst slutter ryggen i sænkningen Brucher Pforte og mod syd i sænkningen Wiener Neustädter Pforte. Bjergenes største højde nås ved Sonnenberg, der er 484 m over havet. Bjerget er næsten fuldstændig skovdækket, og skovene er domineret af Dun-Eg, Almindelig Avnbøg og Almindelig Bøg. Den sydøstvendte skråning har et tørt og varmt lokalklima, og dér er skoven fjernet og erstattet af vin- og frugtavl. Bjerget selv er næsten ikke beboet, for alle landsbyerne ligger ved bjergets fod. De vigtigste er Mannersdorf, der har en stor cementfabrik, og St. Margarethen med det berømte, romerske kalkstensbrud. Bruddet er i dag arbejds- og udstillingsområde for kunstnere, som arbejder i den bløde, gulligt-hvide kalksten. Samtidig er det blevet et refugium for plantesamfund fra skovsteppe og steppe.
Leitha Mountains

The Leitha Mountains or, less frequently, Leitha Hills (German: Leithagebirge; Hungarian: Lajta-hegység), are a range of hills in Austria lying on the boundary between Lower Austria and Burgenland. The range is an offshoot of the Alps and forms a connection to the Carpathians to the north. It is a ridge about 35 km long and 5–7 km wide along the southeastern edge of the Vienna Basin from Brucker Pforte in the northeast to Wiener Neustädter Pforte (Ödenburger Pforte) in the southwest. The range lies to the southeast of the Leitha River and is considered part of the Randgebirge östlich der Mur division of the Eastern Alps. Its highest peak, Sonnenberg (Hungarian: Nap-hegy), is 484 m above sea level. The ridge is heavily forested with deciduous trees such as oak, hornbeam, and beech predominating. References
Montagne de la Leitha

La montagne de la Leitha est une colline longue de 35 km et large de 5 à 7 km qui sépare la Basse-Autriche du Burgenland entre la porte de Wiener Neustadt, au sud-ouest, et la porte de Bruck an der Leitha, au nord-est. Cette chaîne prolonge les Alpes jusqu'au pied des Carpates. Son point culminant est le Sonnenberg (« la montagne du soleil ») à 484 m d'altitude. Le versant septentrional et le sommet sont couverts de chênes, de charmes et de hêtres. Le versant méridional est marqué par la présence de vignes (welschriesling, pinot blanc, chardonnay, blaufränkisch) qui dominent le lac de Neusiedl. D'un point de vue géologique, cette montagne est constituée d'un socle de gneiss et de micaschiste recouverts par du calcaire. Ce calcaire de la Leitha a été très tôt utilisé pour la construction dans les villes environnantes, en particulier Carnuntum et Vienne. Deux anciennes carrières sont spécialement notables : Kaisersteinbruch (« la carrière de l'empereur »), ex-possession de l'abbaye de Heiligenkreuz de 1203 à 1912, aujourd'hui au cœur d'un camp militaire. Située sur la commune de Bruckneudorf, elle livre une pierre particulièrement dure ; St. Margarethen (la carrière des romains), possession des Esterhazy. Dans les parties de la carrière qui ne sont plus utilisées, des opéras sont joués à ciel ouvert tous les étés. Tous les 10 ans, c'est au tour des scènes de la passion. Autour de la carrière, parsemées dans la colline, plus de 100 sculptures sont exposées, elles sont le résultat du travail des participants des symposiums des sculpteurs européens qui avaient été tenus dans les années 1960 à l'initiative du sculpteur Karl Prantl. Notes et références Portail de la montagne Portail des Alpes Portail de l'Autriche
Litavska gora

Litavska gora, gora Litva ili Litavsko pobrđe je planina u Austriji. Nalazi se na granici dvije austrijske savezne države, Donja Austrija i Gradišća). Ostavljajući Bečku kotlinu (155 m) Dunav ulazi u poznatu sutjesku između Malih Karpata i Litavske gore, to je »Porta Hungarica«. Važniji vrhovi Sonnenberg (484 m) Geologija Litavac (Torton), litavski pješčenjak, gromadast vapnenac, nastao pretežno od crvenih algi s fosilima školjaka ježinca i koralja u obalnom pojasu miocenskih mora. Ime je dobio po gori Litvi (Leitha) u Gradišću. Lagan i lako obradiv građevni kamen, ali se brzo troši. U nas ga ima najviše na rubovima planina između Save i Drave. Bilješke
Lajta-hegység

A Lajta-hegység (németül Leithagebirge) Burgenland egyik hegysége és kistája Soprontól északra; az Alpokalja legészakibb tagja. Jelenleg teljes területe Ausztriához tartozik. Legmagasabb pontja 480 méter magas. Földrajzi helyzete Régebben a Magyar Királyság (Sopron és Moson vármegye) és Alsó-Ausztria határvidéke volt. A Saint Germain-i békeszerződés eredményeként az egész tájegység Ausztriához került. A Fertő tó és Lajta folyó között, utóbbival párhuzamosan DNy–ÉK-i csapással húzódik: hossza 34, szélessége 5–7 km. Az Alpok fő tömegétől a Bécsi-medence választja el. Déli lábánál fekszik Kismarton (Eisenstadt). Földtani felépítése A vonulat gerincén átalakult, egykori üledékes kőzetek (gneiszek) bukkannak felszínre, ezekre a lejtőkön fiatal (miocén korú) mészkő települ. Az innen fejtett mészkövet használták tömegesen Bécs nagyobb épületeihez, amiért a hasonló jellegű, miocén mészköveket szerte Ausztriában és Magyarországon lajtamészkőnek nevezik. Domborzata A legtöbb csúcsa 400–450 m magas. Főbb csúcsai: Naphegy (Sonnenberg), 484 m Bükktető, 438 m Stocingi-hegy, 409 m Steinerweg (vagy Kaiserreiche), 441 m Berg im Grünen Stand, 409 m Zeilerberg, 300 m Éghajlata Éghajlata viszonylag száraz, pannon jellegű; a dealpin hatás alig vehető észre. Növényzete Főleg a délnek néző lejtőkön pannon jellegű, melegkedvelő növények telepedtek meg; ezért ez a Nyugat-Dunántúlt felölelő Praenoricum flóravidék északi csücske, amit a Balfi-dombsággal a Lajtaicum flórajárásba vonnak össze. A dombok lejtőin sárgabarackot, őszibarackot, és mandulát és főleg szőlőt termesztenek. Források [[A Pallas nagy lexikona]]. Szerk. Bokor József. Budapest: Arcanum – FolioNET. 1998. ISBN 963 85923 2 X Kevey Balázs: Növényföldrajz Tolnai nagylexikon Kismarton város turisztikai honlapja További információk
Leithagebergte

Het Leithagebergte (Duits: Leithagebirge; Hongaars: Lajta-hegység) is een bergketen in de Oostenrijkse deelstaten Neder-Oostenrijk en Burgenland. Haar naam verwijst naar de rivier de Leitha. Het Leithagebergte is een bergketen die zo'n 35 kilometer lang is en 5 t/m 7 kilometer breed, en aan de rand ligt het Bekken van Wenen. Ze is een oostelijke uitloper van de Alpen en in het noorden vormt het gebergte een verbinding met de aangrenzende Karpaten. Het Leithagebergte is sterk bebost. De hoogste top van het Leithagebergte is de Sonnenberg, die 484 meter boven de zeespiegel ligt, geheel in de deelstaat Burgenland. Een andere bekende top die in Neder-Oostenrijk is gelegen is de Kaiser Franz Josefwarte (443 meter). Op die bergtop is ook een stenen uitkijktoren uit 1888. Aan de zuidoostkant van de bergketen lopen de hellingen geleidelijk over naar het Neusiedlermeer. Hier zijn veel wijngaarden te vinden. De wijngaarden bevinden zich vooral aan de westoever en noordoever van het meer. De noordoever heeft lagere hellingen. De oostoever gaat over in de Kleine Hongaarse Laagvlakte. De bergketen maakt deel uit van de grensoverschrijdende regio Alpokalja. Historisch was het gebergte gelegen in de Hongaarse Comitaten: Sopron en Moson. In Oostenrijk maakte ze deel uit van Neder-Oostenrijk. Tot het Verdrag van Trianon in 1920 vormde het gebergte de grens tussen Keizerrijk Oostenrijk en het Koninkrijk Hongarije. Dit grensgebied stond bekend als Cisleithanië en Transleithanië. In het gebied liggen Natuurpark Neusiedler See-Leithagebirge, Natuurpark Mannersdorf-Wüste en Natuurpark Rosalia-Kogelberg.
Góry Litawskie

Góry Litawskie (niem. Leithagebirge, potocznie Leithberge) - niewysokie alpejskie pasmo górskie na granicy Dolnej Austrii i Burgenlandu we wschodniej Austrii. Pasmo Gór Litawskich ma szerokość 5 do 7 km i rozciąga się na długości 35 km z południowego zachodu na północny wschód, od okolic Wiener Neustadt do wsi Parndorf. Wraz ze Wzgórzami Hainburskimi i Małymi Karpatami Góry Litawskie oddzielają Kotlinę Wiedeńską na zachodzie od Kotliny Panońskiej na wschodzie. Na północy Brama Brucka (Brucker Pforte) oddziela je od Wzgórz Hainburskich (Hundsheimer Berge), na południu - Brama Wienerneusztadzka (Wiener Neustadter Pforte) od skrajnego alpejskiego pasma Alp Węgierskich. Góry Litawskie tworzą więc pomost między Alpami a Karpatami. Góry Litawskie stanowią pasmo niewysokich wzgórz i są górami bardziej z geologicznego niż z krajobrazowego punktu widzenia. Zbocza są łagodnie nachylone, a wierzchołki są niewybitne i obłe. Najwyższą kulminacją jest Sonnenberg (484 m n.p.m.) w południowej części pasma. Pasmo Gór Litawskich stanowi granicę hydrologiczną niższego rzędu. Ich północne i zachodnie zbocza odwadnia Litawa - dopływ Dunaju. Cieki ze zboczy południowych i wschodnich zasilają Jezioro Nezyderskie, położone równolegle do wschodnich stoków Gór Litawskich - bardzo płytki, płaskodenny, reliktowy zbiornik wodny. Góry Litawskie stanowią najdalej wysunięte na wschód pasmo Centralnych Alp Wschodnich i mają podobną do nich budowę geologiczną. Uformowane zostały w trzeciorzędzie podczas orogenezy alpejskiej. Ze względu na niewielką wysokość nie uległy zlodowaceniom w plejstocenie - w konsekwencji ich rzeźba nie została odmłodzona. Góry Litawskie zbudowane są głównie ze skał metamorficznych - gnejsów i łupków krystalicznych. Skałom krystalicznym towarzyszą czasem wapienie. Większość wapieni została zerodowana odsłaniając krystaliczne jądro gór. Obszar Gór Litawskich ma kontynentalny, stepowy klimat, typowy dla Kotliny Panońskiej. Odpowiednio do tego pierwotną formacją roślinną gór, zwłaszcza ich wschodniej strony, była stepowa roślinność trawiasta, która już w średniowieczu została zastąpiona przez uprawy rolne. Obecnie Góry Litawskie są porośnięte lasami, głównie bukowymi, a południowe zbocza zajmują winnice i sady.
Leithagebirge

Leithagebirge är en bergskedja i Österrike. Den ligger på gränsen mellan Niederösterreich och Burgenland i den östra delen av landet, 30 km sydost om huvudstaden Wien. Leithagebirge sträcker sig 22,2 km i sydvästlig-nordostlig riktning. Den högsta punkten är Sonnenberg vid 484 meter över havet. Bergstrakten utgör den sydöstra gränsen för slätten kring Wien. Namnet syftar på floden Leitha som ligger vid nordvästra sidan. Topografiskt ingår följande toppar i Leithagebirge: Brunnberg Föhrenberg Grosser Berg Kaisereiche Sachberg Schwarzberg Sonnenberg Stotzing Berg I Leithagebirge växer i huvudsak blandskog med träd av ek- och boksläktet. De vanligaste bergsarterna är gnejs och glimmerskiffer. Dessutom finns lite kalk. På sluttningar mot sydost odlas vindruvor och fruktträd. Ett typiskt kräldjur är eskulapsnok. Bergskedjans symbol är en ek ("Kaisereiche") på toppen Franz-Josef-Warte vid 443 meter över havet. Den norra delen är övningsfält. Kommentarer Källor
Schloss Hof

Schloss Hof is a palace located in Marchfeld, Austria near the border with Slovakia. It once belonged to Prince Eugene of Savoy who purchased it late in his life in 1726. He had it enlarged in the Baroque style by the architect Johann Lukas von Hildebrandt in 1729, and used it as an elaborate hunting lodge. He left it to a niece in his will, and it was later purchased by Empress Maria Theresa of Austria and became part of the imperial estates. The castle was built in the 1620s to the east of what was then the medieval fortress of Hof. After Prince Eugene of Savoy acquired the complex in 1725, he expanded it into a representative country residence. In 1755 the castle came into the possession of Austria's sovereign Maria Theresa. From 1773 to 1775, Franz Anton Hillebrandt carried out a conversion and expansion to give it the appearance it has today. During the First World War, the Imperial and Royal Naval Academy was moved to the castle from Fiume. By 1918 it had moved on to Braunau am Inn. The Baroque garden was reconstructed in its historical appearance by 2019. The Castle of Schloss Hof Silver Coin The Castle of Schloss Hof became the main motive of one of the most famous silver collectors coins: the Castle of Schlosshof coin. This coin was issued honouring the castle with the obverse side showing a view of the castle from the terraced garden side. Meierhof The Baroque estate, one of the largest surviving farmsteads in Europe, was restored and opened to the public. Workshops were set up in the Meierhof, through which visitors can learn about Baroque life (turning, pottery, basket-weaving, gardening, schnapps distillery). The two mirror-like orangeries adjoining the Meierhof are among the largest and also oldest (1729–30) Baroque buildings of this type in Europe. They also have the only subterranean hot-air heating system that has been preserved and has been put back into operation. Baroque breeds of domestic animals live again today in the stables and on the pastures of the farm. Participation in breeding programs is intended to prevent the extinction of old Austrian breeds such as the Nonius horses, which were widespread in the 19th century. Lipizzaner, Noriker, spectacled sheep and camels graze on the pastures, as well as some of the last Austro-Hungarian white donkeys in the world. See also Other palaces, residences and hunting lodges of Prince Eugene of Savoye: Belvedere, Vienna Promontor Savoy Castle in Ráckeve Savoy Castle, Bilje Winter Palace of Prince Eugene References External links Schloss Hof – official site Media related to Schloss Hof at Wikimedia Commons
Palacio de Hof

El Palacio de Hof es el palacio más grande en Marchfeld, distrito de Gänserndorf (Baja Austria), junto al río March cerca de la frontera con Eslovaquia. Historia El Palacio fue comprado por el Príncipe Eugenio de Saboya en el año de 1726. El castillo original era más pequeño, pero fue ampliado fundamentalmente a un palacio barroco por Johann Lukas von Hildebrandt, en 1729. Siempre fue usado como residencia veraniega. Fue heredado a su sobrina María Ana Victoria de Saboya-Carignano, pero lo perdió en su divorcio con José de Sajonia-Hildburghausen. Después fue adquirido por María Teresa en 1755, quien construyó un piso más, llegando a ser una parte de las estancias imperiales. En abril de 1766, la archiduquesa María Cristina, hija favorita de María Teresa, se casó en la capilla del palacio. Bajo el reinado de Francisco José, el palacio fue traspasado a la armada austro-húngara como campo de entrenamiento. Durante la Segunda Guerra Mundial estuvo ocupado por las fuerzas armadas alemanas; al término del conflicto armado estuvo alojado el Ejército rojo. Fue restaurado para la Exposición Nacional de 1986. En 2006, en la preparación para la presidencia alemana del 2007 se amplió la renovación. El palacio contiene muchos muebles originales que muestran la fastuosidad de aquel entonces. Jardines El jardín consta de siete terrazas que descienden hacia el este hasta el río March, idea que se atribuye también a Johann Lucas von Hildebrandt. Galería Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Palacio de Hof. http://www.schlosshof.at/ Página oficial
Château de Hof

Le château de Hof (en allemand : Schloss Hof, parfois Schloßhof) est un château situé à Engelhartstetten, dans le district de Gänserndorf, en Autriche. C'est le plus grand de plusieurs châteaux dans la plaine de la rivière Morava (Marchfeld) s'étendant de l'Est de la capitale, Vienne, jusqu'à la frontière avec la Slovaquie. Le complexe baroque fait partie des résidences impériales de la monarchie de Habsbourg. Histoire Une forteresse en ce lieu est documentée depuis le XIIe siècle, à l'époque où le duché d'Autriche est créé sous le règne de la maison de Babenberg. Située à la frontière orientale avec le royaume de Hongrie, elle fut la possession de la noble famille Eckartsau et servira à contrôler le passage de la Morava. Les fondations du château actuel ont été construites dans les années 1620 sur un site surélevé, protégé contre les inondations saisonnières. En 1725, cet édifice Renaissance est acquis par le prince Eugène de Savoie, l'un des plus grands généraux des troupes impériales du Saint-Empire, notamment dans la grande guerre turque et la guerre de Succession d'Espagne. Le prince, l'un des principaux mécènes de son temps, a sollicité l’architecte Lukas von Hildebrandt pour construire un somptueux relais de chasse. Le château et les jardins ont été conçus sur le modèle du palais du Belvédère, la résidence du prince Eugène à Vienne. À la mort d'Eugène de Savoie en 1736, sa nièce Marie-Anne-Victoire porta le château en dot à son époux Joseph-Frédéric de Saxe-Hildburghausen. Le mariage, cependant, est dissous en 1752 ; trois ans plus tard, le palais de Hof est acheté par l’impératrice Marie-Thérèse d'Autriche. C'était à Hof que sa fille privilégiée l'archiduchesse Marie-Christine épousa le duc Albert de Saxe-Teschen, futur gouverneur-général des Pays-Bas autrichiens, en avril 1766. Le fils de Marie-Thérèse, Joseph II, a fait agrandir le château en style classique français. Après le décès de l’impératrice en 1780, le palais de Hof est resté plus en plus délaissé. En 1898, l'empereur François-Joseph Ier l'a remis à l'Armée commune de l'Autriche-Hongrie. Il était brièvement le siège de l'académie de la Marine austro-hongroise durant la Première Guerre mondiale. Plus tard, le château est utilisé par la Wehrmacht et, après la Seconde Guerre mondiale, par les troupes d'occupation soviétiques. Le jardin Au pied du château se trouvent les sept parterres d'un grand jardin à la française qui a conservé son état originel. Dans l'axe de la grande perspective de l'Est qui part du palais vers la Morava se trouvent plusieurs fontaines, statues et balustrades en fer battu fabriquées par Johann Georg Oegg. La scénographie originale du château et des jardins est conservée par trois tableaux de Bernardo Bellotto réalisés dans les années 1759 et 1760. La pièce d'argent Château de Hof En 2003, dans la série de pièces consacrée à l'Autriche et son peuple (Österreich und sein Volk), l'Autriche a frappé une pièce de collection en argent de 10 euros dédiée au château de Hof. Liens externes Le château de Hof sur [1] Portail du baroque Portail de l'Autriche Portail des châteaux
Шлосс Хоф

Шлосс Хоф — дворцово-парковый ансамбль, построенный в стиле барокко, крупнейший на территории современной Австрии. Застройку местности начал принц Евгений Савойский в 1726 году после покупки здесь владений годом ранее, архитектором выступил Иоганн Лукас фон Гилдебрандт. Комплекс был спланирован на семи высоких террасах для защиты от наводнений. После смерти принца Шлосс Хоф перешёл к его племяннице, Анне Виктории Савойской, а в 1755 году — к австрийской императрице Марии Терезии. С конца XIX века усадьба стала постепенно приходить в упадок, к настоящему времени утрачены многие малые архитектурные формы и элементы декора. Полномасштабная реставрация была начата только в 1986 году, оранжерея восстановлена в 2006 году. Галерея Примечания Ссылки История (нем.).
Замок Гоф

Замок Гоф (нім. Schloss Hof) — найбільший в Австрії палацово-парковий комплекс доби бароко. Був реставрований у 2009–2012 роках. Стоїть поряд з найкращими комплексами бароко в Західній Європі, де крім нього — Вілла Альдобрандіні, Во-ле-Віконт(Франція), Шеннбрун, Петергоф (палацово-парковий ансамбль), Стрєльна (Росія), Хет Лоо (Голландія), Німфенбург, Вільгельмсхе (Німеччина) тощо. Історія виникнення Місцевість згадується в джерелах за 12 століття, де була невеличка фортеця. Поселення страждало через близькість до річки і повені. Принц Євген Савойський, що фактично був другим імператором в Австрії, розпочав забудову своїх володінь. Так виник комплекс з двох палаців за фортечними стінами Відня (відомі зараз як Верхній і Нижній Бельведер) і його палац в Відні. У 1725 р. він купує землі в поселенні, де будує замок Гоф. Проєкт створив придворний архітектор Йоган Лукас фон Гілдебрандт. Історія комплексу Принц був володарем тільки 10 років, коли тривало будівництво. Садиба після його смерті у 1736 р. перейшла до племінниці — Анни Вікторії Савойської. У 1755 р. розкішну садибу придбала австрійська імператриця Марія-Терезія. За часів її сина, імператора Йосипа ІІ палац надбудували ще одним поверхом і він став чавити своєю величчю і розмірами, чого не було в первісній будівлі. Замок занепадав в XIX ст., втрачав малі архітектурні форми і деталі саду бароко, дах з переломом, фонтани і каскади. Почалися вивози найцінніших речей, картин і меблів в палаци Відня і палацові комори. Реставрація Палац відремонтували лише у 1986 році до проведення Національної виставки в його приміщеннях. Почали повертати речі, що колись належали замку з комор, віденських палаців і навіть іноземних посольств, куди потрапила частина речей. Разом з реставрацією замку розпочали ремонт і в припалацових будівлях. Першою була відновлена Оранжерея, відкрита у 2006 р. Найскладнішими були відновлення фонтанів і двох зниклих каскадів, а також саду бароко. Родзинкою садиби була молочна ферма і невеличкий звіринець. На ферму повернули тварин, серед яких є й верблюди. Складові частини комплексу. Його розпланували на високих терасах над річкою, аби уникати повеней. Розпланування за центральною віссю, симетричне, на семи терасах. Збережені стародавні плани допомогли у відновлені пошкоджених і зниклих скульптур, садових сходинок, фонтанів, каскадів. Сад відновили з використанням старих технологій. Складні барокові візерунки відтворюють як живі рослини, так і використані камінці декількох кольорів. Вигляд замку Гоф з боку саду викарбували на австрійській монеті у 10 євро. Галерея Примітки Посилання Schloss Hof auf burgen-austria.com Das ehemalige barocke Wasserkunstwerk