Kościół Pielgrzymkowy Maria Straßengel

Kościół Pielgrzymkowy Maria Straßengel (niem. Wallfahrtskirche Maria Straßengel) – rzymskokatolickie sanktuarium maryjne znajdujące się w austriackiej gminie Gratwein-Straßengel. Historia Według legendy w 1157 roku margrabia Ottokar III ze Styrii podarował zakonnikom z Klasztoru Rein wizerunek Maryi, przywieziony z pielgrzymki do Palestyny. Pierwsza wzmianka o kaplicy w Straßengel pochodzi z 1208 roku, chociaż Opactwo Rein uznaje rok 1158 za rok założenia sanktuarium. W 1255 roku do kaplicy trafił kawałek korzenia jodły w kształcie krzyża z postacią Chrystusa, znaleziony w pobliżu świątyni przez pasterzy. Kamień węgielny pod budowę dzisiejszej, gotyckiej świątyni wmurował 8 grudnia 1346 roku opat Hertwig von Emerberg. W 1349 roku ukończono budowę prezbiterium, a 8 września 1355 roku biskup Seckau Ulrich von Weißeneck konsekrował kościół. Prace budowlane ukończono w roku 1366. W latach 1430–1440 wykonano nowy obraz Matki Bożej, czczony jako cudowny. Około 1455 roku powstała dobudówka z wieżą i zakrystią od północy, rozpoczęto również budowę fortyfikacji mających chronić kościół przed najazdami osmańskimi. W 1494 roku wzniesiono plebanię, a w 1582 roku wybudowano karczmę (Kaisergebäu). W XVII roku nocował tu cesarz Leopold I Habsburg. W 1782 roku, wskutek reform Józefa II Habsburga, kościół przeszedł pod opiekę duchowieństwa diecezjalnego. W 1788 roku planowano rozbiórkę świątyni, z której rok później zrezygnowano. W 1828 roku podwyższono wieżę zachodnią, a w latach 1868–1870 wzniesiono nowe zwieńczenie wieży wschodniej. 1 stycznia 1972 roku kościół ustanowiono siedzibą ekspozytury. Wnętrze świątyni wraz z witrażami odrestaurowano w II połowie lat 70. XX wieku, a w latach 1984–1985 wyremontowano elewacje zewnętrzne. W 2007 roku przeprowadzono renowację wieży, a w 2010 roku – zakrystii. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie halowym. Ma długość 28 m i szerokość 12,6 m (wymiary wewnętrzne). Sklepienie nawy głównej wznosi się na wysokości 13,8 m. W północnej nawie znajduje się XV-wieczna empora. Do wnętrza kościoła prowadzą dwa portale z XIV-wiecznymi reliefami w tympanonach. Tympanon portalu zachodniego ukazuje scenę Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, a w tympanonie południowego portalu przedstawiono opłakiwanie Chrystusa po zdjęciu z krzyża. Kościół posiada dwie wieże – wyższa z nich, wzniesiona nad absydą północnej nawy, ma wysokość 48 m. Pierwszą kondygnację wieży dekorują ostrołukowe blendy, a drugą – przeszklone, maswerkowe okna i figury Matki Bożej i siedmiu aniołów apokalipsy. Przykrywa ją 17-metrowy, ażurowy, neogotycki hełm. Druga, niższa wieża zachodnia, wznosi się nad kaplicą św. Fryderyka. W kościele częściowo zachowały się gotyckie, XIV-wieczne witraże, które uzupełniają młodsze witraże z lat 1884–1885, wykonane przez pracownię Neuhauser z Innsbrucka. Odrestaurowano je w latach 1972–1978. Wnętrze kościoła zdobi późnobarokowa ambona, ołtarze i stacje drogi krzyżowej. Również kaplica boczna św. Anny jest barokowa. W prezbiterium ustawiono neogotycki ołtarz główny. 30-głosowe organy o 3 manuałach i mechanicznej trakturze wykonało w 1995 roku przedsiębiorstwo Pflüger Orgelbau. Galeria Przypisy