NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Глорієтта Шенбрунна

Глорієтта (нім. Gloriette) — павільйон-колонада в стилі класицизму на вершині пагорба (на висоті 20 метрів) навпроти палацу Шенбрунн. Павільйон побудований в 1775 році за розпорядженням Марії Терезії; архітектор — Фердинанд фон Хоенберг. Назва являє собою гру слів: французьке gloriette («альтанка», «Глорієтта») і glorieux («славний») — на честь австрійської перемоги під Коліном над армією прусського короля Фрідріха II. Глорієтта складається з центральної частини у формі тріумфальної арки і бічних крил з напівкруглими арками. Колони й фрагменти арок запозичені у покинутого замку Максиміліана II (епоха Ренесансу) в південно-східній частині Відня. Зверху над центральною частиною напис: «JOSEPHO II. AUGUSTO ET MARIA THERESIA IMPERANTIB. MDCCLXXV» («Зведено в правління імператора Йосипа й імператриці Марії Терезії, 1775 рік»). Аттик павільйону вінчає зображення імперського орла. Протягом XIX століття Глорієтту використовували в якості обіднього залу; поруч розташовувалася спеціально побудована кухня, з якої доставлялася свіжоприготована їжа. У 1945 році ліве крило Глорієтти було зруйновано бомбою, проте незабаром після війни його відновили. Масштабна реставрація також була проведена в 1994-95 роках. Зараз в павільйоні знаходиться кафе, а з вершини пагорба відкривається прекрасний вид на палац і парк. Примітки Література Вена. Путеводитель. Русский гид. Полиглот / Вальтер М. Вайс. — Москва: Издательство «АЯКС-ПРЕСС», 2010. — 96 с. Посилання Gloriette. Schoenbrunn.at (англ.). Архів оригіналу за 8 квітня 2018. Процитовано 8 квітня 2018. Gloriette. Austria-forum.org (нім.). Архів оригіналу за 22 грудня 2019. Процитовано 8 квітня 2018.
Hechtsee

De Hechtsee is een meer in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. Geografie Het meer ligt in de Beierse Vooralpen ten westen van het Duitse Kiefersfelden en ten noorden van de Tiroolse districtshoofdstad Kufstein. Niet ver van de zuidelijke oever van het meer ligt de Thierberg (760 m.ü.A.). Slechts enkele meters van het noordelijke uiteinde van het meer verwijderd ligt de staatsgrens tussen Duitsland en Oostenrijk. De belangrijkste toestroom van de Hechtsee is de Hechtbach, die uit een klein dal tussen de Hechtsee en de Längsee komt; het meer, gelegen op een hoogte van 544 meter, watert af via de Kieferbach. Met een oppervlakte van 0,28 km² en een maximale diepte van 56 meter is de Hechtsee het grootste en diepste van de zes meren ten westen van Kufstein. De andere meren, naast de Längsee, zijn de Egelsee, het Maistaller Lacke, de Pfrillsee, de Stimmersee en de Thiersee. Het meer is vanaf de Tiroler Straße (B171) bereikbaar over de Hechtseestraße (L210). Geschiedenis De vier meren op de Thierberg (Pfrillsee, Längsee, Hechtsee en Egelsee) zijn tektonische verschijnselen. De bekkens zijn mogelijk mede door grotten en karstfenomenen. Het ijs van de Inndalgletsjer heeft de meren reeds in de laatste IJstijd uitgeschuurd en middels smeltwatersedimenten afgedamd. In 1755 en 1761 steeg het water van het meer dermate, dat bruin, stinkend water buiten de oevers van het meer trad. Als oorzaak van deze zeldzame fenomenen zijn de aardbeving in Lissabon en de nabije ligging van een tektonische transformbreuk (Inndal) aangedragen. Hydrologie De Hechtsee wordt reeds gedurende vele eeuwen door een twee meter hoge muur opgestuwd; zonder die muur zou het waterniveau in het meer aanmerkelijk lager staan. Omdat het meer op een diepte van ongeveer twintig meter uit zuurstofarm, waterstofsulfidehoudend water en tegelijkertijd voedingsrijk water bestaat, wordt sinds het begin van de jaren '90 via een leiding water uit het diepe van het meer weggevoerd. Toerisme De Hechtsee is het meest geliefde recreatiemeer voor de inwoners van Kufstein en wordt in de zomer door vele duizenden toeristen bezocht. Omdat er slechts beperkte parkeergelegenheid aanwezig is, moet de Hechtseestraße op zomerse dagen regelmatig voor verder autoverkeer worden afgesloten. Op slechts enkele honderden meters van de noordoever bevindt zich aan de Kieferbach een stationnetje waar de Wachtl-Express stopt. Volgens een legende woont in de Hechtsee de waternimf Hechta. Referenties
Hechtsee

Hechtsee är en sjö i Österrike. Den ligger i distriktet Kufstein och förbundslandet Tyrolen, i den centrala delen av landet, 300 km väster om huvudstaden Wien. Hechtsee ligger 542 meter över havet. I omgivningarna runt Hechtsee växer i huvudsak blandskog. Runt Hechtsee är det ganska tätbefolkat, med 100 invånare per kvadratkilometer. Sjön ligger nära gränsen till Tyskland och den avvattnas av Hechtbach. Vid utloppet finns en två meter hög dammbyggnad. I Hechtsee registrerades olika fiskar som gös, karp och laxfiskar. En smalspårig järnväg sammanlänkar orten Thiersee nära sjön med Kiefersfelden i Tyskland. Sjön är upp till 56 meter djup och den har en yta av 28 hektar. Källor
Ski Amadé

The Ski Amadé region of Austria is a network of 28 ski areas and towns that combined, make up the second largest ski area in Europe. It is named after the composer Wolfgang Amadeus Mozart who was born in the city of Salzburg. Background The resorts are linked by buses. There are 860 km of downhill slopes and 278 modern ski lifts, the highest lift being at the Dachstein Glacier with an altitude of 2,700 m. There are over 700 km of marked cross country Nordic skiing tracks. Five Regions The resorts are made up of 28 villages across five principal regions that make up the alliance. The five regions are Salzburger Sportwelt, Dachstein Tauern, Gastein Valley, Hochkönig Ski Area, and Grossarl Valley. Geography The ski region stretches from the south-east of Salzburg to the upper Styrian Ennstal, including the impressive mountain ranges of Steinernes Meer, Hochkönig, Dachstein and Tauernkamm. Being in the Eastern Alps, thus being colder than the Western Alps the region has a good record of snowfall during the winter months. Interesting facts The resorts of Schladming/Planai, Reiteralm, Flachau and Zauchensee all have runs which are used for the annual Alpine Skiing World Cup circuit. Hermann Maier who has won four overall World Cup titles, two Olympic gold medals, three World Championship titles and 53 races in the Alpine Skiing World Cup circuit is from the Austrian Three Valleys area of Alpendorf, Wagrain and Flachau. With 53 champion races he is only second in place to being defined as the world's greatest skier; in front of him is Ingemar Stenmark from Sweden who has 86 victories. Scenes from the classic film The Sound of Music were filmed around the Salzburger Sportwelt region of the alliance. One scene in particular, where Julie Andrews is singing as she walks along a grassy verge was filmed near the resort of Alpendorf. The Gastein Valley resorts of Bad Gastein and Bad Hofgastein are highly renowned for their thermal baths as well as for their extensive skiing areas, and are supplemented by the mountains of Graukogel and Sportgastein offering more opportunities for intermediate and advanced skiers and freeriders. The ski lifts of the third town in the valley - Dorfgastein - are linked to the Grossarl Valley. References External links Media related to Ski amadé at Wikimedia Commons Official website Salzburger Sportwelt region
Espace Salzburg Amadé Sport World

Espace Salzburg Amadé Sport World est un réseau réunissant vingt-huit stations de sports d'hiver situées en Autriche dans les États de Salzbourg et de Styrie, ce qui en fait le plus grand domaine skiable du pays. Le mot Amadé est un hommage au compositeur Wolfgang Amadeus Mozart, né à Salzbourg. Les raisons de cette alliance Les stations de sports d'hiver sont liées grâce au réseau des remontées mécaniques et de bus (qui tournent dans chaque station toutes les vingt minutes) quotidiennement. Ce site permet aux touristes de disposer d'un domaine skiable de 860 km, desservis par 278 remontées mécaniques (d'autres sont programmées dans les années à venir), la plus haute remontée mécanique se situant à 2 700 m d'altitude sur le glacier Dachstein. Enfin, le ski nordique dispose lui aussi d'un domaine skiable de 700 km. Les cinq régions Géographie L'espace se situe en majeure partie dans le district de Sankt Johann im Pongau dans le Sud-Est du Land de Salzbourg, s'étendant le long de la vallée de l'Enns. Il est réparti sur quatre montagnes : les Niedere Tauern (Radstädter Tauern et Schladminger Tauern), le massif du Dachstein (2 995 m), les Hohe Tauern (les chaînons de Goldberg et d’Ankogel et la vallée de Großarl), et les Alpes de Berchtesgaden (Hochkoenig, 2941 m). Le trajet entre la ville de Salzbourg et la vallée est de 45 minutes en voiture, ou d'une heure en train. Stations Les vingt-huit stations sont réunies en cinq principales régions : Salzburger Sportwelt Schladming–Dachstein Gasteinertal Hochkönig Großarl Liens externes Site officiel Portail des sports d’hiver Portail de l'Autriche
Martin-Busch-Hütte

De Martin-Busch-Hütte, Martin-Busch-Haus of Neue Samoarhütte is een berghut in de Ötztaler Alpen in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. De berghut behoort toe aan de sectie Berlijn van de Deutsche Alpenverein (DAV). De berghut ligt op 2501 meter hoogte ten zuidwesten van Vent (gemeente Sölden), ten zuidoosten van de 3455 meter hoge Kreuzspitze in het achterste deel van het Niedertal. De hut is vanuit Vent over een grindpad te voet in ongeveer tweeënhalf tot drie uur te bereiken over de Hermann-Küchling-Weg. Geschiedenis Een voorganger van de huidige Martin-Busch-Hütte was de in 1877 gebouwde Samoarhütte. Deze werd in 1961 als gevolg van een lawine verwoest. De resten ervan bevinden zich ongeveer dertig meter boven de huidige Martin-Busch-Hütte. Deze Samoarhütte werd in 1911 door de DAV-sectie Mark Brandenburg gebouwd. Deze was echter al gauw te klein. In 1938 begon men met de bouw van een nieuw onderkomen, met de naam Hermann-Göring-Haus. De Tweede Wereldoorlog verhinderde het gereedkomen hiervan. Vanaf 1945 werd de nog niet gereedgekomen hut - dan onder de naam Neue Samoarhütte - door Oostenrijkse douaniers gebruikt. In de daaropvolgende jaren werd de hut op initiatief van de Österreichische Alpenverein ook binnen ingericht, tot het gereedkomen in 1952. In 1958 werd de hut aan de DAV-sectie Berlijn overgedragen, aangezien de sectie Mark Brandenburg inmiddels was opgeheven. De Deutsche Alpenverein had twee jaar eerder reeds besloten de hut te vernoemen naar de Oostenrijker Martin Busch, die na afloop van de oorlog het beheer van de hut leidde. Bergtochten Fineilspitze, drieënhalf tot vier uur Hintere Schwärze, vierenhalf uur Kreuzspitze, tweeënhalf tot drie uur Mutmalspitze, vier uur Similaun, drieënhalf tot vier uur Overtochten naar andere berghutten Similaunhütte (3017 meter), anderhalf uur Ramolhaus (3005 meter), vier tot vijf uur Hochjochhospiz (2412 meter), vier tot vijf uur
Sanatorio di Purkersdorf

Il sanatorio di Purkersdorf è stato costruito negli anni 1904-05 dall'architetto Josef Hoffmann per l'industriale Victor Zuckerkandl ed è un esempio di architettura secessionista viennese. L'edificio ha funzionato da ospedale per lunghe degenze soprattutto per malattie legate a problemi psichiatrici e durante la II guerra mondiale è stato adattato ad ospedale militare. Ha subito rimaneggiamenti ed una sopraelevazione, ma un recente restauro l'ha riportato al suo aspetto originario. Attualmente è in uso come centro per anziani. Architettura L'adozione del calcestruzzo armato, in particolar modo per i solai, consente una distribuzione spaziale complessa ed articolata, con murature disposte in maniera indipendente ai vari piani, finestre disassate, balconi per i degenti al secondo piano e stanze di dimensioni differenziate. Lo spazio interno è sempre articolato in molteplici vani; Hoffmann non sfrutta la libertà di avere ampi vani indivisi, permessa dall'impiego del calcestruzzo armato. L'orditura dei solai, le cui travi sono a vista, varia a seconda dell'ambiente e concorre alla sua qualificazione architettonica. Rivestimento Il rivestimento gioca un ruolo importante per l'architettura viennese a cavallo del 1900. Sulla strada indicata da Gottfried Semper gli architetti della cerchia di Otto Wagner sperimentano nuove forme di espressione. La ricerca che ha portato gli architetti della secessione ad accogliere l'interpretazione semperiana della parete come cortina tessile, memore del recinto ancestrale, porta Hoffmann a rinunciare ad ogni riferimento materico: le pareti del sanatorio sono intonacate, lisce, senza alcun rivestimento lapideo, nessun materiale strutturale a vista e nessun segno che ne evochi la memoria. Il riferimento alla cortina tessile è grafico: una semplice cornice di scacchi bianchi e blu ricorda l'orlatura di una tenda. Bibliografia Giovanni Fanelli e Roberto Gargiani, Storia dell'architettura contemporanea. Spazio, struttura, involucro, Bari-Roma, Laterza, 1999, ISBN 88-420-5611-1. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sanatorio di Purkersdorf
Пуркерсдорфский санаторий

Пуркерсдо́рфский санаторий (нем. Sanatorium Purkersdorf) — санаторное здание в австрийском Пуркерсдорфе, ближнем пригороде Вены, построенное в 1904—1905 годах по проекту архитектора Йозефа Хоффмана по заказу Виктора Цукеркандля, генерального директора силезских металлургических заводов в Глейвице. Считается образцом архитектуры в стиле Венского сецессиона. В 1903 году Цукеркандль приобрёл земельный участок у городской границы Вены, где некогда располагалась водолечебница с парком и лечебным источником. Санаторий работал в большей степени как отель, а не больница и стал местом встреч венского общества и деятелей культуры и искусства. В постояльцах Пуркерсдорфского санатория числились Артур Шницлер, Эгон Фридель, Густав Малер, Арнольд Шёнберг, Гуго фон Гофмансталь и Коломан Мозер. В санатории проводилась бальнеотерапия, физиотерапия, лечебный массаж и лечебная гимнастика. Санаторий оборудован читальными и игровыми комнатами, настольным теннисом, бильярдом и музыкальными салонами. После смерти Виктора Цукеркандля в 1927 году санаторием управляли его племянники. Меблировка санатория, созданная в Венских мастерских, была уничтожена в 1938 году после его ариизации. После 1945 года в Пуркерсдорфском санатории размещался военный госпиталь советских войск. В 1952 году здание было приобретено евангелической церковью и перестроено под больницу. Часть здания занимал дом престарелых. Лечебные учреждения на территории санатория прекратили работу в 1975 году. В 1995 году в здании была проведена реконструкция. В нём проходили различные культурные мероприятия, в 1996—2001 годах проходили представления полидрамы об Альме Малер-Верфель. В настоящее время Пуркерсдорфский санаторий используется как дом престарелых. Примечания Ссылки Пуркерсдорфский санаторий (нем.)
Palais Augarten

Palais Augarten je městský palác s parkem ve vídeňské čtvrti Leopoldstadt. Dějiny V důsledku reformy na pokyn císaře Karla VI., byly roku 1712 barokní zahrady přeměněny na park ve francouzském stylu, podle plánu zahradního architekta Jeana Treheta. Při tom vzniklo několik menších i větších paláců, kdy největší z nich byl vystavěn těsně před koncem 17. století architektem Johannem Bernhardem Fischerem z Erlachu pro radního Zachariase Leeba. V roce 1780 se palác stal majetkem Josefa II. Až do začátku 20. století palác patřil rakouské císařské rodině. Budova byla svědkem četných slavností, kterých se účastnili mj. Richard Wagner, Franz Liszt či Hans Makart. Nejvýznamnější slavnost v palác Augarten se konala roku 1873 u příležitosti Světové výstavy ve Vídni. Tehdejšími vzácnými hosty byli císař František Josef I. a ruský car Alexandr II. V roce 1897 byl palác proměněn arcivévodou Otou, synovcem císaře Františka Josefa. 1. září 1903 zde uspořádal císař rodinný oběd pro krále Eduarda VII. při jeho oficiální návštěvě Vídně. Za první světové války v paláci Augarten nechala Marie Josefa Saská vytvořit vojenský špitál. V letech 1934 až 1936 palác hostil rakouského kancléře Kurta von Schuschnigg. Během druhé světové války byla stavba těžce poškozena, po válce však byla zcela restaurována. V roce 1948 byl palác předán k užívání Vídeňskému chlapeckému sboru. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Palais Augarten na francouzské Wikipedii. Literatura Franz Weller: Die kaiserlichen Burgen und Schlösser in Wort und Bild Aufgrund von Quellenwerken dargestellt Hofburg zu Wien über Augarten, Belvedere, Prater...Gödöllő, Ischl...bis über Miramar sind alle kaiserlichen Schlösser erklärt dagelegt. k.k. Hof-Buchdruckerei, Wien (1880). ISBN 0-00-322171-7 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Palais Augarten na Wikimedia Commons
Palais Augarten

Das Palais Augarten ist ein Palais im 2. Wiener Gemeindebezirk Leopoldstadt. Das Palais im Augarten ist im Besitz der Republik Österreich und wird von den Wiener Sängerknaben als Wohnsitz, Übungsstätte und Ausbildungsort (Gymnasium) genutzt. Gleich in der Nachbarschaft befindet sich im Schloss Augarten die Porzellanmanufaktur Augarten. Geschichte Nach der grundlegenden Neugestaltung der barocken Gartenanlage des Augartens unter Kaiser Karl VI. im französischen Stil, zu deren Durchführung 1712 der Gartenarchitekt Jean Trehet beauftragt wurde, kam es zur Errichtung mehrerer kleinerer und größerer Palais auf dem Gebiet des Augartens. Das größte dieser Palais wurde bereits zuvor, gegen Ende des 17. Jahrhunderts, durch Johann Bernhard Fischer von Erlach für den Ratsherrn Zacharias Leeb errichtet. 1780 ging dieses Palais in den Besitz des Kaisers Josef II. über. Bis zum Beginn des 20. Jahrhunderts blieb es im Besitz der Kaiserfamilie Habsburg-Lothringen. In dieser Zeit, vor allem im 19. Jahrhundert, wurden zahlreiche Feste im Palais abgehalten und ein Salon eröffnet. Zu den damaligen Gästen zählten unter anderem Richard Wagner, Franz Liszt und Hans Makart. Das größte Fest im Palais Augarten fand im Rahmen der Wiener Weltausstellung 1873 statt, zu den Gästen zählten unter anderem Kaiser Franz Joseph I. und Zar Alexander II. von Russland. 1897 kam es zu einer großen Umgestaltung des Palais, da es für die Familie des Neffen Kaiser Franz Josephs, Erzherzog Otto, adaptiert wurde. Am 1. September 1903 gab Franz Joseph hier für König Eduard VII. von Großbritannien, der zu einem Staatsbesuch angereist war, ein Familiendiner. Im Ersten Weltkrieg pflegte Erzherzog Ottos Witwe, Maria Josepha Luise von Sachsen, Kriegsverwundete in ihrem Palais Augarten, in dem sie ein Lazarett eingerichtet hatte. In den Jahren 1934 bis 1936 wurde das Palais vom österreichischen Bundeskanzler Kurt Schuschnigg bewohnt. Im Zweiten Weltkrieg wurde das Anwesen schwer beschädigt und nach Kriegsende fast in seinem früheren Erscheinungsbild wiederhergestellt; teilweise findet sich noch die ursprüngliche Einrichtung des Palais. 1948 wurde es den Wiener Sängerknaben übergeben. Es befindet sich heute, wie der gesamte Augarten, im österreichischen Staatsbesitz. Literatur Franz Weller: Die kaiserlichen Burgen und Schlösser in Wort und Bild. Hof-Buchdruckerei, Wien 1880. (Online) Weblinks Palais Augarten. In: burgen-austria.com. Martin Hammerl; abgerufen am 1. Januar 1900 Einzelnachweise
Palais Augarten

Le palais Augarten est un palais dans le quartier de Leopoldstadt, à Vienne. Le palais avec son parc Augarten, propriété de la République autrichienne, est la résidence des Petits Chanteurs de Vienne. Histoire À la suite de la refonte des jardins baroques du parc dans un style français sous l'empereur Charles VI du Saint-Empire en 1712 par le jardinier Jean Tréhet, plusieurs petits et grands palais sont construits. Le plus grand d'entre eux a été bâti juste avant à la fin du XVIIe siècle par Johann Bernhard Fischer von Erlach pour l'échevin Zacharias Leeb. En 1780, ce palais devient la propriété de Joseph II du Saint-Empire. Jusqu'au début du XXe siècle, il appartient à la famille impériale de Habsbourg-Lorraine. Le bâtiment reçoit de nombreuses fêtes auxquelles participent Richard Wagner, Franz Liszt ou Hans Makart. La plus grande fête au Palais Augarten a lieu à l'occasion de l'exposition universelle de 1873 à Vienne, avec pour grands invités François-Joseph Ier d'Autriche et Alexandre II de Russie. En 1897, le palais est transformé par Otto de Habsbourg-Lorraine, le neveu de l'empereur François-Joseph. Le 1er septembre 1903, l'empereur donne un dîner familial pour le roi Édouard VII du Royaume-Uni en visite officielle. Durant la Première Guerre mondiale, Marie-Josèphe de Saxe fait du palais Augarten un hôpital militaire. De 1934 à 1936, il accueille le Chancelier fédéral Kurt von Schuschnigg. Au cours de la Seconde Guerre mondiale, le bâtiment est lourdement endommagé, mais est totalement restauré après. En 1948, il est confié aux Petits Chanteurs de Vienne. Source, notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Palais Augarten » (voir la liste des auteurs). Franz Weller: Die kaiserlichen Burgen und Schlösser in Wort und Bild Aufgrund von Quellenwerken dargestellt Hofburg zu Wien über Augarten, Belvedere, Prater...Gödöllő, Ischl...bis über Miramar sind alle kaiserlichen Schlösser erklärt dagelegt. k.k. Hof-Buchdruckerei, Wien (1880). (ISBN 0003221717) Portail du baroque Portail des châteaux Portail de Vienne Portail de la protection du patrimoine
Palazzo Augarten

Il Palazzo Augarten (Palais Augarten) è un palazzo barocco del distretto viennese di Leopoldstadt. Malgrado i grandi danni subiti a seguito della Seconda guerra mondiale, il palazzo ha mantenuto l'aspetto originario e gran parte del mobilio d'epoca è ancora oggi qui conservato. Il Palazzo Augarten è conosciuto al grande pubblico soprattutto perché è la scuola e la sede principale del gruppo corale de I piccoli cantori di Vienna. Storia Nel 1667 avvenne la prima assoluta di La Germania esultante di Antonio Cesti. Quando nel 1712 l'Imperatore Carlo VI d'Asburgo chiese all'architetto di giardini Jean Trehet di ridisegnare in forme barocche il parco di Augarten, qui si trovava già un palazzo che era stato costruito sul finire del Seicento dall'architetto Johann Bernhard Fischer von Erlach su commissione del possidente Zacharias Leeb. Nel 1780 il palazzo passò tra le proprietà dell'Imperatore Giuseppe II e da allora rimase stabilmente alla famiglia imperiale che vi ospitò anche personaggi illustri in visita quali Richard Wagner, Franz Liszt e Hans Makart. Palazzo Augarten divenne un luogo storico soprattutto nell'Ottocento per le grandi feste che qui si tenevano, accompagnate da balli grandiosi. Il più sfarzoso di questi si tenne nel 1873 in occasione della visita dello zar Alessandro II di Russia. Nel 1897 il palazzo venne rimodellato in alcune sue forme per divenire la residenza dell'arciduca Ottone d'Asburgo-Lorena, nipote di Francesco Giuseppe d'Austria. Con l'avvento della repubblica e la fine della monarchia, il palazzo divenne di proprietà statale e dal 1934 al 1936 fu residenza del Cancelliere austriaco Kurt Schuschnigg. Durante la seconda guerra mondiale lo stabile venne pesantemente danneggiato dai bombardamenti ma subito sottoposto ad un'attenta opera di restauro che dal 1948 lo consegnò al coro dei piccoli cantori di Vienna. Qui si trova ancora oggi la storica manifattura di porcellane Augarten Porzellan. Bibliografia Franz Weller: Die kaiserlichen Burgen und Schlösser in Wort und Bild Aufgrund von Quellenwerken dargestellt Hofburg zu Wien über Augarten, Belvedere, Prater ...Gödöllő, Ischl ...bis über Miramar sind alle kaiserlichen Schlösser erklärt dagelegt. k.k. Hof-Buchdruckerei, Wien (1880). ISBN 0003221717 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su palazzo Augarten Collegamenti esterni Augarten, su kultur.park.augarten.org. Burghauptmannschaft Österreich, su burghauptmannschaft.at (archiviato dall'url originale il 27 settembre 2007). planet-vienna.com. URL consultato il Augarten.