NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jardín Botánico de la Universidad de Innsbruck

El Jardín Botánico de la Universidad de Innsbruck ( en alemán : Botanischer Garten der Universität Innsbruck) es un jardín botánico de 2 hectáreas de extensión que se encuentra en Innsbruck. Está administrado por la Universidad de Innsbruck. El Botanischer Garten der Universität Innsbruck es miembro del BGCI, su código de identificación internacional como institución botánica, así como las siglas de su herbario es IB.​ Localización Botanischer Garten der Universität Innsbruck Sternwartestrasse 15, Innsbruck, Tirol 6020 Österreich-Austria. Planos y vistas satelitales.47°16′4.08″N 11°22′47.28″E El jardín se encuentra abierto a diario con entrada gratuita. Para entrar en los invernaderos se paga una pequeña tarifa de entrada. Historia El jardín botánico fue creado en 1911, reemplazando a un jardín anterior. Fue rediseñado entre los años de 1948 a 1965, y su rocalla alpina fue revisada entre los años de 1987 a 1990 según los princípios de la sistemática moderna. Su primer invernadero fue construido en 1909, con tres invernaderos más añadidos entre los años de 1977 a 1979, una casa de suculentas en 1993, y el sexto invernadero edificado en 1997. Colecciones Actualmente el jardín botánico alberga 6000 accesiones de plantas vivas, y unos 8000 taxones de plantas en cultivo, organizadas en las siguientes secciones: Alpinum, con más de 2000 m² que se encuentra dividido geográfica y geologicamente, albergando a más de 1000 plantas de todas las regiones alpinas no tropicales del mundo. Incluye un área para helechos, un pantano, y cuatro charcas. Arboretum con plantas leñosas incluyendo Gimnospermas, Angiospermas, y plantas perennes. Casas de los Cactus con 330 m² con unas 500 especies de cactus. Casa de los Cactus-Suculentas-Mediterránea de 280m² primordialmente plantas procedentes del Mediterráneo, islas Canarias, las regiones más frías de Australia y Nueva Zelanda, además de plantas suculentas de África y cactus de las Américas. Casa de los helechos de 70m² con especies epífitas, helechos trepadores, y helechos acuáticos. Jardín de las fragrancias y del tacto, construido en 1999, el primero en su estilo en Austria, todas las placas de las plantas etiquetadas en Braille. Plantas medicinales, Planta tóxicas, y especias, con más de 300 plantas ordenadas por sus principios activos (alcaloides, ácido glicocólico, taninos, aceites esenciales, vitaminas, etc. Casa de las orquídeas Casa de plantas suculentas con más de 550 plantas suculentas, en su mayoría procedentes de África del Sur, islas Canarias, y Suramérica. Jardín sistemático con 1000 m², reacondicionado en 1993 Invernadero tropical de 287 m², con una altura de más de 12m, alberga plantas tropicales ornamentales y de uso agrícola e industrial. Véase también Alpengarten Patscherkofel, el alpinum de la universidad de Innsbruck en la cumbre del Patscherkofel Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Jardín Botánico de la Universidad de Innsbruck. Botanic Garden, Innsbruck University Página del jardín botánico en el BGCI.
Jardin botanique de l'université d'Innsbruck

Le jardin botanique de l'université d'Innsbruck (Botanischer Garten der Universität Innsbruck) est un jardin botanique de deux hectares administré par l'université d'Innsbruck en Autriche. Son adresse est : Botanischer Garten der Universität Innsbruck Sternwartestrasse 15, Innsbruck, Tirol 6020 Autriche. Il est membre du BGCI. Son code d'identification est IB. Historique Ce jardin a été créé en 1911, remplaçant un jardin antérieur. Il a été réaménagé entre 1948 et 1965 et son jardin alpin de rocailles a été redessiné entre 1987 et 1990 et installé selon les principes de la systématique moderne. Sa première serre date de 1909. Trois serres mieux adaptées ont été bâties entre 1977 et 1979, plus une serre de succulentes en 1993 et une sixième serre en 1997. L'entrée au jardin est gratuite, sauf pour les serres. Collections Le jardin possède plus de six mille plantes vivantes et huit mille taxons cultivés, répartis selon les sections suivantes : Jardin alpin de deux mille mètres carrés divisé en zones géographiques et géologiques et abritant plus d'un millier de plantes alpines du monde entier non tropical. Une zone réservée au fougères est comprise, avec une tourbière et quatre mares. Arboretum comprenant des plantes ligneuses dont des gymnospermes et des angiospermes, ainsi que des plantes vivaces. Serres de cactus de trois cents mètres carrés avec plus de cinq cents espèces. Serre de plantes succulentes et méditerranéennes de deux cent quatre-vingts mètres carrés, à l'origine prévue pour les plantes de Méditerranée et des Canaries, étendue aujourd'hui aux plantes des régions froides d'Australie et de Nouvelle-Zélande, ainsi qu'aux succulentes d'Afrique et aux cactus d'Amérique. Serre des fougères avec des espèces épiphytes et des fougères aquatiques dans un espace de soixante-dix mètres carrés. Jardin des fragrances et du toucher réalisé en 1999. Les plantes sont étiquetées en braille. C'est le premier du genre en Autriche. Jardin des plantes médicinales organisées selon leurs principes actifs (plus de trois cents plantes). Serre des orchidées. Serre des succulentes d'Afrique et d'Amérique du Sud. Jardin systématique réorganisé en 1993, de mille mètres carrés. Serre tropicale de deux cent quatre-vingt-sept mètres carrés et d'une hauteur de douze mètres, abritant des plantes ornementales et d'usage agricole et industriel. Liens externes (en + de) Site officiel du jardin botanique (en) Page du jardin botanique sur le site du BGCI Portail de l'Autriche Portail de la botanique Portail du jardinage et de l’horticulture
Saint Lambert's Abbey

St. Lambert's Abbey (German: Stift St. Lambrecht) is a Benedictine Abbey in the village of Sankt Lambrecht in the Styrian Grebenzen nature reserve in Austria. The monastery is located 1,072 m (3,517 ft) above sea level. The monastery complex and its gardens are part of the Zirbitzkogel-Grebenzen nature park. History The monastery was founded in 1076 by Count Markward IV of Eppenstein, Margrave of Styria; it was dissolved from 1786 to 1803. In 1938, the building was seized by the National Socialists. From 1942 to 1945, it was used as an external storage facility of the Mauthausen-Gusen concentration camp. The monks returned in 1946. The two churches within the monastic grounds are called the Abbey Church (German: Stiftskirche) and St. Peter's Church (German: Peterskirche). During restoration work on the Abbey Church in the early 1970s extraordinary frescoes dating from the latter half of the 15th century were discovered on the north wall. These show the throne of Solomon. On the lowest level is depicted the Old Testament Judgment of Solomon, above this the Virgin Mary with the baby Jesus, and above all else Jesus Christ: "the Word of God made Flesh" (logos). Other frescoes dating from the 14th century depict Saint Christopher and Saint Agnes. Formerly in the monastery there was also a votive altarpiece from which the Master of the Saint Lambrecht Votive Altarpiece received his name; this is now on loan in the Alte Galerie in Graz. The abbey is a member of the Austrian Congregation within the Benedictine Confederation. Landmarks The early Baroque monastic buildings The monastery museum with its art collection The folklore museum of Father Romuald Pramberger and the bird museum of Father Blasius Hanf The Gothic Abbey Church Saint Peter's Church (founded 1424) References The information in this article is based on a translation of its German equivalent. External links St. Lambrecht's Abbey website (in German)
Klasztor Sankt Lambrecht

Klasztor Sankt Lambrecht (niem. Stift Sankt Lambrecht) – opactwo zakonu benedyktynów znajdujące się w austriackiej gminie Sankt Lambrecht. Historia Kościół w tym miejscu wzmiankowany jest około 1060–1063 roku. Klasztor w tym miejscu ufundował książę Markwart. W 1144 mnisi z Sankt Lambrecht założyli klasztor w Altenburgu, a w 1157 – w Mariazell. W 1160 konsekrowano konsekrowano romański kościół klasztorny w formie trójnawowej bazyliki. Świątynia spłonęła w 1262 roku, a odbudowany kościół zawalił się w 1327 roku. W 1421 ukończono nową, gotycką świątynię. W 1424 wzniesiono drugi kościół pod wezwaniem św. Piotra. W 1471 kompleks został zniszczony przez pożar. W latach 1639–1692 przebudowano go w stylu barokowym, a w latach 1730–1750 wzniesiono południowe skrzydło. W 1786 klasztor został zsekularyzowany w ramach kasaty józefińskiej. W 1802 Franciszek II Habsburg (w Austrii znany jako Franciszek I) wznowił działalność placówki. W 1848 opat Joachim Suppan założył tu muzeum historii sztuki. W 1898 wyremontowano kościół św. Piotra. Podczas I wojny światowej dzwony kościoła klasztornego zarekwirowano, w 1923 odlano nowe, stalowe instrumenty z odlewni Böhler. W 1938 klasztor został zamknięty przez władze nazistowskie, zakonnicy do 1946 roku rezydowali w Mariazell. W latach 1942–1945 funkcjonowała tu filia obozu koncentracyjnego Mauthausen. W 2003 roku w kościele klasztornym zainstalowano nowe, 43-głosowe organy o trzech manuałach, wykonane przez przedsiębiorstwo Georga Westenfeldera z siedzibą w luksemburskim Lintgen. Galeria Przypisy
Klostret Sankt Lambrecht

Stift Sankt Lambrecht är ett benediktinkloster i Sankt Lambrecht i det österrikiska förbundslandet Steiermark. Historia Klostret Sankt Lambrecht grundades 1076 av greve Markward von Eppenstein. Genom donationer fick klostret kyrkor och besittningar i Sankt Lambrecht, Aflenz och Piber. Härifrån grundades 1157 också Mariazell som idag är Österrikes största vallfärdsort. 1160 invigdes den romanska klosterkyrkan som rasade kring 1327. Under byggmästaren Domenico Sciassia började man bygga upp kyrkan igen, den här gången i gotisk stil. 1421 var kyrkan klar, men 50 senare brann klostret ner. Mellan 1639 och 1692 byggdes klostret om i barock stil. 1786 stängdes klostret av kejsaren Josef II men öppnades igen 1802. 1938 exproprierades klostret av nationalsocialisterna som använde det som en filial till koncentrationslägret Mauthausen mellan 1942 och 1945. Efter andra världskriget återvände konventet från Mariazell 1946. Klosterverksamhet Konventet omfattar 15 medlemmar under abboten Otto Strohmaier. Till klostret hör jordbruk och skogsbruk omfattande 4 000 hektar. Dessutom driver klostret ett seminariecentrum och är ansvarigt för underhållet av mer än 100 byggnadsminnen, varav 22 kyrkor. Sevärdheter Sevärda är klosterbyggnaden i tidig barock klostermuseet som omfattar tre samlingar: den konsthistoriska samlingen med tavlor och sakrala objekt främst från 1400- och 1500-talen samt barocka helgonstatyer folklivssamlingen med objekt från den traditionella allmogekulturen fågelmuseet den gotiska klosterkyrkan Peterskyrkan
Абатство Святого Ламбрехта

Абатство Святого Ламбрехта (нім. Stift St. Lambrecht) — бенедиктинський монастир в с. Санкт-Ламбрехт, що знаходиться в природному парку Гребенцен в Штирії, Австрія. Монастир розташований на висоті 1 072 м над рівнем моря. Як літню резиденцію використовували замок Шахенштайн. Монастир був заснований у 1076 р., з 1786 р. по 1805 р. був розпущений. У 1938 р. будівлі монастиря були захоплені Націонал соціалістами. З 1942 р. по 1945 р. він використовувався як склади для концентраційного табору Маутхаузен. Монахи повернулися до монастиря у 1946 р. В межах монастиря розташовано дві кірхи: Grosskirche («велика кірха», також відома як монастирська кірха) і Kleinkirche («мала кірха», також відома кірха Св. Петра). В ході реставраційних робіт на початку 1970-х років на північній стіні Grosskirche були відкриті чудові фрески датовані другою половиною XV ст. на яких зображений трон царя Соломона. На інших фресках, що датуються XIV ст., зображені Св. Христофор та Св. Агнеса. Джерела Benedikt Plank: Geschichte der Abtei St. Lambrecht. Festschrift zur 900. Wiederkehr des Todestages des Gründers Markward von Eppenstein, 1076–1976. St. Lambrecht 1976 (нім.) Dietmar Seiler: Die SS im Benediktinerstift. Aspekte der KZ-Außenlager St. Lambrecht und Schloß Lind. Graz 1994. ISBN 3-900993-33-5 (нім.) Bernhard Sebl: Besitz der "toten Hand". Entziehung und Restitution des Vermögens der Benediktinerstifte Admont und St. Lambrecht. = Veröffentlichungen des Steiermärkischen Landesarchivs 32, Graz 2004 (нім.) Herbert Staudigl: Die Privatlehranstalt der Abtei St. Lambrecht 1915-1932. St. Lambrecht 2000 (нім.) Othmar Wonisch: Die Theaterkultur des Stiftes St. Lambrecht, in: Zeitschrift des Historischen Vereines für Steiermark, Sonderband 2 (Graz 1957) (нім.) Hrsg. Bernhard Fabian: Handbuch der historischen Buchbestände in Deutschland, Österreich und Europa, digitalisiert von Günter Kükenshöner. Olms Neue Medien, Hildesheim 2003 (нім.) Barbara Boisits: St. Lambrecht. In: Oesterreichisches Musiklexikon. Online-Ausgabe, Wien 2002 ff., ISBN 3-7001-3077-5; Druckausgabe: Band 5, Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 2006, ISBN 3-7001-3067-8 (нім.) Посилання Benediktinerstift St. Lambrecht [Архівовано 27 жовтня 2014 у Wayback Machine.] (нім.)
Evangelische Pfarrkirche Nickelsdorf

Die evangelisch-lutherische Pfarrkirche Nickelsdorf A. B. steht in der Unteren Hauptstraße in der Gemeinde Nickelsdorf im Bezirk Neusiedl am See im Burgenland. Die Pfarrkirche gehört zur Superintendentur A. B. Burgenland und steht unter Denkmalschutz. Geschichte Die Kirche bzw. das Toleranzbethaus wurde 1787 errichtet und am 11. Oktober 1787 geweiht. Nachdem ab 1791 evangelische Kirchen auch einen Turm und ein Geläute haben durften, wurde 1797 die erste Glocke angekauft und in einem Holzgerüst aufgezogen. 1823 erfolgte an der Nordwestfassade der Anbau eines Turmes. 1865 wurde die Kirche zur Pfarrkirche erhoben. Architektur Der im Norden angebaute achteckige dreigeschoßige Turm mit Glockenstube trägt einen Spitzhelm. Der dreijochige Saalraum hat Platzlgewölbe zwischen Doppelgurten auf Doppelpilastern. Die Fenster haben ausgebuchtete Nischen. Die an drei Seiten umlaufende Empore steht auf Holzstützen. Ausstattung Der Kanzelaltar aus dem Ende des 18. Jahrhunderts zeigt zwischen ionischen Säulen das Ölbild Kreuzigung, die darüber aufgesetzte Kanzel hat einen mit Zöpfen und Maschen geschmückten Korb und eine Volutenpodest, welches eine Figur des Lamm Gottes trägt. Die Orgel baute 1862 Franz Ullmann. Literatur Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Burgenland 1976. Nickelsdorf, Evang. Pfarrkirche A. B., S. 215. Weblinks Evangelische Kirche A.B. im Burgenland
Falkenstein (zřícenina hradu)

Falkenstein je zřícenina hradu v severní části Weinviertelu u městyse Falkenstein v Dolních Rakousích. Poloha Zřícenina hradu stojí v nadmořské výšce 299 metrů na vysokém vápencovém útesu ve strategicky vynikající poloze. Historie Původní hrad byl postaven kolem roku 1050 jako říšská pevnost a příslušel pod farní úřad Falkenstein. Předpokládá se, že založení hradu bylo za druhé vlny bavorské kolonizace Weinviertelu za císaře Jindřicha III. Černého. V roce 1106 by mohl hrad při příležitosti sňatku Leopolda III. Babenberského s dcerou císaře Jindřicha IV., Agnes, jako královský majetek v držení zemských knížat. Hrad zůstal lénem až do 1571. Hrad byl opakovaně po delší dobu jako zástava převáděn na různé šlechtické rody, mezi jinými také rod Liechtensteinů. Hrad držela od roku 1480 do 1571 rodina Fünfkirchenů. Roku 1572 prodal Maximilian II. hrad a panství Falkenstein plukovníkovi Hansi von Trautson. On a jeho potomci přestavěli hrad na renesanční tvrz. Roku 1645 se hradu zmocnili Švédové, ale nezničili jej. Úpadek nastal až koncem 17. století, navíc hrad byl samotnými vlastníky rozebírán jako stavební materiál. Po smrti knížete Jana Viléma Trautsona (1700–1775), posledního mužského potomka Trautsonů, připadl Falkenstein na potomstvo knížete Jindřicha Josefa Auersperga, později na rod Bartensteinů a roku 1850 na svobodného pána Maximiliana Vrintse (od 1860 s přídomkem Graf von Falkenstein). Současnost Současný majitel Georg Thurn-Vrints upravil zříceninu hradu, zpřístupnil veřejnosti a založil sdružení pro zachování zříceniny. Od roku 1992 se provádí archeologický výzkum pod dohledem spolkového památkového úřadu. V letním období se zde pořádají rytířské turnaje v působivém prostředí středověké tvrze a také divadlo či koncerty. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Burg Falkenstein (Niederösterreich) na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Falkenstein na Wikimedia Commons Falkenstein na Hrady Rakouska Městys Falkenstein Archivováno 8. 6. 2020 na Wayback Machine. Fotografie Falkensteinu Související články Seznam hradů a zámků v Rakousku
Falkenstein Castle (Lower Austria)

The ruins of Falkenstein Castle (German: Burg Falkenstein) is in the Weinviertel region of Lower Austria, about 55 kilometres (34 mi) north of Vienna near the border to Czech Republic. The castle was used as a "Reichsfeste", for the protection of the HRE Reich with an overview over nearly all of Moravia. It was founded around 1050 by Emperor Henry III. 1106 Leopold III, Margrave of Austria purchased the castle, from then on it was owned by the rulers of Austria. 1572 Maximilian II sold Falkenstein to the Baron (later Count) of Trautson. In 1645, in the last period of the Thirty Years' War Falkenstein was conquered by Swedish forces, but not destroyed. Its decay began at the end of the 17th century, when the castle was dismantled by the owners themselves in order to re-use the material. During the summer season, the inner ward is turned into an impressive site for medieval feasts and theatre plays. Sources Falko Daim (ed.), 2005: Burgen – Weinviertel (pp. 96–100). Vienna: Verlag Freytag & Berndt ISBN 3-7079-0713-9 Ilse Schöndorfer, 1999: Steine und Sagen – Burgruinen in Niederösterreich (pp. 247–250). St.Pölten–Wien: Verlag Niederösterreichisches Pressehaus ISBN 3-85326-114-0 Johannes-Wolfgang Neugebauer, Friedrich Parisch, Spiridon Verginis, 1995: Burgruine Falkenstein in: Fundberichte aus Österreich, Band 34 NÖ-Burgen online: Burgruine Falkenstein Burgen-Austria.com: Falkenstein (Weinviertel) - Burgruine
Falkenstein (zamek w Dolnej Austrii)

Zamek Falkenstein (niem. Burg Falkenstein, dosłownie: Zamek na Sokolej Skale) – ruiny zamku w Dolnej Austrii, w rejonie Weinviertel, 55 km na północ od Wiednia, przy granicy z Czechami. Położenie Zamek miał bardzo dobre położenie strategiczne. Znajduje się na 415 metrowym wzgórzu, z którego rozciągał się widok na prawie cały Kraj południowomorawski. Historia Początki historii zamku sięgają XI wieku i nawiązują do historii zasiedlenia tego terenu. Budowę zamku prawdopodobnie nakazał w roku 1050 cesarz Henryk III Salicki w okresie tak zwanej drugiej bawarskiej kolonizacji obszaru Weinviertel. W roku 1106, dzięki małżeństwu z Leopolda III Świętego z Agnieszką von Waiblingen, córką cesarza Henryka IV z dynastii salickiej, zamek przeszedł w posiadanie władców Austrii. W 1539 roku na terenie zamku więzionych było 150 anabaptystów. W roku 1572 Maksymilian II sprzedał zamek Hansowi Freiherr von Trautson, który zapoczątkował przebudowę zamek w formę twierdzy renesansowej. W roku 1645 zamek opanowali Szwedzi, lecz nie uległ on wtedy zniszczeniu. W 1646 roku, po oblężeniu, którym dowodził Jean-Louis Raduit de Souches, Szwedzi opuścili zamek. Upadek zamku nastąpił pod koniec XVII wieku, kiedy okoliczni mieszkańcy rozpoczęli rozbiórkę zamku w celu uzyskania materiału budowlanego. Zatrzymało ją dopiero zamurowanie bramy wjazdowej na teren zamku w roku 1830. Dzisiaj W sezonie letnim na zamku organizowane są średniowieczne imprezy oraz wystawiane są sztuki teatralne. W odległości ok. 10 km na południowy zachód od ruin zamku Falkenstein znajdują się ruiny zamku Staatz. Galeria Zobacz też Falkensteiner Berge Przypisy Linki zewnętrzne Falkenstein auf Burgen-Austria. burgen-austria.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-29)]. Marktgemeinde Falkenstein Fotos Burg Falkenstein. fotoreport.at. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-04)].
Volksschule Haebergasse

Die Volksschule Haebergasse ist eine Volksschule im 12. Bezirk in Wien. Geschichte Im Haus war bis zur Gründung der Schule im Jahr 1995 das Bezirksmuseum untergebracht. Architektur und Gebäude Das Haus wurde renoviert und zweckmäßig modernisiert. Die Schule hat 14 Klassenzimmer, einen Turnsaal und eine Bibliothek. Angrenzend der Schule ist ein Kindergarten und ein Hort. Pädagogische Arbeit, Ausstattung und Angebote Die Volksschule Haebergasse hat eine Klasse der Vorschulstufe mit 18 Schülern und 13 Klassen der 1 bis 4 Schulstufe mit 305 Schülern. (Stand: 2014/15) Für Kinder berufstätiger Eltern wird die Möglichkeit einer Frühaufsicht von Montag bis Freitag ab 7:15 Uhr geboten. Seit dem Schuljahr 2003/04 arbeiten vier Klassen unserer Schule mit dem Schwerpunkt PAIS (Geschlechtssensible Pädagogik). Im Rahmen dieses Projekte werden manche Stunden, geschlechtshomogen gestaltet. Diese Stunden finden klassenübergreifend statt und in der Gruppe der Buben arbeitet auch ein Lehrer mit. Die Schule ist bei diesem Projekt Pilotschule. Im Winter wird anstelle des Turnunterrichts Eislaufen angeboten. Schwimmen wird nur in der 3. Klasse angeboten. In der Schule werden Workshops zur Gewaltprävention veranstaltet. Von jedem Jahrgang werden etwa sieben Kinder in einer Mehrstufenklasse unterrichtet. Schülern mit nicht deutscher Muttersprache werden integrativ oder in Kleingruppen in serbokroatisch oder türkisch unterrichtet. In jeder Klasse befinden sich zwei Computer, deren Einsatz in den Unterricht einbezogen wird. Die Schule hat keine Tagesbetreuung. Im Jahr 2009 wurde die Schule im Rahmen des Österreichischen Schulpreises mit einem Sonderpreis für „besondere Leistungen auf dem Gebiet der Integration“ ausgezeichnet. Weblinks Webpräsenz Volksschule Haebergasse Einzelnachweise
Estadi Hohe Warte

L'Estadi Hohe Warte (Stadion Hohe Warte) és un estadi de futbol situat al turó Hohe Warte al suburbi de Heiligenstadt, al nord de Viena, capital d'Àustria. És la seu del club First Vienna FC. També hi ha jugat la selecció d'Àustria de rugbi i el Vienna Vikings de futbol americà. Va ser inaugurat el 19 de juny de 1921. Va ser seu habitual de la final de la copa durant els anys vint i la selecció austríaca hi disputà nombrosos partits. El seu rècord d'assistència van ser 85.000 espectadors en un partit contra Itàlia l'any 1923. Fou el principal estadi del país abans de la construcció del Praterstadion el 1931. Referències
Hohe Warte Stadium

Hohe Warte Stadium je víceúčelový stadion na kopci Hohe Warte v Döblingu, 19. obvodu Vídně. Slouží hlavně jako stadion First Vienna FC 1894. Historie Stadion byl otevřen v roce 1921, v té době byl považován za jeden z nejlepších a největších sportovních areálů v kontinentální Evropě. Zápasy rakouské reprezentace, jako byl zápas proti Itálii v roce 1923, sledovalo až kolem 80 000 lidí. Ve 20. letech 20. století se na stadionu také hrály opery a konaly boxerské zápasy. V jednu dobu měl stadion pouze 4 500 míst na sezení, protože tři ze čtyř stran tvoří travnatý val. Aktuálně (k sezóně 2024/25) má stadion 5 500 míst k sezení. V roce 1924 se na Hohe Warte konalo první operní představení pod širým nebem ve Vídni. Pietro Mascagni dirigoval operu Aida. V posledním zápase sezóny 2015/16 proti ASK Ebreichsdorf (1:4) dne 27. května 2016 fanoušci First Vienna na východní tribuně zrežírovali scénu z videohry Super Mario, byla připravována celé týdny. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hohe Warte Stadium na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hohe Warte Stadium na Wikimedia Commons