NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heiterwanger See

Der Heiterwanger See liegt nur etwas nordöstlich der Gemeinde Heiterwang bzw. südöstlich von Reutte im Bezirk Reutte, Tirol, Österreich innerhalb der Ammergauer Alpen. Der See ist 1,37 km² groß und maximal 60 m tief, hat zwei oberirdische Zuflüsse und einen Abfluss (300 m langer Verbindungskanal zum Plansee). Er wird zusammen mit dem Plansee von den Elektrizitätswerken Reutte als Speicher genutzt und im Winterhalbjahr abgesenkt. Die geringen Biomassen von Schwebealgen und die hohen Sichttiefen (bis zu 15 m) belegen Nährstoffarmut und damit einen ausgezeichneten Gewässerzustand. Der Fischreichtum des Sees war weit und breit bekannt, und die Fischereirechte wechselten oft ab. Auch Kaiser Maximilian I. war oft am Heiterwanger- und Plansee zum Fischen und Jagen. Auf Heiterwanger und Plansee verkehrt eine der höchstgelegenen kommerziellen Schifffahrtslinien in Österreich, die von Ende Mai bis in den Herbst Rundfahrten anbietet. Zustiegsstellen sind bei den drei Hotels „Fischer am See“, „Forelle“ und „Seespitze“. Weblinks Land Tirol – Gewässerqualität
Heiterwanger See

Lake Heiterwang is a lake in the Tirol, Austria, located at 47°27′30″N 10°46′50″E. Its surface is approximately 1.37 km2 and its maximum depth is 61 metres. It is well-known that Heiterwanger See is good for fishing. Kaiser Maximilian I of Austria often fished here. Together with Plansee, this lake forms the second largest body of water in Tirol. References
Heiterwanger See

De Heiterwanger See is een meer in de Ammergauer Alpen in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. Het ligt iets ten noordoosten van Heiterwang en ten zuidoosten van Reutte. Het meer, gelegen op 976 meter hoogte, heeft een oppervlakte van 1,37 km² en kent een maximale diepte van 61 meter. Twee riviertjes zijn verantwoordelijk voor de toevoer van water naar het meer. De afvoer van water verloopt langs een 300 meter lang kanaal naar de nabijgelegen Plansee. De Heiterwanger See wordt samen met de Plansee gebruikt als stuwmeer voor het opwekken van elektriciteit. Het meer is lange tijd bekend geweest vanwege de vissenrijkdom. De visserijrechten wisselden meerdere malen van eigenaar. Ook keizer Maximiliaan I was regelmatig bij de Heiterwanger See en de Plansee aan het vissen of op jacht.
Heiterwanger See

Heiterwanger See är en sjö i Österrike. Den ligger i förbundslandet Tyrolen, i den västra delen av landet, 400 km väster om huvudstaden Wien. Heiterwanger See ligger 976 meter över havet. Arean är 1,4 kvadratkilometer. I omgivningarna runt Heiterwanger See växer i huvudsak barrskog. Runt Heiterwanger See är det ganska glesbefolkat, med 29 invånare per kvadratkilometer. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Heiterwanger See.
Minoritský kostel (Vídeň)

Kostel Panny Marie Sněžné ve Vídni, známější spíše jako minoritský kostel (německy Minoritenkirche) je římskokatolický kostel na vídeňském náměstí Minoritenplatz v 1. vídeňském městském okrese Innere Stadt. V červnu 2021 byl kostel darován Kněžskému bratrstvu svatého Pia X. (FSSPX). Dějiny Minorité neboli menší bratři (fratres minores) jsou původní označení pro Františkániy. V roce 1224 sem byli poslaní samým zakladatelem řádu, sv. Františkem z Assisi a přijati vévodou Leopoldem VI. Zde založili první vídeňský Minoritský klášter. Po velkém požáru v roce 1275 položil český král Přemysl Otakar II. základní kámen nového kostela, jednoho z prvních gotických kostelů ve východních zemích Rakouského vévodství. Po smrti Přemysla Otakara v bitvě na Moravském poli († 26. 8. 1278) zde bylo po mnoho týdnů v boční kapli vystavené jeho mrtvé tělo. Jeho srdce je zazděné za hlavním oltářem. Významných změn doznal kostel za panování prvních Habsburků. Blanka Francouzská, manželka rakouského vévody Rudolfa III. Habsburského, pozdějšího českého krále, nechala v severní části lodi přistavět kapli zasvěcenou svému dědovi sv. Ludvíkovi, jež byla dokončena roku 1328. Na počátku 19. století byla vytvořena mozaiková kopie obrazu Poslední večeře Páně od Leonarda da Vinci, která byla v letech 1845-1847 instalována v minoritském kostele. Kousek napravo od obrazu stojí socha uherského krále Štěpána I. Svatého. Ta byla po mnoho let označována jako socha Přemysla Otakara II. Při nových výzkumech sochy ale studenti objevili na lemu roucha uherský znak. Na Minoritském náměstí stojí u východní strany kostela umělecká socha sv. Františka z Assisi – zakladatele žebravého řádu františkánů. Hrobky V interiéru Minoritského kostela se nachází hrobka věhlasného italského libretisty Pietra Metastasia, jehož ostatky však byly přeneseny do Michaelerkirche. K poslednímu odpočinku zde byly také uloženy Anežka Bádenská, Blanka Francouzská, Isabela Aragonská a Markéta Tyrolská „Pyskatá“. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Panny Marie Sněžné ve Vídni na Wikimedia Commons
Minoritenkirche

La Minoritenkirche o iglesia de los Frailes Menores, formalmente llamada Italienische Nationalkirche Maria Schnee (en español: Iglesia Nacional Italiana de María de las Nieves), es una iglesia gótica del Innere Stadt (primer distrito) de Viena (Austria).​ Historia Los terrenos donde se ubica fueron otorgados en 1224 a los seguidores de San Francisco de Asís, poniendo su primera piedra el rey Óscar II de Bohemia en 1276. Fue completada en 1350. Su torre y algunas partes del tejado fueron dañadas durante la I Guerra Austro-Turca, siendo arreglada posteriormente y vuelta a dañar en la II Guerra Austro-Turca. De hecho, algún agujero de cañonazo permanece aún en la fachada. Queriendo congraciarse con sus súbditos italianos, el emperador José II otorgó esta iglesia a Italia, quien la posee hasta la actualidad. Los italianos fueron quienes le añadieron el nombre de Maria Schnee ("María de las Nieves") por una capilla próxima que ostentaban y que ya fue destruida. Desde entonces, la Congregación Italiana de Viena y el Gobierno de Italia ostentan su propiedad, dedicándose esta iglesia a actividades relacionadas con este país y al culto en idioma italiano. Personas destacadas Algunos de los italianos residentes en Viena más notables de su historia, pertenecieron a la Congregación Italiana de la Minoritenkirche, y ayudaron a acrecentar su patrimonio y actividad. Destacan Pietro Metastasio, Lorenzo Da Ponte o Antonio Salieri, cuyo funeral se celebró en esta iglesia, en 1825. Monumentos El Monumento a Pietro Metastasio, hecho por Luccardi, fue erigido en memoria del "Poeta Laureado" en 1855. Junto a él aparecen el papa Pío VI, bendiciéndole, y el compositor Salieri, detrás del cual se sitúan Mozart y Haydn. Una copia de La última cena de Leonardo da Vinci de enormes dimensiones, situada en esta iglesia, sirvió de guía para la reconstrucción de la original casi destruida durante la Segunda Guerra Mundial. Curiosidades Si bien son aún visibles varias bolas de cañón que agujerearon su fachada durante la II Guerra Austro-Turca, la iglesia salió totalmente indemne de la II Guerra Mundial. Durante su periodo en Viena como artista callejero, Adolf Hitler demostró estar enamorado de esta construcción, siendo una de sus pinturas más célebres una acuarela de la Minoritenkirche de 1910. La pintura es mencionada en varias ocasiones en la novela "Deadeye Dick" de Kurt Vonnegut. Imágenes Notas Enlaces externos Grabación del Requiem de Salieri interpretado por Ernesto Monsalve al frente del Coro y la Orquesta de la Minoritenkirche en el aniversario de la muerte del compositor [1]
Église des Frères mineurs (Vienne)

L'église des Frères mineurs (en allemand : Minoritenkirche) ou église Notre-Dame-des-Neiges est une église catholique située dans le Ierarrondissement de Vienne. L'église actuelle, construite en style gothique français, date de 1339. Joseph II en fit présent ad æternum à la communauté italienne de Vienne. Depuis 2021, l’église appartient à la Fraternité sacerdotale Saint-Pie-X qui est attachée à la célébration de la messe tridentine. Historique De retour des Croisades, le duc Léopold de Babenberg s'arrête à Assise en 1219 pour exprimer à saint François son désir d'avoir chez lui des Frères mineurs franciscains à Vienne. Les Pères Albert de Pise, Jean de Carpi, Martin de Milan et Jacques de Trévise partent alors pour Vienne. Ils fondent un sanctuaire sur le site aux environs de 1224 et s'installent dans l'église Sainte-Catherine-de-Sienne près de la Cour où réside le duc. L'église est bientôt nommée par les Viennois l'église italienne et, vers 1260, cent cinquante franciscains sont déjà à l'œuvre. Ils sont aidés par les représentants des familles aristocratiques, comme les princes de Liechtenstein et les Médicis, les Ricasoli, les Cavalcanti, les Stampa, etc. qui font enterrer les leurs dans l'église. Les franciscains sont aussi chargés de chaires à l'université de Vienne. La guerre entre les Autrichiens et les Ottomans provoque des destructions et, en 1276, l'église est incendiée. Le clocher pyramidal perdit sa flèche lors du siège ottoman de 1683. Ottokar II de Bohême et seigneur d'Autriche pose la première pierre d'une nouvelle église qui est construite selon les plans du frère Jacques de Paris, dans le plus pur style gothique français. La crucifixion du portail principal aurait été sculptée par Jacques de Paris vers 1350. La duchesse Blanche (nièce de saint Louis) exprime le désir d'un chœur suffisamment majestueux pour recueillir la cœur du roi de France, tertiaire franciscain. Construit plus tard, il sera malheureusement détruit par un incendie et seuls subsistent les fondations. Remaniée dans le style baroque, l'église retrouva son aspect gothique à la fin du XVIIIe siècle. L'église des Franciscains est appelée officiellement église des Italiens, lorsque Joseph II l'attribue ad æternum à cette nation. On y remarque une copie en mosaïque de La Cène de Léonard de Vinci, faite par Giacomo Raffaelli, pendant le séjour de Napoléon à Vienne. Napoléon l'avait commandé à l'artiste dans le but de l'installer à Milan dans le réfectoire de Sainte-Marie-des-Grâces à la place de l'original qu'il comptait rapporter à Paris. Les Habsbourg l'achetèrent après la défaite de Waterloo en 1815. À côté se trouve le tombeau du poète italien Pietro Metastasio et un bas-relief de la Vierge sculpté par Antonio Rossellino. L'aile sud contient une fresque estompée de saint François d'Assise (XVe siècle). Il y a encore des messes le dimanche en italien dans cette église[réf. nécessaire]. Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Vienne
Minorietenkerk

De Minorietenkerk (Duits: Minoritenkirche) is een kerkgebouw in het centrum van Wenen. De minorieten zijn minderbroeders (franciscaner monniken). De kerk ligt op het Minoritenplatz, in het eerste district (Innere Stadt). De eerste steen voor deze kerk werd gelegd in 1275 door Ottokar II van Bohemen. De kerk werd opgetrokken in de buurt van de stadsmuur, waar zich tegenwoordig de Ringstraße bevindt. Het Ludwigschor werd gebouwd tussen 1316 en 1328. Dit koor werd in de 18e eeuw afgebroken; men kan de omtrekken ervan nog zien in een muurtje. De kerk kwam gereed in 1350. Het gebouw is opgetrokken in de stijl van de Franse gotiek. In het middenportaal bevindt zich een 13e-eeuws timpaanreliëf, dat ook Franse invloeden vertoont. De oostfaçade van de kerk wordt gedomineerd door een slanke toren. Bij het tweede beleg van Wenen door de Turken in 1683 werd de torenspits verwoest. Er werd een vlak dak op de toren geplaatst. In 1782 moesten de minorieten hun kerk en klooster verlaten bij decreet van keizer Jozef II. Zij werden verplicht om in een kloostergebouw in de Alser Straße te trekken, om de ziekenzorg in een daarbij gelegen ziekenhuis over te nemen. Jozef II schonk het kerkgebouw aan de Italiaanse gemeenschap. De Italianen gaven de kerk de naam Maria delle Nevi (Maria Schnee). Aan het eind van de 18e eeuw werden de kloostergebouwen afgebroken. Aan het begin van de 20e eeuw werden een sacristie en een arcadengang aan de kerk toegevoegd. De kerk bestaat uit 3 schepen van gelijke hoogte, die overdekt zijn met kruisribgewelven. In de kerk bevindt zich een mozaïekkopie van Het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci door Giacomo Rafaelli uit het begin van de 19e eeuw. Broederschap Sint Pius X vanaf 29 juni 2021 is de Broederschap Sint Pius X eigenaar van de kerk en vanaf 3 juni 2022 ook de enige gebruiker Bronnen, noten en/of referenties Wien: Eine Kirche für die SFFPX!
Jesuit Church, Vienna

The Jesuit Church (German: Jesuitenkirche), also known as the University Church (German: Universitätskirche), is a two-floor, double-tower church in Vienna, Austria. Influenced by early Baroque principles, the church was remodeled by Andrea Pozzo between 1703 and 1705. The Jesuit Church is located on Dr. Ignaz Seipel-Platz, immediately adjacent to the old University of Vienna buildings. History The Jesuit Church was built between 1623 and 1627 on the site of an earlier chapel, at the time when the Jesuits merged their own college with the University of Vienna's philosophy and theology faculty. The emperor broke ground for both college and church, with the church itself dedicated to Saints Ignatius Loyola and Francis Xavier. In 1703, Brother Andrea Pozzo, S.J., an architect, painter, and sculptor, and a master in the quadratura, was requested by Emperor Leopold I to redecorate the church. He added twin towers and reworked the façade in an early Baroque style with narrow horizontal and vertical sections. The design of the windows, narrow niches (with statues), and the small central part of the façade deviate from the Baroque style of the towers. Pozzo died unexpectedly in 1709, just before he was to move to Venice, and was buried in the church. After the completion of the work, the church was re-dedicated to the Assumption of Mary. Interior Despite its relatively austere exterior, the interior is remarkably opulent with ersatz marble pillars, gilding and a number of allegorical ceiling frescoes. The semicircular vault ceiling was divided in four bays with paintings in perspective, using illusionary techniques. Executed by Andrea Pozzo in 1703, the remarkable trompe-l'œil dome, painted on a flat part of the ceiling, is a masterpiece. Immediately adjacent is the Aula (great hall) of the Vienna's university, where Beethoven's Seventh Symphony had its premiere. See also List of Jesuit sites References Citations Bibliography External links "Geschichte der Jesuiten im 1. Wiener Bezirk" (in German). Jesuiten Wien 1. Archived from the original on 2 June 2008. Retrieved 12 December 2007.
Iglesia de los Jesuitas (Viena)

La Iglesia de los Jesuitas (en alemán: Jesuitenkirche), también conocida como Iglesia de la Universidad (en alemán: Universitätskirche), es una iglesia de dos plantas y doble torre situada en Viena, Austria. Influenciada por los principios del barroco temprano, la iglesia fue remodelada por Andrea Pozzo entre 1703 y 1705. La iglesia de los jesuitas se encuentra en la Dr. Ignaz Seipel-Platz, junto a los edificios de la antigua Universidad de Viena. La iglesia de los jesuitas se construyó entre 1623 y 1627 en el emplazamiento de una capilla anterior. Fue durante el periodo en que los jesuitas fusionaron su propio colegio con la facultad de filosofía y teología de la Universidad de Viena. El emperador puso la primera piedra tanto del colegio como de la iglesia, y esta se dedicó a los santos Ignacio de Loyola y Francisco Javier. En 1703, el emperador Leopoldo I encargó al hermano Andrea Pozzo, S.J., arquitecto, pintor, escultor y maestro en cuadratura, la redecoración de la iglesia. Añadió dos torres gemelas y rediseñó la fachada en un estilo barroco temprano con estrechas secciones horizontales y verticales. El diseño de las ventanas, los nichos estrechos (con estatuas) y la pequeña parte central de la fachada se desvían del estilo barroco de las torres. Pozzo murió inesperadamente en 1709, justo antes de trasladarse a Venecia, y fue enterrado en la iglesia.​ Tras la finalización de las obras, la iglesia se volvió a dedicar a la Asunción de María. Interior La sala longitudinal original se rediseñó para convertirla en una sala central muy popular a principios del siglo XVIII. A pesar de su reconocible diseño barroco temprano, la sala se presenta con formas del alto barroco. ​​ Aunque el exterior es relativamente austero, el interior es extraordinariamente opulento, con falsos pilares de mármol, dorados y varios frescos alegóricos en el techo. El techo de bóveda semicircular se dividió en cuatro tramos con pinturas en perspectiva, utilizando técnicas ilusionistas. Realizada por Andrea Pozzo en 1703, la notable cúpula en trampantojo, pintada en una parte plana del techo, es una obra maestra.​ Literatura Reitsamer, H.; Schörghofer, G.; Böhm, K. (1999). Jesuitenkirche - Universitätskirche, Wien. Christliche Kunststätten Österreichs (en alemán). Verlag St. Peter. Consultado el 12 de mayo de 2024. Planet, L. (2020). Lonely Planet Vienna. Travel Guide (en inglés). Lonely Planet Global Limited. ISBN 978-1-78868-976-2. Consultado el 12 de mayo de 2024. Referencias Enlaces externos Sitio web oficial
Église des Jésuites de Vienne

L'église des Jésuites (Jesuitenkirche ou Universitätskirche), d'abord dédiée à saint Ignace de Loyola et à saint François-Xavier, puis à partir du XVIIIe siècle à Notre-Dame de l'Assomption, est une église jésuite à deux tours, de style baroque précoce, réaménagée par le frère jésuite Andrea Pozzo en 1703-1705, située à Vienne. Elle se trouve à côté de l'université de Vienne, d'où son second nom d'Universitätskirche (église de l'Université). Histoire L'église des Jésuites est construite entre 1623 et 1627 à l'emplacement d'une ancienne chapelle, à l'époque où la Compagnie de Jésus fusionne son propre collège de Vienne avec les facultés de philosophie et de théologie de l'Université de Vienne. L'église est d'abord dédiée au fondateur de la Compagnie, saint Ignace de Loyola, et à son premier missionnaire, saint François-Xavier. Andrea Pozzo est invité par l'empereur Léopold Ier à réaménager l'église en 1703. Il reconstruit la façade en style baroque et l'église est dédiée à l'Assomption de la Bienheureuse Vierge Marie. La Compagnie de Jésus est supprimée en 1773. Les jésuites retrouvent le droit d'enseigner et de prêcher à Vienne en 1856. Intérieur L'intérieur de l'église richement orné contraste avec la façade plus austère. Piliers de faux marbre, colonnes torsadées ou corinthiennes à chapiteaux dorés, angelots dorés, fresques exubérantes, volutes et une grande coupole en trompe-l'œil forment un vocabulaire architectural à la gloire de l'Église triomphante d'après la Contre-Réforme. Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail du baroque Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Compagnie de Jésus Portail de Vienne
Chiesa dei Gesuiti (Vienna)

La Jesuitenkirche (chiesa dei gesuiti), nota anche come Universitätskirche (chiesa dell'università) è una chiesa ricchissima di decorazioni che si trova a Vienna, (Austria) in piazza Dr. Ignaz Seipel, immediatamente adiacente agli edifici della vecchia università cittadina. Storia e descrizione La Jesuitenkirche fu costruita tra il 1623 e il 1627 al posto di un'antica cappella, al tempo in cui i gesuiti unirono il loro collegio con la facoltà di filosofia e teologia dell'università di Vienna. L'imperatore diede inizio ai lavori sia per la costruzione del collegio sia per quella della chiesa, quest'ultima dedicata ai santi Ignazio di Loyola e Francisco Xavier. Nel 1703 il fratello gesuita Andrea Pozzo aggiunse due torri gemelle e rielaborò la facciata in stile barocco. La chiesa fu poi ridedicata all'Assunzione di Maria. Nonostante il suo aspetto esteriore relativamente austero, l'interno è straordinariamente lussuoso, con colonne di marmo surrogato, dorature, diversi affreschi allegorici e straordinarie cupole a soffitto in stile trompe-l'œil. Immediatamente accanto si trova l'Aula, luogo che vide la prima dell'oratorio di Haydn Die Schöpfung (La Creazione) e della Settima Sinfonia di Beethoven. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa dei Gesuiti Collegamenti esterni Sito ufficiale, su jesuitenwien1.at. Chiesa dei Gesuiti, su archINFORM.
Jezuïetenkerk (Wenen)

De Jezuïtenkerk of Universiteitskerk in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen is een 18e-eeuws kerkgebouw aan het Ignaz-Seipel-Platz in de oude universiteitswijk in de binnenstad van Wenen. Het kerkgebouw is ontworpen door Andrea Pozzo en gebouwd onder zijn leiding tussen 1703 en 1705. Het kerkgebouw heeft een hoge façade. Het interieur heeft marmeren zuilen voor de kapellen en plafondfresco's die getuigen over het feit dat de jezuïeten niet bang waren een standpunt in te nemen. Ze waren een drijvende kracht in de Contrareformatie. De reden dat de jezuïeten zich op deze plek vestigden is dat ze vlak bij de Universiteit van Wenen wilden zitten, nu de Oude Universiteit genoemd. De jezuïeten vestigden zich hier in 1620.
Kościół Jezuitów w Wiedniu

Kościół Jezuitów (niem. Jesuitenkirche), znany również jako Kościół Uniwersytecki (niem. Universitätskirche) – barokowa świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w Wiedniu. Została wzniesiona w latach 1623–1631, a następnie przebudowana w latach 1703–1705 według projektu Andrei del Pozza. Historia W 1550 roku Ferdynand I Habsburg zwrócił się do Ignacego Loyoli z prośbą o wysłanie do Wiednia dwóch teologów, którzy mieli wykładać na Uniwersytecie Wiedeńskim. Pierwsi jezuici przybyli tam w 1551 roku, a rok później dotarł Piotr Kanizjusz, który na polecenie monarchy opracował katechizm. W 1623 roku jezuici przejęli katedry nauk humanistycznych, filozoficznych i teologicznych oraz rozpoczęli budowę kościoła uniwersyteckiego. Ukończoną świątynię konsekrował w 1631 roku kard. Franz von Dietrichstein. W latach 1703–1705 kościół przebudowano według projektu Andrei del Pozza. Po kasacie zakonu w 1773 roku kompleks przeszedł na własność państwa. Świątynia służyła następnie jako kościół garnizonowy lub filialny miejskiej parafii. W 1827 roku wnętrze przebudowano według projektu Johanna Petera Kraffta. W 1856 roku cesarz Franciszek Józef I przywrócił kompleks jezuitom. Wnętrze kościoła remontowano w latach 1896–1914, natomiast w latach 1986–1998 świątynię poddano kompleksowej renowacji. Ponowne otwarcie nastąpiło 14 maja 1998 roku. Architektura i wyposażenie Świątynia jest barokowa, jednonawowa, z kaplicami bocznymi po obu stronach nawy. Kaplice po lewej stronie poświęcone są: św. Katarzynie (kaplica Wydziału Filozofii), św. Stanisławowi Kostce, Aniołom Stróżom i św. Ignacemu Loyoli, natomiast kaplice po prawej stronie – Ukrzyżowaniu Pańskiemu (kaplica Wydziału Teologii), św. Annie, św. Leopoldowi i św. Józefowi. Autorem dekoracji malarskich wewnątrz kościoła był Andrea del Pozzo. Freski na sklepieniu przedstawiają sceny pokłonu pasterzy, upadku demonów, triumfu aniołów oraz odpoczynku Świętej Rodziny podczas ucieczki do Egiptu. Fresk Trójcy Świętej koresponduje ze sceną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przedstawioną na obrazie w ołtarzu głównym. Na sklepieniu namalowano również iluzoryczną kopułę. Ołtarz celebracyjny, ambonę posoborową i sedilię wykonał w 2004 roku austriacki artysta Manfred Erjautz. Zostały one skonstruowane z betonowych płyt i skrzyń, a w kościele ustawiono je w 2006 roku. Erjautz jest również autorem krzyża ołtarzowego wykonanego z klocków Lego. Na skrzyżowaniu belek krzyża umieścił model ciężarówki z otwartymi drzwiami przyczepy, mający przywoływać skojarzenie krzyża ze środkiem transportu. Krzyż został zniszczony w 2008 roku, a część jego elementów skradziono. Erjautz wykonał następnie rekonstrukcję dzieła, którą umieszczono na ambonie. Organy główne wykonał w latach 2003–2004 Hartwig Späth. Instrument składa się z 2745 piszczałek zgrupowanych w 41 głosów. Projektantem prospektu organowego jest Friedmund Hueber. Galeria Przypisy
Biserica Universității din Viena

Biserica Universității din Viena este un monument istoric din Viena. Edificiul a fost construit în stil baroc după planurile arhitectului Andrea Pozzo. Biserica a fost construită în imediata vecinătate a colegiului iezuit, prima clădire a Observatorului Astronomic din Viena, condus de Maximilian Hell. Galerie de imagini Note