NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nauders

Nauders (Reto-Romaans: Danuder) is een gemeente in het district Landeck in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. Het dorp ligt centraal in een groot skigebied. Het dorp ligt op een hoogte van 1394 Meter über Adria, heeft 1516 inwoners (1 april 2009) en meer dan 4200 gastbedden. De gemeente is 90,2 km² groot. De inwoners leven voornamelijk van landbouw en toerisme. Geografie Nauders ligt in een hoogdal boven het Inndal tussen de Finstermünzpass in het noorden en de Reschenpass in het zuiden en behoort geografisch gezien tot de Vinschgau. Op het drielandenpunt op een hoogte van 2179 meter in het zuidwestelijke punt van de gemeente raken de grenzen van Oostenrijk, Zwitserland en Italië elkaar. Ten zuidwesten van Nauders liggen de Grünsee en de Schwarze See. Buurgemeenten Ten zuiden van Nauders, net na de Reschenpas in Italië ligt het buurdorp Reschen (It. Resia), dat tot de gemeente Graun im Vinschgau behoort. Het dorp ligt net ten noorden van de Reschensee. Ten noorden van Nauders ligt Pfunds. Deze plaats ligt op een kruising van 3 wegen: de weg richting Landeck, richting Samnaun en richting Nauders. Westelijk van Nauders ligt het kleine dorp Martina met 114 inwoners. Dit dorpje ligt in Zwitserland en is onderdeel van de gemeente Valsot in het kanton Graubünden. Bezienswaardigheden Tussen de oude en de nieuwe Reschenstraße staat de burcht Naudersberg aan de zuidkant van het dorp op een hoogte het herkenningsteken van Nauders. De burcht bestaat al minstens sinds de 13e eeuw, toen de graven van Tirol hier heersten. Aartshertog Sigismund, en later keizer Maximiliaan hebben de burcht tot een vesting met torens en poort laten verbouwen. In de 15e eeuw was het gebied namelijk nogal eens het strijdtoneel als omstreden landsgrens tussen de Tirolers en de Engadiner "Bündnern". Voor de burcht staat de heilige Boom van Nauders. Deze kleine kapel aan de voet van de Naudersberg is gewijd aan de heilige Leonhard (beschermheilige van het vee). Aan de oostkant van het vaak gebrandschatte Nauders verraadt de parochiekerk (1512) haar aanwezigheid door haar hoge slanke toren met rode torenspits. Wintersportgebied Het skigebied Bergkastel bestaat uit: Omliggende bergen Bergen om Nauders grenzen in het noordoosten aan de Ötztaler Alpen met de Tscheyegg (2.666 m) en de Gueserkopf (2.850 m), in het oosten liggen de Kleine Schafkopf (2.742 m) en de Piengkopf (2.792 m). In het zuidoosten de Großer Schafkopf (2.998 m), Mautaunkopf (2.892 m), Plamorter Spitze (2.982 m), Klopaierspitze (2.918 m) en Bergkastelspitze (2.912 m) het grensgebied naar Italië. De Piz Lad (2.808 m) - der Nauderer Hausberg - behoort tot de Sesvennagroep en ligt niet binnen de gemeente maar op de grens van Zwitserland en Italië. Geboren Carl Blaas (1815-1894), kunstschilder Externe links Nauders Skigebied Rechenpass
Nauders

Nauders (rm. Danuder) – gmina w Austrii, w kraju związkowym Tyrol, w powiecie Landeck. Leży niedaleko przełęczy Reschen w Alpach Retyckich, przy drodze krajowej B185. Obszar gminy wynosi 90,29 km². Większość osób zajmuje się rolnictwem i turystyką (przede wszystkim w sezonie zimowym). Niedaleko Nauders, leży włoska gmina Resia, sąsiednią gminą jest Pfunds, zaś na południowy zachód od Nauders znajduje się wieś Martina ze 114 mieszkańcami, dokładnie na granicy ze Szwajcarią. Nauders położone jest nad dawną rzymską drogą Via Claudia Augusta, która prowadziła do Augsburga. W gminie znajdują się kościół farny św. Walentego (Hl. Valentin), zamek Naudersberg. Wokół Nauders leżą następujące szczyty: Bergkastelspitze (2 912 m) Grosser Schafkopf (2 998 m) Gueserkopf (2 850 m) Kleiner Schafkopf (2 742 m) Klopaierspitze (2 918 m) Piengkopf (2 792 m) Piz Lad (2 808 m) Plamorter Spitze (2 982 m) Tscheyegg (2 666 m) Osoby urodzone w Nauders Karl de Blaas (1815-1894) - malarz Joseph Kleinhanns (1774-1853) - niewidomy rzeźbiarz. Hans Tschiggfrey (1904-1963) - polityk
Nauders

Nauders (em romanche: Danuder; em italiano: Nodrio) é uma comuna no distrito de Landeck, no estado do Tirol, Áustria. Situa-se a 29 km ao sul da cidade de Landeck. Coomo está próxima às fronteiras com a Itália e a Suíça, ao fim da Segunda Guerra Mundial, numerosos oficiais nazistas passaram em fuga por Nauders, para escapar de uma eventual prisão. Referências
Наудерс

Наудерс (нем. Nauders) — коммуна в Австрии, в федеральной земле Тироль. Входит в состав округа Ландек. Площадь общины составляет 90,31 км², население — 1543 человека (1 января 2021), плотность населения — 17 чел./км². Официальный код — 70615. Население Политическая ситуация Бургомистр коммуны — Роберт Майр (местный блок) по результатам выборов 2004 года. Совет представителей коммуны (нем. Gemeinderat) состоит из 13 мест. местный список: 5 мест. местный блок: 4 места. местный блок: 4 места. Известные уроженцы Блаас, Карл фон (1815—1894) — австрийский художник. Фотографии Примечания Ссылки Официальная страница (нем.)
Наудерс

Наудерс (нім. Nauders) — громада округу Ландек у землі Тіроль, Австрія. Наудерс лежить на висоті 1394 м над рівнем моря і займає площу 90,3 км². Громада налічує 1558 мешканців. Густота населення 17/км². Адреса управління громади: Nauders 221, 6543 Nauders. Клімат Громада знаходиться у зоні, котра характеризується кліматом полярних пустель. Найтепліший місяць — липень із середньою температурою 14.3 °C (57.7 °F). Найхолодніший місяць — січень, із середньою температурою -4.1 °С (24.6 °F). Література Landeck, Nauders, Samnaungruppe (Landkarte). KOMPASS-Karten, Innsbruck (März 2006), ISBN 3-85491-048-7. Примітки
Chrám svatého Mikuláše (Vídeň)

Ruský pravoslavný chrám sv. Mikuláše ve Vídni, (německy Russisch-Orthodoxe Kathedrale zum heiligen Nikolaus, rusky Кафедральный собор Святителя Николая в Вене, je pozdně historický kostel ve 3. vídeňském městském okrese Landstraße. Chrám je zároveň sídlem ruské pravoslavné obce ve Vídni a od roku 1962 také eparchie. Dějiny Chrám byl vystavěn v letech 1893–99 podle plánů Grigorije Ivanoviče Kotova italským architektem Luigim Giacomellim jako chrám při velvyslanectví. Značnou část prostředků na výstavbu (400 000 rublů) poskytl ruský car Alexandr III. Chrám byl vysvěcen 4. (17.) dubna 1899 se zasvěcením svatému Mikuláši Divotvorci. Od roku 1946 je chrám sídlem biskupa vídeňské eparchie, jako diecéze podřazená moskevskému patriarchovi. Prvním biskupem byl v letech 1946–1948 Sergij (Koroljov). Architektura Chrám je stavba o pěti kupolích, jedné hlavní a čtyř postranních, v podobě tradičních ruských sakrálních staveb. Interiér je rozdělen na dolní a horní chrám: patronem horního chráme je svatý Mikuláš, patron spodní části je svatý velkokníže Alexandr Něvský. V letech 2003 až 2008 byl chrám celkově renovován. Místo plánované oslavy u příležitosti znovuvysvěcení chrámu se 21. prosince 2008 konala vzpomínková bohoslužba za zesnulého patriarchu celé Rusi, Alexije II. V těsném sousedství chrámu se nachází ruské velvyslanectví. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Russisch-orthodoxe Kathedrale (Wien) na německé Wikipedii. Literatura Dehio Wien. II. bis IX. und XX. Bezirk, nakl. Anton Schroll Wien, rok 1993, ISBN 3-7031-0680-8, str. 63–64 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám svatého Mikuláše na Wikimedia Commons Oficiální stránky Dějiny chrámu sv. Mikuláše ve Vídni (nikolsobor.org)
Russisch-orthodoxe Kathedrale (Wien)

Die Russisch-Orthodoxe Kathedrale zum heiligen Nikolaus (russisch Кафедральный собор Святителя Николая в Вене) ist eine späthistoristische Kirche im 3. Wiener Gemeindebezirk, Jaurèsgasse 2. Sie ist der Sitz der russisch-orthodoxen Gemeinde Wiens und seit 1962 Eparchie. Sie wurde 1893–99 nach Plänen von Grigori Iwanowitsch Kotow vom italo-österreichischen Architekten Luigi Giacomelli als Botschaftskirche erbaut. Ein großer Teil der Baukosten (400.000 Rubel) wurde durch eine Spende von Zar Alexander III. aufgebracht. Die Weihe der Kathedrale zum heiligen Nikolaus wurde am 4. (17.) April 1899 vorgenommen. Mit Beginn des Ersten Weltkriegs wurde die Kirche geschlossen und der Obhut des neutralen Spanien unterstellt. Ab 1924, dem Jahr, in dem die Sowjetunion und Österreich diplomatische Beziehungen aufnahmen, wurde das Kirchengebäude der sowjetischen Botschaft angegliedert, jedoch diente es während der Periode des Stalinismus zunächst nur als Lagerraum. Während des Zweiten Weltkriegs wurde die Kirche der Reichsmusikhochschule Wien zur Nutzung übertragen. Ab 1945 wurde jedoch die Kirche mit Unterstützung der sowjetischen Militärkommandantur wieder für die Gläubigen zugänglich und 1947 durch die Rote Armee auch eine neue Hauptglocke gestiftet. Seit 1962 ist das Gotteshaus Bischofssitz der Eparchie für Wien und Österreich, die als Diözese dem Moskauer Patriarchat unterstellt ist. Die Kirche ist ein Fünfkuppelbau in den traditionellen Formen der russischen Sakralarchitektur. Das Innere ist in eine Unter- und Oberkirche geteilt: Patron der Oberkirche ist der heilige Nikolaus, Patron der Unterkirche ist der heilige Großfürst Alexander Newski. Von 2003 bis 2008 wurde die Kathedrale umfassend renoviert; an Stelle der geplanten Feier zur Wiedereinweihung fand am 21. Dezember 2008 ein Gedenkgottesdienst für den verstorbenen Patriarchen Alexius II. statt. Der zuvor kahle Innenraum des Gotteshauses wurde 2006–2008 von dem führenden Moskauer Ikonenmaler Archimandrit Zinon und einigen Mitarbeitern mit Wandmalereien im traditionellen byzantinischen Stil neu gestaltet. Von Zinon stammt auch die neue Ikonostase. Direkt neben der Kathedrale liegt die Russische Botschaft. Die Kirche verfügt über zehn Glocken, die nach russischer Art nur angeschlagen werden. Die größte Glocke von ihnen dient dem Stundenschlag. Es ist das größte russisch-orthodoxe Geläut Österreichs. Die Glocke 1 soll aus erbeuteten Kanonen der Deutschen Wehrmacht gegossen worden sein. Literatur Dehio Wien. II. bis IX. und XX. Bezirk. Anton Schroll, Wien 1993, ISBN 3-7031-0680-8, S. 63–64. Weblinks Website der Kathedrale Einzelnachweise
Cathédrale Saint-Nicolas de Vienne

La cathédrale Saint-Nicolas de Vienne est une cathédrale russe orthodoxe du diocèse russe orthodoxe de Vienne en Autriche, sous la juridiction de l'Église orthodoxe de Russie. Elle est située dans le IIIe arrondissement de Vienne. Histoire Elle a été construite entre 1893 et 1899 en tant qu'église dépendante de l'ambassade impériale russe à Vienne. L'empereur Alexandre III en fut l'un des principaux donateurs. Elle a été construite par un architecte italien, Luigi Giacomelli, selon les plans de l'architecte russe Grigory Kotov. Elle comporte une église supérieure, consacrée à saint Nicolas, et une église inférieure, consacrée à saint Alexandre Nevsky. Elle est devenue cathédrale en 1962. Elle a été restaurée de 2003 à 2008. L'ambassade de Russie se situe juste à proximité. Notes et références Liens externes (de + ru) Site officiel de la cathédrale (de) Histoire de la cathédrale Saint-Nicolas (nikolsobor.org) Portail de l’architecture chrétienne Portail de Vienne Portail du christianisme orthodoxe
Kathedraal van de Heilige Nicolaas (Wenen)

De Kathedraal van de Heilige Nicolaas (Duits: Russisch-Orthodoxe Kathedrale zum heiligen Nikolaus; Russisch: Собо́р святи́теля Никола́я Чудотво́рца, Sobor svjatitelja Nikolaja Tsjoedotvortsa, lett. Kathedraal van de heilige Nicolaas de Wonderdoener) is een Russisch-orthodoxe kerk in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. Geschiedenis De kerk werd in de jaren 1893-1899 naar het ontwerp van Grigori Ivanovitsj Kotov door de Italiaanse architect Luigi Giacomelli als kerk voor de in 1872–73 gebouwde ambassade van het keizerrijk Rusland gebouwd. Een groot deel van de bouwkosten (400.000 roebel) werd door een gift van tsaar Alexander III bekostigd. De wijding van de kathedraal vond op 4 april 1899 plaats. Sinds 1962 is de kerk de zetelkerk voor de tot het patriarchaat Moskou behorende eparchie voor Wenen en Oostenrijk. Tussen 2003 en 2008 werd de kathedraal grondig gerenoveerd. In plaats van de geplande plechtigheid van de herwijding vond op 21 december 2008 er een dienst plaats ter nagedachtenis van de overleden patriarch Aleksi II. Direct naast de kathedraal staat de Russische ambassade. Omschrijving Het kerkgebouw is een traditionele Russische kerk met vijf koepels. De kerk wordt verdeeld tussen een beneden- en een bovenkerk. De patroonheilige van de bovenkerk is de heilige Nicolaas, de patroonheilige van de benedenkerk is de heilige grootvorst Alexander Nevski. Externe link (de) (ru) Webpresentatie van de Nicolaaskathedraal
Нікольський собор (Відень)

Собор святителя Миколая Чудотворця — православний храм у місті Відні (3-й район); у даний час кафедральний собор Віденської єпархії Російської православної церкви. Настоятель — протоієрей Володимир (Тищук). Історія Перший храм Перша (Троїцька) церква була перевезена до Відня у 1762 році на прохання посла князя Д. М. Голіцина з Аугсбурга. У храмі був іконостас «на блакитній камці». Церква була розміщена в будинку князя, а потім «в особливій вітальні». У 1781 році церква переїхала в інше, тісне та погано освітлене місце. У 1803 році храм перенесли в нове, більш пристосоване місце, а в 1812 році — в будинок на Вальфішгассе, 5 Сучасний собор Храм побудований як посольський (при російському імператорському посольстві) у 1893—1899 роках за проектом Григорія Івановича Котова італійським архітектором Луїджі Джакомеллі. Значну частину витрат на будівництво (400 000 рублів) склали пожертви імператора Олександра III. Освячений 4 квітня 1899 року архієпископом Холмським і Варшавським Ієронімом. Після початку Першої світової війни, зважаючи на розрив дипломатичних відносин між Росією і Австрією, посольство було закрито, а разом з ним і собор. По встановленні в лютому 1924 року дипломатичних відносин між СРСР і Австрією, храм був переданий у відання громади в юрисдикції лояльного Москві митрополита Євлогія (Георгіївського). Останній, разом зі своїми приходами, перейшов у лютому 1931 року у юрисдикцію Константинопольського патріархату (Західноєвропейський екзархат російських парафій). Після початку Німецько-радянської війни в червні 1941 року, вся нерухомість радянської дипломатичної місії у Відні, включаючи собор, була конфіскована Зовнішньополітичним відомством Третього рейху. 19 травня 1943 року собор був переданий у тимчасове користування громаді РПЦЗ на чолі з полковником у відставці Георгом фон Генюком. Після захоплення Відня радянськими військами в травні 1945 року, храм перейшов у відання Московського патріархату. У 1962 році, через заснування Синодом РПЦ Віденської та Австрійської єпархії, храм став іменуватися кафедральним собором. 19 травня 1969 року парафія собору була визнана юридичною особою. З 1975 року до 1991 року архієпископом (згодом митрополитом) Віденським був Іриней (Зуземіль). З 2003 по 2008 рік у соборі проводилася реставрація, по закінченні якої планувалося освячення оновленого храму. Однак замість нього 21 грудня 2008 року була проведена панахида по покійному Патріарху Алексію II. Архітектура Церква виконана у формах традиційної російської архітектури. У будівлі собору 2 поверхи: верхній храм освячено в ім'я святителя Миколи Чудотворця; нижній — в пам'ять імператора Олександра III, його покровителя благовірного князя Олександра Невського. Поруч з храмом знаходяться адміністративні приміщення єпархії. Примітки Джерела Dehio Wien. II. bis IX. und XX. Bezirk. Anton Schroll. Wien. 1993 (ISBN 3-7031-0680-8) Посилання Офіційний сайт [Архівовано 22 грудня 2008 у Wayback Machine.](рос.)(нім.)(англ.) Невідомі сторінки історії храму Святителя Миколая у Відні На сайті посольства РФ в Австрії.
Jenbach railway station

Jenbach railway station serves the municipality of Jenbach, in the Schwaz district of the Austrian federal state of Tyrol. It is the only station in Austria at which railway lines of three different gauges meet. The most important line leading to Jenbach station is the Austrian Federal Railways (ÖBB) standard gauge Lower Inn Valley railway, which passes through the station. Jenbach also has two terminating narrow gauge lines - the metre gauge Achensee Railway, and the 760 mm (2 ft 5+15⁄16 in) gauge Zillertalbahn. The station is 2,437 metres (7,995 ft) long, has 5 main lines, 7 sidings and 3 private sidings. Connections The Lower Inn Valley Railway connects Jenbach with the main Austrian railway network. It therefore provides fast east-west links from (Budapest–) Vienna, and Salzburg to Innsbruck, Feldkirch and Bregenz or Zürich and Basel, and north-south links from (Berlin-) Munich to Innsbruck, Verona, Milan/Rome/Venice. Additionally there are links from Graz to Innsbruck and Bregenz. The Zillertal is connected at Jenbach, via the Zillertalbahn, with the ÖBB main line. On the Zillertalbahn, there are not only regional trains but also regular steam-hauled special trains, which represent a great attraction, especially for tourists. The Achensee Railway is a pure tourist railway and has no significance for commuter traffic. The roughly 7-kilometre (4.3 mi) long rack railway leads, via two stops, to the Seespitz railway station on the Achensee, and is operated by steam locomotives. In Seespitz, passengers can transfer directly to one of the Achensee ships. Train services The station is served by the following service(s): RailJet services Bregenz - Innsbruck - Salzburg - Linz - St Pölten - Vienna Gallery See also Austrian Federal Railways Achensee Railway Rail transport in Austria Zillertalbahn References Kaiser, Wolfgang (2003). Schmalspurbahn-Paradies Österreich (in German). München: GeraMond. ISBN 978-3-7654-7183-4. Vetter, Klaus J (2007). Die Eisenbahn in Österreich (in German). München: GeraMond. ISBN 978-3-7654-7092-9. External links Austrian Federal Railways - official site Achensee Railway - official site Archived 2010-05-02 at the Wayback Machine Zillertalbahn - official site This article is based upon a translation of the German language version as at August 2010. The original authors can be seen here.
Bahnhof Jenbach

Bahnhof Jenbach vasútállomás Ausztriában, Jenbach városban. Az állomás különlegessége, hogy egyedülálló módon három különböző nyomtávolságú vasútvonal (760 mm, 1000 mm és 1435 mm) is találkozik itt. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Alsó-Inn-völgyi vasútvonal Achensee-vasútvonal Zillertalbahn Forgalom Az állomást érinti a Tiroli S-Bahn két vonala is, továbbá Bregenz és Bécs között közlekedő Railjet járatok is. Busz 8330 Mayrhofen- Zell- Fügen- Jenbach -Schwaz - Innsbruck 8329 Dorfbus Jenbach- Strass im Zillertal - Buch in Tirol 8332 Jenbach - Wiesing - Maurach am Achensee -Pertisau - Achenkirch 4074 Jenbach - Strass im Zillertal /Brixlegg 4111 Brixlegg - Kramsach - Münster - Wiesing - Stans - Schwaz 4119 Jenbach - Buch in Tirol - Schwaz Képgaléria Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Münster-Wiesing railway station Stans bei Schwaz railway station Innsbruck Hauptbahnhof Wörgl Hauptbahnhof Irodalom Kaiser, Wolfgang (2003). Schmalspurbahn-Paradies Österreich (német nyelven). München: GeraMond. ISBN 978-3-7654-7183-4. Vetter, Klaus J (2007). Die Eisenbahn in Österreich (német nyelven). München: GeraMond. ISBN 978-3-7654-7092-9. További információk Az ÖBB hivatalos oldala Az Achenseebahn hivatalos oldala (angolul) A Zillertalbahn hivatalos oldala (angolul)
Stazione di Jenbach

La stazione di Jenbach è un'importante stazione ferroviaria di interscambio del Tirolo in Austria; è interessata da ben tre tipi di scartamento differenti: normale, metrico e bosniaco. La stazione venne realizzata nel 1858 nel corso della realizzazione della direttrice ferroviaria principale di collegamento verso il Brennero e le regioni allora austroungariche del Lombardo-Veneto. Oggi la linea Kufstein-Innsbruck, gestita dalle Ferrovie Federali Austriache è elettrificata a 15 kVolt a corrente alternata e a scartamento normale di 1.435 mm. Nel suo ampio fascio di binari sono compresi anche i binari a scartamento di 1.000 mm della ferrovia turistica con trazione a vapore per il Lago di Achen, la Achenseebahn e quelli a scartamento da 760 mm della Zillertalbahn, a trazione diesel (e a vapore turistica). L'impianto pertanto prevede anche ampie rimesse di ricovero delle locomotive delle due società e officine di manutenzione. I binari per servizio viaggiatori sono 4 per lo scartamento normale, 1 per quello metrico e 1 per quello bosniaco. Galleria d'immagini Voci correlate Ferrovia Kufstein-Innsbruck Ferrovia della Zillertal Ferrovia dell'Achensee Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Jenbach Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su bahnhof.oebb.at.
Stadthalle Villach

Die Stadthalle Villach ist eine 1969 errichtete Multifunktionshalle in Villach im Eigentum der Stadt. Die Halle wird für Eissport, Inline-Skating, Rollhockey, Sommerstocksport sowie für Konzerte, Messen und Ausstellungen benutzt. Bei Konzerten sowie bei Eishockeyspielen des EC Villacher SV bietet die Halle rund 4.500 Zuschauern Platz. Der Zuschauerschnitt betrug 2009/10 bei den Heimspielen des EC VSV 3.748 Zuschauer. Im Jahr 2021 wurde ein Umbau der Stadthalle beschlossen, in welche das Bundesleistungszentrum für Damen-Eishockey integriert werden soll. Zudem soll eine Trainingshalle errichtet werden. Der Umbau begann erst im April 2024. Veranstaltete Turniere Am 18. August 1978 wurde hier der Boxkampf um den Europameistertitel im Weltergewicht, zwischen Josef Pachler und Jørgen Hansen ausgetragen. Zudem war sie Austragungsort der Eishockey B-WM 1982 und Eishockey B-WM 1992 gemeinsam mit der Stadthalle Klagenfurt. 2009 war sie Austragungsort der 17. WAKO Kickbox-WM, bei der rund 600 Sportler aus 60 Nationen teilnahmen. Weblinks Webpräsenz Einzelnachweise
Stadthalle Villach

Le Stadthalle Villach est une salle polyvalente de Villach en Autriche. Elle a été construite en 1969. La patinoire accueille notamment l'équipe de hockey sur glace du EC Villacher SV, pensionnaire de la Ligue Autrichienne. La patinoire a une capacité de 4 500 spectateurs. Notes et références Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du hockey sur glace Portail de l'Autriche
Stadthalle, Beljak

Stadthalle je športna dvorana v Beljaku, Avstrija. Zgrajena je bila leta 1969. Njena kapaciteta je 4.500 do 5.000 gledalcev. V njej domuje hokejska ekipa VSV, ki nastopa v Ligi EBEL. Čeprav je najbolj poznana po tekmah v hokeju na ledu, pa se v njej odvijajo tudi ostali športi, kot sta inline skating in hokej na rolerjih, pa tudi različni koncerti, sejmi in razstave. V njej so nastopili že mnogi svetovno znani pevci in skupine, najpomembnejši so Joe Cocker, David Hasselhoff, STS in Udo Jürgens. Kar se tiče koncertov, lahko dvorana sprejme 4.500 obiskovalcev, sicer pa ob hokejskih tekmah tudi 5.000 gledalcev, od tega je 3.423 stojišč in 1.577 sedišč. Dvorana je gostila Svetovno prvenstvo v hokeju na ledu skupine B leta 1982 in 1992, obakrat v sodelovanju z istoimensko dvorano v Celovcu (Stadthalle Klagenfurt).