NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lilienfeldi apátság

A Lilienfeldi apátság (németül: Stift Lilienfeld) egy ciszterci kolostor az alsó-ausztriai Lilienfeldben, Sankt Pöltentől délre. Pyrker János László személyében magyar apátja is volt. Történelem 1202-ben VI. Lipót, Ausztria és Stájerország hercege alapította a Heiligenkreuzi apátság leányházaként. Az egymást követő apátok Ausztria uralkodóinak tanácsosai voltak, és ennek az értékes kapcsolatnak köszönhetően az apátság meggazdagodott. Matthias Kollweis apát (1650–1695) a törökök Bécs elleni előretörése során 1683-ban erőddé alakította a kolostort, helyőrséget telepített, és rengeteg szökevénynek adott menedéket. A 17. században a középkori épületeket barokk építményekkel bővítették. A 18. század első felében a torony, a könyvtár és a templom belső és berendezése is megújult barokk stílusban . Az apátságot II. József császár 1789-ben felszámolta, de bár a könyvtárat, a levéltárat és a hordozható értékeket eltávolították, II. József halála után II. Lipót császár már 1790-ben újra megnyitotta. 1810-ben az apátság nagy része egy tűzvészben elpusztult, de Pyrker János László apát vezetésével újjáépítették, aki később velencei pátriárka (1820–26) és végül egri pátriárka-érsek lett. 1976-ban VI. Pál pápa a lilienfeldi apátsági templomot "kisbazilikának" nyilvánította. A szerzetesek az obszerváns ciszterci közösséghez tartoznak az osztrák kongregáció részeként. Az 1980-as évek elejétől a Lilienfeldi Apátság adott otthont a Sommerakademie Lilienfeldnek, egy nyári zeneakadémiának, ahol neves tanárok mesterkurzusai zajlanak. A tanfolyamok júliusban két hétig tartanak, és általában 5 koncertet adnak elő a résztvevők. Csak 2008-ban több mint 160 ember vett részt 27 országból a Sommerakademie Lilienfeld tevékenységében. Borkészítés Az adományozás részeként VI. Lipót herceg, Ausztria hercege Pfaffstättenben és környékén, Baden bei Wien és Gumpoldskirchen között földeket adományozott az apátságnak, amelyen a szerzetesek fallal körülvett birtokot emeltek ("kolostori kastélyként" ismert). A gótikus templomból, kastélyból és számos egyéb épületből álló Lilienfelderhof birtokot 2006-ban a Kartause Gaming Magánalapítvány szerezte meg 99 éves bérleti szerződéssel. Az ingatlan és szőlőültetvényei jelenleg felújítás alatt állnak. Képek Irodalom Verena Friedrich és Pius Maurer: Das Zisterzienserstift Lilienfeld. Passau 2007 Pius Maurer, Irene Rabl, Harald Schmid (kiad.): Campililiensia. Geschichte, Kunst und Kultur des Zisterzienserstiftes Lilienfeld. Lilienfeld 2015, ISBN 978-3-900935-11-5 Eugen Müller: Profeßbuch des Zisterzienserstiftes Lilienfeld. St. Ottilien 1996 Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Lilienfeld Abbey című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Abbazia di Lilienfeld

L'abbazia di Lilienfeld è un monastero cistercense che apparteneva alla diocesi di Passavia, mentre oggi a quella di Sankt Pölten, situata a Lilienfeld in Bassa Austria. Storia Fu fondata nel 1202 da Leopoldo VI, duca d'Austria e Stiria, come monastero figlia dell'abbazia di Heiligenkreuz. I successivi abati agirono come consiglieri dei sovrani austriaci e l'abbazia divenne ricca grazie a questa preziosa relazione. L'abate Matthäus III Kolweiß (1650–1695) trasformò il monastero in una fortezza durante l'avanzata turca contro Vienna nel 1683, installando un presidio e dando rifugio a un gran numero di fuggitivi. Nel XVII secolo gli edifici medievali furono ampliati con aggiunte barocche. Nella prima metà del XVIII secolo anche gli interni e gli arredi della torre, della biblioteca e della chiesa furono ristrutturati in stile barocco. L'abbazia fu soppressa dall'imperatore Giuseppe II nel 1789, ma sebbene la biblioteca, gli archivi e gli oggetti di valore portatili furono rimossi, alla morte di Giuseppe II fu riaperta dall'imperatore Leopoldo II già nel 1790. Nel 1810 gran parte dell'abbazia fu distrutta nel un incendio, ma fu ricostruito sotto l'abate Giovanni Ladislao Pyrker che in seguito divenne patriarca di Venezia (1820-1826) e alla fine arcivescovo di Eger. Nel 1976 papa Paolo VI dichiarò la chiesa abbaziale di Lilienfeld "basilica minore". La comunità appartiene ai cistercensi dell'osservanza comune e fa parte della congregazione austriaca. Come parte della sua dotazione, il duca Leopoldo VI, duca d'Austria, concesse alle terre dell'abbazia nei pressi di Pfaffstätten, tra Baden e Gumpoldskirchen, su cui i monaci eressero una tenuta murata (nota come "fattoria monastica"). Questa tenuta, il Lilienfelderhof, che comprende una chiesa gotica, una casa padronale e numerosi altri edifici, è stata acquisita nel 2006 dalla Kartause Gaming Private Foundation tramite un contratto di locazione di 99 anni. La proprietà e i suoi vigneti sono attualmente in fase di restauro e rivitalizzazione. Elenco degli abati Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Abbazia di Lilienfeld Collegamenti esterni (EN) Abbazia di Lilienfeld, in Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company. (EN) Abbazia di Lilienfeld, in GCatholic.org. Abbazia di Lilienfeld, su archINFORM. M. Mihályi, Abbazia di Lilienfeld, in Enciclopedia dell'Arte Medievale, Istituto dell'Enciclopedia Italiana.
Лилиенфельд (монастырь)

Лилиенфе́льд (нем. Lilienfeld — католический монастырь в австрийском посёлке Лилиенфельд (федеральная земля Нижняя Австрия), к югу от города Санкт-Пёльтен. Аббатство принадлежит ордену цистерцианцев. История Аббатство было основано Леопольдом VI, герцогом Австрии и Штирии, как дочерний монастырь аббатства Хайлигенкройца. В монастырской церкви Леопольд VI был похоронен после смерти. Аббатство лежит на традиционном маршруте паломничества из Вены в Мариацелль, исторически служило паломникам одним из мест приюта. Аббаты Лилиенфельда зачастую служили советниками правителей Австрии, что способствовало развитию монастыря. В XIV веке аббатство было известно, как место изготовления многочисленных богато украшенных рукописей. Аббат Коллвайс (1650—1695) превратил монастырь в крепость во время австро-турецких войн. После начала осады турецкой армией Вены в 1683 году он разместил в монастыре гарнизон и дал приют большому числу беженцев с занятых турками земель. В XVII столетии средневековые постройки были перестроены с добавлением барочных элементов, в первой половине XVIII в барочном стиле перестроены колокольня и библиотека, переделан интерьер монастырской церкви. В 1789 году император Иосиф II закрыл аббатство, но после смерти императора оно было восстановлено. В 1810 году большая часть монастыря разрушена при пожаре, восстановление проводилось под энергичным руководством аббата Ласло (Ладислауса) Пиркера, который стал впоследствии видным церковным деятелем и поэтом. В 1976 году папа Павел VI даровал церкви аббатства почётный статус малой базилики. Настоящее время Лилиенфельд — действующий монастырь. Братия насчитывает 28 монахов. Монахи Лилиенфельда также обслуживают 19 церковных приходов в окрестностях монастыря. Часть монастыря открыта для посещения. С начала 80-х годов XX века аббатство Лилиенфельд служит местом проведения «Летней академии Лилиенфельда» (Sommerakademie Lilienfeld), музыкальной академии с мастер-классами известных педагогов. См. также Ханталер, Хризостом Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Аббатство Лилиенфельд Официальный сайт аббатства Сайт округа Католическая энциклопедия Летняя академия Лилиенфельда
Лілієнфельдське абатство

Лілієнфе́льдське абатство (нім. Stift Lilienfeld, лат. Abbatia B. M. V. de Campililio) — католицький монастир у австрійському селищі Лілієнфельд (федеральна земля Нижня Австрія), на південь від міста Санкт-Пельтен. Абатство належить ордену цистерціанців. Історія Абатство було засновано у 1202 році Леопольдом VI, герцогом Австрії та Штирії, як дочірній монастир абатства Гайлігенкройц. У монастирській церкві Леопольда VI було поховано після смерті. Абатство розташовано на традиційному маршруті паломництва з Відню до Маріацеллю, історично слугувало паломникам одним з місць притулку. Абати Лілієнфельда часто служили радниками правителів Австрії, що сприяло розвиткові монастиря. У XIV столітті абатство було відомо, як місце виготовлення численних багато прикрашених рукописів. Абат Коллвайс (1650—1695) перетворив монастир на фортецю під час австрійсько-турецьких війн. Під час облоги Відня турецькою армією у 1683 році він розмістив у монастирі гарнізон та надав притулок великій кількості біженців із зайнятих турками земель. У XVII столітті середньовічні будівлі було перебудовано з додаванням барочних елементів, у першій половині XVIII століття в стилі бароко перебудовано дзвіницю й бібліотеку, переоформлено інтер'єр монастирської церкви. У 1789 році імператор Йосиф II закрив абатство, але по смерті імператора його було відновлено. 1810 року більша частина монастиря була зруйнована під час пожежі, відновлення проводилось під енергійним керівництвом абата Ласло (Ладислауса) Піркера, який став у подальшому видатним церковним діячем та поетом. 1976 року папа Павло VI дарував церкві абатства почесний статус малої базиліки. Наш час Лілієнфельд — чинний монастир. Братія налічує 28 ченців. Вони також обслуговують 19 церковних приходів поблизу монастиря. Частина монастиря відкрита для відвідувачів. З початку 80-х років XX століття Лілієнфельдське абатство служить місцем проведення «Літньої академії Лілієнфельда» (Sommerakademie Lilienfeld), музичної академії з майстер-класами відомих педагогів. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Абатство Лілієнфельд Офіційний сайт [Архівовано 15 січня 2019 у Wayback Machine.] Сайт округу Католицька енциклопедія [Архівовано 16 червня 2010 у Wayback Machine.] Літня академія Лілієнфельда [Архівовано 26 лютого 2011 у Wayback Machine.]
Kunstmuseum Daringer

Das Kunstmuseum Daringer ist ein 2013 in Aspach gegründetes Museum und zeigt das künstlerische Wirken der Aspacher Künstlerfamilie Daringer. 2017 erhielt das Kunstmuseum das Österreichische Museumsgütesiegel. Drei Generationen von Malern und Bildhauern aus der Familie Daringer lebten und wirkten in Aspach. Neben Werken von Engelbert Daringer zeigt das Museum Skulpturen aus Holz, Stein und Bronze des akademischen Bildhauers Manfred Daringer. Die Werke des Wotruba-Schülers und -Preisträgers zu den Themen Liebe, Leid und Tod können nicht nur im Kunstmuseum, sondern auch am „Daringer Lebensweg Kunst“, der durch den Ort Aspach führt, betrachtet und berührt werden. Dazu wird den Besuchern das Wirken von Otto Daringer und Franz Daringer nähergebracht. Weblinks Homepage Einzelnachweise
Filialkirche Pongrazen

Die römisch-katholische Filialkirche Pongrazen steht auf einer Anhöhe im Westen der Ortschaft Pongrazen in der Marktgemeinde Grafendorf bei Hartberg im Bezirk Hartberg-Fürstenfeld in der Steiermark. Die dem Patrozinium des Heiligen Pankratius unterstellte Filialkirche gehört zur Region Oststeiermark (Dekanat Hartberg) in die Diözese Graz-Seckau. Die Kirche steht unter Denkmalschutz (Listeneintrag). Geschichte Urkundlich wurde 1544 eine Kirche genannt. Nach einem Blitzeinschlag 1800 wurde die Kirche erneuert. Architektur und Inneneinrichtung Die einfach Saalraumkirche hat im Osten einen vorgestellten Turm unter einem Zeltdach. Das Kircheninnere zeigt im Saalraum unter einer Flachdecke einen gegen Westen ansteigenden Fußboden. Den kleinen Hochaltar schuf Wolf Schmidt 1743, er zeigt das Hochaltarbild die Marter des hl. Pankraz. An der Epistelseite ist dem Altar eine einfache Kanzel mit einer Viertelkreis-Brüstung angefügt. In einer Wandnische befindet sich auf einer Säule die Marienfigur als Kopie der Mariazeller Madonna mit der Jahresangabe 1681. Ein Luster im Jugendstil entstand um 1900. Literatur Grafendorf bei Hartberg, Filialkirche St. Pankrazen. In: Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Steiermark (ohne Graz) 1982. S. 143. Weblinks
Museu d'Art de Bregenz

El Museu d'Art de Bregenz (en alemany: Kunsthaus Bregenz) alberga exposicions temporals d'obres d'art modern. Aquesta galeria està situada en la ciutat de Bregenz, Àustria, a la vora del llac Constança. Va ser inaugurat el 1997 i l'arquitecte de l'edifici que alberga el museu és Peter Zumthor, una obra que li va fer merèixer el Premi d'Arquitectura Contemporània Mies van der Rohe de 1998. Aquest immoble té quatre plantes i forma part d'un projecte en el qual també es va construir altre edifici de dues plantes on estan les oficines i serveis del museu. Aquesta construcció és un dels millors exemples de l'arquitectura minimalista pròpia de Zumthor. Aparenta ser bastant senzill però realment amaga una complexitat sorprenent i de vegades poc comprensible. L'edifici que alberga les exposicions té una façana coberta de cristalls translúcids que deixen intuir zones opaques de l'interior que resulten ser més complexes del que a primera vista es veu. Referències
Kunsthaus Bregenz

Het Kunsthaus Bregenz (KUB) is een kunsthal annex museum voor internationale hedendaagse kunst in Bregenz, de hoofdstad van de Oostenrijkse deelstaat Vorarlberg. Architectuur Het gebouw, gevestigd aan de oever van het Bodenmeer, werd ontworpen door de Zwitserse architect Peter Zumthor. De met glas beklede kubus is een voorbeeld van het minimalisme in de architectuur. Het Kunsthaus heeft een tentoonstellingsruimte van 1880 m². De binnenbekleding bestaat, naast veelvuldig gebruik van beton, uit terrazzovloeren. In 1998 werd de architect voor deze realisatie bedacht met de European Union Prize for Contemporary Architecture (Mies van der Rohe Award) en in 1997 met de Österreichischer Bauherrenpreis. Zumthor ontving in 2009 voor zijn gehele oeuvre, waaronder tevens dit Kunsthaus, de Pritzker Prize. Het Kunsthaus staat in het licht van het Bodenmeer. De structuur is opgebouwd uit glasplaten, staal en een stenen massa van gegoten beton die het interieur van het gebouw vormen. Van buiten gezien lijkt het gebouw op een gloeidraad. Het absorbeert het veranderende licht van de lucht en het nevellicht van het meer, straalt licht en kleur uit en geeft een idee van iets van zijn innerlijke leven en, afhankelijk van de kijkhoek, het tijdstip van de dag en het weer. – Peter Zumthor Tentoonstellingen Het Kunsthaus Bregenz toont in wisseltentoonstellingen Oostenrijkse en internationale hedendaagse kunst en beschikt over een eigen collectie, die is opgebouwd rond twee zwaartepunten: het Archiv Kunst Architektur en de verzameling österreichischer Gegenwartskunst. De kunsthal werd in 1997 geopend met een tentoonstelling van het werk van de Amerikaanse land art en installatiekunstenaar James Turrell. Nog voor de opening begon het Kunsthaus zowel werken van Oostenrijkse hedendaagse kunstenaars zoals Maria Lassnig, Valie Export en Heimo Zobernig als ook werken van internationale kunstenaars op het kruispunt van kunst en architectuur aan te kopen. Afgelopen tentoonstellingen: 2019: Miriam Cahn, Ed Atkins 2018: Tacita Dean, David Claerbout, Mika Rottenberg, Simon Fujiwara 2017: Peter Zumthor, Adrián Villar Rojas, Rachel Rose 2016: Lawrence Weiner, Wael Shawky, Theaster Gates, Susan Philipsz 2015: Amy Sillman, Heimo Zobernig, Joan Mitchell, Berlinde De Bruyckere, Rosemarie Trockel 2014: Hannah Weinberger, Jeff Wall, Richard Prince, Sung Hwan Kim\dogr, Maria Eichhorn, Pascale Marthine Tayou 2013: Dora García, Barbara Kruger, Gabriel Orozco, Andy Warhol 2012: Florian Pumhösl, Ed Ruscha, Peter Zumthor, Ulrike Müller, Yvonne Rainer 2011: Valie Export, Ai Weiwei, Yona Friedman en Eckhard Schulze-Fielitz, Haegue Yang 2010: Antony Gormley, Harun Farocki, Cosima von Bonin, Roni Horn, Candice Breitz Afbeeldingen Externe links (en) Website van Kunsthaus Bregenz
Kunsthaus Bregenz

Centrum Sztuki w Bregencji (niem. Kunsthaus Bregenz (KUB)) – centrum sztuki współczesnej w Bregencji. Centrum zostało zaprojektowane przez szwajcarskiego architekta Petera Zumthora na zlecenie miasta, budowane w latach 1990-1997. Linki zewnętrzne Website Kunsthaus Bregenz Kunsthaus Bregenz (Architekt: Peter Zumthor, 1997). phantomspeisung.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-24)].
Кунстхаус Брегенц

Кунстхаус Брегенц (нем. Kunsthaus Bregenz) — художественная галерея в Брегенце, столице федеральной земли Форарльберг (Австрия). Музей специализируется на показе временных международных выставок современного искусства. Здание галереи спроектировано известным швейцарским архитектором Петером Цумтором по распоряжению федеральной земли Форарльберг и возведено с 1990 по 1997 гг. Примечания Ссылки Сайт галереи
Kunsthaus Bregenz

Kunsthaus Bregenz är en konsthall i Bregenz i Österrike. Dess ägaren är förbundslandet Vorarlberg. Kunsthaus Bregenz är inriktat på utställningar av samtidskonst. Förutom att anordna utställningar driver Kunsthaus Bregenz utbildnings- och publiceringsverksamhet. Byggnaden ritades av Peter Zumthor och uppfördes 1990–97. Fasaden består av 712 jämnstora, etsade glaspaneler. Peter Zumthor fick 1998 Europeiska unionens pris för samtidsarkitektur för Kunsthaus Bregenz. Litteratur Peter Zumthor: Kunsthaus Bregenz i Archiv Kunst Architektur ,Hatje Cantz Verlag, 1997, ISBN 3-7757-0720-4 Källor Noter Externa länkar Kunshaus Bregentz webbplats
Klášter svatého Petra v Salcburku

Klášter svatého Petra či též arciopatství svatého Petra v Salcburku (německy Stift Sankt Peter, nebo Erzabtei St. Peter, latinsky Archiabbatia sancti Petri Salisburgensis), je nejstarší dosud funkční klášter v německy mluvících zemích. Zdejší mniši žijí podle řehole svatého Benedikta. Klášter se nachází v salcburském Starém Městě. Dějiny Klášter sv. Petra v Salcburku byl založen, respektive obnoven, svatým Rupertem kolem roku 696 k podnikání misií do oblasti jihovýchodních Alp. Nálezy zbytků zdiva pod oltářem dnešního klášterního kostela, které se datují do 5. století, dokládají, že již v dobách sv. Severina v těchto místech stávala románská církevní stavba. Tu zřejmě vybudovala malá skupina mnichů, a která později byla Rupertem obnovena a rozšířena. Do roku 987 byl úřad biskupa spojen s opatským V personální unii, přesto zůstal klášter sv. Petra i po oddělení obou úřadů sídlem salcburského arcibiskupa až do roku 1110. Ve středověku byl klášter svatého Petra byl znám především díky své vynikající písařské škole. Byl také mateřským klášterem benediktinského opatství Admont ve Štýrsku. Roku 1074 bylo vysláno 12 mnichů od sv. Petra do Admontu, aby zde zavedli řádový život. V 15. století se klášter připojil k melské reformě. Roku 1622 založil arcibiskup Paris z Lodronu benediktinskou univerzitu v Salcburku, která byla těsně spojená s klášterem až do jejího zrušení v roce 1810. Opat Petr Klotz usiloval o znovuotevření katolické univerzity. V roce 1926 se mu podařilo založit Kollegium sv. Benedikta, což později vedlo ke znovuzaložení Salcburské univerzity, roku 1962 uzavřena. Roku 1927 byl klášter sv. Petra povýšen na arciopatství. V době druhé světové války byli mniši vyhnáni, ale klášter nebyl zrušen a po skončení války se mniši do klášter vrátili. Naposledy vedl krátce klášter arciopat Bruno Becker (2009–10) a od dubna 2010 do dubna 2013 P. Benedikt Röck OSB jako administrátor. 30. ledna 2013 si konvent kláštera zvolil převora Korbiniana Birnbachera za nového arciopata. 21. dubna 2013 byl v klášterním kostele benedikován z rukou salcburského arcibiskupa. V březnu 2018 měl klášter 21 mnichů. Hudba v klášteře sv. Petra Klášter sv. Petra je odedávna znám svou hudební a kulturní činností. Byly zde provedeny především skladby Michaela Haydna, W. A. Mozarta a dalších skladatelů té doby. Mozartova Velká mše c moll zde zřejmě měla svou premiéru 26. října 1783 a sopránové sólo zpívala paní Constanze Mozartová. Hudební archiv Díky bohatým kontaktům s významnými salcburskými hudebníky jsou v opatství sv. Petra uloženy některé autografy skladeb Johanna Ernsta Eberlina, Antona Cajetana Adlgassera, Leopolda a Wolfganga Amadea Mozartů, Johanna Michaela Haydna, Sigismunda von Neukomm, Čecha Roberta Führera či Karla Santnera. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter svatého Petra na Wikimedia Commons O arcibiskupu Thiemovi (Dietmarovi) Salcburském (rok 1090) Oficiální stránky Hudba v klášteře Zpráva o odkrytí zbytků zdiva z 5. století[nedostupný zdroj] Benediktinské arciopatství sv. Petra na kulturgueter.kath-orden.at
Abadía de San Pedro (Salzburgo)

La Abadía de San Pedro​ o alternativamente Archiabadía de San Pedro (en alemán: Erzabtei Sankt Peter o Stift Sankt Peter) es un monasterio benedictino, monasterio y antigua catedral en la ciudad de Salzburgo en Austria.​ Se le considera uno de los monasterios más antiguos de la zona de habla alemana, y de hecho la más antigua con una historia continua desde su fundación en 696. Abadía de San Pedro fue fundada en 696 por San Ruperto en el sitio de una iglesia de la Antigüedad tardía derivada de la primera cristianización de la zona en los días de Severino de Noricum. Igualmente, el desarrollo del monasterio estaba destinado a reenviar el trabajo misionero en los Alpes orientales. Hasta 987, la oficina del abad se unió a la del arzobispo de Salzburgo: los dos siempre se mantienen unidos por un solo hombre. Es Patrimonio de la Humanidad de la Unesco desde 1996 como parte del centro histórico de Salzburgo.​ Véase también Iglesia católica en Austria Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Referencias
Stift Sankt Peter

De Sint- Pietersabdij, tevens de Aartsabdij van Sint-Pieter (lat. Archiabbatia sancti Petri Salisburgensis) in Salzburg, is het oudste nog bestaande klooster van de Oostenrijkse Benedictijnse congregatie en in het Duitstalige gebied in het algemeen. De monniken leven volgens de benedictijnse regel. Sint-Pieter in Salzburg werd besteld door St. Rupert opgericht of nieuw leven ingeblazen in 696 voor de missie in de Zuidoost-Alpen. Vondsten van muurresten onder het altaar van de huidige collegiale kerk, die dateren uit de vijfde eeuw, wijzen erop dat al ten tijde van St. Severin op dit punt een eerste kerkgebouw stond, waarschijnlijk gebouwd door een kleine Romaanse kloostergemeenschap en uitgebreid door Rupert. Tot 987 was het ambt van bisschop van Salzburg via personele unie verbonden met dat van de abt, maar Sint-Pieter was de residentie van de aartsbisschop tot 1110, ondanks de scheiding van de twee kantoren in het jaar 987. In de Middeleeuwen was de Sint-Pietersabdij bekend om zijn centrale ligging, uitgestrekte landgoederen en uitstekende Sint-Pieter-school. Het is ook het moederklooster van de benedictijnenabdij Admont in Stiermarken. In 1074 stuurde Sint-Pieter twaalf monniken naar Admont om aldaar een kloosterleven te beginnen. Het vrouwenklooster van de "Petersfrauen" vormde van 1130 tot 1583 een dubbelklooster met St. Peter. In de 15de eeuw sloot het klooster zich aan bij het uit Melk komende hervormingsproces ("Melker Klosterreform"). In 1622 richtte aartsbisschop Paris von Lodron de Benedictijnse Universiteit van Salzburg op, die qua ruimte en personeel nauw verbonden was met het klooster, totdat de universiteit in 1810 werd opgeheven. Veel van de universiteitsprofessoren waren benedictijnse monniken van St. Peter. In 1926 werd het voorbereidende college, het College van St. Benedictus, opgericht. Tijdens het nationaalsocialistische regime werden de monniken verdreven, maar het klooster werd niet in het geheel gesloten. De monniken keerden na de oorlog terug. In januari 2013 verkoos het klooster van de abdij prior Korbinian Birnbacher als de nieuwe aartsabt van St. Peter. Hij ontving op 21 april 2013 in de kapittelkerk de zegen van de abt door de aartsbisschop van Salzburg. Hij is ook voorzitter van de Oostenrijkse Ordeconferentie, waarin de 106 vrouwen- en 86 mannenorden van het land zijn georganiseerd. Het klooster heeft momenteel 22 monniken (per september 2020).