NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Domkyrkan i Gurk

[källa behövs] Domkyrkan i Gurk är en före detta domkyrka i den österrikiska köpingen Gurk, och en av de konsthistoriskt mest betydelsefulla högromanska kyrkorna i Europa.[källa behövs] Kyrkobyggnaden Domkyrkan byggdes mellan 1140 och 1220 som treskeppig pelarbasilika med tvåtornat västverk, tvärskepp, krypta och tre absider i öster. På 1400- och 1500-talen byggdes ett nätvalv i långhuset och i tvärskeppet, samt ett stjärnvalv i koret. De 60 meter höga tornen kröntes med barocka tornavslutningar år 1678. Den yttre förhallen är nästan helt och hållet täckt med gotiska vägg- och takmåleri från 1340. Till förhallen leder också västportalen från 1200, en av de bäst bevarade romanska portalerna i Österrike. På portalens dörrar finns rester av träreliefer från tidig 1200-tal. Ovanför förhallen på läktaren befinner sig biskopskapellet med unika senromanska fresker från andra hälften av 1200-talet. Koret är förhöjt mot långhuset och under koret finns kryptan med Hemma av Gurks gravplats. 100 slanka pelare bär upp kryssvalvet i kryptan. Högaltaret med sina 72 snidade figurer och 82 änglahuvuden samt sidoaltaren skapades av Michael Hönel mellan 1625 och 1632 i barock stil. Korsaltaret från 1740 är ett verk av Georg Raphael Donner i senbarock. Även delar av predikstolen skapades av Donner. Kyrkan är idag ortsförsamlingens huvudkyrka och välbesökt vallfartskyrka. Externa länkar Katedralens webbplats
Собор у Ґурку

Собор у Ґурку (нім. Dom zu Gurk, офіційно Pfarr- und ehemalige Domkirche Mariae Himmelfahrt, словен. Bazilika v Krki) — романська опорна базиліка в Ґурку, австрійська земля Каринтія. Колишній собор і нинішній співкатедральний собор католицької єпархії Ґурк був побудований з 1140 по 1200 рік. Це одна з найважливіших романських будівель Австрії. Після освячення в 1174 році могила святої Гемми з Ґурка була перенесена туди з колишнього абатства Ґурк, бенедиктинського жіночого монастиря, який вона заснувала в 1043 році і який був розпущений архієпископом Гебхардом Зальцбурзьким у 1070/72 роках, щоб фінансувати новостворену церкву Ґуркської єпархії та будівництво собору. Кафедральний капітул, заснований у 1123 році, у 1787 році переїхав до Клагенфурта. Будова Подовжена будівля має вестверк із двома вежами, галереєю, склепом і трьома апсидами. Крипта зі 100 колонами є найстарішою частиною собору. Посеред сільської місцевості Ґурктал, величний 60 м (200 фт) високий шпиль-близнюк собору можна побачити з дуже великої відстані. Галерея Примітки Посилання Веб-сайт абатства Гурк (нім.)
Kościół św. Barbary w Wiedniu

Kościół św. Barbary (niem. Barbarakirche, ukr. Церква Святої Великомучениці Варвари) – kościół Ordynariatu Austrii, Wiernych Obrządków Wschodnich w Wiedniu przy ulicy Postgasse. Przy kościele w latach 1774–1784 oraz 1803–1893 działało "Barbareum" – pierwsze greckokatolickie seminarium duchowne, kształcące kapłanów greckokatolickich dla całego cesarstwa austriackiego. Linki zewnętrzne Strona parafii Planet-vienna.com. planet-vienna.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Biserica Sfânta Barbara din Viena

Biserica Sfânta Barbara din Viena este un lăcaș de cult, monument istoric și de arhitectură, situat în Postgasse (Ulița Poștei), nr. 8, din Viena, în imediata vecinătate a clădirii centrale a poștei din capitala Austriei. Lăcașul de cult a fost construit de iezuiți între 1652-1654. Începând cu 1773 a fost biserică a celebrului seminar greco-catolic cu hramul Sf. Barbara din Viena. În prezent deservește comunitatea greco-catolică ucraineană centrală din Viena. Istoric Edificiul a fost inițial biserică a ordinului iezuit. În 1773, după desființarea temporară a ordinului, biserica a fost trecută în folosința parohiei greco-catolice din Viena. În 15 octombrie 1775, prin decretul imperial al Mariei Terezia, clădirea convictului iezuit a devenit sediu al Seminarului Greco-Catolic Sf. Barbara din Viena. Placa memorială din anul 1775, plasată la intrare, a reținut acest eveniment: "Maria Terezia și Iosif al II-lea, domnitori ai Austriei, au transferat cu generozitate această biserică împreună cu convictul aferent în scopul formării tânărului cler al ritului oriental. 1775". După trecerea în posesia comunității greco-catolice din Viena, Biserica Sf. Barbara a fost prevăzută cu un iconostas. Acesta a fost sculptat de meșterul sârb unit Arsenie Markovic și pictat de meșterul transilvănean Efrem Micu, vărul lui Samuil Micu. Importanță În Seminarul Sf. Barbara din Viena s-au format de-a lungul timpului numeroși intelectuali transilvăneni și clerici de frunte ai Bisericii Române Unite cu Roma, între care Gheorghe Șincai, Ion Budai-Deleanu, Vasile Ladislau Pop, Ioan Para, Vasile Rațiu, Ion Ciocan ș.a.m.d. Ioan Budai-Deleanu a activat pentru o vreme ca psalt (cântăreț) în această biserică, iar Petru Maior a îndeplinit funcția de prefect de studii în seminarul aferent. În publicația România Literară, nr. 26 din 16 iulie 2010, a fost lansată ideea că iconostasul bisericii ar reproduce portretele unor cărturari transilvăneni, în chipul celor doisprezece apostoli. Astfel, prototipul pentru portretul apostolului Ioan ar fi chipul lui Ioan Budai-Deleanu. Galerie de imagini Note Bibliografie Willibald Plöchl, St. Barbara zu Wien. Die Geschichte der griechisch-katholischen Kirche und Zentralpfarre (Monografie monumentală în 2 volume), Wien 1975; Mircea Țoca, Un pictor român din sec. al XVIII-lea - Efrem Micu, in: SUBB-H 1968, Cluj, 1969; Mircea Țoca, Efrem Micu. Un precursor de seamă al picturii moderne românești, în: Nicolae Edroiu, Aurel Răduțiu, Pompiliu Teodor (editori), Civilizație medievală și modernă românească. Studii istorice, Cluj, 1985, pag. 234-248. Legături externe Prezentarea bisericii pe pagina Direcției Federale a Monumentelor Istorice din Austria
Fachhochschule Salzburg

La Fachhochschule Salzburg existe desde 1995. Desde el cuatrimestre de invierno de 2006 ofrece 15 titulaciones en dos ubicaciones. Titulaciones La FH cuenta desde el cuatrimestre de invierno de 2006 con 15 titulaciones. La siguiente lista muestra cada una de ellas con su correspondiente abreviatura: Baugestaltung Holz - BGH - Dipl.Ing(FH) Betriebswirtschaft & Informationsmanagement - BWI - Mag.(FH) Biomedizinische Analytik - BMA - Bachelor Digitales Fernsehen - DTV - Bachelor Design & Produktmanagement - DPM - Bachelor Ergotherapie - ETH - Bachelor Hebammen - HEB - Bachelor Holztechnik & Holzwirtschaft - HTW - Dipl.Ing(FH) Informationstechnik & System-Management - ITS - Dipl.Ing(FH) Innovation und Management im Tourismus - IMT - Bachelor MultiMediaArt - MMA - Bachelor Orthoptik - OTK - Bachelor Physiotherapie - PTH - Bachelor Radiologietechnologie - RAT - Bachelor Soziale Arbeit - SOZA - Mag.(FH) Ubicación Desde agosto de 2005 la Fachhochschule se ha establecido en Puch bei Hallein y Kuchl. Las ubicaciones se encuentran cerca de las estaciones del tren urbano (S-Bahn) Puch-Urstein y Kuchl respectivamente. Además, desde el Campus Urstein existe una conexión con la autopista y con la calle Landstrasse. Infraestructura Los estudiantes disponen en el mismo campus de Puch-Urstein de una residencia de estudiantes con 350 habitaciones. Las ciudades de Salzburg y Hallein están a tan solo 15 minutos, que ofrecen también alojamiento. En los alrededores del campus se encuentra el Schloss Urstein. Instituciones socias en España España Universidad de Alicante Universidad Politécnica de Cataluña Universidad Autónoma de Barcelona Elisava Escola Superior de Disseny - Universidad Pompeu Fabra Universidad de Las Palmas de Gran Canaria Universidad de Navarra Universidad de Santiago de Compostela Universidad Politécnica de Valencia Universidad de Zaragoza Véase también Educación en Austria Enlaces Fachhochschule Salzburg La Webradio de la Fachhochschule Salzburg Club de Español
Fachhochschule Salzburg

Fachhochschule Salzburg är en högskola som grundades 1995, och finns i Puch bei Hallein och i Kuchl, båda mindre orter söder om Salzburg. Under höstterminen 2006 erbjöds där 15 program, läsåret 2010/2011 var programmen 18 i antalet. Skolan har cirka 2 200 studenter. Externa länkar Fachhochschule Salzburg
Virunum

Claudium Virunum či jen Virunum bylo římské město v provincii Noricum na území dnešního Rakouska, ve spolkové zemi Korutany. Jde rovněž o titulární (zaniklou) diecézi římskokatolické církve. Zakladatelem města byl římský císař Claudius (vládl 41-54), který se rozhodl postavit nové hlavní město provincie Noricum a nahradit tak dosavadní metropoli na území dnešního města Magdalensberg, jež bylo patrně starým keltským sídlem (jeho starověký název, ať už keltský či latinský, není znám). Jedním z cílů bylo, aby hlavní město provincie leželo na jantarové stezce. Funkci hlavního města, se sídlem guvernéra, Virunum plnilo do poloviny 2. století. Po markomanských válkách byla správa provincie přesunuta do Ovilavy (dnešní hornorakouské město Wels), později do města Teurnia, ve Virunu zůstala jen finanční správa. Když císař Dioklecián rozdělil provincii Noricum, Virunum se stalo hlavním městem provincie Noricum mediterraneum. Od roku 343 bylo Virunum biskupskou diecézí, církevní území spravované z Virunum zahrnovalo plochu asi 9 000 km². O úpadku města se ví málo. Protože nebylo opevněné a bylo položené v rovinatém údolí, bylo patrně evakuováno během období stěhování národů, tedy při tažení Germánů do oblasti. Na místě již nové město nikdy nevzniklo a ze starého zbyly jen ruiny. Vykopávky byly poprvé provedeny ve druhé polovině 18. století. Rozsáhlé a systematické vykopávky probíhaly od konce 19. století do roku 1931. K dalším vykopávkám došlo až na konci 20. století, vyvrcholily nalezením amfiteátru. Byla též objevena mozaika Dionýsa o rozloze téměř 30 metrů čtverečních. Město mělo kanalizaci, olověné potrubí a veřejné vodovody. V roce 1999 byly nalezeny dva votivní reliéfy z chrámu Nemesis poblíž amfiteátru. Poté byly v severní části města objeveny zbytky raně křesťanského kostela, jehož existence se dlouho předpokládala. Na svahu kopce Töltschach se nacházelo římské divadlo s pódiem, jediné známé v celém Noriku. Předpokládá se, že velká budova na východ od divadla byla palácem, kde sídlil guvernér provincie. Několik římských kamenných desek z Virunum bylo použito k výzdobě malé svatyně Prunnerkreuz, postavené roku 1692 na severních hranicích města. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Virunum na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Virunum na Wikimedia Commons
Virunum

Le municipe de Virunum était une ville romaine autrefois établie près de l'actuelle commune de Maria Saal en Autriche. Histoire Après l'annexion du royaume celte de Norique à l'Empire romain, au cours de la conquête des Alpes vers 15 av. J.-C., le municipe est fondé sous le règne de l'empereur Claude (de 41 à 54 apr. J.-C.). Pline l'Ancien le cite dans son énumération des villes de Norique. Alors que celui-ci devenait une province romaine, Virunum a remplacé la colonie norique au Magdalensberg en tant que la nouvelle capitale. À partir de la moitié du Ier siècle av. J.-C, l'empereur y commença la construction de la voie romaine transalpine réliant la mer Adriatique au Danube, passage stratégique entre l'Italie et le Norique qui fournissait une partie du métal nécessaire à l'armée romaine. Virunum a été le siège du procurateur de la province jusqu'au temps des guerres marcomanes au IIe siècle. Sous Dioclétien, le Norique fut divisé, la ville devenant le chef-lieu du Norique méridional, la partie sud plus montagneuse. Un siége épiscopal à Virunum est attesté depuis 343. Peu de choses sont connues sur le déclin de la ville au cours de l'Antiquité tardive. À l'époque de saint Séverin du Norique au Ve siècle, décrite par son biographe Eugippe, le métropolite du Norique méridional résida à Teurnia près de l'actuelle ville de Spittal an der Drau. Notes et références Bibliographie Elisabeth Bouley, « L'éducation éphébique et la formation de la juventus d'après quelques documents des provinces balkaniques et danubiennes », dans Histoire, espaces et marges de l'Antiquité : hommages à Monique Clavel-Lévêque, t. 1, Besançon, Institut des Sciences et Techniques de l'Antiquité, coll. « ISTA » (no 890), 2003, 195-208 p. (lire en ligne). Voir aussi Articles connexes Cité romaine du Magdalensberg Noreia Liens externes Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire (en) Diocèse de Virunum, GCatholic.org (de) Municipium Claudium Virunum sur le site de l'université de Klagenfurt (de) « Virunum plus grand que prévu ? », Kärnten ORF.at (2018) Portail de l’archéologie Portail de la Rome antique
Virunum

Virunum was een Romeinse stad, gelegen op een plaats nabij Klagenfurt in Oostenrijk. Virunum werd de hoofdstad van het koninkrijk Noricum op het moment dat dit een Romeinse provincie werd, rond het jaar 40 onder keizer Claudius. De Romeinen bouwden er ook een heerweg over de Brennerpas. Enkele restanten, waaronder het amfitheater van de stad zijn opgegraven.
Virunum (miasto)

Virunum − starożytne miasto rzymskie na podalpejskiej równinie Zollfeld w pobliżu karynckiej miejscowości Maria Saal. Założone w 45 n.e., było stolicą prowincji Noricum, a w IV–V wieku – prowincji Noricum Mediterraneum. Zobacz też Virunum – biskupstwo tytularne Bibliografia JerzyJ. Wielowiejski JerzyJ., Virunum, [w:] RyszardR. Kulesza (red.), Słownik kultury antycznej, wyd. 2, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2012, s. 503, ISBN 978-83-235-0942-4 .
Virunum

Municipium Virunum a fost un oraș roman aflat în apropiere de actuala comună Maria Saal, în Carintia, din Austria. Istorie După anexarea regatului celtic din Noricum la Imperiul Roman, în timpul cuceririi romane a Reției și arcului alpin, în jurul anului 15 î.Hr., municipiul a fost fondat în timpul împăratului Claudius (din 41 până în 54). Pliniu cel Bătrân îl citează în enumerarea sa a orașelor din Noricum. Pe măsură ce a devenit o provincie romană, Virunum a înlocuit colonia norică de la Magdalensberg ca nouă capitală. De la mijlocul secolului I î.Hr., împăratul a început construcția drumului roman transalpin care lega Marea Adriatică de Dunăre, trecere strategică între Italia și Noricum care alimenta parte din metalul necesar armatei romane. Virunum a fost sediul procuratorului provinciei până în timpul războaielor marcomane, în secolul al II-lea. Sub Dioclețian, Noricum a fost divizat, orașul Virunum devenind capitala provinciei Noricum Meridional, partea de sud, mai muntoasă. Un sediu episcopal la Virunum este atestat din 343. Se cunosc puține lucruri despre declinul orașului în cursul Antichității Târzii. În epoca sfântului Severin de Noricum, în secolul al V-lea, descrisă de biograful său Eugippius, mitropolitul provinciei Noricum Meridional avea reședința la Teurnia, aproape de actualul oraș Spittal an der Drau. Note Bibliografie fr Elisabeth Bouley, L'éducation éphébique et la formation de la juventus d'après quelques documents des provinces balkaniques et danubiennes, dans Histoire, espaces et marges de l'Antiquité : hommages à Monique Clavel-Lévêque, t. 1, Besançon, Institut des Sciences et Techniques de l'Antiquité, coll. « ISTA » (No 890), 2003, pp. 195-208. Legături externe en Dieceza Virunum, GCatholic.org de Municipium Claudium Virunum pe site-ul Universității din Klagenfurt de « Virunum mai mare decât se aștepta? », Kärnten ORF.at (2018)
Вирун

Вирун (лат. Claudium Virunum) — административный центр, муниципий римской провинции Норик. Находился у подножия горы, носящей сегодня название Магдалинсберг, в долине Цолльфельд (нем. Zollfeld) рядом с селением Мария-Заль в 9 км от Клагенфурта на юге современной Австрии. Город был построен примерно в середине I века при императоре Клавдии на защищённой от наводнений возвышенной террасе. Отдельные его районы доходили до холма Тьольчагер Хюгель. Через него проходила трансальпийская дорога Юлия Августа, связанная с Янтарным путём. Жители Вирунума имели гражданские права римлян, но не имели публичных прав и были ограничены в имущественных (в частности, в передаче наследства). В городе добывали железную руду, велась торговля золотом и горным хрусталём До 2-й половины II века Вирунум был резиденцией прокуратора провинции Норик (лат. procurator Augusti provinciae Norici). После Маркоманской войны административный центр перемещён в Овилаву (Вельс), а в Вирунуме остался финансовый центр провинции. После раздела Норика Диоклетианом город стал столицей провинции Норик Внутренний (лат. Noricum mediterraneum). С 334 года в Вируне размещается епископия. Упадок и дальнейшая судьба Во время Великого переселения народов население покинуло город и переселилось на горы Ульрихсберг и Грацеркогель. В V веке столица Норика была перенесена из Вируна в Теурению. В Средние века невдалеке от древнего Вирунума существовал славянский город Крнски Град, в VII—IX веках являвшийся столицей древнейшего государства словенцев Карантании, которое получило своё название от города. Впервые упоминается в 860 году под названием Карантана (лат. Carantana), в 888 году как Curtis Carantana. С XI века Крнски Град наряду с Госпа Света являлся историческим ядром Каринтии. Из развалин Вирунума происходит Княжеский камень, перевёрнутое основание античной ионической колонны, на котором венчались на престол герцоги Каринтии. Среди развалин города находится трон Каринтийских герцогов, сооружённый из 10 камней в VIII веке. Археологические исследования Археологические исследования впервые проводились в 1754 г. Значительные находки были сделаны в 1881—1883 гг., обнаружено множество остатков римских строений, скульптур, надписей. Развалины строений обнаруживаются на площади 1 км². Улицы не были вымощены. Были обнаружены остатки канализации и свинцовые водопроводные трубы. Рядом с амфитеатром расположены развалины большого строения, вероятно резиденция наместника. В 1990-х найдена мозаика с изображением Диониса площадью 30 м². На месте раскопок открыт археологический парк и музей, где выставлены найденные во время раскопок древности. Ссылки Примечания
Virunum

Municipium Claudium Virunum ali krajše Virunum je bilo glavno mesto rimske province Norik. Arheološki ostanki mesta se nahajajo na Gosposvetskem polju na Koroškem v Avstriji. Nahajajo se na rahli terasasti vzpetini okoli 1,2 kilometra naprej od Vojvodskega prestola na levem bregu Gline nad cesto, ki pelje iz Celovca proti Šentvidu ob Glini (nemško Sankt Veit an der Glan). Virunum je bil kot sedež province postavljen v času cesarja Klavdija. Mesto so med drugimi naselili tudi prebivalci iz bližnje Štalenske gore (nemško Magdalensberg). Velikost naselja je bila približno 1000 x 1000 metrov, mestno ozemlje pa razdeljeno na pravilne štirikotne stanovanjske bloke, ki so jih ločevale ceste. Arheološko je raziskan javni trg (latinsko forum) velikost okoli 120 x 95 metrov s stavbami na treh straneh in sedežem mestne uprave. Na sever se je forum odpiral proti kapitolu s svetiščem kapitalne triade (Jupiter, Mars, in Minerva). Zahodno od foruma so bile velike javne kopeli (latinsko thermae) v velikosti 70 x 70 metrov okrašene z mozaiki in skulpturami. Mesto je zaradi slabe obrambne lege v nižini začelo propadati v začetku 5. stoletja, njegovo vlogo pa je prevzel Sveti Peter v Lesu nad Dravo pri Špitalu.
Virunum

Virunum var en romersk stad i provinsen Noricum. Efterlämningarna efter staden ligger nära orten Maria Saal i det österrikiska förbundslandet Kärnten. Virunum grundades kring 50 e.Kr. i centrum av Zollfeld som municipium Claudium Virunum. Efter delningen av provinsen Noricum kring 300 blev Virunum huvudstad för provinsen Noricum mediterraneum. Mot slutet av 300-talet utsattes provinsen för flera invasioner och med det började nedgången även för provinsens huvudstad. På 500-talet förstördes slutligen staden av avarer och slaver. De första utgrävningarna gjordes på 1600-talet. Vetenskapliga utgrävningar påbörjades mot slutet av 1800-talet. Då grävde man fram stadens forum med kapitol, ett bostadsområde (1911), tempelanläggningen och teater (1927). Efterlämningar efter en kyrka vittnar om att Virunum var biskopssäte.
Вірунум

Вірунум (лат. Virūnum) — давньоримське місто в провінції Норик, на території сучасної Каринтії (Австрія) в районі Цольфельду. Розташоване на південь від залишків Нореї. Руїни розташовані поряд із селищем Маріазель за 9 км на північний схід від Клагенфурта. Назва «Virunum» також відноситься до кельтсько-римського поселення поблизу пагорба Магдаленсберг. Історія Приблизно в середині I сторіччя нашої ери при імператорі Клавдії Вірунум заснований як столиця провінції Норик. Місто лежало на шляху від Адріатики до Дунаю на Бурштиновому шляху. Місто було споруджено на захищеній від повеней території, окремі його райони доходили до пагорба Тьольчахер Гюґель. Місцеві мешканці мали громадянські права латинян. На відміну від римлян були повністю позбавлені публічних прав, були обмежені в майнових правах (заборона на заповіт майна). У місті видобували залізну руду, торгували золотом та гірським кришталем. До другої половини II сторіччя місто було резиденцією намісника провінції Норик (лат. procurator Augusti provinciae Norici). Після війн з маркоманами керівництво провінцією було переведено до Овілави (Вельс), а за Вірунумом залишили право керувати фінансами провінції. За імператора Діоклетіана провінція була розділена й місто стало столицею новоутворенної Бінненнорики (лат. Noricum mediterraneum). З 343 року місто стає резиденцією єпископа. Площа міста становила 1 км², а прилеглої території 9 тис. км² (частина сучасних Каринтії та Штирії). Територією керував муніципалітет, магістрати та подвійні бургомістри (лат. II viri iure dicundo). Вулиці міста не були викладені бруківкою. Були віднайдені залишки колекторів (каналізація) та свинцеві труби (водогін). Поряд із амфітеатром розташовувалась велика будівля, ймовірно палац намісника провінції. Причини занепаду міста невідомі. Достеменно відомо лише те, що через незахищеність розташування міста в долині більшість містян переселилася на схили гір Ульріхсберг та Грацеркогель. У V столітті столиця Норику була перенесена до Теуренії. У цьому місті знаходиться кам'яний трон Каринтійських герцогів, що був збудований з 10 кам'яних брил в VIII столітті. Археологічні дослідження Археологічні дослідження розпочато в 1754 році. Але про перші розкопки залишились лише уривчасті свідоцтва. Особливо значні здобутки приніс період 1881—1883 років, відкрито багато залишків римських будівель, скульптур, написів. Систематичні дослідження продовжувались до 1931 року. Відновились вони лише наприкінці 90-х, після знахідки амфітеатру. Археологи розкопали форум та капітолій, 2 прилеглі квартали. Була віднайдена велика мозаїка з Діонісієм площею 30 м². На місці давньоримського Вірунума відкрито археологічний парк та музей, де виставлені предмети, що були віднайдені при археологічних розкопках останнього часу. Примітки Посилання
Maria am Gestade

Maria am Gestade es una de las iglesias más antiguas de Viena (Austria) y uno de los pocos ejemplos que quedan en la ciudad de arquitectura gótica. La iglesia se localiza en Salvatorgasse 12, cerca del canal del Danubio y era frecuentada tradicionalmente por los navegantes. Se dice que antes había una iglesia de madera en este lugar en el siglo IX, que servía como lugar de culto para pescadores y navegantes. La iglesia se menciona por primera vez en documentos de 1158. El presente edificio fue construido entre 1394 y 1414 en estilo gótico y en 1409 la iglesia pasó a formar parte de la diócesis de Passau. Cuando se estableció la diócesis de Viena en 1469, Maria am Gestade quedó aislada del resto su diócesis. Fue desacralizada en 1786 y usada como almacén y establo durante la ocupación de Viena por parte de Napoleón (1809). En 1812 la iglesia fue renovada y nuevamente consagrada. La iglesia se asocia con la comunidad checa de Viena. La característica más llamativa de la iglesia es su torre de 56 metros de alto, construida de 1419 a 1428. Se la puede distinguir a gran distancia y aparece representada en las imágenes más viejas de la ciudad. De cerca, la portada de su fachada occidental cuenta con una pequeña escalinata de diez peldaños, rematada por un pórtico hexagonal cubierto por una semicúpula. El coro contiene dos paneles góticos de 1460. Los ventanales conservan fragmentos de vitrales medievales.