NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Shopping City Süd

The Shopping City Süd (SCS) is a shopping centre located in Vösendorf and Wiener Neudorf, south of Vienna, Austria. With a leasable area of 235,000 m2 (2,530,000 sq ft), it is the biggest shopping mall in Austria. It contains over 330 shops and has around 5,000 employees (2016). In December 2007, the SCS was sold for €607 million to French real estate company Unibail-Rodamco-Westfield, which also owns the Donau Zentrum. History The Shopping City Süd was built outside the borders of Vienna to save costs. As a result, a lot of purchasing power flows from Vienna to Lower Austria. Since 2011, the SCS has also been a member of the Austrian Climate Alliance and aims to reduce its CO2 emissions by 5,300 tonnes as part of its membership. After the death of the founder Hans Dujsik, the SCS was transferred to a foundation. In December 2007, the SCS was sold to the Dutch real estate group Unibail-Rodamco-Westfield, which also owns the Donauzentrum in Vienna. The purchase price, which was initially kept secret, is believed to have been 607 million euros, according to the Austrian Textile Newspaper. In 2021, Crédit Agricole Assurances, the insurance subsidiary of the French banking group Crédit Agricole, acquired 45% of the SCS. The name "Shopping City Süd" was changed to "Westfield Shopping City Süd" in September 2021. Stores The Shopping City South comprises around 330 shops with 4,500 employees. It was primarily designed for car traffic when it was built and offers more than 10,000 parking spaces. Access The light rail station Vösendorf SCS of the Badner Bahn is located right in front of SCS. In addition, SCS is located just beside the junction of the Süd Autobahn (A2) and the Wiener Neustädter Straße (B17). Public transport is mainly provided by the Badner Bahn, but there are also a few bus lines, such as a direct connection from Vienna, Siebenhirten (U6)–SCS ("SCS bus"), which can be used free of charge by those travelling from outside Vienna, and the regional bus lines 207 (towards Mödling station (S-Bahn) or Siebenhirten underground station (U6) and Vienna Liesing station (S-Bahn)) and 265 (towards Mödling station (S-Bahn) or Vienna Südtiroler Platz (Vienna main station, S-Bahn, underground station U1)). The free bus line Oper–SCS ("Ikea bus") has been discontinued; since 2 October 2012, holders of the SCS customer card can use the Badner Bahn from Vienna without a ticket for the section Vösendorf-Siebenhirten–Vösendorf-SCS (outer zone). There have been repeated calls to extend the U6 line to the SCS since 2007. See also List of the world's largest shopping malls List of shopping malls in Austria Notes External links Media related to Shopping City Süd at Wikimedia Commons Official website
Shopping City Süd

El Shopping City Süd​ Es un centro comercial ubicado en Vösendorf, al sur de Viena, en Austria. Con una superficie alquilable de 173.000 metros cuadrados, es el centro comercial más grande de Austria. Contiene más de 330 tiendas y tiene alrededor de 4.500 empleados. En diciembre de 2007, el SCS se vendió por € 607 mil para una empresa inmobiliaria francesa Unibail-Rodamco, que también posee el Donauzentrum. Véase también Centro comercial Economía Empresa Referencias
Shopping City Süd

Shopping City Süd (SCS) – centrum handlowe w Vösendorf, na południe od Wiednia, w Austrii. Z powierzchni 173 000 metrów kwadratowych jest największym centrum handlowym w Austrii, a także jednym z największych w Europie. Znajduje się tam ponad 330 sklepów i zatrudnia około 4500 pracowników. SCS oferuje 10 000 miejsc parkingowych. Służy nie tylko klientom z Austrii, ale też z Węgier, Słowenii, Słowacji i Czech. W grudniu 2007 SCS został sprzedany holenderskiej agencji nieruchomości Unibail-Rodamco za 607 mln euro. Linki zewnętrzne www.scs.at
Admonti kolostor

Az Admonti Szent Balázs bencés rendi apátság (latinul: Abbatia Sancti Blasii Admontensis O.S.B.) Stájerország legősibb kolostora, melyet még 1074-ben Gebhard salzburgi érsek-herceg alapított, ezáltal a legrégebbi létező kolostor Stájerországban, melyben a világ legnagyobb kolostori könyvtára és egy modern múzeum, benne barokk és kortárs építészet, művészet emlékei a középkortól napjainkig, valamint természettudományi múzeum, korai kéziratok és nyomtatványok, különleges kiállítások találhatók. Fekvése Ausztriában, Felső-Stájerország területén, a Gesäuse Nemzeti Park egy sziklás völgyében található. Története A kolostort 1074-ben Gurki Szent Hemma kezdeményezésére Admontban Gebhard salzburgi érsek alapította. Első szerzetesei a salzburgi Szent Péter-kolostorból jöttek. A kolostor évszázadokon át nem csak mint egy vallási központ volt Felső-Stájerországban, hanem a művészet és a tudomány központja is. Wolfhold apát 1115–1137 között apácakolostort is alapított, amely azonban a 16. században kihalt. A 12. századtól a salzburgi érsek sok plébániát bízott a szerzetesekre, ma is 30 plébániát lát el a kolostor. Az épületeket 1865-ben hatalmas tűzvész pusztította, melyben a könyvtár kivételével szinte az egész kolostor elpusztult, a templom is leégett. Az új templom a regensburgi székesegyház mintája alapján gótikus és román stílusban épült fel, melyet 1869-ben szenteltek fel. Az apátságban élő bencés szerzetesek életritmusát mind a mai napig az imádkozás, az iskola, a kultúra és a szociális segítségnyújtás terén végzett sokoldalú feladatok, valamint az élet mélységeinek kutatása és megismerése határozza meg. Az apátság az idők folyamán spirituális és kulturális központtá fejlődött. Kulturális szempontból az apátság fő nevezetessége 80 000 kötetes barokk világhírű könyvtára, melyet évszázadok óta látogatók generációi csodálnak meg. Múzeuma kiállítótermeiben pedig középkori kéziratok és korai lenyomatok, műtárgyak találhatók a középkortól a jelenkorig, itt található az apátság multimédiás prezentációja és egy természettudományi gyűjtemény is. Apátjai közül magyar szempontból kiemelkedik Schenzl Guidó, aki Magyarországon jelentős pedagógiai, természettudományos és tudományszervező tevékenységet fejtett ki. Itt élt apácaként II. Béla király lánya, Zsófia. A kolostor A kolostorkönyvtár Kolostortemplom Források Pethő Tibor-Szombathy Viktorː Ausztria ISBN 963 243 165 0 [1]
Abația Admont

Abația Admont este o mănăstire de călugări benedictini fondată în 1074 la Admont, situată aproape de Alpii Ennstal, în regiunea de Stiria de Sus, în centrul Austriei, la intrarea în Parcul Național Gesäuse. Abația face parte din Congregația Benedictină din Austria. Abația este locul unde sunt adăpostite cea mai mare bibliotecă monastică din lume, începută la mijlocul secolului al XVIII-lea și terminată în 1776 precum și un muzeu modern. Istoric Această abație a fost fondată în 1074 de arhiepiscopul Gebhard al Arhidiecezei de Salzburg, fost capelan al împăratului Henric al III-lea, în cadrul fostelor posesiuni ale sfintei Emma de Gurk (+ pe la 1045) în Marca de Stiria. Primii călugări au sosit de la abația Sfântul Petru din Salzburg și au construit și o mănăstire de călugărițe benedictine prin 1120. După ce marca a devenit Ducatul Stiria, în 1180, mănăstirea era unul dintre pilonii dominației dinastiilor de Babenberg și de Habsburg. Din secolul al XII-lea abația poseda un scriptorium care a lăsat manuscrise importante. Abatele Engelbert de Admont (+ 1331), ales în 1297, studiase gramatica și logica la Praga și filosofia și teologia la Universitatea din Padova; este considerat ca unul dintre savanții cei mai eminenți din Austria medievală. După dificultățile întâlnite în epoca războaielor cu imperiul otoman și a Reformei Protestante, măsurile luate în cursul Contrareformei, în țările din Austria Interioară, au întărit poziția mănăstirii. Anul 1644 a văzut fondarea școlii superioare a abației. În secolul al XVII-lea întregul complex monastic a fost remaniat în stil baroc. En 1865 un incendiu a distrus cvasitotalitatea abației, cu excepția bibliotecii. Anul următor a început reconstrucția în stil neogotic. Marea criză economică din anii 1930 a pus abația într-o situație economică dintre cele mai dificile. După Anschlussul Austriei, din 1939 și până în 1945, abația a fost expropriată de regimul național-socialist. Biblioteca Particularitatea acestui loc de rugăciune este somptuoasa bibliotecă în stil rococo, încheiată în 1776; a fost în întregime renovată, timp de patru ani, cu un cost de șase milioane de euro. A fost redeschisă publicului în august 2008.. Biblioteca adăpostește o importantă colecție de manuscrise și de incunabule. Călugării de la Admont respectă Regula Sfântului Benedict de la sfârșitul secolului al XI-lea. Abația dispunea de un scriptoriu medieval (atelier de copiști), până la inventarea tiparului. Biblioteca de mari dimensiuni, 13 metri înălțime, 79 de metri lungime și 14 metri lărgime, are șapte cupole decorate cu fresce în trompe-l'œil, de Bartolomeo Altomonte (1701-1783). Pardoseala de marmură în tablă de șah este presărată cu sculpturi care reprezintă cele Patru Ultime Lucruri, care sunt Moartea, Judecata de Apoi, Paradisul și Infernul. Note Legături externe
Raimund-Ertl-Schanze

Die Raimund-Ertl-Schanze in Breitenwang besteht aus mehreren Skisprungschanzen. Zur Anlage gehören zwei kleinere Schanzen der Kategorien K 20 und K 35, und eine Normalschanze der Kategorie K 85. Die K 85-Schanze steht außerhalb von Breitenwang im Ortsteil Lähn. Die zwei kleineren Schanzen stehen im Ort an der Ortsgrenze zu Reutte nahe dem Freibad. Die K85m Schanze wurde im Jahr nicht mehr in Betrieb. Auf den zwei kleineren Schanzen wird alljährlich mit der Faulenbachschanze in Füssen der TT-TSV Cup ausgetragen. Geschichte Die Raimund-Ertl-Schanze wurde 1933 gebaut. Der Verein hat die Schanze in den Jahren 1984/85 zur K 75 erweitert. 1993 gab es den zweiten Umbau an der Schanze und dabei wurde sie zur Normalschanze K 85 vergrößert, inzwischen abgebrochen. Die zwei kleineren Schanzen K 20 und K 35 stehen schon lange, wurden 2002 neu mit Matten belegt. 1994 fanden auf der Normalschanze die Skisprungwettbewerbe der Nordischen Junioren-Weltmeisterschaften statt. Nachdem im Einzel der Finne Janne Ahonen vor Nicolas Dessum (Frankreich) und Zbyněk Krompolc (Tschechien) gewonnen hatte, konnte auch die finnische Mannschaft (Jani Mattila, Olli Happonen, Tero Koponen und Janne Ahonen) vor Tschechien (Jan Balcar, Jakub Sucháček, Jaroslav Kahánek und Zbyněk Krompolc) und Österreich (Andreas Widhölzl, Reinhard Schwarzenberger, Richard Foldl und Andreas Beck) den Titel gewinnen. Weblinks Raimund-Ertl-Schanze in der Datenbank von Skisprungschanzen.com Geschichte des Vereins
Trampolino Raimund Ertl

Il Trampolino Raimund Ertl (in tedesco Raimund-Ertl-Schanze) è un trampolino situato a Breitenwang, in Austria, in località Lähn. Storia Aperto nel 1933 e più volte ristrutturato, l'impianto ha ospitato i Campionati mondiali juniores di sci nordico 1994 e varie tappe della Coppa del Mondo di combinata nordica. Caratteristiche Il trampolino normale ha il punto K a 85 m; il primato di distanza appartiene all'austriaco David Zauner (94 m nel 2004). Note Collegamenti esterni (DE, EN, PL) Scheda Skisprungschanzen.com, su skisprungschanzen.com. URL consultato il 16 giugno 2012. (DE, EN, FR) Risultati sul sito della FIS, su data.fis-ski.com. URL consultato il 16 giugno 2012. [combinata nordica] (DE, EN, FR) Risultati sul sito della FIS, su data.fis-ski.com. URL consultato il 16 giugno 2012. [salto con gli sci]
Raimund-Ertl-Schanze

Raimund-Ertl-Schanze – kompleks trzech skoczni narciarskich, położony w austriackim Bichlbach (Lähn) nieopodal Breitenwangu. W styczniu 1994 na największym obiekcie kompleksu (skoczni normalnej o punkcie konstrukcyjnym K85 i rozmiarze HS 87) rozegrano dwa konkursy skoków podczas mistrzostwa świata juniorów w narciarstwie klasycznym (indywidualny oraz drużynowy). Ponadto, odbywały się na nim zawody Pucharu Świata w kombinacji norweskiej. Skocznia wybudowana została w 1933, a przebudowana w latach 1984–1985 (na K75) oraz w 1993 (na K85). Obecnie jest już nieużytkowana. W skład kompleksu wchodzą również dwie małe skocznie: K35 i K20 (usytuowane nieopodal granicy z gminą Reutte, przy basenie), od 2002 wyposażone w igelit, na których rozgrywane są konkursy Pucharu TT-TSV (przeznaczone dla dzieci i młodzieży). Parametry techniczne Punkt konstrukcyjny: 85 m Wielkość skoczni (HS): 87 m Punkt sędziowski: 87 m Długość rozbiegu: b.d. Nachylenie rozbiegu: b.d. Długość progu: b.d. Nachylenie progu: 10,5° Wysokość progu: b.d. Nachylenie zeskoku: 34° Średnia prędkość na rozbiegu: b.d. Linki zewnętrzne Profil na skisprungschanzen.com (niem. • ang. • pol.) Wyniki zawodów PŚ w kombinacji norweskiej na Raimund-Ertl-Schanze (niem. • ang. • fr.) Wyniki konkursów MŚ Juniorów 1994 na Raimund-Ertl-Schanze (niem. • ang. • fr.)
Dorotheum

Dorotheum ( [ˌdoːʀoˈteːʊm] ?) er Centraleuropas og det tysksprogede Europas største auktionshus for kunst, kunsthåndværk og kunstindustri. Det ligger i Dorotheergasse i Wien. Dorotheum driver tillige forretning med salg af kunstgenstande og pantelånervirksomhed. Dorotheum blev oprettet i 1707 og var indtil 2000 en statslig virksomhed. Efter privatisering er Dorotheum ekspanderet, dels i Østrig, dels med afdelinger i Prag, Bruxelles, Düsseldorf, München, Milano og Rom. Dorotheum har ca. 530 medarbejdere, heraf 100 kunsteksperter. Dorotheum afholder ca. 600 auktioner årligt. Dorotheum spillede i årene 1938 – 1945, da Østrig var en del af det nazistiske Tyskland, en lidet flatterende rolle i forbindelse med salg af kunstgenstande konfiskeret fra jøder. I 2006 offentliggjorde Dorotheum en undersøgelse af denne periode og undskyldte over for ofrene. Ekstern ressource Dorotheums hjemmeside Arkiveret 5. april 2007 hos Wayback Machine
Dorotheum

The Dorotheum (German pronunciation: [ˌdoːʀoˈteːʊm] ) is one of the world's oldest auction houses and is the largest auction house of art items in Continental Europe. Established by Emperor Joseph I in 1707, it has its headquarters in Vienna on the Dorotheergasse and branches in other European countries. Besides auctions, the retail sector also plays a major role in Dorotheum's business. In the Dorotheum, works of art, antiques, furniture, and jewellery from various centuries are put up for auction. The building is constructed in the neo-classical style. It is an attraction for Viennese natives and numerous tourists alike. Branches exist in Vienna in the Austrian states, the Czech capital of Prague, and the Italian cities of Milan and Rome, as well as in Düsseldorf, Munich and Brussels. History The firm's establishment as the Versatz- und Fragamt zu Wien was carried out by Emperor Joseph I in 1707. Seventy years later it moved into the former Dorotheerkloster, which gave it its current name of Dorotheum. The new building of the Dorotheum Palace in the location of the old cloister was completed in 1901. During the Nazi years, the Dorotheum played an important role in selling property seized from Jews by the Gestapo Office for the Disposal of the Property of Jewish Emigrants, known as the Vugesta.The Dorotheum chief expert, Dr. Hans Herbst, was appointed by Hermann Voss, director of Hitler's planned Führermuseum, as an official buyer for the Nazis. After WWII the Dorotheum was rebuilt. In 1978 it held 2,722 auctions that grossed $25.2 million. At the end of the 1980s, the building's foyer and interior were redesigned by the Viennese architect and designer Luigi Blau. In 2001, the Dorotheum was sold to an Austrian consortium and since then has greatly expanded, including opening offices abroad in Germany, Belgium, Italy and the UK. In November 2018, a landscape painting, one of Pierre-Auguste Renoir's lesser-known works valued at €160,000, was stolen from the auction house just days before it was scheduled to be auctioned off. Controversies In 2001 two landscapes by Norbert Grund that had been looted by Nazis in Holland in 1941 were consigned to the Dorotheum for sale. After public outcry and much discussion, the Dorotheum withdrew the paintings from sale and returned them, not to the consigners but to the "rightful owners". Recognizing the risk that Nazi-tainted art may have passed through the Dorotheum to museums, the State Museums of Vienna published a list of objects purchased from the Dorotheum between 1938 and 1945 to facilitate verification. Gallery References The information in this article is based on a translation of its German equivalent. External links Official website Documents and clippings about Dorotheum in the 20th Century Press Archives of the ZBW German Lost Art Foundation
Dorotheum

Het Dorotheum () is het grootste veilingconcern in Centraal-Europa en het Duitse taalgebied met hoofdvestiging in Wenen en vertegenwoordigingen in Brussel, Düsseldorf, München, Londen, Milaan en Rome. Het organiseert gemiddeld 600 veilingen per jaar in 40 categorieën. De commerciële hoofdactiviteiten zijn; veilingwezen, pandhuis, sieradenhandel. Geschiedenis Als ambt voor pand en belening werd het in 1707 door Keizer Joseph I met een nadrukkelijke sociale functie in het leven geroepen om woeker in het bestaande pandwezen tegen te gaan. Het ambt had de vergunning om de vervallen panden te veilen waarbij de opbrengsten ten goede kwamen aan het Weense armenhuis. In 1788 verhuisde dit Versatz und Fragamt naar de huidige locatie, het voormalige Dorotheerkloster waaraan later de naam werd ontleend. Op diezelfde plek in de Weense binnenstad opende in 1901 het huidige gebouw. Privatisering Kort nadat in 2000 de Grote Coalitie (ÖVP en SPÖ) uiteenviel, was de privatisering van het Dorotheum een van de velen lang uitgestelde hervormingsmaatregelen en ging het eigendom in 2001, inclusief het onroerend goed in de Oostenrijkse deelstaten én in de Weense binnenstad over in handen van het Oostenrijks E-commerce conglomeraat OneTwoSOld waarin de twee families Dichand en Soravia vertegenwoordigd zijn. Het vastgoed werd in 2002 doorverkocht waardoor het Dorotheum niet langer eigenaar was, maar huurder werd van zijn locaties. De Tweede Wereldoorlog Met de privatisering in 2001 ontstond momentum waardoor een gevoelige kwestie aangestipt kon worden, namelijk de rol van het Dorotheum tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tussen 1938 en 1945 hield de bedrijfsleiding van het Dorotheum zich actief bezig met het veilen van onteigende kunst in opdracht van het naziregime. Eerst in private handen kon dit belaste, immateriële erfgoed openlijk behandeld worden. Een substantieel deel van de opbrengst van de concernverkoop kwam bij wijze van symbolisch gebaar ten goede aan het 'Allgemeinen Entschädigungsfonds für Opfer des Nationalsozialismus'. Er werd een commissie van historici ingesteld om uit de archieven van het Dorotheum over dit onderwerp een kritische studie samen te stellen, hetgeen uitmondde in het 2006 verschenen Zwischen Staat und Wirtschaft. Das Dorotheum im Nationalsozialismus. De nieuwe directeur Martin Böhm maakte een opmerkelijk publiek excuus en tevens werd een tweehoofdige afdeling ingesteld ten behoeve van herkomstonderzoek naar nazi-roofkunst. Externe link (en) (de) Officiële website
Dorotheum

Dorotheum – dom aukcyjny założony w 1707 roku w Wiedniu przez cesarza Józefa I; największy w Europie Środkowej i jeden z najstarszych i największych na świecie. Historia Instytucja została założona w 1707 roku z inicjatywy cesarza Józefa I. Początkowo funkcjonowała jako Versatz- und Fragamtes zu Wien i pełniła funkcje lombardu. 80 lat później – wraz z przeniesieniem do budynku dawnego klasztoru Dorotheerkloster – otrzymała funkcjonującą do dziś nazwę Dorotheum. Pod koniec XIX wieku rozpoczęto budowę nowego, neobarokowego budynku zwanego Palais Dorotheum, którego plany sporządził słynny architekt wiedeński, Emil Ritter von Förster. Uroczystego otwarcia nowej siedziby domu aukcyjnego dokonał w 1901 roku cesarz Franciszek Józef. Jesienią 2001 roku Dorotheum zostało sprywatyzowane. 26 listopada 2018 roku doszło do pierwszej w historii kradzieży dzieła sztuki z Dorotheum – pejzaż impresjonistyczny Golfe, Mer, Falaises Vertes z 1895 roku autorstwa Renoira o szacowanej wartości 160 tys. euro skradziony został przez trzech nieznanych sprawców na dwa dni przed planowaną licytacją. Działalność Dorotheum corocznie organizuje nawet 700 aukcji, w tym ok. 100 aukcji katalogowych. Dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie wystawiane są na aukcjach w 40 różnych dziedzinach. Cztery organizowane w roku główne tygodnie aukcyjne tradycyjnie skupiają się na sztuce współczesnej, sztuce nowoczesnej, obrazach XIX-wiecznych i obrazach starych mistrzów. Oprócz tego nabyć można także m.in. porcelanę, fotografie, historyczne instrumenty naukowe, znaczki czy monety. Poza działalnością aukcyjną Dorotheum prowadzi również sieć salonów jubilerskich oraz lombardów. Według stanu z końca 2023 roku firma zatrudnia ponad 700 pracowników, z czego 200 pracuje w filiach zagranicznych. Biura przedstawicielskie Dorotheum działają w Pradze (od 1992 roku), Brukseli (od 1996 roku), Monachium i Düsseldorfie (od 2003 roku), Mediolanie (od 2005 roku), Rzymie (od 2009 roku), Londynie (od 2014 roku) oraz Hamburgu (od 2022 roku), zaś filie na terenie Austrii funkcjonują w Wiedniu, Vösendorfie, Wiener Neustadt, St. Pölten, Linzu, Traun, Salzburgu, Innsbrucku, Grazu i Klagenfurcie. Aukcje W historii Dorotheum sprzedanymi za najwyższe ceny dziełami sztuki były m.in.: Frans Francken II, De keuze tussen deugd en ondeugd – 7 022 300 EUR, Tiziano Vecellio, Magdalena – 4 818 000 EUR, Frans Verbeeck, Hekeling van de dwaasheden van de mens – 3 035 000 EUR, Egon Schiele, Liegende Frau, 1917 – 2 345 000 EUR, Chaim Soutine, La Femme en rouge au fond bleu – 1 811 555 EUR, Maria Lassnig, Wilde Tiere sind gefährdet (Wild Animals Are Endangered) – 1 367 800 EUR, Piero Manzoni, Achrome, 1958/59 – 1 112 000 EUR. W październiku 2015 roku na sprzedaż wystawiony został uznawany za zaginiony Portret profesora doktora Karola Gilewskiego wykonany przez Jana Matejkę w 1872 roku. Odnalezione przez prof. Stanisława Waltosia dzieło nabył prywatny kolekcjoner, który oddał go w depozyt do Muzeum Narodowego w Krakowie. Po wykonaniu niezbędnych prac konserwatorskich obraz prezentowany jest w Domu Jana Matejki. Galeria Przypisy
Dorotheum

Доротеум, заснований у 1707 році, є одним з найстаріших аукціонних домів у світі . У Відні знаходиться його головний офіс у провулку Доротер і він є найбільшим аукціонним домом як на континентальній та німецькомовній частині Європи. Крім аукціонної торгівлі сектор роздрібної торгівлі також відіграє важливу роль у бізнесі Доротеум. У Доротеум на аукціон виставлені твори мистецтва, антикваріат, меблі та прикраси, які відносяться до різних століть . Будівля побудована в неокласичному стилі. Вона приваблює не тільки жителів Відня, а й численних туристів. Філії є у федеральній землі Відень в Австрії, в Празі, столиці Чехії, в таких італійських містах як Мілан та Рим, а також у Дюссельдорфі, Мюнхені та Брюсселі. Історія створення Створення фірми як ломбарду та бюро у Відні було здійснено за сприяння імператора Йосифа I у 1707 році. Сімдесят років по тому ломбард переїхав в колишнє абатство Дороте, яке і дало йому свою нинішню назву Доротеум. Нову будівлю Палац Доротем на місці старого монастиря було завершено в 1901 році. В кінці 1980-х років, фоє будівлі та інтер'єр були перероблені віденським архітектором і дизайнером Луїджі Блау. У 2001 році Доротеум був проданий консорціуму Австрії і з тих пір значно розвивався. З 1707 до сьогодні «З 1707» саме такий логотип має Доротеум — стверджує автор цієї статті. Отже, поточний рік пропонує привід для святкування, відповідає читач: Цілих 300 років, історія цього традиційного австрійського підприємства, яке все ще перебуває в руках австрійстрійців навіть після його приватизації, була частиною історії країни в цілому. Заснований в 1707 році за наказом імператора Йосифа I, «Вайнер Ферзатц і Фрагамт» (Ломбард & Бюро) відкрив свої двері для жителів Відня в квітні того ж року в присутності самого імператора. Примітки