NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Torbay-inham

De Torbay-inham (Engels: Torbay Inlet) is een inham in de regio Great Southern in West-Australië. De inham ligt ongeveer 40 kilometer ten oosten van Denmark. De inham is een door golven gedomineerd estuarium. Het Powell- en Manarupmeer, het Seven Mile- en Five Mile-moeras en de Marbelupbeek maken deel uit van het opvanggebied van de inham, de 330 km² grote Torbay Inlet & Lake Powell Catchment. De Marbelupbeek mondt uit in het Powellmeer. Het opvanggebied behoort tot de meest door de mens aangetaste gebieden langs de zuidkust en werd bijna volledig ontbost. De Torbay-inham bestaat uit een aan het getijde onderhevige delta die ongeveer 1 km² groot is en een lagune die vrij ondiep en 2,1 km² groot is. De inham mondt uit in de Indische Oceaan. Een door de golven opgebouwde zandbank verspert de doorgang tot de Indische Oceaan voor lange perioden. Een groot deel van het gebied rond de inham ligt slechts een halve meter tot een meter boven de zeespiegel waardoor het soms onderloopt. In 1912 werd een stuw met sluizen gebouwd in de smalle geul tussen de Torbay-inham en het Manarupmeer om het landbouwareaal te beschermen tegen overstromingen met zoutwater. Het project had niet het beoogde resultaat. In de jaren 1950 vonden weer grote waterwerken plaats waarbij men het opvanggebied in drie van elkaar gescheiden gehelen opdeelde om het water door middel van kleppen en sluisdeuren te kunnen beheren. De waterkwaliteit van de inham wordt door de Western Australian Department of Environment beschouwd als de slechtste in de staat en uitbraken van giftige blauwe en groene fytoplankton vinden frequent plaats. Naast landbouw, industrie, bebouwing en het feit dat het estuarium vrij ondiep is draagt vooral sediment negatief bij aan de waterkwaliteit. Het doorbreken van de zandbank bij zware regenval waardoor er interactie is met de oceaan zorgt voor een tijdelijke verbetering van de waterkwaliteit. De doorgang met de oceaan openhouden zou onder de gegeven omstandigheden in belangrijke mate kunnen bijdragen aan een betere waterkwaliteit in de inham. Wandelpaden Er lopen een aantal paden doorheen het opvanggebied en langsheen de Torbey-inham : Torbay Rail Trail (wandelen, fietsen, paardrijden) Bibbulmun Track (wandelen) Munda Biddi Trail (fietsen, wandelen) Stidwell Bridle Trail (paardrijden) Torbay Bird Walk (wandelen, vogelspotten) Quaranup – Point Possession Trail (wandelen) Torndirrup & West Cape Howe National Park wandelingen (wandelen) Externe link (en) Website The Torbay Catchment Group
Torrens Island Power Station

Torrens Island Power Station is located on Torrens Island, near Adelaide, South Australia and is operated by AGL Energy. It burns natural gas in eight steam turbines to generate up to 1,280 MW of electricity. The gas is supplied via the SEAGas pipeline from Victoria, and the Moomba Adelaide Pipeline System (MAPS) from Moomba in the Cooper Basin. The station is capable of burning either natural gas or fuel oil. It is the largest power station in South Australia and was formerly the largest single power station user of natural gas in Australia. Construction Construction began in 1963 following passing of a government act vesting the land and authorising construction. The 480 MW (4 x 120 MW) A Station was completed in 1967, and construction of the 800 MW (4 x 200 MW) B Station was completed in 1982. Gradual shutdown In December 2014 AGL announced that it intended mothballing the four older units of the A Station indefinitely, having taken them out of service between July and September 2014. This decision was primarily driven by increasing levels of wind and solar generation in the South Australian region of the National Electricity Market displacing fossil fuel generation, particularly higher cost gas-fired generation. AGL reviewed this decision and deferred the planned mothballing in June 2016, following the closure of Alinta's Northern and Playford B coal-fired power stations at Port Augusta However, due to the state-wide power outage in September 2016, the system operator AEMO demanded that the Torrens Island power station to be brought back online to prevent another statewide power outage. AGL announced on 7 June 2017 that it intended to permanently mothball two of the turbines in the 50-year-old Torrens A power station, after building a new 210 MW power station containing twelve gas reciprocating engines to be known as Barker Inlet Power Station adjacent to the Torrens Island site. The first two units (2 and 4) would be mothballed from 1 July 2019, with the remaining two units (1 and 3) planned to be mothballed after winter 2020 and winter 2021. AGL announced a delay in the closure schedule in July 2019, with Units 2 and 4 rescheduled to close in September 2020, and Units 1 and 3 to close in September 2021 and September 2022. On 7 July 2021, AGL announced plans to also mothball unit B1 in October 2021. It will be able to be recalled on 6 months lead time. At the same time, AGL announced construction of a 250 MWh grid battery on the Torrens Island site, operating in 2025. On 24 November 2022, AGL announced that it would bring forward full closure, and Torrens Island B would be retired on 30 June 2026, extended in 2025 to 2028. See also AGL Energy List of power stations in South Australia References
Centrale de Torrens Island

La centrale de Torrens Island est une centrale thermique alimentée au gaz naturel située dans la région de l'Australie-Méridionale en Australie. Elle est détenue par AGL Energy. En 2016, le collectif de défense des langues Walpiri du parti One Nation soutenu notamment par l’acteur Francois Cluzet bloque l’accès à la centrale pour dénoncer la baisse du financement alloué à l’apprentissage des langues aborigènes. Historique Sa construction, qui a débuté en 1963, s'est achevée en 1976 une fois la station B terminée. Notes et références Portail de l'industrie Portail des énergies fossiles Portail de l’Australie-Méridionale
ТЕС Торренс-Айленд

ТЕС Торренс-Айленд (Torrens Island) – теплова електростанція на півдні Австралії. В 1967, 1968, 1969 та 1971 роках стали до ладу чотири конденсаційні блоки черги А, кожен з яких мав парову турбіну потужністю по 120 МВт. В 1976 – 1981 роках ввели в дію чотири конденсаційні блоки черги В з парими турбінами потужністю по 200 МВт. В 2020-му вивели з експлуатації два блоки черги А, в а 2021 та 2022 роках зупинили ще два блоки з її складу. Що стосується черги В, то її перший блок законсервували в 2021-му, а наступного року оголосили про намір повністю зупинити чергу В в 2026-му. ТЕС почала роботу на нафті, проте вже у 1969-му почались поставки по газопроводу Мумба – Аделаїда, після чого блакитне паливо стало основним для станції. На початку 2000-х також ввели в дію газопровід Айона – Аделаїда. Для видалення продуктів згоряння кожна черга отримала димар заввишки 160 метрів. Для охолодження використовують морську воду. Видача продукції відбувається під напругою 275 кВ. Примітки
Totness Recreation Park

Totness Recreation Park är en park i Australien. Den ligger i delstaten South Australia, omkring 26 kilometer sydost om delstatshuvudstaden Adelaide. Närmaste större samhälle är Mount Barker, nära Totness Recreation Park. Trakten runt Totness Recreation Park består till största delen av jordbruksmark. Runt Totness Recreation Park är det ganska glesbefolkat, med 35 invånare per kvadratkilometer. Genomsnittlig årsnederbörd är 729 millimeter. Den regnigaste månaden är juni, med i genomsnitt 133 mm nederbörd, och den torraste är december, med 21 mm nederbörd. Källor
Townsville Grammar School

Townsville Grammar School is an independent, co-educational, day, International Baccalaureate and boarding school, located in Townsville. Established in 1888, it is the northernmost member of the Queensland grammar schools. From its foundation the school encouraged a co-educational environment, but in its early decades the number of female students was particularly small; in its foundation year (1888), "20 boys" are recorded as being enrolled. During World War II the school was acquired by the Royal Australian Air Force for use as barracks accommodation for the No. 3 Fighter Sector RAAF. School badge The School Badge was designed in 1902 by a Sydney architect. The background represents the Southern Cross, with the Three Turrets set on the Rock of Christianity, surrounded by the sea of Plenty. The central turret symbolises spiritual values, while the two side turrets represent intellectual and sporting values. The Latin text on the badge reads "Bonus intra melior exi", translated to English as "Come in good, go out better". Headmasters P. F. Rowland is as of 2026 the longest serving headmaster, holding his position for 34 years. During his time, "Boss" Rowland taught the School's two Rhodes Scholars, Chester James Parker and George Frederick Emanuel Hall. Campuses North Shore The Junior School North Shore campus teaches from pre-kindy (for children turning 3 before 30 June). This campus opened in 2015, and continues to grow. Annandale The Junior School Annandale campus teaches from pre-preparatory (for children turning 4 before 30 June) to grade 6. This campus opened in 1997. North Ward The North Ward campus is situated in the seaside suburb of North Ward at 45 Paxton Street, Townsville, QLD 4810. It comprises the Middle School (grades 7–9) and Senior School (grades 10–12). The School House building is now heritage-listed. Sporting houses The four sporting houses are named after former headmasters: Rowland – Red colour (Percy Fritz Rowland) Miller – Light blue colour (Fredrick Thomas Miller) Hodges – Green colour (C. H. Hodges) Whight – Purple colour (Thomas Burnside Whight) Notable alumni Karen Andrews, politician, current member of parliament for McPherson Charles Davidson, politician and former Postmaster-General & Minister for the Navy Harriet Dyer, actress Jarrod Harbrow, AFL footballer Ted Harding, politician and rugby league player Remy Hii, actor Harold Lowes, lawyer and politician Micheal Luck, professional rugby league player Agnes McWhinney, first female solicitor in Australia Greg Norman, former Number 1 ranked golfer Frederick Perkins, teacher, headmaster and minister Douglas Reye, pathologist, first to study and namesake of Reye syndrome Tia-Clair Toomey, world Crossfit champion and Australian weightlifting Olympist Josh Hannay, rugby league player Notable staff Merilyn Manley-Harris, professor of carbohydrate chemistry in New Zealand See also List of schools in Queensland References External links Townsville Grammar School Official Website
Deserts d'Austràlia

Els Deserts d'Austràlia és un conjunt de zones desertes o semidesèrtiques que cobreixen una gran part d'Austràlia. La majoria dels deserts australians es troben al nord-oest del país. La totalitat de les zones àrides o semiàrides australianes abasten 1.371.000 km² i ocupen el 18% del continent. Els deserts australians tenen una fauna (marsupials) i flora característica, allí no hi ha cactus i les espècies adaptades d'eucaliptus hi tenen un gran paper. S'hi han assilvestrat ramats de dromedaris. El Desert occidental comprèn el desert de Gibson, el gran desert sorrenc i el petit desert sorrenc i limita amb els estats d'Austràlia Occidental i Austràlia del Sud. La superfície total del Desert occidental és de 524.750 km² (aproximadament tan gran com Espanya). Els principals deserts australians Referències Enllaços externs Encarta(Arxivat 2009-10-30 a Wayback Machine. 2009-10-31) World Book Arxivat 2009-04-22 a Wayback Machine. National Geographic
Desiertos de Australia

Los zonas áridas y semiáridas de Australia cubren una gran porción del suelo australiano, por lo que la mayor parte de Australia es desértica o semiárida. Los desiertos en Australia suman 2,3 millones de km²,​ y ocupan un 29,7 % del territorio continental: la mayoría de ellos se encuentran en la región central y noroeste del país. Desiertos de Australia por superficie Superficie ocupada según otras fuentes Puesto que el área de un desierto es difícil de medir con exactitud, a continuación se muestra una tabla con datos de diversas fuentes sobre las superficies de los principales desiertos de Australia. ​​​​ = Referencias
Désert australien

Les déserts australiens couvrent, au total près de 1 371 000 km2, soit 18 % de l'Australie. La plupart des déserts se situent dans la partie centrale et au nord-ouest de l'île principale. Environ 35 % du continent reçoit si peu de pluie qu'il peut être considéré comme un désert. Au total, 70 % du continent reçoit moins de 500 mm d'eau annuellement, le rendant aride ou semi-aride. Les endroits les plus arides d'Australie se trouvent dans la partie du bassin du lac Eyre située en Australie-Méridionale : un endroit près du lac Eyre recevrait seulement 81 mm de précipitations en moyenne annuelle. Un autre endroit, Troudaninna Bore (coordonnées : 29° 11' 44" S, 138° 59' 28" E, altitude : 46 m) a reçu, entre 1893 et 1936, en moyenne annuelle, 104,9 mm (4,13 pouces) de précipitations. Mulka Bore, Coober Pedy Airport, Murnpeowie, Anna Creek, Cowarie ou encore Beresford (Australie-Méridionale) sont d'autres stations d'Australie-Méridionale, qui enregistrent toutes des précipitations annuelles moyennes inférieures à 160 mm d'eau. Les déserts australiens ont tous de faibles précipitations ce qui explique le manque de végétation. Liste des principaux déserts Taille Les tailles des déserts ne sont pas facilement mesurées ; les chiffres peuvent varier selon les sources. Types de déserts et particularités australiennes Il y a quatre types connus de déserts terrestres : les deserts continentaux (ou d'éloignement) les déserts tropicaux (ou zonaux) les déserts d'abri les déserts côtiers, notamment le Little Sahara sur l'Île Kangourou. Les déserts australiens répondent directement aux trois premiers critères. La grande circulation océanique au sud du continent et les courants marins froids de la zone australe jouent le quatrième rôle crucial, indirectement à l'origine des longues périodes de sécheresse continentale en imposant des hautes pressions atmosphériques. Quant à la cinquième hypothèse des déserts froids ou glacés, aussi saugrenue que peut apparaître cette assertion dans l'Australie actuelle, ils ont existé il y a plusieurs millions d'années. Les géomorphologues expliquent ainsi nombre de formations rocheuses spectaculaires, des monts Olga ou de l'Uluru à la vague surcreusée des Wind rocks, en faisant intervenir un dégel de formations (péri)glaciaires suivi de l'action éolienne sur une longue durée. Des zones de l'outback autrefois désertique, des déserts tels que le désert de Simpson d'ouest en est ou des contrées montueuses telles les Arkaringa Hills se caractérisent par des paysages en océan de rocailles calcinées, appelées gibbers. L'écologie des zones désertiques australiennes Notes et références Voir aussi Articles connexes Tourisme en Australie Bush australien Outback Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Deserts of Australia » (voir la liste des auteurs). Portail de la géographie Portail de l’Australie Portail des déserts
Pustynie w Australii

Pustynie w Australii zajmują dużą część kontynentu australijskiego, bowiem 75% terenu Australii jest klasyfikowane jako pustynie lub półpustynie. W części centralnej Australii jest zlokalizowana Pustynia Simpsona, w części północnej Pustynia Tanami, w części zachodniej Wielka Pustynia Wiktorii, Pustynia Gibsona i Wielka Pustynia Piaszczysta, a na południu znajduje się pustynna nizina Nullarbor. Klimat Centrum kontynentu australijskiego jest bardzo suche, opady roczne na tym obszarze mieszczą się w przedziale 200–400 mm. Żadna australijska stacja klimatyczna nie odnotowała wartości rocznych opadu poniżej 100 mm. Opady na pustyniach pojawiają się w miesiącach letnich w czasie monsunu. Przyroda Pustynie i półpustynie Australii są w większości pokryte ubogą roślinnością trawiastą, lokalnie określaną jako spinifex (od jednego z jej rodzajów) i krzewiastą skrub). Występują też komosy (np. Chenopodium auricomum) i łobody (np. Atriplex nummularia). Pozbawione są jej wyschnięte jeziora pokryte solą i masywy skalne. Wśród zwierząt występują zdziczałe dromadery. Rodzime ssaki to m.in. krety workowe. Pustynie Australii Pustynie kontynentalne pod względem powierzchni: Wielka Pustynia Wiktorii – 348 750 km²; Wielka Pustynia Piaszczysta – 267 250 km²; Pustynia Tanami – 184 500 km²; Pustynia Simpsona – 176 500 km²; Pustynia Gibsona – 156 000 km²; Mała Pustynia Piaszczysta – 111 500 km²; Pustynia Strzeleckiego – 80 250 km²; Pustynia Sturt Stony – 29 750 km²; Pustynia Tirari – 15 350 km²; Pustynia Pedirka – 1 250 km². Przypisy
Deșerturile Australiei

Deșerturile Australiei urmează ca mărime după Sahara și Antarctica ele însumează o suprafață de 1.560.000 km² cu un diametru de 1500 km. Ele sunt regiuni de deșert nelocuite între ele fiind zone de semideșert: Deșertul Gibson Marele Deșert Nisipos Marele Deșert Victoria Micul Deșert Nisipos Deșertul Nullarbor Deșertul Painted Deșertul Pedirka Deșertul Simpson Deșertul Strzelecki Deșertul Pietros Sturts Deșertul Tanami Deșertul Tirari
Пустыни Австралии

Пустыни Австралии — комплекс пустынных регионов, расположенный в Австралии. Пустынные и аридные территории Австралии в основном расположены на северо-западе континента и занимают около 44 % его поверхности (3,8 млн км²). Пустыни Австралии расположены в двух климатических поясах — тропическом и субтропическом, причём большая часть из них находится в тропическом поясе. Климат Над территорией, расположенной между 20 и 30-й параллелью, формируется тропический континентальный пустынный климат, а субтропический континентальный климат распространён на юге материка (Большой Австралийский залив). Здесь расположены окраины Большой пустыни Виктория. В этой местности, в летний период, с декабря по февраль, средние температуры доходят до 30 °C, а иногда и выше, а в зимний (июль — август) снижаются в среднем до 15-18 °C. Распределение осадков и влаги зависит от направлений и характера ветров. Основными источниками влаги в австралийских пустынях служат юго-восточные пассаты, так как большая часть влаги задерживается горными хребтами Восточной Австралии. Центральная часть континента получают в среднем около 250—300 мм осадков в год. Абсолютный минимум осадков, от 100 до 150 мм в год, получает пустыня Симпсон. Почвы Почвы пустынь весьма своеобразны: на севере и центральных районах — красные, красно-бурые и бурые почвы, на юге — сероземовидные почвы, на западе — пустынные почвы, а для Большой Песчаной пустыни и Большой пустыни Виктория характерны красные песчаные пустынные почвы, у озера Эйр — солончаки и солонцы. Описание Примечания
Traeger Park

Traeger Park är en park i Australien. Den ligger i territoriet Northern Territory, omkring 1 300 kilometer söder om territoriets huvudstad Darwin. Närmaste större samhälle är Alice Springs, nära Traeger Park. Omgivningarna runt Traeger Park är i huvudsak ett öppet busklandskap. Runt Traeger Park är det mycket glesbefolkat, med 5 invånare per kvadratkilometer. Genomsnittlig årsnederbörd är 259 millimeter. Den regnigaste månaden är februari, med i genomsnitt 59 mm nederbörd, och den torraste är augusti, med 1 mm nederbörd. Källor
Trafalgar Building, Hobart

The Trafalgar Building is a multi-use building at 108-110 Collins Street in the CBD of Hobart, Tasmania, Australia. It has fifteen stories and is 50 metres tall. Usage of the building includes general commercial for the first two floors, car parking for levels three to twelve, and corporate offices on floors thirteen through to fifteen. Current corporate tenants are Tasmanian Ports Corporation Pty Ltd (level 13), The Department of Justice (level 14), and RXP (level 15). See also List of tallest buildings in Hobart
Trafalgar High School

Trafalgar High School is a government-funded co-educational secondary day school, located in Trafalgar, West Gippsland, Victoria, Australia. It officially opened in 1964 after running classes on the original Trafalgar Primary School grounds, now Balfour Park. When it opened the school had 95 pupils. The school now provides an education for students from Year 7 to Year 12. History The Light Timber Construction Type 300 High School was officially opened on 12 June 1964, by the Hon. J Bloomfield MLA, Minister for Education; after a successful motion was passed at a public meeting held in 1961 to press for a High School in Trafalgar. By 1966 the enrolment had reached 300. The first Higher School Certificate (now VCE) class graduated in 1971. In September 1974, the new Trade Wing was opened and the science room extended to include a laboratory and a second science room. The Education Community Activity (ECA) Centre was opened in 1982 by the state Member of Parliament Hon. James C.M. Balfour CBE, with an official opening held on 12 February. The school secured funding from the Victorian government in 2009. With this money the school received a new building and a refurbishment of the original. Notable alumni Tim Forsyth, Olympic High Jumper John Lenders, Treasurer of Victoria See also VELS References External links Trafalgar High School Trafalgar Department of Education and Early Childhood Development, Victoria website
Tramway Museum Society of Victoria

The Tramway Museum Society of Victoria Incorporated (TMSV) owns a large collection of trams from Melbourne, Ballarat, Geelong, Adelaide, and Sydney as well as preserved buses and other work vehicles. History The TMSV was founded in 1962 with the aim of establishing an operational tramway museum. It was believed at this time that Melbourne would follow the other tram systems in Australia and abandon its tram system, which was one of the main reasons for founding the museum. In 1970, the former Station Masters residence on the now closed Bylands railway station situated on the Heathcote Junction to Bendigo railway line, was purchased. The surrounding railway precinct was leased the following year to with the goal to establish a "transport museum". The lease was purchased outright in the mid-1980s. The museum has 1 km (1 mi) of electric track, which was previously a part of the Heathcote Junction to Bendigo railway line. The museum initially operated a horse tramway, utilising restored and recreated horse tramway carriages. Electric tram services commenced in June 1982 and operated until 2009. The Tramway Heritage Centre currently operates as a static museum. The Tramway Heritage Centre has a tramway electric supply substation, two running sheds, an exhibition shed/workshop - that was used as part of the Melbourne International Exhibition of 1880, various buildings for the storage of un-restored trams, cable tram cars, motor vehicles and a visitors centre. List of trams MMTB Trams L 101, W 220, W1 427, W2 509, W2 568, W2 643, SW2 644, W2 646, W2 650, W3 667, W4 673, SW5 739, W5 782, W5 795, SW5 840, SW6 887, SW6 902, W6 996, W7 1001, X1 467, X2 680, Y 612, Z1 5, PCC 980, Malcolm tram from the movie Malcolm MMTB works trams Grinder 1, Bogie tank car 7, Scrubber car 10 (Ex Sydney K 763), Sleeper transport car 15 (Ex Q class 198), Ballast trailer 24 Other Victorian Trams Prahran & Malvern No. 46, Victorian Railways No.34, Victorian Railways No.52, Ballarat 17, Ballarat 23, Ballarat 36, Geelong 9, Geelong 22, Geelong 40 Interstate trams Adelaide H 368, Adelaide H 373, Sydney R 1845, Publications The Tramway Museum Society of Victoria publishes a quarterly newsletter, Running Journal. References External links Tramway Museum Society of Victoria website