NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schouten Island

Schouten Island, che si chiamava precedentemente Schouten's Isle) è un'isola sita a est dell'isola di Tasmania (Australia) e appartiene alla municipalità di Glamorgan Spring Bay, una delle Local government area della Tasmania. L'isola fa parte del Freycinet National Park. Geografia L'isola, che ha una superficie totale di circa 28 km², si trova 1,6 km a sud della penisola Freycinet, assieme alla quale chiude a est l'insenatura di Great Oyster Bay. Il punto più alto dell'isola (400 m s.l.m.) è il monte Storey. Flora e fauna La vegetazione di Schouten Island è dominata, ad ovest, da foreste di eucalipti su un suolo di dolerite, mentre ad est il suolo granitico è una landa con arbusti e ciperacee. Si riproducono sull'isola, tra gli altri, il pinguino minore blu, la berta codacorta e la gallinella della Tasmania. Si trova sul lato orientale l'otaria orsina del Capo. Tra i rettili presenti ci sono Niveoscincus pretiosus, Cyclodomorphus casuarinae, Pseudemoia entrecasteauxii e Bassiana duperreyi. Storia L'isola di Schouten si trova nel territorio degli aborigeni di Tasmania di Oyster Bay che abitavano l'isola prima dell'insediamento europeo. L'isola è stata così denominata nel 1642 da Abel Tasman in onore di Joost Schouten, un membro del consiglio della Compagnia olandese delle Indie Orientali. Durante il 1800, dopo l'arrivo degli inglesi, l'area era un centro di caccia alla foca e alla balena. Nel 1802, i membri della spedizione di Nicolas Baudin sbarcarono su Schouten. Nel 1809 furono scoperti sull'isola giacimenti di carbone e, tra il 1842 e il 1925, vi furono varie fasi di estrazione di carbone e di stagno. Note
Шутен (остров, Тасмания)

Шутен или Схаутен (англ. Schouten Island, на старых картах также использовалось название Schouten's Isle) — остров у восточного побережья острова Тасмания (Австралия), входит в состав штата Тасмания. Площадь острова — 28 км² (по другим данным — 34 км²). География и геология Остров Шутен находится к югу от полуострова Фрейсине (Freycinet Peninsula), вместе с которым он составляет Национальный парк Фрейсине (Freycinet National Park). Остров Шутен отделён от полуострова Фрейсине проливом шириной 1,6 км (Schouten Passage). С востока остров Шутен омывается водами Тасманова моря, а на западе и северо-западе находится залив Грейт-Ойстер-Бей (Great Oyster Bay). Высшей точкой острова Шутен является гора Стори (Mount Story), высотой 420 м. Немного восточнее её находится вторая по высоте гора острова — Дедалус (Mount Daedalus), высотой 400 м. Проходящий с севера на юг геологический разлом разделяет остров на восточную часть, сложенную из гранита, и западную часть, сложенную из долерита, лежащего на осадочных горных породах. Иногда используется название «группа островов Шутен» (Schouten Island Group), к которой, помимо острова Шутен, причисляют острова Наггетс (The Nuggets), Даймонд (Diamond Island), Гавернер (Governor Island), Пикник (Picnic Island), Тайлефер-Рокс (Taillefer Rocks), Иль-де-Фок (Ile des Phoques), Рефьюдж (Refuge Island) и Литл-Кристмас (Little Christmas Island). История В 1642 году вдоль восточного побережья Земли Ван-Димена (так тогда называлась Тасмания) проплывал голландский мореплаватель Абель Тасман. Он назвал остров именем Йоста Схаутена (Joost Schouten), одного из руководителей Голландской Ост-Индской компании. Остров Шутен и полуостров Фрейсине были более подробно исследованы в 1802—1803 годах экспедицией французского мореплавателя Николя-Тома Бодена (Nicholas Baudin), который, в частности, дал названия нескольким мысам острова. В 1809 году на остров пришлось высадиться охотнику на тюленей Джозефу Стейси (Joseph Stacey), который обнаружил, что на острове имеется уголь. Коммерческая разработка залежей угля на острове началась только в 1840-х годах братьями Гарленд (Garland) — правда, она оказалась экономически невыгодной и вскоре прекратилась. В 1848 году за разработку угольного месторождения взялась Australasian Smelting Company, которая использовала труд более 60 заключённых, под руководством менеджера Эдварда Крокетта (Edward Crockett). К 1850 году производилось 120—130 тонн угля в неделю. После этого Крокетт руководил добычей угля в течение нескольких лет. В 1880-х годах предпринимателем Диего Бернакки (Diego Bernacchi) была предпринята попытка восстановить добычу угля, но без особого успеха. В те же 1880-е годы китайские шахтёры занимались добычей олова на острове. См. также Полуостров Фрейсине Залив Грейт-Ойстер-Бей Примечания
Schouten Island

Schouten Island är en ö i Australien. Den ligger i delstaten Tasmanien, i den sydöstra delen av landet, omkring 100 kilometer nordost om delstatshuvudstaden Hobart. Arean är 28,8 kvadratkilometer. Den sträcker sig 5,8 kilometer i nord-sydlig riktning, och 9,1 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 635 millimeter. Den regnigaste månaden är november, med i genomsnitt 107 mm nederbörd, och den torraste är augusti, med 32 mm nederbörd. Kommentarer Källor
SMART Infrastructure Facility

SMART Infrastructure Facility (SMART) is a research institution in Wollongong, Australia. SMART is an acronym for "simulation, modelling, analysis, research and teaching". It opened in 2011 as Australia's first multi-disciplinary applied infrastructure research and training facility. History The facility was created through funding from: $35 million from the Australian federal government (through the 2007 the Higher Education Endowment Fund $10 million through RailCorp; $16 million from the University of Wollongong; Approx $800,000 from state government authorities (Queensland Rail, Integral Energy and Geoscience Australia), industry (BlueScope, Cisco Systems Australia and Cognos), and other research bodies (Australian Bureau of Statistics and CSIRO) Research groups SMART's commissioned research program ranges from big data on cities, economic analysis and scenario planning tools for land use and transport. They investigate how infrastructure can be better designed, delivered and managed to meet the changing needs of the society over the long term. Research groups contribute to specific commissioned research projects, and promote academic key performance indicators such as publications, HDR students and competitive research grants. Commissioned research projects and consultancies fund the facility through revenue and strategic partnerships. The seven research groups consist of: Advanced Geomatics for Regional and Urban Planning Applying System of Systems Methodologies Computer Simulation for Sustainable Transport Systems Computational Intelligence for Optimal Decision and Operation Economics and Governance Geo-social Intelligence for Urban Resilience and Liveability Social Simulation for Demographic Analysis and Transitions Henry Ergas is a professor there. References External links SMART Infrastructure Facility website
City of Adelaide

El SS City of Adelaide fue un barco de vapor con casco de hierro que se botó en Escocia en 1863, tuvo una larga trayectoria en el servicio de pasajeros y carga de Australia y se hundió frente a la costa de Queensland en 1916. Sirvió con varios armadores australianos, entre ellos Australasian Steam Navigation Company, Australasian United Steam Navigation Company y Howard Smith Company. El City of Adelaide fue construido como un barco de vapor de tres mástiles. En 1871, se le quitó uno de los mástiles para aumentar el espacio para los pasajeros. En 1890, se le quitó la máquina de vapor y se lo reconvirtió en un barco de cuatro mástiles. En 1902 se lo convirtió en un buque carbonero. En 1912, un incendio lo destruyó por completo. En 1916, su casco quemado encalló en Cockle Bay, isla Magnética, Queensland. En 1942, cuatro personas murieron cuando un avión de la Real Fuerza Aérea Australiana chocó contra uno de sus mástiles. En 1971, el ciclón Althea destrozó parte de su pecio, pero sus restos aún son visibles en Cockle Bay. Hundimiento En 1912, el barco se incendió y ardió durante algunos días antes de que las llamas se extinguieran.​ En 1915, George Butler, el hijo del primer residente europeo de isla Magnética, compró su casco quemado. Hizo desmontar el casco y se intentó hacer flotar el barco hasta la bahía Picnic de isla Magnética, donde sería hundido como rompeolas para un embarcadero. Sin embargo, mientras el barco estaba siendo remolcado desde Townsville a Picnic Bay, encalló frente a la bahía Cockle de Magnetic Island.​​ Pecio En la Segunda Guerra Mundial, la Real Fuerza Aérea Australiana (RAAF) utilizó el pecio para prácticas de tiro para las tripulaciones de los bombarderos del cercano aeródromo de Garbutt. El 22 de octubre de 1942, seis bombarderos Bristol Beaufort de la RAAF del Escuadrón 100 realizaron un simulacro de ataque con torpedos coordinado sobre el puerto de Townsville, seguido de un bombardeo de práctica coordinado sobre el pecio. El simulacro de ataque sobre el puerto de Townsville fue un éxito, tras lo cual los seis bombarderos ascendieron a unos 1.000 pies (300 m) y volaron en formación en V hacia Cockle Bay. Varios de los aviones se lanzaron en picada hacia el naufragio en un bombardeo, durante el cual uno de los aviones pareció golpear uno de los mástiles del barco hundido, antes de estrellarse en el mar poco profundo a unos 700 metros (770 yardas) del barco. El fuselaje del avión se desintegró en el impacto, matando instantáneamente a tres oficiales de la RAAF y a un oficial de la Marina de los Estados Unidos a bordo del bombardero.​ El pecio se encuentra a unos 300 metros (330 yardas) de la costa de Cockle Bay. El 24 de diciembre de 1971, el ciclón Althea golpeó la costa del norte de Queensland cerca de isla Magnética, lo que provocó el derrumbe de una parte del casco de hierro del pecio. Sin embargo, el pecio sigue siendo una isla artificial que alberga una gran diversidad de vida vegetal y animal. La ubicación del pecio es -19.174842, 146.825471. Referencias Enlaces externos
Sacred Heart Cathedral, Bendigo

Sacred Heart Cathedral, Bendigo, is an Australian cathedral. It is the Roman Catholic cathedral church of the Diocese of Sandhurst and seat of the Bishop of Sandhurst. The cathedral is located in the provincial city of Bendigo, Victoria. The cathedral was designed in the Gothic Revival style in 1895 by an architect of the firm Reed, Barnes and Tappin. It was listed on the Victorian Heritage Register on 4 September 1997. Description Sacred Heart Cathedral is one of Australia's largest churches and the third tallest after St Patrick's Cathedral and St Paul's Cathedral in Melbourne. It is exceptionally large for a provincial city cathedral in Australia and its construction was made possible chiefly through the estate of Henry Backhaus (1811–1882), a German from Paderborn and the first Catholic priest on the Bendigo goldfields. Backhaus was very skilled in financial matters and accumulated considerable property - not least through encouraging his goldmining parishioners to contribute some of their finds to the work of the church. Backhaus left his wealth for the benefit of the church and enabled the cathedral, among other things, to be built. In 1895, Martin Crane, an Augustinian and the first bishop of the diocese, called for competitive designs for a cathedral from several architects. The winning architect was William Tappin of the firm Reed, Barnes and Tappin, a firm established by Joseph Reed, one of Melbourne's most significant architects. It was built in the Gothic Revival style from sandstone quarried from the Geelong area. The large pipe organ, built by Bishop & Son of London, was installed late in 1905. After a long interval, work recommenced on the cathedral in 1954 and was completed in 1977. The later works were designed by Bates, Smart and McCutcheon, the successor of Reed, Barnes and Tappin. The spire was of lighter construction than that originally designed, being steel framed and clad with a masonry veneer. Sacred Heart Cathedral is 75 metres (246 ft) long and has a ceiling height of 24 metres (79 ft). The main spire is 87 metres (285 ft) high. Popularity The Bendigo cathedral is the destination of the annual Christus Rex Pilgrimage, which attracts Catholics with an attachment to the Tridentine Mass from across Australia. Every year since 1991, on the last weekend of October, pilgrims will walk approximately 90 km over three days, culminating with a Solemn Mass upon arriving at the cathedral. Photo gallery References External links Official website Diocese of Sandhurst website
Catedral del Sagrado Corazón (Bendigo)

La Catedral del Sagrado Corazón​ (en inglés: Sacred Heart Cathedral)​ es la iglesia catedral de la Diócesis de Sandhurst​ y la sede del obispo de Sandhurst. La catedral se encuentra en la ciudad provincial de Bendigo, Victoria,​ Australia.​ La Catedral del Sagrado Corazón es una de las iglesias más grandes de Australia y la segunda más alto después de la Catedral de San Patricio en Melbourne. Es una iglesia excepcionalmente grande para una catedral provincial de una ciudad de Australia y su construcción fue posible gracias principalmente a través de Henry Backhaus (desde 1811 hasta 1882), un alemán de Paderborn y el primer sacerdote católico en los yacimientos de oro de Bendigo. Backhaus era muy experto en asuntos financieros y acumulado considerables propiedades - y a la vez que impulsó la extracción de oro animó a sus feligreses a contribuir con donaciones a la obra de la iglesia . Backhaus dejó su riqueza en beneficio de la iglesia y permitió que la catedral, entre otras cosas, fuese construida. Véase también Catedral de Santa María de Sídney Catedral de San Patricio de Melbourne Catedral de Santa María de Perth Referencias
Cathédrale du Sacré-Cœur de Bendigo

La cathédrale du Sacré-Cœur de Bendigo est une cathédrale catholique située en Australie dans l'État du Victoria, dans la ville de Bendigo. C'est la plus grande cathédrale d'Australie en dehors de Sydney et de Melbourne et c'est l'une des dernières cathédrales gothiques construites dans le monde. L'architecte est William Tappin de l'agence australienne Reed Smart & Tappan. Le bâtiment est en pierre de taille avec du marbre de Sicile pour les murs. Historique Sa construction, qui a commencé en 1897, a été rendue possible grâce à l'action et à la fortune de George Backhaus (en) (1811-1882), un prêtre qui avait fait fortune dans la prospection aurifère. Après un long intervalle, les travaux ont recommencé en 1954 pour construire la flèche du transept, et ont duré jusqu'en 1977 suivant les plans d'une autre agence, Bates, Smart and McCutcheon. La cathédrale a été rénovée en 2003. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes : hauteur sous plafond : 24 mètres ; longueur : 75,7 mètres ; hauteur de la flèche du transept : 86,6 mètres ; largeur : 43,5 mètres. Il y a un au sommet de la plus haute flèche, au transept, une croix de bronze de 7 mètres de hauteur, pesant 3 tonnes. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des cathédrales d'Australie Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de l’Australie
Katedra Świętego Serca w Bendigo

Katedra Świętego Serca w Bendigo – kościół biskupi rzymskokatolickiej diecezji Sandhurst w Bendigo, konsekrowany w 1901 roku. Jest to jeden z największych i drugi najwyższy kościół katolicki w Australii, po archikatedrze św. Patryka w Melbourne. Historia W 1855 roku ksiądz Backhaus zakupił ziemię pod budowę katedry. Diecezja Sandhurst została powołana w 1874 roku, a w 1896 roku rozpoczęto wykopaliska na fundamenty kościoła. Rok później, w 1897 roku, dwóch biskupów – Reville i Crane – poświęcili kamień węgielny. Cztery lata później, 28 września 1901 roku, biskup Reville poświęcił nawę, a następnego dnia, 29 września 1901 roku, kościół został uroczyście otwarty przez kardynała Morana z Sydney. Prace budowlane i wydarzenia w historii katedry w latach 1901–2014 1906 – zainstalowanie organów 1908 – ukończenie "latarnich wież" 1934 – zakończenie budowy granitowego ogrodzenia i schodów frontowych 1954 – rozpoczęcie prac wykończeniowych 1955 – umieszczenie kamienia pamiątkowego przez kardynała Gilroya 1972 – zamknięcie nawy w celu położenia nowej podłogi 1973 – zakończenie prac wykończeniowych; rozpoczęcie budowy wieży i iglicy 1977 - ukończenie budowy wieży i iglicy, 14.05.1977 – konsekracja katedry przez biskupa Cahilla 15.05.1977 – uroczyste otwarcie katedry przez kardynała Freemana, 16.09.2001 – poświęcenie dzwonów przez kardynała Degenhardta 30.09.2001 – zainstalowanie dzwonów; Msza św. odprawiona przez kardynała Clancy'ego z okazji stulecia nawy głównej 5.04.2014 – ponowne poświęcenie nagrobków pierwszych 3 biskupów Sandhurst po przeniesieniu nagrobków z cmentarza Bendigo na obszar poza północnymi drzwiami transeptu. 17.10.2014 – poświęcenie pomnika Najświętszej Maryi Panny autorstwa Jenny Steiner przez arcybiskupa Paula Gallaghera 21.12.2014 – błogosławieństwo ikony św. Marcellina Champagnata przez biskupa Leslie Tomlinsona Galeria Zobacz też Diecezja Sandhurst Bendigo Kościół rzymskokatolicki w Australii Przypisy Linki zewnętrzne strona diecezji historia katedry
Собор Святейшего Сердца Иисуса (Бендиго)

Собор Святейшего Сердца Иисуса — римско-католический кафедральный собор в городе Бендиго, штат Виктория, Австралийский Союз; кафедра епископа Сандхёрста. Собор Святейшего Сердца Иисуса в Бендиго является третьей по величине церковью Австралии и второй по высоте — после собора Святого Патрика в Мельбурне. Строительство такого собора в небольшом провинциальном городе стало возможным, во многом, благодаря первому католическому священнику Бендиго — Генри Бакхаусу (1811—1882), немцу из Падерборна. Талантливый как в проповеди, так и в финансовых делах, он умел в годы золотой лихорадки убеждать золотодобытчиков-католиков жертвовать часть доходов в пользу церкви и на строительство будущего собора. Однако возведение собора длиной 75 и шириной 45 метров началось позже — в 1895 году Мартином Крейном, первым епископом Сандхёрста, был объявлен архитектурный конкурс, который выиграл Уильям Таппин из мельбурнской фирмы «Рид, Барнс и Таппин». Строительство, как это обычно бывает с большими соборами, продолжалось более 80 лет и было завершено в 1977 году. Собор в неоготическом стиле возведён из местного песчаника. Шпиль собора высотой 87 метров представляет собой лёгкую стальную конструкцию, обшитую листами. Ссылки Arneil, Stan. Out Where the Dead Men Lie: The Augustinians in Australia 1838 - 1992 (англ.). — Brookvale, NSW: Augustinian Press, 1992.
Sacred Heart College, Geelong

Sacred Heart College is a Roman Catholic secondary school for girls, and is located in Retreat Road, Newtown, Geelong, Victoria in Australia. It is now one of the largest Catholic secondary girls schools in Victoria. The current principal is Anna Negro, with three Deputy Principals: Tanya Malley, Jason Blackburn, and Mel Riley. History In June 1859, the Archbishop of Melbourne, James Alipius Goold, petitioned the Sisters of Mercy in Dublin to establish a community in Geelong. Mother Mary Xavier Maguire, Mary Gabrielle Sherlock, Margaret Mullally, Joseph Manly, Rose Lynch and Novice Aloysius Ryan arrived on 3 December 1859. The sisters immediately set about providing Catholic education for all who desired it. The boarding school and day school that is now Sacred Heart College was opened for the beginning of the next school year (1860) with 12 pupils, 6 of whom were boarders. In 1861 an adjoining orphanage was opened and very soon there were 50 girls being cared for. The Sisters also staffed local parish primary schools in the area and after school hours were seen visiting the sick and aged in their homes and the hospital. Within a few years, a large convent including a chapel as well as school buildings such as classrooms and dormitories had been built. By the turn of the century the college was registered as "conducting" a junior school (kindergarten and primary) as well as a senior and boarding school. Alumni Association In 1924, a Past Pupils' Association was formed and this became predecessor of the Old Collegians' Association established in 1932. As well as the Geelong-based committee, a Melbourne Group was formed in the 1930s and in 1981 a Western District Group was set up to bring together former students from that area, many of whom had been boarders. The association is now known as the Alumni Association. Today, each student automatically becomes a member of the Alumni Association upon her graduation from the College. Notable alumni Vicki Anderson, psychologist Peta Credlin, political commentator, former chief of staff to then Prime Minister Tony Abbott Sarah Henderson, politician Lucy McEvoy, AFLW player Lily Mithen, AFLW player Olivia Purcell, AFLW player Marisa Siketa, actress Alice Teague-Neeld, Netballer Curriculum Some classes are also offered at nearby school St Joseph's College at VCE level, including Chinese. Sacred Heart College offers the Victorian Certificate of Education, and has introduced the International Baccalaureate for middle years students. Year Eleven and Twelve pupils may also choose to undertake a Vocational Education and Training or VCE Vocation Major program. See also Sacred Heart College (disambiguation) Sacred Heart Sisters of Mercy References
Sacred Heart College, Kyneton

Sacred Heart College, Kyneton is a Roman Catholic secondary college, founded by the Sisters of Mercy in 1889 in Kyneton, Victoria, Australia. Curriculum The college caters for years 7–12. For senior crewdents, the college offers VCAL, VET and VCE. Principals Source: 1889–present May 1892 – 1898: Magdalene Gibson 1898 – May 1904: Genevieve Buckley 1904 – July 1907: Magdalene Gibson July 1907 – May 1909: Genevieve Buckley May 1909 – January 1914: Magdalene Gibson January 1918 – January 1921: Mary of Mercy O'Brien January 1921 – January 1927: Teresa O'Brien January 1927 – January 1933: Brigid Bannan January 1933 – January 1939: Teresa O'Brien January 1940 – January 1946: Teresa O'Brien January 1946 – January 1951: Aloysiusඞ McMenamin January 1951 – January 1955: Brigid Bannan January 1955 – January 1959: Christina McIntyre January 1959 – November 1959: M Eymard Smith November 1959 – January 1966: Genevieve Meney January 1966 – January 1972: Mary Justinian Gildea January 1972 – December 1974: Carmel Pascoe January 1975 – December 1978: Vivien Dwyer January 1979 – December 1983: Denise O'Doyle January 1984 – December 1986: Philomene Carroll January 1987 – December 1992: Nancy Freddi December 1992 – January 1993: Brian Reed January 1993 – December 2005: Mary Moloney January 2006 – December 2010: Clayton Carson January 2012 – December 2018: Craig Holmes January 2019 – present: Darren Egberts Notable alumni Mitch Hannan References External links Sacred Heart College – Official website Catholic Education Office Melbourne – Listing on Catholic Education Office Melbourne Web Mercy Secondary Education – Listing on Mercy Secondary Education web