NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Canberra Stadium

Le Canberra Stadium, surnommé au début le Bruce Stadium, est un stade principalement consacré au rugby à XV et au rugby à XIII, situé à côté de l'Australian Institute of Sport, à Canberra, capitale de l'Australie. Il se trouve dans la banlieue de Canberra et porte le nom de l'homme politique australien Stanley Bruce, Premier ministre en 1923-1929. Pour des raisons commerciales ("naming") il porte actuellement le nom de GIO Stadium. La capacité normale du stade est de 25 000 places assises. Il a accueilli 28 753 personnes pour la finale de Super 12 de l'année 2004. Il a été construit en 1977, il est la propriété du Gouvernement de l'Australie. Équipes résidentes et sports pratiqués Il accueille des matchs de baseball des Canberra Bushrangers (en). Le stade a aussi accueilli des matchs de football (la National Soccer League devenue A-League). C'est aussi un terrain de rugby à XV : l'équipe de Canberra de Super 15, les Brumbies, y joue ses matches à domicile. Depuis 1996, ces derniers obtiennent le droit d'y disputer trois finales de cette compétition, en 2000, victoire de la franchise néo-zélandaise des Crusaders, 2001, victoire des Brumbies sur la franchise sud-africaine des Sharks, et en 2004, victoire des Brumbies sur les Crusaders. Le Canberra Stadium a organisé des rencontres de la Coupe du monde de rugby 2003. Mais c'est surtout un stade de rugby à XIII, le terrain de l'équipe des Canberra Raiders, un club australien évoluant en National Rugby League. Se trouvent notamment dans le stade deux statues des légendes du club, Mal Meninga et Laurie Daley. En 2008 lors de la Coupe du monde, le XIII de France y a rencontré et battu l'Ecosse. En 2013, pour l'ANZAC Test, le XIII d'Australie y a accueilli et battu les Kiwis néo zélandais, dans un stade comble (25 628 spectateurs). Évènements Coupe du monde des nations d'athlétisme 1985 Coupe du monde de rugby à XV 2003 Coupe du monde de rugby à XIII 2008 Coupe d'Asie des nations de football 2015 Coupe du monde de rugby à XIII 2017 Coupe du monde de rugby à XV 2027 Notes et références Liens externes (en) Site officiel Ressource relative au sport : StadiumDB Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail du rugby à XV Portail du rugby à XIII Portail du football Portail du Territoire de la capitale australienne
Canberra Stadium

Het Canberra Stadium is een multifunctioneel stadion in de hoofdstad van Australië, Canberra. Om sponsorredenen ook wel bekend als GIO Stadium Canberra (of kortweg Gio Stadium). Ook Bruce Stadium wordt wel gebruikt. In het stadion kunnen ongeveer 25.000 toeschouwers en het wordt vooral gebruikt voor rugbywedstrijden. Toernooien In 1977 werd dit stadion geopend om te kunnen worden ingezet op de Pacific Conference Games, een atletiektoernooi waarbij landen aan de Stille Oceaan deelnemen. Gevolgd in 1985 voor de IAAF Continental Cup, ook een atletiektoernooi. In 2000 werden de Olympische Spelen in Sydney gehouden, voor het voetbaltoernooi werd ook gebruik gemaakt van dit stadion. Bij het mannentoernooi werden 5 groepswedstrijden in dit stadion gespeeld, bij het vrouwentoernooi ook 5 groepswedstrijden, maar ook de halve finale tussen de Verenigde Staten en Brazilië. In 2003 werd het Wereldkampioenschap rugby onder andere in dit stadion gespeeld, er waren toen 4 wedstrijden. In 2015 werd gebruik gemaakt van dit stadion voor het Aziatisch kampioenschap voetbal. Toen onder andere de kwartfinale tussen Iran en Irak (3–3). Externe link giostadiumcanberra.com.au
Canberra Stadium

Canberra Stadium (oryginalna nazwa Bruce Stadium) – stadion przeznaczony głównie do rozgrywania meczów rugby. Znajduje się obok Australian Insitute of Sport (Australijskiego Instytutu Sportowego) w Canberze, stolicy Australii. Nazwa pochodzi od miejsca lokalizacji stadionu, przedmieść Canberry – Bruce, nazwanych tak na cześć Stanleya Bruce’a, premiera Australii w latach 1923–1929. Historia Stadion oddany został do użytku w roku 1977 na zawody lekkoatletyczne Pacific Conference Games. W roku 1985 na stadionie odbył się czwarty Puchar Świata w lekkoatletyce. Na zawodach tych Marita Koch ustanowiła rekord świata na dystansie 400 m kobiet, wynikiem 47,60 sekund. Rekord ten nie został do dzisiaj poprawiony. Drużyna z NRD ustanowiła również rekord świata w sztafecie kobiet 4x100m. Rekord ten został poprawiony w roku 2012 na Letnich igrzyskach olimpijskich w Londynie. Pod koniec lat osiemdziesiątych usunięto ze stadionu bieżnię i w roku 1990 rugbyści z Canberra Raiders zaczęli rozgrywać na stadionie swoje mecze rugby i zaczęli odnosić sukcesy. Usunięcie bieżni pozwoliło również na rozgrywanie meczów futbolu australijskiego i w roku 1995 rozegrano na stadionie pierwszy mecz futbolu australijskiego pomiędzy West Coast Eagles a drużyną Fitzroy. W tym samym czasie jako eksperyment, na środku murawy zbudowano pole do rozgrywek krykieta. Rozegrano jednorazowo jednodniowy 24-godzinny mecz krykieta pomiędzy dwoma lokalnymi drużynami. Nie zapoczątkowało to jednak regularnych rozgrywek krykieta na stadionie. W roku 1997 rozpoczęto przebudowę stadionu, przygotowując go do letnich igrzysk olimpijskich w Sydney. W roku 2000 w ramach Letnich Igrzysk Olimpijskich na stadionie Canberra odbywały się mecze piłki nożnej. Koszt przebudowy przekroczył ponad siedmiokrotnie zakładany przez lokalny rząd koszt renowacji, co doprowadziło ostatecznie so sporów i rezygnacji ówczesnej szefa ministrów Australijskiego Terytorium Stołecznego Kate Carnell. W 2003 roku obiekt był jedną z aren 5. edycji Pucharu Świata w Rugby. Rozegrano na nim cztery spotkania fazy grupowej turnieju. W roku 2008 w ramach rozgrywek Rugby League World Cup grupy B na Stadionie Canberra odbył się mecz pomiędzy Szkocją a Francją. W 2015 roku stadion będzie jedną z aren 16. edycji piłkarskiego Pucharu Azji. Rozegranych na nim zostanie sześć spotkań fazy grupowej oraz jeden ćwierćfinał turnieju. Dane stadionu Stadion ma 25 011 miejsc siedzących. W roku 2004 pomieścił rekordową liczbę widzów – 28 753. Linki zewnętrzne Official site
Canberra Stadium

O Canberra Stadium é um estádio localizado na cidade de Canberra na Austrália inaugurado em 1977 e com capacidade para 25 mil pessoas, é usado principalmente para jogos de rugby e rugby league. Em 1985 foi palco da 4ª edição da Taça do Mundo de Atletismo. Foi utilizado na disputa do Futebol nos Jogos Olímpicos de Verão de 2000. Ligações externas Site oficial]
Канберра-стэдиум

Канберра-стэдиум (англ. Canberra Stadium) — стадион, расположенный рядом с Австралийским институтом спорта в Канберре, Австралия. В основном используется для проведения матчей по регбилиг и регби. В настоящее время в связи со спонсорским соглашением называется «GIO-стэдиум» (англ. GIO Stadium). История Стадион был построен в 1977 году для проведения игр Тихоокеанской конференции, а также для проведения 4-го континентального кубка IAAF. Во время игр на стадионе был установлен до сих пор не побитый мировой рекорд в беге на 400 метров спортсменкой из Восточной Германии Маритой Кох, а также рекорд в эстафете 4 по 100 метров командой из Восточной Германии, который был побит только на Олимпийских играх 2012 года в Лондоне. В конце 1980-х годов беговая дорожка была демонтирована и перенесена на вспомогательный стадион АИС. С 1990 года на стадионе Канберры стала выступать команда «Канберра Рэйдерс» из Национальная регбийная лига, которая переехала из Куинбиана, где выступала с 1982 года. В этом же году «Рэйдерс» выиграли свой второй подряд чемпионский титул. Демонтаж беговой дорожки позволил проводить на стадионе матчи по австралийскому футболу и в 1995 году здесь прошёл официальный матч между «Вест Коаст Иглз» и «Фитцрой». Здесь также проходило множество предсезонных игр, особенно часто здесь играла команда «Сидней Свонс». В 1997 году стадион реконструировали чтобы он мог принимать футбольные матчи на Олимпийских играх 2000 года — были сокращены размеры игрового поля из-за чего на нём больше невозможно было проводить игры по австралийскому футболу. Примечания Ссылки Official site Canberra Stadium at Austadiums
Стадион Канбера

Стадион Канбера, који се налази у Канбери престоници Аустралије, је стадион који се користи за рагби 13, рагби 15, фудбал, аустралијски фудбал (енгл. Australian rules football), бејзбол... Стадион Канбера је дом Брамбиса, најтрофејнијег аустралијског рагби јунион тима, који се такмичи у супер рагбију. На овом стадиону играју и Канбера рејдерси, који се такмиче у најјачем рагби 13 такмичењу НРЛ-у. На овом стадиону игране су поједине утакмице светског првенства у рагби лиги 2008. Стадион Канбера има капацитет од 25.011 седећих места. На овом стадиону одиграна су 3 финала супер рагбија. На овом стадиону игра и рагби 13 репрезентација Аустралије, а у прошлости је играла и рагби 15 репрезентација Аустралије. Референце
Canberra Stadium

GIO Stadium (tidigare Bruce Stadium och Canberra Stadium), är en idrottsarena i Canberra, Australien. Arenan byggdes 1977 inför friidrottstävlingen Pacific Conference Games. Arenan används främst för matcher i rugby, men även fotboll. Arenan ligger i stadsdelen Bruce, därav det tidigare namnet på arenan. GIO Stadium stod värd för ett flertal av fotbollsmatcherna under de olympiska spelen 2000 i Sydney. Externa länkar Canberra Stadium
Канберра Стедіум

Канберра Стедіум (англ. Canberra Stadium) — стадіон, розташований поруч з Австралійським інститутом спорту в Канберрі, Австралія. Є найбільшим спортивним майданчиком у Канберрі. В основному використовується для проведення матчів з регбіліг і регбі, а також футбольних матчів. У зв'язку зі спонсорським угодою називається «GIO-стедіум» (англ. GIO Stadium). Історія Стадіон був побудований в 1977 році для проведення ігор Тихоокеанської конференції, а також для проведення 4-го континентального кубка IAAF. Під час ігор на стадіоні було встановлено досі не побитий світовий рекорд в бігу на 400 метрів спортсменкою із НДР Марітою Кох, а також рекорд в естафеті 4 по 100 метрів командою зі Східної Німеччини, який був побитий тільки на Олімпійських іграх 2012 року в Лондоні. В кінці 1980-х років бігова доріжка була демонтована і перенесена на допоміжний стадіон АІС. З 1990 року на стадіоні Канберри стала виступати команда «Канберра Рейдерс» з Національної регбійної ліги, яка переїхала з Квінбіана, де виступала з 1982 року. У цьому ж році «Рейдерс» виграли свій другий поспіль чемпіонський титул. Демонтаж бігової доріжки дозволив проводити на стадіоні матчі з австралійського футболу і в 1995 році тут пройшов офіційний матч між «Вест Коаст Іглз» і «Фітцрою». Тут також проходило безліч передсезонних ігор, особливо часто тут грала команда «Сідней Свонс». У 1997 році стадіон реконструювали щоб він міг приймати футбольні матчі на Олімпійських іграх 2000 року — були скорочені розміри ігрового поля, через що на ньому більше неможливо було проводити ігри з австралійського футболу. Футбольні матчі Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 9 березня 2020 у Wayback Machine.] Канберра Стедіум [Архівовано 26 січня 2020 у Wayback Machine.] на Austadiums (англ.)
Canunda-Nationalpark

i2i3i6 Der Canunda-Nationalpark (engl. Canunda National Park) ist ein Schutzgebiet im australischen Bundesstaat Südaustralien. Er liegt etwa 350 km südöstlich von Adelaide und erstreckt sich 40 km entlang der Küste von Cape Buffon bis Cape Banks auf einer Fläche von heute mehr als 9.300 ha. Es wurde 1959 als Cape Buffon Flora and Fauna Reserve unter Schutz gestellt. 1966 wurde das Gebiet erheblich erweitert und erhielt den heutigen Namen. Weitere Vergrößerungen erfolgten 1976 und 1986. Geschichte Aborigines, die dem Stamm der Boandik angehören, lebten seit Jahrhunderten während des Sommers in Siedlungen entlang der Küste und zogen sich für den Rest des Jahres weiter ins Landesinnere zurück. Landschaftsbild Der nördliche Teil des Nationalparks ist durch Kalkklippen, Steilküsten, der Küste vorgelagerte Riffe und durch dichtes Buschwerk gekennzeichnet, während der Südteil von Wanderdünen und Strandabschnitten, die durch Vordünen gesichert sind, dominiert wird. Im südlichen Teil grenzt der Nationalpark an den Lake Bonney, einen der größten Süßwasserseen Australiens an. Tierwelt In Park leben zahlreiche interessante und seltene Tierarten, wie der Wombat, der Keilschwanzadler oder der Eulenschwalm. Besonders schutzbedürftige vorkommende Tierarten sind die Vogelarten Goldbauchsittich, Australische Austernfischer, Kappen- und Rotkopfregenpfeifer sowie die Säugetierart Antechinus minimus aus der Familie der Breitfuß-Beutelmäuse. Weblinks Offizielle Website (englisch) Einzelnachweise
Canunda National Park

Canunda National Park is a protected area in the Australian state of South Australia located about 350 km (220 mi) southeast of Adelaide, on the coast about 13 km (8.1 mi) southwest of Millicent. It consists of coastal dunes, limestone cliffs, and natural bushland. The beaches can be dangerous, but are popular for beach fishing and 4WD's. The national park consists of two parts - the first part being land in the gazetted localities of Southend and Canunda while the second part is located to the south in the gazetted locality of Carpenter Rocks at the headland of Cape Banks. From as far back as 10,000 years ago, members of the Boandik group of Indigenous Australians lived in temporary camps along the coast during summer, and for the rest of the year they lived near inland swamps in relatively permanent huts (wurlies). Much of the national park is accessible only to four wheel drive vehicles and walkers. The national park's office is located in the town of Southend at the northernmost end of the park. The northern end of the national park was once part of Mayurra Station. The remnants of Canunda's pastoral history can be seen at Coola Outstation. See also Protected areas of South Australia Cape Banks Lighthouse Lower South East Marine Park References External links Canunda National Park official webpage Canunda National Park webpage on protected planet
Parque nacional Canunda

El Parque Nacional Canunda es un parque nacional en Australia Meridional. Está ubicado a 350 km al sureste de Adelaida, sobre la costa a 13 km al suroeste de Millicent. Está formado por dunas costeras, elevaciones en piedra caliza y bosques naturales. Las playas pueden ser peligrosas, pero son populares para la pesca de playa.​ La mayor parte del parque solo es accesible para vehículos todoterreno y para marcha. La región ha sido poblada durante los últimos 10 000 años por miembros del pueblo Boandik quienes vivían en campamentos a lo largo de la costa durante el verano y el resto del año en la zona de los pantanos en chozas (wurlas) permanentes.​ Referencias Véase también Zonas protegidas de Australia Meridional
Parc national Canunda

Le parc national Canunda est un parc côtier situé à 350 km au sud-est d'Adélaïde, capitale de l'Australie-Méridionale et à 13 km au sud-ouest de Millicent. Il est constitué de bush, de dunes de sable et de falaises. Les plages sont dangereuses pour la baignade mais agréables pour la pêche. La plus grande partie du parc n'est accessible qu'aux véhicules 4x4 et aux piétons. Jusqu'à il y a 10 000 ans, les aborigènes locaux, les Boandiks, vivaient sur la côte l'été et près de marais à l'intérieur du pays le reste de l'année dans des huttes relativement permanentes, les wurlas. Portail de la conservation de la nature Portail de l’Australie-Méridionale
Canunda National Park

Canunda National Park är en park i Australien. Den ligger i delstaten South Australia, omkring 340 kilometer sydost om delstatshuvudstaden Adelaide. Arean är 93 kvadratkilometer. Runt Canunda National Park är det mycket glesbefolkat, med 3 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Millicent, omkring 13 kilometer nordost om Canunda National Park. Genomsnittlig årsnederbörd är 870 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 146 mm nederbörd, och den torraste är februari, med 14 mm nederbörd. Källor
Cape Bruny Lighthouse

p4 Cape Bruny Lighthouse ist ein Leuchtturm auf Bruny Island vor der Küste Tasmaniens. Er ist der drittälteste Leuchtturm Australiens. Geschichte 1835 kam es zu drei Schiffbrüchen im D’Entrecasteaux-Kanal, darunter der Sträflingstransporter George III. mit 134 Toten. Daraufhin wurde 1836 mit dem Bau des Leuchtturms begonnen. Anschließend war er von 1838 bis 1996 durchgehend in Betrieb. Im Dezember 2000 wurde der Leuchtturm und die Umgebung in den South-Bruny-Nationalpark eingegliedert. Quellen Cape Bruny Lighthouse. Lighthouses of Australia Inc, abgerufen am 5. August 2012 (englisch). South Bruny National Park In:Tasmania Parks and Wildlife Service (englisch)
Cape Bruny Lighthouse

The Cape Bruny Lighthouse is an inactive lighthouse located at the southern tip of Bruny Island, Tasmania, Australia. Features and location It is the second oldest extant lighthouse tower in Australia, as well as having the longest (158 years) history of being continuously staffed. It was first lit in March 1838 and was eventually decommissioned on 6 August 1996. The project was commissioned by Governor George Arthur in 1835 after a series of shipwrecks south of Bruny Island and construction began in April 1836. The lighthouse was built by convict labour using locally quarried dolerite over two years. When first lit in March 1838 it was Tasmania's third lighthouse and Australia's fourth. Cape Bruny was initially illuminated by a Wilkins lantern, consuming one pint of sperm whale oil per hour. In 1892, whale oil was replaced by better quality colza oil. In 1903 the original staircase was replaced with a cast-iron staircase and the Wilkins lantern replaced with a Chance Brothers lantern; both remain in the tower today. The lighthouse was converted to electricity only in 1959. In December 2000 the light station area, including the lighthouse, became part of the South Bruny National Park. The lightstation was maintained by a permanent caretaker until 2011 when the Parks & Wildlife established a rotational volunteer caretaker program. Volunteers live on-site in the caretakers cottage for four-week periods, assisting with repairs and general maintenance. In June 2012, the Tasmanian government sought expressions of interest from commercial operators wishing to take over the operation and management of the Cape Bruny Light Station. No tender was awarded and the site is managed by the Parks & Wildlife Service with assistance from volunteers. Following the tender process, only one company began tours of the South Bruny National Park and Cape Bruny Light Station that takes tourists to visit the Cape Bruny Lightstation, they also operate tours inside the lighthouse tower. An active light tower is located nearby on a fiberglass construction of 4 metres (13 ft) height. Its light characteristic is "Fl. 10 s", i.e. a white flash every 10 seconds. The lightsource emits from a focal plane at 93 metres (305 ft) above sea level. See also History of Tasmania List of lighthouses in Tasmania References External links Australian Maritime Safety Authority Archived 30 June 2017 at the Wayback Machine Cape Bruny Lighthouse Information - Lighthouses of Australia Inc Cape Bruny Lighthouse Information - Parks & Wildlife Service Archived 14 April 2013 at the Wayback Machine Bruny Island Lighthouse Tours
Cap Leeuwin (maják)

Maják Cap Leeuwin se nachází na mysu Cap Leeuwin v jihozápadní části australského kontinentu Západní Austrálie. Popis Maják je tvořen kulatou zděnou vápencovou věží s lucernou a galerií na čtvercové jednopodlažní základně, ve které je umístěno skladiště. Maják slavnostně otevřel John Forrest v roce 1895. Maják je plně automatizován a kromě navigace slouží jako důležitá automatizovaná meteorologická stanice. Maják a okolí je zpřístupněno turistickému ruchu. Nejbližší funkční maják se nachází na sever od mysu Cap Leuwin, je to maják Cap Hamelin, jižně od pláže Hemelin Bay. Na majáku sloužil jako pomocník mladý Felix von Luckner, který je znám jako válečný hrdina první světové války, kdy jako velitel pomocného křižníku Seeadler zajal 14 nepřátelských lodí bez ztráty na životech jejich posádek. Felix von Luckner musel utéci poté, co jej přistihl velitel majáku in flagranti s jeho dcerou. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cape Leeuwin Lighthouse na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Cap Leeuwin na Wikimedia Commons Lighthouses of Australia: South Western Australia Archivováno 10. 10. 2011 na Wayback Machine. (anglicky) Lighthouses Archivováno 15. 5. 2018 na Wayback Machine. (anglicky)
Cape Leeuwin Lighthouse

p4 Das Cape Leeuwin Lighthouse ist der am weitesten westlich liegende Leuchtturm auf dem Kontinent Australien. Er befindet sich an der südwestlichen Spitze des Kontinents Australien auf Cape Leeuwin. Der Leuchtturm ist als Denkmal in die Liste des Commonwealth Heritage in Western Australia eingetragen. Geschichte Der 39 Meter hohe Leuchtturm wurde von 1895 bis 1896 erbaut. Es hatte allerdings 15 Jahre gedauert, bis es zur Entscheidung zum Bau kam, weil Western Australia zu jener Zeit die finanzschwächste britische Kolonie auf dem australischen Kontinent war, die ein Projekt derartiger Größe nur schwer realisieren konnte. Ferner gab es statische Probleme mit der Fundamentierung, da die erforderliche Dicke und damit Festigkeit des Untergrunds nicht ausreichend war. Ursprünglich war geplant zwei Leuchttürme zu erstellen, wovon der eine mit einem weißen und der andere mit einem roten Licht befeuert werden sollten. Obwohl die Fundamente beider Türme fertiggestellt waren, wurde dieses Konzept nicht weiterverfolgt, da von dieser Art der Befeuerung Irritationen der Schiffe erwartet wurden. Der Leuchtturm wie auch die Häuser der Leuchtturmwärter wurden aus dem anstehenden Kalkstein hergestellt und seine Befeuerung reicht in eine Entfernung von 40 km. Der Turm hat sieben Stockwerke und 186 Stufen. Ab 1925 wurde der Leuchtturm mit Kerosin befeuert, dabei konnte seine Lichtstärke verdreifacht werden. 1955 wurde ein Funkfeuersignal eingerichtet. Der Turm war bis 1982 bemannt, als die Kerosinbefeuerung als eine der letzten auf der Welt durch eine 1000 Watt starke Halogenlampe installiert wurde. Im September 1992 wurde das Licht automatisiert. Auf dem Gelände befindet sich ferner eine automatisierte Wetterstation. Obwohl Kap Leeuwin mit seinem Leuchtturm nicht der südlichste Punkt des australischen Kontinents ist, gilt es mit dem Kap der Guten Hoffnung und Kap Hoorn als eines der drei „großen“ Kaps der Südhalbkugel und symbolischer Wegpunkt für das Erreichen oder Passieren Australiens für die Hochseeschifffahrt vom oder zum offenen Indischen Ozean. Tourismus Der Leuchtturm kann auf einer asphaltierten Straße über Augusta erreicht werden, ferner gibt es Touren, die das Augusta Margaret River Tourist Bureau organisiert. Eine Unterkunft für Touristen in den Wärterhäusern ist nicht möglich. Siehe auch Liste australischer Leuchttürme und Feuerschiffe Weblinks Einzelnachweise