NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
HMB Endeavour

El HMB Endeavour, también conocido como HM Bark Endeavour, fue un barco de la Marina Real Británica del siglo XVIII célebre por estar al mando del capitán James Cook. Construcción y remodelación Construido en Inglaterra y botado en 1764 como Earl of Pembroke, en 1768 James Cook eligió este collier (barco carbonero) y lo mandó reconvertir para realizar su primera gran expedición al gran mar del Sur dado que podía llevar carga pesada y muchos hombres para una travesía tan larga. En su juventud Cook había navegado en este tipo de barcos por lo que los conocía bien. Los carboneros estaban especialmente diseñados para albergar en sus bodegas unas 600 toneladas[cita requerida] de carbón que llevaban desde el norte de Inglaterra hasta Londres. En este caso las bodegas fueron modificadas para albergar los víveres y el material científico. A medida que las provisiones se fueran agotando dejarían sitio al instrumental y especímenes de plantas y animales recogidos a lo largo del viaje. Tenían una línea ancha y profunda, con una popa estrecha y carecía de mascarones de proa. El Endeavour poseía tres mástiles. Los palos trinquete y mayor llevaban grandes velas cuadradas, mientras que el de mesana poseía velas cangrejas delante y detrás. Este tipo de velamen permitía al barco navegar con casi cualquier condición meteorológica, haciendo frente a las más violentas tempestades. Además, si hacía falta varar el barco este lo podía hacer sin sufrir ningún daño. Como condición de barco militar en misión científica el His Majesty's Bark Endeavour tenía una tripulación mixta compuesta de marinería encargada de las operaciones del barco y las velas, militares con oficiales e infantes de marina que imponían la disciplina a bordo y protegía la embarcación de ataques hostiles y, finalmente, científicos y artistas encargados de realizar observaciones, dibujos y experimentos el tiempo que durase la expedición. Últimos servicios Después de la expedición de Cook sirvió en varias misiones militares hasta que fue dado de baja en septiembre de 1774​ y vendido y renombrado como Lord Sandwich en 1775.​ A finales del mismo año fue reclamado para enviar tropas a la América británica para luchar en la Guerra de Independencia de los Estados Unidos,​ siendo finalmente hundido en la bahía de Narragansett para evitar el desembarco de tropas francesas en Newport en la batalla de Rhode Island.​ Posible descubrimiento de sus restos En mayo de 2016 investigadores pertenecientes al Proyecto de Arqueología Marina Rhode Island creen entre un 80 y 100 % de certeza haber encontrado en aguas del puerto de Newport (Rhode Island) los restos del Endeavour. El grupo de investigadores utilizó documentos de Londres para cartografiar y luego analizar los sitios en donde el barco podría ser hallado.​ Véase también Embajada Macartney Referencias
HMS Endeavour (1768)

HMS Endeavour, ook bekend als HM Bark Endeavour, was een onderzoekschip van de Britse Royal Navy dat onder bevel van luitenant James Cook op zijn eerste ontdekkingsreis, van 1769 tot 1771 naar Australië en Nieuw-Zeeland voer. Het werd in 1764 als het kolenvrachtschip Earl of Pembroke gedoopt en werd in 1768 door de marine gekocht voor een wetenschappelijke missie naar de Stille Oceaan en het verkennen van het veronderstelde Terra Australis Incognita of het onbekende Zuid-land. Hernoemd als His Majesty's Bark Endeavour, vertrok het schip uit Plymouth in augustus 1768, voer rond Kaap Hoorn en bereikte Tahiti in 1769. Het ging toen onder zeil naar de grotendeels onbekend oceaan in het zuiden, en stopte bij de Polynesische eilanden Huahine, Bora Bora en Raiatea, die Cook zou opeisen voor Groot-Brittannië. In september 1769 ging het voor anker in Nieuw-Zeeland, waar 127 jaar eerder de Heemskerck van Abel Tasman het eerste Europese schip was dat de eilanden bereikte. In april 1770, werd de Endeavour het eerste zeeschip nabij de oostkust van Australië waar Cook aan wal ging in wat nu bekendstaat als Botany Bay. De Endeavour zeilde toen noordwaarts langs de Australische kust. Het schip liep aan de grond bij het Groot Barrièrerif, een ramp kon ternauwernood worden voorkomen. Men nam daar zeven weken de tijd om reparaties mogelijk te maken aan de romp. Op 10 oktober 1770 zeilde het schip de haven van Batavia in Nederlands-Indië binnen voor meer substantiële reparaties. Haar bemanning werd tot geheimhouding verplicht over de gebieden die zij hadden ontdekt. Het schip hervatte zijn reis naar het westen op 26 december, ging rond Kaap de Goede Hoop op 13 maart 1771, en bereikte de haven van Dover in Engeland op 12 juli, na een reis van bijna drie jaar. Grotendeels vergeten na haar epische reis, bracht de Endeavour de volgende drie jaar vracht naar de winkels op de Falklandeilanden. Verkocht in 1776 aan particulieren en hernoemd naar Lord Sandwich kwam het schip kort terug in dienst van de Britse marine om krijgsgevangenen te vervoeren tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. In 1778 werd het tot zinken gebracht in de blokkade van Narragansett Bay (Rhode Island) tegen Franse vloot die de Amerikanen steunden. Restanten van het wrak, waaronder zes van zijn kanons en een anker, worden tentoongesteld in de maritieme musea wereldwijd. De spaceshuttle Endeavour en de romanfiguur Inspector Morse uit de boeken van Colin Dexter werden naar de Endeavour genoemd. Op 2 mei 2016 werd bekend dat waarschijnlijk het wrak van de Endeavour werd ontdekt op de bodem van de haven van Newport (Rhode Island). Op 4 juni 2025 gaf het Australian National Maritime Museum een eindrapport vrij dat bevestigt dat het scheepswrak met registratie 'RI 2394' effectief het schip van James Cook moet zijn. Slechts 15 procent blijft er nog van over op de zeebodem. In 1994 werd een reconstructie van de Endeavour gebouwd. Deze ligt nu afgemeerd naast het Australian National Maritime Museum in Sydney Harbour. Bronnen (en) Locating HM Bark Endeavour - final report. Australian National Maritime Museum (4 juni 2025).
Hope Island (Tasmania)

The Hope Island, part of the Partridge Island Group, is a small island that lies close to the south-eastern coast of Tasmania, Australia. The island is located in the D'Entrecasteaux Channel between Bruny Island and the Tasmanian mainland. Its neighbouring islets are named Faith and Charity, and also the Arch Rock. Flora and fauna The island was previously farmed, and is mostly cleared of its original vegetation, though small patches of eucalypts remain. Rabbits are present. History "HOPE ISLAND.-This is the island to which D'Entrecasteaux gave the name of Lahaye, in honour of a famous French gardener. It was discovered on 20 May 1792, by M. de la Janice, an officer of the ship Esperance." See also List of islands of Tasmania References
Hope Island (Tasmanie)

Hope Island (en français île de l'Espoir) est une petite île située au sud-est de l'Australie. Elle fait partie du groupe des îles aux Perdrix, sur la côte sud-est de la Tasmanie, dans le canal d'Entrecasteaux entre l'île Bruny et la terre ferme. Elle est située à proximité des îlots "Faith" et "Charity". Flore et faune L'île, qui fut longtemps cultivée, a été sur la plupart de son territoire dépourvue de sa végétation d'origine, bien que de petits bosquets d'eucalyptus aient survécu. Des lapins européens sont toujours présents sur l'île. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Hope Island (Tasmania) » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Webographie (en) Nigel Brothers, David Pemberton, Helen Pryor & Vanessa Halley, Tasmania’s Offshore Islands: seabirds and other natural features, Tasmanian Museum and Art Gallery, Hobart, 2001 (ISBN 0-7246-4816-X) Portail de la Tasmanie Portail des îles
Hope Island (ö i Australien, Tasmanien)

Hope Island är en ö i Australien. Den ligger i delstaten Tasmanien, i den sydöstra delen av landet, omkring 55 kilometer sydväst om delstatshuvudstaden Hobart. Arean är 0,36 kvadratkilometer. Den sträcker sig 0,6 kilometer i nord-sydlig riktning, och 0,9 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 920 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 114 mm nederbörd, och den torraste är februari, med 49 mm nederbörd. Källor
Ferry de Sydney

Le ferry de Sydney (en anglais : Sydney Ferries) comprend dix lignes de ferry dans le port de Sydney (Port Jackson), en Australie. Neuf des dix lignes relient différents appontements à Circular Quay, sur Sydney Cove, en centre-ville. Maintenues par Transport for NSW (une agence du gouvernement de Nouvelle-Galles du Sud), à l'instar des autres réseaux de transport en commun en Nouvelle-Galles du Sud, les lignes sont opérées par Transdev Sydney Ferries. Le ferry de Sydney joue un rôle important dans l'offre de transports en commun de la ville, au vu de sa topographie, avec 15,3 millions de passagers en faisant usage au cours du cycle 2017-2018. Histoire Sydney connaît une longue histoire de service de ferrys, dès le lancement du premier service en 1789 sur le fleuve Parramatta. Au début des années 1930, Sydney Ferries Limited (SFL), principal opérateur de ferrys dans le port, constitue la première entreprise de ferrys mondiale, avec 40 millions de passagers annuels. Cependant, l'ouverture du Harbour Bridge en 1932 cause une diminution drastique du trafic, ce qui mène le gouvernement de Nouvelle-Galles du Sud au rachat de sa flotte en 1951. Lignes de ferry Notes et références Portail du monde maritime Portail des transports en commun Portail de Sydney
Sydney Ferry

Sydney Ferries heeft veerboten die langs 37 verschillende kades varen. Een groot deel van de veerboten vertrekt vanaf Circular Quay in het centrum van Sydney, niet ver van het Sydney Opera House. Enkele plaatsen waar deze veerbootdienst aanlegt zijn: Manly Taronga Zoo Sydney Aquarium The Rocks Parramatta Sydney Ferries heeft naast veerboten ook andere schepen die de bezienswaardigheden rond Sydney laten zien. Externe link Sydney Ferry
Sydneys färjor

Sydneys färjor (engelska: Sydney Ferries) är en delkomponent av kollektivtrafiksystemet i Australiens största stad med sjötrafik. Systemet ägs i sin helhet av delstatsstyret i New South Wales och det ingår i biljettsystem för Transport for NSW, men driften av färjetrafiken är upplåten på entreprenad till Transdev Australasia. Bakgrund Färjetrafik har bedrivits uppströms i Parramattafloden ända sedan ankomsten av de första brittiska kolonialisterna med First Fleet. Färjetrafikens betydelse minskade i samband med öppnandet av Sydney Harbour Bridge 1932. Under 1950-talet övertog delstatsstyret flera privatägda linjer som drabbades av ekonomiska problem. Linjenät Sydneys färjor består av nio numrerade linjer med prefixet F som angör 38 bryggor. Samtliga linjer utgår från och angör Circular Quay i Sydneys CBD, där anslutning finns till stadsbussar, pendeltåg och spårväg. Även om färjetrafiken utgör en synlig del av trafiksystemet utgör passagerarantalet mindre än 2 % av kollektivtrafiksystemets totalsumma. Färjeflottan Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Sydney Ferries, tidigare version. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sydneys färjor.﻿
Willis Island (Australien)

Willis Island ist eine Insel der Korallenmeerinseln im Korallenmeer, die etwa 450 km nordöstlich von Cairns, Australien liegt. Auf ihr befindet sich seit 1921 eine bemannte Wetterbeobachtungsstation des australischen Bureau of Meteorology. Die Insel befindet sich innerhalb des Coral Sea Marine Parks, einem australischen Meeresschutzgebiet. Geographie und Infrastruktur Willis Island ist Teil der Willis Islets, einer Gruppe von drei kleinen Inseln (Middle Island, North Cay und Willis Island bzw. South Island), die von Korallenriffen umgeben sind. Die ovalförmige Insel ist nur etwa 450 × 150 m groß mit einer Gesamtfläche von 7,7 ha und einer maximalen Höhe von 9 m. Nachdem zwei schwere tropische Zyklone 1918 Innisfail und Mackay trafen, wurde die Einrichtung einer Wetterbeobachtungsstation als Frühwarndienst für Queensland beschlossen. Das australische Bureau of Meteorology betreibt diese seit 1921. 1952 wurde die Station komplett neu gebaut und umfasst inzwischen über ein Dutzend Gebäude. Auf der Station arbeiten in der Regel drei Meteorologen und ein Techniker, womit Willis Island die einzige bewohnte Korallenmeerinsel ist. Zur meteorologischen Ausrüstung gehört unter anderem ein 7 m hoher Radarturm und zur weiteren Ausstattung eine Entsalzungsanlage. Die Stromerzeugung für die Station erfolgt hybrid über einen Dieselgenerator sowie Wind- und Solarenergie. Mit dem Regenradar können starke Niederschläge in einem Umkreis von 300 km registriert werden, weniger starke Schauer bis 200 km Umkreis. Klima Die Insel wird im November bis April während der Australischen Zyklonsaison oft von tropischen Wirbelstürmen getroffen, sodass in der Vergangenheit schon mehrfach Evakuierungen des Personals notwendig waren. 2011 beschädigte Zyklon Yasi den Radarturm der Station und den Großteil der Vegetation auf der kleinen Insel. Im Dezember 2023 evakuierte vor Eintreffen des Zyklon Jaspers die HMAS Brisbane der Australian Defence Force die Meteorologen. Während der Trockenzeit sind auf Willis Island südöstliche Passatwinde vorherrschend. Die Jahresdurchschnittstemperaturen auf der Insel erhöhten sich seit 1950 Stand 2019 um 0,6 °C bzw. seit 1970 um 0,5 °C. Die Niederschlagsmengen nahmen dagegen seit 1924 um 7 Millimeter pro Jahrzehnt ab, was einer Abnahme in dem Gesamtzeitraum von etwa 5 Prozent entspricht. Flora und Fauna Willis Island ist von Sand und Gras bedeckt. In der Nähe der Gebäude wurden mehrere Kokospalmen und Kasuarinen gepflanzt. Auf der Insel leben Tausende Einsiedlerkrebse und Seevögel, darunter insbesondere Tölpel und Seeschwalben. Willis Island ist zudem ein wichtiger Nistplatz für Grüne Meeresschildkröten. Weblinks Niederschlagsradar in einem Radius von 128 km um Willis Island. Bureau of Meteorology; abgerufen am 17. Dezember 2023 Aktuelle Wetterbeobachtungen auf Willis Island. Bureau of Meteorology; abgerufen am 17. Dezember 2023 Einzelnachweise
Isla Willis

La isla Willis es una isla australiana que se halla en el mar de Coral. Geografía Es un gran conjunto de pequeñas islas que se extienden desde la Gran Barrera de Arrecifes hasta la frontera del mar de Coral con el océano Pacífico. La mayor isla es la isla de Willis con 3 km². La isla Willis se encuentran en la Gran barrera de arrecifes Al noroeste de Australia y al noroeste de Nueva Zelanda y de las demás islas del océano Pacífico.
Île Willis

L'île Willis, en anglais Willis Island, est une île corallienne d'Australie située dans la mer de Corail. Elle abrite une station météorologique créée par John King Davis. Sa population est de quatre habitants. Histoire Les îles Willis ont été découvertes par les Européens en 1853 par le capitaine George Pearson à bord du navire Cashmere appartenant à la compagnie Henry H. Willis & Co. Lors de son voyage vers les Indes via le détroit de Torrès, Pearson aperçut deux petites îles non répertoriées sur les cartes maritimes de l'époque. Il décida alors de les nommer en hommage aux propriétaires du navire. En 1860, les îles furent cartographiées par le capitaine Henry Mangles Denham à bord du HMS Herald (en). Cette expédition permit d'affiner les connaissances sur la géographie des îles et d'établir des observations précises sur leur position. À la fin du XIXe siècle, les îles devinrent un site d'exploitation du guano mais furent par la suite abandonnées lorsque cette ressource s'épuisa. Station météorologique En réponse à plusieurs catastrophes cycloniques qui frappèrent les villes australiennes de Mackay et Innisfail en 1918, le gouvernement envisagea la création d'une station d'alerte aux tempêtes dans la mer de Corail. Trois ans plus tard, le 1er octobre 1921, un groupe de quinze personnes mené par John King Davis quitta Melbourne pour l'île Willis. Ils débarquèrent sur l'île le 14 octobre avec 150 tonnes de marchandises, principalement des matériaux de construction. Trois semaines plus tard, la station météorologique fut opérationnelle. Le 8 novembre à 9 h, le capitaine Davis transmit par radio la première observation météorologique depuis l'île. Depuis sa création, cette station météorologique héberge une équipe de quatre personnes qui se relaient pour surveiller les cyclones. Elle est gérée par le Bureau de météorologie (BOM). Elle a été réaménagée en 2006 afin de résister aux cyclones de catégorie 5. Le 2 février 2011, l'œil du violent cyclone tropical Yasi est passé au-dessus de l'île, provoquant d'importants dégâts aux équipements de la station ainsi qu'à la flore et à la faune de l'île. En décembre 2023, l'île se situe sur la trajectoire du cyclone Jasper (en). Le destroyer lance-missiles de la marine australienne HMAS Brisbane est détourné pour évacuer les quatre membres du BOM en mission sur l'île. Références Liens externes Portail de l’Australie Portail des îles Portail de l’océan Pacifique
Isola Willis

Willis Island (o South Cay) è l'unica isola abitata permanentemente nel territorio delle isole del mar dei Coralli, un territorio esterno dell'Australia, situato oltre la Grande barriera corallina nel mar dei Coralli, circa 450 chilometri ad est di Cairns. L'isola è la più meridionale delle Willis Islets, un gruppo di tre piccole isole; le altre due si chiamano rispettivamente North Cay e Middle Cay (o Middle Islet). Willis Island è lunga circa 500 m e larga 150 m; ha un'area di 7,7 ha e un'altezza massima di 9 m. L'ufficio meteorologico nazionale (Bureau of Meteorology) ha una stazione meteorologica sull'isola fin dal 1921. Fauna Tra gli uccelli più comuni che abitano l'isola c'è la berta codacorta, la sterna fuligginosa, la sterna stolida bruna e nera e la fregata minore. Tra gli uccelli migratori che passano dall'isola: la sula mascherata, la sula fosca e la sula piedirossi. Middle Cay, circondata dalla barriera corallina e da spiagge di sabbia bianca, è un importante sito di nidificazione delle tartarughe. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Willis Island
Willis Island

Willis Island – wyspa w Australii o powierzchni 7,7 ha; jedyna zaludniona wyspa w terytorium Wysp Morza Koralowego. Stacja meteorologiczna Na wyspie znajduje się stacja meteorologiczna operowana przez australijskie Bureau of Meteorology. Typowo na stacji mieszka czterech obserwatorów pogody. Historia Stacja została założona w 1921 z założeniem wsparcia systemu wczesnego ostrzegania przed cyklonami dla terytorium Queensland. Stacja została uszkodzona 2 lutego 2011 roku, kiedy przez wyspę przeszedł cyklon Yasi, jednakże żaden z pracowników nie został poszkodowany, gdyż obsługa została ewakuowana dzień przed przejściem cyklonu. Po naprawach, stacja odzyskała pełnię funkcji w grudniu tego samego roku. Przypisy
Ilha Willis

A Ilha Willis (Willis Island) é uma ilha australiana no Mar de Coral, em 16° 13' 01" S 150° 01' 01" E. Fica a 420 km a leste de Cairns, Queensland. É a mais meridional de um grupo de três ilhas, que se estendem na direção NNE - SSW por 12 km no Mar de Coral. A Ilha Willis está alinhada NW - SE e tem cerca de 500 m de comprimento por 150 m de largura, com uma área total de 7,7 hectares, e o ponto mais alto a apenas 10 m acima do nível do mar. É a única ilha permanentemente habitada no território australiano das Ilhas do Mar de Coral, sendo os habitantes os cientistas que trabalham na estação meteorológica do Serviço Meteorológico Austrliano criada por John King Davis. Ligações externas Fotografia da ilha
Уиллис (остров)

Уи́ллис (англ. Willis Island) — единственный постоянно населённый остров региона Территория островов Кораллового моря (Квинсленд, Австралия). Описание Остров Уиллис находится в Коралловом море за Большим Барьерным рифом. Расстояние до материка около 450 километров. Остров имеет правильную овальную форму, размеры 500 на 150 метров, площадь 0,077 км², высшая точка — 9 метров над уровнем моря, население — 4 человека по данным марта 2018 года. Метеостанция, небольшой маяк. Метеорологическая станция В 1921 году Бюро метеорологии открыло на острове метеостанцию. Основной её задачей было предупреждать Квинсленд о приближении циклонов. Первым старшим сотрудником этой станции был Джон Кинг Дэвис (1884—1967). Он был известным исследователем и навигатором Антарктики, также известен тем, что основал метеостанцию на острове Маккуори. 2 февраля 2011 года через остров Уиллис прошёл циклон Яси. Перед тем как выйти из строя, анемометр показал скорость ветра 185 км/ч (51,4 м/с); давление упало до 703,5 мм рт. ст. Персонал метеостанции был эвакуирован с острова накануне. Ураган не только уничтожил все постройки и оборудование острова, но и вырвал с корнем бо́льшую часть его растительности и даже несколько изменил площадь и саму форму Уиллиса. В ограниченном режиме метеостанция начала функционировать лишь 17 февраля, в полном режиме — с 12 декабря 2011 года. Птицы Несмотря на скромный размер острова, на нём обитает множество птиц. Больше всего клинохвостых буревестников, тёмных крачек, обыкновенных глупых крачек и чёрных глупых крачек. Периодически, во время миграции, на острове появляются голуболицая олуша, бурая олуша, красноногая олуша, а также фрегат Ариель и, реже, крачка Берга. Кроме того, иногда на острове можно встретить полосатого пастушка, фифи, священную альциону и краснохвостого фаэтона. См. также Список островов Австралии: Квинсленд Примечания Ссылки Seventy-Five Years at Willis Island (англ.) на сайте austehc.unimelb.edu.au
Willis Island

Willis Island är en ö i det externa territoriet Korallhavsöarna som hör till Australien. Ön ligger bortom det Stora Barriärrevet i Korallhavet, ungefär 45 mil öster om Cairns i Queensland. Det är den sydligaste av en grupp om tre öar som tillsammans med sina sandsträngar sträcker sig 12 km från nord nordost till syd sydväst. Willis Island själv är 500 meter lång och 150 meter bred och sträcker sig från nordväst till sydost. Den har en yta av 7.7 hektar och dess högsta punkt är 9 meter över havet. Detta är den enda bebodda ön i Korallhavöarna.
Kardinia Park

El Kardinia Park (por razones de patrocinio llamado Simonds Stadium), es un estadio ubicado en la ciudad de Geelong, estado de Victoria, Australia. Es utilizado principalmente para la práctica del cricket y el fútbol de reglas australianas, y en ocasiones para el fútbol y rugby. Inaugurado en 1941, el estadio fue sometido a remodelaciones entre 2014 y 2015, con las cuales se amplió la capacidad del recinto de 27 000 a 34 000 asientos. Es el estadio del club de fútbol australiano Geelong Cats, que juega en la Australian Football League. El 4 de octubre de 2011, el Geelong Cats anunció que el grupo constructor Simonds había firmado un contrato de patrocinio por el cual se hacía con los derechos de nombre del estadio por un período de diez años.​ Véase también Anexo:Estadios de Australia Anexo:Estadios de fútbol en Asia y Oceanía Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kardinia Park. austadiums.com - Kardinia Park web oficial simonds stadium
Kardinia Park

Le Kardinia Park, récemment renommé « Skilled Stadium » en raison d'un parrainage, est un stade situé à Geelong, en Australie. Il est le stade de l'équipe de football australien le Geelong Football Club. Il a également accueilli des évènements de cricket puisqu'il est le stade du Geelong Cricket Club. Voir aussi Liens externes (en) La fiche du Kardinia Park sur austadiums.com Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail du Victoria