NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Estadio Central Coast

El Central Coast Stadium, conocido como Industree Group Stadium por razones de patrocinio, es un estadio multiusos de Gosford, en la Costa Central de Nueva Gales del Sur, Australia. El estadio fue inaugurado en febrero de 2000 y es la sede del Central Coast Mariners FC, que juega en la A-League. El estadio también alberga partidos de rugby union, rugby a 13 y otros eventos sociales importantes. Diseñado originalmente para ser el estadio del North Sydney Bears de rugby, el estadio es rectangular y es inusual ya que sólo hay tres tribunas de asientos, ya que el extremo sur está abierto dando vistas al estuario Brisbane Water a través de una hilera de palmeras. Con una capacidad de 20 059 plazas sentadas desde 2012, el estadio es el segundo más pequeño de la A-League. Se encuentra a poca distancia del centro de Gosford y de la estación de ferrocarril. Véase también Anexo:Estadios de Australia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estadio Central Coast. Sitio web oficial National Rugby League A-League Football Central Coast Mariners
Central Coast Stadium

Le Central Coast Stadium, anciennement appelé Bluetongue Stadium, est un stade construit à Gosford, Central Coast, Nouvelle-Galles du Sud en Australie. Il est inauguré en 2000. Il accueille les matchs à domicile du Central Coast Mariners FC, équipe évoluant en première division. Il accueille également des matchs de la NRL (Championnat australien de rugby à XIII). Histoire Évènements Coupe du monde de rugby à XV 2003 Référence (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Central Coast Stadium » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du rugby à XIII Portail de la Nouvelle-Galles du Sud
Bluetongue Stadium

Het Central Coast Stadium, vanwege sponsorredenen sinds 2022 Industree Group Stadium genoemd, is een multifunctioneel stadion in Gosford, aan de kust van het Brisbane Water. Het stadion heeft enkel zitplekken en is de thuisbasis van de Central Coast Mariners FC die uitkomen in de A-League. Het stadion wordt ook gebruikt voor rugbywedstrijden en andere evenementen. Het stadion is oorspronkelijk ontworpen als thuisbasis voor de Rugby League-club North Sydney Bears. Het stadion heeft maar aan drie zijden een tribunes, zodat het zuidelijke deel open is en men door een rij palmbomen heen uitzicht heeft op het Brisbane Water. Met een capaciteit van 20.059 zitplaatsen behoort het stadion tot de kleinste stadions in de A-League. Geschiedenis In het jaar 1911 stelde het lokale bestuur voor om een sportpark aan te leggen aan de kust van het Brisbane Water. In 1915 werd het eerste deel geopend, waarna in hetzelfde jaar een cricketveld aangelegd werd. Tijdens de kredietcrisis van de jaren 30 werd er verder aan het park gewerkt, met als doel om banen te creëren. In 1939 werd het sportpark aangesloten op het treinnetwerk, en werden er tennisbanen en een bowlingbaan geopend. Sindsdien heet het park Grahame Park, naar de toenmalige burgemeester van Gosford. In de loop van de tijd kwamen er steeds meer geluiden op om het park met een stadion uit te breiden. In de jaren 90 werd het park ingrijpend verbouwd, en in januari 2000 werd het Central Coast Stadion opgeleverd, na enige vertraging vanwege problemen met de bouw als gevolg van slecht weer. Het stadion is oorspronkelijk als rugbystadion gebouwd maar het rugbyteam ging in 2002 failliet, waarna er plannen waren om het stadion af te breken en er een ander sportpark op te bouwen. In 2003 kwam er echter een onverwachtse wending, aangezien het stadion geselecteerd werd voor het WK Rugby van 2003. Er werden drie groepswedstrijden in het stadion gespeeld. Japan tegen de Verenigde Staten, Ierland tegen Roemenië, en Argentinië tegen Namibië. In 2004 speelde het Pacific IslandersRugbyteam een wedstrijd in het stadion. In het jaar 2005 kreeg het stadion opnieuw een vaste huurder, toen Central Coast Mariners werd opgericht. Het stadion kreeg in 2006 een tweede vaste huurder met het Central Coast Rugby team, maar zij haakten in 2007 alweer af. Naamswijzigingen Sinds de bouw van het stadion zijn er al vele naamswijzigingen geweest: Waterside Park, sinds 1915; Grahame Park, sinds 1939; NorthPower Stadium, sinds januari 2000; Central Coast Stadium, sinds 23 september 2002; Central Coast Express Advocate Stadium, sinds 11 februari 2003; Central Coast Stadium, sinds 21 maart 2005; Central Coast Blue Tongue Stadium, sinds 28 maart 2006. Central Coast Stadium, sinds 25 januari 2014 Industree Group Stadium, sinds 14 november 2022 Externe link Officiële website[dode link]
Central Coast Stadium

Central Coast Stadium (zwane także Bluetongue Stadium) – stadion sportowy, położony w australijskiej miejscowości Gosford. Od 2005 roku korzysta z niego drużyna Central Coast Mariners, w latach 2000-2002 na stadionie grywał zespół rugby league Northern Eagles (NRL), a w 2007 roku drużyna rugby union Central Coast Rays (ARC). Ze względu na swoją pojemność (20 119 miejsc) jest szóstym co do wielkości stadionem w A-League. Obok stadionu znajduje się dworzec kolejowy. Historyczne nazwy Central Coast Stadium Northpower Stadium Central Coast Express Advocate Stadium Rekordy frekwencji
Central Coast Stadium

O Central Coast Stadium é um estádio localizado na cidade de Gosford, estado de Nova Gales do Sul, na Austrália. Foi inaugurado em 2000 e tem capacidade para 20.059 pessoas, é usado para jogos de futebol e rugby, é a casa do time de futebol Central Coast Mariners da A-League e do time de rugby league North Sydney Bears, também recebe alguns jogos de times de rugby league de Sydney. Referências Ligações externas Página oficial
Югозападен национален парк

Югозападният национален парк (на английски: Southwest National Park), с площ от 618 267 ha, е разположен в Югозападна Тасмания, Австралия. Това е най-големият парк на о. Тасмания и е част от Зоната на дивата природа в Тасмания, която влиза в списъка на световното наследство на ЮНЕСКО. Източната граница е на 93 km западно от Хоубарт и паркът се простира към западния и южния бряг на острова. В него е включена основната част от тасманийската Югозападна пустош. Паркът е известен с девствените си пусти пространства и усамотеност. Времето в парка е изключително променливо, и може да бъде доста сурово. Районът до голяма степен е незасегнат от човека. Въпреки доказателствата, че тасманийските аборигени са кръстосвали района най-малко История Основната част на парка е създадена през 1955 г. и първоначално е наречена Национален парк „Лейк Педер“. През следващите 35 години, паркът е преименуван и постепенно разширяван, докато накрая достига настоящите си размери през 1990 г. Див свят В района на Мелалека се намират местата за летния размножителен период на силно застрашения от изчезване Neophema chrysogaster (Оранжевокоремест папагал). Бележки Външни препратки Parks and Wildlife Service, Tasmania – Southwest National Park Архив на оригинала от 2008-10-12 в Wayback Machine. Walking the South-West
Southwest-Nationalpark

i2i3i6 Der Southwest-Nationalpark (deutsch: Südwest-Nationalpark; engl. Southwest National Park) befindet sich im Südwesten der zu Australien gehörenden Insel Tasmanien. Beschreibung Geografie Die Ostgrenze des größten Nationalparks Tasmaniens ist etwa 95 km von Hobart entfernt. Der Park mit einer Gesamtfläche von 6052 km² erstreckt sich über weite Teile des Südwestens der Insel. Er wurde ursprünglich 1955 unter dem Namen Lake-Pedder-Nationalpark rund um den Lake Pedder gegründet. Nach wiederholten Vergrößerungen des Parks bekam er schließlich 1990 seinen heutigen Namen. Er ist nunmehr der größte Nationalpark Tasmaniens und gehört zum UNESCO-Welterbe Tasmanische Wildnis. Der am Nordrand des Parks liegende Mount Anne ist mit 1423 m die höchste Erhebung. Der Park ist für seine Wildnis und Abgeschiedenheit bekannt. Das Wetter ist sehr wechselhaft und rau. Aborigines siedelten hier bereits vor 25.000 Jahren, die Europäer stießen im 19. Jahrhundert erstmals in dieses Gebiet vor. Seitdem gibt es kaum dauerhafte Bewohner und folglich auch nur geringe Einflüsse auf die Natur. Im gesamten Park gibt es nur eine Straße, sie führt nach Strathgordon. Den Süd- und Westteil des Parks erreicht man nur zu Fuß, Boot oder aus der Luft. Das Rollfeld in Melaleuca, ganz im Südwesten, dient im Wesentlichen dem National Parks Service. Der Zugang über das Meer erfolgt am besten über Port Davey oder Bathurst Harbour. Fauna Im Southwest-Nationalpark liegt das hauptsächliche Brutgebiet des vom Aussterben bedrohten Goldbauchsittichs, der von Besuchern des Parks am leichtesten in der Nähe von Melaleuca beobachtet werden kann. Wanderwege Zwei Hauptwanderwege führen durch den Park. Einer führt von Lake Pedder nach Melaleuca, der andere von Cockle Creek nach Melaleuca. Die Wanderungen sind nur erfahrenen Wanderern zur empfehlen, da sie zusammen etwa zehn bis 14 Tage Zeit beanspruchen. Mit einem Flug nach Melaleuca kann man die Wanderung aufteilen, oder sich nur von dort aus für Tageswanderungen auf den Weg machen. Daneben gibt es noch weitere, meist sehr anspruchsvolle, Wanderwege. Sie führen in den Westen und Osten der Arthur Range, Precipitous Bluff, dem Südwestkap und Federation Peak, dem wahrscheinlich schwierigsten und anspruchsvollsten Wanderweg Australiens. Kurzwanderungen Creepy Crawly Trail (20 Minuten hin und zurück) Huon Campground bzw. Ausgang des Port Davey Track (60 bis 120 Minuten hin und zurück) Tageswanderungen Eliza Plateau (5 bis 6 Stunden hin und zurück) Mount Anne (8 bis 10 Stunden hin und zurück) Lake Judd (6 Stunden hin und zurück) Literatur Moon, R. and Moon, V. (Eds) (2000) Discover Australia: National Parks. Sydney: Global Book Publishing Pty Ltd. Siehe auch Nationalparks in Australien Weblinks Offizielle Seite des Parks (englisch) Walking the South-West (englisch) Fluglinie mit Flug nach Melaleuca (englisch) Fluglinie mit Flug nach Melaleuca (englisch) Einzelnachweise
Parque nacional del Suroeste

El parque nacional del Suroeste (Southwest National Park, en inglés) es un parque de 618.267 hectáreas ubicado en el suroeste de Tasmania, Australia. Es el parque más grande de Tasmania y forma parte de la Reserva Natural de Tasmania, que fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 1982. El límite oriental es de 93 km al oeste de Hobart y el parque se extiende hasta las costas oeste y sur. Este parque abarca la mayor parte del sur de la Reserva Occidental de Tasmania. El parque es conocido por su naturaleza virgen y la lejanía. El tiempo en el parque es muy variable, y puede ser grave. El área no se ve afectada por los seres humanos. Aunque la evidencia muestra que los aborígenes de Tasmania han visitado la zona durante al menos 25.000 años, y los colonos europeos han hecho incursiones en el área del parque desde el siglo XIX, ha habido muy poca población permanente y sólo un impacto mínimo sobre el medio natural. Dentro de la zona sólo hay un camino, a la energía hidroeléctrica del municipio de Strathgordon. El sur y oeste del parque están muy lejos de cualquier acceso de vehículos. El único acceso es a pie, en barco o avioneta. La pequeña localidad de Melaleuca en el extremo suroeste ofrece una pista de aterrizaje y algunos servicios muy básicos, principalmente que ver con el Servicio Nacional de Parques. Historia El núcleo del parque fue creado en 1955 y originalmente fue llamado Parque Nacional del Lago Pedder. Durante los siguientes 35 años, el parque fue ampliado gradualmente y ha cambiado el nombre, por fin alcanzó su tamaño actual en 1990. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque nacional del Suroeste.
Southwest Nemzeti Park

A Délnyugati Nemzeti Park (angolul Southwest National Park) Tasmania délnyugati részén található nemzeti park Ausztráliában. Keleti határa 93 km-re nyugatra található Hobarttól, nyugatról és délről pedig az Indiai-óceán határolja. Ez a nemzeti park lefedi Tasmania Délnyugati vadonja (South West Wilderness) nagy részét. A Délnyugati Nemzeti Park 6052 km² területet fed le és része a világörökségi területet képező tasmán vadonnak. A park nevezetes romlatlan vadonjáról és érintetlenségéről, míg nagyon változékony és gyakran rideg időjárás jellemzi. A terület nagy része emberek által érintetlen, bár vannak arra bizonyítékok, hogy a tasmán őslakók legalább 25 000 évig látogatták, és a 19. században időnként az európai telepesek is behatoltak a park területére. Mindezek ellenére nagyon kevés állandó emberi lakhelyet alakítottak ki, és csupán minimálisan befolyásolták a természetes környezetet. A park magját 1955-ben hozták létre Pedder-tavi Nemzeti Park (angolul Lake Pedder National Park) néven, a következő 35 évben fokozatosan bővítették, majd átnevezték. Végső méretét 1990-ben érte el. A terület egyetlen útja Strathgordon városhoz vezet, ahol vízerőmű is van. A park déli és nyugati része közúton elérhetetlen; kizárólag gyalog, hajóval vagy könnyű repülőgéppel közelíthető meg. A kis község, Melaleuca a park délnyugati csücskében egy leszállópályát és néhány alapvető szolgáltatást nyújt, leginkább a National Parks Service, a nemzeti parkokat felügyelő szolgálat céljaira. Itt van a veszélyeztetett aranyhasú papagáj nyári tenyészterülete. A parkot két gyalogút szeli át: az egyik délről, a Pedder-tótól Melaleucáig vezet; a másik Cockle Creektől nyugatra Tasmania déli partja mentén, Melaleucába. A gyalogutak általában tapasztaltabb túrázóknak ajánlhatók, a két útvonal végiggyaloglása tíz-tizennégy napot vesz igénybe; Melaleucából, illetve Melaleucába repülve az út megfelezhető. A turistáknak egynapos kirándulásokat is szerveznek. Vannak nehezebb útvonalak is; ezeken eljuthatunk a keleti és nyugati Arthur-hegyvonulatokra, a Precipitous Bluffhoz, a Délnyugati-fokhoz és a Federation Peakre (ezt tartják Ausztrália legveszélyesebb és legnehezebb gyalogútvonalának). Ezen útvonalak legtöbbje nem ajánlott tapasztalatlanoknak vagy egyedül túrázóknak. A terület a tenger felől legjobban Port Davey-n vagy Bathurst Harbourön keresztül közelíthető meg. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Southwest National Park című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk Parks and Wildlife Service, Tasmania – Délnyugati Nemzeti Park (angolul) Walking the South-West (angolul)
Nationaal park Southwest

Het Nationaal park Southwest van Tasmanië heeft een oppervlakte van ruim 600.000 ha. Het is een woest inspirerend gebied, onderdeel van het Tasmanian Wilderness Heritage Area Het grootste park in Tasmanië, is het een toonbeeld van de grootsheid en de geest van de wildernis in zijn ware vorm. Een groot deel van het park is afgelegen en ver van de drukte en bezigheden van de moderne wereld. De rivier de Gordon loopt door het park en een prominent punt is Scots Peak. Het biedt adembenemende vergezichten van ruige bergen zoals de Saw Back, Western Arthur, Anne- en Frankland-ketens. Dit is wildernis op zijn best en dit, een van Australiës spectaculairste natuurgebieden, is toegankelijk voor zowel diegenen die comfortabel in hun auto rijden, als de geroutineerde wandelaars.
Southwest National Park

Southwest National Park – największy park narodowy na Tasmanii, położony w południowo-zachodniej części wyspy; 93 km na zachód od Hobart. Powierzchnia parku wynosi 605213 ha i wchodzi w skład światowego dziedzictwa. Tasmanian Wilderness oraz część South West Wilderness zlokalizowana jest na terenie parku. Obszar w dużej mierze jest nie naruszony przez działalność człowieka. Ślady aborygenów tasmańskich pochodzą sprzed 25 tys. lat. Park założony w 1955 roku, ówcześnie pod nazwą Lake Pedder National Park. W ciągu kolejnych 35 lat istnienia, powierzchnia parku była stopniowo rozszerza; aż w 1990 roku park osiągnął współczesną powierzchnię. Główne osady położone w okolicy parku to: Melaleuca (zlokalizowane jest tam lokalne lotnisko), Cockle Creek oraz Strathgordon. Przez park przebiega pasmo górskie Arthur Range, z najwyższym szczytem Federation Peak (1224 m n.p.m.). Obszar zamieszkuje endemiczny gatunek ptaka łąkówka krasnobrzucha (Neophema chrysogaster).
Саут-Уэст-Нашенал-Парк

Саут-Уэст-Нашенал-Парк (англ. Southwest National Park — «Юго-Западный национальный парк») — национальный парк в юго-западной части Тасмании в 90 км западнее Хобарта. В 1955 году был образован национальный парк Лейк-Педдер, включавший озеро Педдер и прилегающую к нему территорию. В 1970-е гг. после строительства нескольких плотин была затоплена гораздо бо́льшая территория, и на месте озера образовалось водохранилище. Сегодня территория парка расширена до побережья и занимает площадь 6182 км². Хотя первые люди здесь жили ещё 25 тыс. лет назад, природа до сих пор испытывает малое влияние человека. Ландшафт малолесистый, преобладают пустоши. В национальном парке обитает золотистобрюхий травяной попугайчик, число особей которого в дикой природе оцененивается в 150—200 птиц. Растительность типична для острова — эвкалипт царственный и Ганна, атеросперма, нотофагус Каннингема, Phyllocladus aspleniifolius, мхи, папоротники. К северо-востоку расположены Стикская и Верхняя Флорентинская долины с преобладанием первобытного леса. В состав парка также входят малые острова у южного побережья Тасмании — Матсайкер, Де-Уитт, Флат-Уитч, Луиза и другие. Примечания
Southwest nationalpark

Southwest nationalpark är en 6 080 km² stor nationalpark i Tasmanien, Australien. Den är Tasmaniens största nationalpark och den del av världsarvet Tasmaniens vildmark. Då det inte finns några vägar i parken är enda sätten att komma in flyga, åka båt eller vandra. En känd vandringsled är South Coast Track mellan Melaleuca och Cockle Creek. I parkens vatten lever sjöpennor, som normalt finns på mycket större djup. Den är också den enda häckningsplatsen för den akut hotade orangebukade parakiten. Referenser Noter Externa länkar Southwest nationalpark på Parks & Wildlife Services webbplats (engelska)
Південно-Західний національний парк

Південно-Західний національний парк (англ. Southwest National Park) — національний парк в південно-західній частині Тасманії в 90 км на захід від Гобарта. Є частиною об'єкту Світової спадщини ЮНЕСКО Дика природа Тасманії. У 1955 році був утворений національний парк Лейк-Педдер, що включав озеро Педдер і прилеглу до нього територію. У 1970-ті рр. після будівництва декількох дамб була велика територія, і на місці озера утворилося водосховище. Сьогодні територія парку розширена до узбережжя і займає площу 6182 км². Хоча перші люди тут жили ще 25 тис. років тому, природа досі відчуває малий вплив людини. Ландшафт малолісовий, переважають степи. У національному парку мешкає золоточеревий трав'яний папужка, число особин якого у дикій природі оцінюються в 150–200 птахів. Рослинність типова для острова — евкаліпт королівський і Ганна, атеросперма, нотофагус Каннінгема, Phyllocladus aspleniifolius, мохи, папороті. На північний схід розташовані Стікська і Верхня Флорентінська долини з переважанням перестійного лісу. До складу парку також входять малі острови біля південного узбережжя Тасманії — Матсайкер, Де-Вітт, Флат-Вітч, Луїза і інші. Галерея Примітки
Saint Mary’s Cathedral (Sydney)

Die Saint Mary’s Cathedral ist die römisch-katholische Kathedrale in Sydney und Sitz des Erzbischofs des Erzbistums Sydney. Sie wurde im 20. Jahrhundert im Stil der Neugotik errichtet. Baugeschichte Die Kathedrale liegt im Zentrum Sydneys, Sydney City, und wurde wegen des Straßenrasters in unüblicher Nord-Süd-Richtung geplant. Hyde Park und die U-Bahn-Station St James liegen im Westen, das Regierungsgebäude im Norden, The Domain im Nordosten und der Phillip Park im Süden. Das neogotische Bauwerk aus Hawkesbury-Sandstein zählt zu den größten Kirchen in Australien, mit St Mary’s Cathedralihren 74,6 m hohen Türmen ist sie nur die vierthöchste des Kontinents. Der Grundstein für die erste im gotischen Stil errichtete Kathedrale St. Mary wurde 1821 vom Gouverneur Lachlan Macquarie gelegen; sie brannte jedoch im Jahr 1865 ab. Der Grundstein für die heutige Kathedrale wurde im Jahr 1868 gelegt. 1913 wurde mit dem Bau des Kirchenschiffs begonnen, die Krypta wurde 1961 vollendet. Zwei im Originalplan von Wardell vorgesehene Türme wurden erst im Jahr 2000 vervollständigt. 1932 erhielt die Kirche durch Papst Pius XI. den Titel einer päpstlichen Basilica minor und hat den Status eines Baudenkmals. Sie ist der Maria Hilfe der Christen (Mary Help of Christians) gewidmet. Ausstattung Kunstwerke Zum Weltjugendtag 2008 hat die italo-australische Gemeinde Sydneys der Kathedrale eine Bronzestatue von Johannes Paul II. geschenkt, gegossen vom italienischen Bildhauer Fiorenzo Bacci. Die Statue wurde vor der Kirche aufgestellt. Kirchenmusik Orgeln Die Geschichte der Orgeln reicht zurück in das 19. Jahrhundert. Heute befinden sich in der Kathedrale fünf Instrumente. Die Hauptorgel auf der Empore unter der großen Fensterrose wurde 1997 bis 1999 von der Orgelbaufirma Orgues Létourneau (Saint Hyacinthe, Quebec) errichtet. Sie hat 46 Register auf drei Manualen und Pedal. Das zweite Instrument stammt von Whitehouse Bros. aus Brisbane (Australien) und wurde 1942 auf der südlichen Empore errichtet. Es hat 27 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die dritte Orgel befindet sich im Chor, wurde von Ronald Sharp aus Sydney 1960 gebaut und hat 26 Register auf zwei Manualen und Pedal. In der Krypta befindet sich eine weitere kleine Orgel, die aus der Werkstatt Bellsham Pipe Organs aus Kalamunda in Perth, West Australien stammt. Sie hat sechs Register auf einem Manual und Pedal. Das fünfte Instrument ist ein Orgelpositiv, das über 54 Holzpfeifen in drei Registern verfügt. Es wurde 2017 von der Werkstatt Klop Early Keyboard Instruments aus Barneveld in den Niederlanden gebaut und wird hauptsächlich für die Begleitung von Vespergottesdiensten und Konzerte eingesetzt. Trivia Am 28. November 2017 fand hier die Trauerfeier für den verstorbenen AC/DC-Gitarristen Malcolm Young statt. Einzelnachweise Weblinks Homepage der Kathedrale (engl.)
Archikatedra Najświętszej Maryi Panny w Sydney

Archikatedra Najświętszej Maryi Panny w Sydney (ang. Saint Mary's Cathedral, Sydney) – kościół arcybiskupi archidiecezji Sydney w Australii, siedziba prymasa Australii. Od 1930 roku nosi również tytuł bazyliki mniejszej. Świątynia została zbudowana w stylu neogotyckim. Jest to największy kościół Australii. Historia Pierwsi katoliccy księża przybyli do Australii w 1820. Budowę kościoła rozpoczęto rok później. W 1835 mianowano pierwszego biskupa Sydney. W tym samym roku kościół otrzymał status katedry. Trzydzieści lat później doszczętnie spłonął. W 1905 katedra została konsekrowana, mimo że jej odbudowę zakończono dopiero 23 lata później. W 1930 Pius XI nadał jej tytuł bazyliki mniejszej. W 1970 w świątyni modlił się Paweł VI. Ponadto została ona dwukrotnie odwiedzona przez Jana Pawła II. Architektura Kościół został zbudowany z australijskiego piaskowca. Posiada dwie wieże o wysokości 75 metrów i trzecią o wysokości 45 metrów. Jedną z kaplic katedry poświęcono irlandzkim świętym. Ołtarz wykonano z marmuru. W krypcie pochowani są katoliccy biskupi Sydney. Bibliografia Najpiękniejsze miejsca świata. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2008, s. 406-407. ISBN 978-83-7512-852-9.