NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mesquita Blava (Yerevan)

La Mesquita Blava (armeni: Կապույտ մզկիթ; persa: مسجد کبود; àzeri: Goy məscid) és una mesquita de Yerevan, Armènia. Noms Els visitants occidentals del període rus, com ara HFB Lynch i Luigi Villari, es referien a la mesquita com a Gök Jami (Gok Djami), que es tradueix del turc com a ‘mesquita blau cel’. Es coneix com a Kapuyt mzkit’ ‘Mesquita Blava’ en armeni, tot i que de vegades també s'utilitza Gyoy mzkit’. Es coneix en persa com a Masjid-i Juma ‘mesquita del divendres’ o Jami-i Shahr ‘mesquita aljama de la ciutat’. Història Va ser construïda a 1766 durant el regnat de Hussayn Alí-Khan, kan de Yerevan —i per això també se la coneix com «la mesquita de Hussayn»— i va ser una de les vuit mesquites de Yerevan abans de la sovietització. Prestava serveis a la gran comunitat musulmana de Yerevan (que consistia principalment en població d'origen àzeri que van fugir d'Armènia entre 1988 i 1991 com a resultat de la guerra de Nagorno-Karabakh). Període d'independència A finals dels anys vuitanta, durant el conflicte del Nagorno-Karabakh, la mesquita no va patir cap dany perquè era considerada persa i no pas àzeri, i acollia el museu d'història de la ciutat. El febrer de 1991, es va arribar a un acord preliminar entre les autoritats de la ciutat i una delegació iraniana per restaurar la mesquita. Entre el 1994 i el 1998, la mesquita va ser sotmesa a una renovació important. El 13 d'octubre de 1995, les autoritats de la ciutat van transferir oficialment el dret d'ús de la mesquita a l'Iran. El govern iranià va assignar prop de mil milions de rial iranians (més d'1 milió de dòlars) per als treballs de restauració. La mesquita es va reobrir com a institució religiosa el 1996. Brady Kiesling va descriure la restauració com a estructuralment necessària però estèticament ambigua. Una altra reconstrucció es va dur a terme entre el 2009 i el 2011. Descripció Es compon de 28 salons, una biblioteca, una sala d'oració principal i un pati, i ocupa uns 7.000 metres quadrats de terreny. Originalment tenia quatre minarets de 24 metres d'alçada, però, tres d'ells es van demolir el 1952, quan van ser prohibits els serveis religiosos a la Mesquita Blava, i l'edifici va ser convertit en un planetari per raó de la política secularista imposada pel govern soviètic. Entre 1995 i 2006, la mesquita va ser renovada amb un gran finançament dels musulmans iranians i dels serveis religiosos en el poder. Referències Vegeu també Kanat de Yerevan Armènia persa
Modrá mešita (Jerevan)

"Modrá mešita" (arménsky Կապույտ Մզկիթ, persky مسجد کبود) je mešita v Jerevanu, v Arménii. Byla postavena v 18. století, v době, kdy Jerevan a okolí patřily do afšárovské perské říše. Podle tradice ji nechal postavit Husajn Alí Chán, místodržitel Jerevanu v době vlády Nádir Šáha. Modrá mešita sloužila jako hlavní mešita Jerevanu. V roce 1931, za dob Sovětského svazu, byla mešita přeměněna na muzeum Jerevanu. Ve druhé polovině 90. let 20. století byla na íránské náklady restaurována a dnes slouží jako jediná funkční jerevanská mešita. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Modrá mešita na Wikimedia Commons
Mezquita Azul (Ereván)

La mezquita Azul (en armenio: Կապույտ մզկիթ; en persa: مسجد کبود‎; en azerí: Göy məscid) es una mezquita de Ereván, Armenia. Historia Fue construida en 1766 durante el reinado de Ali Huseyn, el khan de Ereván (por lo tanto, se la conoce como "mezquita de Ali Huseyn") y fue una de las 8 mezquitas de Ereván antes de la sovietización. Prestaba servicios a la gran comunidad musulmana de Ereván (que consistía principalmente en población de origen azerbaiyano, ya que Azerbaiyán la mezquita fue construida cuando existía el kanato de Ereván, que era de mayoría azerbaiyana (túrquica) Fuente: https://es.wikipedia.org/wiki/Kanato_de_Erev%C3%A1n?wprov=sfti1 Descripción Se compone de 28 salones, una biblioteca, sala de oración principal y un patio, de ocupación general de 7000 metros cuadrados de terreno. Originalmente tenía cuatro minaretes de 24 metros de alto, sin embargo, tres de ellos se demolieron en 1952, cuando los servicios religiosos en la Mezquita Azul fueron prohibidos, y el edificio fue convertido en un planetario debido a las políticas secularistas impuestas por el gobierno soviético.​ Entre 1995 y 2006, la mezquita fue renovado con gran financiación de los musulmanes iraníes y los servicios religiosos en poder. Notas y referencias Véase también Janato de Ereván Armenia persa Enlaces externos Modelo Tridimensional en Google Earth (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Mezquita Azul.
Mosquée bleue d'Erevan

La mosquée bleue Gök Jami (en arménien Կապույտ Մզկիթ, Kapuyt Mzkit, ou Գյոյ Մզկիթ, Gyoy Mzkit ; en Persan مسجد کبود) est une mosquée iranienne basée à Erevan en Arménie. Histoire Elle fut construite en 1765-1766 sous le règne d'Hussein Ali, le khan d'Erevan (la mosquée est d'ailleurs parfois appelée « la mosquée d'Hussein Ali »). Avant la soviétisation de l'Arménie, elle est une des huit mosquées de la ville. En 1952, elle est un moment transformée en planétarium sur ordre du gouvernement soviétique qui y interdit les services religieux. Jusqu'à la guerre du Haut-Karabagh au cours de laquelle la majorité des Azéris a fui hors du pays entre 1988 et 1991, elle est la principale mosquée de cette population musulmane. Ce sont aujourd'hui les Iraniens voisins qui la fréquentent. Description Occupant un terrain de 7 000 m2, la mosquée est composée d'une salle de prière principale, de 28 autres salles, d'une bibliothèque et d'une cour intérieure. Il ne reste aujourd'hui qu'un seul des quatre minarets de 24 mètres de haut construits à l'origine. Les trois autres ont été détruits en 1952 après la transformation de l'édifice en planétarium. Depuis 1995, la mosquée a subi plusieurs rénovations, principalement financées par des fonds iraniens, ce qui a permis la reprise d'un service religieux régulier. La dernière d'entre elles a été achevée en 1999. Notes et références Voir aussi Articles connexes Erevan Monuments d'Erevan Liens externes Infos et photos sur Armeniapedia. Portail de l’Arménie Portail de l'islam
Blauwe Moskee (Jerevan)

De Blauwe Moskee (Armeens: Կապույտ մզկիթ, Kapuyt mzkit; Perzisch: مسجد کبود, Masjed-e Kabud) is een moskee in het district Kentron van de Armeense hoofdstad Jerevan, gelegen aan de Mesrop Masjtotslaan. Geschiedenis Voor de bouw van de moskee worden in de literatuur verschillende data uit het midden van de 18e eeuw genoemd. Volgens de Britse reiziger H.F.B. Lynch werd de Blauwe Moskee door Husayn Ali Khan in opdracht gebouwd tijdens het bewind van de Iraanse heerser Nadir Sjah (1736-1747). George Bournoutian noemt Husayn Ali Khan de beschermheilige van het gebouw, maar plaatst zijn regeerperiode in de jaren 1762-83. Volgens Vladimir M. Arutyunyan begon de bouw in 1760 en werd voltooid onder Husayn Ali Khan in 1764-68. Het gebouw was de belangrijkste congregationele moskee van de stad. Toen Jerevan in 1827 werd veroverd door Rusland tijdens de Russisch-Perzische Oorlog (1826-1828) was het, volgens het door de Russen opgemaakte kadaster, de grootste van de acht functionerende moskeeën. Het gebouw bestond uit de hoofdgebedshal, een bibliotheek en een madrassa met 28 cellen, allemaal georganiseerd rond een binnenplaats, waarbij het totale complex een oppervlakte van 7000 vierkante meter bedroeg. Er was een enkele minaret bij het hoofdportaal, in overeenstemming met andere moskeeën uit die tijd, en er zijn geen aanwijzingen dat er ooit meer minaretten waren. Sovjettijdperk Tijdens het seculiere beleid van de Sovjetregering werden alle religieuze diensten in de Blauwe Moskee gestopt en vanaf 1931 was in de moskee het Stadsmuseum van Jerevan gehuisvest. Onafhankelijk Armenië In de tweede helft van de jaren 1990 onderging de moskee een volledige restauratie, gefinancierd door Iran, die in 1999 werd voltooid. De restauratie wekte bezorgdheid bij sommige functionarissen in Azerbeidzjan, aangezien de moskee werd gepresenteerd als een Iraanse moskee en in Azerbeidzjan wordt beweerd dat deze behoort tot het erfgoed van de voorheen grote Azerbeidzjaanse gemeenschap van Armenië. Islamitische religieuze diensten zijn nu hervat in de Blauwe Moskee, de enige actieve moskee in Armenië. Het Stadsmuseum van Jerevan werd gehuisvest in een nieuw gebouw op een andere locatie. De eigendomsrechten van de moskee werden in 1995 door het stadsbestuur van Jerevan aan Iran gegeven. In december 2015 besliste de Armeense regering om het Iraanse eigendomsrecht van de moskee te verlengen voor 99 jaar. Fotogalerij Zie ook Kanaat Jerevan
Błękitny Meczet w Erywaniu

Błękitny Meczet w Erywaniu (orm. Կապույտ Մզկիթ, Kapujt myzkit; pers. مسجد کبود, Masdżed-e Kabud; azer. Göy məscid) – jedyny meczet w Erywaniu - stolicy Armenii. Znajduje się w centrum miasta, na ulicy Masztoca 12. W XVI wieku, podczas panowania Imperium Safawidów, szyizm został uznany za religię panującą w Persji, a tym samym na terytorium dzisiejszego Erywania. Meczet został zbudowany w 1765 przez perskiego gubernatora Hosejna Alego Chana jako miejsce piątkowego kazania. Istniała przy nim medresa (szkoła koraniczna). Gdy Rosjanie przejęli Erywań w 1827, Błękitny Meczet był największym z ośmiu meczetów w mieście. W czasach ZSRR, po 1931 roku, meczet zamknięto i urządzono w nim muzeum miejskie. Ponownie zaczął pełnić funkcje religijne po odzyskaniu przez Armenię niepodległości. Jest uważany za symbol dobrosąsiedzkich stosunków między Iranem a Armenią. W latach 1996–1999 został odrestaurowany z funduszy irańskich. Restauracja meczetu nie wśród wszystkich zdobyła uznanie, krytyce poddano to, iż nie zachowano w pełni dawnego wyglądu świątyni. Meczet wieńczą dwudziestometrowa kopuła i minaret o wysokości 24 metrów, które podobnie jak portal są ozdobione jasnoniebieską, wpadającą w odcień turkusowy mozaiką. Przed budynkiem rozciąga się ogród, w którego centralnej części położona jest fontanna służąca wiernym do rytualnego obmywania się. Wokół ogrodu znajduje się kompleks budynków, a wśród nich biblioteka oraz wystawa irańskiej ceramiki. Całość zajmuje powierzchnię 7000 m². We wnętrzach dominuje minimalizm, ściany nie są pokryte płytkami i nie posiadają typowych elementów z islamską kaligrafią. Prostotą odznaczają się także mihrab i minbar. Meczet można zwiedzać w godzinach od 10 do 13 i od 15 do 18. Naprzeciwko meczetu, po drugiej stronie ulicy Masztoca, znajduje się duża zabytkowa hala targowa Hajastan Market. Przypisy
Mesquita Azul (Ierevã)

A mesquita Azul (em armênio/arménio: Կապույտ մզկիթ; em persa: مسجد کبود; em azeri: Göy məscid) é uma mesquita de Ierevã, Armênia. História Foi construída em 1766 durante o reinado de Ali Huseyn, o Canato de Ierevã (daí o nome "Mesquita Ali Huseyn") e foi uma das 8 mesquitas em Yerevan antes da sovietização. Ela serviu à grande comunidade muçulmana em Ierevã (que consistia principalmente de pessoas de origem azerbaijana, já que Azerbaijão em que a mesquita foi construída durante o Canato de Ierevã, que era majoritariamente azerbaijano (turco). A propriedade da mesquita foi transferida para o Irão em 1995 pelas autoridades da cidade de Ierevã: em dezembro de 2015, o governo arménio decidiu prolongar a propriedade iraniana por mais noventa e nove anos. Descrição É composto por 28 salas, uma biblioteca, um salão principal de orações e um pátio, ocupando uma área total de 7.000 metros quadrados. Originalmente tinha quatro minaretes de 24 metros de altura, no entanto, três deles foram demolidos em 1952, quando os serviços religiosos na Mesquita Azul foram proibidos, e o edifício foi convertido em um planetário devido às políticas secularistas impostas pelo governo soviético. Entre 1995 e 2006, a mesquita foi reformada com amplo financiamento de muçulmanos iranianos e serviços religiosos realizados pelo governo. Ver também Canato de Ierevã Armênia persa Referências
Голубая мечеть (Ереван)

Голубая мечеть (арм. Կապույտ մզկիթ / Kapuyt mzkitʿ, перс. مسجد کبود‎ / Masjide kabud, азерб. گوی مسجد, Göy məscid) — соборная мечеть Еревана, современный адрес — проспект Месропа Маштоца, д. 12. Построена в 1765—1766 годах. Весь комплекс занимает площадь в 7000 квадратных метров, он включает в себя внутренний двор размером 71×47 метров, ритуальную постройку, купол и минарет, выложенные декоративными фаянсовыми плитками, украшенными майоликой. Минарет в юго-восточной части мечети высотой 24 м — единственный сохранившийся из четырёх первоначально существовавших минаретов мечети (высотой в 25 метров), три были снесены после 1945 года. Имеется 28 павильонов, библиотека в северной части, основной зал и купол в южной части, и внутренний двор. История Мечеть была построена в 1766 году местным ханом Эриванского ханства, Гусейн Али-хан Каджаром. В начале XX века была одной из семи функционирующих мечетей в Эривани. В советские годы была сохранена при реконструкции города, однако превращена, сначала, в 1931 году, в Музей города Еревана, затем в планетарий, в настоящее время является одним из культурных центров иранской общины Армении. Её восстановление в 1996—1999 гг. профинансировал Иран. Фотогалерея Ссылки Глава 5. Ереван. Тайны Востока В картинках 2012 год. после реставрации купола Примечания Ссылки
Blå moskén, Jerevan

Blå moskén, också känd som Gyok Jami (armeniska: Կապույտ Մզկիթ, Kapuyt Mzkit or Գյոյ Մզկիթ, Gyoy Mzkit; azeriska: Göy məscid; turkiska: Gök Camii, Gyok Jami; persiska: مسجد کبود, Masjed-i Kabud), är en moské i Armeniens huvudstad Jerevan. Den byggdes 1766 under Hussein Ali, Jerevans dåvarande khan (och kallas därför ibland "Hussein Alis moské"). Referenser
Блакитна мечеть (Єреван)

Блакитна мечеть (вірм. Կապույտ մզկիթ, Kapuyt mzkitʿ, азерб. Göy məscid, перс. مسجد کبود, Masjid-e kabud) — соборна мечеть Єревана, побудована у 1766 році місцевим перським ханом, Гусейнали-ханом Каджаром. Площа мечеті — 7000 кв. м. В південно-східній частині знаходиться мінарет заввишки 24 м, є 28 павільйонів, бібліотека в північній частині, основний зал і купол у південній частині, внутрішній двір. На початку XX століття була однією з семи мечетей міста. Історія Блакитна мечеть побудована у 1766 році. Купол і мінарет викладені декоративними фаянсовими плитками, оздоблені майолікою. З чотирьох мінаретів мечеті (висотою в 25 метрів) три були знесені після 1945 року. Весь комплекс займає площу 7000 квадратних метрів. У радянські роки перетворена спочатку в 1931 році, на Музей міста, потім на планетарій, є одним з культурних центрів іранської громади Вірменії. Її відновлення у 1996—1999 профінансував Іран. Фотогалерея Посилання Глава 5. [Архівовано 19 червня 2011 у Wayback Machine.] Єреван. Таємниці Сходу [Архівовано 19 червня 2011 у Wayback Machine.] В картинках 2012 рік. [Архівовано 15 березня 2016 у Wayback Machine.] після реставрації купола [Архівовано 15 березня 2016 у Wayback Machine.] Примітки
Parc national de Dilidjan

Le parc national de Dilidjan (en arménien : Դիլիջան ազգային պարկ) est l'un des quatre parcs nationaux d'Arménie. D’une superficie de 279 km2, le parc est situé dans la région de Tavush, au nord-est de l'Arménie. Le parc national de Dilidjan a été créé en 1958, pour protéger les forêts de hêtres et de chênes, les pins, les ifs et les lacs de montagne. Le parc est réputé pour ses paysages forestiers, sa riche biodiversité, ses sources d'eau minérale médicinale, ses monuments naturels et culturels et son vaste réseau de sentiers de randonnée. Géographie Le parc national s'étend sur les pentes des monts Pambak, Areguni, Miapor, Idjevan et Halab, à une altitude de 1 070 m à 2 300 m. La rivière Aghstev et ses principaux affluents, les rivières Hovajur, Shtoghanajur, Bldan, Haghartsin et Getik traversent le parc national. Les lacs principaux du parc sont le lac Parz, le lac Gosh et le Tzrkalich. Faune et flore On y trouve plus de 1 000 espèces de plantes, parmi lesquelles les plus répandues sont : le chêne (de diverses variétés), le hêtre, le charme, le frêne, quelques variétés de tilleuls, d'érables et d'autres encore. Quelques variétés de plantes, comme le Lychnis, le Fritillaire et certaines variétés d'orchidées sont inscrites dans le Livre Rouge de l'Arménie . 107 espèces d'oiseaux sont présentes dans le parc parmi lesquels : le Tétras du Caucase, la Caille des blés, le Milan noir, l'Aigle pomarin, le Percnoptère, le Pigeon ramier, le Hibou grand-duc, le Strix, la Tétraogalle de Perse, l'Aigle royal, le Gypaète barbu, le Vautour fauve, la Perdrix grise, la Linotte à bec jaune, le Serin à front d'or, le Moineau soulcie, les Alaudidae, la Huppe fasciée, le Martin-pêcheur d'Europe, la Bergeronnette grise, la Motacilla, la Grande aigrette et beaucoup d'autres. 45 espèces de mammifères sont représentées dans le parc : l'Ours brun, le loup, le renard, le blaireau, la martes, le lynx. Parmi les plus répandus : le mulot, le Sciurus anomalus, les Gliridae, le lièvre, le sanglier, le Cerf Sika et le chevreuil. 16 espèces de reptiles et 4 espèces d'amphibiens sont également présentes dans la parc de Dilidjan. Monuments culturels Les principaux monuments culturels situés dans le parc national de Dilidjan comprennent le monastère de Haghartsin (XIIe – XIIIe siècles), Goshavank (XIIe – XIIIe siècles), Jukhtak Vank (XIe – XIIIe siècles), Matosavank (Xe – XIIIe siècles) et Aghavnavank (XIe siècle). Galerie Références Voir aussi Articles connexes Aires protégées d'Arménie Liens externes Site officiel Tavush Marz Tourist Guide Portail de la conservation de la nature Portail de l’Arménie
Dilizsan Nemzeti Park

A Dilizsan Nemzeti Park (örményül: Դիլիջան ազգային պարկ) Örményország négy nemzeti parkjának egyike. A 337,65 km² területet elfoglaló helyszín Örményország északkeleti részén, Tavus tartományában található. Erdei tájairól, gazdag biodiverzitásáról, gyógyvízforrásairól, természeti és kulturális emlékeiről, valamint kiterjedt túraútvonal-hálózatáról ismert. Földrajza A nemzeti park a Pambak, Areguni, Miapor, Ijeván és Halab hegyláncok lejtőin húzódik 1070 és 2300 méter közötti tengerszint feletti magasságban. Az e magasság feletti hegyi rétek már nem tartoznak a nemzeti parkhoz. Az Agstev folyó és főbb mellékfolyóji, a Hovajur, Shtoghanajur, Bldan, a Haghartsin és a Getik folynak át a nemzeti parkon. Jelentősebb állóvizei a Parz Lich, Goshi Lich és Tzrkalich (Leech-tó), valamint más kisebb tavak. Története A Dilizsan Nemzeti Parkot 2002-ben hozták létre egy állami természetvédelmi területéből, amelyet 1958-ban alapítottak az egykori Dilizsan és Kujbisev erdőgazdaságok területéből. Az újonnan létrehozott nemzeti park területe ezekhez képest kezdetben változatlan, 240 km² maradt, ezt később 337,65 km²-re bővítették. A Dilijan Állami Rezervátum nemzeti parkká alakítását több ok is indokolta, mint például a kereskedelmi tevékenység elkerülhetetlensége a környéken, a számos település jelenléte, köztük Dilizsan ásványvízre épülő üdülőivel, valamint a területet átszelő Jereván–Ijevan vasútvonal. Jelenleg a nemzeti park általános működési terve kidolgozás alatt áll, ideértve a pontos határok tisztázását, valamint a nemzeti park gazdasági, rekreációs és pufferzónáinak feltérképezését és kialakítását. 2017 és 2018 között a park turisztikai kínálatának jelentős átalakítása zajlott le, többek között a meglévő ökoturisztikai túraútvonal-hálózat rehabilitációját a transz-kaukázusi túraútvonal 80 km hosszú szakaszának hozzáadásával együtt. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Dilijan National Park című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Park Narodowy „Dilidżan”

Park Narodowy „Dilidżan” (orm. Դիլիջան ազգային պարկ) – park narodowy w prowincji Tawusz w Armenii. Powstał on w 2002 roku, wcześniej, od 13 września 1958 roku istniał na tym obszarze rezerwat przyrody. Park ma status ochronny równy kategorii II w kategoryzacji IUCN. Zmiana statusu ochronnego obszaru (zmniejszenie restrykcji) spowodowane było istnieniem w granicach obszaru licznych miejscowości, szlaków komunikacyjnych i użytkowaniem ekonomicznym obszaru (park narodowy ma mniejsze rygory ochronne w prawie armeńskim niż rezerwat państwowy). Celem ochrony jest zachowanie walorów przyrodniczych lasów dębowych i bukowych, poza którymi park znany jest także z wód mineralnych i zabytków kultury materialnej. W granicach parku znajdują się lesiste stoki pasm górskich Pambak, Areguni, Miapor, Iczewan i Halap między rzędnymi 1070 i 2300 m n.p.m. Powyżej tej rzędnej znajdują się łąki subalpejskie i alpejskie wyłączone z obszaru chronionego. Przez park przepływają liczne rzeki: Achstew i jej dopływy – Howadżur, Sztoghanadżur, Byldan, Hagharcin i Getik. Znajduje się tu kilka malowniczych, górskich jezior takich jak: Parz licz, Tyzyrka licz. W celu promocji ekoturystyki na terenie parku narodowego stworzono 11 pieszych szlaków turystycznych. Szata roślinna Flora parku obejmuje 902 gatunki roślin naczyniowych, w tym 40 bardzo rzadkich i 29 wpisanych do ormiańskiej czerwonej księgi gatunków zagrożonych. Cechą charakterystyczną lasów znajdujących się na terenie parku są liczne dziko rosnące drzewa i krzewy owocowe. Dominujące w parku lasy to mozaika płatów lasów dębowych i bukowych oraz w różnym stopniu mieszanych, wielogatunkowych, a nawet iglastych. Lasy bukowe z bukiem wschodnim Fagus orientalis porastają głównie stoki północne. Lasy z dębem bezszypułkowym Quercus petraea subsp. iberica dominują na stokach południowych. Dąb kaukaski Quercus macranthera dominuje w lasach wyżej położonych. Graby tworzą domieszkę w różnych lasach przy czym wyżej sięga grab pospolity Carpinus betulus (rośnie do 2000 m n.p.m.), a niżej grab wschodni Carpinus orientalis (do 1500 m n.p.m.). Liczne są w domieszkach gatunki z rodzajów: lipa Tilia, klon Acer i jesion Fraxinus, a także orzech włoski Juglans regia, różne gatunki śliw Prunus. W podszycie lub warstwie niskich drzew rosną tu także: Malus orientalis, dereń jadalny Cornus mas, nieszpułka zwyczajna Mespilus germanica, leszczyna pospolita Corylus avellana, grusza kaukaska Pyrus caucasica, różne gatunki porzeczek Ribes i głogów Crataegus. Rzadko, głównie w rejonie miasta Dilidżan występują lasy z sosnami Pinus. Zachodnie, skaliste stoki gór Iczewan i zwłaszcza Abeghasar są siedliskiem szeregu rzadko spotykanych gatunków i endemitów kaukaskich takich jak: Hypericum armenum, Saxifraga juniperifolia Scorzonera rigida, Cephalaria media, Scabiosa columbaria, Jasminum fruticans. Za największą atrakcję naukową uchodzą lasy z cisem pospolitym Taxus baccata i Rhododendron caucasicum. Przypisy
Parque Nacional de Dilijã

O Parque Nacional de Dilijã é um dos quatro parques nacionais protegidos da Armênia. Ocupando uma área de 240 km², está localizado na província de Tavuxe, no nordeste do país. É conhecida por suas paisagens florestais, rica biodiversidade, fontes de águas minerais medicinais, monumentos naturais e culturais. História O Parque Nacional de Dilijã foi estabelecido em 2002 com base na reserva natural estatal, que por sua vez foi estabelecida em 1958 com base nas antigas empresas florestais Dilijan e Kuybishev. O território do recém-criado parque nacional permaneceu inalterado. A mudança do status da Reserva de Dilijã para o Parque Nacional de Dilijã foi condicionada por várias razões objetivas, como inevitabilidade da atividade comercial na área, presença de numerosos assentamentos - incluindo a cidade de Dilijã com seus resorts de água mineral - a linha ferroviária Yerevan-Ijevan passando por todo o seu território e outros. Atualmente, o plano geral do parque nacional está em desenvolvimento, incluindo o esclarecimento das fronteiras e o mapeamento das zonas econômicas, recreativas e de amortecimento do parque nacional. Geografia O parque nacional se estende sobre as encostas das cordilheiras de Pambaque, Areguni, Miapor, Ijevã (Caeni) e Halabe, na altitude de 1 070 a 2 300 metros acima do nível do mar. Os prados de montanha acima desta altitude não pertencem ao parque nacional. O rio Alsteve e seus principais afluentes - os rios Hovajur, Xetolanajur, Bledã, Halarsim e Guetique percorrem o parque nacional. Há dois lagos, o Parz e o Tzrka, bem como outros lagos menores. Referências