NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de Echmiadzin

El gran complejo monástico de Echmiadzin (en armenio: Էջմիածնի մայր տաճար, Ēǰmiatsni mayr tačar) en Armenia, que actualmente es la sede del catolicós de Armenia y fue la primera catedral del cristianismo, se compone de varios edificios o grupos de edificios que datan de los siglos IV, V, VI, VII y XVII. Desde el año 2000, el complejo religioso de Echmiadzin y el yacimiento arqueológico de Zvartnóts se encuentran en el Patrimonio de la Humanidad.​ Hoy día, la sede de la Iglesia apostólica armenia abriga la cancillería, un seminario mayor y un museo. Catedral matriz de Echmiadzin Esta catedral es el edificio cristiano más antiguo de Armenia. Su primera construcción data del 303, pero posteriormente fue reconstruida en 484. Durante los siguientes siglos el edificio ha sido reformado varias veces, y solo las paredes sur y oeste datan del siglo cuarto. El siglo XVII es el período en el que el monumento ha sido reformado con más frecuencia, dándole su aspecto actual a la catedral: la construcción de la cúpula en 1627, la torre de dos pisos en 1658, la linterna en 1683 y los frescos interiores de un estilo curiosamente persa. La catedral tiene los mejores ejemplos de la escultura armenia cristiana, como un bajo relieve que representa a San Pablo y a Santa Tecla, así como unas aves y una cruz. Santa Echmiadzin tiene en su poder tres reliquias: la Lanza de la Pasión, la mano de san Gregorio y madera del Arca de Noé. Iglesia de Santa Hripsime La iglesia de Santa Hripsime data del 618. Aunque ha sido, como la catedral de Santa Echmiadzin, restaurada en el siglo XVII, conserva su aspecto original, testimonio claro de la arquitectura armenia. Durante esta restauración se construyó el pórtico en 1653, rodeado por una muralla construida mucho más tarde, en 1776. Tiene un gavit (una especie de narthex) y coronando todo una cúpula. Iglesia de Santa Gayané La iglesia de Santa Gayané fue construida en el 630. En el lugar ocurrió el martirio de Gayané que era una niña romana refugiada en Armenia. Su gavit fue construido en 1688. La iglesia también fue reformada como las dos anteriores en el siglo XVII y tiene una cúpula octogonal en el centro de la pequeña nave y del transepto. Iglesia de Choghagat La iglesia de Choghagat (o Choghakath) fue construida como la de Gayané, Santa Hripsime y Santa Echmiadzin, en el siglo VII; la fecha exacta de la construcción del edificio no se conoce con certeza. Destruida, fue reconstruida en 1695. Su planta es longitudinal, con una sola nave, con arcos que sostienen la cúpula gracias a unas pilastras adosadas a las paredes. Iglesia de Astvatsatsín (Madre de Dios) La iglesia de Astvatsatsín fue, al igual que las otras, construida alrededor del siglo VII. Fue reconstruida en el 1767. Actualmente, tiene una función y una "celebridad" mucho menos importante que los otros edificios religiosos de Echmiadzin. Galería Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Echmiadzin.
Sainte-Etchmiadzin

La cathédrale Sainte-Etchmiadzin (en arménien Մայր Տաճար Սուրբ Էջմիածին, Mayr Tajar Surb Ejmiatsin, « cathédrale-mère de Sainte-Etchmiadzin ») est le plus ancien édifice chrétien arménien. Sa première construction date de 303, mais elle a été par la suite reconstruite en 484. Au cours des siècles suivants, l'édifice a été maintes fois remanié, et seuls les murs nord, sud et ouest datent du IVe siècle. Le XVIIe siècle est la période où le monument a été le plus de fois remanié, donnant son aspect actuel à la cathédrale : construction de la coupole en 1627, du clocher à deux étages en 1658, du lanternon en 1683 et des fresques intérieures d'un style curieusement persan. La cathédrale possède de beaux témoignages de la sculpture arménienne chrétienne avec par exemple un bas-relief représentant saint Paul et sainte Thècle ainsi que des oiseaux et une croix. Sourp Etchmiadzin abrite trois reliques : celle de la lance de la Passion, la main de saint Grégoire et du bois de l'arche de Noé. Patrimoine mondial de l'humanité Depuis 2000, le complexe religieux d'Etchmiadzin ainsi que le site archéologique de Zvartnots sont inscrits sur la liste du Patrimoine mondial de l'UNESCO. Notes et références Voir aussi Liste des plus anciennes églises du monde Articles connexes « Etchmiadzin Cathedral », sur Armenica (consulté le 2 octobre 2011). Liste d'églises et monastères arméniens (IV-XIVe siècles) Portail de l’architecture chrétienne Portail des chrétiens d’Orient Portail du patrimoine mondial Portail de l’Arménie
Kathedraal van Etsjmiadzin

De Kathedraal van Etsjmiadzin (Armeens: Մայր Տաճար Սուրբ Էջմիածին; Mayr Tajar Surb Ejmiatsin; oorspronkelijk Heilige Moeder Gods Kerk geheten (Armeens: Սուրբ Աստուածածին Եկեղեցի; Surb Astvatsatsin Yekeghetsi)) is de oudste kathedraal van de wereld. De kathedraal is het middelpunt van de Armeens-Apostolische Kerk en is gelegen in de Armeense stad Etsjmiadzin. De eerste kerk op deze plek was een basilica gebouwd tussen 301 en 303 door Gregorius de Verlichter. In 480 werd door Vahan Mamikonian, de Byzantijnse gouverneur van Armenië een nieuwe kerk gebouwd. In 618 werd dit houten gebouw vervangen door een stenen gebouw. Dit gebouw vormt de kern van de huidige kathedraal. Zie ook Vroegchristelijke bouwkunst
Katedra w Eczmiadzynie

Katedra w Eczmiadzynie (orm. Էջմիածնի Մայր Տաճար) – najstarsza i najważniejsza świątynia ormiańska, kościół macierzysty Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, wybudowany na fundamentach pogańskiej bazyliki przez Grzegorza Oświeciciela w latach 301–303, zaraz po tym jak król Tiridates III jako pierwszy władca w historii przyjął chrześcijaństwo; jednocześnie najstarsza katedra na świecie. Znajduje się w mieście Wagharszapat (hist. Eczmiadzyn), około 18 km na zachód od Erywania. Została poważnie zniszczona, po czym w 483 odbudowana niemal od podstaw w obecnej formie przez Wagana I Mamikoniana. W 618 kopuła wykonana z drewna została zastąpiona kamienną, która przetrwała w stanie niemal nienaruszonym do czasów obecnych. Masywna budowla opiera się na czterech filarach połączonych za pośrednictwem smukłych arkad z zewnętrznymi murami świątyni. Mury znajdujące się na północnej stronie pochodzą z IV i V wieku. W XVII w. naprzeciwko zachodniego wejścia została wzniesiona trzykondygnacyjna dzwonnica. Sześciokolumnowe rotundy, wybudowane w XVII w. w północnej, wschodniej i południowej części świątyni, nadają katedrze pięciokopułowy obrys. W świątyni znajdują się liczne zabytkowe rękopisy, ikony, rzeźby, krucyfiksy. Najcenniejszym skarbem jest grot Włóczni Przeznaczenia (zwana także włócznią Longinusa), uważanej za relikwię Męki Pańskiej, przechowywany w złotym relikwiarzu w skarbcu katedralnym. Według pochodzącego z XIII w. armeńskiego manuskryptu i tradycji włócznia została przewieziona w to miejsce przez apostoła Judę Tadeusza. W 2000, razem z kilkoma kościołami znajdującymi się w pobliżu, katedra w Eczmiadzynie została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Przypisy Bibliografia RoubenPaul Adalian: Historical Dictionary of Armenia. Lanham, Maryland: Scarecrow Press, 2010. ISBN 978-0-8108-7450-3. Linki zewnętrzne Opis katedry na stronie UNESCO (ang.)
Catedrala Ecimiadzin

Catedrala Ecimiadzin (armeană Էջմիածնի մայր տաճար, Ēǰmiatsni mayr tačar) este biserica mamă a Bisericii Apostolice Armene, localizată în orașul Vagharshapat (Ecimiadzin), Armenia. Potrivit savanților, este prima catedrală construită în Armenia antică, și este considerată cea mai veche catedrală din lume. Biserica inițială a fost construită la începutul secolului IV—între 301 și 303 potrivit tradiției—de sfântul protector al Armeniei, Grigore Luminătorul, în urma adoptării creștinismului ca religie de stat de regele Tiridate al III-lea. A înlocuit templul preexistent, simbolizând convertirea de la păgânism la creștinism. Nucleul actualei clădiri a fost construit în 483/4 de Vahan Mamikonian după ce catedrala a fost puternic avariată de invazia persană. De la fondarea sa până la a doua jumătate a secolului al V-lea, Ecimiadzin a fost sediul catolicosului⁠(d), liderul suprem al Bisericii Armene. Deși niciodată nu și-a pierdul însemnătatea, catedrala a suferit ulterior secole de neglijare. În 1441, a fost restaurată ca sediu al catolicosului și a rămas așa până azi. De atunci, episcopia mamă Sf. Ecimiadzin a devenit sediul administrativ al Bisericii Armenești. Ecimiadzin a fost jefuită de safevizi în 1604, când moaștele și pietrele au fost luate de la catedrală și duse la New Julfa⁠(d) într-o încercare de a submina atașamentul armenilor față de patria lor. De atunci, catedrala a trecut prin mai multe renovări. Clopotnițele au fost adăugate în ultima jumătate a secolului șaptesprezece, iar în 1868 a fost construită o sacristie la marginea estică a catedralei. Astăzi, catedrala încorporează stiluri din diferite perioade ale arhitecturii armene⁠(d). I s-a diminuat importanța în epoca sovietică timpurie, dar a renăscut din nou în a doua jumătate a secolului douăzeci și în cadrul Armeniei independente. Ca principal sanctuar al armenilor religioși creștini din toată lumea, Ecimiadzin a fost și este o locație importantă în Armenia nu doar în sens religios, ci și politic și cultural. Un important punct de pelerinaj, este unul dintre cele mai vizitate locuri din țară. Alături de câteva biserici importante medievale timpurii aflate în apropiere, catedrala a fost introdusă în lista Patrimoniului Mondial de către UNESCO în 2000. Referințe Note Citări Bibliografie
Эчмиадзинский кафедральный собор

Эчмиадзинский кафедральный собор (арм. Էջմիածնի Մայր Տաճար (Ēǰmiacni Mayr Tačar), от грабар Էջ Միածինն (Ēǰ Miacinn) — «Сошествие Единородного») — главный храм Армянской апостольской церкви, престол католикоса всех армян в 303—484 гг., и снова с 1441 года. Расположен в городе Вагаршапат Армавирской области Армении. С 2000 года входит в список всемирного наследия ЮНЕСКО. Является одним из древнейших христианских храмов в мире. История Строительство собора связано с именем царя Трдата III и католикоса святого Григория Просветителя. По преданию, Трдат III приказал забросать камнями 35 сестер-инокинь, после чего сошёл с ума. Один из заключенных христиан по имени Григорий (ставший известным под именем Григорий Просветитель) вылечил его и обратил в христианство, после чего примеру своего правителя последовало все население Армении. Согласно легенде место для храма было указано Григорию Просветителю самим Иисусом Христом, откуда и происходит название. Прежде же здесь проводились языческие обряды и поклонения местным богам. Возведенный в IV—V веках собор считается одним из древнейших христианских соборов в мире. За всю свою историю он претерпел множество реконструкций. Первоначально, как и другие храмы, он представлял собой прямоугольное здание, но позже был перестроен в центрально-купольный собор. Со временем здание дополнилось колокольней, ротондами, ризницей и другими постройками. История строительства и реставрации Эчмиадзинский собор строился не одно столетие. Первоначально Собор был построен из дерева в форме базилики. Но уже в V веке был перестроен, ему была придана крестообразная форма, увенчанная куполом. В VII веке Собор был перестроен в камне. В XVII веке над собором возвели новый современный купол и трёхъярусную колокольню. В XVIII веке с трёх сторон Собора были возведены шестиколонные ротонды. В юго-восточной части собора находится музей собора, построенный в XIX веке. В XX веке была осуществлена основательная реставрация. Были укреплены колонны и арки, поддерживающие купол, а сам купол был облицован свинцом. Из мрамора был построен новый алтарь. Мрамором был уложен и пол церкви. Были обновлены и дополнены росписи внутри храма. Реликвии Копье Лонгина кусок Ноева ковчега мощи Святого Стефана частица посоха апостола Варфоломея Галерея Примечания См. также Список объектов всемирного наследия ЮНЕСКО в Армении Список армянских храмов Список соборов Армении Ссылки St Etchmiadzin at Armenica.org Official Website of the Mother See of Holy Etchmiadzin UNESCO World Heritage Site profile Surp Echmiadzin and other Churches in Vagharshapat (недоступная ссылка) The Monastery of Ejmiatsin, c. 1660, c. 1890, c. 1990
Ечміадзинський кафедральний собор

Ечміадзинський кафедральний собор (вірм. Էջմիածնի եկեղեցի) — розташований у місті Вагаршапат, Армавір, Вірменія. Входить до списку Світової спадщини ЮНЕСКО та є частиною Ечміадзинського монастиря. Історія Будівництво собору пов'язане з іменем царя Трдата III і католікоса Григорія Просвітителя. За легендою, Трдат III наказав закидати камінням дівчину-християнку, після чого з'їхав з глузду. Один з ув'язнених християн на ім'я Григорій (що став відомим під ім'ям Григорій Просвітитель) вилікував його і навернув до християнства, після чого приклад свого правителя наслідувало все населення Вірменії. Місце ж для храму було вказано Григорію Просвітителю самим Ісусом Христом — раніше тут проводилися язичницькі обряди і поклоніння місцевим богам. Зведений у IV–V століттях собор вважається одним з найдавніших християнських соборів у світі. За всю свою історію він зазнав безліч реконструкцій. Спочатку, як і інші храми, він являв собою прямокутну будівлю, але пізніше був перебудований в центрально-купольний собор. З часом будівля доповнилася дзвіницею, ротондами, ризницею та іншими будівлями. Галерея Примітки Посилання St Etchmiadzin at Armenica.org [Архівовано 27 вересня 2011 у Wayback Machine.] Official Website of the Mother See of Holy Etchmiadzin [Архівовано 9 березня 2022 у Wayback Machine.] UNESCO World Heritage Site profile [Архівовано 15 травня 2010 у Wayback Machine.] Surp Echmiadzin and other Churches in Vagharshapat[недоступне посилання з квітня 2019]
Megalitické řady v Hartashenu

Megalitické řady v Hartashenu, kamenné aleje v Hartashenu, nebo anglicky Hartashen Megalithic Avenue je kamenná alej menhirů nacházející se v severozápadní části Arménie, v provincii Širak, poblíž vesnice Hartashen ve výšce 2060 m nad mořem z doby neolitu až eneolitu. Kamennou alej tvoří tři souvislé řady různě velkých kamenů (menhirů) o délce více než 500 metrů. Délka může být značně větší, je totiž možné, že další kameny jsou již jen pod povrchem a alej mohla být proto daleko delší, než dnes. Tyto informace jsou stále v procesu průzkumu. Alej je zajímavá tím, že kameny jsou často pokryty vytesanými znaky, či symboly, které by mohly mít náboženský nebo kulturní význam pro starověké obyvatelstvo oblasti. Jedná se o významné místo prehistorické kultury v této části Kavkazu. Místo je podobné jako megalitické řady v Carnacu. Alej vznikla přibližně mezi 6000 až 8000 lety. Přesný účel a vznik je stále předmětem průzkumu archeologů. Může se jednat o astronomickou observatoř nebo jako místo rituálních obřadů. Odkazy Reference Související články Megalitické řady v Carnacu Menhir Externí odkazy Krátká ukázka kamenné aleje v Hartashenu na YouTube (anglicky)
Hartashen Megalithic Avenue

Hartashen Megalithic Avenue is a megalithic monument in Armenia. There are two avenues of megalithic rocks which do not intersect. These avenues are composed of basalt stones which are placed at an angle, and menhirs are arranged in three rows in each. The purpose of these three rows of menhirs in unclear and further research is underway. There is no firm dating of the monument. It has been attributed in recent years to anti-tank defences constructed in the Second World War, but recent research favours an interpretation that the site, if not its arrangement, dates to the Neolithic or Bronze Age and perhaps shares a context with the Carnac stones of France. Context The monument comprises 760 preserved steles. Some steles have been disturbed, and it is estimated there may have been up to 1,200 originally. The flat surface between the monuments comprises an unexcavated funerary monument. No connection has been discovered between the avenue and the funerary monuments. The rows of stele begin at a rocky outcrop and follow the valley topography for 500 metres (1,600 ft). The monument is not astronomically aligned, nor aligned with any features within the topography. The arrangement of the stone rows were integrated into a modern anti-tank military barrier. As there is no firm dating, it is unknown to what extent and in what form the avenues predate this modern use. See also Carahunge Desert kite Funzie Girt, an ancient dividing wall that runs for over 4 km (2.5 mi) across the island of Fetlar in Scotland. References Bibliography Allen, T (8 September 2023). Armenia and Nagorno Karabagh (2023 ed.). Buckinghamshire: Bradt Guides. p. 264. ISBN 9781784779436. "Expedition to Hartashen". Carahunge. 25 June 2021. Retrieved 3 September 2024. Cassen, S (2016). "Sites de passage (2). Le modèle carnacois des pierres dressées à l'épreuve des steppes et des légendes." (PDF). Fonctions, utilisations et représentations de l'espace dans les sépultures monumentales du Néolithique européen/Functions, uses and representations of space in the monumental graves of Neolithic Europe. Préhistoires Méditerranéennes (in French). pp. 343–362. Retrieved 3 October 2024. Neal, Meagan (20 August 2024). "Walk along a slice of prehistory at Hartashen's Megalithic Avenues". Retrieved 3 September 2024. Schunke, T; Yeganyan, L; Khachatryan, H (2011). "Ein steiniges Tal – rätselhafte Steinstrukturen im Ashotsk-Tal bei Hartashen, Provinz Schirak,". In Meller, H; Avetisya, P (eds.). Archäologie Armenien: Ergebnisse der Kooperationsprojekte 2010: ein Vorbericht. Halle: Landesamt für Denkmalpflege und Archäologie Sachsen-Anhalt - Landesmuseum für Vorgeschichte. pp. 73–105. Retrieved 3 October 2024.
Avenue mégalithique de Hartashen

L'avenue mégalithique de Hartashen est un site mégalithique situé en Arménie. Aucun travail archéologique n'ayant été entrepris sur le site, son attribution au Néolithique est approximative. Description Le site se compose de deux alignements mégalithiques, comprenant 760 pierres dressées, et d'un complexe funéraire situé entre les deux alignements. Les deux alignements sont convergents et dessinent une forme en « V » : le premier alignement est globalement orienté nord-nord-ouest/sud-sud-est et le second nord-nord-est/sud-sud-ouest. Dans les deux cas, l'orientation des alignements est complètement dépendante du relief. Le premier alignement a été partiellement endommagé tandis que le second est bien conservé. Le premier alignement est constitué de trois files de pierres parallèles dont la hauteur ne dépassent pas 1,50 m hors-sol. Les files s'étirent depuis un affleurement rocheux sur plus de 500 m de longueur à flanc de colline et traversent un ruisseau. Le second alignement semble suivre la courbe de niveau. Il comprend également trois files et mesure environ 500 m de longueur mais la hauteur des pierres n'y dépasse pas 1 m hors-sol. Les blocs de pierre sont en basalte. Aucun travail archéologique n'ayant été entrepris sur le site, la datation du site, attribuée au Néolithique par des universitaires arméniens, est approximative. Références Voir aussi Bibliographie Serge Cassen, « Le modèle carnacois des pierres dressées à l’épreuve des steppes et des légendes », Préhistoires de la Méditerranée,‎ 2016, p. 347-349 Articles connexes Zorats Karer Portail de la Préhistoire Portail du mégalithisme Portail de l’archéologie Portail de l’Arménie
Lago de Amberde

lago de Amberde (em armênio: Ամբերդալիճ; romaniz.: Amberdalič), Bagu (Բագու) ou Bacu (Բակու, Baku) é um lago da Armênia situado a 3 220 metros de altitude, na parte oriental do monte Aragats. Tem 150 metros de comprimento, 148 metros de largura e 0,17 quilômetro quadrado de área. Com uma profundidade de 1,7 metro, seu volume de água é de 11,7 mil metros cúbicos. Congela no inverno e é abastecido pelas águas do degelo. Foi incluído na lista de monumentos naturais do Estado de acordo com a decisão do Governo da República da Armênia, adotada em 14 de agosto de 2008. Na margem do lago de Amberde está localizada o assentamento de Nova Amberde (Nor Amberd), ligado por uma estrada pavimentada com a capital Erevã, onde se localiza o Instituto de Física da Academia de Ciências da Armênia. Nesse assentamento residem sobretudo funcionários do instituto e nele há uma estação meteorológica, um clube-biblioteca, uma loja, uma cantina e uma casa de banho. Referências Bibliografia Hakobyan, Tadevos X.; Melik-Baxšyan, Stepan T.; Barsełyan, Hovhannes X. (1988–2001). «Ամբերդալիճ». Hayastani ev harakitsʻ šrjanneri tełanunneri baṛaran [Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան] [Dicionário de Toponímia da Armênia e Territórios Adjacentes]. 1–5. Erevã: Yerevan State University Publishing House
Ozero Amberdlich

Ozero Amberdlich är en sjö i Armenien. Den ligger i provinsen Aragatsotn, i den västra delen av landet, 50 kilometer nordväst om huvudstaden Jerevan. Ozero Amberdlich ligger 3 113 meter över havet. Trakten runt Ozero Amberdlich består i huvudsak av gräsmarker. Runt Ozero Amberdlich är det ganska tätbefolkat, med 60 invånare per kvadratkilometer. Källor
Amoj

Amoj es una localidad del raión de Turmanyan, en la provincia de Lorri, Armenia, con una población censada en octubre de 2011 de 157 habitantes. Se encuentra ubicada al noreste de la provincia, a poca distancia del río Debet —un afluente derecho del río Kurá— y de la frontera con Georgia y la provincia de Tavush.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Amoj.
Амодж

Амодж (арм. Ամոջ) — село в Лорийской области Армении. География Село расположено в восточной части марза, к западу от реки Дебед и автодороги , на расстоянии 47 километров к северо-северо-востоку от города Ванадзор, административного центра области. Абсолютная высота — 1200 метров над уровнем моря. Климат Климат характеризуется как умеренно континентальный, влажный, с жарким летом (Dfa в классификации климатов Кёппена). Население Численность постоянного населения по состоянию на 1 января 2025 года составляла 130 человек. Достопримечательности В селе находится церковь Святого Иакова (XIII в.). Примечания
Staatliche Kunstakademie Armeniens

Die Staatliche Kunstakademie Armeniens (armenisch: Հայաստանի գեղարվեստի պետական ակադեմիա; englisch: State Academy of Fine Arts of Armenia) ist eine 1946 gegründete staatliche Kunsthochschule in Jerewan in Armenien. Studienangebot Die Akademie bietet Bachelor- und Master-Programme sowie Graduiertenprogramme für Doktoranden an. Zu den angebotenen Studiengängen zählen Malerei, Bildhauerei, Graphik, Kunstwissenschaften, Design, Computer-/3D-Design und Modedesign. Siehe auch Liste der Universitäten in Armenien Einzelnachweise
Armeniens statliga konstakademi

Armeniens statliga konstakademi (armeniska: Հայաստանի գեղարվեստի պետական ակադեմիա), är en statlig armenisk högskola i Jerevan. Den grundades 1946 och administrerades tillsammans med Jerevans statliga institut för teater och film till 1994, då den blev självständig. Akademien organiserades i två avdelningar: målning under Martiros Sarian och skulptur under Ara Sargsjan. År 1955 inrättades en keramikavdelning med Hripsime Simonyan som första chef. År 1963 inrättades en formgivningsavdelning. År 1994 delades de samadministrerade högskolorna för konst och teater upp. Konstinstitutet blev kvar i den tidigare byggnaden vid Isahakjangatan. År 2000 döptes skolan om till Jerevans konstakademi, för att 2017 namnändras till Armeniens statliga konstakademi. Akademien öppnade en filial i Gyumri 1997 och en andra filial i Dilijan 1999. Rektorer Ara Sargsjan 1945—1959 Martin Tjarjan 1959—1974 Vahagn Mkrtcjyan 1974—1994 Aram Isabekjan 1994 Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, State Academy of Fine Arts of Armenia, 7 oktober 2018. Externa länkar Armeniens statliga konstakademis webblats