NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Дом-музей Мартироса Сарьяна

Дом-музей Мартироса Сарьяна (арм. Մարտիրոս Սարյանի տուն-թանգարան) — учреждение культуры, находится в Ереване, улица Сарьяна, д. 3. Экспозиция Коллекция музея включает картины, документы, личные вещи, относящиеся к жизни и творчеству известного армянского советского художника Мартироса Сарьяна (1880—1972). Основой художественной коллекции стали 50 произведений, подаренных самим Сарьяном. История Музей был основан по специальному постановлению правительства Армянской ССР 26 ноября 1967 года ещё при жизни художника. Здания для музея строились поэтапно — двухэтажный дом, где художник жил и работал в 1932—1972 годах, был построен ещё по проекту архитектора Александра Таманяна. Трёхэтажная галерея была пристроена к дому при организации музея, в 1967 году. Автор проекта галереи — Марк Григорян. Первым директором Дома-музея стал сын художника, композитор Лазарь Сарьян, осуществивший руководство строительством музейного здания. С 1967 по 2005 годы музей возглавлял искусствовед Шаэн Хачатрян, с 2003 по 2004 год — Люся Мирзоян, до того заведующая фондами музея. С 2004 года директор музея внучка художника, кандидат филологических наук Рузана Сарьян. Примечания Ссылки Дом-музей Сарьяна Дом-музей Мартироса Сарьяна Архивная копия от 24 февраля 2019 на Wayback Machine
Martiros Sarjanmuseet

Martiros Sarjanmuseet är ett personmuseum i distriktet Kentron i Jerevan i Armenien, som är tillägnat målaren Martiros Sarjan. Det ligger i Martiros Sarjans tidigare bostad och ateljé, ett trevåningshus i centrala Jerevan. Det byggdes efter beslut av Armeniens regering och öppnade 1967 under Martiros Sarjans livstid. Museets permanenta utställning visar över 300 verk. Bildgalleri Källor Martiros Saryan Museum på Armenian Gallerys webbplats Externa länkar Martinos Sarjanmuseets webbplats Interiörbild av museet
Proixaberd

Proixaberd (en armeni: Պռոշաբեր), també conegut amb el nom de Boloraberd) és una fortalesa construïda al segle xiii pel príncep Proix Khaghbakian. Situada en uns vessants abruptes d'una muntanya a uns set quilòmetres al sud de la ciutat de Vernashen a la província de Vaiots Dzor d'Armènia. Gairebé a un quilòmetre a l'est es troba el monestir de Spitakavor amb la seva església dedicada a Sant Astvatsatsin i construït al segle xiv. Llegenda local Segons expliquen els del lloc, en temps dels perses, van assetjar la fortalesa, però a causa dels seus murs de pedra de basalt impenetrables, no aconseguien tenir èxit en els seus intents de prendre-la. El subministrament d'aigua no eren capaces de trobar-ho, així que un home els va assessorar que el millor era mantenir una mula amb set durant set dies i les seves nits i després deixar-la en llibertat perquè busqués aigua. Així es va fer i al cap de set dies la mula va trobar la zona d'on procedia l'aigua per al fort. L'exèrcit persa va poder tallar el subministrament i així aconseguir la rendició de la fortalesa. El príncep Prosh Khaghbakian, per temor a possibles atacs s'explica que havia fet ocultar els seus objectes de valor dins de les parets de Proixaberd i entre les muntanyes properes. Es diu que: «Si un pot entendre els símbols deixats pel príncep, és possible que pugui localitzar els tesores perduts». En un jachkar que es troba prop de la carretera es pot llegir: “El tresor està en el cap”. Galeria Vegeu també Llista de castells d'Armènia Referències
Proshaberd

Proshaberd (Armenian: Պռոշաբերդ, also Boloraberd) is a fortress built in the 13th century by Prince Prosh Khaghbakian. It is located about 7 kilometres (4 mi) northeast of the town of Vernashen in the Vayots Dzor Province of Armenia. It is located about one kilometre east of the 14th-century Spitakavor Monastery. Name The fortress is called Proshaberd (or Proshi Berd) after its founder Prosh Khaghbakian. Its other name, Boloraberd, is composed of the words bolor 'round' and berd 'fortress'. Location and description The fortress is located the conical peak of a high mountain called Takyadonduran about 7–8 kilometres (4–5 mi) northeast of the village of Vernashen in the Vayots Dzor Province of Armenia. It occupies an area of about 1–1.5 hectares. Its walls are basalt and had defensive towers, the remains of which are still visible. Also visible are traces of the fortress's water pipe. The structures within the fortress's walls are all ruined and buried under a thick layer of soil. A chapel is located on its eastern side. History The fortress was built by Prosh Khaghbakian, an Armenian prince of the Khaghbakian or Proshian dynasty, in the 13th century. It served as the prince's seat. References Citations Bibliography Hakobian, T. Kh.; Melik-Bakhshian, S. T.; Barseghian, H. Kh. (1986). "Boloraberd". Hayastani ev harakitsʻ shrjanneri teghanunneri baṛaran [Dictionary of Toponymy of Armenia and Adjacent Territories] (in Armenian). Vol. 1. Yerevan University Publishing House. p. 722. Hakobian, T. Kh. (1976). "Boloraberd". Haykakan sovetakan hanragitaran [Armenian Soviet Encyclopedia] (in Armenian). Vol. 2. Main editorial office of the Armenian Encyclopedia. p. 511. Kiesling, Brady (2005). Rediscovering Armenia: Guide. Yerevan, Armenia: Matit Graphic Design Studio. Kiesling, Brady (June 2000). Rediscovering Armenia: An Archaeological/Touristic Gazetteer and Map Set for the Historical Monuments of Armenia (PDF). Archived (PDF) from the original on 6 November 2021. Zarian, A. A. (1993). "Boloraberd amrotsʻě". Lraber Hasarakakan Gitutyunneri (in Armenian). 2 (2): 133–140.
Proshaberd

El castillo de Proshaberd (en armenio: Պռոշաբերդ, también conocido con el nombre de Boloraberd) es una fortaleza construida en el siglo XIII por el príncipe Prosh Khaghbakian . Situada en unas laderas abruptas de una montaña a unos 7 kilómetros al sur de la ciudad de Vernashen en la provincia de Vayots' Dzor de Armenia. Casi a un kilómetro al este se encuentra el monasterio de Spitakavor con su iglesia dedicada a San Astvatsatsin y construido en el siglo XIV.​​ Leyenda local Según cuentan los del lugar, en tiempo de los persas, sitiaron la fortaleza, pero debido a sus muros de piedra de basalto impenetrables, no conseguían tener éxito en sus intentos de tomarla. El suministro de agua no eran capaces de encontrarlo, así que un hombre les asesoró que lo mejor era mantener una mula con sed durante siete días y sus noches y luego dejarla en libertad para que buscara agua. Así se hizo y al cabo de siete días la mula encontró la zona de donde procedía el agua para el fuerte. El ejército persa pudo cortar el suministro y así conseguir la rendición de la fortaleza.​ El príncipe Prosh, por temor a posibles ataques se cuenta que había hecho ocultar sus objetos de valor dentro de las paredes de Proshaberd y entre las montañas cercanas. Se dice que: “Si uno puede entender los símbolos dejados por el príncipe, es posible que pueda localizar los tesores perdidos”.​ En un jachkar que se encuentra cerca de la carretera se puede leer: “El tesoro está en la cabeza”. Véase también Anexo: Lista de castillos de Armenia Referencias Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Proshaberd.
Lovers' Park (Yerevan)

Lovers' Park (Armenian: Սիրահարների այգի, Siraharneri aygi) is a public park in Yerevan, Armenia, located on Baghramyan Avenue. It occupies an area of 2.5 hectares in the central Kentron District of the city. The park was entirely renovated between 2005 and 2008 and reopened in November 2008 by the efforts of benefactor Albert Boghossian, head of Boghossian Foundation. Overview The park dates back to the 18th century, known as Kozern Park named after the Kozern district, a northwestern suburb of old Yerevan. It was well known for its medieval cemetery and its chapel. After the World War II, the park was redesigned in 1949 and renamed Pushkin Park by the decision of the Council of Ministers of the Armenian Soviet Socialist Republic, as part of the celebration of the 150th anniversary of the birth of the renowned Russian poet Alexander Pushkin. Later in 1970, the park was named Barekamutyun (Friendship) as a tribute to the friendship of all Soviet Union member nations. In 1995, following the independence of Armenia, by the decision of the presidency of Yerevan City Council’s civil representatives, the park was renamed Lovers' Park Yerevan, based on the fact that the park had been a favorite rendezvous for many couples, during the second half of the 20th century. In 2005, by the initiative of benefactor Albert Boghossian, the Boghossian Foundation assumed the renovation of the park, within the frames of Boghossian Gardens project. Following a year of research, French designer architect Pierre Rambach presented the sketches of the new Lovers' Park project in 2006 and received the approval of the Yerevan City Council. Pierre Rambach has visited Armenia several times to explore Armenian landscapes and find the best solutions to enable the combination of rigorous Japanese landscaping principles with the spirit of Armenia. After being entirely renovated between 2005 and 2008, the Lovers' Park Yerevan was opened in November 2008. The park has no steps in order to enable an easy access of wheelchairs to all parts. It has a small café with many outdoor seats. The park is also home to a small amphitheatre with a capacity of 215 seats and a stage surface of 100 m², named after Robert Boghossian. The following events are held in the park: celebrations of the national holidays and feasts of Armenia open air movie screenings of The Golden Apricot International Film Festival open-air reading festivals music festivals live concerts exhibitions In 2010, a statue of prominent Armenian poet Gevorg Emin, designed by sculptor Ashot Aramyan, was erected in the park. In 2014, the presentation of the art installation “Obsidian Heart” by artist Jean-Michel Othonie took place in the park. The Marshal Baghramyan metro station stands at the northwestern corner of the Lover's Park since 1981. Facts and figures Total area: 1.6 hectare. Green area: 1.05 hectare. Number of trees: 370. Water surface: 0.11 hectare. Number of waterfalls: 4. References
Geliefdenpark

Het Geliefdenpark (Armeens: Սիրահարների Այգի, Siraharneri Aygi) is een stadspark in de Armeense hoofdstad Jerevan. Het park heeft een oppervlakte van 2,5 hectare is gelegen aan de Baghramyan Avenue in het district Kentron. Geschiedenis Het park dateert uit de 18e eeuw en was toen gekend als het Kozern Park, genoemd naar het district Kozern, een noordwestelijke voorstad van het oude Jerevan. In het park was een middeleeuwse begraafplaats met kapel. Na de Tweede Wereldoorlog werd het park in 1949 herbouwd en omgedoopt tot Pushkin Park door het besluit van de Ministerraad van de Armeense Socialistische Sovjetrepubliek, dit als onderdeel van de viering van het 150-jarig jubileum van de geboorte van de bekende Russische dichter Alexandr Poesjkin. In 1970 veranderde de naam het park in Barekamutyun Park (Vriendschapspark) als een symbool voor de vriendschap tussen alle lidstaten van de Sovjet-Unie. In 1995, na de onafhankelijkheid van de Republiek Armenië, werd het park omgedoopt tot Geliefdenpark van Jerevan, omwille van het feit dat het park in de tweede helft van de 20e eeuw een favoriete ontmoetingsplaats was voor veel verliefde koppeltjes. Het park werd vele jaren verwaarloosd en niet onderhouden tot het van 2005 tot 2008 volledig gerenoveerd werd dankzij de Boghossian Foundation van oprichter Albert Boghossian. Het nieuwe ontwerp kwam van de Franse architect Pierre Rambach en het project werd in 2006 goedgekeurd door de gemeenteraad van Jerevan. Het park werd in november 2008 heropend. Het park heeft geen trappen om een gemakkelijke toegang van rolstoelgebruikers tot alle plaatsen mogelijk te maken. In het park is een klein café met een groot buitenterras. In het park bevindt zich ook een klein amfitheater met een capaciteit van 215 zitplaatsen en een podium van 100 m², dat vernoemd werd naar Robert Boghossian. In 2010 werd het standbeeld van de vooraanstaande Armeense dichter Gevorg Emin, ontworpen door beeldhouwer Ashot Aramyan, in het park geplaatst. Evenementen De volgende evenementen worden gehouden in het park: Vieringen van de nationale feestdagen en feesten van Armenië Openlucht filmvertoningen van het internationaal filmfestival van Jerevan Openluchtfestivals Muziekfestivals en live-concerten Tentoonstellingen Fotogalerij Externe link (hy) (en) Boghossian Gardens
Park Zakochanych w Erywaniu

Park Zakochanych w Erywaniu – jeden z parków miejskich znajdujących się w Erywaniu. Charakterystyka Park ten został założony w XVIII wieku, dawniej był znany jako Park Kozern (na cześć jednej z dzielnicy Erywania). W 1949 roku został przeprojektowany i przemianowany na Park Puszkina (na cześć Aleksandra Puszkina). W 1970 roku został przemianowany na Barekamutyun (Przyjaźń). W 1995 roku, po odzyskaniu niepodległości przez Armenię, park nazwano Parkiem Zakochanych (w drugiej połowie XX wieku park był jednym z najpopularniejszych miejsc spotkań zakochanych, najprawdopodobniej stąd pochodzi jego nazwa). W latach 2005–2008 park przeprojektowywano. W parku znajduje się niewielka kawiarnia i amfiteatr; w parku znajduje się także kilka stawów i wodospadów. Czasami odbywają się w nim uroczystości, plenerowe pokazy filmowe, koncerty, festiwale lub wystawy. Od 2010 roku w parku znajduje się pomnik Geworga Emina, armeńskiego poety i tłumacza. Przypisy
Парк влюблённых (Ереван)

Парк влюблённых (арм. Սիրահարների այգի) — общественный парк в Ереване, столице Армении, расположенный на проспекте Баграмяна. Парк занимает территорию площадью 2,5 гектара. Парк был полностью обновлён в 2005—2008 годах и заново открыт в ноябре 2008 года. История История парка берёт своё начало в XVIII веке, когда он был известен как Сад Козерна, названный так по району Козерн, северо-западного пригорода старого Еревана. Район был известен своим средневековым кладбищем и часовней. После Второй мировой войны парк был обновлён и назван в 1949 году в честь Александра Пушкина, когда отмечалось 150-летие со дня рождения поэта. Решение о переименовании принял Совет министров Армянской ССР. Позднее, в 1970 году, парк получил новое название Барекамутюн (дружба), которое символизировало дружбу народов СССР. В 1995 году, после обретения Арменией независимости, парк вновь сменил своё название и получил нынешнее: Парк влюблённых. Оно было объяснено тем, что парк служил излюбленным местом встреч для многочисленных пар во второй половине XX века. С 1981 года в северо-западном углу парка расположен вход на станцию Маршал Баграмян. В 2005 году по инициативе мецената Альбера Погосяна его фонд начал реконструкцию парка. В следующем году французский дизайнер и архитектор Пьер Рамбах представил эскизы проекта нового Парка влюблённых, которые получили одобрение у Ереванского городского совета. Пьер Рамбах несколько раз посещал Армению, чтобы исследовать армянские пейзажи и найти наилучшее сочетание строгих японских принципов озеленения с духом Армении. После полной реконструкции и обустройства в 2005—2008 годах Парк влюблённых был заново открыт в ноябре 2008 года. Среди прочего в парке расположился амфитеатр вместимостью в 215 сидячих мест и площадью в 100 м². В 2010 году в парке была установлена статуя Геворга Эмина, армянского советского поэта, скульптора Ашота Арамяна. Мероприятия В парке проходят следующие мероприятия: отмечаются национальные праздники Армении кинопоказы на открытом воздухе в рамках международного кинофестиваля Золотой абрикос фестивали чтения на открытом воздухе музыкальные фестивали живые концерты выставки Факты и цифры Общая площадь: 1,6 га. Зеленая территория: 1,05 га. Количество деревьев: 370. Площадь водной поверхности: 0,11 га. Количество водопадов: 4. Галерея Примечания Ссылки Парк влюблённых на официальном сайте мэрии Еревана Архивная копия от 21 мая 2015 на Wayback Machine
De förälskades park

De förälskades park, eller Boghossianparken, (armeniska: Սիրահարների Այգի, Siraharneri Aygi) är en allmän park i Jerevan i Armenien. Den ligger vid Baghramyanavenyn i distriktet Kentron och har en yta på 2,5 hektar. Parken började anläggas på 1700-talet, då den var känd som Kozernparken efter det gamla Jerevans nordvästra förort Koxern. Efter andra världskriget omformades parken 1949 och döptes om till Pusjkinparken. År 1970 namnändrades parken till Barekamutjunparken ("Vänskapsparken") för att ära vänskapen mellan alla medlemsländer i Sovjetunionen. Efter Armeniens självständighet döptes parken 1955 om till De förälskades park Jerevan med hänsyftning till att parken under andra hälften av 1900-talet var en favoriserad mötesplats för många par. År 2005 åtog sig juveleraren Albert Boghossian (1959) och Fondation Boghossian att renovera parken. Den franske trädgårdsarkitekten Pierre Rambach (1925–2013) gjorde ett förslag, som godkändes av Jerevans stad. Rambach formgav en park med en kombination av en japansk park och traditioner från armenisk trädgårdskultur. Parken återinvigdes i november 2008 och har en liten amfiteater med 215 sittplatser, som döpts efter juveleraren Robert Boghossian. År 2010 restes en staty över den armeniske poeten Gevorg Emin (1919–1998), skapad av Ashot Aramjan (född 1960). År 2014 installerades också konstverket Obsidianhjärta av Jean-Michel Othoniel (född 1964) i parken. Ingången till tunnelbanestationen Marskalk Baghramian ligger i nordvästra hörnet av parken. Parken används för olika återkommande evenemang, till exempel Jerevans internationella filmfestival. Bildgalleri Källor Historik på Boghossianstiftelsens webbplats för parken Externa länkar Bilder från parken, Jerevans stads webbplats, maj 2013
Парк закоханих (Єреван)

Парк зако́ханих — громадський парк у столиці Вірменії — Єревані. Розташований на проспекті Баграмяна (по сусідству з однойменною станцією метро). Він є одним з улюблених місць відпочинку для городян. Тут завжди людно. Парк на цьому місці існував ще в XVIII столітті. У ті часи він виник поруч з каплицею і прилеглим до неї середньовічним кладовищем. Після закінчення Другої світової війни це місце було відоме як Пушкінський сад або Парк Пушкіна, а теперішня назва закріпилося за ним відносно недавно — в 1995 році. Багато жителів Єревана розповідають, що дана вона зовсім не випадково: існувала традиція приходити сюди з коханою людиною на перший поцілунок. Площа «Парку закоханих» становить 2,5 гектара. Парк приваблює чудовим ландшафтним дизайном, безліччю тихих місць, прихованих від сторонніх очей, а також зручними лавками, яких на території дуже багато. У парку є невелике штучне озеро, а також кілька ставків і навіть невеликий водоспад. У темний час доби працює декоративне освітлення. Крім того, тут чимало дивовижних скульптур. Фотографуватися в цьому чудовому місці дуже часто приїжджають молодята. Дуже подобається в «Парку закоханих» і дітям: для них тут навіть є спеціальний куточок, де можуть спробувати себе в розфарбовуванні гіпсових фігурок. В 2008 році в парку проходили масштабні реставраційні роботи. Тепер його територія упорядкована, крім того, розпочало свою роботу кав'ярня просто неба. З 2010 року «Парк закоханих» прикрашає статуя поета Геворга Еміна. Також тут є амфітеатр, де регулярно проходять концерти та інші святкові заходи. Вхід у парк вільний, проте територія завжди доглянута і перебувати на ній безпечно: парк охороняється, а за його чистотою уважно стежать співробітники. Наявний тут також безкоштовний Wi-Fi. Неподалік від парку розташований Парламент Вірменії і резиденція Президента країни. Через двори звідси можна швидко вийти у центр міста. Посилання Парк закоханих на офіційному сайті мерії Єревану [Архівовано 25 вересня 2021 у Wayback Machine.]
Església del Sant Salvador (Gyumri)

L'Església del Sant Salvador (armeni: Սուրբ Ամենափրկիչ Եկեղեցի), és una església del segle XIX a Gyumri, Armènia. Ocupa el costat sud de la plaça Vartanants, al centre de Gyumri. Va ser construïda entre 1858 i 1872 i consagrada el 1873. Història Durant la dècada de 1850, es van construir al centre d'Alexandropol-Gyumri una església catòlica armènia i una església ortodoxa grega. Sentint-se ofesos per aquest fet, els fidels de l'Església Apostòlica Armènia (que constituïen la majoria de la població de la ciutat) van decidir construir una nova església just al mig de les dues existents, que fos més gran i imponent. La construcció de l'església es va iniciar l'any 1858 sota la direcció de l'arquitecte Tadeos Andikyan, conegut com a mestre dels mestres i oustabashi. Es va completar el 1872 i fou consagrada el 1873. La construcció es va dur a terme gràcies a les donacions de la població d'Alexandropol i de la família Drampyan. El disseny de l'església es va inspirar de l'arquitectura de la Catedral d'Ani. Tanmateix, l'Església del Sant Salvador és molt més gran que la Catedral d'Ani. L'església va sobreviure al terratrèmol de 1926. A principis de la dècada de 1930, va ser confiscada pel govern soviètic i el campanar va ser destruït el 1932. Més tard, el 1964, el campanar va ser restaurat. Tanmateix, durant el domini soviètic, l'edifici de l'església es va utilitzar com a museu i, més tard, com a sala de concerts de música clàssica. Durant el devastador terratrèmol de 1988, l'església del Sant Salvador va patir greus danys i va ser completament renovada a partir del 2002. La reconsagració de la catedral va tenir lloc el desembre de 2024. Referències
Holy Saviour's Church, Gyumri

Holy Saviour's Church (Armenian: Սուրբ Ամենափրկիչ Եկեղեցի), is a 19th-century church in Gyumri, Armenia. It occupies the southern side of the Vartanants Square at the centre of Gyumri. It was constructed between 1858 and 1872 and consecrated in 1873. History During the 1850s, an Armenian Catholic church and a Greek Orthodox church were built at the centre of Alexandropol-Gyumri. Feeling insulted of this fact, the devotees of the Armenian Apostolic Church (who constituted the majority of the city's population) decided to build a new church right in the middle of the 2 churches that existed, which would look larger and more imposing. The construction of the church was launched in 1858 led by architect Tadeos Andikyan who was known as the master of masters and the oustabashi. It was completed in 1872 and consecrated in 1873. The construction was fulfilled through the donations of the population of Alexandropol and the Drampyan family. The design of the church was derived from the architecture of the Cathedral of Ani. However the Holy Saviour Church is much larger than the Cathedral of Ani. The church survived from the 1926 earthquake. At beginning of the 1930s, it was confiscated by the Soviet government and the belfry was destroyed in 1932. Later in 1964, the belfry was restored. However, during Soviet rule, the church building was used as a museum, and later as a classical music concert hall. During the devastating 1988 earthquake, the Church of the Holy Saviour was severely damaged and underwent entire renovation from 2002. Re-consecration of the cathedral took place in December 2024. Gallery References
Kościół Zbawiciela w Giumri

Kościół Zbawiciela w Giumri – wybudowany w XIX wieku kościół znajdujący się w Giumri. Znajduje się na placu Vartanants w centrum Giumri. Jego budowę rozpoczęto w 1858 roku a zakończono w 1872 roku. Świątynie konsekrowano w 1873 roku. Budowa kościoła została zrealizowana dzięki darowiznom mieszkańców Giumri (wtedy Aleksandropolu) i rodziny Drampyanów. Architektem kościoła był Tadeos Andikyan. Kościół przetrwał trzęsienie ziemi w 1926. Na początku lat 30. XX wieku kościół został skonfiskowany przez rząd radziecki. W 1932 roku kościelna dzwonnica została zniszczona, lecz w 1964 roku została odbudowana. W czasach radzieckich kościół był używany między innymi jako muzeum i sala koncertowa. Podczas niszczycielskiego trzęsienia ziemi w 1988 kościół został poważnie uszkodzony, jeszcze do dziś trwają pracę mające na celu powrócić mu dawną świetność. Galeria Przypisy