NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
MALBA

MALBA (Museo de Arte Latinoamericano de Buenos Aires) en ett konstmuseum och institution i Barrio Palermo i centrala Buenos Aires. Museet öppnades mitt under den ekonomiska krisen 2001 efter en donation från konstsamlare och affärsmannen Eduardo F. Costantini. MALBA:s uppgift är att samla, bevara, forska om och marknadsföra latinamerikansk nittonhundratalskonst. MALBA lägger stor vikt vid att sprida kunskap om latinamerikansk konst till allmänheten både i och utanför Argentina och har ett ambitiöst utbildningsprogram. Museet hjärta är Constantinikollektionen som innehåller mer än två hundra verk, inklusive teckningar, målningar, skulpturer av 78 konstnärer från Argentina, Brasilien, Colombia, Costa Rica, Kuba, Ecuador, Mexiko, Uruguay och Venezuela.
Музей латиноамериканського мистецтва (Буенос-Айрес)

Музей латиноамериканського мистецтва (ісп. Museo de Arte Latinoamericano de Buenos Aires, MALBA) — музей у Буенос-Айресі, заснований з метою збереження, вивчення та розповсюдження латиноамериканського мистецтва від початку XX століття до наших днів. Музей було засновано аргентинським мільярдером і філантропом Едуардо Костантіні (ісп. Eduardo Costantini) і відкрито 21 вересня 2001 року. Основу експозиції музею становила особиста колекція творів мистецтва, зібрана засновником. Музей знаходиться в введенні некомерційної організації «Фонд МАЛБА — Костантіні» (ісп. Fundación MALBA — Costantini).). До складу музею також входить активно діючий культурний центр. Щорічно музей приймає до мільйона відвідувачів і його підтримують понад 1400 активних меценатів. Будівництво Будівлю було побудовано за проектом архітектурної компанії «Atelman-Fourcade-Tapia», переможцем конкурсу проектів, проведеного в 1997 році. До складу журі конкурсу входили такі всесвітньо відомі архітектори як британець Норман Фостер , аргентинець Сезар Пеллі і швейцарець Маріо Ботта . Будівлю музею було зведено в стилі деконструктивізму, популярного в 90-і роки XX століття . З самого початку зовнішній вигляд будівлі неодноразово асоціювався з Галісійським центром сучасного мистецтва (ісп. Centro Gallego de Arte Contemporáneo), спроектованим архітектором Алвару Сіза у 1993 році, оскільки він навіть повторює облицювальний матеріал на своїх фасадах . Всередині, головний доступ до колекцій - через східну сторону будівлі за допомогою серії ескалаторів, які проходять крізь скляний фасад, піднімаючись вгору. У травні 2007 року музей було оголошено пам'яткою, що представляє культурний інтерес. У листопаді 2008 року він отримал премію «Platinum Konex» за найкращу культурну сутність минулого десятиліття. У 2011 році законодавча влада Буенос-Айреса погодила проект архітектора Карлоса Отта на будівництво прибудови MALBA, розширивши музей під площею Перу, використовуючи прозору скляну підлогу, яка дозволила б переглянути виставку з площі, і даючи природне світло новому музею . Колекція Колекція музею налічує понад 400 робіт близько 160 художників з усієї Латинської Америки. Вона охоплює період від початку XX століття до сучасних робіт. Серед майстрів представлених в експозиції музею, виділяються такі художники як Фріда Кало, Фернандо Ботеро, аргентинці Антоніо Берні, Хорхе де ла Вега, Леон Ферарі. Будівля музею налічує 3 поверхи. На першому виставлені твори сучасного мистецтва, на другому — основа колекції, 270 живописних робіт, що відносяться до першої половини XX століття. Третій поверх музею віддано під тимчасові виставки. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 13 березня 2022 у Wayback Machine.]
Universidad Nacional de General Sarmiento

Die Universidad Nacional de General Sarmiento (UNGS) ist eine 1992 gegründete, öffentliche argentinische Universität. Name Benannt ist sie nach der ehemaligen Verwaltungseinheit von Groß-Buenos-Aires General Sarmiento, der heute in José C. Paz, Malvinas Argentinas und San Miguel aufgeteilt ist. Die Gebäude befinden sich nun in der Provinz Malvinas Argentinas und werden von etwa 8000 Studenten besucht (Stand 2004). Die Universität ist Partneruniversität u. a. der Fachhochschule Kaiserslautern. Fächer Die Universität bietet Magister- sowie Lehramtsabschlüsse in Geschichtswissenschaft, Pädagogik, Philosophie, Kommunikation, Politikwissenschaft, Städteplanung, Wirtschaft, Mathematik, Physik und Ingenieurwesen. Am „Instituto de desarollo humano“ sowie in den „Sciencias“ sind Doktorate möglich. Weblinks Offizielle Webseiten Einzelnachweise
National University of General Sarmiento

The National University of General Sarmiento (UNGS) (Castilian: Universidad Nacional de General Sarmiento) is a national university in Argentina, founded in 1993. It is located in the localidad (small city) of Los Polvorines, of Malvinas Argentinas Partido, in the Greater Buenos Aires urban area. Academics UNGS is composed of four colleges (called institutos), offering seventeen courses. The five colleges of UNGS are: Instituto de Ciencias (ICI) Instituto del Conurbano (ICO) Instituto del Desarrollo Humano (IDH) Instituto de Industria (IDEI) Escuela secundaria Undergraduate programs The university offers several undergraduate programs including History, Geography, Education, Philosophy, Communication, Culture, Political Sciences, Public Policy, Urbanism, Economics, Mathematics, Administration, Chemistry Physics and Engineering. Graduate programs The graduate program such as Specializations, Master and PhD Programs. Student life Most students are from Buenos Aires, though there are also international students from other Latin American countries. Noted faculty include José Luis Coraggio, a published economist. See also Science and Education in Argentina Argentine Higher Education Official Site Argentine Universities References External links Official website (in Spanish) Official website Archived 2012-09-20 at the Wayback Machine (in English) Publications Useful information for visitors Archived 2016-03-03 at the Wayback Machine
Université nationale de General Sarmiento

L'université nationale de General Sarmiento (en espagnol : Universidad Nacional de General Sarmiento ou UNGS) est une université argentine située dans la province de Buenos Aires. Elle fut créée en 1993. Notes et références Voir aussi Malvinas Argentinas (partido) Liens externes (es) Site officiel (fr) Site officiel (es + en) Argentinian Government website for international students Portail des universités Portail de Buenos Aires
Università Nazionale di General Sarmiento

L'Università Nazionale di General Sarmiento (in spagnolo: Universidad Nacional de General Sarmiento, acronimo "UNGS") è un'università dell'Argentina che ha sede nella Provincia di Buenos Aires. È stata fondata nel 1993 e conta oltre ad un Campus, quattro Institutos, un Centro Culturale ed un Museo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università Nazionale di General Sarmiento Collegamenti esterni (ES) Sito ufficiale, su ungs.edu.ar. (ES) Unidad de Biblioteca y Documentación, su ubyd.ungs.edu.ar. (ES) Publicaciones, su ungs.edu.ar. (ES, EN, PT) Estudiar en Argentina, su spuweb.siu.edu.ar. URL consultato il 29 febbraio 2008 (archiviato dall'url originale l'11 giugno 2008).
Universidade Nacional de General Sarmiento

A Universidade Nacional de General Sarmiento (UNGS) é uma instituição de ensino superior público argentina fundada em 1993. O Campus Universitário da Universidade Nacional de General Sarmiento está localizado na Província de Buenos Aires, no Partido de Malvinas Argentinas, localidade de Los Polvorines. Graduação Unidades Instituto de Ciências (ICI) Instituto do Conurbano (ICO) Instituto do Desenvolvimento Humano (IDH) Instituto da Indústria (IdeI) Reitores Ligações externas Portal da Universidade Nacional de General Sarmiento Portal da Universidade Nacional de General Sarmiento Estudar na Argentina
Museo de arte contemporáneo Bahía Blanca

Museo de Arte Contemporáneo de Bahía Blanca (MAC) es un museo de arte situado en la ciudad de Bahía Blanca, Argentina. Historia El Museo de Arte Contemporáneo de Bahía Blanca (MAC) es parte del 2 museos, fue inaugurado el 11 de abril de 1995 en el edificio de la calle Sarmiento 450 de Bahía Blanca en la casona María Luisa. Se trató del primer museo del país dedicado a los lenguajes del arte contemporáneo. En 2004, se inauguró la nueva sede para poner en funcionamiento el museo actual. Se trata de un diseño de los arquitectos Luis Caporossi y Andrés Duprat. De tendencia minimalista, se acerca al concepto del Cubo Blanco: con una amplia sala pintada de blanco creando un espacio descontextualizado, neutral y que permite visibilizar sin interferencias las obras que allí se exponen. Este edificio se encuentra en la misma parcela que la Casona María Luisa; los separa un pequeño jardín y los une un puente de hierro. Los directores del Museo de Bellas Artes de Bahía Blanca, fueron también directores del Museo de Arte Contemporáneo de Bahía Blanca, ambos funcionan actualmente como museos y tanto sus muestras como trabajos se articulan de manera integral.
Museo del Puerto de Ingeniero White

El Museo del Puerto de Ingeniero White es una institución municipal, pública y comunitaria que surge en la ciudad de Ing. White, Bahía Blanca (provincia de Buenos Aires, Argentina) en 1987. Su objeto es la historia y el presente de trabajadores y vecinos de la localidad, atendiendo a las articulaciones entre vida cotidiana y producción portuaria a través de acciones comunitarias. Su Archivo de Relatos Orales es uno de los más importantes del país, con más de 1100 entrevistas a cocineras, estibadores, ferroviarios, etc. Su «Asociación de Amigos del Museo» está compuesta por vecinas de la comunidad. Ellas participan del ciclo donde cada domingo cocineras barriales, organizaciones y colectividades presentan tortas y masitas. Los proyectos han sido y siguen siendo múltiples, pero hay tres líneas de trabajo que, aún con variantes y actualizaciones, se mantienen casi desde aquellos inicios: el trabajo de “La Cocina”, nuestro espacio fundamental, donde todos los fines de semana se puede tomar un chocolate con tortas o masitas preparadas por cocineras barriales o colectivos inmigrantes o sindicales; el trabajo con las escuelas, con el objetivo no solo de proponer temas y problemas de la historia y el presente local sino, sobre todo, de hacer del museo un espacio de invención pedagógica; y el trabajo con los archivos, tanto de relatos orales, como de fotografías, documentos y objetos, que ha permitido que el Museo del Puerto sea una de las instituciones capaces de desplegar un conjunto variado, heterogéneo y ecléctico de materiales de la vida cotidiana, popular, festiva y laboral de una comunidad. Además de esas tres perspectivas, el museo organiza bailes, talleres de escritura, talleres de bordado, edita publicaciones sobre narraciones locales u objetos singulares, arma muestras diversas sobre repasadores u otros útiles de cocina, acompaña el armado de eventos comunitarios como bingos, prepara un taller de barquitos de papel o de barriletes capaces de volar sobre las líneas de electricidad, riega las plantas vecinales de su patio o arma “delantalazos” para acompañar la expansión de los feminismos populares. Directores del Museo del Puerto 1987-2003: Reynaldo Merlino 2003-2011: Sergio Raimondi 2011-2012: Aldo Montesinos 2012-2018: Leandro Beier 2019-presente: Lucía Bianco Referencias http://museodelpuerto.wordpress.com/ http://bahia360.bahiablanca.gov.ar/museo-puerto/
Museo Taller Ferrowhite Bahía Blanca

Ferrowhite (museo taller) Ubicado en Ingeniero White, puerto de la ciudad de Bahía Blanca, en Argentina, Ferrowhite es un museo que aloja herramientas recuperadas por un grupo de trabajadores tras la privatización y el parcial desguace de los ferrocarriles en la década del 90. Martillos, tornos y tenazas; escariadores, sierras y bigornias; caladores, cuchillos y piedras de afilar son el punto de partida para intentar comprender cómo se organizaban los talleres en los que esas herramientas eran utilizadas, cómo eran el orden y los conflictos de la sociedad a la que servían, y qué tal resultan, en comparación, las cosas hoy. Ferrowhite se define un museo taller. "Un lugar en el que las cosas, además de ser exhibidas, se fabrican. ¿Y qué produce un museo taller? Un museo taller genera nuevas herramientas. Útiles para ampliar nuestra comprensión del presente y, por tanto, nuestra perspectiva del futuro, forjados en la labor con objetos y documentos del pasado, pero también en el cuerpo a cuerpo con la experiencia vital de cientos, miles de trabajadores que forman parte de, y le dan forma a, esa historia".​ [Falta información] Libros y bolsas para las compras, videos y balsas de supervivencia, teatro y cajas para herramientas, intentan configurar nuevas formas de entender la vida en común, a partir de revisar las jerarquías consagradas a la hora de contar el pasado, de analizar la coyuntura o de imaginar el porvenir. Véase también Bahía Blanca Ingeniero White Museo del Puerto Referencias Ferrowhite Tour Virtual 360 del Ferrowhite Enlaces externos BHI Diario Bahía Blanca: Fin de semana en Ferrowhite iconoclasistas
Arroyo Tabay

Arroyo Tabay är ett vattendrag i Argentina. Det ligger i provinsen Misiones, i den nordöstra delen av landet, 900 kilometer norr om huvudstaden Buenos Aires. I omgivningarna runt Arroyo Tabay växer i huvudsak städsegrön lövskog. Runt Arroyo Tabay är det ganska glesbefolkat, med 36 invånare per kvadratkilometer. Källor
Museo Casa de Rogelio Yrurtia

The House of Rogelio Yrurtia Museum (Spanish: Museo Casa de Rogelio Yrurtia) was the home of the sculptor Rogelio Yrurtia and is located in the Belgrano district of Buenos Aires. History In 1942, by law 12.824, sculptor Rogelio Yrurtia and his wife, the painter Lia Correa Morales (1893-1975), transferred his home and its assets to the government. It opened to the public as a museum in 1949. In 1923, the house was awarded a municipal architecture prize. The style chosen by Yrurtia was, according to the neo-colonial appreciation of the Hispanic tradition, popular among the intellectuals of the time. The works of art collected by Yrurtia along his travels resulted in a varied and diverse collection, all of them displayed in different rooms of the house, together with the works of the master and his wife: sculptures, bronze portraits, sketches and studies for his major works. Among the paintings are works by Martín Malharro, Eduardo Sívori, Ángel Della Valle and Benito Quinquela Martín, highlighting an early work of Pablo Picasso that Yrurtia acquired in Paris. The collection also includes rugs, carpets, ceramics as well as household items (cups, plates, kettles, soup, candles, etc.) from Europe and Asia. The furnishings are of different styles and origins: British Empire, French and Flemish Renaissance, which predominates. Gallery References External links Official website
Museo Casa de Yrurtia

El Museo Casa de Yrurtia es una casa museo ubicada en la que fue el hogar del artista argentino Rogelio Yrurtia y se encuentra ubicado en la calle O'Higgins 2390 en el barrio de Belgrano, Buenos Aires.​​ Historia La casa, una propiedad existente desde el siglo XIX, fue adquirida por Rogelio Yrurtia en 1921, con la intención de reformarla. En 1923 fue ganadora de un premio otorgado por la municipalidad de Buenos Aires. El estilo que había elegido Yrurtia para ella, el neocolonial, tenía que ver con una reivindicación de los orígenes hispanos y criollos del país, que había despertado interés en la intelectualidad de la época.​ En 1942, mediante la ley 12.824, por una iniciativa de Yrurtia, ya fallecido, y su esposa, la pintora Lía Correa Morales (1893-1975), se aceptó la donación de la casa que habían habitado con la intención de convertirla en un museo, lo que finalmente ocurrió con su apertura al público en 1949.​ El impulso final a la ley había sido posible gracias a la intervención del diputado socialista Alfredo Palacios. La viuda Correa Morales abandonó el inmueble para la concreción del museo, instalándose en una propiedad que se encontraba en frente.​ Las obras de arte que componen la colección son resultado de las adquisiciones de Yrurtia a lo largo de sus viajes, logrando una gran diversidad de piezas, las cuales son exhibidas en los distintos salones de la antigua casa, junto con obras del mismo artista y su esposa: esculturas, retratos de bronce, bocetos y proyectos para distintas obras. Asimismo, también integran la colección obras de Martín Malharro, Eduardo Sívori, Ángel Della Valle y Benito Quinquela Martín, destacándose tempranas obras de Pablo Picasso que Yrurtia adquirió en un viaje a París. La colección también incluye alfombras, cerámicas y objetos decorativos provenientes de Europa y Asia.​ El mobiliario se compone de piezas de diversos estilos aunque el británico, el francés y el flamenco romanticista son los que predominan. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Museo Casa de Yrurtia. Casa de Yrurtia
Empalme Norte

Empalme Norte es un importante playón ferroviario de cargas ubicado en el barrio de Retiro de la Ciudad de Buenos Aires. Conecta a varias líneas férreas con el puerto. Pertenece a la Administración General de Puertos. Ubicación Se encuentra ubicado en un extenso terreno rectangular comprendido entre la Avenida Córdoba, la Avenida Antártida Argentina, la calle San Martín y la Avenida Eduardo Madero. La avenida Córdoba es el límite de los barrios de Retiro y Puerto Madero. Servicios Es utilizado por el Ferrocarril Roca, el Ferrocarril Sarmiento y el Ferrocarril Mitre para acceder al Puerto de Buenos Aires. El Ferrocarril San Martín posee un acceso que, luego de varios años sin uso, terminó siendo bloqueado por el crecimiento de la Villa 31 y sus vías tapadas con pavimento. Historia Si bien existen vías en el lugar desde la apertura de la Estación Central de Buenos Aires durante la segunda mitad del siglo XIX, el actual empalme de cargas tiene su origen oficial en el año 1919, con la inauguración de la primera etapa de Puerto Nuevo. Durante la década de los 90 se dio de baja Puerto Madero (y las vías que hacia allí iban), mientras que la conexión hacia Puerto Nuevo quedó subutilizada hasta la reactivación en el año 2011. Imágenes Bibliografía Sitio oficial de la Administración General de Puertos (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). Mapa Oficial de la Ciudad de Buenos Aires Acceso directo del ferrocarril al Puerto de Buenos Aires Reconexión del Sistema Ferroviario Nacional con el Puerto de Buenos Aires Véase también Ramal Retiro - Empalme Norte - Kilo 5 Referencias
Пампа

Пампата (от кечуа: pampa – равнина; на испански: Pampa; на португалски: Pampa, мн. ч. pampas), пампаси в мн. ч., е названието на някои равнинни територии с преобладаваща тревиста растителност, разпространена в обширен регион в югоизточната част на Южна Америка, на териториите на Аржентина, Уругвай и най-южните райони на Бразилия. Същинските пампаси са разположени в Аржентина между 29° и 39° ю.ш., като на запад се простират до подножието на Андите, на изток – до бреговете на Атлантическия океан, на север граничат с географската област Гран Чако, а на юг – с Патагония. На изток повърхността им е ниска (30 – 150 m), равнинна, с плоски вододели и древни долини. На запад се срещат пясъчни дюни, а на югоизток се издигат ниските планини Сиера дел Тандил и Сиера де ла Вентана (височина до 1250 m). Климатът е субтропичен с увеличаване на континенталността му на запад. Средните януарски (летни) температури са от 19 до 24°С, а средните юлски (зимни) – от 6 до 10°С. На изток валежите са равномерни през годината (годишна сума на валежите 800 – 950 mm), а на запад падат предимно през лятото и са от 300 до 500 mm. Много характерни са силните южни студени ветрове памперос. Главните реки са Парана с притоците си Каркараня и Рио Саладо. На изток пампата е заблатена и прорязана от изкуствени мелиоративни канали, а на запад е лишена от повърхностно течащи води, като за водоснабдяване и напояване се използват подземни. В миналото на изток пампасите са били покрити с тревиста растителност, предимно диви житни треви, развити върху червено-черни почви, а на запад – със суха храстова степ върху сиво-кафеникави почви. Понастоящем дивата растителност почти изцяло е заместена с посеви пшеница и други културни растения. Те са основната селскостопанска област на Аржентина и се използва основно за животновъдство. В откритите степни пространства, които не са засегнати от модерното земеделие, се срещат типични представители на местната фауна – пампасен елен, пампасна котка, щрауси нанду, множество гризачи (нутрия, вискача), а също и броненосци. Вижте също Лос Лянос Прерия Савана Източници
Pampa

Pampy (z kečuánštiny pampa, což znamená „rovina“) jsou úrodné jihoamerické nížinaté travnaté pláně o rozloze více než 1 200 000 km². Zahrnují argentinské provincie Buenos Aires, La Pampa, Santa Fe, Entre Ríos a Córdoba, celou Uruguay a nejjižnější brazilský stát Rio Grande do Sul. Tyto rozsáhlé pláně jsou přirozeným regionem přerušeným pouze horami Ventana a Tandil poblíž měst Bahía Blanca a Tandil. Podnebí je zde mírné, se srážkami od 600 do 1200 mm, které jsou víceméně rovnoměrně rozložených přes celý rok, , což činí půdu vhodnou pro zemědělství. Z půd převažují černozemě. Topografie Tato oblast má obecně nízkou nadmořskou výšku, jejíž nejvyšší úrovně nepřesahují 600 metrů nad mořem. Pobřežní oblasti a většina provincie Buenos Aires jsou převážně rovinaté (s některými mokřady) a ve vnitrozemí (hlavně v jižní části brazilského státu Rio Grande do Sul a v Uruguayi) se vyskytují nízké pahorkatiny (jako Serras de Sudeste v Brazílii a Cuchilla Grande v Uruguayi). Nízké kopce pokryté travnatými plochami se portugalsky nazývají coxilhas (portugalská výslovnost: [ko'ʃiʎɐs]) a španělsky cuchillas (španělská výslovnost: [ku'tʃiʃɐs]) a je to nejtypičtější krajina venkovských oblastí v severních částech pamp. Nejvyšší nadmořské výšky v oblasti pamp se nacházejí v pohoří Sierra de la Ventana v jižní části provincie Buenos Aires, a to 1239 m n. m. na vrcholu Cerro Tres Picos. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pampas na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pampa na Wikimedia Commons
Pampas

Pampas (fra Quechua: slette) er et frugtbart sletteområde omkring Buenos Aires i Argentina. Den dækker størstedelen af provinserne Buenos Aires, La Pampa og Santa Fe samt dele af Córdoba. Videre strækker den sig ind i Uruguay og delstaten Rio Grande do Sul i Brasilien. Pampasen, der ikke er lige så tør som cerradoen, er en naturtype, der findes i flere verdensdele, men som dér har andre navne. I Nordamerika kaldes naturtypen prærie, i Eurasien steppe, i Afrika savanne og i Sydafrika veld. Se også Græsslette
Pampa

Pampa ili pampas je travnata stepa na jugoistoku Južne Amerike, blizu estuarija La Plata. Na zapadu je omeđuju Ande, s na istoku Atlantski ocean. Na sjeveru je grmovita savana regije Gran Chaco. Reljef pampi ide od vrlo ravnih do valovitih ravnica. Na kečuanskom jeziku, pampa označava ravnicu, posebno ravnicu između planina. Pampe su po osobinama srodne s australskim zaleđem, (autbekom), južnoafričkim veldom, ili novozelandskom visoravni. Područje pampa pokriva oko 600.000 četvornih kilometara, i dijele je države: Argentina, Urugvaj i Brazil. Pampe su poljoprivredno srce Argentine, gdje se pretežno uzgajaju goveda. Razlikuje se vlažna pampa na istoku, gdje su oborine ravnomjerno raspoređene tijekom godine i suha pampa na zapadu, koja se nadovezuje na planinsko područje Monte u zapadnoj Argentini. U području Monte nalaze se planine Sierras pampeanas. Klima u pampi je umjerena. Na istoku su razlike u temperaturama između godišnjih doba blage zbog utjecaja oceana. Na zapadu klima poprima kontinentalni predznak s vrućim ljetima i suhim i hladnim zimama. Divlja životinja karakteristična za područje pampi je glodavac patagonijska mara.