NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Edificio Kavanagh

El edificio Kavanagh es una torre de departamentos situada en el n.º 1065 de la calle Florida, frente a la plaza San Martín, en el barrio de Retiro de la Ciudad de Buenos Aires. Una obra emblemática de la arquitectura moderna en Buenos Aires, es uno de los edificios icónicos de la ciudad,​ considerado un claro ejemplo del estilo art déco.​ Inaugurado el 3 de enero de 1936, con sus 120 metros fue desde su finalización, hasta el año 1947, el edificio más alto de Latinoamérica,​ fue construido con hormigón armado, convirtiéndose así en la estructura de ese material más alta de Sudamérica, y es el primer edificio para viviendas de Buenos Aires que contó con equipo de aire acondicionado centralizado provisto por la firma estadounidense Carrier​ y con un sistema de calefacción central por calderas. Historia La idea de construir esta torre, provino de la rica estanciera Corina Kavanagh, la cual lo financió y le dio su nombre. Fue diseñado por el estudio Sánchez, Lagos y de la Torre.​ La estructura de hormigón fue adjudicada a la Empresa Argentina de Cemento Armado, E.A.C.A. La licitación se realizó con base en un anteproyecto preparado por el conocido ingeniero estructural Carlos Laucher. El proyecto definitivo de la estructura fue ejecutado por la Oficina Técnica de la mencionada empresa a cargo del ingeniero Fernando Schwarz.​ Las obras comenzaron el 16 de abril de 1934 y la estructura llegó a su altura máxima el 3 de noviembre de ese mismo año. En 1934, cuando aún se encontraba en construcción, se aprovechó la fachada superior para colocar una cruz blanca de varios pisos de altura en adhesión al Congreso Eucarístico Internacional de 1934 celebrado en Buenos Aires. Arquitectura Su construcción escalonada dio lugar a terrazas jardín. Posee una forma similar a la proa de un barco, y por la orientación del edificio da lugar a la similitud de la misma apuntando hacia el Río de la Plata. Curiosamente el edificio no cuenta con cocheras ni portero eléctrico: cada visitante debe anunciarse en la recepción, que da aviso por teléfono al departamento correspondiente (en total posee 105). Según una encuesta realizada por el diario Clarín a 600 personas no especializadas en arquitectura, en el año 2013, fue elegido como el edificio más lindo de Buenos Aires.​ Galería de imágenes Véase también Primeros rascacielos Referencias Fuentes consultadas Diego M. Zigiotto (2008). Las mil y una curiosidades de Buenos Aires. Grupo Norma. ISBN 978-987-545-483-5. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Edificio Kavanagh. Fotografías del Kavanagh tomadas en 1936 El Kavanagh, declarado monumento histórico Archivado el 2 de diciembre de 2009 en Wayback Machine.. Clarín, 23 de abril de 1999 1:1BA Edificio Kavanagh Archivado el 4 de junio de 2014 en Wayback Machine.. En las alturas Sobre los trabajos de restauración de fachadas. Suplemento "M2", Página/12, 10 de abril de 2004 Tradición y esplendor porteño: el edificio Kavanagh cumple 80 años. Clarín, ARQ Patrimonio, 5 de enero de 2016
Édifice Kavanagh

L'Edificio Kavanagh est une tour d'appartements située 1065 Calle Florida, face à la Plaza San Martín, dans le quartier de Retiro de la ville de Buenos Aires en Argentine. Histoire Inauguré en 1936, avec ses 120 mètres de hauteur, il fut en son temps l'édifice de béton armé le plus haut d'Amérique du Sud, détrônant ainsi le Palacio Salvo. Il fut aussi le premier immeuble de logements de Buenos Aires qui eut un équipement d'air conditionné. Sa construction est échelonnée, ce qui a permis d'établir des jardins sur de vastes terrasses. En 1999, cet édifice a été classé « monument historique national ». Voir aussi La liste des gratte-ciel de Buenos Aires Références Liens externes (es) Le Kavanagh, déclaré monument historique (Clarin) (es) Le Kavanagh en architecture à Buenos Aires. Inclut une image à 360° Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Buenos Aires
Kavanagh-épület

A Kavanagh-épület (spanyolul: Edificio Kavanagh) Buenos Aires egyik jellegzetes, racionalista és art déco stílusú felhőkarcolója az 1930-as évekből. Felépültekor egész Latin-Amerika legmagasabb épülete volt. Története A Kavanagh-épület keletkezéséről létezik egy mai napig igen elterjedt, de már régen megcáfolt valóságtartalmú „legenda”. Eszerint két vagyonos család két női tagja ellenséges viszonyba került egymással, mivel Mercedes Castellanos de Anchorena megtiltotta Corina Kavanaghnak, hogy az egyik fiával viszonyt folytasson, és Kavanagh ezért építette fel bosszúból a felhőkarcolót. Az Anchorena család ugyanis úgy építtette meg a Santísimo Sacramento bazilikát, hogy azt kiválóan láthassák rezidenciájukból (a mai San Martín-palotából), a felhőkarcoló pedig pont eltakarta előlük a látványt. Ez a történet viszont már csak azért sem lehet valós, ugyanis Mercedes de Anchorena már 1920-ban meghalt, amikor még tervben sem volt a felhőkarcoló építése. Az épület, Gregorio Sánchez, Ernesto Lagos és Luis María De la Torre építészek munkája végül 1935 végére, 1936 elejére készült el teljesen, felavatására 1936. január 3-án került sor. Ekkor ez lett Latin-Amerika legmagasabb épülete, megelőzve az uruguayi Salvo-palotát, és ez lett az argentin főváros első olyan lakóépülete, amelyben központi légkondicionáló rendszer működött. 1999-ben nemzeti történelmi műemlékké nyilvánították. Leírás A felhőkarcoló, amelynek homlokzatát egy hajó elejéhez szokták hasonlítani, Buenos Aires Retiro nevű városrészében áll, igen közel, mindössze néhány száz méterre a La Plata-torkolat partjától, a San Martín tábornok tér délkeleti oldalán. A 31-szintes, 120 méter magas épületben különböző források szerint 105 vagy 107, egymástól mind különböző lakás és 12 lift található, a felhőkarcoló működtetése mintegy 25 embernek ad munkát. Érdekességként szokták említeni, hogy nem rendelkezik garázsokkal. A látogatók a lakóktól elkülönített bejáraton léphetnek be az épületbe, ahol magukat azonosítva jelentkezniük kell a portásnál, és ő ad nekik jogosultságot, hogy a megfelelő emeletre beléphessenek. Képek Jegyzetek
Arcor (Lebensmittelhersteller)

Arcor SAIC (Abkürzung für Arroyito Córdoba) ist ein argentinisches Unternehmen aus dem Nahrungsmittelbereich, das international – mit Schwerpunkt in Lateinamerika – tätig ist. Arcor stellt eine große Vielfalt an Lebensmitteln, Süßigkeiten, Schokolade, Keksen, Bonbons, Eiscreme, Backwaren und funktionellen Produkten wie Verpackungen und Rohstoffen her. Die Firma ist der weltweit größte Bonbonhersteller und unterhält strategische Allianzen mit großen Firmen wie Danone, Brach's und Bimbo. Sitz des Unternehmens ist die Stadt Arroyito in der Provinz Córdoba, etwa 150 km östlich der Provinzhauptstadt. Das Unternehmen verfügt in mehreren anderen Städten Argentiniens sowie in den Nachbarländern über Produktions- und Verwaltungsstätten. Geschichte Arcor wurde am 5. Juli 1951 gegründet und installierte sein erstes Bonbonwerk in der Stadt Arroyito in der Provinz Córdoba, Argentinien. Im Jahr 1958 erreichte Arcor eine tägliche Süßwarenproduktion von 60.000 Kilogramm und nahm neben der Bonbonherstellung auch die Produktion weiterer Rohstoffe auf. Ab 1967 expandierte Arcor nach ganz Argentinien. Im selben Jahrzehnt begann Arcor den Bau mehrerer Industrieanlagen, um alle Schritte der Fertigungskette im Unternehmens abzuwickeln, von den Rohstoffen bis zur Verpackung, einschließlich der Energieerzeugung. 1976 expandierte ARCOR nach Paraguay, Uruguay folgte 1979, Brasilien 1981 und Chile 1989. 1995 expandierte Arcor nach Peru und baute eine Süßwarenfabrik. 1998 erwarb die Arcor-Gruppe das chilenische Unternehmen Dos en Uno, den dortigen Marktführer im Süßwaren- und Schokoladenbereich. 1999 wurde in Bragança Paulista (Brasilien) die Schokoladenfabrik mit der fortschrittlichsten Technologie der Region installiert. 2000 wurden Büros in Mexiko und Kolumbien und ein neues Vertriebszentrum in Chile eröffnet. Ein Jahr später folgten Handelsbüros in Kanada. Ebenfalls 2001 wurde eine Vereinbarung mit Brach's (USA) geschlossen und die Marken Kid's, Poosh, Amor, Pirapito und 7Belo von Nestlé Brasilien erworben. 2002 trat Arcor in Europa in Erschreibung und eröffnete ein Handelsbüro in Barcelona, Spanien. Im selben Jahrzehnt expandierte Arcor nach Südafrika, Venezuela und China. Im Jahr 2005 wurde die Firma Benvenuto SACI, führend in der Herstellung von Konserven und Konfitüren in Argentinien, aufgekauft. Seit 2006 besteht in Mexiko eine strategische Allianz mit Bimbo, wo ebenfalls eine Fabrik errichtet wurde. Im Jahr 2017 konsolidierte der Konzern sich durch den Erwerb von 7 Industriebetrieben in Argentinien als einer der wichtigsten Verpackungshersteller in der Region. 2022 nahm Arcor die Produktion in Afrika auf und eröffnete seine erste Schokoladen-, Süßwaren- und Keksfabrik in Angola, die größte Fabrik ihrer Art in diesem Land. Weblinks Website des Unternehmens (en., es., pt.) Einzelnachweise
Arcor

Arcor est une entreprise agroalimentaire argentine, spécialisé dans la confiserie, notamment dans le chocolat et les glaces. Selon l'International Cocoa Organization, l'entreprise se classe en 2014 à la huitième place des plus gros fabricants de chocolats au monde (3,5 milliards de chiffre d'affaires en dollar américain). Notes et références Portail de l’Argentine Portail du chocolat Portail des entreprises
Arcor

Arcor — аргентинська харчова компанія, що спеціалізується на кондитерських виробах. Фірма була заснована 5 липня 1951 року в місті Арроїто, Кордова. Вона спеціалізується на виробництві харчових продуктів, цукрових та шоколадних кондитерських виробів, печива та морозива на 39 промислових підприємствах по всій Латинській Америці. Це найбільший у світі виробник твердих цукерок та десятий за величиною виробник кондитерських виробів. В Аргентині Arcor є найбільшим виробником перероблених харчових продуктів, а її продукція експортується в понад 120 країн. У 2012 році Arcor посів перше місце серед 100 найцінніших компаній Аргентини, на думку керівників, фінансових аналітиків та журналістів, що спеціалізуються на економіці. Бренди та продукти Харчовий підрозділ Arcor Group бере участь у більш ніж 12 категоріях, серед яких: джеми та мармелад, фруктова паста, соуси та консервовані помідори, томатні пюре, овочеві консерви, рибні консерви, напої, суміші, полента, заправки, олії та фрукти та ін. Далі наводиться список торгових марок та продуктів, що випускаються та / або комерціалізуються Arcor: Додаткова інформація NAIC: 311320 Виробництво шоколаду та кондитерських виробів із зерен какао; 311340 Виробництво кондитерських виробів без шоколаду; 311821 Виробництво печива та крекерів; 311822 Виробництво борошняних сумішей та тіста; 311919 Виробництво інших закусок; 322211 Виробництво коробки з гофрованого та твердого волокна; 326112 Непідтримуване виробництво плівкової та листової упаковки з пластмас. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 30 січня 2018 у Wayback Machine.]
Centro de Experimentación y Lanzamiento de Proyectiles Autopropulsados

Das Centro de Experimentación y Lanzamiento de Proyectiles Autopropulsados (CELPA) war ein Raketenstartplatz bei Chamical in der Provinz La Rioja in Argentinien bei 30°08' südliche Breite und 66°20' westliche Länge. CELPA war von 1962 bis 1973 in Betrieb und diente hauptsächlich zum Start von Höhenforschungsraketen der Typen Centaure, Judi Dart, Orion, Rigel und Boosted Dart. Weblinks CELPA in der Encyclopedia Astronautica (englisch)
CELPA (El Chamical)

CELPA I (El Chamical) (Centro de Experimentación y Lanzamiento de Proyectiles Autopropulsados) was a rocket launch site in Argentina, near El Chamical at 38°30′S 66°19′W, in the La Rioja Province. The launch site was in service between 1963 and 1973 and was mainly used for launching rockets of the types Centauro, Judi Dart, Orión, Rigel, Centaure and Boosted Dart. A second CELPA compound was built in 1964 in Mar Chiquita, north of Mar del Plata, under the name of CELPA Atlántico. See also CELPA (Mar Chiquita) References
Centro de Experimentación y Lanzamiento de Proyectiles Autopropulsados Chamical

El CELPA-I «Chamical» (Centro de Experimentación y Lanzamiento de Proyectiles Autopropulsados) es una unidad militar de la Fuerza Aérea Argentina (FAA) con asiento en Chamical, La Rioja. Es un centro de lanzamientos de vuelos aeroespaciales. Se lanzaron los cohetes Canopus II, Castor A, Centaure, Judi-Dart, Orion, Rigel y Boosted Dart. Ubicación Posición geográfica: 30°08′00″S 66°19′38″O a 450 m s. n. m. Historia Estuvo operativo entre el 27 de abril de 1962 y el 20 de marzo de 1974. En estos años se efectuaron experiencias con cohetes Canopus, Orión, Castor, Rigel y Nike-Apache, experiencias científicas tales como el Proyecto Exametnet, la Operación Nube de Sodio, y una activa campaña de lucha antigranizo, y lanzamiento de globos estratosféricos que se realizaban desde la zona de la estación aérea. En diciembre de 1981, la instalación es redesignada como Base Aérea Militar, incluyendo a la zona de lanzamiento de cohetes como una unidad funcional interna de la misma.​ El 11 de julio de 2011 se reactivó esta base nuevamente; se realizó el lanzamiento de un cohete Gradicom II, el cual llegó a 100 km de altura. Actualmente es utilizada para realizar pruebas de drones de la Fuerza Aérea.​ En 2022 el ministro de Defensa impuso el nombre «Brigadier General Bartolomé de la Colina» al CELPA I.​ Véase también Centro de Experimentación y Lanzamiento de Proyectiles Autopropulsados en la localidad de Mar Chiquita, provincia de Buenos Aires. Referencias Fuentes De León, Pablo Gabriel (2017). El proyecto misilístico Cóndor. Su origen, desarrollo y cancelación. Lenguaje Claro. ISBN 978-987-3764-24-0. Enlaces externos Ubicación geográfica Lista completa de Jonathan McDowell on-line, Harvard, 1997- Detalles, en GlobalSecurity.org Historia, en Stratocat.com.ar Cronología de lanzamientos 1962-74, en Astronautix.com
CELPA El Chamical

CELPA El Chamical (Centro de Experimentación y Lanzamiento de Proyectiles Autopropulsados) – argentyńskie stanowisko startowe dla rakiet sondażowych, położone koło Chamical w prowincji La Rioja. Użytkowane od 1962 do co najmniej 1981. W tym czasie wystrzelono stamtąd ponad 90 rakiet, m.in. rakiety Centaure, Judi Dart, Orion, i Rigel. Ze stanowiska korzystała również NASA. Bibliografia Mark Wade: CELPA. Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2014-03-08]. (ang.).
Illa de Flores (Uruguai)

L'Illa de Flores (en castellà, Isla de Flores) és una petita illa del Riu de la Plata, pertanyent a l'Uruguai. Està situada en les coordenades 34° 56′ 50″ S, 55° 56′ 14″ O, a mitjana distància entre la Rambla de Montevideo i el Banc Anglès, 21 quilòmetres al sud-est de Punta Carretas. Va ser batejada Illa de Flores per Sebastià Cabot, per raó d'haver-la descobert el dia de Pasqua Florida de 1527. Va albergar un hotel per a immigrants, a manera de llatzeret per complir quarantenes obligatòries, posteriorment utilitzat també com a presó (per exemple, durant la dictadura de Gabriel Terra). Té un far històric, va ser motiu del Tractat de la Farola de 1819, pel qual l'Uruguai va perdre les Misiones Orientales. Aquest far, construcció d'origen portuguès, va entrar en servei el 1828. Pel motiu abans esmentat, és popularment conegut com "el far més car del món". El far, en l'actualitat depèn del Servei d'Il·luminació i Abalisament de l'Armada Nacional. El mateix té 37 metres d'altura i emet dos centelleigs cada 10 segons. A 10 milles al sud-est es troba el temut Banc Anglès, que va ser dotat d'un pontó-far. Referències Enllaços externs http://wikimapia.org/1808026/es/Mapa de l'illa de Flores Segell sobre el far de l'illa de Flores. Arxivat 2007-10-18 a Wayback Machine. Històries i llegendes de l'illa de Flores , llibre d'Eduardo Langguth i Juan Antonio Varese. Arxivat 2008-12-23 a Wayback Machine.
Isla de Flores (Uruguay)

Isla de Flores is een klein eiland in Nationaal park Isla de Flores in de Río de la Plata, 20 km ten oostzuidoosten van Montevideo, de hoofdstad van Uruguay. Het eiland bestaat uit drie delen waarvan twee met een dijk verbonden zijn. De afstand van het ene einde naar het andere bedraagt 1,7 km. Flores kreeg zijn naam van Sebastián Caboto, die het eiland ontdekte op paaszondag 1527. De naam 'Flores' komt van de Spaanse uitdrukking Pascua de Flores, vertaald "bloeiende Pasen". Het eiland heeft een historische vuurtoren, die zich bevindt op het zuidwestelijkste eiland. Hij is in 1828 gebouwd en in gebruik genomen door de Portugezen. Hij is 37 meter hoog en flitst elke 10 seconden tweemaal. De vuurtoren is nu bezit van de Uruguayaanse marine. Op het eiland bevond zich ook een hotel dat diende als verplichte quarantaine voor immigranten. Later heeft dit gebouw ook nog als gevangenis dienstgedaan. Nu resteren hiervan alleen nog ruïnes. Vliegramp Op 6 juni 2012 is een Fairchild SA227AC Metro III CX-LAS vrachtvliegtuig van DHL onderweg van Montevideo naar Buenos Aires in zee gestort ten zuiden van dit eiland. Delen van het vliegtuig zijn door een duiker op ongeveer 1,9 km ten zuiden van Isla de Flores gevonden op 20 juli 2012.
Isla de Flores

A Isla de Flores é uma pequena ilha do Rio da Prata, pertencente ao Uruguai, que tem uma superfície aproximada de 31 hectares. Durante a maré, a ilha se divide em três ilhas menores. Desde 26 de fevereiro de 2018, a ilha e o espaço de água de 2 milhões de náuticas em seu local foram declarados parte do Sistema Nacional de Áreas Protegidas abaixo da categoria de parque nacional Isla de Flores. História Entre 1869 a 1970, a ilha hospedou muitos imigrantes para o hospital Lazareto, em uma política de quarentenas obrigatórias. A ilha também recebeu muitos presos políticos, como participantes das revoluções blancas de 1897 e 1904, e opositores do regime de Gabriel Terra (1931–1938). Referências
Посольство Бразилии в Аргентине

Посольство Бразилии в Аргентине — главная бразильская дипломатическая миссия в Аргентине. Оно расположено в начале авениды Альвеар, напротив площади Карлоса Пеллегрини. Здание посольства имеет большое историческое значение, являясь одним из дворцов буэнос-айресской буржуазии начала XX века. Первоначально это была частная резиденция, приобретённая в 1945 году правительством Бразилии для размещения своей дипломатической миссии. Дворец Переда Резиденция посла размещается во дворце Переда, одном из главных образцов офранцуженной архитектуры в столице Аргентины. Здание было построено как резиденция богатого землевладельца Селидонио Переды, который заказал проект французскому архитектору Луи Мартену, выпускнику Парижской школы изящных искусств. В качестве образца Переда попросил архитектора использовать Музей Жакмар-Андре в Париже — важное здание XVIII и XIX веков. Как главный фасад, так и внутреннее убранство и другие детали были явно вдохновлены парижским дворцом. Строительные работы начались в 1919 году; в 1920 году разногласия с первоначальным архитектором привели к тому, что Переда нанял бельгийского архитектора Хулио Дормаля для продолжения работ. Во внутреннем убранстве особенно выделяются настенные росписи верхнего этажа, выполненные каталонцем Хосе Марией Сертом (1876—1945), известным в тогдашней Европе художником. Переда познакомился с творчеством Серта в Париже и заказал ему серию росписей, которые художник создал на основе макетов залов особняка. Большие полотна прибыли в Буэнос-Айрес в 1932 году, после чего были закреплены на стенах и потолках дворца. Посвящённые мифологическим и испанским темам, росписи дворца Переда считаются одними из лучших произведений Серта, созданных для частных заказчиков. Примечания
Helen Keller

Helen Adams Keller (27. juni 1880 – 1. juni 1968) var en amerikansk forfatter. Da hun var halvandet år fik hun skarlagensfeber og blev blind og døv. I april 1887 lærte hun for første gang, at ord har en mening. I 1902 skrev hun sin livshistorie. I 1904 fuldførte hun college. I 1955 rejste hun rundt i verden og hjalp krigsofre som var blevet blinde. I 1960 skrev hun bogen Light in my Darkness hvor hun argumenterede for Emanuel Swedenborgs teorier. Den 14. september 1964 blev hun tildelt Præsidentens frihedsmedalje af præsident Lyndon B. Johnson. Se også Deliverance (film fra 1919), en film om Helen Kellers liv Eksterne henvisninger Værker af Helen Keller på Project Gutenberg The Helen Keller Services for the blind Marxist Internet Archive: Helen Keller Reference Archive. A likeness of Helen Keller is featured on Alabama's quarter Arkiveret 1. december 2006 hos Wayback Machine
Helen Keller

Helen Adams Keller (Tuscumbia, Alabama, SAD, 27. lipnja 1880. – Easton, Connecticut, 1. lipnja 1968.), američka književnica i aktivistica. Životopis Rodila se u časničkoj obitelji koja je bila u velikim vezama s vojskom Konfederacije tijekom američkog građanskog rata. Otac Arthur H. Keller je bio bivši časnik južnjačke vojske, a mati Kate Adams Keller je bila svojta slavnog južnjačkog generala Roberta Edwarda Leeja. Od djetinjstva je bila slijepa i gluha. Nakon dugotrajnog procesa, uz pomoć učiteljice i kasnije životne pratiteljice Anne Sullivan, uspjela je naučiti sporazumijevati se s okolinom te završiti školu. Naučila je nekoliko stranih jezika, a u učenju je iskazala izvanredan smisao za književni i znanstveni rad. Godine 1904. diplomirala je na Radcliffe Colledgeu. Uz književni rad Keller je bila aktivna u Američkoj zakladi za slijepe (American Foundation for the Blind), gdje je radila na prosvjećivanju i osvješćivanju javnosti za probleme slijepih i gluhonijemih osoba te poboljšanju državne skrbi za slijepe. Obišla je i održavala predavanja u četrdesetak zemalja svijeta. Djela Keller je napisala dvanaest knjiga i više članaka. Od poznatijih djela valja navesti: Priča mojega života (The Story of My Life, 1903.) Optimizam (Optimism, 1903.) Svijet u kojem živim (The World I Live In, 1908.) Iz mraka (Out of the Dark, 1913.) Moja religija (My Religion, 1927.) Dnevnik Helen Keller (Helen Keller’s Journal, 1938.) Imajmo vjere (Let Us Have Faith, 1940.) Otvorena vrata (The Open Door, 1957.) Značaj Keller je za svoj rad dobila brojna priznanja, a postala je i jednom od najpopularnijih ikona američke popularne kulture i simbol invalida koji uspijevaju prebroditi svoju hendikepiranost. O njoj su snimani igrani i dokumentarni filmovi te rađene predstave. Iz suradnje Helen Keller i američkog veletrgovca Georgea Kesslera, koja je započela tijekom Prvog svjetskog rata pomaganjem oslijepjelim vojnicima, izrasla je zaklada za pomoć slijepima te pothranjenoj djeci Helen Keller International. Izvori Bilješke i literatura Tatjana Ladenhauser Palijan, Hellen Keller i Anne Sullivan Arhivirana inačica izvorne stranice od 18. veljače 2021. (Wayback Machine), Nova Akropola 47/2006., nova-akropola.com, pristupljeno 3. lipnja 2016. Štefka Batinić, 130. godina od rođenja Helen Keller (1880. – 1968.) Arhivirana inačica izvorne stranice od 8. kolovoza 2016. (Wayback Machine), Školske novine, 15. lipnja 2010., www.savez-slijepih.hr, pristupljeno 3. lipnja 2016. Joseph Paul Lash, Helen i učiteljica: priča o Helen Keller i Anne Sullivan Macy (prevele Blanka Pečnik-Kroflin i Mignon Mihaljević), Savez slijepih Hrvatske, Zagreb, 1984. Vanjske poveznice Mrežna mjesta Helen Keller, The Story of My Life (engl.) Helen Keller International, zaklada Helen Keller (engl.) Helen Keller, Encyclopedia of Alabama, www.encyclopediaofalabama.org (engl.)