NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Strandfyr

Strandfyr (Pinus pinaster), også skrevet Strand-Fyr, er et stort, stedsegrønt nåletræ med en krone, som efterhånden bliver flad og skærmagtig. Stammen er kraftig og gennemgående, og hovedgrenene er vandret udstående og kraftige. Stammeomkredsen kan nå mere end fire meter. Beskrivelse Barken er først lyst rødbrun på lyssiden og lyst olivengræn på skyggesiden. Senere bliver den rødbrun, mens gamle grene og stammen får en skorpet bark, der sprækker op i røde, brune og gråbrune flager. Knopperne er rødbrune med skæl, der bøjer udad-nedad ved spidsen af knoppen. Nålene sidder sammen to og to, og de er lange og kraftige med halvrundt tværsnit og lyst grågrøn farve. De hanlige blomsterstande findes nederst på skuddet, mens de rødlige, hunlige kogleanlæg findes yderst. Koglen er ustilket, kegleformet og krum med blanke, rødbrune skæl. Hvert kogleskæl har en tornbærende vulst (fortykket kant) på tværs. Rodnettet er kraftigt og dybtgående. Højde x bredde og årlig tilvækst: 35 x 5 m (25 x 5 cm/år). Stammeomkredsen kan nå mere end fire meter. Hjemsted Arten er naturligt hjemmehørende i Nordafrika og Sydvesteuropa, og ses især langs Spaniens og Norditaliens Middelhavskyster. Overalt er den knyttet til voksesteder med varm, tør og kalkholdig jord. Den danner blandede skove sammen med andre arter af fyr og flere arter af løvfældende eg. I Castaniccia-bjergene på Korsika findes arten i blandet skov sammen med bl.a. bøg, jordbærtræ, vedbend, alm. ædelgran, duneg, europæisk humlebøg, hjertebladet el, steneg, trælyng og ægte kastanje Strandfyr er naturaliseret i flere andre regioner af verden, herunder England, Frankrig, kysten langs Adriaterhavet, samt Argentina og Australien. Note
Primorski bor

Primorski bor (lat. Pinus pinaster) udomaćen je u zapadnoj i jugozapadnoj regiji Mediterana. Ovaj bor je iznimno invazivna vrsta u Južnoj Africi gdje je jedan od rezultata te invazivnosti pad bioraznolikosti. Rasprostranjenost Primorski bor danas se kultivira po cijelom svijetu. Afrika (sjeverni Maroko), Europa (Portugal, Španjolska, Francuska i Korzika, Italija i Sicilija). Izgled Stablo, visoko do 40 m, a deblo promjera do 1,2 m, starenjem kora postaje duboko izbrazdana crvenkasto smeđe boje. Pupovi su duguljasto-vretenasti i nisu smolasti. Izbojci su goli, debeli 7-15 mm, crvenkasto smeđe boje. Igličasti listovi po dva u zajedničkom rukavcu, zeleni su, relativno kruti i bodljasti, na presjeku su vidljivi smolni kanalići (2 – 9), medijalno smješteni. Plod je češer, jajoliko-čunjasta oblika, simetričan ili subsimetričan, svijetlo smeđe boje, sjajan. Sjemenka ima krila duga do 25 mm koja se lako odvajaju. Ekologija Primorski bor je heliofil, termofil i kserofil, oprašuje ga vjetar, cvijeta kroz travanj. Češeri dozrijevaju u studenom i prosincu, većinom po 2 do 4 zajedno, a na stablu ostaju zatvoreni više godina. Cvjetati počinje oko šeste godine, puni urod je svake 3 – 5 godina, pridolazi od morske razine do 2100 m nadmorske visine. U nekim državama gdje je udomaćen predstavlja invazivnu vrstu. Odlično je prilagođen režimima požara i brzo raste (jedan od najbrže rastućih borova). Iglice tipično traju 3 godine. Primjena Sjemenke ovog bora su jestive (kuhane ili sirove). Daje dobru drvnu građu, veže tlo (štiti od erozije, posebno uz more jer odlično podnosi posolicu), služi za dobivanje papira. Uzgajao se i zbog visoko kvalitetne smole od koje se dobiva terpentin. Kada pada kiša, voda koja se cijedi s iglica sadrži u sebi supstance koje inhibiraju klijanje nekih žitarica. Primorski bor ima ljekovito djelovanje jer jača stjenku krvnih žila i kapilara, (antioksidans je i ima protuupalno djelovanje (antiseptik, diuretik). Izvor je flavonoida, katehina, proantocijana i fenolne kiseline. Izvori Vanjske poveznice
Zeeden

Zeeden (Pinus pinaster) is een soort uit de dennenfamilie (Pinaceae). De boom heeft goed afwaterende grond nodig om goed te groeien en wordt vaak aangeplant als beschutting en om het zand van de duinen vast te houden. Kenmerken Zeeden is een naaldboom die een hoogte kan bereiken van ± 30 m. De kroon is piramidevormig. Bij oudere bomen is er een lange, kale en bochtige stam. De takken staan dan ook wat meer gespreid aan de top, die dan tamelijk plat is. De boomschors is bleekgrijs of roodachtig bruin en heeft diepe groeven. Later wordt de schors donkerder. De takken zijn roze of roodachtig bruin en zijn onbehaard, in tegenstelling tot sommige andere dennen. De knoppen zijn helder roodbruin. Ze zijn niet harsachtig en hebben franje aan de schubben. Zeeden heeft stevige, leerachtige naalden met een scherpe punt. De naalden groeien in paren en worden 15–25 cm lang. De kegelvruchten zijn helder glanzend bruin en puntig. Ze worden tot 22 cm lang. De schubben dragen een naar boven gerichte stekel. De kegels blijven verscheidene jaren aan de boom zitten. Verspreiding Het natuurlijke verspreidingsgebied van zeeden strekt zich uit over het Middellandse Zeegebied. Verspreiding in Nederland en België Wat betreft de verspreiding in Nederland meldt Leclercq dat zeeden rond 1940 verspreid in ons land voorkomt, meestal in kleine groepjes. Hij wijst vooral op het voorkomen in Noord-Brabant, waar de naam "grove mast" wordt gebruikt. Hij schrijft dat "bij ons" het klimaat te koud is voor zeeden. Maar wanneer "men, gelijk de laatste tijd gebruikelijk is, in de kwekerijen uitsluitend inlands zaad gebruikt, zal dat langzamerhand wel beter worden en zal er waarschijnlijk wel een 'klimaat-ras' ontstaan, dat beter bestand is tegen de koude, maar er is eigenlijk weinig reden zich daartoe veel moeite te getroosten. Het enige wat hij op zijn soortgenoten vóór heeft is dat hij zich met nòg slechtere grond tevreden stelt." Uit de verspreidingskaarten van Floron valt op te maken dat in Nederland de eerste aanplant vooral in de duinen heeft plaatsgevonden en dat verspreiding over grote delen van Brabant pas vanaf ca. 1930 heeft plaatsgevonden. Toepassingen Van zeedennen wordt hars afgetapt. Hiervan wordt terpentijn gemaakt dat wordt gebruikt in de productie van verf en vernis. Tevens wordt de hars gebruikt voor de fabricage van zeep en linoleum. Het hout vindt toepassing in de bouw, bij de productie van papier en vroeger ook voor telefoonpalen. Externe links Zeeden in het Nederlands Soortenregister Verspreiding in Nederland volgens NDFF Verspreidingsatlas Kaarten met waarnemingen: België Nederland wereldwijd (en) maritime pine (Pinus pinaster) op de website van EUFORGEN (European Forest Genetic Resources Program) Zeeden (Pinus pinaster) op monumentaltrees.com
Obmorski bor

Obmorski bor (znanstveno ime Pinus pinaster) je drevo, ki spada v družino borovk. To je pomembno drevo zahodnega sredozemlja in držav južnoevropske atlantske obale (Italija, južna Francija, Španija, Portugalska), kjer raste v obalnih predelih. Doseže lahko višino do 40 m, večinoma pa je nižji. Njegova krošnja je rahla in široka. Veje izraščajo v vretencih, stoje in vodoravno. Spodnji del debla že zgodaj izgubi veje, tudi če raste na samem. Poganjki so goli, bledo rdečkasto rjave barve. Iglice so debele, toge, z ostro konico, dolge do 15 cm. Skorja je pri mlajših drevesih svetlo siva, pozneje pa rdeče rjava, je debela in ima velike razpoke. Storži so dolgi do 22 cm, jajčasti, svetlo rjavi in bleščeči. Na drevesu ostanejo več let, zato je drevo z njimi preobloženo. Les obmorskega bora ni zelo obstojen, zato se uporablja večinoma za izdelovanje pragov in papirja. Kot pri mnogih drugih vrstah iglavcev, se tudi ta bor izkorišča za pridobivanje smole.
Terpentintall

Terpentintall eller medelhavstall (Pinus pinaster) är ett träd i släktet tallar och kommer ursprungligen från den västra Medelhavsregionen. Utbredningsområdet sträcker sig från Portugal och Spanien norrut mot södra och västra Frankrike, österut mot västra Italien och Korsika, söderut mot norra Marocko och med små bestånd i Algeriet och Malta (som möjligen kan vara införda av människan). Terpentintallen förekommer generellt på låga och medelhöga altituder, mestadels från havsnivå upp till 600 m ö.h., men i norra Marocko kan bestånd hittas på upp till 2 000 meters höjd. Arten växer vanligen på sandig grund och den kan bilda skogar där inga andra större träd ingår. Terpentintall hittas likaså i skogar tillsammans med andra barrträd som svarttall, spanskgran, atlasceder och idegran. Ibland ingår lövträd som stenek eller asp i skogarna. I några regioner ersattes skogarna med terpentintall av kulturlandskap. I andra områden planterades skogar och trädets population ökar. IUCN listar arten som livskraftig (LC). Sedan medeltiden har man framställt eterisk terpentinolja ur terpentintallens ved och bark, dessa oljor har av tradition använts för att lindra medicinska åkommor men även till balsamering. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Terpentintall.
Сосна приморська

Сосна приморська (Pinus pinaster Aiton), синонім — сосна морська (Pinus maritima Poir.) — вид сосен роду сосна родини соснових. Корінними територіями зростання є західний і південно-західний Середземноморський регіон. Назва (pinaster) виводиться з pinus + aster, що перекладається як 'сосна + зірка' через зіркоподібну (зонтикоподібну) форму крони. Морфологічні особливості Дерево до 30(40) метрів, із звичайно дещо звивистим стовбуром і зазвичай відкритою кроною й канделяброподібних гіллям, що підіймається вгору. Кора дуже товста, розтріскана. Пагони кремезні, товщиною 7–15 мм. Листові бруньки великі. Дорослих рослин листки зберігаються 1.5–3 роки, мають 12–25 см завдовжки в пучках з двох (з деякими пучками 3), зі стійкими піхвами 2 см. Вони від зеленого до жовто-зеленого забарвлення, іноді сірувато-зелених відтінків, розлогі, дуже міцні, товщиною ≈ 2–2.2 мм, з дрібнозубчастими краями. Молодих рослин листки сірувато-зелені, 3–6 см завдовжки, на тонких (3 мм) пагонах, і виростають упродовж перших 2–5 років життя. Шишки злегка згинаються на коротких міцних стеблах, симетричні, важкі, яйцювато-конічні, (7)9–18(20) см завдовжки, 4–6 см завширшки в закритому стані, у зрілості насичено блискуче каштаново-коричневі у квітні через два роки після запилення і відкриваються того ж літа або до 10 років потому до 7–11 см завширшки. Зверху насіння блискуче чорнувато-коричневе, знизу матово-сіре, 7–11 × 5 мм з крилом 18–25 × 10 мм, крило жовтувато-брунатне з численними прямими темно-коричневими прожилками, крило легко видаляється з насіння. Поширення Географічний діапазон: Алжир, Франція (Корсика), Гібралтар, Італія (Сардинія, Сицилія), Монако, Марокко, Португалія, Іспанія (Балеарські острови), Туніс. Використання Найбільший штучний ліс у світі, 900 000 га (Ліс Ланд) на атлантичному узбережжі південної Франції, майже повністю засіяний цим видом. Спочатку він був посаджений (з 1789 р.) не для деревини, а для меліорації, з величезною площею зсувних піщаних дюн, що загрожують родючим сільськогосподарським угіддям далі вглиб країни. Вид широко висаджували в інших частинах світу з середземноморським кліматом, і зараз він натуралізований в Південній Африці та в інших місцях; останніми роками висадка за межами Європи значно зменшилась, оскільки P. radiata дає більші врожаї лісу кращої якості за тих же умов. Однак P. radiata не забезпечує таку ж кількість смоли та скипидару, а P. pinaster все ще є найважливішою сосною в Європі для виробництва смоли. Шишки широко продаються для різдвяних прикрас. Галерея Примітки Посилання The Gymnosperm Database
Refugi Àngel Orús

El Refugi Àngel Orús o El Forcau està situat a la vall de L'Aigüeta de Grist, al peu de les Agulles del Forcau, a 2.148 m d'altitud. És un refugi de muntanya guardat tot l'any amb 98 places en habitacions amb dutxa i bany. Disposa d'aigua corrent, dutxes i lavabos, aigua calenta, servei de bar i menjador, mantes, farmaciola, armariets, calcer de descans i aula polivalent. També ofereix telèfon i sistema de telecomunicacions per a socors. És titularitat de la Federació Aragonesa de Muntanyisme i al llarg del 1999 i el 2000 ha estat remodelat completament. Activitats És punt de partida per a molts excursionistes, per a practicar el senderisme pel GR 11, travesses a Chistau, Estós i la Bal, travessa dels tres refugis (Estós-Biadós-Àngel Orús), ascensions al Pocets/Llardana, Forqueta, Tucón Royo, Espadas, Grist/Bagüeñolas, Es Corbets, així com nombrosos itineraris d'esquí de Muntanya. Referències
Refugio Ángel Orús

El refugio Ángel Orús o El Forcau está situado en el valle del Aigüeta de Eriste (Huesca, Aragón, España), al pie de las Agujas del Forcau, a 2.148 m de altitud.​ Administrativamente está situado dentro del término municipal de Sahún, en la comarca de la Ribagorza, en la provincia de Huesca en la comunidad autónoma de Aragón. Descripción Es un refugio de montaña guardado todo el año, con 98 plazas en habitaciones con ducha y baño. Dispone de agua corriente, duchas y lavabos, agua caliente, servicio de bar y comedor, mantas, botiquín, armarios, calzado de descanso y aula polivalente. También ofrece teléfono y sistema de telecomunicaciones para socorros.​ Es titularidad de la Federación Aragonesa de Montañismo y a lo largo de 1999 y 2000 ha sido remodelado completamente.​ Actividades Es punto de partida para muchos excursionistas, para practicar el senderismo por el GR 11, travesía a Chistau, Estós y la Bal, travesía de los tres refugios (Estós-Biadós-Ángel Orús), ascensiones al Posets/Llardana, Tenedor, Tucón Royo, Espadas, Eriste/Bagüeñolas, Es Corbets, así como numerosos itinerarios de esquí de Montaña.​ Véase también Refugios del Pirineo aragonés Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Refugio Ángel Orús.
Torre de Santa María de Ateca

La torre de Santa María de Ateca es una torre de estilo mudéjar aragonés situada en el municipio de Ateca (Zaragoza, España). La base es de planta cuadrangular y tiene dos cuerpos bien diferenciados.​​ El cuerpo inferior de la torre, tiene estructura de alminar almohade con torre y contra-torre y según algunos autores, podría ser una auténtica torre almohade de finales del siglo XI perteneciente a la mezquita preexistente, otros autores opinan que es una torre mudéjar del siglo XIII. La peculiaridad de la construcción, es que a diferencia de otras torres en las que existe un machón central sobre el que se asienta la escalera, en esta torre, como en los alminares almohades, existe una torre interior contenida dentro de la que vemos decorada y que se unen mediante las escaleras que están cubiertas por bóvedas de medio cañón y crucería simple. La torre interior es una sucesión de cuatro estancias superpuestas cubiertas por bóvedas de distinta configuración. En la torre exterior, los vanos del cuerpo inferior son uno aquillado y otro rebajado. La decoración presenta bandas superpuestas de arcos de herradura apuntados, aspas inscritas en cuadrados, espigas, esquinillas y arcos apuntados entrecruzados, todo ello combinado con ataifores y columnillas de cerámica de color verde y miel muy característicos.​ Durante la reciente restauración, en la parte oculta de la torre, se han encontrado ataifores originales con decoraciones propias de la época califal, lo que apoya la tesis de que se trata de una auténtica torre almohade del siglo XI perteneciente a la mezquita preexistente. Inicialmente esta torre estuvo exenta de la iglesia quedando unida a la misma en las obras de ampliación del siglo XVI. El cuerpo superior es un añadido barroco que se hizo para sustituir el antiguo cuerpo de campanas que, según hipótesis, podría haber sido similar al de la torre de la Iglesia de San Miguel Arcángel (Belmonte de Gracián).​ Todo el conjunto fue declarado Bien de Interés Cultural en la categoría de Monumento por Real Decreto el 12 de enero de 1983.​ Véase también Iglesia de Santa Maria (Ateca) Iglesia de San Miguel Arcángel (Belmonte de Gracián) Referencias Enlaces de interés Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre de Santa María de Ateca. Las Campanas de Santa María de Ateca Detalle de la restauración Aragón mudéjar folleto turístico Turismo de Ateca Ministerio de Educación y Cultura Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre de Santa María de Ateca.
Clock Tower of Ateca

The Clock Tower of Ateca is a structure in Ateca, Spain. A leaning tower of Mudejar style, it was built in 1560 on an ancient medieval tower of the castle of Ateca. The work was carried out by the masters Domingo and the Morisco Ameçot, a resident of Calatayud. On an old tower of the castle of Ateca, the bell tower was built, with Renaissance decoration and Mudéjar tradition. Description It was built in 1560 by the master Domingo and the Morisco Ameçot and was carried out, specifically, to place a clock that was going to regulate the life of the town from that moment, probably following the Zaragoza influence of the Torre Nueva, that had the same purpose. The clock was installed in the year 1561 and was built in Zaragoza by Johan Escalante. The Mudéjar tradition tower consists of two bodies crowned with an octagonal top. The lower body was built on a tower of the castle of Ateca and is built in mortar or plaster mortar, and presents the smooth walls. It is delimited by a cornice of brick of powerful flight. The upper body is built of brick and is also square but smaller; it is divided into two floors, the lower one contains the clock on one of its sides, and the other three have double blind semicircular windows. The octagonal top has eyelets on all sides, and from there the transition is made to the spire that covers the structure. Legal protection By order of September 6, 2002, published in the BOA of September 30, 2002 of the Department of Culture and Tourism, it is declared Bien Catalogado of the Aragonese Cultural Heritage. External links City Council of Ateca: The Clock Tower Aragón Mudejar: clock tower (Ateca) Tourism of Zaragoza: Mudejar Heritage Archived 2017-10-27 at the Wayback Machine The bells of the clock tower of Ateca Sources The information in this article is based on that in its Spanish equivalent.
Torre del Reloj (Ateca)

La torre del reloj de Ateca es una torre inclinada civil de estilo mudéjar construida en 1560. Está construida sobre un antiguo torreón medieval del castillo de Ateca. La obra fue realizada por los maestros Domingo y el morisco Ameçot, vecino de Calatayud. Sobre un antiguo torreón del castillo de Ateca, se construyó el cuerpo de campanas, con decoración renacentista y de tradición mudéjar. Descripción Fue construida en el año 1560 por el maestro Domingo y el morisco Ameçot y se llevó a cabo, específicamente, para asentar el reloj que iba a regular la vida del pueblo a partir de ese momento, siguiendo probablemente la influencia zaragozana de la Torre Nueva, que tenía el mismo fin. Fue en 1561 cuando se dispuso el reloj, encargado en Zaragoza a Johan Escalante. La torre de tradición mudéjar consta de dos cuerpos y remate octogonal. El cuerpo inferior se construyó, sobre un torreón del castillo, en argamasa o mortero de yeso, y presenta los paramentos lisos. Está delimitado por una cornisa de ladrillo de potente vuelo. El cuerpo superior de ladrillo es también de planta cuadrada pero de menores dimensiones; se organiza en dos pisos, el inferior contiene en una de sus caras el reloj, el resto están articulados mediante la disposición de vanos cegados de medio punto doblados. Sobre este existe un pequeño cuerpo de planta octogonal , con óculos en todas sus caras, que hace de transición al chapitel que cubre la estructura. Catalogación Por orden de 6 de septiembre de 2002, publicada en el BOA de 30 de septiembre de 2002 del Departamento de Cultura y Turismo, se declara Bien Catalogado del Patrimonio Cultural Aragonés. Referencias Este artículo incluye contenido derivado de una disposición relativa al proceso de protección, incoación o declaración de un bien cultural o natural publicada en el Boletín Oficial de Aragón n.º 116 (texto), el cual está libre de restricciones conocidas en virtud del derecho de autor de conformidad con lo dispuesto en el artículo 13 de la Ley de Propiedad Intelectual española. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre del Reloj. Ayuntamiento de Ateca: La torre del Reloj Aragón mudéjar: torre del reloj (Ateca) Turismo de Zaragoza: Patrimonio mudéjar Archivado el 27 de octubre de 2017 en Wayback Machine. Las campanas de la torre del reloj de Ateca
Tour de l'horloge (Ateca)

La tour de l'horloge d'Ateca est une tour penchée civile de style mudéjar construite en 1560. Elle est construite sur une ancienne tour médiévale du château d'Ateca. Ateca est une commune d’Espagne, dans la province de Saragosse, communauté autonome d'Aragon comarque de Comunidad de Calatayud. L'édification a été réalisée par le Maestro Domingo et le maure Ameçot, voisin de Calatayud. Le corps des cloches a été construit sur une ancienne tourelle du château d'Ateca, avec une décoration de la Renaissance et de la tradition mudéjar. Ateca est une commune d’Espagne, dans la province de Saragosse, communauté autonome d'Aragon comarque de Comunidad de Calatayud. Description Elle a été construite en 1560 par Maestro Domingo et le morisque Ameçot et réalisée spécialement pour accueillir l'horloge qui réglementerait la vie des gens de cette époque, probablement à la suite de l'influence de la Torre Nueva de Saragosse, qui avait le même but. L'horloge a été installée l'année 1561. La tour de la tradition mudéjare est composée de deux corps et d'un plan octogonal. Le corps inférieur a été construit, sur une tour de château dans le mortier de plâtre ou le mortier, et présente des visages lisses. Il est bordé d'une corniche de briques volantes puissantes. Le corps supérieur en brique, également de plan carré mais de plus petites dimensions, est organisé sur deux étages. Le bas de ce corps supérieur contient sur une de ses faces l'horloge, le reste s'articule par la disposition des fenêtres semi-courbées aveuglées. Il y a un petit corps octogonal, avec des lunettes sur toutes ses faces, qui transforme la flèche qui recouvre la structure. Protection juridique Par arrêté du 6 septembre 2002, publié au B.O.A. du 30 septembre 2002 du Département de la Culture et du Tourisme, il est déclaré Bien Catalogado du patrimoine culturel aragonais. Liens externes Ayuntamiento de Ateca: La torre del Reloj Aragón mudéjar: torre del reloj (Ateca) Turismo de Zaragoza: Patrimonio mudéjar Las campanas de la torre del reloj de Ateca Notes et références (es) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en espagnol intitulé « Torre del Reloj (Ateca) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Biens d’intérêt culturel en Espagne Portail de l’Aragon Portail de l’Espagne
Královský kolegiátní kostel Božího hrobu (Calatayud)

Královský kolegiátní kostel Božího hrobu, se nachází v Calatayudu. Jde o nejstarší kostel kanovnického řádu Božího hrobu ve Španělsku, který je papežskou bazilikou minor a hlavním (mateřským) kostelem rytířského Řádu Božího hrobu ve Španělsku. Ve své struktuře je kopií baziliky Božího hrobu v Jeruzalémě. Historie První kostel Božího hrobu v Calatayudu začal stavět barcelonský hrabě a vládce Aragonska Ramon Berenguer IV. roku 1156. Roku 1249 započala přestavba kostela v tzv. mudéjarském stylu. U kostela se nacházejí zbytky křížové chodby, která byla součástí původní komendy křižovnického řádu. Kostel byl výrazně barokně přestavěn v letech 1605–1613 podle projektu a pod vedením architekta Gaspara de Villaverde. Dne 9. listopadu 2020 byl calatayudské kolegiátě udělen titul papežské baziliky minor. Fotogalerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Královský kolegiátní kostel Božího hrobu na Wikimedia Commons kostel na stránkách aragonmudejar.com kostel na stránkách města Calatayud