Kasteel van Fayrac

Kasteel Fayrac is een Franse residentie uit de late middeleeuwen met latere uitbreidingen, gebouwd aan de oevers van de Dordogne, in de gemeente Castelnaud-la-Chapelle, in het departement Dordogne, in de regio Nouvelle-Aquitaine. Bouw Het Château de Fayrac (ook bekend als Feyrac, Afayrac of Affeyrac) werd in de 14e en 15e eeuw gebouwd op een kleine heuvel. Drie vleugels omringen een hoge binnenplaats, die aan de open zijde wordt beschermd door een muur. Aan de rivierzijde geven twee massieve torens de structuur het uiterlijk van een middeleeuwse verdedigingsstructuur. De andere twee vleugels met hun grote ramen en kantelende torens tonen de stijl van de renaissance. Geschiedenis Fayrac was in de 13e eeuw een bescheiden, versterkt huis, waarvan alleen de gewelfde kelder en de ronde toren nog in het huidige kasteel te vinden zijn. In de 14e eeuw behoorde het toe aan de familie De Caumont, heren van Castelnaud. In 1342 schonk Raoul de Caumont, broer van Bertrand de Caumont, het kasteel als bruidsschat aan zijn dochter. Tijdens de Honderdjarige Oorlog werd het als buitenpost van het Engelsgezinde kasteel van Castelnaud gebruikt om het kasteel van Beynac aan de overkant van de rivier te observeren. Na de oorlog kwam het kasteel in 1459 in het bezit van Léonard de Prouhet, doordat die trouwde met de erfgename. In de 15e eeuw kwam er een poortgebouw met een ophaalbrug, die toegang geeft tot de binnenplaats. Omstreeks 1430 werden het poortgebouw en het kasteel verfraaid en kwam er een woning in Italiaanse renaissancestijl bij. Erfgename Gabrielle du Puy trouwde met Jean de Blancher, die enkele landgoederen in de Périgord verwierf. Zijn broer Pierre de Blancher werd adviseur van het hof van Bordeaux. Tijdens de Hugenotenoorlogen was het Château de Fayrac een protestants bolwerk. Jean vocht aan protestantse zijde, maar de katholiek gebleven Pierre werd in de nacht van 16 september 1580 door protestanten gedood. Na de bestorming van de versterkte stad Domme in 1588 kreeg Jean de Blancher het commando over de stad. Zijn zoon Pierre volgde hem omstreeks 1591 op. Begin 18e eeuw was opnieuw een Jean de Blancher heer van Feyrac. In 1789, aan het begin van de Franse Revolutie, werd het kasteel onteigend als nationaal bezit en verkocht aan de advocaat Gayraud uit Sarlat, die zich door speculatie met assignaten had verrijkt en het kasteel had hersteld. In de 19e eeuw werd een van de donjons als replica herbouwd. Het kasteel werd in de eerste decennia van de 20e eeuw bewoond door de componist baron Fernand de La Tombelle en zijn vrouw Henriette Delacoux de Marivault, bekend als de schrijfster Camille Bruno. La Tombelle had het kasteel geërfd (zijn moeder Louise Gueyraud was er geboren) en liet het restaureren. Het kasteel staat sinds 31 maart 1928, een klein half jaar voor zijn dood, op de monumentenlijst. De uitgebreide muziekbibliotheek van La Tombelle bevindt zich nog steeds in een van de torenruimtes, evenals zijn vleugelpiano van Érard Frères. André Malraux verbleef in het kasteel toen hij zich in de Tweede Wereldoorlog aansloot bij de Résistance na de arrestatie van zijn broers in 1944. In de 21e eeuw is het kasteel van Fayrac, samen met die van Beynac en Marqueyssac en de andere kastelen van Castelnaud-la-Chapelle : Castelnaud, Lacoste en Les Milandes, onderdeel van de toeristische "Vallée des six châteaux" ("Vallei van de zes kastelen") in dit gedeelte van de Dordogne, maar als particulier bezit van de Texaanse familie Newell is het niet publiek toegankelijk. Literatuur Jacques Gardelles, Jean Secret, Max Pons, Le guide des châteaux de France : Dordogne, Hermé, Paris, 1985, pp. 48-49. Jacques Lagrange, Dominique Audrerie, Pierre Pommarède, Le Périgord des Mille et Un châteaux, Pilote 24 édition, Périgueux, 2005, pp. 211-212 Guy Penaud, Dictionnaire des châteaux du Périgord, Éd. Sud Ouest, 1996, p. 110 Alberte Sadouillet-Perrin, Châteaux en Périgord noir, Pierre Fanlac, Périgueux, 1980, pp. 65-71 Externe link (fr) Château de Fayrac, Patrimoine architectural (Mérimée)