NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castell de Langoiran

El Château de Langoiran és un castell feudal a la comuna de Langoiran al departament de Gironde, França. Ha estat classificat com Monument historique (Monument històric) des del 19 de maig de 1892. Història Els senyors de Langoiran van mantenir la seva fidelitat al Rei-Duc, com l'única excepció, Bérard d'Albret qui va haver de combatre per al rei de França al final de la seva vida. El castell de Langoiran va ser propietat de les més il·lustres famílies del Sud-Oest de França. Els Escoussans foren els constructors de l'actual castell (segle XII al segle XIV). El castell va pertànyer a la família Albret a la segona part del segle xiv. Els Montferrand en foren els propietaris del final del segle xiv a principis del segle xvi. Hi hagué un període curt com a possessió real, i després fou de la família d'Armagnac. Els senyorius de Langoiran arruïnats per unes guerres infructuoses es veuen obligats a vendre terres i castell a una família de Bordeus els Arnoul, burgesos ennoblits. Aquest esdeveniment il·lustra la mescla social de la societat en aquesta època. L'any 1649, durant la Fronde (aixecament contra el cardenal Mazarino durant la minoria d'edat del rei Lluís XIV de França, 1648-1652) el castell de Langoiran, està a les mans de la família Daffis. L'hereu resulta ser el President del Parlament de Bordeus, partidari dels frondeurs contra el cardenal Mazarino. El duc d'Epernon governador de la Guyenne, s'apodera del castell de Langoiran, ho incendia i fa esclatar la torre. A partir de 1972 el castell fou restaurat per l'associació Les Amis du château de Langoiran. Arquitectura Torre del segle xiv. La més important de la regió pel seu diàmetre i per l'amplària dels seus murs. Per la seva massa i per les seves defenses constitueix la part més important del castell. La torre domina la vall del Garona (més de 80 metres) i des d'allà es pot admirar el panorama sobre un radi de 50 km. Torre d'angle (s.XVI- s.XVII) construïda toscament en una època de dificultats, té troneres per a les armes de foc. Referències Bibliografia Michel Garaud, Langoiran ancienne baronnie de l'Entre-deux-Mers, Édition Imprimerie biblique, Portets, 1990 ISBN 2-85964-108-4 Michelle Gaborit, Des hystoires et des couleurs, peintures murales en Aquitaine, Éditions Confluences, Bordeaux, 2002 ISBN 2-914240-14-7 Charles Laurent Salch, Dictionnaire des châteaux et des fortifications du Moyen Âge en France, Éditions Publitotal, Strasbourg, 1979 ISBN 2-86535-070-3 Enllaços externs web oficial del castell de Langoiran
Burg Langoiran

Die Burg Langoiran (französisch Château de Langoiran) ist die Ruine einer Höhenburg in der Gemeinde Langoiran rund 25 Kilometer südlich der Stadt Bordeaux im französischen Département Gironde. Sie ist seit Mai 1892 als Monument historique klassifiziert. Geschichte Obwohl Burg und Burgherren bereits im 11. Jahrhundert erstmals urkundlich erwähnt wurden, stammen die ältesten erhaltenen Teile aus dem 13. Jahrhundert. Die neuesten Teile stammen vom Ende der Renaissance. Das Lehen von Langoiran gehörte jahrhundertelang zu den bekanntesten und mächtigsten des Herzogtums Aquitanien und war darum oft in die Auseinandersetzungen zwischen englischen und französischen Königen verwickelt. Da dieses Herzogtum nicht zu England gehörte, sondern persönlicher Besitz der englischen Könige war, nannten sich die Herrscher auf dem Thron Wilhelms des Eroberers ab Heinrich II. König von England und Herzog von Aquitanien. Die Herzöge von Langoiran fochten immer auf der Seite des englischen Königs, nur Berard d’Albret war am Ende seines Lebens, 1370 nach der Schlacht von Eymet, gezwungen, für Frankreichs König zu kämpfen. Im Laufe der Zeit kam die Burg in den Besitz der berühmtesten Geschlechter Südfrankreichs: Die Escoussan errichteten die heutige Anlage vom 13. bis zum 14. Jahrhundert, die Albret besaßen es in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts, die Montferrand vom Ende des 14. bis zum Beginn des 17. Jahrhunderts. Im Herbst 1650 zerstörten Truppen unter dem Kommando von Bernard de Nogaret de La Valette d’Épernon die Burg, da der Besitzer, der Parlamentspräsidenten von Bordeaux Guillaume d’Affis, Anhänger der Fronde war. Architektur Der Bergfried aus dem 14. Jahrhundert hat sowohl die dicksten Mauern als auch den größten Durchmesser aller Bergfriede in Südfrankreich. Seine Wuchtigkeit und Wehrhaftigkeit machen ihn zum wichtigsten Teil der Burgruine (80 Meter über dem Tal der Garonne), man kann bis zu 50 km weit sehen. Weblinks Burg Langoiran als Monument historique in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französischer Text) Website der Burg Langoiran (englisch und französisch) Einzelnachweise
Château de Langoiran

The Château de Langoiran is located in the district of Bordeaux in Gironde, in Langoiran, Aquitaine, France. The "donjon" of the castle (fortified central tower) is one of the largest in France. It overlooks the Garonne Valley and offers a good view for visitors. It has been listed as a French Monument Historique since May 1892. History This castle was built in the 13th century by the Escoussans family, one of the most famous families of Gascony. The castle of Langoiran was owned successively by the families of Escoussans, Albret (from 1345 to 1378), and Montferrand (from 1378 to 1590). Bertrand III de Montferrand was Soudan de la Trau. He married Isabelle de Preissac, daughter of Arnaud de Preissac, Soudan de La Trau, (member of the Order of the Garter) and Marguerite of Stratton (daughter of John of Stratton). After being ruined by multiple unsuccessful wars, the owners were forced to sell their land and the castle to a gentry family from Bordeaux: the Arnoulds. The castle of Langoiran and its seignory were mentioned as early as the 11th century. The older parts of the remaining castle date from the 13th century and the Renaissance. The seignory of Langoiran was one of the most famous and powerful of the Duchy of Aquitaine. For centuries, it had been involved in quarrels between the kings of France and England, both hoping to obtain its accession. When the Duchy of Aquitaine belonged to the English kings and not to the Kingdom, the successors of Henry II Plantagenet were called "Kings of England and Aquitaine". The Lords of Langoiran always supported the King-Duke, other than Bérard d'Albret, who had to fight at the end of his life on behalf of the King of France. External links Château de Langoiran website
Castillo de Langoiran

El Château de Langoiran es un castillo feudal en la comuna de Langoiran en el departamento de Gironde, Francia.​ Ha sido clasificado como Monument historique (Monumento histórico) desde 1889.​ Historia Los señores de Langoiran mantuvieron su fidelidad al Rey-Duque, como la única excepción, Bérard d'Albret quien tuvo que combatir para el rey de Francia al final de su vida.​ El castillo de Langoiran fue propiedad de las más ilustres familias del Sur-Oeste de Francia. Les Escoussans constructores del actual castillo del siglo XII al siglo XIV. Los Albret en la segunda parte del siglo XIV. Los Montferrand del final del siglo XIV a principios del siglo XVI.​ Con un periodo corto como posesión real, y luego de la familia d'Armagnac. Los señoríos de Langoiran arruinados por unas guerras infructuosas se ven obligados a vender tierras y castillo a una familia de Burdeos los Arnoul, burgueses ennoblecidos. Este acontecimiento ilustra la mezcla social de la sociedad en esta época.​ En 1649, durante la Fronda (levantamiento contra el cardenal Mazarino durante la minoría de edad del rey Luis XIV de Francia, 1648-1652) el castillo de Langoiran, está entre las manos de la familia Daffis. El heredeto quien resulta ser el presidente del Parlamento de Burdeos, partidario de los frondeurs contra el cardenal Mazarino. El duque d'Epernon governador de la Guyenne, se apodera del castillo de Langoiran, lo incendia y hace estallar la torre.​ Arquitectura Torre del siglo XIV. La más importante de la región por su diámetro y por la anchura de sus muros. Por su masa como sus defensas constituye la parte más importante del castillo. La torre domina el valle del Garona ( más de 80 metros) y desde allí se puede admirar el panorama sobre un radio de 50 km.​ Torre de ángulo (siglo XVI-XVII) construida toscamente en una época de dificultades, tiene troneras para las armas de fuego.​ Referencias Enlaces externos «sitio web oficial del castillo de Langoiran».
Castello di Langoiran

Il castello di Langoiran (in lingua francese château de Langoiran) è situato nel comune di Langoiran nel dipartimento della Gironda (Aquitania) in Francia. Esso si trova sul margine sud-orientale di Bordeaux, 25 km a sud-est della città. Storia Il castello e la signoria di Langoiran sono citati sin dall'XI secolo. Le parti più antiche del castello attuale datano dal XIII secolo mentre la parte più recente alla fine del Rinascimento. La signoria di Langoiran ha rappresentato nel corso dei secoli uno degli elementi più prestigiosi e più potenti del ducato di Aquitania e per tal motivo è stata coinvolta nelle lotte tra i Re d'Inghilterra ed i Re di Francia per il dominio del ducato. È da ricordare che il ducato d'Aquitania era un possedimento personale del re d'Oltre mare (portato in dote da Eleonora d'Aquitania e andata in sposa al re) e non un dominio inglese. I signori di Langoiran prestarono sempre fedeltà al Duca-Re, la sola eccezione fu Bérard d'Albret che alla fine della sua vita dovette combattere per il re di Francia (1377-1379). Il castello passò nelle mani delle più illustri famiglie del Sud-Ovest della Francia: Les Escussans, costruttori dell'attuale castello dal XIII al XIV secolo, gli Albret nella seconda metà del XIV secolo. Rovinati dalle guerre infuttuose i signori di Langoiran furono costretti a vendere terre e castello ad una famiglia bordolese gli Arnoul, borghesi nobilitari. Nel 1649 durante la Fronda, il castello giunse nelle mani della famiglia Daffis. L'erede non era altro che il Presidente del Parlamento di Bordeaux; passato da poco dalla parte dei Frondisti contro il cardinale Mazzarino. Il duca d'Epernon governatore della Guiana, s'impadronì del castello di Langoiran, lo incendiò e fece saltare il mastio. Architettura Un dongione del XIII secolo con camino, è stato modificato e soprelevato nel XVI secolo. La torre d'angolo (XVI-XVII secolo) costruita grossolanamente durante un periodo di difficoltà, possiede delle fortificazioni per le armi da fuoco, belle finestre rinascimentali e parapetto di un cammino di ronda. Il castello nella cultura di massa Nel castello sono state girate alcune riprese della serie televisiva francese La profezia d'Avignone, del 2007. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Langoiran Collegamenti esterni Sito ufficiale del castello di Langoiran, su chateaudelangoiran.com.
Burg Salignac

Die Burg Salignac ist eine Höhenburg inmitten des Périgord noir am Rande der Gemeinde Salignac-Eyvigues in der französischen Region Nouvelle-Aquitaine im Département Dordogne. Das Anwesen ist nicht zu besichtigen. Die Ursprünge der befestigten, im 12. und 13. Jahrhundert erneuerten Burg reichen zurück in das 11. Jahrhundert. Im Hundertjährigen Krieg und in den Religionskriegen spielte die Festung der Herren von Salignac de la Mothe-Fénelon eine wichtige Rolle. Berühmtestes Mitglied der Familie war der Schriftsteller François Fénelon. 1545 ging das Anwesen auf die Familie de Gontaut-Biron über, die im 15. und 17. Jahrhundert die meisten der heutigen Gebäude im Stil der Renaissance errichteten ließ. Die Burg Salignac ist noch heute von einem Wall umgeben. Der zweigeschossige Haupttrakt mit seinem steingedeckten Dach und den Kreuzstockfenstern wird von Rundtürmen mit Kegeldächern und Vierecktürmen flankiert. Als die Burg noch besichtigt werden konnte, war auch das Interieur ein Anziehungspunkt für Besucher, besonders die großen Kamine im Waffensaal und in der großen Halle sowie die Renaissance-Möbel und flämischen Tapisserien. Die Reste einer romanischen Kapelle mit Teilen alter Fresken und die Verliese gehören zu den ältesten Teilen der Burg. Literatur Susanne Böttcher (Hrsg.): Périgord, Dordogne, Limousin (= Michelin. Der Grüne Reiseführer). Travel House Media, München 2006, ISBN 3-8342-8995-7, S. 248. Jean-Luc Aubarbier, Michel Binet: Geliebtes Perigord. Ouest-France, Rennes 1990, ISBN 2-7373-0299-4, S. 21. Weblinks
Château de Salignac

The Château de Salignac is the former castle of the Salignac-Fénelon family in the commune of Salignac-Eyvigues in the Dordogne département of France. It dates from the 11th-15th centuries. It has been classified since 1969 as a monument historique by the French Ministry of Culture. See also List of castles in France References External links Base Mérimée: Château de Salignac, Ministère français de la Culture. (in French)
Kasteel van Salignac

Het kasteel van Salignac is het oude versterkte kasteel van Salignac, uit de twaalfde en zestiende eeuw; het is gelegen in de stad Salignac-Eyvigues, in het Franse departement Dordogne. Het moet niet worden verward met het kasteel van Fénelon dat zich in Sainte-Mondane op de linkeroever van de Dordogne bevindt en dat toebehoorde aan de familie Salignac de la Mothe-Fénelon, de jongere tak van de vorige. Tijdens de Honderdjarige Oorlog werd het kasteel zwaar verwoest, zowel door de Engelsen als door de Fransen. Het was in de zestiende eeuw dat er een grote campagne van herstel en wederopbouw plaatsvond, en het is gedeeltelijk het resultaat hiervan dat we vandaag kunnen zien. Dit kasteel staat sinds 1969 op de monumentenlijst
Castelo de Salignac

O Château de Salignac é o antigo castelo da família Salignac Fénelon, na comuna de Salignac-Eyvigues na Dordogne departamento da França. Ela data dos séculos XII a XVI. Tem sido classificado desde 1969 como monumento histórico pelo Ministério da Cultura francês. Referências http://www.culture.gouv.fr Ligações externas «Ministério da Cultura anúncio de Château de Salignac» (em francês)
Château Margaux

Château Margaux er et fransk vinslot i kommunen Margaux i Médoc regionen i departementet Gironde. Slottets vinmarker ligger på venstre side af Gironde æstuariet og giver druer til en vin, som opnår status af Premier Cru i den officielle klassifikation af Bordeaux vine af 1855. Chateau Margaux består normalt af 75% Cabernet Sauvignon, 20% Merlot, 5% Petit verdot og Cabernet Franc druer og er en af verdens dyreste vine.
Château Margaux

Château Margaux es un viñedo de la región de Burdeos, en Francia y, dentro de ella, pertenece al Médoc. Es uno de los cinco vinos dentro de la categoría de primeros crus en la Clasificación Oficial del Vino de Burdeos de 1855. El château se encuentra en la comuna francesa de Margaux en la región de Médoc, departamento de la Gironda. El viñedo se encuentra sobre terreno de gravas en la orilla izquierda del estuario de la Gironda. Está en la denominación AOC Margaux. La actriz Margaux Hemingway debía su nombre a este vino. En el siglo XIX perteneció al banquero sevillano y aristócrata afrancesado Alejandro María Aguado, protector de Gioachino Rossini.​ Historia La finca se ha ocupado al menos desde el siglo XII, pero solo empezó a producirse vino de manera importante a partir del siglo XVI, con la llegada de la familia Lestonnac. Para el año 1700 la finca abarcaba su extensión actual de 265 hectáreas y las 78 ha dedicadas a vid han permanecido esencialmente sin cambios desde entonces. En el siglo XIX era un vino famoso, mencionado por Thomas Jefferson en su clasificación personal. Su estatus se vio confirmado por la clasificación de 1855. El château en sí de la finca fue completamente reconstruido en 1818 por encargo de Bertrand Douat, marqués de la Colonilla. Dio como resultado un palacio de planta cuadrada con peristilo en estilo palladiano al que se ha llamado el "Versalles de Médoc". En 1879, Frédéric Pillet-Will adquirió el viñedo de château Margaux perteneciente a los herederos del banquero español Alejandro Aguado, marqués de las Marismas del Guadalquivir. Invirtió sumas importantes en la propiedad, pero sus esfuerzos se resintieron por la filoxera. Es entonces cuando se lanza un segundo vino creando el Pavillon rouge de château Margaux. En los años 1970 se vendió al grupo Félix Potin, encabezado por el griego André Mentzelopoulos. A comienzos de los años 1990 se pactó un intercambio de participaciones con la familia Agnelli pero la dirección quedó en manos de la hija de Mentzelopoulos, Corinne. En 2003, Corinne Mentzelopoulos volvió a adquirir la mayor parte de la participación y se convirtió en única propietaria de Château Margaux. Vino Usualmente, el vino Château Margaux se elabora con un 75% de uva cabernet sauvignon, 20% merlot, 3% petit verdot y 2% cabernet franc. Es uno de los vinos más caros del mundo, costando alrededor de 1750 dólares la botella cuando aún está en barrica.​ Se hacen alrededor de 30.000 cajas por año, con la producción dividida entre el famoso Premier Cru y el segundo vino Pavillon Rouge. Una pequeña cantidad de sauvignon blanc se cultiva también para hacer el vino Pavillon Blanc, vendido bajo la denominación de origen genérica Burdeos. La edad media de la vid en Château Margaux es 35 años. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Château Margaux. Sitio oficial de Château Margaux Chateau Margaux en Cellarnotes.net Chāteau Margaux comprar en línea (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Château Margaux

Château Margaux is een van de beroemdste wijngoederen ter wereld. Het ligt in de Bordeaux direct bij het plaatsje Margaux. Château Margaux is geclassificeerd als Premier Grand Cru Classé volgens het classificatiesysteem voor Bordeauxwijn van 1855. Het wijngoed omvat 77 hectare voor rode wijn en 12 hectare voor witte wijn en er wordt ongeveer 75% cabernet sauvignon, 20% merlot en een beetje cabernet franc en petit verdot (5%) en voor de witte wijn Sauvignon blanc aangebouwd. De tweede wijn van het wijngoed heet Pavillon rouge; de witte wijn, Pavillon blanc wordt als de beste witte wijn van de Médoc beschouwd. Sinds 1977 (zie verderop) worden de wijnen van Château Margaux gekenmerkt door intensiteit en diepte. De wijnen zijn weelderig, volromig en fruitig. Op het hoogste niveau combineren deze wijnen harmonie, diepte, finesse en élan. Als absolute topwijnen worden de rode wijnen uit 1899, 1900, 1928, 1929, 1953, 1961, 1978, 1979, 1981, 1982, 1983, 1986, 1990, 1995 en 1996 beschouwd. Recentere topjaren zijn 2000, 2003, 2005, 2009, 2010 en 2015. Margaux 1900 heeft een legendarische status bij wijnliefhebbers. Geschiedenis In 1787 noemde Thomas Jefferson Château Margaux als een van de "vier wijngaarden van eerste kwaliteit". Na de executie van de eigenaar tijdens de Franse Revolutie werd het domein in 1804 gekocht door Bertrand Douat, Markies de la Colonilla. In 1810 werd het door Guy-Louis Combes herbouwd tot het markante kasteel zoals we dat nu kennen, en dat wel het "Versailles van de Médoc" wordt genoemd. Nadat het door verschillende handen was gegaan, kocht de wijnhandelaar Fernand Ginestet in 1925 aandelen in het domein. Gedurende de daarop volgende jaren kocht hij steeds meer aandelen, totdat hij het volledige eigendom in handen had. In 1949 droeg hij het eigendom over aan zijn zoon Pierre Ginestet. Deze was in de jaren zeventig wegens financiële problemen genoodzaakt het kasteel te verkopen aan de Franse groep Félix Potin met aan het hoofd de in Frankrijk woonachtige Griek André Mentzelopoulos. Voordien blokkeerde de Franse regering overigens de verkoop aan het Amerikaanse conglomeraat National Distillers. In de jaren 1950-1976 kon Château Margaux niet voldoen aan de verwachting die aan een Premier cru wordt gesteld. Na de aankoop van het domein in 1977 door de familie Mentzelopoulos kwam aan deze zwakke periode een resoluut einde. Door forse investeringen in de verwaarloosde wijngaard, in de chais (kelder waarin de wijn wordt gemaakt) en door gezond management van zowel vader Mentzelopoulos als diens dochter Corinne Mentzelopoulos, die hem na zijn overlijden opvolgde, maakte het domein in één keer de sprong van zwakste Premier cru naar (vaak) de beste. In 1992 werden Perrier en de Italiaanse familie Agnelli (o.a. eigenaren van Fiat) door een complexe, internationale transactie mede-eigenaren van het château, maar Corinne Mentzelopoulos bleef de leiding houden. De harmonieuze samenwerking duurde 10 jaar, totdat de Agnelli-groep in 2003 besloot hun aandeel in Château Margaux te verkopen. Corinne Mentzelopoulos kocht ze onmiddellijk terug en werd daarmee enig aandeelhouder van het domein. Externe link Officiële website
Château Margaux

Château Margaux é um vinho francês, considerado um dos melhores do mundo e também um dos mais caros. Este exclusivo vinho é fabricado na região de Bordeaux, na França e, dentre os vinhos dessa área, está no grupo dos mais requintados, conhecidos como grand cru premier classé. O proporção das uvas que formam o Château Margaux é, aproximadamente: 75% Cabernet Sauvignon, 20% Merlot, 3% Petit Verdot e 2% Cabernet Franc. Referências Ligações externas «Site oficial» (em francês). Visitado em 7/06/2009 «Sobre o Château Margaux» (em inglês). Visitado em 7/06/2009
Château Margaux

Château Margaux är vinproducent från kommunen Margaux, i Bordeaux, Frankrike. Gården erhöll den förnämsta utmärkelsen 1er cru classé i 1855 års franska vinklassificering och har sedan dess varit ett av världens mest eftertraktade viner. Vingården omfattar totalt 262 hektar, varav 87 hektar klassificerad som Margaux AOC. Odlingarna omfattar 75 % Cabernet Sauvignon, 20 % Merlot, och sammanlagt 2 % Cabernet Franc och Petit Verdot. Dessutom odlas en del stockar Sauvignon blanc för det vita vinet Pavillon Blanc. Gården producerar tre viner: Château Margaux, Grand vin - flaggskeppet. Pavillon Rouge du Château Margaux, andravinet som utgörs av druvor som ratats till förstavinet. Pavillon Blanc du Château Margaux, ett torrt vitt vin Externa länkar Château Margaux officiell hemsida
Monument aux Girondins

Das Monument aux Girondins auf der Place des Quinconces in Bordeaux erinnert an die Abgeordneten der Gironde, die während der Französischen Revolution Opfer des Terrors wurden. Es handelt sich um eine Gedenksäule im Stil des Historismus, die von reich ausgestalteten allegorischen Figurengruppen umgeben ist. Das Denkmal stammt aus den Jahren 1894 bis 1902. Während des Zweiten Weltkriegs wurden die in Metall gegossenen Figurengruppen am Fuß der Säule abmontiert, um eingeschmolzen zu werden. Sie tauchten jedoch nach dem Ende der deutschen Besatzung wieder auf und bilden seit 1983 wieder einen Teil des Denkmals. Seit dem 8. Juli 2004 ist das Girondistendenkmal als Monument historique in die französische Denkmalliste eingetragen. Geschichte Schon 1868 hatte der Architekt Julien Guadet, Großneffe des 1794 hingerichteten Deputierten Marguerite Élie Guadet, ein solches Denkmal angeregt. Das Projekt wurde aber nicht realisiert. Erst 1881 kam es zu einem entsprechenden Gemeinderatsbeschluss für ein Girondistendenkmal. Ein 1888 preisgekröntes Projekt wurde aber ebenfalls nicht verwirklicht, dafür aber jenes, das den zweiten Preis erringen konnte. Es wurde unter dem Motto Gloria victis (Ruhm den Besiegten) eingereicht und stammte von Achille Dumilâtre und dem Architekten Deverin. Da sich gleichzeitig das Projekt eines Monumentalbrunnens von Frédéric-Auguste Bartholdi aus Kostengründen zerschlug – die Fontaine Bartholdi steht heute auf der Place des Terreaux in Lyon – strebte man nun eine Verbindung von Girondistendenkmal und Brunnen an. Diese Kombination kam auch zur Ausführung, jedoch ohne die vorgesehenen acht Statuen von Abgeordneten der Gironde: (Pierre Victurnien Vergniaud, François Buzot, Jérôme Pétion de Villeneuve, Charles Jean Marie Barbaroux, Élie Guadet, Armand Gensonné, Jean-Antoine Grangeneuve und Jean-Baptiste Boyer-Fonfrède). Das Denkmal stellt also eine eigentümliche Kombination eines Monumentalbrunnens (mit allegorischen Darstellungen z. B. der Flüsse Dordogne und Garonne) mit einer 43 m hohen, den politisch Unterlegenen gewidmeten Siegessäule dar, an deren Spitze eine bronzene Statue der Freiheit ihre Ketten bricht. Weblinks Einzelnachweise