NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Marcory de Saint-Marcory

L'église Saint-Marcory est un édifice religieux catholique situé à Saint-Marcory, en France. Localisation L'église Saint-Marcory est située au sud du département français de la Dordogne, sur la commune et dans le village de Saint-Marcory. Historique L'archevêque de Bordeaux Gombaud à l'évêque de Périgueux à la fin de l'année 995, il cite la chapelle Saint-Marcory située dans l'alleu La Vidalie , annexe de l'église de Vielvic, sur un site qui contenait l'ancien fanum dédié à Mercure. Ce sanctuaire a été détruit. Une chapelle a été édifiée au VIIIe siècle. Elle a été détruite pendant les invasions des Vikings aux environs de 1018 quand ils battent Arnaud de Villebois, seigneur de Cognac. La paroisse de Saint-Marcory faisait partie de la châtellenie de Belvès mais dépendait de l'archiprêtré de Capdrot. Au point de vue religieux, c'était une annexe de Fongalop. La collation appartenait à l'archevêque de Bordeaux. En 1351, il y avait 27 feux à Saint-Marcory, soit en comptant 6 individus par feu, 162 personnes. La chapelle détruite est remplacée par une église construite au XIIe siècle. Protection L'église est inscrite au titre des monuments historiques le 25 février 1974. Architecture Galerie de photos Références Annexes Bibliographie « L'église de Saint-Marcory », Cahiers, Groupe Archéologique Mons-Paciarus, no XIII,‎ 2004, p. 49-52 (lire en ligne) Articles connexes Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Bergerac Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des monuments historiques français Portail de la Dordogne
Manoir de la Tour (Sainte-Nathalène)

Situé à 260 m d'altitude en bordure sud du plateau Salignacois, le château de Latour, à 13 km à l'est de Sarlat-la-Canéda, semble avoir en partie résisté aux attaques du temps, du vent et du soleil. Description En effet, du château médiéval, il ne reste que le cachot et les oubliettes. Le corps de logis fût rebâti au XVIe siècle sur la chapelle de la paroisse elle-même du XIVe siècle et la tour d'angle ronde qui domine fièrement l'ensemble est sans doute un vestige plus ancien. Une partie de l'édifice à l'est a cependant été détruite au début du XIXe siècle et les moellons vendus et dispersés. Le site est remarquable et offre une vue panoramique par-dessus la vallée de la Dordogne en direction des collines brunes du département du Lot. Les seigneurs de Latour avaient droit de haute justice sur leurs sujets. Quelques-uns se sont illustrés : Gui de Las Tours (XIe) ; Guillaume de Las Tours (XIIe), troubadour ; Raoul de Las Tours, conseiller de Simon de Montfort et évêque en 1209 ; Gilles de Las Tours, protonotaire du Saint-Siège, frère du vicomte de Turenne (XIVe) ; Pierre de Gérard, chevalier et seigneur Haut-Justicier de La Tour, convoqué aux États généraux de 1789. Les façades et toitures du manoir sont inscrites au titre des monuments historiques par arrêté du 27 mai 1952. La promenade dans le parc du château sur 3 ha est autorisée. Bibliographie Jean-Joseph Escande, Histoire de Sarlat, 1936. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de la Dordogne Portail des châteaux de France Portail de la Dordogne Portail des monuments historiques français
Église Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Saint-Paul-Lizonne

L'église Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Saint-Paul-Lizonne est une église catholique située à Saint-Paul-Lizonne, dans le département français de Dordogne. Historique et description L'église est construite au XIIe siècle. Sa grande nef, ajoutée au XVIIe siècle (vers 1689), est surmontée d'un plafond en lambris de dimensions 11 × 16 m, légèrement voûté sur les bords et peint par Arnaud Paradol entre 1682 et 1689. Il comporte une peinture centrale qui représente le ravissement de saint Paul, la Trinité avec le Christ appuyé sur sa croix, ainsi que la Vierge Marie, des anges et des saints. Les quatre Évangélistes sont représentés de part et d'autre de la peinture centrale, entourés de nuages et d'arabesques. Ce plafond est inspiré de l'œuvre Le Ravissement de saint Paul de Nicolas Poussin. En 2016, le plafond de l'église reçoit le prix Pèlerin des médias, décerné par l'hebdomadaire Pèlerin. Les portraits de saint Pierre et de saint Paul ont également été peints au XVIIe siècle sur les deux portes de la sacristie. Le chœur de l'église est de style roman. Deux chapelles sont situées de part et d'autre de l'autel principal. L'abside est surmontée d'une tour défensive. L'église Saint-Pierre-et-Saint-Paul est d'abord inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du 6 décembre 1948, puis est classée par arrêté du 4 décembre 2018. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des églises de la Dordogne Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Périgueux Liste des monuments historiques protégés en 2018 Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Dordogne Portail des monuments historiques français
Église Saint-Sulpice de Saint-Sulpice-de-Mareuil

L'église Saint-Sulpice-de-Mareuil ou église Translation-des-reliques-de-Saint-Sulpice est un édifice religieux catholique situé dans la commune déléguée de Saint-Sulpice-de-Mareuil dans le département de la Dordogne, en France. Présentation L'église Saint-Sulpice-de-Mareuil, dont la construction commença au XIIe siècle, est dédiée à saint Sulpice, évêque de Bourges. Elle se situe à Saint-Sulpice-de-Mareuil, commune regroupée en 2017 à huit autres avoisinantes sous le nom de Mareuil-en-Périgord. De style roman, elle se caractérise par son porche orné de huit colonnettes avec bandeaux sculptés, sur lesquels sont représentés deux hommes, l'un portant de l'eau l'autre tenant un bâton, ainsi que des anges, des démons, des chevaux, un coq, des griffons et des hypogriffes. Le portail est à trois voussures, seul l'extrados en est sculpté. Le clocher carré à arcades est soutenu par quatre piliers à chapiteaux romans décorés de personnages, d'animaux et d'entrelacs. Il repose sur une voûte hexagonale. A l'intérieur de l'église se trouve un chœur roman à colonnettes, auquel a été ajouté une chapelle latérale. La nef accueille notamment un monument aux morts de la commune et un tableau représentant l'évêque saint Sulpice bénissant des enfants. L'évêque est aussi représenté dans un vitrail de Jean Besseyrias surplombant l'autel du chœur. A l'extérieur, on trouve en face de l'église se trouve une croix de mission des années 1880 ainsi qu'un cimetière directement adjacent. L'église est inscrite à l'inventaire des Monuments historiques depuis le 24 juin 1948. Voir aussi Articles connexes Dordogne (département) Périgord Liste des anciennes communes de la Dordogne Liste des églises de la Dordogne Références Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Dordogne Portail des monuments historiques français
Castillo de Paluel

El Castillo de Paluel es un edificio del siglo XV ubicado en Saint-Vincent-le-Paluel, en el Périgord Noir, en el sureste del departamento de Dordoña. Situada en un promontorio sobre el arroyo Énéa, a dos kilómetros aguas abajo de la población, está inscrita en el Inventario Suplementario de Monumentos Históricos desde 1927. Fue incendiado en junio de 1944 por la división SS Das Reich que regresaba de Oradour-sur-Glane. Mientras se prepara para escalar hacia el frente de Normandía, se encuentra con un combatiente de la resistencia armada en la parte inferior del castillo y lo derriba. Una estela en la parte inferior del castillo conmemora este evento. En ruinas, nunca fue restaurado y luego la vegetación se hizo cargo.​​​​ Referencias
Zamek Paluel

Zamek Paluel (fr. Château Le Paluel) – francuski zamek z XV wieku w Nowej Akwitanii w miejscowości Saint-Vincent-le-Paluel. Opis Zamek zbudowany został w XV wieku na miejscu wcześniejszej budowli pochodzącej z XIII wieku. Był zamieszkany aż do XX wieku. W listopadzie 1927 został sklasyfikowany jako monument historique. W czerwcu 1944, w czasie inwazji alianckiej we Francji został spalony przez wojska niemieckie i popadł w ruinę. Obiekt stanowi własność prywatną. W 2010 nowy właściciel przeprowadził prace porządkowe wokół zamku. Zamek składa się z korpusu głównego, flankowanego przez dwie narożne wieże. Pośrodku znajduje się natomiast trzecia wieża z klatką schodową. Z tyłu korpusu głównego znajduje się średniowieczny donżon. Zarówno wieże, jak i korpus zwieńczone są machikułami z blankowaniem. W donżonie zachowały się drewniane stropy wypełnione polepą. Zamek otoczony jest murem obronnym. W 1968 na zamku kręcone były sceny do filmu Człowiek z tatuażem z udziałem Jeana Gabina oraz Louisa de Funèsa. Przypisy
Chapelle des Pénitents bleus (Sarlat-la-Canéda)

La chapelle des Pénitents bleus ou chapelle Saint-Benoît est une chapelle catholique située à Sarlat-la-Canéda, en France. Localisation La chapelle est située à Sarlat-la-Canéda, dans le département français de Dordogne. Historique On possède peu d'informations sur l'origine de cette chapelle situé au sud de la salle capitulaire, dans l'angle sud-est du cloître. Elle peut dater de la fin du XIIe siècle et servait de chapelle des frères convers de l'abbaye bénédictine qui a précédé la création de l'évêché de Sarlat. Elle a été fortement tourmentée au XVIe siècle comme les Chroniques de Jean Tarde le montrent. La chapelle a dû être pratiquement reconstruite au XVIIe siècle sur ce qui restait des murs. Elle a alors servi aux pénitents bleus. En 1639, Louis de Salignac, évêque de Sarlat, a été inhumé « dans Saint-Benoît » car il était confrère des pénitents bleus. Elle a fait partie du cadre de la cathédrale et forme l'un des côtés de la cour des Chanoines. Elle appartient aux anciens bâtiments du monastère. La chapelle a été restaurée en 1968 par Yves-Marie Froidevaux, architecte en chef des Monuments Historiques. L'édifice est classé au titre des monuments historiques le 14 mars 1944. Description La chapelle a un plan très simple. C'est un rectangle de 21 m de long et 6 m de large. Les murs ont une épaisseur 1,2 m. Cinéma En 2023, des scènes ont été tournées dans la chapelle pour la série télévisée de Christopher Thompson Fortune de France. Références Annexes Bibliographie Jean Secret, La chapelle Saint-Benoît de Sarlat, dans Congrès archéologique de France. 187e session. Périgord noir. 1979, Société française d'archéologie, 1982, p. 9-11 Articles connexes Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Sarlat-la-Canéda Liens externes Ressources relatives à la religion : Clochers de France Observatoire du patrimoine religieux Ressource relative à l'architecture : Mérimée Visites en Aquitaine : Chapelle des Pénitents Bleus ou chapelle Saint-Benoît de Sarlat Portail des monuments historiques français Portail de la Dordogne Portail de l’architecture chrétienne
Kapel van de Blauwe Penitenten

De Kapel van de Blauwe Penitenten (Chapelle des Pénitents bleus) staat in de Franse gemeente Sarlat-la-Canéda in het departement Dordogne. De kapel dateert waarschijnlijk uit de 12e eeuw maar is in de 16e eeuw verbouwd. Oorspronkelijk behoorde de kapel tot het naastgelegen klooster.
Sint-Mariakerk (Sarlat)

De Sint-Mariakerk (Frans: Église Sainte-Marie) is een voormalige kerk in het stadscentrum van Sarlat (gemeente Sarlat-la-Canéda). Sinds 2001 is er een overdekte markt gevestigd. De bouw van de kerk is begonnen in 1368 maar ze werd pas in 1507 ingewijd. De gotische kerk werd tijdens de Franse Revolutie in beslag genomen en onttrokken aan de eredienst in 1794. Het gebouw werd in loten verdeeld en aan particulieren verkocht. Er waren er onder andere een bakkerij, een salpeterfabriek, een steenkoolopslagplaats, een postkantoor en een dispensarium gevestigd. De kerk werd beschermd als historisch monument in 1905. In 2001 werd het gebouw opengesteld als overdekte markt, na een renovatie door architect Jean Nouvel. Deze markt telt een vloeroppervlak van 400 m² en er worden streekproducten verkocht. In de voormalige klokkentoren werd een panoramische lift geïnstalleerd. In het portiek van de kerk werden twee metalen deuren van 15 meter hoog en met een gewicht van 11 ton geplaatst.
Igreja de Santa Maria de Sarlat

Na Igreja de Santa Maria de Sarlat (em francês: Église Sainte-Marie de Sarlat') É uma igreja gótica localizada em Sarlat-la-Canéda, no departamento francês de Dordogne, na região da Nova Aquitânia. A igreja foi classificada como monumento histórico a 12 de outubro de 1905. Em 2001, o arquiteto Jean Nouvel renovou a igreja, transformando-a num mercado coberto de 400 m² com dois mezaninos de 31 m² que podem ser convertidos num espaço cultural. Referências
Santa Maria de Sarlat

Sankta Marias kyrka är en gotisk kyrka, belägen i Sarlat-la-Canéda i departementet Dordogne i regionen Nouvelle-Aquitaine i sydvästra Frankrike. Kyrkan klassades som ett historiskt monument den 12 oktober 1905 År 2001 renoverade arkitekten Jean Nouvel kyrkan och omvandlade den till en 400 m² stor täckt marknad med två 31 m² stora entresolplan som kunde omvandlas till ett kulturellt utrymme. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Santa Maria de Sarlat.
Церква Святої Марії Сарлатської

Церква Святої Марії Сарлатської (фр. Église Sainte-Marie de Sarlat) — готична церква, розташована в Сарла-ла-Канеда, у французькому департаменті Дордонь, у регіоні Нова Аквітанія. Історія Церкву було внесено до списку історичних пам'яток 12 жовтня 1905 року. У 2001 році архітектор Жан Нувель відремонтував церкву, перетворивши її на критий ринок площею 400 м² з двома мезонінами площею 31 м², які можна було б переобладнати на культурний простір. Галерея Примітки Посилання
Manoir de Gisson

Het Manoir de Gisson is een gebouw in het centrum van het historische centrum van Sarlat in de Dordogne, het is sinds 2011 toegankelijk als museum. Exterieur Het manoir bestaat uit twee bouwdelen van verschillende architectuur uit de 16e eeuw, ze zijn verbonden door een 13e-eeuwse zeskantige traptoren die is gedekt met zware leistenen platen. Oorspronkelijk bevatte het manoir 15 vertrekken, het rechterbouwdeel en de toren zijn nu (2011) toegankelijk als museum, in het rechter bouwdeel is een hotel. De toegang van de toren is origineel met aan de bovenzijde een korfboog ondersteund door kolommen en een fries versierd met florale motieven. Aan de voorzijde is een balkonterras op twee niveaus voorzien van een gietijzeren hekwerk. Het balkon biedt uitzicht op het plein van de historische Ganzenmarkt. Het gebouw is geklasseerd als historisch monument en is gelegen in het beschermde gebied van de middeleeuwse stad. Interieur Het interieur is ingericht in de stijl van de 17e-eeuwse bourgeoise van met name de familie Gisson. In de kelder bevindt zich een verzameling rariteiten, dit soort collecties was in die tijd erg gebruikelijk. Wie wilde tonen veel gereisd te hebben bracht allerlei bijzondere voorwerpen mee voor een verzameling. Ook zijn hier objecten te zien die de kijker voor de gek moesten houden zoals de hoorn van een Narwal die werd gepresenteerd als de hoorn van de eenhoorn. Ook zijn er gekrompen menselijk schedels voorzien van recepten om ze zo te prepareren. De bovenste verdiepingen geven een beeld van het leven in het huis van de familie Gisson, deze voorname familie voerden meerdere titels zoals: notaire royal, avocat, consul de la Ville, capitaine de dragons, chevalier de l’ordre royal de Saint-Louis. De kamers zijn ingericht met meubilair uit de 17e eeuw en ook de parket, de betegelde vloeren en de lambrisering geven een duidelijk beeld van die tijd. De grote salon heeft meerdere keren gediend als achtergrond voor filmopnames. Het boudoir was de kamer voor de vrouw des huizes om te handwerken en gasten te ontvangen. De keuken, de rookkamer, het kantoor en het bediendevertrek zijn eveneens in stijl ingericht. Galerij
Hôtel de Maleville

Het Hôtel de Maleville of Hôtel de Vienne is een stadspaleis in de Franse stad Sarlat-la-Canéda. Drie afzonderlijke gebouwen werden in het midden van de 16e eeuw samengevoegd en verbouwd tot stadspaleis. Het behoorde toe aan Jean de Vienne, surintendant des Finances van de Franse koning Hendrik IV. Later kwam het in het bezit van de familie De Maleville. Het centrale deel is erg hoog en smal en heeft daardoor het uitzicht van een toren. Hier bevindt zich de ingangspoort met bovenaan medaillons met de beeltenis van koning Hendrik IV en een vrouwenportret. De rechtergevel is bekroond met een puntgevel en geeft uit op de place de la Liberté. Het Hôtel de Maleville werd beschermd als historisch monument in 1889.
Готель «Де В'єнн» (Сарла-ла-Канеда)

Готель «Де В'єнн» (Сарла)— Його назва, Hôtel de Vienne, походить від одного з його власників, Жана де В'єнна, генерального контролера фінансів за Генріха IV; він не був його початковим будівником. Розташування Готель розташований на площі Люсьєн-де-Мальвіль, у Сарла-ла-Канеда, у департаменті Дордонь регіону Нова Аквітанія. Історія Hôtel de Vienne або Hôtel de Maleville був класифікований як історичний пам'ятник у 1889 році. Примітки Посилання [1] (фр.)
Hôtel Plamon

Het Hôtel Plamon is een middeleeuws stadspaleis in de Franse stad Sarlat-la-Canéda. Het paleis werd gebouwd in de 14e eeuw en bestaat uit drie vleugels in een U-vorm rond een centraal binnenplein. De voorgevel bevat elementen uit verschillende bouwperiodes: het gelijkvloers en de eerste verdieping (14e eeuw), tweede verdieping (15e eeuw) en een vierkanten toren met een monumentale toegangspoort (17e eeuw). Het stadspaleis behoorde tot de 17e eeuw toe aan de familie Plamon, een handelaarsfamilie die in de adelstand werd verheven. Het Hôtel Plamon werd beschermd als historisch monument in 1889.
Готель «Пламон» (Сарла-ла-Канеда)

Готель Plamon (Сарла-ла-Канеда)— Готель «Пламон», також відомий як будинок консулів або готель «Тапіноа де Бетон», розташований у місті Сарла-ла-Канеда, Франція. Розташування Готель розташований за адресами: вулиця де Консулс, 6, 8 та 10, у місті Сарла-ла-Канеда, у французькому департаменті Дордонь. Історія Готель Пламон названий на честь однієї з родин, які володіли особняком. Однак першим власником Пламона був нотаріус Гійом Пламон, який придбав його в 1473 році. Готель Пламон був внесений до списку історичних пам'яток у 1889 році. Примітки Посилання [1] (фр.)
Casa de la Boétie

La casa La Boétie es troba a França, a Sarlat-la-Canéda, al departament de Dordonya, a la regió de la Nouvelle-Aquitaine. La casa La Boétie va ser construïda per Antoine de La Boétie, o La Boytie, lloctinent criminal dels senechaussee de Sarlat, entre 1520 i 1525. Étienne de La Boétie, amic de Michel de Montaigne, hi va néixer l'1 de novembre de 1530. La casa fou restaurada el 1910, després de la seva classificació el 1889. Referències
Haus von La Boétie

Das Haus von La Boétie befindet sich in Sarlat-la-Canéda, im Département Dordogne in der Region Nouvelle-Aquitaine in Frankreich. Das Haus wurde 1889 als Monument historique unter der Nummer 1889: classé MH; 1970/12/07: inscrit MH klassifiziert. Geschichte Das Haus von La Boétie wurde zwischen 1520 und 1525 von Antoine de La Boétie oder La Boytie, dem Polizei-Leutnant der Sarlat Sénéchaussée, erbaut. Étienne de La Boétie, Michel de Montaignes Freund, wurde dort am 1. November 1530 geboren. Das Haus wurde 1910 nach seiner Klassifizierung im Jahr 1889 restauriert. Weblinks Einzelnachweise
Casa de La Boétie

La casa de La Boétie se encuentra en Francia en Sarlat-la-Canéda, en el departamento de Dordoña, en la región de Nueva Aquitania. Fue construida por Antoine de La Boétie, o La Boytie, teniente criminal de la sénéchaussée de Sarlat, entre 1520 y 1525. Étienne de La Boétie, amigo de Michel de Montaigne, nació allí el 1 de noviembre de 1530. La casa fue restaurada en 1910, tras su clasificación en 1889.​​​ Referencias
La Boétie háza

A La Boétie-ház Franciaországban, Sarlat-la-Canéda városában található, a Dordogne megyében, a Nouvelle-Aquitaine régióban. A La Boétie-házat Antoine de La Boétie vagy La Boytie, a Sarlat senechaussee bűnhadnagya építtette 1520 és 1525 között. Étienne de La Boétie, Michel de Montaigne barátja, ott született 1530. november 1-jén. A házat 1910-ben, 1889-es besorolása után állították helyre. Jegyzetek
Maison de La Boétie

Het Maison de La Boétie (Huis La Boétie) is een historisch woonhuis aan de Place du Peyrou in Sarlat-la-Canéda, in het Franse departement Dordogne (regio Nouvelle-Aquitaine). Het is het geboortehuis van de jurist en filosoof Étienne de La Boétie. Geschiedenis Het Huis La Boétie werd tussen 1520 en 1525 gebouwd voor Antoine de La Boétie, of La Boytie; hij was een magistraat in dienst van de baljuw van Périgord. Zijn zoon, de jurist en filosoof Étienne de La Boétie, een goede vriend van Michel de Montaigne, werd op 1 november 1530 in dit huis geboren. Het huis kreeg in 1889 de status van monument en is in 1910 gerestaureerd. De gevel aan het Place du Peyrou is bij die restauratie niet alleen hersteld, maar door de toenmalige architecten teruggebracht tot de meest verfijnde staat. De raamkozijnen zijn vernieuwd. Beschrijving De voorgevel van het huis aan de Place du Peyrou is opgetrokken in de Italiaanse renaissancestijl, die na de Italiaanse Oorlogen door koning Frans I was geïntroduceerd. Het huis volgt de traditionele indeling van stedelijke patriciërshuizen, met een publiekelijk toegankelijke begane grond die gebruikt zou kunnen worden als kantoor of winkel. De eerste verdieping was gereserveerd voor de eigenaar en daar ontving hij zijn gasten. Een doorgang geeft toegang tot een binnenplaats waar zich de aanbouw van het huis bevindt. Dit tweede huis staat loodrecht op het eerste en heeft een trap. Binnen heeft het huis van zijn oorspronkelijke inrichting alleen een schouw in renaissancestijl behouden. Het leien dak, de zolder en de dakstoel zijn authentiek.. In een van de kamers van het huis, bekend als de kamer van Etienne, is de tekst van het door Étienne de La Boétie geschreven Vertoog over de Vrijwillige Onderdanigheid op de muur geschreven. Dit fresco werd in mei 2010 gemaakt door de hedendaagse kunstenaar Arno Fabre, in het kader van een kunstenaarsresidentie.
Casa da Boétie

Casa da Boétie É uma mansão privada francesa localizada em Sarlat-la-Canéda, no número 10 da Place du Peyrou, à direita da entrada da Passage Henri-de-Segogne. Étienne de La Boétie, amigo de Michel de Montaigne, nasceu aí a 1 de novembro de 1530. Referências
Maison de La Boétie

Maison de La Boétie är ett hôtel particulier beläget vid Place du Peyrou i Sarlat-la-Canéda. Maison de La Boétie uppfördes mellan 1520 och 1525. Étienne de La Boétie, vän till Michel de Montaigne, föddes där den 1 november 1530. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Maison de La Boétie.
Будинок Ла Боеті

Будинок Ла Боеті (фр. Maison de La Boétie) — французький приватний особняк, розташований у Сарла-ла-Канеда, за адресою площа Пейру, 10, праворуч від входу до пасажу Анрі де Сегонь. Історія 1 листопада 1530 року там народився Етьєн де ля Боесі, друг Мішель де Монтень. Галерея Примітки