NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parc des Sports d’Aguiléra

Der Parc des Sports d’Aguiléra ist ein Stadion in der französischen Stadt Biarritz im Département Pyrénées-Atlantiques. Es befindet sich an der Rue Cino del Duca östlich des Stadtzentrums und ist das Heimstadion des Rugby-Union-Vereins Biarritz Olympique, der in der obersten Liga Top 14 vertreten ist. Das Stadion bietet Platz für 15.000 Zuschauer. Benannt ist es nach Don José Aguilera y Chapin, dem ursprünglichen Besitzer des Grundstücks. Erbaut wurde das Stadion im Jahr 1905. Es ist Teil eines Sportzentrums, zu dem auch mehrere Tennisplätze und eine Leichtathletikanlage gehören. Die letzte Renovierung erfolgte in den Jahren 2003 bis 2006. Geplant ist eine Erweiterung auf 19.000 Plätze. Weblinks Stadioninformationen auf der Website von Biarritz Olympique Weitere allgemeine Informationen
Estadio Parc des Sports Aguilera

El estadio Parc des Sports Aguilera es un estadio ubicado en Biarritz, Francia, en los Pirineos Atlánticos. Es el estadio habitual del Biarritz Olympique, un club de rugby que juega en Top14. Tiene una capacidad para 13 400 espectadores, incluidos 9 450 asientos. Historia En el año 1903 se jugó lo que sería el primer partido de rugby de lo que más tarde se convertiría en estadio, enfrentando al Biarritz Stade y al Stade Bordeaux. Dos años más tarde, en 1905 se iniciaron las obras para la construcción del estadio. Y el 13 de abril de 1906, el ayuntamiento de Biarritz adquirió el terreno por 200 000 francos. Después de la fusión del Biarritz Stade y el Biarritz Sporting Club el 24 de abril de 1913, el Biarritz Olypique jugó allí su primer partido contra FC Lourdes. Fue nombrado oficialmente estadio Léon-Larribau el 14 de noviembre de 1954, en honor a un jugador internacional del Biarritz Olymque que murió durante la Primera Guerra Mundial. El nombre del parque de los deportes de Aguilera proviene de Don José Aguilera y Chapín, antiguo propietario del terreno. Las gradas se fueron construyendo gradualmente: la tribuna, futura tribuna Haget que después pasó a llamarse Serge Kampf, se levantó del suelo en 1922. La tribuna Coubertin, futura grada Serge Blanco, fue construida en 1963. En 2007, el club puso en marcha el proyecto "Super Aguilera", que incluyó nuevas gradas detrás de las palos para aumentar el número de plazas a 19 000, un gran aparcamiento subterráneo así como un hotel, un complejo acuático y compras, pero en 2009, en plena crisis financiera mundial la quiebra del grupo inmobiliario Loft, principal acreedor del proyecto, detuvo el proyecto. Tras una renovación en 2006 de la grada de Kampf, el estadio cuenta con 9 500 asientos (incluidos 4.950 asientos en la grada de Kampf y 4.500 asientos en la grada de Blanco), y tiene una capacidad total de 13 400 asientos.​ En 2017 en un encuesta del diario L´Equipe, el estadio de Aguilera fue votado como el segundo estadio más hermoso del rugby francés por detrás del estadio Marcel-Michelin de Clermont en 2017.​ El 5 de marzo de 2019, el club hizo público un proyecto de renovación del estadio que incluye dos gradas adicionales, palcos, un nuevo centro de entrenamiento y una grada modular.​ Partidos internacionales El estadio Aguilera ha acogido varios encuentros internacionales: la selección francesa contra su filial en 1922, Fiji contra una selección del suroeste de FraNCIA en 1964, los Barbarians franceses contra Sudáfrica en 1997 y contra Argentina en 2007. Véase también Biarritz Olympique Referencias
Парк де Спорт д'Агілера (стадіон)

Парк де Спорт д'Агілера (фр. Parc des Sports d`Aguiléra) є багатофункціональним стадіоном, який розташований в Біарриці, департамент Атлантичні Піренеї, що у Франції. Назва Офіційна назва стадіону: Стад Леон-Ларрібу (фр. Stade Léon-Larribau) (в честь колишнього гравця Біарріц Олімпік, який помер у 1916 році в Верден. Загальна назва, тобто Парк де Спорт д'Агілера походить від Дон Жозе Агілера і Шапан, колишнього власника землі. Історія Стадіон може прийняти 15 000 глядачів, проте планується поширити місткість до 19 000 до 2016 року. В даний час використовується в основному для проведення матчів з регбі і є домашнім стадіоном командиБіарріц Олімпік. Поруч зі стадіоном знаходяться: велика підземна стоянка, готельний комплекс з басейном, тренувальні майданчики та магазини. Трибуни На стадіони є дві трибуни. Перша з них носить назву Серж Кампф, з кількістю місць: 4950; друга — Серж Бланку (4500 місць). Примітки Посилання Robert Fauthoux, Au Biarritz olympique, anecdotes sur le rugby, Biarritz, 1998 Jean-Louis Berho et José Urquidi, Biarritz Rugby au Cœur, 100 ans de passions, éd. Universelles, 2002 Jean-Louis Berho et José Urquidi, Biarritz olympique Pays Basque, éd. Universelles, 2005 Le club édite aussi un magazine, Vie Ovale, avec parfois des n° hors série.
Аквитания (регион)

За историческата област вижте Галия Аквитания. Аквитания (на френски: Aquitaine; на окситански Aquitània; на баски Akitania) е регион в Югозападна Франция до 2016 година, когато е включен в новосъздадения регион Аквитания-Лимузен-Поату-Шарант. Граничи с Испания в Пиренеите на юг, с Атлантическия океан на запад, и с регионите Поату-Шарант и Лимузен на север и Юг-Пиренеи на изток. Най-големите градове са Бордо, По, Байон, Мон дьо Марсан, Биариц и Перигьо.
Akwitania

Akwitania (fr. Aquitaine) – kraina historyczna i dawny region administracyjny we Francji, położony na wybrzeżu atlantyckim w południowo-zachodniej części kraju. Region graniczył z Hiszpanią oraz regionami: Poitou-Charentes, Limousin i Midi-Pireneje. W latach 1982–2015 Akwitania stanowiła region administracyjny, z początkiem 2016 roku weszła w skład regionu Nowa Akwitania. Region dzielił się na pięć departamentów: Dordogne, Żyrondę, Landy, Lot i Garonnę i Pireneje Atlantyckie. Najważniejszymi miastami obok siedziby Rady Regionalnej – Bordeaux (217,0 tys. mieszk.) – były Pau (79,4), Mérignac (62,5), Pessac (56,6), Bajonna (40,4), Talence (37,5), Anglet (35,5), Mont-de-Marsan (30,7), Agen (30,6), Biarritz (30,3) oraz Périgueux (30,0). Południową część regionu zamieszkuje mniejszość baskijska. Historia Nazwa Akwitania wywodzi się z języków celtyckich. Została przyjęta do łaciny jako Aquitania. Autorem jednej z pierwszych wzmianek o tej krainie jest Cezar, który wymienia ją w Commentarii de bello Gallico jako jedną z trzech głównych części Galii. Za czasów Imperium rzymskiego Akwitania była częścią prowincji Gallia. W IV wieku była podzielona na trzy prowincje: Aquitanica prima, Aquitanica secunda i Novempopulanam. Ta ostatnia początkowo obejmowała dziewięć miast. Rozwiązły tryb życia ówczesnych mieszkańców Akwitanii był przedmiotem ostrej krytyki Salwiana. Od 413 we władaniu Wizygotów. W średniowieczu była księstwem, które wraz ze zmianami władców poszerzała swój obszar o ziemie Poitiers, Owernii, Tuluzy oraz Gaskonii. W roku 507, po bitwie pod Vouillé przeszła pod panowanie Franków. W 732 roku wskutek bitwy nad Garonną przejściowo pod panowaniem arabskim. Od 781 roku w unii personalnej z Państwem frankijskim pod zwierzchnictwem Karolingów. W XII-XIV wieku pod zwierzchnictwem angielskim, następnie, do czasów współczesnych, część Francji. Gospodarka Jeden z głównych w kraju ośrodków uprawy winorośli i tytoniu. Ponadto uprawia się pszenicę i kukurydzę oraz hoduje się bydło i drób. Wydobycie gazu ziemnego w Lacq. Przemysł petrochemiczny, lotniczy (w Bordeaux i Anglet), drzewny (Landy) oraz winiarski. Niedaleko miasta Blaye, w gminie Braud-et-Saint-Louis, na brzegu Żyrondy, około 45 km od Bordeaux znajduje się elektrownia jądrowa Blayais. Duże znaczenie ma też turystyka. Na terenie Akwitanii znajdują się dwa parki regionalne (Regionalny Park Przyrody Landów Gaskonii i Park Regionalny Périgord-Limousin) i park narodowy (Park Narodowy Pirenejów). Najważniejsze rzeki na tym terenie to Garonna, Dordogne, Adour. Zobacz też władcy Akwitanii plemiona celtyckie Przypisy Linki zewnętrzne Turystyka w Akwitanii. crt.aquitaine.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-10-25)]. chateau de Roquetaillade
Aquitania

Aquitania (în occitană: Aquitània; bască: Akitania) a fost o regiune în sud-vestul Franței de-a lungul Oceanului Atlantic și a Munților Pirinei la granița cu Spania. La 1 ianuarie 2016 a fuzionat cu regiunile Limousin și Poitou-Charentes, formând împreună regiunea Noua Achitanie. Istoria În vremea Imperiului Roman, provincia Gallia Aquitania (de la aqua în latină) ocupa regiunea din Galia dintre Munții Pirinei și râul Garonne și ulterior a fost extinsă până la râul Loara. Spre deosebire de nordul Galiei, Aquitania a fost o regiune puternic romanizată. La începutul Evului Mediu a fost ocupată de vizigoți care au organizat un regat, iar apoi a fost un ducat care din 1154 a fost guvernat de Regele Angliei, dar a revenit Franței la sfârșitul Războiului de o Sută de Ani. Geografia În partea de nord este o câmpie nisipoasă acoperită de cea mai mare pădure din Franța - la forêt des Landes, din care mare parte a fost plantată artificial pentru a preveni eroziunea solului. În sud, la granița cu Spania, se află Munții Pirinei, cel mai înalt vârf din regiune fiind Pic de Palas cu 2974 m. Orașele principale sunt Bordeaux, Pau, Bayonne, Mont-de-Marsan, Biarritz, Périgueux și Agen. Cultura Limbile vorbite în Aquitania pe lângă franceză sunt occitana și bască. Bascii locuiesc în partea vestică a departamentului Pyrénées-Atlantiques în trei provincii din cele șapte ale Țării bascilor Basse-Navarre (Baxe Nafarroa), Soule (Zuberoa) și Labourd (Lapurdi). Regiunea este cel mai mare producător de vinuri din Franța, cu mai mult de un sfert din producția totală, vinurile de Bordeaux fiind recunoscute în întreaga lume. Termenul oenologic pentru regiunea viticolă din departamentul Gironde este Bordelais, este situată de-a lungul râului Garonne și este împărțită în cinci subregiuni: Médoc, Graves, Blaye et Bourg, Libournais și Entre-Deux-Mers. Personalități Yvonne Monlaur (n. 1935, Pau – d. 2017) – actriță de film Note Legături externe Materiale media legate de Aquitania la Wikimedia Commons
Akvitanija

Akvitanija (francosko Aquitaine, baskovsko Akitania, okcitansko Aquitània) je bila do leta 2015 jugozahodna francoska regija ob meji s Španijo, ob Atlantskem oceanu. Od 1. januarja 2016 je del regije Nova Akvitanija. Glavno administrativno in zgodovinsko pomembno mesto je Bordeaux. Geografija Regija leži v skrajnem jugozahodnem delu Francije ob meji s špansko avtonomno skupnostjo Navarro. Na zahodu jo obliva Biskajski zaliv, na severu meji na regiji Poitou-Charentes in Limousin, na vzhodu pa na regijo Jug-Pireneji. Sestavljena je iz petih departmajev Dordonje, Lot-et-Garonne, Pyrénées-Atlantiques, Landes in Gironde. V srednjem veku je bila Akvitanija kraljestvo in vojvodstvo, katerega meje so se močno spreminjale. Glavne geografske značilnosti regije so: Côte d'Argent, Arcachonski bazen, izliv rek Garone in Dordogne, ki tvorita skupaj širok estuarij Gironde, zahodni del gorstva Pirenejev, Velika sipina Pyla (Dune de Pilat) pri Arcachonu, največja peščena sipina v Evropi. Zgodovina V času rimskega zavojevanja Galije je Akvitanija postala rimska provinca Gallia Aquitania in je obsegala ozemlje od Pirenejev do reke Garone. Za časa cesarja Avgusta se je to ozemlje razširilo vse do reke Loare in pogorja Sevenov. V tem času se je za razliko od severne Galije precej romanizirala. V 4. stoletju AD se je ozemlje razdelilo na tri ločene province: severovzhodni del Aquitania prima, ki je vključeval ozemlje kasnejših provinc Berry, Bourbonnais, Auvergne, Velay, Gévaudan, Rouergue, Albigeois, Quercy in Marche, severozahodni del Aquitania secunda, z glavnim mestom v Burdigali (Bordeaux), ki je vsebovala kasnejše Bordelais, Poitou, Saintonge, Angoumois in zahodno Akvitanijo najjužnejši del Aquitania tertia ali Aquitania Novempopulana ("devetih ljudstev"), večinoma baskovsko ozemlje, ki je pokrivalo kasnejše province Bigorre, Comminges, Armagnac, Béarn, Baskijo, Gaskonjo, itd. Po rimskem zatonu so v 5. stoletju zapolnili vrzel Vizigoti, dokler jih niso leta 507 pokorili Franki. Po koncu vdorov s strani Mavrov v 8. stoletju je s Karlom Martelom Akvitanija prešla pod Karolinško cesarstvo, kasneje pod Nevstrijo, dokler se niso v 9. stoletju lokalni grofje postopoma osvobodili kraljevega nadzora. V 11. stoletju je bila pod Viljemom V. (995-1030) ustanovljena nova vojvodina Akvitanija s središčem v Poitiersu in je vsebovala Auvergne in Toulouse, leta 1052 pa še Gaskonjo. V stoletni vojni (1361) je pod Henrikom II. postala kneževina, neodvisna od Francije. Le-ta jo je ponovno zavzela leta 1453 po bitki pri Chatillonu in padcu Bordeauxa. Sklici Zunanje povezave Chateau de Roquetaillade [1] Uradna stran Arhivirano 2016-10-12 na Wayback Machine. Turizem v Akvitaniji
Аквитанија

Аквитанија (фр. Aquitaine, окс. Aquitània, баск. Akitania) је бивши регион у југозападној Француској уз Атлантски океан и планински венац Пиринеја на граници са Шпанијом. Географија Аквитанија заузима површину од 41.400 km² (7% површине целе Француске). Регион је окружен на југу са Шпанијом, на истоку са регионом Средишњи Пиринеји, на северу са Поату-Шарантом и Лимузеном, и на западу са Бискајским заливом. Важнији градови у Аквитанији су Бордо, По и Ажен. Референце Спољашње везе Званични веб-сајт
Hôtel de Ville, Bègles

The Hôtel de Ville (French pronunciation: [otɛl də vil], City Hall) is a municipal building in Bègles, Gironde in southwestern France, standing on Rue Calixte-Camelle. History Following the French Revolution, the parish priest, Marc Daguzan, served as the mayor and allowed meetings of the town council to take place in the Church of Saint-Pierre in what is now Place du Général de Gaulle. Meetings subsequently took place in the home of the mayor at the time until the early 1860s, when the town council decided to commission a dedicated town hall. The site they selected, on Place du 14-Juillet, was occupied by the home of a former mayor, Pierre Durcy. Construction started with the demolition of the house in 1862. The new building was designed by Pierre Charles Brun in the neoclassical style, built in ashlar stone and was officially opened by the mayor, François Basile de Chapelle, in 1865. The design involved a symmetrical main frontage of five bays facing onto the square. The central section of three bays, which was slightly projected forward, featured a round headed doorway with voussoirs and a keystone flanked by a pair of round headed windows, also with voussoirs and keystones. On the first floor, there were three casement windows and, at roof level, there was a modillioned pediment with a clock in the tympanum. The outer bays were fenestrated in a similar style. The building also served as the local post office and as a lock-up for petty criminals. The Minister of Commerce, Fernand Dubief, gave a speech there on 14 July 1905. After the building was no longer required for municipal use, it served as a tax office from 1927 and later as a community centre known as the Tiers-Lieu (Third Place) from 2016. In the mid-1920s, the council led by the mayor, Alexis Capelle, decided to acquire a more substantial municipal building. The building they selected was Château Bellevue on Rue Calixte-Camelle. The building was commissioned as a private residence. It had been designed in the neoclassical style, built in ashlar stone and was completed in 1862. The design involved an asymmetrical main frontage of six bays facing onto Rue Calixte-Camelle with the last two bays on the right projected forward. It was fenestrated by tall casement windows on both floors and featured a hip roof. After it was acquired by the council in 1926, a doorway in the third bay on the left became the main entrance and a wide canopy was fitted to that bay and to the bays that flanked it. Internally, the principal room was the Salle du Conseil (council chamber). In December 1984, two of the outbuildings attached to the town hall were attacked and damaged by arsonists. References
Hôtel de Ville, Cenon

The Hôtel de Ville (French pronunciation: [otɛl də vil], City Hall) is a municipal building in Cenon, Gironde, in southwestern France, standing on Avenue Carnot. History Following the French Revolution, the town council initially met in the house of the mayor at the time. This arrangement continued until the mid-19th century when the town council decided to establish a municipal building. The site they selected was at the top of Côte de l'Empereur (Emperor's Hill) on the Bellefonds Estate. The building, which accommodated a girls' school, was completed in January 1865. In the early 1870s, after finding the first building too cramped, the council led by the mayor, Michel Monerie, decided to commission a more substantial combined town hall and school. The site they selected was on the south side of what is now Rue Professeur Calmette. The new building was designed in the neoclassical style, built in ashlar stone and was completed in 1876. The design involved a symmetrical main frontage of nine bays facing onto the street. It was laid out as a two-storey central block of five bays and a pair of wings of two bays each. The central block contained the municipal office, while the left-hand wing accommodated the boys' school and the right-hand wing accommodated the girls' school. After the council vacated the building, it was exclusively used for educational purposes and continued to operate as the École des Cavailles. In the early 20th century, following significant population growth, the council led by the mayor, Ulysse Massias, decided to establish a dedicated town hall. The building they selected was the Château Guithon on what is now Avenue Carnot. The building was commissioned as a private residence for the Guithon family. It was designed in the Italianate style, built in ashlar stone and dated back at least to 1824. The Guithons were a family of wealthy wine merchants operating their business from Rue Sainte-Catherine in Bordeaux. The local historian, Franck Depayre, claimed that Napoleon III rested in the main reception room (now the mayor's parlour) as he passed through the town in October 1852. By the second half of 19th century, Antoine Guithon was running the business in Bordeaux and living in the house in Cenon. After Antoine died in 1894, his son, Maurice, took over the business. By 1910, the house was in the hands of Crédit Foncier de France who sold it to the council in December 1913. The design involved a symmetrical main frontage of seven bays facing onto the street. The central bay featured a round-headed doorway. The building was fenestrated by round headed windows with moulded surrounds on both floors and there was originally a dormer window above the central bay. The outer bays were slightly recessed and the north elevation was canted outwards at the back. Following conversion works, the principal rooms were the main reception room (now the mayor's parlour) and, later, the Salle du Conseil (council chamber). References
Hôtel de Ville, Lormont

The Hôtel de Ville (French pronunciation: [otɛl də vil], City Hall) is a municipal building in Lormont, Gironde, in southwestern France, standing on Rue André Dupin. History Following the French Revolution, the new town council initially met at the house of the mayor at the time. This arrangement continued until 1843 when the council decided to acquire a manor house on the south side of Rue de la République. The house had been designed in the neoclassical style, built in ashlar stone and had been completed in around 1800. The design involved a symmetrical main frontage of seven bays facing onto Rue de la République. The central section of three bays, which was slightly projected forward, featured a forestair leading up to a round headed doorway on the first floor. The outer bays of the central section were fenestrated by casement windows and the section was flanked by banded pilasters supporting a pediment with an oculus in the tympanum. The outer bays of the building were fenestrated in a similar style. Single-storey pavilions, constructed to a design by Sieur Grelet, were added to accommodate a school for boys (on the left) and a nursery school (on the right) in 1865 and, after the boys relocated to a new school, the former school for boys accommodated girls from 1885. After the building was no longer required for municipal use, it was adapted by way of removal of the forestair in 1970, and converted for use as a museum in 1973. In 1963, following significant population growth, the council led by the mayor, Paul Prévost Sansac de Traversay, decided to acquire a more substantial town hall. The building they selected was La Bachellerie on the east side of Route de Carbon Blanc. The site had served as a vineyard owned by the former bishop of Rodez, Gabriel de Voyer de Paulmy d'Argenson, in the 17th century. The building was commissioned by a former mayor, Ernest Bazille. It was designed in the neoclassical style, built in ashlar stone and was completed in 1888. The name, La Bachellerie, recalled the celebrations held by young people and youth associations in western France under the ancien regime. The design involved a symmetrical main frontage of five bays facing towards Route de Carbon Blanc. The central bay featured a short flight of steps leading up to a doorway with a moulded surround on the ground floor, a French door with a cornice and a balustraded balcony on the first floor, and a dormer window at attic level. The other bays were fenestrated by tall casement windows on the first two floors and by dormer windows at attic level. Internally, the house accommodated spacious reception rooms on the ground floor and large bedrooms on the first floor. An extensive programme of landscaping, involving the creation of a park around the town hall, was completed in 2012. References