Jerez de la Frontera

Jerez de la Frontera – miasto w południowo-zachodniej Hiszpanii, w Andaluzji, w prowincji Kadyks. Według danych INE z 2024 roku liczy 214 844 mieszkańców, co czyni je najludniejszym miastem prowincji i piątym w Andaluzji. Miasto jest znane z produkcji sherry oraz ze stadnin koni. W 2026 roku nosi tytuł Hiszpańskiej Stolicy Gastronomii. W mieście znajduje się stacja kolejowa Jerez de la Frontera, port lotniczy Jerez oraz tor wyścigowy Circuito de Jerez–Ángel Nieto, na którym corocznie odbywa się runda mistrzostw MotoGP. Historia Nazwa miasta pochodzi od fenickiej osady Xera, zromanizowanej później jako Ceret oraz Sèrès. Dokładna lokalizacja pierwotnej miejscowości nie jest znana. Po okresie panowania rzymskiego przekształciła się w ośrodek wizygocki, by wraz z najazdem arabskim stać się świadkiem zagłady państwa Wizygotów. W pobliżu Jerez de la Frontera bowiem wojska króla Roderyka poniosły w bitwie nad rzeką Guadalete w 711 roku miażdżącą porażkę w starciu z ponad czterokrotnie mniej liczebnymi oddziałami arabskimi pod dowództwem Tarik ibn Ziyada. Miasto ponownie znalazło się w rękach chrześcijan w 1264 roku za sprawą Alfonsa X Mądrego, a jego nazwę sprowadzono do Xeres lub Xerez. Od XVI wieku miasto intensywnie rozwijało się za sprawą wzrostu popularności wytwarzanego tu wina – sherry. Najważniejsze zabytki i atrakcje turystyczne Katedra San Salvador (Catedral de Nuestro Señor San Salvador) – dawna kolegiata, od 1980 r. katedra diecezji Asidonia-Jerez, podniesiona do tej rangi bullą Jana Pawła II. Największy kościół w mieście, łączący style gotyku, baroku i neoklasycyzmu, budowany od roku 1695 w miejscu XIII-wiecznego kościoła, który z kolei powstał na fundamentach meczetu. Kościół zaprojektowany został przez Diego Moreno Meléndeza, a budowę ukończył Torcuato Cayón de la Vega. Wewnątrz można podziwiać Virgen Nina Dormida (Madonna jako śpiące dziecko) Zurbarána i krucyfiks Cristo de la Viga pochodzący z XVI wieku. Iglesia de San Miguel, zbudowany w XV wieku w stylu izabelińskim. Barokowa fasada zbudowana została w latach 1672–1701 na podstawie projektu Diego Moreno Meléndeza. Wewnątrz zwraca uwagę barokowe retabulum Juana Martineza Montañésa i Joségo de Arce. La Cartuja de Santa María de la Defensión, klasztor kartuzów, położony około 5 km od Jerez, przy drodze w kierunku Medina-Sidonia, założony w 1463 przez Alvaro Obertosa Valero y Morla, szlachcica z Genui. Portal klasztoru według projektu Andrésa Ribery, trzeci jego krużganek został dobudowany przez Juana Martineza Montañésa. Klasztor słynął z hodowli koni i skarbów sztuki, z których najcenniejszy, ołtarz główny zdobiony obrazami Zurbarána, podczas likwidacji klasztoru w XIX wieku został rozebrany, a obrazy trafiły do wielu muzeów i galerii. Alkazar, z XII wieku, z kaplicą Santa Maria la Real wzniesioną w 1264 roku przez Alfonsa X i łączącą elementy gotyckie z pozostałościami arabskiego meczetu (m.in. minaretem znajdującym się w północno-wschodnim rogu budowli). Casa del Cabildo Viejo, renesansowy pałac, pełniący obecnie funkcję ratusza, zbudowany w 1575 roku przez architektów Andrésa Riberę, Martína de Oliva i Bartolomé Sáncheza. Budowla jest połączeniem loggii w stylu włoskim i fasady w stylu plateresk, przedzieloną jeszcze kolumnami korynckimi i statuami Heraklesa i Cezara. XVIII-wieczny Palacio de Pemartín położony przy placu Plaza de San Juan. Siedziba Centro Andaluz de Flamenco – ośrodka popularyzującego poprzez wystawy i środki audiowizualne kulturę flamenco. Szkoła jazdy konnej Real Escuela Andaluza de Arte Ecuestre, która organizuje regularne pokazy umiejętności wyszkolonych koni. Klimat Współpraca Miejscowości partnerskie: Arles, Francja Biarritz, Francja Jerez de García Salinas, Meksyk Kiyosu, Japonia Las Palmas de Gran Canaria, Hiszpania Lorca, Hiszpania Pisco, Peru Sewilla, Hiszpania Tequila, Meksyk Waregem, Belgia Przypisy Bibliografia Brigitte Hintzen-Bohlen: Sztuka i Architektura – Andaluzja. Warszawa: Wydawnictwo Philip Wilson, 2008, s. 188-198. ISBN 978-3-8331-5106-4. Praca zbiorowa: Przewodniki Wiedzy i Życia – Sewilla i Andaluzja. Wyd. II. Warszawa: Hachette Livre Polska sp. z o.o., 2008, s. 162. ISBN 978-83-7448-633-0.