NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Great Synagogue (Gibraltar)

The Great Synagogue of Gibraltar (Ladino: Esnoga Grande), also known as Kahal Kadosh Sha'ar HaShamayim (Hebrew: קהל קדוש שער השמיים, lit. 'Holy Congregation Gate of Heaven'; Ladino: Esnoga Sha'ar Hashamayim), is an Orthodox Jewish congregation and synagogue, located in the British overseas territory of Gibraltar. It was the first synagogue on the Iberian Peninsula to operate following the Jewish expulsions from Spain and Portugal in 1492 and 1497 respectively. Completed in the 1720s, it is the oldest synagogue in continuous use in Gibraltar and is Gibraltar's principal synagogue. History The Sha'ar HaShamayim congregation was founded in 1724 by Isaac Nieto from London. Nieto was also the first Rabbi to lead the congregation and was one of the Jewish merchants who settled in Gibraltar in the early eighteenth century. During the 1727 Siege of Gibraltar, he was Gibraltar's sole importer of food supplies from Morocco. Following the death of his father in 1728, Nieto returned to London where, in 1732, he was appointed Chief Rabbi of the Bevis Marks Synagogue. His partner James Argatt became the beneficiary of his decision to leave Gibraltar; the monopoly of Moroccan food imports was transferred to him. The synagogue was inaugurated in 1724 on a plot of land granted to the Jews by the then Governor of Gibraltar, Richard Kane. Having been rebuilt several times, the present building largely dates from 1812, completed in the Regency style, and shares features in common with the parent Portuguese Synagogue in Amsterdam (1675) and Bevis Marks Synagogue (1701). The entrance to the original building was on Synagogue Lane, now Serfaty's Passage. Following its destruction in the storm of 30 December 1766, a larger synagogue was rebuilt at the same site in 1768, but with an entrance on Engineer Lane. The second building was also destroyed during attacks by the Spanish on 17 May 1781. A third building was constructed after the conclusion of the Great Siege of Gibraltar. In 1812, that version of the synagogue was damaged by fire and had to be partially rebuilt. The current vaulted ceiling of the synagogue dates from that 1812 renovation. The synagogue at 47/49 Engineer Lane has colourful tiles, marble floors, wrought iron spindles, and wooden furniture. The façade of the two-and-a-half-storey, domestic-scale building features round-arched windows flanking a round-arched doorway. The building is listed under the Heritage and Antiquities Act. Gallery See also History of the Jews in Gibraltar List of synagogues in Gibraltar Notes References External links Media related to Great Synagogue, Gibraltar at Wikimedia Commons
Gran Sinagoga (Gibraltar)

La Gran Sinagoga de Gibraltar, también conocida como Kahal kadoš ša'ar hašamayim (en hebreo: קהל קדוש שער השמיים), está situada en el Territorio Británico de Ultramar de Gibraltar, y es la sinagoga más antigua de la península ibérica todavía en uso.​ Fue fundada en 1724 por Isaac Nieto de Londres. Después de haber sido reconstruida varias veces, el edificio actual data de 1812 y comparte características comunes con la sinagoga portuguesa de Ámsterdam - 1675 y la sinagoga de Bevis Marks de Londres, 1701.​ Referencias Véase también Historia de los judíos en el Reino Unido
Grande synagogue de Gibraltar

La Grande synagogue de Gibraltar, également connue sous le nom de Kahal Kadosh Sha'ar HaShamayim, (en hébreu : קהל קדוש שער השמיים, en français : Sainte congrégation Porte des cieux), est située dans le territoire britannique d'outre-mer de Gibraltar. Fondée en 1724, elle a été la première synagogue de la péninsule Ibérique depuis les expulsions d'Espagne et du Portugal en 1492 et 1497. Histoire La synagogue Sha'ar HaShamayim est fondée en 1724 par le rabbin Isaac Nieto, natif de Livourne et fils du rabbin David Nieto, de la synagogue sépharade de Bevis Marks à Londres. Elle est édifiée sur un terrain concédé par le gouverneur de Gibraltar Richard Kane. Le bâtiment est reconstruit à plusieurs reprises, et l'actuel date en grande partie de 1812. Il partage des caractéristiques communes avec la synagogue portugaise d'Amsterdam, fondée en 1675 et la synagogue de Bevis Marks, fondée en 1701 dans la Cité de Londres. La façade présente des fenêtres en plein cintre flanquant une porte en plein cintre. Notes et références Articles connexes Histoire des Juifs à Gibraltar Expulsion des Juifs d'Espagne Portail de Gibraltar Portail du judaïsme Portail du XVIIIe siècle
Wielka Synagoga w Gibraltarze

Wielka Synagoga w Gibraltarze (hebr. קהל קדוש שער השמיים, lad. Esnoga Grande) – synagoga znajdująca się w Gibraltarze przy 47/49 Engineer Lane. Pierwsza powstała na Półwyspie Iberyjskim po wygnaniu Żydów z Hiszpanii i Portugalii. Synagoga została zbudowana w 1724 roku z inicjatywy i funduszy londyńskiego kupca Isaaca Netto, na działce podarowanej diasporze żydowskiej przez Gubernatora Gibraltaru Richarda Kane'a. W 1766 roku synagoga została doszczętnie zniszczona podczas wielkiej burzy, odbudowano ją 2 lata później. 17 maja 1781 w czasie oblężenia Gibraltaru budynek został zniszczony przez ostrzał artyleryjski. Przebudowano ją, lecz w 1812 roku ponownie ją odbudowano po pożarze. Od tego czasu pozostaje główną synagogą na Gibraltarze. Przypisy
Grande Sinagoga de Gibraltar

A Grande Sinagoga de Gibraltar (Língua hebraica: קהל קדוש שער השמיים‎), também conhecida como Kahal Kadosh Sha'ar HaShamayim está localizada no território britânico ultramarino de Gibraltar, e foi a primeira sinagoga da Península Ibérica a operar desde as expulsões de Espanha e Portugal em 1492 e 1497, respectivamente. História A Sinagoga Sha'ar HaShamayim foi fundada em 1724 por Isaac Nieto de Londres. Foi inaugurado em 1724 em um terreno entregue aos judeus pelo então governador de Gibraltar, Richard Kane. Tendo sido reconstruído várias vezes, o edifício atual data em grande parte de 1812 e compartilha características em comum com o pai Sinagoga Portuguesa de Amsterdão (1675) e Sinagoga de Bevis Marks (1701). A fachada do edifício de dois andares e meio, em escala nacional, possui janelas de arco redondo ladeando uma entrada de arco redondo. Referências Ver também Sinagoga do Funchal Judeus em Portugal
Sinagoga Mare din Gibraltar

Sinagoga Mare din Gibraltar (în ebraică: קהל קדוש שער השמיים) este un lăcaș de cult evreiesc din Gibraltar. Ea a fost fondată în 1724. Ea a fost construită în 1812. Vezi și Lista sinagogilor din Gibraltar Legături externe en Gibraltar Jewish Community Arhivat în 25 iulie 2012, la Wayback Machine. Note
Torre del Oro

La Torre del Oro de Sevilla és una torre militar albarrana (és a dir, separada de la resta de la muralla) que deu el seu nom al seu primitiu recobriment de rajoles amb reflexos daurats. Construïda en el primer terç del segle xiii per ordre del governador Abù l-Ulà, el seu nom és una traducció de l'àrab bury al-dahab, té dotze costats, i des del seu basament de carreus es tirava una forta cadena que creuava fins a l'altra riba del riu unint-se a altra torre que existia en aquest lloc, la Torre de la Fortalesa (una torre de menor importància) així protegint l'entrada del port. Aquesta va ser la defensa que va haver de trencar l'esquadra castellana comandada per Ramón de Bonifaz abans de l'assalt de Ferran III de Castella, el 1248. L'últim cos circular de la torre va ser afegit per Sebastián Van der Borcht el 1760. La torre va servir, a més de presó en l'edat mitjana, i de recinte segur per a guardar, de vegades, els metalls preciosos portats periòdicament per la flota d'Índies. Actualment és Museu Naval. Conté gravats, cartes marines, maquetes, instruments antics de navegar així com documents històrics. Traça una imatge de la història naval de Sevilla, de la importància del riu i de la petjada de marins il·lustres. L'any 2005 es va realitzar la seva última restauració, retornant-li tota l'esplendor perduda per les inclemències del temps, el vandalisme i els vehicles de motor. Curiositats Va sofrir en diverses ocasions l'intent d'enderrocament per a diversos profits. La primera vegada va ser després del terratrèmol de Lisboa de 1755 al qual va sobreviure, quan al Marquès de Monte Real se li va ocórrer proposar la seva demolició, per tal d'eixamplar el passeig de cotxes de cavalls. Aquest projecte no va arribar a realitzar-se per l'oposició dels sevillans, que van denunciar-ho al rei que també va mitjançar. La segona vegada que va córrer perill va ser durant la Revolució de 1868, que es va posar a la venda per a aprofitar els seus materials, els sevillans s'hi van rebel·lar altra vegada. Galeria d'Imatges Bibliografia Falcón Márquez, Teodoro. La Torre del Oro (en castellà). Sevilla: Diputación Provincial de Sevilla. Servicio de Publicaciones, 1983. ISBN 978-84-500-9121-2.
Torre del Oro

Torre del Oro (dansk: Guldtårnet) er et tolvkantet militært vagttårn i Sevilla i Andalusien i det sydlige Spanien, bygget af berbere under Almohaddynastiet for at kontrollere adgangen til Sevilla via Guadalquivirfloden. Tårnet er opført i første tredjedel af det 13. århundrede, og tjente som fængsel i middelalderen, og senere til sikker forvaring af ædle metaller, der periodisk blev anbragt der af den Vestindiske flåde. Tårnet er inddelt i tre niveauer, hvor den tredje og øverste blev tilføjet i 1760 og er cirkulær i form. Tårnets mindre kendte halvsøster Torre de la Plata er et ottekantet tårn, som var en del af Sevilla gamle bymur. Eksterne henvisninger
Torre del Oro

Der Torre del Oro (deutsch: Goldturm) steht in Sevilla, der einstmals wichtigsten Hafenstadt Andalusiens. Es handelt sich um einen – vom Rest der eigentlichen Stadtmauer getrennt stehenden – militärischen Turm. Sein Name ist abgeleitet von einer nicht erhaltenen, möglicherweise vergoldeten und nur oberhalb des Fensterkranzes umlaufenden Verkleidung aus Azulejos, die in der Sonne golden glitzernde Reflexe zeigte. Geschichte Der Turm wurde um 1220 im Auftrag des von den in Marrakesch (Marokko) residierenden Almohaden eingesetzten Gouverneurs Abū l-ʿUlāʾ errichtet. Im ursprünglichen Wappen von Cantabria wurde der Torre del Oro als Schifffahrtssymbol dargestellt. Funktion Von der Basis des Turms aus wurde seinerzeit eine schwere eiserne Kette unter Wasser auf die andere Seite des Flusses Guadalquivir zum nicht erhaltenen Torre de la Fortaleza geführt. Auf diese Weise konnte der Hafen von Sevilla gegen stromaufwärts fahrende (Kriegs-)Schiffe geschützt werden. Es sollte Ramón de Bonifaz jedoch gelingen, die Kette mit der kastilischen Flotte zu durchbrechen, der somit Ferdinand III. im Jahre 1248 half, Sevilla zu erobern (Reconquista). Im Mittelalter diente der Turm als Gefängnis, ab dem 16. Jahrhundert dann als Lagerstätte für Edelmetalle, welche in regelmäßigen Abständen von der spanischen Silberflotte aus den Kolonien in Übersee herbeigeschifft wurden. Diese Funktion könnte eine weitere Ursache für seine Namensgebung sein. Seit dem 24. Juli 1944 beherbergt der Torre del Oro das Schifffahrtsmuseum Museo Naval de Sevilla mit Stichen, Seekarten, Modellen, alten nautischen Instrumenten sowie anderen historischen Dokumenten. Architektur Der zwölfseitige Torre del Oro – ein Dodekagon – ist in wesentlichen Teilen aus Hausteinen gemauert. Teile der Wandflächen – wie auch die nur in geringen Teilen erhaltene Stadtmauer Sevillas – sind allerdings in der aus dem Süden Marokkos stammenden Stampflehmtechnik errichtet; die Ecken wurden jedoch aus Stabilitätsgründen komplett aus Haustein gemauert. Die schlanke, ebenfalls zwölfseitige Laterne ist in gleicher Technik gebaut, hat jedoch im Gegensatz zum Unterbau – möglicherweise in späterer Zeit hinzugefügte – Lisenenvorlagen an den Ecken. Der obere runde Turmaufsatz von Sebastián Van der Borcht stammt aus dem Jahr 1760. Auf Grund seiner militärischen Funktion hatte der Turm – abgesehen von den erwähnten Kacheln – keinerlei Dekor, lediglich ein durch ein kleines Gesims abgesetzter Kranz aus Doppelfenstern lockert die Strenge des Baukörpers im oberen Teil ein wenig auf. Die Plattform des Turms ist von einer Mauer mit aufsitzendem Zinnenkranz umgeben. Bedeutung Der Torre del Oro kann als einer der wenigen (erhaltenen) Nachfolgebauten des – in seinem Mittelteil wahrscheinlich ebenfalls polygonal gebrochenen und mit einer Laterne abschließenden – Pharos von Alexandria gelten. Ein ähnlicher, allerdings achteckiger Bau aus almohadischer Zeit steht in Badajoz (Estremadura) – der „Torre de Espantaperrus“. Literatur Hermann Thiersch: Pharos. Antike, Islam und Occident. Ein Beitrag zur Architekturgeschichte. Leipzig und Berlin: Teubner-Verlag, 1909 Weblinks Einzelnachweise
Torre del Oro

The Torre del Oro (Arabic: بُرْج الذَّهَب, romanized: burj aḏẖ-ḏẖahab, lit. 'Tower of Gold') is a dodecagonal military watchtower in Seville, southern Spain. It was erected by the Almohad Caliphate in order to control access to Seville via the Guadalquivir river. Constructed in the first third of the 13th century, the tower served as a prison during the Middle Ages. Its name comes from the golden shine it projected on the river, due to its building materials (a mixture of mortar, lime and pressed hay). Construction details The tower is divided into three levels, the first level, dodecagonal, was built in 1220 by order of the Almohad governor of Seville, Abù l-Ulà; As for the second level, of only 8 meters, also dodecagonal, was built by Peter of Castile in the fourteenth century, a hypothesis that has been confirmed by archaeological studies; The third and uppermost being circular in shape was added after the previous third level, Almohad, was damaged by the 1755 Lisbon earthquake. Rebuilding of the third level was made by Brusselian military engineer Sebastian Van der Borcht in 1760. The Torre de la Plata, an octagonal tower, is located nearby, and is believed to have been constructed during the same era. Military function It is one of two anchor points for a large chain that would have been able to block the river. The other anchor-point has since been demolished or disappeared, possibly collapsing during the 1755 Lisbon earthquake. The chain was used in the city's defense against the Castilian fleet under Ramón de Bonifaz in the 1248 Reconquista. Bonifaz broke the river defenses and isolated Seville from Triana. Historical role The Tower of Gold was built 1220–1221, by order of the Almohad governor of Seville, Abu l-Ulà, with a twelve-sided base. It barred the way to the Arenal district with a section of wall joining it to the Torre de la Plata, a part of the city walls that defended the Alcazar. The tower was badly damaged by the Lisbon earthquake of 1755, and the Marquis of Monte Real proposed demolishing it to widen the way for horse-drawn coaches and straighten access to the bridge of Triana; however, the people of Seville objected and appealed to the king, who intervened. In 1760, the damage was repaired, with repairs to the bottom floor of the tower, reinforcement with rubble and mortar, and the creation of a new main access via the passageway to the path around the wall. That same year, the upper cylindrical body was built, a work of the military engineer Sebastian Van der Borcht, also architect of the Royal Tobacco Factory of Seville. These works changed the appearance of the tower as compared to what is seen in engravings from the sixteenth or seventeenth centuries. On August 13, 1992, the Torre del Oro was made a brother to the Tower of Belem of Lisbon to celebrate the Universal Exposition in Seville. As of 2008 the museum displayed a variety of old navigational instruments and models, as well as historical documents, engravings, and nautical charts, relating Seville to the Guadalquivir River and the sea. The tower was again restored in 2005. Gallery See also Torre de la Plata References External links
Torre del Oro

De Torre del Oro ("Gouden Toren") is een toren in Sevilla aan de Paseo Cristóbal Colón en de Guadalquivir. Hij werd van 1220 tot 1221 gebouwd ten tijde van de Almohaden, die Sevilla als hun hoofdstad hadden gekozen. De toren heeft een twaalfhoekige plattegrond en drie verdiepingen en maakte aanvankelijk deel uit van de Moorse stadswallen tussen de Reales Alcázares en de rest van de stad. Ook de Giralda kwam onder de Almohaden tot stand. In 1760 werd de toren verbouwd en werd hij er een klein rond torentje op geplaatst. Sindsdien is de toren 36 m hoog. De naam Gouden Toren dateert uit de bloeitijd van Andalusië, toen de schepen uit de Amerikaanse koloniën in Sevilla binnenliepen en hier werden gelost. Later diende de toren als gevangenis, kapel, opslagplaats en sinds 1944 als maritiem museum (Museo Naval de Sevilla). Externe links (es) Museo Maritimo Torre del Oro en Sevilla (es) Portal de la Junta de Andalucía: Guia digital del Patrimonio Cultural de Andalucía Torre del Oro
Torre del Oro

Torre del Oro, Złota Wieża – została zbudowana przez muzułmanów w XIII w. w Sewilli. Ma kształt dwunastokąta. Ma 36 metrów wysokości i około 18 m szerokości. Pełniła funkcję obronną oraz była także latarnią morską Jej nazwa pochodzi od wykorzystanego materiału, nie było to złoto, jednak sprawiało taki efekt. W rzeczywistości prawdopodobnie była to zaprawa wykonana z wapna i zmielonej słomy. Dopiero gdy chrześcijanie przejęli te tereny, dodali złotą kopułę na dachu. Przypisy
Torre del Oro

A Torre del Oro é uma atalaia que remonta ao século XIII, localizada na cidade de Sevilha, Espanha. Foi erguida com a função de vigilância pelo Califado Almóada, visando evitar possíveis invasões pelo rio Guadalquivir. Uma das formas de proteção era uma gigantesca corrente que se desenrolava sob a água e era erguida para impedir a passagem de barcos indesejados. Posteriormente serviu como prisão. A sua atual designação deve-se à época do Antigo Sistema Colonial quando abrigava as riquezas chegadas nas frotas que vinham das Índias Orientais e Ocidentais. Passando a citar do espanhol: "Tras ser conquistada, se utilizó como capilla dedicada a San Isidoro de Sevilla. Después se utilizó como prisión. Es completamente falsa la leyenda que presenta la torre como almacen del oro y la plata venidos de América." Atualmente as suas dependências abrigam um museu naval. Ver também Colonização espanhola das Américas Invasão muçulmana da Península Ibérica Referências
Торре-дель-Оро

Торре-дель-Оро (исп. Torre del Oro, «золотая башня») — достопримечательность Севильи на набережной Гвадалквивира, мавританская башня, сооружённая для защиты гавани Севильи в 1220 году. Высота башни составляет 37 метров. История В «Большой хронике» короля Альфонсо Мудрого башня описана так: Золотая башня была основана как крепость на море и одновременно расположена и сделана как произведение необыкновенно изящное и прекрасное. Башня являлась частью крепостных укреплений Севильи, от Торре-дель-Оро мощные стены вели к Алькасару (до настоящего времени стены не сохранились). По форме башня представляла собой два двенадцатигранника, поставленных друг на друга. Форма башни в виде многогранника не была оригинальной для архитектуры XIII столетия — такой тип башен пришёл из Византии и уже встречался в архитектуре Кордовского халифата. Башня оставалась двухъярусной до XVIII века, когда был достроен третий ярус — цилиндрический фонарь с куполом (не слишком вписавшийся в общий облик башни). Башня сильно пострадала во время мощнейшего Лиссабонского землетрясения 1755 года. По городской стене из Торре-дель-Оро можно было попасть в башню Торре-де-ла-Плата. Происхождение названия этой башни является предметом споров. Одни утверждают, что название произошло от золотистого цвета покрывающих её изразцов, а другие — что в ней хранилось привезённое из Нового Света золото. В военное время за неё одним концом крепилась цепь, перегораживающая реку. Другой конец цепи крепился к несохранившейся башне на другой стороне реки. В XX в. в этой двенадцатигранной башне XIII в. с бойницами расположился небольшой Морской музей. Башня в искусстве Севильскую башню можно увидеть в фильме Джима Джармуша «Пределы контроля». Примечания Литература Волкова Г. И. Torre del Oro — Золотая башня // Учебный испанско-русский лингвострановедческий словарь-справочник. — М.: Высш. шк., 2006. — С. 554. — 656 с. — ISBN 5-06-004248-0. Никитюк О.Д. Кордова Гранада Севилья (древние центры Андалусии) / Редактор Л.М.Азарова, художественный редактор Л.А.Иванова. — М.: Искусство, 1972. — 190 с. — (Города и музеи мира). — 50 000 экз. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Золотая башня в Севилье Торре-дель-Оро на официальном туристическом сайте Севильи (исп.)
Torre del Oro

Torre del Oro (slovensko Zlati stolp) je dvanajstkotni vojaški opazovalni stolp iz 13. stoletja. Stoji v Sevilli, na levem bregu reke Guadalquivir v južni Španiji. Danes je v njem Pomorski muzej. Stolp je znan po svojem zlatem sijaju, po katerem je dobil tudi ime. Ob zadnji restavraciji, leta 2005, so znanstveniki odkrili ostanke mešanice apnene malte in stisnjene slame. Do takrat je namreč zlati lesk bil tema raznih mitov. Zlati sij so nekateri pripisovali strehi s ploščicami, ki naj bi odbijala sončne žarke, ali pa zakladom, ki jih je kralj Peter I. Kastiljski (Pedro I.) hranil v stolpu. Stolp meri skoraj 37 metrov in se deli na tri dele različnih velikosti. Spodnje telo ima dvanajstkotni tloris. V drugem delu se dvanajstkotna oblika ponovi, le da je veliko ožja. Najvišje nadstropje je krožnega tlorisa, ki ga krona zlata kupola. Zanimivo je, da je vsaka raven bila zgrajena v različnih obdobij. Zgodovina Prvotno je bil pod arabsko vlado postavljen le spodnji del. Zgrajen je bil pod vlado almohadskega guvernerja Abu-I-Ula med letoma 1220 in 1221 kot stražni stolp. Postavljen je na strateškem položaju, od koder so lahko branili mesto ter pristanišče. Bil je del obzidja. Poleg obrambe je služil tudi za nadzor plovbe po reki in zaščito pred sovražnimi ladjami. Od stolpa do nasprotnega brega reke naj bi bila napeljana veriga, namenjena preprečevanju prehoda sovražnim ladjam. Verigo je v času rekonkviste, leta 1248, uspela prebiti flota admirala Ramóna de Bonifaza in s tem osvobodila mesto arabske oblasti. Ta podvig je ovekovečen tudi na grbu Kantabrije in nekaterih mest, kot so Avilés, Santander ali Castro Urdiales. Stolp je po krščanski osvojitvi Seville izgubil obrambno funkcijo in se uporabljal kot kapela, posvečena nekdanjemu nadškofu mesta Izidorju Seviljskemu. Spodnjemu delu so v 14. stoletju, po ukazu Petra I. Kastiljskega, dozidali še drugi del. Stolp je svojo končno obliko dobil šele leta 1760, ko je vojaški inženir Sebastián Van der Borcht dodal še zgornji del s kupolo. Tekom stoletij je stolp služil tudi kot zapor za pripadnike plemstva, skladišče smodnika ter urad luške kapitanije in mornariškega poveljstva. Pomorski muzej Od leta 1944 je v njem Pomorski muzej. Muzej zaobjema dve nadstropji ter panoramsko teraso z razgledom na mesto. V njem so razstavljeni zgodovinski navtični pripomočki, modeli zgodovinskih ladij, navigacijske karte in dokumenti, ki prikazujejo zgodovino španske armade, in tudi Magellanovo potovanje okoli sveta. Razstavljena je tudi kopija gravure Johannesa Janssoniusa iz Seville iz leta 1617, na kateri je upodobljeno obzidano mesto, na njej pa je viden tudi stolp. Galerija Viri »La Torre del Oro, el símbolo sevillano de las mil historias«. Barceló Hotel Group. Pridobljeno 23. julija 2023. »Guía de la Torre del Oro, Sevilla«. Pridobljeno 23. julija 2023. »Sobre el Museo Marítimo "Torre del Oro" de Sevilla«. Pridobljeno 23. julija 2023. Zunanje povezave Predstavnosti o temi Torre del Oro v Wikimedijini zbirki