NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Correos

Der er for få eller ingen kildehenvisninger i denne artikel, hvilket er et problem. Du kan hjælpe ved at angive troværdige kilder til de påstande, som fremføres i artiklen. Sociedad Estatal de Correos y Telégrafos, S.A. eller Correos ("Post") er et spansk statsejet postvæsen. Correos historie går tilbage til 8. juli 1716, hvor Filip 5. af Spanien indførte en statslig postservice. Correos ejes 100 % af den spanske stat igennem Sociedad Estatal de Participaciones Industriales (SEPI). Referencer
Correos

Die Sociedad Estatal Correos y Telégrafos, S.A. S.M.E. (kurz: Correos) ist ein spanisches Unternehmen mit Sitz in Madrid. Correos ist ein Anbieter von physischen, digitalen und Paket-Kommunikationsdiensten. Der einzige Gesellschafter ist die staatliche SEPI. Correos ist sie auch der gesetzlich bestimmte Betreiber für die Erbringung des Postdienstes als Grundversorgung. Geschichte Gegründet wurde Correos im Jahr 1716 als öffentliches Unternehmen. Mit der europäischen Richtlinie 2008/6/EG begann ein Reformprozess des Postwesens in der Europäischen Union hin zur vollständigen Liberalisierung im Jahr 2011. Dementsprechend erhielt Correos die heutige Struktur. Struktur Die Correos-Gruppe besteht aus Correos selbst und den Tochtergesellschaften Correos Express, Correos Express Portugal (ehemals Rangel Expresso) und Correos Telecom. Correos schloss 2025 mit einem Nettogewinn von 14,4 Millionen Euro ab. 2024 waren es noch 94 Millionen Verlust. Correos ist Mitglied der International Post Corporation und von PostEurop. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Correos

Correos est le nom commercial de la Sociedad Estatal de Correos y Telégrafos, S.A., principal opérateur postal en Espagne détenue à 100 % par l'État à travers la Société d'État des participations industrielles. Employant 56 000 personnes, traitant 5,4 milliards de courriers par an et disposant de 10 000 bureaux de poste dans l'ensemble du pays, Correos est l'un des plus importants services postaux au monde. Son siège social se trouve sur le Campo de las Naciones à Madrid. Voir aussi Liste d'opérateurs postaux Liens externes (es) Site officiel Références Portail des entreprises Portail de la philatélie Portail de l’Espagne
Correos (postbedrijf)

Correos (officiële naam: Sociedad Estatal Correos y Telégrafos) is een Spaans staatspostbedrijf dat valt onder de Sociedad Estatal de Participaciones Industriales (SEPI). Correos heeft 53.000 medewerkers in dienst en verwerkt per jaar 5,4 miljard poststukken. Correos is daarmee een van de grootste postdiensten ter wereld. Het hoofdkantoor is gevestigd in Madrid, en Correos zelf heeft meer dan 10.000 postcentra in heel Spanje. Het embleem van Correos, bestaande uit een kroon en posthoorn, werd in de jaren zeventig ontworpen door de Spaanse ontwerper en kunstenaar José María Cruz Novillo. Noten
Correos

Correos, oficialmente Sociedad Estatal Correos y Telégrafos, é uma empresa pública, gerida pelo governo espanhol, através da Sociedad Estatal de Participaciones Industriales (SEPI), uma entidade jurídica de direito privado. É considerada a maior empresa pública de Espanha, depois que os governos das décadas de 1980 e 1990 privatizaram as seguintes empresas públicas: Iberia, Endesa, Telefónica, Argentaria, etc. Territorialmente, estrutura-se em sete zonas. O grupo inclui as filiais: Correos Express Paquetería Urgente (anteriormente Chronoexprés), Nexea Gestión Documental (anteriormente Correo Híbrido) e Correos Telecom. É o operador responsável por prestar o serviço postal universal em Espanha. Em janeiro de 2011, passou a ser denominado por Grupo Correos, como resultado da união dos Correos e suas filiais: Correos Express, Correos Telecom e Nexea (anteriormente Correo Híbrido). Em abril de 2019, a Correos entrou em Portugal com o segmento expresso, através da compra de uma participação na Rangel. Referências
Correos

Correos — национальный почтовый оператор Испании. Полное название — Sociedad Estatal Correos y Telégrafos (Государственное общество почт и телеграфов). История В 1490 году Франц фон Таксис основал службу доставки корреспонденции в пределах Священной Римской империи. В 1520 году семья Таксис получила монополию на почтовые услуги на территории Испании. В 1716 году король Испании Филипп V перевёл почтовую службу в подчинение правительства. В 1720 году был принят закон о почтах. В 1755 году была введена доставка почты на дом. В 1850 году начался выпуск почтовых марок, с этих пор за доставку корреспонденции платил отправитель, а не получатель, как до этого. В 1852 году в Испании началось развитие телеграфа, первая телеграфная линия была проложена в 1854 году. В 1889 году было создано государственное предприятие Cuerpo de Correos, получившее монополию на почтовые услуги. В 1909 году оно было преобразовано в Servicio de Correos y Telegrafos (Службу почт и телеграфов), которая также начала предлагать услуги сберегательной кассы и почтовых переводов. К середине 1930-х годов на Correos приходилось 40 % сберегательных счетов в Испании. В 1960 году Correos была лишена монополии на почтовые услуги, однако оставалась доминирующим почтовым оператором. В 1981 году было создано подразделение экспресс-доставки. В 1991 году почтовые сберегательные кассы (Caja Postal de Ahorros) были отделены от почтовой службы и проданы банку Argentaria (позже ставшему BBVA) В 1992 году статус Correos были изменён на автономную государственную организацию, а в 1997 году — на государственную корпорацию. С 2014 года началось развитие сети почтоматов CityPaq. Деятельность Группа Correos включает в себя кроме почтовой службы экспресс-доставку в Испании Correos Express, экспресс-доставку в Португалии Correos Express Portugal, и Correos Telecom (телекоммуникационная инфраструктура). Также у группы есть два совместных предприятия в Китае по доставке посылок: K Parcel Company (Гонконг) и KCG ecommerce solutions Company (Дунгуань); партнёр — K-Parcel Company Limited. См. также История почты и почтовых марок Испании Примечания
Correos

Sociedad Estatal de Correos y Telégrafos, S.A., або Correos — національна поштова служба Іспанії, визнана Всесвітнім поштовим Союзом. Компанія на 100 % належить державі, державній промисловій холдинговій компанії. Тут працює 63,000 співробітників, щороку надсилається 5,4 млрд поштових повідомлень. Correos — одна з найбільших поштових служб світу. Базується в Мадриді і має понад 10 000 поштових центрів по всій Іспанії. Історія Великим досягненням поштового зв'язку XIX століття було винахід поштової марки як оплати доставки. В Іспанії марка була введена в дію 1 січня 1850-го. Це були п'ять перших урядових марок з номіналами від 6 чвертей для простих листів до 10 реалів для посилок. На всіх було зображено погруддя королеви Вікторії. Остаточна реорганізація пошти прийшла 1889 року — тоді створили штат поштових працівників, організований пірамідально. Одночасно з реформами середини XIX століття ліберальні уряди запустили телеграфний зв'язок. За прикладом Франції, в Іспанії було запущено лінію оптичної телеграфії між 1844 та 1855 роками, виключно для державного користування. В кінці століття в Іспанії працювало 1500 відділень телеграфу, відкритих для людей. Ця система перевернула світ комунікацій, скоротивши час передачі повідомлень до кількох хвилин. З масовою появою автомобілів і літаків значно прискорилась швидкість доставки поштової кореспонденції. 1899 року в провінції Наварра відкрито першу автомобільну доставку листів. А вже за сім років центральний уряд Мадриду мав 16 транспортних засобів для доставки пошти. 1919 року було створено Іспанську авіапоштову службу, що з'єднала Барселону, Аліканте, Малагу, Севілью Лараше, Барселону, Пальма-де-Майорку Малагу, Мелілью. Однак, залізниця залишалась основним засобом перевезення листів і посилок по всьому півострову до 1993 року, коли поїзди поступились місцем автомобільному транспорту. Див. також Список національних поштових операторів Примітки Посилання Сайт Correos (іспанською)
Kloster San Isidoro del Campo

Das Kloster San Isidoro del Campo in Santiponce (dem antiken Italica) ist eine ehemalige Zisterzienserabtei in der Provinz Sevilla in Andalusien in Spanien. Geschichte Das Kloster wurde um das Jahr 1301 (die Angaben schwanken zwischen 1298 und 1302) von Alonso Pérez de Guzmán, der als Guzmán der Gute bekannt ist, und seiner Ehefrau María Alfonso Coronel auf dem Gelände einer mozarabischen Einsiedelei gestiftet, in der nach der Überlieferung Isidor von Sevilla ursprünglich begraben worden war. Neben der Kirche des Klosters ließ Guzmans Sohn eine zweite Kirche errichten. Das von Kloster San Pedro de Gumiel besiedelte Kloster gehörte der Filiation der Primarabtei Morimond an und galt als das südlichste Zisterzienserkloster im abendländischen Europa. 1431 wurden die Zisterzienser durch Hieronymiten-Eremiten abgelöst, diese 1568 durch Hieronymitenmönche. In der Klosteraufhebung unter der Regierung von Juan Álvarez Mendizábal wurde das Kloster im Jahr 1836 aufgelöst. Die Anlage blieb jedoch erhalten. Das Kloster wurde 2002 restauriert. Bauten und Anlage Die gotische, im 16. Jahrhundert umgebaute Kirche verfügt über zwei Schiffe, von denen das zweite später angefügt wurde (“las iglesias gemelas”), das ältere ein Schnitzretabel von Juan Martínez Montañés und die knienden Stifterfiguren desselben Künstlers und das jüngere das Gründergrab und das Grab der Urraca Osorio birgt. Das befestigte Kloster besitzt zwei Kreuzgänge im Mudéjarstil, davon einem (“Claustro de los Evangelistas”) mit im 20. Jahrhundert stark restaurierten Fresken aus dem 15. Jahrhundert. Der andere Kreuzgang (“Claustro de los Muertes”) ist gotisch und besitzt eine doppelte Galerie. Die Sakristei stammt aus dem 17. Jahrhundert und nimmt die Stelle des Kapitelsaals und des Dormitoriums ein. Der Kapitelsaal wurde im 17. Jahrhundert errichtet. Das Refektorium im Westen der Klausur stammt noch aus dem 14. Jahrhundert und wurde zur Zeit der Hieronymiten reich dekoriert, u. a. mit einem Gemälde des Letzten Abendmahls. Literatur San Isidoro del Campo (1301–2002), Fortaleza de la espiritualidad y santuario del poder, Andalucia, Consejeria de Cultura, Sevilla, 2002, ISBN 84-8266-290-2. Alfonso Lowe, Andalusien, bearbeitet von André Herrmann, 2. Aufl. 1996, München: Prestel, S. 139–140, ISBN 3-7913-1764-4. Bernard Peugniez: Le Guide Routier de l’Europe Cistercienne. Editions du Signe, Straßburg 2012, S. 851 f. Weblinks Website der Certosa di Firenze
Monastery of San Isidoro del Campo

The Monastery of San Isidoro del Campo (Spanish: monasterio de San Isidoro del Campo) is a monastery located in Santiponce, Spain. It was declared Bien de Interés Cultural (Spanish Property of Cultural Interest) in 1872. The monastery was founded in 1301 by Alonso Pérez de Guzmán. The interior houses an altarpiece by Juan Martínez Montañes. References See also List of Bien de Interés Cultural in the Province of Seville
Klasztor San Isidoro del Campo

Klasztor San Isidoro del Campo – dawne opactwo cystersów, położone w miejscowości Santiponce (starożytne miasto Italica), w prowincji Sewilla, na terenie Andaluzji w Hiszpanii. Historia Opactwo zostało założone około 1301 roku, kiedy to hiszpański szlachcic Alonso Pérez de Guzmán znany też jako Guzmán el Bueno (Guzmán Dobry) oraz jego żona María Alfonso Coronel, na terenie pustelni mozarabijskiej wybudowali świątynie. W 1309 syn Guzmána, Juan Pérez de Guzmán obok pierwszej świątyni, wybudował drugi, mniejszy kościół. W 1431 roku klasztor należący do zakonu cystersów, został przekazany zakonowi hieronimitów, których własnością pozostał do połowy XIX wieku. Klasztor był filią Opactwa Morimond i uważany był za najbardziej wysunięty na południe klasztor cystersów w Europie Zachodniej. Pod rządami Juana Álvareza Mendizábala w 1836 roku klasztor został rozwiązany. Klasztor został odrestaurowany w 2002 roku. Opis Jednym z najcenniejszych elementów wyposażenia większego kościoła jest XVI wieczny, drewniany, barokowy ołtarz główny, wykonany w latach 1609–1613 przez hiszpańskiego rzeźbiarza Juana Martíneza Montañésa, z rzeźbą św. Hieronima umieszczoną w środkowej niszy ołtarza. Ołtarz ten, to jedno ze szczytowych osiągnięć polichromowanej sztuki rzeźbiarskiej na terenie Hiszpanii. Natomiast krużganki wykonane zostały w stylu mudéjar. Zdobią je XV wieczne freski. Pierwotna roślinność w otoczeniu klasztoru została zachowana do dzisiaj. Przypisy
Barqueta-Brücke

Die Barqueta-Brücke (span.: Puente de la Barqueta) ist eine Stabbogenbrücke, die den Guadalquivir in Sevilla in Spanien überspannt. Die vierstreifige Straßenbrücke wurde zur Expo 1992 von den spanischen Ingenieuren Juan José Arenas und Marcos J. Pantaleón Prieto entworfen und projektiert. Konstruktion Die Hauptbrücke des 214 m langen Brückenzuges ist eine Stabbogenbrücke mit 168 m Stützweite. Der 27,8 m hohe und 2,7 m breite Bogen ist in der Brückenmittelebene angeordnet und spreizt sich an seinen Enden auf eine Länge von 30 m in dreieckförmige Portalrahmen. Am Bogen sind 17 Hänger im Abstand von 6,75 m angeordnet, deren Neigungen variieren. Sie stützen den Kastenträger der Fahrbahntafel in einem Abstand von 8,5 m. Der stählerne Kastenträger besitzt bei einer Höhe von 2,4 m einen trapezförmigen Querschnitt mit einer orthotropen Fahrbahntafel. Diese war bei Fertigstellung 16 m breit, kann aber nachträglich beidseitig um jeweils 2,5 m verbreitert werden. Siehe auch Puente del Tercer Milenio Literatur Juan José Arenas de Pablo: Puente de la Barqueta. In: Handbuch Brücken, Gerhard Mehlhorn (Hrsg.), S. 162, Springer-Verlag Berlin Heidelberg 2007, ISBN 978-3-540-29659-1 Weblinks La Barqueta Brücke. In: Structurae
Puente de la Barqueta

The Puente de la Barqueta (literally "bridge of the barges", in reference to the formerly present "Barqueta Gate"), officially named Puente Mapfre, is a bridge in the city of Seville (Andalusia, Spain), which spans the Alfonso XIII channel of the Guadalquivir river. It constituted one of the main means of access to the Isla de la Cartuja ("Cartuja island"). It was built between 1989 and 1992, on the occasion of the Universal Exposition Expo'92, and conceived as the main gate for this. References
Puente de la Barqueta

El puente de la Barqueta se encuentra en Sevilla (Andalucía, España) y cruza el río Guadalquivir. Es uno de los principales accesos a la zona norte de Isla de la Cartuja, y se encuentra próximo al Parque Científico y Tecnológico y al parque temático Isla Mágica. Comunica la Cartuja con la Resolana y con el centro histórico a la altura del monasterio de San Clemente.​ Historia Fue diseñado como un puente en arco por Juan José Arenas de Pablo y Marcos Jesús Pantaleón Prieto, ambos Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos. Fue construido entre 1989 y 1992 para permitir el acceso al recinto de la Exposición Universal de 1992. Su construcción fue financiada por la empresa Mapfre, que bautizaría con su nombre al puente, aunque desde el principio se le vino denominando Puente de la Barqueta incluso en publicaciones municipales.​ Su construcción se realizó en tierra para posteriormente girarlo con la ayuda de barcazas hasta su definitivo emplazamiento. Se construyó como un puente peatonal para pasar del centro histórico a la Cartuja, pero con el plan de adaptarlo al tráfico una vez fuese transcurrida la Exposición Universal.​ Características Se compone de un arco de acero de 214 m. cuyos extremos forman un pórtico triangular en cada lado, atirantado para soportar el tablero que tiene una longitud de 168 m. cuyo únicos apoyos son cuatro soportes verticales a una distancia de 30 m. sobre las orillas del río sin más apoyos intermedios y con un ancho de 21,40 m. Los pórticos triangulares reciben la fuerza axial del arco, sirviendo visualmente como "puerta" de entrada a la Expo 92, al parque temático y al parque tecnológico. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de la Barqueta. Información gráfica y técnica en Factoría Urbana
Pont de la Barqueta

Le pont de la Barqueta est un pont de Séville (Andalousie, Espagne). Il est également appelé pont Mapfre, du nom de l'entreprise l'ayant financé, pont de l'Expo ou pont de l'Europe[réf. nécessaire]. Situation En partant du nord de la ville, il est le troisième pont à enjamber la darse du Guadalquivir qui traverse Séville du nord au sud. Il permet de relier, sur la rive gauche, le district de la Macarena et le quartier de San Lorenzo et, sur la rive droite, l'Île de la Cartuja, où se trouvent notamment le parc thématique Isla Mágica et les vestiges de l'Exposition universelle de 1992. Design De style bow-string, ce pont en acier de 214 m de long possède un arc central, mesurant 168 m (et dont la génératrice a un rayon de 120 m), formant une fourche à chacune de ses extrémités. De chaque côté, les montants inclinés formant les fourches reposent directement sur les piles du pont. Ces dernières forment entre elles un rectangle de 168 m sur 30 m ; elles sont reliées par deux poutres transversales qui maintiennent les bases d'appui et assurent l'appui des extrémités du tablier. Le tablier, de 21,4 m de large, est composé d'un caisson et d'une dalle orthotrope. Il porte une double voie et des trottoirs. Alors que le pont est entièrement blanc, les haubans sont rouges. Construction Il a été réalisé entre 1988 et 1989 dans le cadre de l'Exposition universelle de 1992, par Juan José Arenas et Marcos J. Pantaleón, de l'étude d'architectes Arenas Design. Sa construction a été assurée par les entreprises Auxini et Ensidesa. Entièrement construit sur une berge du fleuve, il a ensuite été tourné en bateau de l'autre côté et fixé dans sa situation définitive le 31 mai 1989. Pont piéton pendant l'Expo et jusqu'en 1993, il a ensuite été ouvert au trafic routier. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ponts de Séville Liste de ponts d'Espagne Lien externe (es) « Puente de la Barqueta », sur factoriaurbana.com (consulté le 3 octobre 2013) Portail des ponts Portail des routes Portail des lacs et cours d'eau Portail de Séville Portail des expositions internationales
Мост Баркета

Мост Баркета — мост через реку Гвадалквивир в городе Севилье. История Инженеры-строители Хуан Хосе Аренас де Пабло и Маркос Хесус Панталеон Прието спроектировали его как арочный мост. Он был построен в период с 1989 по 1992 год, чтобы обеспечить доступ к территории Всемирной выставки 1992 года. Его строительство финансировалось компанией Mapfre, которая окрестила мост своим именем, хотя с самого начала он назывался Мост Баркета даже в муниципальных документах. Строительство моста было осуществлено на суше, чтобы позднее доставить конструкцию с помощью барж до его окончательного местоположения. Он был построен как пешеходный мост, ведущий из исторического центра в Картую, с целью приспособить его к автомобильному движению, как только Всемирная выставка будет закончена. Характеристика Мост представляет собой металлическую арку длиной 214 метров, концы которой образуют треугольный портик с каждой стороны, соединённый вантами для поддержания дорожного полотна длиной 168 метров. Арка установлена на четырёх вертикальных опорах на расстоянии 30 метров по берегам реки без дополнительных промежуточных опор и шириной 21,4 метра. Треугольные портики показывают осевую направленность арки, визуально выступая в качестве «ворот» входа на территорию Экспо 92, тематический парк и технопарк. Примечания Ссылки Información gráfica y técnica en Factoría Urbana
Santuario de Nuestra Señora de los Remedios (Olvera)

El santuario de Nuestra Señora de los Remedios, conocido popularmente como ermita de los Remedios, es un templo católico que se encuentra en el término municipal de Olvera, a 2 kilómetros del municipio.​ Se trata de una construcción barroca del siglo XVIII, construida sobre una antigua ermita del siglo XVI. En él se venera la imagen de Nuestra Señora de los Remedios, una talla anónima del siglo XV, patrona del pueblo y coronada canónicamente en el año 1966.​ En sus alrededores se celebra anualmente desde 1715 el segundo lunes posterior al Domingo de Resurrección, la romería del Lunes de Quasimodo. Véase también Monumentos de Olvera Lunes de Quasimodo Referencias
Torre del Rocadillo

La Torre del Rocadillo, també anomenada Torre del Gallo, és una torre de guaita situada al conjunt arqueològic de Carteia, prop de la platja de Guadarranque de la badia d'Algesires, al municipi de San Roque, província de Càdis. Construïda al segle xvi per l'enginyer Juan Pedro Livadote, per ordre de Felip II, per tal de protegir les poblacions costaneres dels pirates barbarescos. Servia de transmissió dels senyals d'avís entre la torre d'Entrerríos, al costat del riu Palmones, i la plaça forta de Gibraltar. Tenia assignats 2 torrers, amb un sou de 500 morabatins al mes, que havien d'atalaiar de dia, i escoltar de nit. Està declarada Bé d'Interès Cultural. Etimologia El nom de Rocadillo és degut al 'cortijo' proper, que tenia aquest nom. Ja el 1588 s'anomenava així a la torre. Algun cop se l'ha anomenat Torre del Gallo per la punta anomenada així situada immediatament al nord del seu emplaçament. Descripció De planta quadrada, igual que les altres torres de la badia, enlloc de rodona, que és el que estipulava el 'Real Consejo de Guerra'. Té 12 metres d'alçada, sent la meitat inferior un cos massís. Hi ha la cambra de guàrdia, a la que s'hi arribava per mitjà d'una escala de corda. Es tracta d'una estança voltada on hi ha una xemeneia de tir vertical i una estreta finestra des d'on es veu la desembocadura del riu Guadarranque. L'accés a la plataforma superior es fa per una escala de cargol parcialment conservada. En aquesta terrassa s'encenien, davant de qualsevol perill, les fogueres d'avís, amb fum si era de dia i amb foc si era de nit, complint així la seva funció de torre alimara. Rematen la part superior de la torre, als quatre costats, uns matacans. Referències
Torre del Rocadillo

La Torre del Rocadillo (también llamada Torre del Gallo)​ es una torre de vigilancia costera en ruinas, ubicada en el yacimiento de Carteia, al oeste de Puente Mayorga, en el municipio de San Roque en la provincia de Cádiz, Andalucía, España. Fue construida en el siglo XVI y su misión era vigilar la desembocadura del río Guadarranque y trasmitir las señales de la torre de entre Entrerríos y Gibraltar.​​​​ Historia y descripción La torre cuadrangular, datada en el siglo XVI, fue parte de los sistemas de defensa costera impulsados por Felipe II y sus sucesores, basados en un modelo que provenía de la época andalusí. Se destaca por su ubicación estratégica en la parte del yacimiento más próxima al mar, en lo que hasta hace poco tiempo también era el extremo de la finca del Rocadillo, que le da su nombre (cuya primera referencia data de 1588).​​ La línea de puntos de vigilancia costera a la que pertenecía esta torre llegó a contar con siete atalayas más en el Campo de Gibraltar. De ellas, solo se conservan hoy en día la torre de El Rocadillo y la de Entrerríos, en Palmones.​ Algunas, como las de San García, El Almirante y El Diablo, tenían una estructura cilíndrica, pero no se han conservado. A pesar de esta diferencia, todas seguían un diseño común que priorizaba la estabilidad y la altura de la construcción, proporcionando a los vigilantes una buena panorámica y seguridad. Sobresale el zócalo macizo que llegaba hasta la altura de la cámara de guardia, la cual estaba abovedada. Entre sus características principales están el acceso elevado, una puerta pequeña que requería una escalera de mano exterior fácilmente desmontable, y los cuatro balcones defensivos en el parapeto de la plataforma superior. Su altura es de 12 metros.​​​ Este sistema de vigilancia unía, mediante torres de vigía, todo el litoral mediterráneo español y parte del atlántico, desde el Guadiana hasta el Ebro.​ Véase también Torres de vigilancia costera en España Referencias Enlaces externos Torre almenara del Rocadillo (Carteia, San Roque).Una nueva perspectiva por Ángel J. Sáez Rodríguez, Abel Martín-Bejarano Sánchez y Jorge Pérez Fresquet