NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Salinas (La Malahá)

Las Salinas de La Malahá en dicho municipio de la provincia de Granada, son una acumulación natural de sal, que abastecidas por el río Salado se explotan desde la época de dominación romana. Esta zona tiene una gran importancia en la población, ya que incluso da nombre al mismo municipio ya que este proviene del árabe al-Malaha, que significa Alquería de la Sal. Hechas en tiempo de los musulmanes, ya que querían aprovechar estas tierras, además de que tienen muy buena situación para recibir el sol directamente. Estas edificaciones dan nombre a un barrio del pueblo Las Salinas. Actualmente producen gran cantidad de sal para toda la comunidad. Fue localizada una inscripción honorífica, sobre pedestal de estatua, en 1906, por debajo del pueblo, posiblemente llevada allí desde Pinos Puente. Está dedicada al emperador Cómodo por los decuriores de Ilurco y se puede fechar entre el 176 y el 192 d. C.
Biblioteca Pública Provincial de Jaén

La Biblioteca Pública Provincial de Jaén, también llamada Casa de la Cultura, es una biblioteca que opera para toda la provincia de Jaén, y situada en la ciudad de Jaén, como capital provincial. La institución fue creada por Real Orden de 7 de agosto de 1895, en la que se concedía su gestión al Cuerpo Facultativo de Archiveros, Bibliotecarios y Anticuarios;​ en la actualidad queda integrada dentro del Sistema Andaluz de Bibliotecas y del Sistema Español de Bibliotecas. La primera sede se dispuso en un inmueble del siglo XVII emplazado en el número 5 de la actual calle Compañía. Debido a su estado de ruina, a mediados de los años 60 del siglo XX, se decidió su traslado a otro emplazamiento en la calle Julio Ángel, que acogió una parte de sus fondos; otra parte de éstos fueron alojados en el entonces Museo Provincial de Bellas Artes. Desde 1973 la Biblioteca Pública Provincial se ubica en su emplazamiento actual, un edificio moderno situado en el número 1 de la calle Santo Reino, y anexo a la Casa Sindical; compartió instalaciones con el Archivo Histórico Provincial hasta finales de la década de 1980. La titularidad es estatal, si bien la Junta de Andalucía tiene transferida la gestión técnica y administrativa de la institución.​ Véase también Bibliotecas Públicas del Estado Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Biblioteca Pública Provincial de Jaén. Biblioteca Pública Provincial de Jaén La Biblioteca Pública Provincial de Jaén en Facebook
Centro José Guerrero

El Centro José Guerrero es una pinacoteca de titularidad pública, gestionada por la Diputación de Granada, que alberga la colección más importante de obras del pintor granadino José Guerrero (1914-1991). Su sede está ubicada en la calle Oficios, junto a la Catedral de Granada y en pleno centro de la ciudad. Edificio El Centro José Guerrero tiene su sede en un edificio diseñado por el arquitecto Modesto Cendoya y construido por Indalecio Ventura Sabatell en 1892 para ser la sede de unos almacenes. En 1901, el edificio se convirtió en una imprenta y, tras el final de la Guerra Civil, en 1939 acogió la sede administrativa del diario Patria, ubicado allí hasta el año 1983. Posteriormente, el inmueble fue adquirido por la Diputación de Granada. A raíz del proyecto de creación del Centro y su instalación en este edificio, en el año 2000 se encargó su rehabilitación a Antonio Jiménez Torrecillas, arquitecto que contó con la colaboración del artista Gustavo Torner. Finalmente, el Centro fue inaugurado el 13 de junio de ese mismo año; en el año 2003, la rehabilitación fue premiada por el Colegio de Arquitectos de Granada. Objetivos El Centro José Guerrero tiene como objetivos la custodia, catalogación, exhibición y divulgación de la obra del pintor granadino, y el fomento de la investigación en torno a su vida y su producción artística. Para ello, el Centro destina varias salas a la colección personal del autor, compuesta originalmente por cuarenta cuadros y una veintena de dibujos seleccionados por una comisión de expertos, por el 25 aniversario de su apertura, se ha visto ampliada con 172 obras más cedidas por la familia, así como un archivo de documentos sobre la vida del artista. Sin embargo, la mayor parte de la superficie del inmueble está destinada a albergar exposiciones temporales, siempre relacionadas con la creación artística contemporánea. Además, el Centro organiza otras actividades, como charlas, conferencias y conciertos; en este último caso, destaca el Ciclo de Música Contemporánea Centro José Guerrero, que lleva celebrándose ininterrumpidamente desde el año 2004. Su primera directora fue Yolanda Romero, que ocupó el cargo hasta 2015, cuando asumió la jefatura de la pinacoteca del Banco de España.​ Su director actual es Francisco Baena Díaz.​ Véase también José Guerrero (pintor) Referencias «Centro de Arte José Guerrero de la Diputación de Granada» en el Directorio de Museos y Colecciones de España, del Ministerio de Cultura del Gobierno de España Enlaces externos Web oficial del Centro José Guerrero
Écija

Écija, die Stadt der Türme, liegt am Río Genil zwischen den beiden andalusischen Metropolen Córdoba und Sevilla in der Provinz Sevilla. Die Stadt trägt die Beinamen La sartén de Andalucía (Bratpfanne Andalusiens) und Stadt der Türme. Geschichte und Archäologie Eine dauerhafte Besiedlung Écijas konnte bis ins achte vorchristliche Jahrhundert nachgewiesen werden. Der römische Name der iberischen Siedlung lautete Astigi. Während der Schlacht von Munda, die in der Nähe von Astigi geschlagen wurde, stand die Stadt „fest“ an der Seite Julius Caesars. Caesar belohnte die Stadt mit Befestigungsbauten und gründete sie als julische Kolonie Colonia Iulia Firma Astigitana neu. Unter Kaiser Augustus wurde ihr Name zu Colonia Iulia Augusta Firma Astigitana erweitert. Unter Augustus wurde das an der Römerstraße gelegene Astigi auch die Hauptstadt eines der vier Konvente der römischen Provinz Baetica (die anderen waren Gades, Hispalis und Corduba). Die Legende erzählt von einem Aufenthalt des Apostels Paulus in Astigi, der dort gepredigt haben soll. In der Spätantike wurde die Stadt Bischofssitz. Unter den Westgoten wurde Astigi eine Festung. Nach der Schlacht am Río Guadalete im Juli 711 gegen die Mauren, in welcher der Westgotenkönig Roderich fiel, war Écija eine der ersten Städte, die von den Muslimen erobert und in ihre neue Provinz al-Andalus eingegliedert wurde. Zuerst hatten sich hierher noch Teile des geschlagenen westgotischen Heeres zurückgezogen. Archäologische Funde zeigen, dass die Stadt damals nur noch einen Bruchteil ihrer alten römerzeitlichen Größe aufwies und dass alte römische Bäder, die man auf dem Rathausplatz von Écija ausgegraben hat (Plaza de España oder im Volksmund Salón de Écija), in westgotischer und frühislamischer Zeit als Friedhof dienten. Nach dem Zerfall des Kalifats von Córdoba geriet Medina Astiğğia in die Abhängigkeit verschiedener Taifa-Königreiche, erst der Birzaliden von Carmona, dann der Ziriden von Granada und schließlich der Abbadiden von Sevilla. In dem als Reconquista bezeichneten langwierigen Prozess der Rückeroberung eroberte Ferdinand III. die Stadt 1240 von den Almohaden. In den folgenden Jahrhunderten entwickelte sich Écija durch den Bau von Kirchen zur „Stadt der Türme“. Ende des 14. Jahrhunderts war der antijüdische Prediger Ferrand Martinez Erzdiakon von Écija. Durch das große Erdbeben von 1755 wurde Écija weiträumig zerstört. Sehenswürdigkeiten Historisches Museum im Palacio de Benamejí Stadtpalais Palacio de Peñaflor Söhne und Töchter der Stadt Garci Sánchez de Badajoz (um 1450–1460–um 1526), Lieddichter und Musiker Manuel de Palma (* 1957), Flamencogitarrist Ruben Pérez (* 1989), Fußballspieler Weblinks https://www.ecija.es/ http://www.betica-romana.org/ Fußnoten
Écija

Écija település Spanyolországban, Sevilla tartományban. Écija La Carlota, Santaella, Estepa, Herrera, Marinaleda, El Rubio, Osuna, La Lantejuela, Marchena, Fuentes de Andalucía, La Luisiana, Cañada Rosal, Palma del Río, Fuente Palmera, Hornachuelos és Guadalcázar községekkel határos. Lakosainak száma 39 659 fő (2025). Népesség A település népessége az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal
Écija

Écija is een gemeente in de Spaanse provincie Sevilla in de autonome gemeenschap Andalusië. Écija ligt in de vallei van de Genil (een zijrivier van de Guadalquivir), tussen Córdoba en Sevilla, en beslaat een oppervlakte van 978 km². In 2007 telde Écija 39.510 inwoners. Daarmee is het de vijfde stad in de provincie. Romeins Astigi In Écija vindt men verschillende archeologische overblijfselen van Griekse en Romeinse nederzettingen. De stad stond toen bekend als Augusta Firma Astigi. Astigi was een belangrijke stad in de Romeinse provincie Hispania Baetica en er ook zetel van een van de vier conventi (conventus Astigitanus), waar de hoofdmannen van verschillende dorpen jaarlijks bijeen kwamen om er onder toezicht van de proconsul juridische aangelegenheden te bespreken. Bisdom Astigi Astigi verkreeg in de zesde eeuw een bisschopszetel. Sint Fulgentius van Écija (Astigi) († vóór 633) werd hier tot bisschop benoemd door zijn broer Isidorus van Sevilla. Hoewel het bisdom in 1144 werd opgeheven, blijft Astigi vandaag voortbestaan als titulair bisdom van de katholieke Kerk Demografische ontwikkeling Bron: INE; 1857-2011: volkstellingen Geboren Gerónimo de Aguilar (1489-1531), geestelijke en ontdekkingsreiziger Rubén Pérez (1989), voetballer Zie ook Slag bij Écija (1275)
Écija

Écija – miasto w południowo-zachodniej Hiszpanii, w regionie Andaluzja (prowincja Sewilla), nad rzeką Genil. Gospodarka Écija opiera się na rolnictwie (oliwki, zboża i warzywa), bydle (krowy i konie) oraz przemyśle tekstylnym. Historia miasta Na miejscu Écijy Rzymianie, zająwszy wcześniejszą, grecką miejscowość, założyli miasto Astigi, gdzie według tradycji dotrzeć miał w jednej ze swych wypraw święty Paweł. Po okresie upadku za panowania arabskiego, Écija została zdobyta w czasie rekonkwisty w 1240 roku. Najważniejsze zabytki W związku z trzęsieniem ziemi z 1755 roku, Écija może się poszczycić przede wszystkim przykładami sztuki barokowej: kościół pw. św. Jana (hiszp. Iglesia de San Juan), barokowa budowla zbudowana pod koniec XVIII wieku, do której przylega bogato zdobiona, barokowa dzwonnica, uchodząca za wizytówkę miasta kościół św. Krzyża (hiszp. Iglesia de Santa Cruz), stojący na miejscu świątyni, w której rezydował biskup święty Fulgencjusz. Odbudowany po trzęsieniu ziemi w 1755 jak trójnawowa budowla. W wieży północno-wschodniej, całkowicie odbudowanej po trzęsieniu ziemi, wmurowane zostały dwie tablice kamienne z czasów panowania kalifów Abd ar-Rahmana I i Hiszama I. Wewnątrz kościoła zwraca uwagę, pochodzący z V wieku, sarkofag św. Fulgencjusza. W nawach bocznych kościoła znajdują się klasycystyczne i barokowe retabula Palacio de los Marqueses de Peñaflor, zbudowany w 1726 roku. Wzdłuż jego fasady ciągnie się szereg złączonych ze sobą balkonów Plaza de España, centralny plac miasta, od 1998 stanowisko archeologiczne - podczas budowy podziemnego parkingu natrafiono na pozostałości rzymskiej świątyni, łaźni oraz muzułmańskiego cmentarza Miasta partnerskie Aranjuez Les Pavillons-sous-Bois Cerro de la Habana As-Samara Przypisy Bibliografia Brigitte Hintzen-Bohlen: Sztuka i Architektura - Andaluzja. Warszawa: Wydawnictwo Philip Wilson, 2008, s. 124-131. ISBN 978-3-8331-5106-4.
Эсиха

Э́сиха (исп. Écija) — город и муниципалитет в Испании, на реке Хениль, на полпути из Севильи в Кордову. Входит в провинцию Севилья, в составе автономного сообщества Андалусия. Муниципалитет находится в составе района (комарки) Эсиха. Занимает площадь 976 км². Население 39743 человека (на 2022 год). Расстояние 94 км до административного центра провинции. История Эсиха, за 50-градусный летний зной прозванная «сковородкой Андалусии» (La Sartén), построена на месте античного города Astigi, переименованного Октавианом в Colonia Augusta Firma. Астигский епископ Фульгентий был родным братом св. Исидора Севильского. Археологами вскрыты останки древнего города. Местное оливковое масло было востребовано во всех уголках Римской империи. В 1236 году кастильцы освободили город от мавров. Золотым временем в истории Эсихи стали XVII и XVIII века, когда крупные андалусийские землевладельцы вроде герцогов Мединасели строили в городе свои роскошные дворцы. Силуэт города оживляют два десятка церковных колоколен в стилях готики, мудехар, ренессанс и барокко. После Лиссабонского землетрясения 1755 года город был отстроен заново. Известные жители и уроженцы Франциск Диас (1713—1748) — католический святой. Население Примечания Ссылки Официальная страница Архивная копия от 20 мая 2019 на Wayback Machine
Есиха

Есиха (шп. Écija) град је у Шпанији у аутономној заједници Андалузија у покрајини Севиља. Према процени из 2017. у граду је живело 40 270 становника. Становништво Према процени, у граду је 2017. живело 40 270 становника. Партнерски градови Аранхуез Ле Павијон су Боа Референце Спољашње везе Званични веб-сајт
Écija

Écija är en kommun i Spanien. Den ligger i provinsen Provincia de Sevilla och regionen Andalusien, i den södra delen av landet, 300 km söder om huvudstaden Madrid. Antalet invånare är 40 683. Arean är 976 kvadratkilometer. Écija gränsar till La Carlota, Santaella, Estepa, Herrera, Marinaleda, El Rubio, Osuna, La Lantejuela, Marchena, Fuentes de Andalucía, La Luisiana, Cañada Rosal, Palma del Río, Fuente Palmera, Hornachuelos och Guadalcázar. Terrängen i Écija är lite kuperad. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Écija.
Есіха

Есіха (ісп. Écija) — муніципалітет в Іспанії, у складі автономної спільноти Андалусія, у провінції Севілья. Населення — 40 534 особи (2010). Муніципалітет розташований на відстані близько 340 км на південь від Мадрида, 85 км на схід від Севільї. На території муніципалітету розташовані такі населені пункти: (дані про населення за 2010 рік) Ла-Асеньюела: 67 осіб Лос-Ареналес: 76 осіб Серро-Переа: 871 особа Есіха: 38551 особа Навалагрулья: 184 особи Ісла-дель-Вікаріо: 154 особи Ісла-Редонда: 3 особи Сан-Антон: 73 особи Вільянуева-дель-Рей: 179 осіб Ісла-Редонда-ла-Асеньюела: 376 осіб Демографія Динаміка населення (INE ): Галерея зображень Посилання Новини і інформація про Есіху [Архівовано 14 жовтня 2017 у Wayback Machine.] Примітки
Torre Sevilla

Der Torre Sevilla, bis 2015 als Cajasol Tower oder Pelli Tower bekannt, ist ein Wolkenkratzer in Sevilla, Spanien. Der Bau begann im März 2008 und wurde 2015 abgeschlossen. Der Turm ist 180,5 Meter hoch und hat 40 Stockwerke. Es ist ein Bürogebäude, dessen Eingang sich an der Odiel Straße befindet. Der Turm ist das höchste Gebäude in Andalusien und in der Stadt Sevilla und das siebthöchste in Spanien. Weblinks Torre Sevilla
Torre Sevilla

A 180,5 méter magas Torre Sevilla nevű felhőkarcoló a spanyolországi Sevilla, sőt, egész Andalúzia legmagasabb épülete. Kereskedelmi egységek, irodák és szálloda működik benne. Története és leírása A felhőkarcoló építése 2007-ben kezdődött meg, de azonnal vitákat generált: egyrészt azért, mert sokan féltek, hogy felforgatja az ezekben az időkben úgyis rosszul teljesítő sevillai gazdaság irodapiacát, másrészt az is felvetődött, hogy az UNESCO megvonja a világörökségi besorolást Sevilla régi műemlékeitől, mivel ez a hatalmas torony teljesen megváltoztatta a város látképét, összhangját. Végül a visszavonás nem történt meg, az épület pedig 2015-re elkészült. Tervezője az argentin César Pelli volt, aki elmondta: a tervezés során az egyik fő feladat az volt, hogy az Andalúziában folyton tűző naptól megfelelő védelmet kapjon az épület. Építéséhez 7000 tonna acélt, 30 000 m³ betont és 19 000 m² üveget használtak fel, felületén pedig 770 m²-nyi napelemet helyeztek el. Összesen 25 000 m²-nyi kereskedelmi hasznosítású területtel rendelkezik, valamint 24 szinten helyezkednek el benne irodák és 13 szinten szállodai szobák. Világítását, klímaberendezéseit és nagy sebességű liftjeit központi számítógépek vezérlik. A hozzá tartozó zöldfelületek öntözésére összegyűjtött esővizet használnak fel. A napelemek hozzájárulnak az épület fenntartható működtetéséhez, de a felhőkarcolóban egyébként is olyan energiatakarékossági megoldásokat alkalmaztak, amellyel az energiaigény mintegy 20%-kal csökkenthető. A Torre Sevilla a történelmi belváros nyugati szomszédságában, a La Cartuja-szigeten található, a CaixaForum kulturális központ területén. Képek Jegyzetek
Torre Sevilla

La Torre Sevilla è il più alto grattacielo di Siviglia, parte del progetto immobiliare chiamato Puerto Triana, situato sul sito della Isla de La Cartuja dove si tenne l'Esposizione universale del 1992. L'edificio è utilizzato sia per scopi commerciali che per uffici. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre Sevilla Collegamenti esterni Sito ufficiale, su torre-sevilla.com. Sito ufficiale, su cctorresevilla.com. (EN) Torre Sevilla, su Structurae. (EN) Torre Sevilla, su Skyscraper Center.
Torre Sevilla

De Torre Sevilla, tot 2015 ook wel bekend als Torre Cajasol of Torre Pelli, is een wolkenkrabber en kantoorgebouw in de Spaanse stad Sevilla. Met een hoogte van 178 meter is de toren het hoogste gebouw van Sevilla en Andalusië. De toren is ontworpen door de Argentijns-Amerikaanse architect Cesar Pelli. Het is een lang, cilindervormig gebouw, opgericht aan de rivier Guadalquivir in het stadsdeel Triana, waar ook de Wereldtentoonstelling van 1992 doorging. De werf is gestart in 2008 en geëindigd in 2015. Oorspronkelijk werd de toren gebouwd voor de Spaanse bank Cajasol, die hiervan hun hoofdgebouw zou maken. Men is hiervan afgestapt nadat Cajasol werd overgenomen door de Catalaanse bank La Caixa. UNESCO De bouw van de toren veroorzaakte in 2012 problemen met UNESCO. De hoogte van het gebouw zou immers het uitzicht vanaf de oude binnenstad verstoren. Daardoor dreigde UNESCO het door hen beschermd werelderfgoed van de stad (de Kathedraal van Sevilla, het Koninklijk Paleis van Sevilla en het Archivo General de Indias) te plaatsen op de lijst met bedreigd erfgoed.
Севильская башня

Севильская башня (исп. Torre Sevilla) — офисный небоскрёб в Севилье (Испания). Её строительство началось в марте 2008 года и было завершено в 2015 году. Башня высотой 180,5 метров имеет 40 этажей. Вход в это офисное здание расположен на улице Одиэль. Башня является самым высоким зданием в Андалусии и в городе Севилья, а также занимает седьмое место в списке самых высоких зданий Испании. До 2015 года Севильская башня была известна как Башня Кахасоль (исп. Torre Cajasol) или Башня Пелли (исп. Torre Pelli) по имени автора проекта Сесара Пелли. Башня находится на острове Картуха, в бывшей зоне Всемирной выставки, проходившей в Севилье в период с апреля по октябрь 1992 года. Небоскрёб расположен рядом с рекой в районе, который перестраивается с начала 2000-х годов. Башня окружена двумя четырёхэтажными зданиями, также спроектированными аргентинским архитектором Сесаром Пелли. Изогнутые края этих зданий образуют площадь, которая открывается с севера и юга и сужается в центре, создавая пешеходную коммерческую улицу. Критика Сообщалось, что ЮНЕСКО рассматривает вопрос о включении памятников Севильи, которые классифицируются как объекты Всемирного наследия (Севильский кафедральный собор, Севильский Алькасар и Архив Индий), в «список угроз» из-за «негативного визуального воздействия» башни на старый город Севильи. ЮНЕСКО зашла так далеко, что попросила городские власти уменьшить высоту башни, но те проигнорировали эти просьбы. Предложение было отклонено на заседании Комитета всемирного наследия ЮНЕСКО в Санкт-Петербурге в 2012 году, но участники заседания выразили сожаление, что работа над башней не была приостановлена, в соответствии с просьбой комитета, высказанной на его предыдущей сессии, и в связи с тем, что не было проведено никаких обсуждений или консультаций для рассмотрения вопроса о том, каким образом можно было бы усовершенствовать проект и сократить какие-либо возможные негативные последствия строительства небоскрёба. Примечания Ссылки Официальный сайт здания
Естадио Рамон Санчес Писхуан

Естадио Рамон Санчес Писхуан (на испански: Estadio Ramón Sánchez Pizjuán) е футболен стадион в Севиля, Испания. Това е клубният стадион на ФК Севиля, на него играе част от срещите си и испанския национален отбор. Построен е през 1957 г. и има 45 500 седящи места. Носи името на Рамон Санчес Писхуан Муньос, виден адвокат от Севиля и президент на футболния клуб в продължение на 17 години, в два различни периода. (1932-1942, 1948-1956) Стадионът е един от домакините на Световното първенство по футбол през 1982 г. На него се играе полуфиналната среща между Германия и Франция (в редовното време 3:3, при дузпите 5:4) През 1986 г. приема домакинството на финалната среща от турнира за Купата на европейските шампиони между отборите на Стяуа Букурещ и Барселона (в редовното време 0:0, и 2:0 след изпълнение на дузпи) Външни препратки Естадио Рамон Санчес Писхуан ((en)) Стадионите в Испания
Estadi Ramón Sánchez Pizjuán

L'Estadi Ramón Sánchez Pizjuán és un estadi de futbol propietat del Sevilla Fútbol Club. Inaugurat el 7 de setembre de 1958, l'estadi té una capacitat de 45.000 espectadors i unes dimensions de 105x70. El primer partit que s'hi va disputar va ser contra el Real Jaén Club de Fútbol. Referències
Estadio Ramón Sánchez Pizjuán

Stadion Ramón Sanchez Pizjuán je fotbalový stadion ve španělské Seville. Jeho projekce byla započata v roce 1937, stalo se tak v témže roce, kdy Don Ramón Sánchez Pizjuán, tehdejší prezident Sevilla FC, koupil pozemek, na kterém chtěl postavit nový stadion. Nicméně s prvními kroky se muselo počkat až do roku 1954. V této době se uskutečnila soutěž designérů, kterou vyhrál Manuel Muňoz Monasterio, stejný architekt, který navrhl stadion Realu Madrid Santiago Bernabéu. Velkým snem Ramóna Sanchéze Pizjuána bylo postavit takový stadion, který by odpovídal skvělým výkonům tehdejšího mužstva FC Sevilla. Na konci října roku 1956, pár týdnů předtím, než bylo započato se stavbou, však všechny Sevilliany zastihla smutná zpráva – Don Ramón Sánchez Pizjuán zemřel. Jeho následovník ve funkci Ramón de Carranza slíbil nad jeho hrobem, že bude stadion dostavěn přesně podle návrhu a také, že ponese jméno zesnulého prezidenta. Základní kámen této stavby byl položen 2. prosince téhož roku. Práce na stavbě byly ukončeny v létě roku 1958 a stadion byl slavnostně otevřen 7. září přátelským utkáním proti Realu Jaén, který skončil nerozhodně 3:3. Avšak stadion měl vystavěnu spodní část tribuny, do dnešní podoby , dorostl v roce 1974 pod vedením prezidenta Eugenia Montea Cabezy. V této době dosáhl také největší kapacity – více než 70 tisíc diváků. Následovaly ale další změny. V očekávání mistrovství světa 1982, které tehdy Španělsko hostilo, byla snížena jeho kapacita na 66 tisíc diváků. Poslední změna proběhla v polovině devadesátých let dvacátého století, kdy podle norem FIFA musela být odstraněna všechna místa k stání. Od té doby činí kapacita stadionu Ramóna Sáncheze Pizjuána 45 500 diváků. V nejbližší době se počítá s jeho modernizací. Stavební práce počítají s rozpočtem mezi 80 a 100 miliony eur a za cíl budou mít zvýšení kapacity stadionu až na 66 000 diváků, dojde také ke změně vzhledu a budou přistavěna čtyři schodiště v rozích stadionu, podobně jako je tomu například na stadion Santiago Bernabéu. Sevillský stadion je prestižním fotbalovým sportovištěm pro celou Andalusii a jedním z nejlepších ve Španělsku. Hostil například semifinále mistrovství světa v roce 1982, ve kterém se utkali Francie s Německem nebo finále Poháru mistrů evropských zemí (předchůdce Ligy mistrů), ve kterém porazila Steaua Bukurešť FC Barcelonu v penaltovém rozstřelu. Ve své době to byl teprve druhý španělský stadion, který měl tu čest hostit takovýto zápas. Jediným stadionem, kterému se to povedlo dříve než stánku v Seville, byl Santiago Bernabéu. Stadion Ramón Sánchez Pizjuán je také jediným hřištěm na kterém hraje pravidelně španělská fotbalová reprezentace bez porážky – s bilancí 19 výher a tři remízy (2009). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Estadio Ramón Sánchez Pizjuán na Wikimedia Commons www.fcsevilla.ic.cz