NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nororma

La Comarca Nororiental de Málaga (Nororma) es una de las nueve comarcas de la provincia de Málaga, formada por siete municipios. Estos municipios son: Archidona, Cuevas Bajas, Cuevas de San Marcos, Villanueva de Algaidas, Villanueva de Tapia, Villanueva del Rosario y Villanueva del Trabuco; los mismos que integran el partido judicial de Archidona. Limita con las provincias de Granada al este y Córdoba al norte; además de las comarcas malagueñas de La Axarquía al sur y Antequera al oeste. Sus principales accidentes geográficos son las Lagunas de Archidona (Grande y Chica). Sin olvidar los siguientes yacimientos arqueológicos: Cortijo de San Vicente, Cortijo de Samiaja, Cueva de Las Grajas, Necrópolis de los Alcaides y la Cueva de Arcos. Municipios Medio natural La comarca se encuentra enclavada en la depresión de Antequera dentro del Surco Intrabético, entre las Sierras Subbéticas cordobesas al norte y el arco calizo central malagueño (Cordillera Penibética) al sur. De este último, son las sierras de Camarolos, Gorda, San Jorge y Gibalto, las que forman parte de la comarca. En la comarca existen varios espacios protegidos con diferente nivel de conservación incluidos en la RENPA (Red de Espacios Naturales Protegidos de Andalucía):​ 2 parques periurbanos: Sierra de Gracia y el de los pinos en Vva Del Trabuco 2 monumentos naturales: Falla de la Sierra del Camorro, Fuente de los cien caños - Nacimiento del río Guadalhorce 1 reserva natural: Lagunas de Archidona 2 zonas de importancia comunitaria de la Red Natura 2000: Sierra de Camarolos, Cueva de Belda I Demografía Véase también Comarcas de Andalucía Comarcas de Málaga Notas y referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Nororma. Diputación de Málaga (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Comarque Nororiental Málaga

Nororiental Málaga est une comarque d'Espagne, dans la province de Malaga. Communes Archidona Cuevas Bajas Cuevas de San Marcos Villanueva de Algaidas Villanueva del Rosario Villanueva del Trabuco Villanueva de Tapia Liens externes Site officiel Portail de l’Espagne
Puerta de Elvira

Die Puerta de Elvira, auch Arco de Elvira, war der wichtigste Zugang zur Stadt Granada während der muslimischen Herrschaft; heute ist sie einer der signifikanten Grenzpunkte des Viertels Albaicín, dessen Hügel fast direkt hinter dem Tor ansteigt. Von der Puerta de Elvira führt die Calle Elvira zur Plaza Nueva; die Calle Elvira ist heute eine der beliebtesten Touristenstraßen der Stadt. Der Name bab-Ilvira bezieht sich auf die Medina Elvira, eine einst bedeutende muslimische Stadt, etwa 10 km östlich gelegen, die um 1020 aufgegeben wurde. Das Tor wurde im 11. Jahrhundert von den Zīrīden in Auftrag gegeben und später vom Naṣridenherrscher Yusuf I. zu einer festungsartigen Anlage ausgebaut. 1612 wurden die Befestigungen von den christlichen Herrschern zurückgebaut. Heute steht nur noch der äußere Bogen aus der Zeit der Naṣriden. Die Puerta de Elvira wurde 1896 zu einem spanischen Nationaldenkmal erklärt. Weblinks Informationen zur Puerta de Elvira vom Centro de Documentación de la Ciudad Histórica - Granada. La puerta de Elvira en Granada y su reciente restauración - Text zur Restaurierung der Puerta Elvira 1992 (ES)
Gate of Elvira

The Gate of Elvira (Spanish: Puerta de Elvira) is an arch located in Granada, Spain. It was declared Bien de Interés Cultural in 1896. It is located at the beginning of Calle Elvira (Elvira Street), on the edge of the Albaicín neighbourhood. The gate was formerly known as Bāb Ilbīra in Arabic. It was originally part of the 11th-century Zirid walls, but in the 14th century it was rebuilt into a heavily-fortified structure in order to be incorporated into the new Nasrid extension of the walls. Only a part of the gate remains today. A large Muslim cemetery, known as the Ibn Malik Cemetery, formerly existed outside this gate. The present-day Royal Hospital (Hospital Real) stands over a part of this former cemetery. References See also List of Bien de Interés Cultural in the Province of Granada
Porte d'Elvira

La porte d'Elvira (en espagnol : Puerta de Elvira) est une arche monumentale située à Grenade, en Andalousie (Espagne). Elle a été déclarée Bien de Interés Cultural en 1896. Elvira était le nom de la ville de Grenade avant l'arrivée des Maures. La porte d'Elvira et la calle de Elvira correspondent au tracé antique de la ville. Voir également Medina Elvira Liste des biens d'intérêt culturel de la province de Grenade (es) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’Andalousie
Puerta de Elvira

De Puerta de Elvira (Nederlands: poort van Elvira) is een poort in de Spaanse stad Granada die tijdens de Moorse overheersing de belangrijkste poort was die toegang gaf tot de wijk Albaicín. Deze wijk lag aan de oorsprong van het ontstaan van de stad. De poort ligt aan de westelijke zijde van Albaicín en maakte met andere poorten deel uit van een ommuring van de plaats. Ze werd tijdens de 11e eeuw opgetrokken in opdracht van de sultans van de Ziridendynastie. In de loop der jaren onderging ze een aantal verbouwingen en had ze te lijden van beschadigingen en afbraak. Tijdens het regime van Yusuf I fungeerde dit bouwwerk als autonoom fort met vier torens, drie barbacanes en twee poorten. In 1812 werden de barbacanes afgebroken en toen de Fransen onder het bewind van Jozef Bonaparte Granada bezetten volgde meer afbraak en werd het bouwwerk herleid tot wat er anno 2011 van overblijft.
Porta de Elvira

A Porta de Elvira (em castelhano: Puerta de Elvira), também conhecida como Arco de Elvira era a principal entrada da cidade de Granada, Espanha, durante o período muçulmano, quando era chamada Bib Elbeira. O seu nome deve-se a Medina Elvira, a capital regional até início do século XI, quando os zíridas mudaram a capital do seu reino recém-criado para Granada, então chamada Medina Garnata. A porta foi construída no século XI pelos reis zíridas, integrada na muralha que a unia pelo leste à Porta Monaita e por sudoeste com a Porta do Sulfeto de Antimónio (Babe Alcuble), conhecida popularmente por Arco das Tinajillas (arco das jarrinhas). Sofreu várias transformações ao longo da sua história, a maior delas durante o reinado do sultão nacérida Iúçufe I. Nessa época foi transformada numa fortaleza autónoma com quatro torres, três barbacãs e duas portas além da exterior. EM 1612 as barbacãs foram demolidas, pavimentou-se o terreiro que precedia a porta e construíram-se doze casas encostadas à muralha, as quais chegaram aos nossos dias praticamente sem alterações. Durante a ocupação francesa foram destruídas várias portas chapeadas a ferro e demolidas partes das muralhas. Em 1879 foi derrubada a Porta do Ferro (Puerta del Hierro; Babe Alhadide), também chamada Porta da Encosta (Puerta de la Cuesta; Babe Alacaba), que tinha sido adicionada no século XIV para ligar a almedina ao Albaicín. Atualmente conservam-se o arco exterior da época nacérida, flanqueado por duas torres de taipa, rematado por ameias, e o estribo do lado norte, formado por três altos arcos de ladrilho que sustentam o adarve correspondente. O arco em ferradura, semelhante ao da Porta da Justiça e Porta da Rambla, é composto lajes de arenito que formam aduelas , uma arquivolta do mesmo tipo e jambas chanfradas de pedra. Ao longo do século XX a porta foi objeto de diversas obras de restauro e consolidação. Está classificada como Bem de Interesse Cultural desde 1896. Notas e bibliografia
Palacio de Portocarrero

El palacio de Portocarrero es un edificio residencial de carácter histórico situado en el municipio español de Palma del Río, en la provincia de Córdoba, comunidad autónoma de Andalucía. El conjunto, que se encontraba en estado casi de ruina, ha sido objeto de una larga y cuidadosa restauración.​ Tiene en su haber una rica historia y una arquitectura resultante de mezcla de civilizaciones. Junto con sus jardines mudéjares rodeados por las murallas almohades del siglo XII, forma un conjunto arquitectónico enclavado en el casco histórico de la localidad. Actualmente es la residencia de la familia Moreno de la Cova, siendo una de las casas habitadas más antiguas de España. El palacio de Portocarrero sirvió como localización en el rodaje de la película El reino de los cielos (2005) dirigida por Ridley Scott. Historia Sus orígenes se pierden entre la leyenda y acontecimientos históricos de que fue escenario. Arrancan en época romana, en el año 105 de nuestra era, cuando el procónsul de la Hispania Bética, Aulo Cornelio Palma, fijó su residencia y, contiguo a su palacio, reedificó Palma del Río, cercándola de murallas de fortísima argamasa y le dio su nombre. Bajo la dominación árabe, por el siglo XI, el sultán Abu Yacub mandó construir su alcázar almohade.​ Reconquistadas las tierras de Palma, el 2 de septiembre de 1342, el rey Alfonso XI hizo merced con el señorío de la Villa de Palma y este su castillo del que sería futuro palacio de Portocarrero, al almirante mayor de la mar, Egidio Bocanegra, según privilegio concedido en Algeciras. En 1486, se celebró en el palacio el banquete de bodas de Gonzalo Fernández de Córdoba, El Gran Capitán, y María Manrique de Lara. Será Luis Portocarrero Bocanegra, VII señor y I conde de Palma, quien complete la obra iniciada por su quinto abuelo, finalizando el palacio en el año de 1505, e incorporándolo a los estados de su linaje, y dándole su nombre y blasones. En 1629 nació en el palacio el futuro cardenal Luis Fernández Portocarrero, canciller mayor de Castilla, arzobispo de Toledo y primado de España.​ La estructura sufrió grandes daños durante el terremoto de Lisboa de 1755 y desde entonces fue utilizada como almacén y casa de labor. En 1868​ la familia Moreno de la Cova adquirió el palacio al conde de Palma por subasta pública y la mantuvo como almacén de grano con una vivienda.​ El palacio fue arrasado durante la Guerra civil española y, tras varias décadas de abandono y ruina, comenzó su restauración en 1989 por Cristina Ybarra Sainz de la Mata y su esposo Enrique Moreno de la Cova.​ En 2004 fue escenario de la película El reino de los cielos, dirigida por Ridley Scott, en la que aparecieron actores como Orlando Bloom, Eva Green y Liam Neeson;​ mientras que en 2016 apareció en el largometraje Re-Emigrantes, dirigida por Óscar Parra de Carrizosa y protagonizada por Fernando Esteso.​ Véase también Anexo:Patrimonio Histórico Andaluz en el Valle Medio del Guadalquivir Casa de Portocarrero Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de Portocarrero. Palacio de Portocarrero.
Renfe

Renfe Operadora er Spaniens statslige jernbaneselskab. Det står for driften af lokal- og fjerntog i det meste af landet. Selskabet blev dannet i 2005 ved en opdeling af RENFE (Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles) i to statslige selskaber, ADIF (Administrador de Infraestructuras Ferroviarias), der står for jernbanernes infrastruktur (f.eks. togskinner, signalanlæg), og Renfe Operadora, der ejer og driver det rullende materiel. RENFE blev oprettet i 1941, da de spanske jernbaner blev nationaliseret. Materiel Arco – passagertog med tophastighed på 220km/timen. AVE – højhastighedstog med tophastighed på 300km/timen Divisioner Renfe Operador har siden 2006 været organiseret i fire divisioner: Dirección General de Servicios Públicos de Cercanías y Media Distancia, som driver forstadslinjerne i Cercanías, højhastighedsforbindelser med AVE på mellemlange afstande samt mellemlange regionalforbindelser. Dirección General de Servicios de Larga Distancia, som driver langdistance Intercity- og højhastighedsforbindelser. Dirección General de Servicios de Mercancías y Logística, som driver godstogstrafikken. Dirección General de Fabricación y Mantenimiento, som står for bygning og vedligeholdelse af det rullende materiel.
Renfe Operadora

A Renfe Operadora (röven csak Renfe) Spanyolország nemzeti vasúttársasága, mely egyaránt foglalkozik teher- és személyszállítással az ország mindkét (1668 mm / 1435 mm) nyomtávolságú hálózatán. Jogelődjét 1941. január 24-én alapították, mikor államosították Spanyolország széles nyomtávolságú vasútvonalait és vasúttársaságait. 2005 január 1-jén az Európai Unió EU 91/440 direktívája alapján különválasztották a vasúti infrastruktúra kezelését és a személyszállítást. Az infrastruktúra kezelését az Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (rövidítve adif) végzi, míg a Renfe Operadora a személyszállítást bonyolítja. A társaság hivatalos színei a lila-fehér különböző kombinációi. A járműveken dominál a fehér szín, melyen csak egy vékony csík, a márkanév és a logó lila. Járművei A RENFE személyszállítása két részre van bontva, egy a rövidebb utazásokkal és az elővárosi közlekedéssel, egy pedig a távolsági közlekedéssel foglalkozik. A két társaságnak különböző járművei vannak. D.G.S.P. Cercanías y Media Distancia Cercanías: Középtáv: D.G.S.P. Larga Distancia Lásd még Alta Velocidad Española - Spanyolország nagysebességű vasúthálózata Spanyolország vasúti közlekedése További információk A RENFE hivatalos oldala (angolul) Eurail Passes for Spain Magyarics Zoltán: Spanyol lendület Jegyzetek
Renfe Operadora

Renfe Operadora – przedsiębiorstwo kolejowe w Hiszpanii działające pod nadzorem Ministerstwa Robót Publicznych i Transportu (hiszp. Ministerio de Fomento), utworzone w 2005 r. w wyniku wydzielenia z RENFE (Krajowej Sieci Kolei Hiszpańskich) dwóch spółek: Renfe Operadora i Administrador de Infraestructuras Ferroviarias. Jest ono głównie odpowiedzialne za transport pasażerski, ale również transport towarowy. Ponadto spółka jest właścicielem pociągów i podmiejskich stacji kolejowych. Do Renfe Operadora należą: AVE Renfe Cercanías Arco Talgo Alaris Altaria Alvia Trenhotel Diurno Estrella Euromed Media Distancia Renfe Sieć Renfe obejmuje łącznie ponad 18 771 km torów w Hiszpanii. 24 stycznia 1941 Koleje Hiszpańskie przeszły nacjonalizację. Do systemu kolejowego włączane były coraz to nowe inne miasta (oprócz wielkich już istniejących aglomeracji w systemie kolejowym takich jak: Madryt, Barcelona). Obecnie pociągi Renfe kursują nie tylko w Hiszpanii, ale także do innych państw europejskich, m.in. do Portugalii, Francji, Włoch oraz do Szwajcarii. Połączenia realizowane są z takimi miastami jak np. Lizbona, Paryż, Mediolan czy Zurych. Planowane są także budowa tunelu pod Cieśniną Gibraltarską i uruchomienie połączenia do Maroka, jednakże inwestycja jest w obecnie w fazie planowania. W roku 2010 oddana do użytku została linia LGV Perpignan – Figueres, dzięki czemu Hiszpania została włączona do francuskiego systemu kolei dużych prędkości TGV. Pociągi AVE kursujące na sieci Renfe poruszają się z dużą prędkością – 300 km/h, zaś linia Madryt – Barcelona dostosowana będzie do prędkości 350 km/h. Pociągi AVE zaliczane są do klasy tzw. kolei dużych prędkości. Prawie wszystkie hiszpańskie pociągi dużych prędkości obsługiwane są przez składy zespolone lub jednostki elektryczne. Pociągi kategorii InterCity, Arco, Diurno oraz nocne Estrella obsługiwane są przez klasyczne składy wagonowe. Pociągi regionalne i aglomeracyjne kursują w postaci piętrowych lub zwykłych jednostek elektrycznych lub klasycznych składów z wagonami. Wszystkie pociągi w Hiszpanii krajowego przewoźnika RENFE są klimatyzowane. Pociągi grupy Renfe Legenda: [R] – rezerwacja obowiązkowa; C – Club (wagon z miejscami do siedzenia w klasie biznes) P – Preferente (wagon z miejscami do siedzenia klasy 1) T – Turista (wagon z miejscami do siedzenia klasy 2) L – Litera (wagon z miejscami do leżenia, kuszetka) G – Gran Clase (wagon sypialny) Linki zewnętrzne Oficjalna strona hiszpańskiego przewoźnika Renfe Galeria zdjęć pociągów RENFE
RENFE

Renfe-Operadora — оператор железнодорожных перевозок в Испании. Образован в результате разделения в 2005 году национальной железнодорожной компании исп. Red Nacional de Ferrocarriles Españoles — RENFE, на оператора перевозок и оператора инфраструктуры (Administrador de Infraestructuras Ferroviarias). Протяжённость сети 15 000 км. Большая часть из них — с широкой колеёй (1668 мм), что больше, чем в России (1520 мм) и Европе (1435 мм). Часть сети, высокоскоростная дорога AVE, сделана со стандартной европейской шириной. История Государственное предприятие Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles (RENFE, Национальная сеть железных дорог Испании) было образовано 24 января 1941 года на основе национализированных частных испанских железнодорожных компаний; в отличие от большинства других государственных предприятий RENFE не входило в состав Национального института промышленности (ИНИ), а подчинялось непосредственно правительству. В 1964 году устав предприятия был изменён, оно стало коммерческой организацией, но оставалось в государственной собственности. С середины 1970-х годов началась модернизация железнодорожной сети, а в 1992 году открылась первая высокоскоростная линия сети AVE. Для создания конкурентного рынка перевозок 1 января 2005 года RENFE разделена на агентство по управлению инфраструктурой (вокзалы, путь, сигнализация и другое) (Administrador de Infraestructuras Ferroviarias) и компанию-оператора Renfe Operadora, владеющую подвижным составом и осуществляющую грузовые и пассажирские перевозки. В 2012 году был поглощён оператор узкоколейных железных дорог Испании Ferrocarriles Españoles de Vía Estrecha (с 1965 году он функционировал независимо от RENFE, хотя также был в государственной собственности). Примечания Литература Волкова Г. И. RENFE // Учебный испанско-русский лингвострановедческий словарь-справочник. — М.: Высш. шк., 2006. — С. 497. — 656 с. — ISBN 5-06-004248-0.
Renfe

Renfe är det spanska statliga tågtrafikföretaget. Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles, förkortat RENFE, grundades den 24 januari 1941 då Spanien nationaliserade Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España (1858–1941), Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante, M.Z.A, (1856–1941) och slog ihop dem med redan nationaliserade Compañía del Oeste (1928) och Ferrocarriles Andaluces (1936). Det delades 2005 i det nuvarande Renfe och infrastrukturförvaltaren Adif. Renfes höghastighetståg heter AVE (Alta Velocidad Española). Externa länkar Renfe
Renfe

Renfe (ісп. Renfe Operadora) — державна залізнична мережа Іспанії. Протяжність мережі 15 000 км. Більша частина з них — з широкою колією (1668 мм), яка є ширшою від Української (1520 мм) і Європейської (1435 мм). Частина мережі, високошвидкісна залізниця AVE, яка має стандартну європейську ширину колії. Історія Компанія була утворена 24 січня 1941 одночасно з націоналізацією іспанських залізниць. Для створення конкурентоспроможного ринку перевезень 1 січня 2005 року RENFE розділена на агентство з управління інфраструктурою (вокзали, шлях, сигналізація та інше) (ADIF) і компанію-оператор RENFE (ісп. Renfe Operadora), яка здійснює вантажні та пасажирські перевезення. Закон "Про залізничний сектор" 2003 року відокремив управління, утримання та будівництво залізничної інфраструктури від експлуатації поїздів. За перший вид діяльності тепер відповідає Адміністрація інфраструктури залізниць (ADIF), правонаступник RENFE, в той час як новостворена компанія Renfe-Operadora (комерційна назва "Renfe Operadora" або просто "Renfe") володіє рухомим складом і залишається відповідальною за планування, маркетинг та експлуатацію пасажирських та вантажних перевезень (хоча більше не є юридичною монополією). Див. також Talgo 250 Залізнична аварія в Сантьяго-де-Компостела 2013 Вікісховище має мультимедійні дані за темою: RENFE Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 1 грудня 2013 у Wayback Machine.] (ісп.) - (англ.) - (фр.)
Mór vár

A Mór vár Gibraltár egyik legfeltűnőbb építménye, ami szinte az egész földnyelv területéről jól látható, különösen az épebb állapotban megmaradt Hódolat torony és a Kapuőrség épülete. Bár gyakran hasonlítják a spanyolországi várakhoz (alcázar), a Mór várat a marínidák építették, emiatt különlegesnek számít az Ibériai-félszigeten. 2010-ig a várban működött az Egyesült Királyság Büntetés-végrehajtási Szolgálata. A vár a gibraltári ötfontos bankjegy hátoldalán szerepel. Története A mórok mintegy 700 éven át uralták Gibraltárt, az első várat a krónikák szerint a 8. században építették. 1068-ban Algeciras arab kormányzója elrendelte egy erőd építését a gibraltári földnyelven a szoroson túli események figyelemmel követéséhez, elképzelhető, hogy a mai vár alapjait ekkor tették le. A vár a mai formáját a 14. században nyerte el. Jegyzetek További információk Gibraltár hivatalos turisztikai oldala Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Moorish Castle című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Castello moresco

Il castello moresco di Gibilterra (in inglese Moorish Castle, in spagnolo Castillo Moresco o El Castillo) è un residuo dell'occupazione moresca di Gibilterra, durata 710 anni. L'edificio è circondato da mura fortificate e composto da vari elementi tra cui il dongione. Storia Venne costruito nel 711 quando il condottiero di origine berbera Tariq ibn Ziyad conquistò la Rocca che prese il suo nome. Successivamente il castello rimase nelle mani degli Arabi fino al 1309 quando venne occupato dalle forze del Regno di Castiglia che lo sottrassero al Sultanato di Granada. Il castello venne però nuovamente conquistato dai Merinidi nel 1333 finché nel 1462 non venne occupato dal duca di Medina Sidonia, come vassallo della Corona di Castiglia. Nel 1552, su richiesta degli abitanti della città, il re Carlo I di Spagna inviò l'ingegnere italiano Giovanni Battista Calvi per far rinforzare le difese della città. Fu eretto un lungo bastione di difesa, ancor oggi noto con il nome di muro di Carlo V, una trincea ed un ponte levatoio, chiamato Landport (o Puerta de Tierra). Nel corso della Guerra di successione spagnola, il 1º agosto 1704, al ritorno da una spedizione a Barcellona, una flotta anglo-olandese al comando di George Rooke, iniziò l'assedio della città chiedendo la resa incondizionata agli assediati ed il giuramento di fedeltà all'arciduca d'Austria Carlo. È una delle maggiori attrazioni di Gibilterra e dal 1995 si trova anche sul verso delle banconote delle sterline di Gibilterra. In un'ala del castello si trova l'Her Majesty's Prison Service di Gibilterra. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello moresco
Moorish Castle

Het Moorish Castle is een kasteel in Gibraltar. Het is gebouwd in de 14e eeuw door de Meriniden van Marokko. In 1462 werd het veroverd door Castilië. Daarna, in 1704, werd het kasteel eigendom van het huis Habsburg. Toen Gibraltar in 1713 onderdeel van het Verenigd Koninkrijk werd, kwam het kasteel in Engelse handen. Het Moorish Castle bestaat uit torens en muren, waarvan de "The Tower of Homage" en het "Gate House" het belangrijkst zijn. Het kasteel werd ook een tijd als gevangenis gebruikt.