NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alcazaba de Antequera

La alcazaba de Antequera es una alcazaba situada en la localidad malagueña de Antequera, España. Fue declarada bien de interés cultural en 1985 en la figura de monumento.​​ Historia Sus orígenes pueden datar de época romana, aunque se menciona por primera vez en los escritos del siglo XI de Semuel ibn Nagrella, poeta judío de Badis, tercer rey de la taifa de Granada.​ Coinciden esta fecha con la dominación almohade cuando se construyeron dos anillos de murallas que siguen actualmente en pie. Estas murallas evitaron la conquista por parte del monarca de la Corona castellana Pedro I en 1361, siendo denominada como "ciudad fuerte". Tras este hecho, se reforzaron las defensas y se construyó una barbacana, se reedificaron puertas y se construyó una coracha.​ La ciudad y su alcazaba finalmente caen en manos cristianas durante la Toma de Antequera que duró cinco meses en 1410, en el que fue considerado posteriormente como "el mayor triunfo del cristiano entre la batalla del Salado y la conquista de Granada". El regente Fernando de Trastámara, quien gobernaba Castilla en ese momento, pronunció la célebre frase "Salga el Sol por Antequera y sea lo que Dios quiera"; desde su éxito fue conocido como Fernando de Antequera.​ En 1429 se celebraron las Cortes de Aragón en la fortaleza con Alfonso V como monarca.​ Torres Su torre del homenaje tiene planta angular y está considerada como la de mayor anchura de las musulmanas andaluzas, a excepción de la Calahorra de Gibraltar. La torre antequerana se corona con un templete-campanario construido en 1582 para colocar la campana y el reloj de la ciudad. Desde el momento de su construcción es conocido como el Reloj de Papabellotas, por haber tenido que vender la ciudad un alcornocal de propios para sufragar los gastos ocasionados. La torre Blanca, unida a la anterior por un lienzo de murallas reforzado por dos contrafuertes, sorprende por la perfecta ejecución de su fábrica de sillería. Tiene dos plantas sobre la altura del adarve y sus diferentes estancias se cubren con distintos tipos de bóveda de ladrillo. El interior se ilumina con troneras y ventanas en arco de herradura. Se encuentra dentro de lo que llamamos anillo de medina construido en el siglo XIV para dar cobijo a los musulmanes expulsados por la conquista castellana. Del resto de la cerca amurallada aún se conservan el postigo y la torre albarrana de la Estrella, junto a los lienzos de murallas recuperados de la plaza del Carmen, y la llamada puerta del Agua, que en realidad es un portillo junto a otra torre albarrana. La torre Torcida, desembarazada en nuestros días de las edificaciones que la ocultaban, era también una torre albarrana cilíndrica a la que le falta el arco de comunicación con la muralla. Rodajes En julio de 2019 fue sede de varias escenas de la serie Warrior Nun, estrenada en Netflix un año más tarde.​ Véase también Anexo:Fortificaciones de la provincia de Málaga Bienes de interés cultural de la provincia de Málaga Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Alcazaba de Antequera. Alcazaba de Antequera. Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico
Alcazaba di Antequera

L'Alcazaba di Antequera è un'alcazaba che si trova ad Antequera, nella provincia di Malaga, dichiarata Bien de Interés Cultural nel 1985. Storia Le origini dell'alcazaba risalgono all'epoca romana e se ne fa menzione per la prima volta negli scritti del XI secolo di Semuel ibn Nagrella, poeta ebreo alla corte di Badis ibn Habus, terzo re della Taifa di Granada. In questo periodo vennero costruiti due anelli di mura che sono tuttora in essere e che hanno evitato la conquista da parte del Re di Castiglia e León Pietro I nel 1361. Dopo questo tentativo le difese vennero e si costruì un barbacane ma la città e l'alcazaba caddero comunque in mani cristiane nel 1410 in quello che è stato considerato come "il maggiore trionfo cristiano tra la Battaglia del rio Salado e la conquista di Granada". Architettura La fortezza è di forma rettangolare, con due torri: il dongione (in spagnolo: Torre del homenaje) del XV secolo che è considerato tra i più imponenti di al-Andalus ed è sormontato da un campanile-cappella cattolico (Templete del Papabellotas) aggiunto nel 1582 e la Torre Blanca che è collegata al dongione attraverso una linea di mura. Curiosità Nel luglio del 2019 l'edificio è stato utilizzato come set cinematografico per alcune scene della serie Netflix Warrior Nun. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Alcazaba di Antequera
Antequera

Antequera é um município da Espanha na província de Málaga e da comunidade autónoma da Andaluzia. Tem 748,3 km² de área e em 2021 tinha 41 348 habitantes (densidade: 55,3 hab./km²). A alcáçova (em castelhano: alcazaba) é a parte mais importante da antiga almedina islâmica de Antequera. Este castelo ergue-se sobre um cerro, tem planta retangular e duas torres, maior das quais é de menagem. A primeira referência documental a ela data do século XI, nos escritos de Semuel ibn Nagrela.[carece de fontes?] Demografia Referências Ligações externas Media relacionados com Antequera no Wikimedia Commons
Альказаба в Антекері

Альказаба в Антекері (ісп. Alcazaba de Antequera) — фортеця в Антекері, Іспанія. Її було споруджено на римських руїнах в 14-му столітті, щоб протистояти християнському наступу з півночі. Фортеця має форму чотирикутника та дві вежі. Її донжон (ісп. Torre del homenaje, 15-го століття) вважається одним з найбільших в колишній мавританській Аль-Андалусі і поступається тільки Калхаору в Гібралтарі. Зверху розташована католицька дзвіниця/каплиця (ісп. Templete del Papabellotas) добудована в 1582 році. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Альказаба в Антекері
Biblioteca Francisco Villaespesa

La Biblioteca Pública Provincial-Biblioteca Pública del Estado Francisco Villaespesa es una biblioteca pública situada en la ciudad andaluza de Almería, España. Historia Sus orígenes se remontan a 1845, cuando se creó la Biblioteca del Instituto Provincial de Segunda Enseñanza de Almería con 500 volúmenes. En 1947, por convenio entre el Ayuntamiento de Almería y el Ministerio de Educación, se crea una biblioteca pública a la que se bautizó con el nombre del poeta modernista almeriense Francisco Villaespesa y tuvo sede en el céntrico Paseo de Almería. En 1983 sus instalaciones se trasladaron a la actual sede de la calle Hermanos Machado. Al año siguiente, por Real Decreto 864/1984, de 19 de febrero pasó a formar parte del grupo de Bibliotecas Provinciales de gestión transferida a la Junta de Andalucía. Administrativamente, tiene doble adscripción. Es de titularidad estatal, integrante del Sistema Español de Bibliotecas aprobado por Real Decreto 582/1989, de 19 de mayo, y adscrito al Ministerio de Cultura a través de la Dirección General del Libro, Archivos y Bibliotecas. Su gestión, no obstante es autonómica, de modo que orgánicamente se adscribe a la delegación provincial de la Consejería de Cultura de la Junta de Andalucía, aunque, en temas técnicos, se cuenta con el apoyo puntual de la Subdirección General de Coordinación Bibliotecaria del Ministerio de Cultura.​ Fondos Fondos generales aparte, es depositaria de las obras impresas en Almería y sus fondos históricos cuentan con importantes colecciones de temática local, como la colección de folletos pertenecientes a la familia Martínez de Castro, diarios decimonónicos como La Crónica Meridional, o manuscritos de Francisco Villaespesa o Antonio Ledesma. Uno de los títulos más relevantes de su fondo es el Tesauro de lengua latina de Robert Estienne, fechado en 1551. Edificio Diseñado por los arquitectos Gonzalo Hernández Guarch y Juan Manuel López Torres en 1983, cuenta con planta orgánica e irregular volumetría. Su revestimiento en tonos verdosos produce un efecto propio del entorno arquitectónico en que se integra. Es Bien de Interés Cultural inscrito en el BOE. Véase también Bibliotecas Públicas del Estado Referencias Enlaces externos Sitio Web de la Biblioteca Provincial de Almería «Francisco Villaespesa». La Biblioteca Pública Provincial de Almería en la Base de Datos del Patrimonio Inmueble de la Consejería de Cultura de la Junta de Andalucía. La Biblioteca Pública Provincial de Almería en la Guías de Arquitectura de la Consejería de Obras Públicas y Vivienda] de la Junta de Andalucía.
Almería air raid shelters

The Spanish city of Almería suffered up to 52 bombings from air and sea, with a total of 754 bombs dropped during the Spanish Civil War. This led to the decision to create a system of underground shelters for the protection of approximately 40,000 civilians. These shelters measure more than 4.5 km long, and they are equipped with a surgery room and a food storage room. They were designed by the local architect Guillermo Langle Rubio, being today the most important and better preserved shelters in all Europe. History Its history began on 22 January 1937, after signing a project known as "The Project of Shelters against bombings in the city of Almería. The cost of its construction was estimated to be 4.5 million pesetas, of which the Central Government subsidized for 2 million. During the construction of these shelters, the government of the city established a special tax of 1% on all purchases to allow this expenditure, along with the cooperation of political parties and unions, contributions from business and voluntary labor work of some citizens. Its construction took a total of 16 months. There is only one original plan, which is supposedly incomplete, that of the layout of the shelters. It is a document printed on onionskin paper dating from 1937, which designs for engravings on the outside of the shelters taken after rehabilitation. References
Aloha College

Aloha College is a private school established in 1982 as a not-for-profit in Marbella, Spain. It provides an international education in 2 sections, Primary School (3 – 10 years) and Secondary School (11 – 18 years). It has sports facilities, and the secondary school has seven science labs, two IT labs, three art studios, and a theater. In addition to a wide-ranging programme of extra-curricular activities, there is a strong emphasis on music and drama tuition. Aloha College is an official examination centre for the prestigious LAMDA qualifications (London Academy of Music and Dramatic Art). Also, examiners from the Associated Board of the Royal Schools of Music and the British Ballet Organization regularly visit the college to assess pupils. Students from 14 years onwards have the opportunity of taking part in the Duke of Edinburgh Award Scheme. History The school was founded in 1982 by six teachers, and was funded by local and expatriate families in a not-for-profit-making project. It originally had 210 pupils. In 2023, Forbes Spain ranked the school 5 in its annual school rankings in Spain. The Financial Times reported in 2025 that the school was particularly sought after by British expats, which had a positive impact on local property values in Nueva Andalucia, one of the largest neighborhoods in Marbella. Students and programs In 2025, the school's website said the school had 840 students. Students are age 3 to 18. It is co-ed without night boarding. Courses in 2024 included the UK national curriculum, the international primary curriculum, IGCSEs, the IB diploma and international A-Levels. Qualifications under the Spanish system were also provided. Facilities The main building, purpose-built in 1982, houses the Primary school and administration department and covers an area of 5000 square metres. When it opened it was one of the first IB schools in Spain. A new Secondary school was opened in September 2004, effectively doubling the size of the school. The modern, purpose-built accommodation has, in addition to normal classroom provision, seven well-equipped laboratories, three dedicated computer suites, a library & media Centre, two art & design Studios and a Music Department with a tiered performance area and two drama studios. There are two all-weather sports pitches, a golfing academy and riding school nearby and daily use is made of tennis and swimming facilities within minutes of the site. See also Instituto Español Vicente Cañada Blanch - Spanish international school in London British migration to Spain The Schools Index References
Алхамбра

Алхамбра (на испански: Alhambra, от арабски: الحمراء [ал-хамра] – „червената“), или Алямбра (в испанския език съгласната h не се произнася, но на местния диалект този звук частично се е запазил) е крепост и архитектурен комплекс в Гранада, Южна Испания, датираща от мавърския период. Тя е резиденция на мавърските владетели до 1492 г. Паметник на ислямската архитектура. Заедно с „Хенералифе“ е включен в списъка на световното културно наследство на ЮНЕСКО. Комплексът се състои от градини, дворец и крепост и е разположен на един от хълмовете в източната част на града, в подножието на планината Сиера Невада. Той заема площ от около 142 000 м², има размери 740 на 205 м и е обграден от крепостна стена, защитена с 13 кули. Северната страна на хълма е естествено защитена от дефилето на река Даро, което отделя двореца от старата част на града – Албаисин. Алхамбра е свързан с Хенералифе посредством закрита алея, която преминава през пролома, разделящ двата дворцови комплекса. През 2007 г. Алхамбра участва в кампанията „Новите седем чудеса на света“. Галерия Външни препратки www. AlhambraDeGranada.org www.alhambra.org www. AlhambraGranada.info www.alhambra.info Архив на оригинала от 2008-05-14 в Wayback Machine. Източници
Alhambra

For alternative betydninger, se Alhambra (flertydig). (Se også artikler, som begynder med Alhambra) Alhambra ("Det røde slot") (arabisk: الحمراء ( hør)) er en borg på Sabikah-plateauet sydøst for Granada. Slottet er bygget af maurerne mellem 1248 og 1354 under al-Ahmar og hans efterfølgeres styre. Siden 1984 har det stået på UNESCOs verdensarvliste og er Spaniens største turistattraktion. Borganlægget er ca. 740 meter langt og indtil 220 meter bredt. I øst er sommerpaladset Generalife beliggende. Fæstningen har et omfattende vandsystem, der giver vand til adskillige springvand og et reflekterende bassin. Historie Fæstningskomplekset blev påbegyndt i 1238 af Muhammad I af Granada, den første person i Nasride dynastiet, der grundlagde Emiratet Granada, der var den sidste muslimske stat i Al-Andalus. Alhambra er for middelalderen en typisk kombination af en befæstet, højt beliggende by med et separat citadel for magthaverne. Byen var hjemsted for adelen, militær, det højere borgerskab, købmænd og vigtige håndværkere, som f.eks. våbensmede. I Granada bliver citadellet betegnet som Alcazaba, mens hele anlægget hedder Alhambra. Borgbjerget var allerede beboet i den førromerske tid. Efter maurernes erobring af Den Iberiske Halvø byggede de her en borg. Under borgerkrigene fra det 9. til det 12. århundrede hed borgen „Ma’qil Ilbīra“ (Elvira-fæstningen), da Sawwar Ibn Hamdun på grund af borgeruroligheder i kalifatet af Córdoba tog ophold i fæstningen. Den beviste sin værdi som fæstning i flere krige mod Córdobas kalifat. Under kong Bādis ibn Habbūs (1038-1073) byggede hans jødiske kansler Jūsuf ibn Naghralla en fæstning på Alhambras klipper (al-ḥiṣn al-ḥamrāʿ), i følge Abd Allāhs memoirer (1073-1090) for at beskytte sig mod byens befolkning. Efter Córdoba-kalifatets sammenbrud i 1031 overtog berberføreren Ziriden fra Granada magten over provinsen (kūra) Ilbīra og gjorde omgivelserne uafhængige. Derefter grundlagde han byen Granada, som var lettere at forsvare end byen Ilbīra, nogle få kilometer derfra. Senere overtog de berbiske dynastier Almoraviden og Almohaden magten. Om borgens udseende i denne tid findes der ingen oplysninger. Referencer Eksterne henvisninger Alhambra, Generalife and Albayzín, Granada – UNESCOs officielle beskrivelse af verdensarvområdet The historic city of Granada Arkiveret 21. juli 2007 hos Wayback Machine
Alhambra

Alhambra (arapski: Kelat al-hamra = Crveni grad) u Granadi je palača posljednjih muslimanskih vladara Španjolske – Maurskih Nasrida (1232. – 1492.), sagrađena uglavnom u 13. i 14. stoljeću; jedina islamska srednjovjekovna palača koja je ostala nedirnuta. Svojim arabesknim ukrasima, ova elegantna građevina od drveta, žbuke i štuka je kompleks neodoljive dražesti. Od 1984. je na UNESCOvom popisu svjetske kulturne baštine. Povijest Granada je oduvijek bila poznata po bogatim izvorima vode i mjesto vrtova. Početkom 13. stoljeća (1238. godine), muslimanski vladar, osnivač dinastije Nasrida, započeo je kompleks na mjestu pred-dinastijske utvrde. Njegovi nasljednici su je do 14. stoljeća znatno proširili. Kršćanskim osvajačima koncem 15. stoljeća, Alhambra u Granadi je bila pojmom luksuza. Alhambra je ostala neoštećena jer je predstavljala slom islamskog kraljevstva od pobjedonosnih kršćanskih kraljeva koji su je očuvali zbog spomeničkih, ali i estetskih vrijednosti. Osobitosti Alhambra je doslovno mali grad koji se prostire oko 800 metara prateći vrh brežuljka koji gleda na Granadu. Uključivala je kraljevske odaje, portale, džamije, kupatila, odaje za sluge, vojne barake, štale, radionice, lijevaonicu i mnogobrojne vrtove. Izvana izgleda kao golema tvrđava svijetlih zidova od pečene crvene opeke. No, unutrašnjost je raskošna palača preobilno ukrašenih prostorija, dvorišta i svečanih vrtova, a izvedena je u čudesno nepravilnom stilu muslimanskih palača. U Dvorani suda nalaze se zamršeni stalaktitni ukrasi – živahno obilje aplikacija od opeke. Ispred nje se nalazi Lavlje dvorište (Platio de los Leones) s arkadama, koje odražavaju muslimansku ideju raja (perzijski: faradis). U dvorištu prska mramorni vodoskok okružen lavovima isklesanim od kamena (koji potječu od ranije utvrde), zidovi sjenovitih lađa obloženi su obojenim emajliranim pločicama (azulejos), fini stupovi podupiru stalaktitima isjeckane lukove. Nasridski vladar je mogao sjediti u miradoru (centralnoj zgradi) vrta i gledati unutra, a s druge strane zgrade cijelu plodnu dolinu kraljevstva Granade. Zbog živahno obojenih i pozlaćenih ukrasa palače (višebojnih mramora, sjajnih pločica i lepršavog štuko ornamenta) svi paviljoni i dvorišta izgledaju prozračno i nestvarno (ali imaju i izvrsnu akustiku). Ostali dijelovi kompleksa su: Bilješke Laurie Schneider Adams, A History of Western Art, McGraw Hill, New York, 2001. ISBN 0-7-231717-5 Velike arhitekture svijeta, urednik John Julius Norwich, Marjan tisak, Split, 2005. ISBN 953-214-266-5 Marilyn Stokstad, Art History (Wolume One), Pearson Prentice Hill, New Jersey, 2005. ISBN 0-13-145529 Poveznice Islamska umjetnost i arhitektura Dvorac Vanjske poveznice Alhambra in turgranada.es Službena turistička stranica provincije Granada Alhambra Granada, fotografije
Alhambra

Alhambra (arab. ‏الحمراء‎ al hamra, dosłownie „czerwona”) – warowny zespół pałacowy w Grenadzie w andaluzyjskim regionie Hiszpanii, zbudowany w latach 1232–1273 i rozbudowywany do XIV wieku. Jej rozbudowa nastąpiła za panowania emirów z dynastii Nasrydów – Jusufa I i Muhammada V. Alhambra była twierdzą mauretańskich kalifów. W 1984 roku Twierdza Alhambra została wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Historia Pałac zbudowany w XIII wieku w miejscu pochodzącej z IX wieku fortecy Alcazába po przybyciu uchodźców z podbitej przez wojska katolickie Kordoby. Alhambra do roku 1492, w którym została zdobyta, była siedzibą emirów Grenady. Był to ostatni punkt oparcia Arabów w Hiszpanii. Potem przez długi czas służyła za więzienie, a w XIX w. została odbudowana z zachowaniem pierwotnego stylu. 15 września 1890 r. wybuchł trzeci, a zarazem największy w historii pałacu pożar. Ogień dostał się do następujących pomieszczeń: Torre de Comares, Sala de la Barca i do galerii znajdującej się niedaleko Patio de los Leones. Dzięki zaangażowaniu lokalnego malarza Manuela Gómeza-Moreno Gonzáleza pałac udało się odrestaurować. Architektura Jest zabytkiem arabskiego budownictwa w Europie. Składa się z pałacu z kilkoma dziedzińcami i dekorowanymi salami oraz fortu Alkazaba, Generalife – letniej rezydencji z ogrodami oraz z samych ogrodów znajdujących się na całym wzgórzu. Wewnątrz jest Patio de los Leones (podwórze lwów) z wodotryskiem opartym na 12 lwach; do dziedzińca tego przylegają 4 sale: jedna z nich, Sala de las Dos Hermanas (sala dwóch sióstr, zwana tak z powodu dwóch jednakowych płyt marmurowych w podłodze). Dziedzińce okolone cienistymi kolumnami; wiele chłodnych zakątków, ogródki z płynącą wodą, na zewnątrz zaś balkony, z których roztacza się rozległy widok. Ornamenty przedstawiają wersety Koranu. Budowle twierdzy opierają się na następujących zależnościach matematycznych: ich podstawy są kwadratami, a kolejno tworzone prostokąty mają jeden bok równy bokowi podstawy, drugi zaś równy jest przekątnej poprzedniej figury. Boki kolejnych prostokątów tworzą wtedy ciąg a , a 2 , a 3 , a 4 , a 5 … {\displaystyle a,a{\sqrt {2}},a{\sqrt {3}},a{\sqrt {4}},a{\sqrt {5}}\ldots } . Zobacz też Maurowie historia Hiszpanii Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Stanisław Błaszczyna, Alhambra - królewski sen o raju Agata Łysakowska-Trzos, Alhambra – bastion Maurów, raj królów, dziedzictwo ludzkości
Alhambra

Alhambra din Granada este unul dintre cele mai importante monumente de arhitectură islamică. Acesta și Marea Moschee din Cordoba sunt cele mai prestigioase dovezi ale prezenței musulmane în Spania din secolul VIII până în secolul XV. Cuvântul Alhambra provine de la Al Hamra (الحمراء), „roșu” în arabă, datorită culorii stâncilor pe care este construit palatul. Alhambra este un ansamblu de clădiri într-o fortăreață care domină câmpia și orașul Granada, situat în fața unui cartier popular și pitoresc, Albaicin. De acolo se văd vârfurile înzăpezite din Sierra Nevada. Printre aceste clădiri se află un palat maur care glorifică acest complex, precum și palatul baroc al lui Carol al V-lea și o biserică ridicată pe amplasamentul unei foste moschei. Numele său vine din arabă, unde Qalat al Hamra care înseamnă literalmente „castelul roșu”. Alhambra originează în intrarea în 1238 în Granada a primului suveran nasrid, Muhammed ben Nazar. Fiul său, Muhammed al II-lea, o va fortifica. Stilul nasrid atinge apogeul în secolul XIV, în timpul regilor Youssouf I și Muhammed al V-lea, care ridică cele mai prestigioase părți ale edificiului, între 1333 și 1354: (palatele, casa RealVieja, Camera Comares, Poarta Justiției, Camera Leilor). Alhambra superioară cuprinde băi, camere de vară și dormitoare bogat decorate, o galerie a pașilor pierduți și un labirint. În ciuda prevederilor Tratatului de la Granada (1491) de a respecta dreptul de practicare a Islamului în teritoriile recucerite, populația mudejară a fost supusă presiunii de asimilare. După căderea Granadei în 1492 palatul maur a devenit curtea regilor Ferdinand de Aragon și Isabela de Castilia. Planul de construcție al palatului este confuz. El se organizează în mai multe săli dreptunghiulare, parțial integrate în incintă, legate între ele prin vestibule și dispuse în jurul celor două bijuterii, curtea mirților (patio de los arrayanes) și curtea leilor (patio de los leones). Se poate vorbi mai degrabă de o artă a decorațiunii decât de una arhitectonică. Exteriorul este sobru, în timp ce decorul interior este fascinant, bazat pe trei componente ale artei arabe clasice: caligrafia, decorarea florală stilizată și motive geometrice. Opere legate de Alhambra Recuerdos de la Alhambra (Amintiri din Alhambra), souvenirs de l'Alhambra, celebrul tremolo de chitară de Francisco Tarrega Note Legături externe Alhambra - miracol al artei islamice Arhivat în 13 aprilie 2017, la Wayback Machine., 11 ianuarie 2007, Revista Magazin