NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Asán (localidad), Guam

Asán es una localidad en la parte sur de Guam, ubicada en el distrito de Luchan. Forma parte del municipio de Assán-Maina, que incluye a esas dos ciudades guameñas Maina se encuentra en las montañas al norte de Assán). El Parque Costero de Assán es parte del Parque Nacional de la Guerra en el Pacífico. Etimología El nombre Assán proviene de la voz chamorra "håssan" (escaso o raro). Historia El Teniente Coronel Francisco Olive y García, exgobernador de las Islas Marianas bajo administración española, describía Asán en 1887 como una fila de casas dispuesta a los lados del camino al puerto de Apra, poblada por 259 habitantes para 1886, contando con capilla de mampostería con techos de teja.​ Relataba Olive, además, que el agua de río de Asán se llevaba en carretas hasta Agaña, en un trayecto de diez kilómetros​ Referencias
Asan (Guam)

Asan (Chamorro : Assan), aussi connue sous le nom d'Asan-Maina, est l'une des dix-neuf villes du territoire des États-Unis de Guam. Démographie Lors du recensement de 2010, Asan compte 2 137 habitants, dont : 64,7 % d'Océano-Américains 56,9 % de Chamorros 6,1 % de Chuukois 1,7 % d'autres 9,5 % d'Asio-Américains 8,4 % de Philippino-Américains 1,1 % d'autres 9,8 % de Blancs américains 1,4 % de Hispaniques et Latino-Américains 13,7 % de métis 0,9 % d'autres. Références Portail de Guam
Asan (Guam)

Asan-Maina is een dorp en gemeente op het Amerikaanse eiland Guam in de Grote Oceaan. De gemeente had in 2010 een bevolkingsaantal van 2.137 op een oppervlakte van 14,74 km², waarmee de bevolkingsdichtheid 157,19 inwoners per vierkante kilometer bedroeg. Geografie Asan ligt op het middendeel van het eiland en grenst aan de Filipijnenzee. De gemeente heeft een oppervlakte van 14,74 km² en wordt omsloten door vijf andere gemeenten, namelijk de hoofdstad Hagåtña in het uiterste noordoosten, Agana Heights en Chalan-Pago-Ordot in het oosten, Yona in het zuiden en Piti in het westen. Demografie Bij de census van 2010 telde de gemeente 2.137 inwoners. Ten opzichte van 2000 is dat ongeveer 2% minder, want toen bedroeg het inwoneraantal 2.090. Externe link (en) Pagina van Asan op Guampedia.com
Асан (Гуам)

Асан (англ. Asan, чамор. Assan) — деревня и муниципалитет на острове Гуам. Расположен на западе острова к югу от гавани Апра. Муниципалитет Асан-Майна объединяет Асан и Майна, поселение на холмах к востоку. Асан был основным местом высадки морских пехотинцев США во время освобождения Гуама от японцев во время Второй мировой войны. Парк Асан Бич входит в Национальный исторический парк «Война в Тихом океане». История 21 июля 1944 года американские войска высадились в Асане, чтобы отбить остров у японских войск во время битвы за Гуам. 3-я дивизия морской пехоты высадилась в Асане в 08:28, а 1-я временная бригада морской пехоты — недалеко от Агата на юге. Японская артиллерия потопила 20 гусеничных десантных машин, но к 09:00 танки были на берегу у обоих пляжей. Морские пехотинцы США сражались с японскими войсками, укрепившимися на холмах над берегом, после создания плацдарма. В течение следующей недели американцы преследовали отступающие японские войска на север и в конце концов одержали победу в освободительной операции. С апреля по ноябрь 1975 года бывший лагерь Асан использовался в качестве лагеря для южновьетнамских беженцев во время операции «Новая жизнь». 6 августа 1997 года рейс 801 Korean Air потерпел крушение на Нимиц-Хилл в Асане. Позже был построен мемориал. Демография Население Агаты по переписи 2010 года составляет 2 137 человек. Примечания Литература Rogers, Robert F (1995). Destiny’s Landfall: A History of Guam: University of Hawai’i Press. ISBN 0-8248-1678-1
Hågat

Hågat (bis 2021 offiziell Agat) ist ein Village im Süden des Außengebiets der Vereinigten Staaten Guam. Der Ort liegt südlich des Apra Harbor an der Westküste der Insel. Der Name wurde 2021 offiziell von Agat zu Hågat geändert. Die Entfernung zur Hauptstadt Hagåtña beträgt etwa 16 km südwestlich. Die Mehrheit der Bevölkerung besteht aus Chamorro, der indigenen Bevölkerung der Insel. Zu den bekanntesten Sehenswürdigkeiten gehören der Mount Alifan, die Agat Marina und der War in the Pacific National Historical Park. Geschichte Agat wurde zwischen 1680 und 1684 vom spanischen Gouverneur Don José Quiroga als Militärgarnison gegründet, um das Volk der Chamorro unter Kontrolle zu halten und zum Christentum zu bekehren. Viele der ersten Bewohner stammten aus dem Dorf Fina, das während der spanischen Besiedlung der Insel zerstört wurde. Agat war eine von sechs Siedlungen auf Guam im 18. Jahrhundert. In den 1830er Jahren begann der spanische Gouverneur Villalobos, mit dem Bau von Einrichtungen in Agat und plante, es zur neuen Hauptstadt der Insel zu machen. Aufgrund von Geldmangel wurde das Projekt nicht abgeschlossen. Im Jahr 1898 wurde Guam nach dem Spanisch-Amerikanischen Krieg von Spanien an die Vereinigten Staaten abgetreten. Unter der Verwaltung der US-Marine wurde Agat als Township mit einer Stadtverwaltung nach amerikanischem Vorbild eingemeindet. Während der Schlacht um Guam 1944 war Agat einer der beiden Landeplätze der US-Marine. Diese Orte sind heute Teil des War in the Pacific National Historical Park. Das alte Dorf wurde während des Kriegs zerstört. Nach der Eroberung Guams errichtete das US-Militär südlich des ursprünglichen Dorfes eine neue Wohnsiedlung für die durch den Krieg obdachlos gewordenen Einwohner Guams. Im August 2021 unterzeichnete Gouverneur Lou Leon Guerrero ein Gesetz zur offiziellen Namensänderung des Dorfes zu Hågat. Demografie Bevölkerungsentwicklung Bildung Die Marcial Sablan Elementary School und die Oceanview Middle School befinden sich im Ort. Weblinks Einzelnachweise
Agat

Agat (en chamorro, Hågat) es una localidad de Guam, situada en la costa suroeste de la isla. En el año 2000 contaba con 5 656 habitantes.​ Está situada a unos 16 km de Agaña, la capital.​ Historia La población fue fundada sobre unos cuarteles existentes entre 1680 y 1684, durante el gobierno de José Quiroga, ocho décadas después de la llegada de los españoles en 1565. Estos tenían la misión de pacificar la isla y extender el Cristianismo. La mayoría de los primeros civiles de Agat llegaron por la destrucción de otra localidad, Fina, durante la conquista española de la isla. En el siglo XVIII Agat era una de las 6 poblaciones de Guam, y el entonces gobernador Villalobos comenzó un plan urbanístico para convertirla en capital isleña, proyecto nunca realizado. Tras la cesión de Guam a Estados Unidos tras la guerra Hispano-Estadounidense y la nueva división administrativa de la isla, Agat quedó convertida en municipio. Durante la Segunda Guerra Mundial, entre 1941 y 1944, Japón ocupó Guam. Durante la batalla de Guam de 1944, Agat fue una de las dos bases terrestres de los marines estadounidenses, por lo que hoy en día forma parte del Parque nacional histórico de la Guerra del Pacífico, figura creada en 1978. Tras la guerra los marines construyeron un nuevo centro residencial algo más al sur de la población original, destinado a personas sin hogar por culpa de la guerra.7 Educación Agat cuenta con dos escuelas, la Marcial Sablan Elementary School y la Oceanview Middle School, parte del servicio educativo público de la isla. También cuenta con una biblioteca, parte del sistema público de bibliotecas de Guam. Referencias
Agat

Agat (en chamorro : Hagat) est l'une des dix-neuf villes du territoire des États-Unis de Guam. Démographie Lors du recensement de 2010, Agat compte 4 917 habitants, dont : 58,0 % d'Océano-Américains 53,9 % de Chamorros 2,9 % de Chuukois 1,2 % d'autres 27,1 % d'Asio-Américains 25,7 % de Philippino-Américains 1,4 % d'autres 2,5 % de Blancs américains 11,1 % de métis 1,3 % d'autres. Références Portail de Guam
Agat

Agat is een dorp en gemeente op het Amerikaanse eiland Guam in de Grote Oceaan. De gemeente had in 2010 een bevolkingsaantal van 4.917 op een oppervlakte van 26,76 km², waarmee de bevolkingsdichtheid 183,74 inwoners per vierkante kilometer bedroeg. Geografie Agat ligt op het zuidelijk deel van het eiland en grenst aan de Filipijnenzee. De gemeente heeft een oppervlakte van 26,76 km² en wordt omsloten door drie andere gemeenten, namelijk Santa Rita in het noorden en noordoosten, Talofofo in het zuidoosten en Umatac in het zuiden. Demografie Bij de census van 2010 telde de gemeente 4.917 inwoners. Ten opzichte van 2000 is dat ongeveer 13% minder, want toen bedroeg het inwoneraantal 5.656. Externe link (en) Pagina van Agat op Guampedia.com
Агат (Гуам)

Агат (англ. Agat, чамор. Hagat) — деревня и муниципалитет на острове Гуам. Расположен на западе острова к югу от гавани Апра. Деревня находится в 16 км к юго-западу от Хагатны, большинство жителей составляют этнические чаморро, коренные жители Гуама. Некоторые из самых известных достопримечательностей Агата — это гора Алифан, Агат-Марина, Испанский мост и Национальный исторический парк «Война в Тихом океане». История В 1565 году испанский исследователь Мигель Лопес де Легаспи объявил Гуам территорией Испании. Агат был основан между 1680 и 1684 годами испанским губернатором доном Хосе Кирога в качестве военного гарнизона с целью контроля над народом чаморро и обращения его в христианство. Многие из его первых жителей были привезены из внутренней деревни Фина, которая была разрушена, когда испанцы подавляли сопротивление коренного населения. Это было одно из шести таких поселений на Гуаме в XVIII веке. В 1830-х годах испанский губернатор капитан Вильялобос начал строительство объектов в Агате, планируя сделать его новой столицей острова. Однако недостаток средств помешал ему завершить проект. В 1898 году Гуам был передан из Испании в Соединенные Штаты после испано-американской войны. При военно-морской администрации США Агат стал посёлком с муниципальным правительством. Во время Второй мировой войны Япония оккупировала Гуам с 1941 по 1944 год. Во время битвы за Гуам в 1944 году Агат был одним из двух мест высадки морской пехоты США. Эти места теперь являются частью Тихоокеанского национального исторического парка. Старая деревня была разрушена во время вторжения. После захвата Гуама американские военные построили в Агате новый жилой комплекс для жителей Гуама, оставшихся без крова в результате войны, к югу от первоначальной деревни. Демография Население Агаты по переписи 2010 года составляет 4 917 человек. Примечания Литература Rogers, Robert F (1995). Destiny’s Landfall: A History of Guam: University of Hawai’i Press. ISBN 0-8248-1678-1 Sanchez, Pedro C. Guahan, Guam: The History of our Island: Sanchez Publishing House.
Agat, Guam

Agat (chamorro: Hågat) är en ort och en village (administrativ enhet) i Guam (USA). Den ligger i den sydvästra delen av ön Guam, 14 km sydväst om huvudstaden Hagåtña. Antalet invånare är 4 917. Arean är 27,2 kvadratkilometer. Terrängen i Agat är platt åt nordost, men åt sydost är den kuperad. Följande finns i Agat: Bukter: Agat Bay (en vik) Insjöar: Fena Lake (en sjö) Stränder: Salinas Beach (en strand) Berg: Mount Alifan (ett berg) Mount Almagosa (ett berg) Mount Lamlam (Guams högsta berg) Mount Taene (ett berg) Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Agat, Guam.
Mañagaha

Mañagaha (or Managaha) is a small islet which lies off the west coast of Saipan within its lagoon in the Northern Mariana Islands. Although it has no permanent residents, Mañagaha is popular among Saipan's tourists as a day-trip destination due to its wide sandy beaches and a number of marine activities including snorkeling, parasailing and jet skiing. Managaha is one of the most popular tourist attractions on Saipan, known for its views of clear water, beaches, and is accessed by a short ferry ride from Saipan. In the late 2010s it was estimated 70% of the tourists to Saipan also visit Managaha. The small island is ringed by beach circling forested area where there are the facilities. Mañagaha hosts a colony of breeding Wedge-tailed Shearwaters. This seabird nests in burrows principally on the east side of the island. The island is historically significant for several reasons. It is the burial ground of the famous Carolinian Chief Aghurubw, who is said to have established the first Carolinian settlement in Saipan in 1815. A statue of the chief commemorates his achievements in leading his people from Satawal after a devastating typhoon to Saipan. The island also has remnants of Japanese fortifications from World War II. The entire island is listed on the United States National Register of Historic Places as a historic district. One of the popular boats that ferried people to the island was the double-decker boat Jambalaya, which stopped operating in 2019 and was sunk by Typhoon Bolaven in 2023. In 2023, the island was leased for ten to fifteen years to Mariana Global, Inc. with various conditions; the previous holder was Tasi Tours who had operated the island for twenty years. The South Korean company will be the master master concessionaire, and in planning to have variety of food, facilities, water sport, beach rentals, on tap for tourists and locals. Gallery See also National Register of Historic Places listings in the Northern Mariana Islands Maritime Heritage Trail – Battle of Saipan References
Mañagaha

La Isleta Mañagaha​ es un pequeño islote que se encuentra frente a la costa oeste de Saipán, en su laguna en las islas Marianas del Norte; territorio estadounidense en el Océano Pacífico. A pesar de que no tiene residentes permanentes, Mañagaha es popular entre los turistas de Saipán como destino de viaje para un día, debido a sus amplias playas de arena y una serie de actividades marinas que llevan a cabo, incluyendo el snorkel, parasailing y jet skiing. También allí se sepultó al conocido jefe Aghurubw de las Islas Carolinas. Véase también Geografía de Oceanía Islas Marianas Referencias
Slaget om Saipan

Slaget vid Saipan var ett stort slag under andra världskriget mellan amerikanska och japanska styrkor. Slaget, som ägde rum 15 juni till 9 juli 1944, stod på ön Saipan belägen i Marianerna, Stilla havet. Slaget och efterverkningarna Efter de mycket stora japanska framgångarna i inledningen av Stilla havskriget hade under hösten 1942 ett jämviktsläge inträtt som varade fram till våren 1943 då initiativet övergick till de allierade, som till största delen utgjordes av amerikanska styrkor. Under hösten 1943 fram till försommaren 1944 återerövrade amerikanerna efter hårda och mycket blodiga strider Salomonöarna (slaget om Guadalcanal), Gilbertöarna, Marshallöarna, samt sydöstra hörnet av Nya Guinea. Det militära läget började nu bli bekymmersamt för Japan. Nästa stora ögrupp som stod i vägen för de allierade var Marianerna med huvudöarna Saipan och Guam. Ögruppen var mycket viktig för de allierade att återerövra, dels därför att med Marianerna i allierade händer skulle en fortsatt offensiv mot Filippinerna kraftigt underlättas, dels skulle de japanska huvudöarna vara inom räckhåll för amerikanskt bombflyg. Den japanska garnisonen på Saipan, som omfattade ca 31 000 man, leddes av generallöjtnant Yoshitsugu Saito. USA satte in över 70 000 man i slaget, som leddes av generallöjtnant Holland Smith. Redan 13 juni, två dagar före landstigningen, inledde amerikanska slagskepp ett våldsamt bombardemang av ön. Totalt avfyrades 165 000 tunga granater innan själva landstigningen inleddes på morgonen 15 juni. Den japanska flottan, som fortfarande utgjorde ett stort hot mot de allierade sjöstridskrafterna, ingrep nu för att undsätta öns försvarare. Det följande slaget om Filippinska sjön slutade emellertid med amerikansk seger och stora förluster för japanerna. Försvararna på Saipan hade därmed inga möjligheter att få förstärkningar och slaget var därmed i praktiken avgjort, men då den japanska moraluppfattningen förbjöd kapitulation blev striderna mycket hårda och blodiga. Amerikanarna fick kämpa för varje kvadratmeter av ön, där den bergiga terrängen underlättade för försvararna. Först den 9 juli var slaget över. Av den drygt 30 000 man starka japanska garnisonen överlevde inte ens 1 000 man. 24 000 dödades i strid och ytterligare 5 000 begick självmord hellre än att ge sig som fångar. Bland dem som begick självmord fanns Yoshitsugu Saito själv. Även hundratals civila japaner begick självmord. USA förlorade 3 000 man stupade soldater och cirka 10 000 sårade. Efter Saipans erövring föll snart resterande öar i Marianerna och i slutet av oktober 1944 inleddes invasionen av Filippinerna. Med Saipan, Guam och Tinian som huvudbaser inledde USA på hösten 1944 en våldsam bomboffensiv mot Japans huvudöar, som i intensitet var i paritet med de allierades bomboffensiv mot Tyskland. I Japan avgick premiärministern Hideki Tojo efter Saipans fall. Se även Andra världskriget Stillahavskriget Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Slaget om Saipan.
Notre Dame High School (Guam)

Notre Dame High School, Inc. (NDHS) is a coeducational Roman Catholic high school located in Talofofo, in the United States territory of Guam. Overview The school, owned and operated by the School Sisters of Notre Dame, is in the territory of the Roman Catholic Archdiocese of Agaña. The school is accredited by the Western Association of Schools and Colleges. History The school was established in 1968. In 1995 the school began admitting boys, making it Guam's first co-educational Catholic high school. Notable people Joanne M. Brown, Politician. Christine S. Calvo - Businesswoman and former First Lady of Guam. Gallery References External links Notre Dame High School Notre Dame High School (Old website, Archive)
Orote Field

Orote Field is a former air base in the United States territory of Guam built by the Empire of Japan with Chamorro forced labor during the Japanese occupation of Guam (1941-1944). It is separate from the Marine Corps amphibious airplane base at located at Sumay village that was operational from 1921 to 1931. Following the liberation of Guam in 1944, the U.S. military repaired the field for further use in the Pacific War. Located on Naval Base Guam, Orote Field was largely abandoned after World War II except for occasional training exercises. One major event in 1975 was Operation New Life, when a tent city for tens of thousands of South Vietnamese refugees was erected at the field. The field was listed on the National Register of Historic Places in 1975. History On August 6, 1941, Naval Governor George McMillin sent a letter reporting surveys indicating that the Orote Peninsula could sustain a 4,500 feet (1,400 m)-by-400 feet (120 m) landplane runway. However, the U.S. did not actually start construction of a runway. During the Japanese occupation of Guam, villages were required to supply levies for able-bodied men to work on airfields and other defense projects. Orote Field was the first of the Japanese airfields on Guam to be completed by Chamorro laborers, largely by hand, in 1943. From May 1944 through the second Battle of Guam, the airfield was attacked by US aircraft. American troops established their beachhead on either side of the Orote Peninsula on July 21 in order to seize the airfield and the adjacent deep water Apra Harbor. The airfield was recaptured on July 30. The Seabees of the 3rd Battalion 19th Marines LLP, 25th Naval Construction Battalion, got the airfield operational. The airfield was one of many U.S. airfields on Guam during the Pacific War and was closed permanently in 1946. It still sees some use as a touch-and-go training strip used by C-130 Hercules crews located nearby at Andersen Air Force Base. The old airfield housed 50,000 evacuees from South Vietnam during Operation New Life in 1975. It was used as a tent city for the 1999 Tandem Thrust military exercise. It is now part of Naval Base Guam. See also US military installations in Guam References External links Media related to Orote Field at Wikimedia Commons Historic American Engineering Record (HAER) No. GU-1, "Orote Point Airfield, Apra Harbor Naval Reservation, Orote Point, Guam, GU" Orote Airfield Archived June 10, 2015, at the Wayback Machine at the Pacific Wrecks history website
Campo de Orote

El Campo de Orote​ (en inglés: Orote Field)​ es una antigua base aérea en el territorio de Guam,​ una dependencia de Estados Unidos en Oceanía. Fue construido por el Cuerpo de Marines de Estados Unidos y la Marina de los Estados Unidos (1921-1931). Fue capturado por la Armada Imperial Japonesa en el inicio de la Segunda Guerra Mundial y permaneció bajo control japonés hasta finales de julio de 1944, cuando fue recuperado de vuelta por la Infantería de Marina. El campo de aviación en sí, construido en la península de Orote, fue uno de los muchos en Guam, y se cerró definitivamente en 1946, pero aún se ve algún uso como pista de entrenamiento utilizado por los equipos de Hércules C-130 en las inmediaciones de la Base de la Fuerza Aérea Andersen. El antiguo aeródromo fue utilizado como parte de varios ejercicios militares. Véase también Anexo:Aeropuertos de Oceanía Transporte Referencias
Аэродром Ороте

Аэродром Ороте, англ. Orote Field — аэродром на территории полуострова Ороте, Гуам. Внесён в Национальный реестр исторических мест США в 1975 году. История Аэродром Ороте был заложен корпусом морской пехоты ВМС США в 1921 году и использовался как база самолётов-амфибий ВМС США до 1931 года. 6 августа 1941 года военно-морской губернатор Гуама Джордж Мак-Миллин отправил правительству США письмо с отчётом об исследованиях, в которых указывалось, что на полуострове Ороте может быть установлена взлётно-посадочная полоса для наземных самолетов размером 4500 футов (1400 м) на 400 футов (120 м). Тем не менее, Соединённые Штаты не начали строительство. Аэродром был захвачен Императорским флотом Японии в начале Второй мировой войны и оставался под контролем Японии до конца июля 1944 года, пока не был отбит морскими пехотинцами США. В 1943 году японцы построили взлётно-посадочную полосу с использованием принудительного труда чаморро. С мая 1944 года во время битвы за Гуам аэродром подвергался интенсивным атакам американцев с воздуха. 21 июля американские войска установили свои плацдармы по обе стороны полуострова Ороте, чтобы захватить аэродром и прилегающую глубоководную гавань Апра. К 30 июля аэродром был отбит. После освобождения Гуама американские военные отремонтировали поле для дальнейшего использования в войне на Тихом океане. Аэродром был введён в строй морскими пехотинцами 25-й морского строительного батальона ВМС США. С 1946 года аэродром Ороте был в значительной степени заброшен, но использовался для военных учений и до сих пор используется в качестве тренировочной взлётно-посадочной полосы экипажами C-130 Hercules базы ВВС Андерсен, расположенной поблизости. В 1975 году во время проведения операции «Новая жизнь» на лётном поле аэродрома Ороте был возведён палаточный городок для пятидесяти тысяч южновьетнамских беженцев. В 1999 году аэродром использовался для размещения палаточного городка во время военных учений Tandem Thrust. В настоящее время является частью военно-морской базы Гуам. Примечания
Aeropuerto de Palmyra

El Aeropuerto de Palmyra​ (en inglés: Palmyra Airport) (ICAO: PLPA, FAA LID: P16) es un aeropuerto sin vigilancia en el Atolón de Palmyra (Palmyra Atoll) un territorio de Estados Unidos en el Océano Pacífico. Es una instalación de uso privado, construida originalmente durante la Segunda Guerra Mundial y ahora propiedad de la organización The Nature Conservancy. Cuenta con una pista de aterrizaje (6/24) que mide 5,000 pies x 150 pies (1.524 m × 46 m). El nombre para el aeropuerto y la isla donde se encuentra proviene de Henry Ernest Cooper, (1857-1929) que fue dueño del Atolón Palmyra de 1911 a 1922. Véase también Transporte Aeropuerto Referencias