NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Station Strasbourg-Ville

Het station Strasbourg-Ville (Frans: Gare de Strasbourg-Ville, ook wel Gare Centrale) is het hoofdspoorwegstation van de Franse stad Straatsburg en is een drukbezocht station. Geschiedenis Voorgeschiedenis (19de eeuw) Het eerst station in Straatsburg (Straatsburg-Basel) werd op 18 september 1841 geopend. Dit station lag in Koenigshoffen. Op 11 juli 1846 verhuisde het station naar het stadscentrum. Het nieuwe terminus station werd ontworpen door de Franse architect Jean-André Weyer (1805-1865) en werd op 18 juli 1852 ingehuldigd door Napoleon III. Na de Duitse annexatie van Elzas-Lotharingen en als onderdeel van de stadsvernieuwing na het Beleg van Straatsburg, werd beslist om een nieuw groter station te bouwen in de Neustadt. Weyer's station werd gebruikt als de centrale markthal vanaf 1884, maar werd uiteindelijk in 1974 afgebroken. Bouw huidig historisch stationsgebouw (1878-1900) Het historische gebouw van het huidige station was gebouwd tussen 1878 en 1883 door de Duitse architect Johann Eduard Jacobsthal (1839-1902). In 1900 werd een speciale wachtruimte en trappenhal gebouwd voor Keizer Wilhelm II van Duitsland naar een ontwerp van Hermann Eggert. In het historische deel van station kan je ook enkele werken van de Duitse beeldhouwer Otto Geyer (1843-1914) aantreffen. Zo staan er 2 grote standbeelden van vrouwelijke allegorische figuren die de industrie en landbouw moeten voorstellen. Daarnaast was Geyer ook verantwoordelijk voor de reliëfs die te zien zijn op de historische gevel.Ook hingen er 2 fresco's van Hermann Knackfuss (1848-1915) in de wachthal van het historische station. De een beeldde Wilhelm I's bezoek aan Fort Kronprinz in Hausbergen af. De ander toonde een historisch parallel af: de aankomst van Keizer Frederick I in Haguenau in 1164. Ze werden echter in de loop van de 20ste eeuw weggehaald en zijn sindsdien verloren geraakt. Het gebouw kreeg op 28 december 1984 de status van Monument historique. Modernisatie station en opening LGV Est (2006-2007) Voor de opening van LGV Spoorlijn Parijs - Straatsburg, ontwiep de Franse architect Jean-Marie Duthileul een nieuw interieur voor het historisch station. Daarnaast werd de capaciteit van het station vergroot dankzij de bouw van een glazen koepel, dat tevens het historische gebouw beter beschermt. In 2008 werd deze modernisatie bekroond met een Brunel Award. In 2018 maakten 200 miljoen passagiers gebruik van het station. Lokale treindienst
Страсбургский вокзал

Страсбургский вокзал (Главный вокзал Стра́сбурга, фр. Gare de Strasbourg-Ville) — сквозной наземный крытый железнодорожный вокзал, являющийся центральной станцией во французском городе Страсбурге. История Сегодняшний Страсбургский вокзал — это уже второй вокзал города. Первый вокзал находился на сегодняшней площади Place des Halles, где бывшая территория железнодорожной станции в 1974 году была застроена большим торговым центром. Торжественное открытие первого вокзала Страсбурга состоялось 15 сентября 1854 года. Он был частично разрушен во время Франко-прусской войны 1870—1871 года и затем восстановлен немецкими военными под германским управлением. Строительство сегодняшнего Страсбургского вокзала было осуществлено, когда Эльзас был частью «имперской провинции» Эльзас-Лотарингия в составе Германской империи. Вокзал сооружался на территории Укреплений Вобана. Строительные работы были начаты в 1878 году берлинским архитектором Иоганном Якобсталем. Вокзал был торжественно открыт уже 15 августа 1883 года и заменил старую главную железнодорожную станцию Страсбурга. Строительные работы продолжались и были окончены лишь в 1898 году. Вокзал служил первоначально не только как пассажирский, но и как товарно-сортировочная станция. Реконструкция В 2006 и 2007 годах в рамках присоединения к сети линий TGV вокзал был масштабно реконструирован. Ежедневно около 300 рабочих работали на вокзальной реконструкции, которая обошлась в 150 млн евро. Над вокзалом был достроен стеклянный купол, на который ушло от 600 до 900 т стекла, и который в виде стакана накрыл собой здание XIX века. Кроме того, в здании было проложено панельное отопление в полу. Пост электрической централизации был оснащён новой компьютеризованной системой, которая на сегодня — самая большая во Франции. Она была установлена за 4 и 5 ноября 2006 года, что повлекло за собой 30-часовой перерыв эксплуатации железной дороги. Железнодорожные платформы и привокзальная площадь также были реконструированы. Справа от фасада здания была построена велосипедная стоянка, рассчитанная на 850 велосипедов. По-новому оформленный вокзал был торжественно открыт 5 ноября 2007 года с опозданием на четыре месяца. Страсбургский вокзал — один из самых важных вокзалов на востоке Франции. Он находится в собственности французской государственной дороги SNCF. Наряду с SNCF его также используют и немецкие железнодорожные предприятия, такие как Deutsche Bahn и сеть региональных электричек района Ортенау. После ввода в эксплуатацию линии LGV Est européenne 10 июня 2007 года дальние железнодорожные сообщения, как и региональные перевозки, значительно улучшились. После ввода в эксплуатацию линии LGV Rhin-Rhône в 2011 году, соединившей Страсбург с южными железнодорожными направлениями, также существенно улучшились сообщения. Сегодня Страсбургский вокзал пропускает около 60 000 пассажиров ежедневно. Фотогалерея Примечания Ссылки Полезная информация о вокзале Страсбурга (недоступная ссылка) (фр.) Страсбургский железнодорожный вокзал до реконструкции (нем.) Страсбургский железнодорожный вокзал во время и после реконструкции (нем.)
Страсбург-Віль

Стра́сбурзький вокзал (Головний вокзал Страсбурга, фр. Gare de Strasbourg-Ville) — наскрізний наземний критий залізничний вокзал, що є центральною станцією у французькому місті Страсбурзі. Історія Сьогоднішній Страсбурзький вокзал це вже другий вокзал міста. Перший вокзал розташовувався на сьогоднішній площі Place des Halles, де колишня територія залізничної станції в 1974 була забудована великим торговим центром. Урочисте відкриття першого вокзалу Страсбурга відбулося 15 вересня 1854 року. Він був частково зруйнований під час Франко-Прусської війни 1870—1871 років, а потім відновлений німецькими військовими під німецькою владою. Будівництво сьогоднішнього Страсбурзького вокзалу відбулося в той час, коли Ельзас був частиною «імперської провінції» Ельзас-Лотарінгія у складі Німецької імперії. Вокзал споруджувався біля Укріплень Вобана. Будівельні роботи розпочато в 1878 році берлінським архітектором Йоганном Якобсталем. Вокзал був урочисто відкритий уже 15 серпня 1883 року та замінив стару головну залізничну станцію Страсбурга. Будівельні роботи тривали й були закінчені лише 1898 року. Вокзал служив спочатку не тільки як пасажирський, але також як товарно-сортувальна станція. Реконструкція У 2006 та 2007 роках у рамках приєднання до мережі ліній TGV вокзал зазнав масштабної реконструкції. Щодня близько 300 робітників працювали над реконструкцією вокзалу, яка коштувала 150 млн євро. Над вокзалом був добудований скляний купол, на який пішло від 600 до 900 т скла і який накрив собою будівлю XIX століття. Крім того, у будівлі проклали панельне опалення в підлозі. Пост електричної централізації був оснащений новою комп'ютеризованою системою, яка на сьогодні є найбільшою у Франції. Вона була встановлена протягом 4 та 5 листопада 2006 року, що спричинило 30-годинну перерву експлуатації залізниці. Залізничні платформи та привокзальна площа також були реконструйовані. Праворуч від фасаду будівлі збудували велосипедну стоянку, розраховану на 850 велосипедів. По-новому оформлений вокзал був урочисто відкритий 5 листопада 2007 з запізненням на чотири місяці. Страсбурзький вокзал — один із найважливіших вокзалів на сході Франції. Він перебуває у власності французької державної залізничної компанії SNCF. Нарівні з SNCF його також використовують і німецькі залізничні підприємства, такі як Deutsche Bahn та мережа регіональних електричок району Ортенау. Після введення в експлуатацію лінії LGV Est européenne 10 червня 2007 року дальні залізничні сполучення, як і регіональні перевезення, значно покращилися. Після введення в експлуатацію лінії LGV Rhin-Rhône у 2011 році, що з'єднала Страсбург із південними залізничними напрямками, також суттєво покращилося сполучення в цьому напрямку. Нині Страсбурзький вокзал пропускає близько 60 000 пасажирів щодня. Фотогалерея Примітки Посилання gare-strasbourg.fr/, Офіційна сторінка (фр.) Страсбурзький вокзал на сайті Structurae (англ.) Страсбурзький залізничний вокзал до реконструкції(нім.) Страсбурзький залізничний вокзал під час та після реконструкції(нім.)
Arte

Arte - acrònim de Association relative aux télévisions européennes (en francès, literalment, «associació relativa a les televisions europees») és un canal de televisió franco-alemany que emet programes de qualitat relacionats amb el món de l'art i la cultura. Els seus estudis són a Estrasburg, França (seu), i Baden-Baden, Alemanya, pel que els seus programes poden veure's tant en francès com en alemany. Al 1985, el periodista Pierre Desgraupes va presentar un projecte de televisió cultural europea anomenat inicialment Canal 1. Finalment, el canal es va anomenar La Sept. A més SBS d'Austràlia tradueix molts dels programes d'Arte a l'anglès per distribuir-los als mercats de parla anglesa. També té acords amb grans televisions públiques d'Europa: RTBF de Bèlgica, SRG SSR idée suisse de Suïssa, Televisió Espanyola, TVP de Polònia, ÖRF d'Àustria, YLE de Finlàndia, NPS dels Països Baixos, BBC del Regne Unit i SVT de Suècia. Arte és un canal amb una audiència relativament més alta a França (1,5%), que a Alemanya (0,7%). El canal va succeir Le Sept (Société d'édition de programmes de télévision, en català, «societat d'edició de programes de televisió»), que començà a emetre el maig de 1989. Arte té una ràdio en línia al seu lloc web, anomenada Arte Radio. Vegeu també Opération Lune Arte Bèlgica Televisió a Europa Referències Enllaços externs Arte - Lloc web oficial (italià) Viccionari
ARTE

ARTE nebo také arte (zkratka pro Association Relative à la Télévision Européenne) je televizní stanice se sídlem ve Štrasburku, která se skládá ze stanic Arte France (sídlo v Issy-les-Moulineaux u Paříže) a Arte Deutschland se sídlem v Baden-Badenu. Jedná se o dvoujazyčnou stanici, která vysílá paralelně německy a francouzsky. Stanice byla založena roku 1992 smlouvou mezi Francií a SRN; vysílání začalo 30. května 1992. Ve Francii má stanice o něco vyšší sledovanost (tržní podíl 3,8 procent) než v Německu (jedno procento), což je ovlivněno větší konkurencí v Německu, kterou vytváří mj. podobně zaměřená německo-rakousko-švýcarská televizní stanice 3sat. Známost stanice a její prestiž v obou zemích je však daleko vyšší. Specifikou stanice Arte jsou tematické večery (přibližně pět dní v týdnu), které jsou věnovány různým problémům, v rámci takového vysílání jsou pak ukazovány reportáže, rozhovory, filmy, komentáře a podobné pořady k danému tématu. Stanice Arte je zaměřena na kulturu v širokém slova smyslu, mj. na přenosy koncertů vážné hudby a operních představení, a je velmi seriózní. La Sept Od roku 1989 do května 1992 byl ve Francii vysílán předchůdce ARTE, program La Sept (francouzsky Sedmička). Vysílal podobný program jako ARTE. Jeho pořady byly také přebírány programem OK3. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arte na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Arte (tv-kanal)

For alternative betydninger, se Arte. (Se også artikler, som begynder med Arte) Arte (Association Relative à la Télévision Européenne) er en fransk-tysk tv-kanal, der blev lanceret i 1992. Kanalen er tosproget, hvilket indebærer undertekster på det modsatte sprog og at mange af værterne behersker både tysk og fransk. Programmerne kredser først og fremmest om kunst og kultur. Artes studier ligger i Strasbourg og Baden-Baden. Kanalen drives som to virksomheder: Arte France, der ejes af France Télévisions (45%), den franske stat (25%), Radio France (15%) og Institut national de l'audiovisuel (15%) og Arte Deutschland TV GmbH, der er et ligeligt ejet joint-venture mellem ARD og ZDF. Logoer Eksterne henvisninger Official hjemmeside
ARTE

Az ARTE (Association Relative à la Télévision Européenne rövidítése) egy európai kulturális televíziócsatorna, mely német-francia vegyes tulajdonban áll. A csatorna műsorainak több mint 60 százaléka saját gyártású, és nagyobbrészt európai alkotásokból áll. Az ARTE költségvetése évi 350 millió euró. Reklámok nem láthatók a programban. Története A csatorna 1992. május 30-án indult. 2008. július 1-én kezdte meg 24 órás műsorát, és azóta is sugároz. HD-ban is fogható, Németországban 720p, míg Franciaországban az egyetlen tv-csatorna, mely 1080i felbontással is sugározza műsorait. Nemzetközi sugárzás A csatorna Európa szerte elérhető előfizetéses műholdas és digitális szolgáltatás keretében az alábbi országokban: Franciaország, Németország, Belgium, Svájc, Luxemburg, Monaco, Magyarország, Ausztria, Libanon, Izrael, Hollandia, Portugália, Egyesült Királyság és számos más országban. Műsora fogható Európán kívül is, Észak-Afrikában és Nyugat-Ázsiában is. Jelenlegi műsorok Abenteuer Arte Arte Journal Arte Reportage Arte Themenabend Bagdad, le bac sous les bombes / Die Jungs von der Bagdad-High Breaking Bad Cirque du Soleil Cirque Éloize Die Nacht / La Nuit Durch die Nacht mit … Geo 360° Karambolage Kurzschluss Metropolis Le Dessous des cartes Tracks WunderWelten Jegyzetek Külső hivatkozások Az ARTE honlapja
ARTE

ARTE of Arte (acroniem van Association Relative à la Télévision Européenne) is een Frans-Duitse cultuurtelevisiezender die uitzendt in het Duits en het Frans. Arte is een Europees economisch samenwerkingsverband, gevestigd in Straatsburg. Uitzending en ontvangst ARTE zendt uit met twee verschillende versies, namelijk ARTE Deutschland en ARTE France. De meeste producties die worden uitgezonden op ARTE zijn in het Frans, en voor de Duitse markt worden deze nagesynchroniseerd in het Duits. Evenzo worden Duitse programma's nagesynchroniseerd voor de Franse versie. Beide versies zijn niet identiek, maar kunnen verschillende begintijden van programma's hebben, afgestemd op het doelland. Zo begint op de Franse versie het belangrijkste programma om 20:55 uur, terwijl datzelfde programma op de Duitse versie al om 20:15 uur begint. Beide versies hebben zowel een Frans als een Duits geluidsspoor. ARTE Belgique (2006-2014) was een Belgische variant op het Franse kanaal met een paar eigen programma's, en die ook Nederlandstalige ondertiteling bood. De Franse versie van ARTE is vrij te ontvangen via de satellietposities Hot Bird 13°O en Eutelsat 5° W. De Duitse versie is vrij te ontvangen via de satellietpositie Astra 19,2°O. Daarnaast wordt de zender doorgegeven op de kabel van Ziggo en bij interactieve tv van KPN. Er wordt ook een Duitstalig tijdschrift uitgegeven: ARTE Magazin. Hierin is de programmering van ARTE terug te vinden, naast enkele achtergrondartikelen. Programma's ARTE programmeert zeker twee keer per week een thema-avond. Daarnaast zijn er de volgende regelmatige eigen programma's: ARTE Info Karambolage Le dessous des cartes Chic Tracks Forum der Europäer Arte Kultur Metropolis Kurzschluss Mit dem Zug durch... (aangepaste versie van Eisenbahn-Romantik) Veel programma's worden in de nacht-, ochtend- en middaguren herhaald. Externe link (de) (fr) Officiële website
Arte

ARTE (fr. Association relative aux télévisions européennes) – francusko-niemiecki kanał telewizyjny, który prezentuje programy kulturalne, reportaże ze świata sztuki i nauki oraz tzw. ambitne kino. Charakterystyka Ponieważ jest to przedsięwzięcie międzynarodowe, wymaga ono większych nakładów środków, by program mógł być odbierany w obu krajach. Wszystkie tytuły programów podawane są w dwóch językach – francuskim i niemieckim. Programy są albo dubbingowane, albo zaopatrzone w napisy, natomiast gospodarze programów często mówią na przemian dwoma językami (lub jest dwóch prowadzących). Zazwyczaj nadawane są dwie oddzielne ścieżki z przekazem dźwiękowym, dlatego w przekazie satelitarnym i kablowym można wybierać jeden z języków. Część programów można oglądać także w języku angielskim, hiszpańskim i polskim dzięki napisom udostępnianym poprzez teletekst oraz na stronie internetowej stacji. ARTE rozpoczęła emisję 30 maja 1992 dzięki porozumieniu podpisanemu 30 kwietnia 1991 przez Francję i Niemcy. Ze strony francuskiej za program odpowiada ARTE France (dawne La Sept, czyli La Société européenne des programmes de télévision), natomiast ze strony niemieckiej Arte Deutschland GmbH, utrzymywane przez dwa kanały publicznej telewizji niemieckiej ARD i ZDF. Siedziba stacji znajduje się w Strasburgu. Z telewizją ARTE współpracują liczne europejskie stacje telewizyjne: RTBF (Belgia), SRG SSR Idée Suisse (Szwajcaria), TVE (Hiszpania), ÖRF (Austria), YLE (Finlandia), NPS (Holandia), BBC (Wielka Brytania), SVT (Szwecja). Telewizja Polska, współpracująca z ARTE od 1993, jest drugą stacją po belgijskiej RTBF, która podpisała umowę o współpracy. Co roku polska telewizja produkuje kilkadziesiąt godzin programów dla ARTE. Organizowane są także wspólne wieczory tematyczne. W ostatnich latach pojawiały się nawet idee współudziału Polski w tworzeniu programu tej stacji na równi z Francją i Niemcami. Telewizja Polska postanowiła jednak uruchomić własny kanał tematyczny o nazwie TVP Kultura. 4 marca 2009 Arte zerwała współpracę z TVP z powodu dawnej działalności prezesa Piotra Farfała w Młodzieży Wszechpolskiej. 21 lutego 2014 TVP podpisała umowę z ARTE, obejmująca m.in. emisję programów produkcji polskiej w tym kanale i programów ARTE na kanałach Telewizji Polskiej oraz współpracę w internecie. 29 stycznia 2016 Arte ponownie zerwała współpracę z TVP ze względu na brak przekonania dotyczącego gwarancji wolności przekonań, redaktorskiego pluralizmu oraz niezależności telewizji publicznej w Polsce. Od listopada 2016 roku, dzięki współfinansowaniu przez Unię Europejską, na stronie ARTE dostępne są jej programy z napisami w języku polskim. Logo Arte i Arte HD w wersji francuskiej w nocy podczas emisji wybranych filmów fabularnych nie emituje logo na ekranie. Jednak w wersji niemieckiej kanału nie jest to praktykowane. Przypisy Bibliografia Wojtaszczyk K. A. red. Encyklopedia Unii Europejskiej, wydanie pierwsze, WSiP, Warszawa 2004
ARTE

ARTE este abrevierea postului de televiziune franco-german Association Relative à la Télévision Européenne. Sediul lui se află în Strasbourg, Baden-Baden și Issy-les-Moulineaux de lângă Paris. Postul TV a luat naștere în anul 1992, ca urmare a contractului de la data de 2 octombrie 1992 dintre Franța și 11 landuri germane; prima emisie a avut loc la data de 30 mai 1992. Bibliografie Liane Rothenberger: Von elitär zu populär? Die Programmentwicklung im deutsch-französischen Kulturkanal arte. UVK Verlags-Gesellschaft, Konstanz 2008, ISBN 978-3-86764-115-9, (Forschungsfeld Kommunikation 27), (Zugleich: Eichstätt-Ingolstadt, Kath. Univ., Diss., 2008). Legături externe ARTE.tv ARTE radio ARTE Magazin Presseveröffentlichungen des Senders Arhivat în 19 aprilie 2012, la Wayback Machine. Yourope, das neue Europa-Magazin auf ARTE Arhivat în 20 mai 2011, la Wayback Machine. Un proiect iluminist, Carmen Mușat, Observator cultural - numărul 621, aprilie 2012 „Cultura la televiziune e o necesitate“, Carmen Mușat, Observator cultural - numărul 622, mai 2012 Vezi și Mezzo
Arte

Arte är en fransk-tysk tv-kanal lanserad 1992. Programutbudet kretsar främst kring konst och kultur. Artes studior ligger i Strasbourg och Baden-Baden. Kanalen är utpräglat tvåspråkig. Text på kanalen brukar oftast förekomma på båda språken och det finns två ljudkanaler tillgängliga. Tv-kanalen har en högre procentuell tittartidsandel i Frankrike än i Tyskland. Historik Kanalen har sitt ursprung i den franska kanalen La Sept. La Sept stod för La Société d'édition des programmes de télévision, men det var en tydlig ordlek då "La Sept" på betyder "den sjunde" eller "sjuan" på franska (sedan tidigare fanns det sex franska kanaler). Tv-kanalen Arte lanserades den 30 maj 1992. Samma år började den sända i det franska marknätet på de frekvenser som den nedlagda privata kanalen La Cinq tidigare använt. Detta frekvensutrymme kom senare att under dagtid disponeras av La Cinquième. I och med starten och utbyggnaden av marksänd digital-tv får Arte utökat utrymme i både Frankrike och Tyskland. Utöver detta har Arte sedan starten funnits tillgänglig via kabelnät och satellit-tv. Kanalen har samarbetsavtal med Sveriges Television och Rundradion Ab vilket innebär att man genomför vissa samproduktioner. Ägare Arte ägs av två företag: Arte France som ägs av France Télévisions (45%), den franska staten (25%), Radio France (15%) och INA (15%). Arte Deutschland TV GmbH som ägs av ARD (50%) och ZDF (50%). Externa länkar Officiell webbplats
Musée d'Art moderne et contemporain

Musee d'Art moderne et contemporain (MAMC) is een museum voor moderne kunst en hedendaagse kunst in Straatsburg in Frankrijk. Het is opgericht in 1973 en geopend in november 1998. Het is een van de grootste in zijn soort in Frankrijk. Het heeft een uitgebreide collectie schilderkunst, beeldhouwkunst, grafische kunst, multimedia en design uit de periode van 1870 (het impressionisme) tot vandaag. Het museum beschikt over circa 18.000 werken. Er worden jaarlijks diverse tentoonstellingen georganiseerd. In het museum is een kunstbibliotheek, een zaal voor conferenties, films en concerten. Het heeft ook een dakterras en een café. Gebouw Het werd gebouwd op de linkeroever van de rivier Ill van 1995 tot en met 1998. Het museum is ontworpen door de Parijse architect Adrien Fainsilber. De centrale hal van het gebouw is 104 meter breed en 22 meter hoog. Op het dak staat een sculptuur van een paard Hortus conclusus van de Italiaanse kunstenaar Mimmo Paladino. Het museum ligt aan de rand van de oude wijk (Petite France) en in de buurt van Barrage Vauban en de Middeleeuwse bruggen Ponts Couverts. Collectie Het museum heeft een collectie van 369 werken van Gustave Doré, 53 werken van Jean Arp, 37 werken van Victor Brauner en 10 werken van César Domela Nieuwenhuis. Ook de Duitse kunstschilders Markus Lüpertz, Eugen Schönebeck, Georg Baselitz, Jörg Immendorff, A.R. Penck, Albert Oehlen, Daniel Richter, Jonathan Meese, Thomas Scheibitz zijn vertegenwoordigd. Het museum bezit ook het eerste kubistische schilderij dat ooit door een Franse publieke collectie werd aangekocht, Stilleven uit 1911 van Georges Braque, en het eerste schilderij van Dante Gabriel Rossetti dat ooit door een Franse publieke collectie werd aangekocht Joan of Arc Kissing the Sword of Deliverance uit 1863, dat nu te zien is in het Musée des Beaux-Arts de Strasbourg. Verder zijn er werken van Camille Pissarro, Claude Monet, Auguste Rodin, Max Liebermann, Edward Burne-Jones, Francis Picabia, Pablo Picasso, Alexander Archipenko, Wassily Kandinsky, Ossip Zadkine, Paul Klee, Max Ernst, Theo van Doesburg, Sophie Taeuber-Arp, Marcelle Cahn, Auguste Herbin, Alberto Herbin, Alberto Magnelli, Jean Hélion, Asger Jorn, Arman, Wolf Vostell, Gilles Aillaud en Malcolm Morley. Er is ook een collectie van kunstenaars uit de Elzas uit diverse stijlen, zoals de art nouveau, het expressionisme en Nieuw Realisme, onder andere Charles Spindler, Rene Beeh, Jean-Desire Ringel d'Illzach, Henri Beecke, Luc Hueber, Martin Hubrecht en Camille Claus. Het museum heeft een fototheek met enkele duizenden foto’s, met onder andere werken van Nadar, Eugène Atget, Eadweard Muybridge, Etienne-Jules Marey, August Sander, Willy Maywald, Josef Sudek, Robert Mapplethorpe, Duane Michals en Jan Saudek. Ook zijn er video-werken van Bill Viola, Nam June Paik, Woody Vasulka, Olaf Breuning en vele anderen. Externe links Website van het museum Online database van de collectie, met 4553 werken van 751 kunstenaars, 22 januari 2009