NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hønsehus

Et hønsehus er en bygning til høns. Det kan være alt fra et lille skur til større staldanlæg. Hønsehusene lå i det gamle landbrugssamfund ved en hønsegård, men kan i nyere storlandbrug ligge alene. Hos hobbyhønseavlere kan det være et selvbygget hønsehus, et fabriksfremstillet hønsehus eller en lille stald eller garage, som er ombygget til formålet. Indvendig kan der være redekasser til æglægningen og til rugehøns. Hønsehuset beskytter hønsene mod vinterkulde og sne samt mod angreb fra mindre rovpattedyr. Huset er normalt udstyret med en luge og en hønsestige til hønsegården og et indhegnet udendørs område, hvor hønsene kan være de lyse timer og selv finde føde i jordbunden. Gulvene hønsehuset er ofte strøet med et løst materiale som halm eller træflis for at klare hønsegødningen. En korrekt ventilation af hønsehuset er afgørende for hønsenes sundhed og velvære. En del hønseejere installerer en automatisk åbne/lukke lem i deres hønsehus, der indstilles til automatisk at åbne om morgenen og lukke om aftenen, men det er nødvendigt med et dagligt tilsyn. I nutiden kan et hønsehus også være en fabriksbygning med en specialiseret produktion af æg eller kyllinger. Fritgående høns findes nu kun i mindre landbrug, hvor æggene er til eget forbrug eller sælges som landæg eller som økologiske æg. Loven siger, at en høne skal have mindst 0,075 m². En tommelfingerregel er 0,5 m² per høne i hønsehuset, dertil cirka 2-3 kvm per høne i hønsegården. Mange hønsebrugere har et lille separat hønsehus til nye høns, så de ikke sættes direkte ind i den etablerede flok. Antallet af hønsehuse i byerne i de velhavende lande er steget. Denne vækst har ført til et behov for fabriksfremstillede hobbyhønsegårde. Flere byer har efterhånden regler, der regulerer hønsehold i baghaven. Det kan f.eks. være regler om forbud mod at have haner, og om at høner skal holdes mindst tyve meter væk fra boliger, skoler og kirker. Eksterne henvisninger og kilder www.bolius.dk/hoensehus-i-haven
Gallinero (estructura)

Se denomina gallinero al lugar donde las gallinas se crían y se recogen a dormir. Historia En la antigüedad, se disponían los gallineros en las casas de labor situándolos cerca de la cocina para que recibiesen calor, y cuando no adoptaban tal disposición, dividían la construcción en tres partes dedicando la central, en que estaba la entrada, a mantener un fogón con lumbre para que calentase a los otros dos compartimentos, que se hallaban divididos en pisos con ventanas. Las paredes eran gruesas para abrir en ellas los nidales y estaban enlucidas por dentro y fuera para evitar que pudiesen subir insectos. En algunas ocasiones se ponía sobre el gallinero un palomar. En las explotaciones de importancia, el gallinero se divide en distintos departamentos para cada clase de aves, distribuidos alrededor de un corral, separado del patio general por una cerca. En las explotaciones pequeñas suele situarse el gallinero al horno de cocer pan para que aproveche el calor que desprende. Otras veces, se sitúa al lado de una cuadra o establo de vacas o entre dichos dos locales con los cuales comunica por ventanas enrejadas. Características de construcción Se recomienda situar el gallinero de manera que pueda recibir con facilidad los primeros rayos del sol saliente para calentar a los animales en las madrugadas de invierno. Para el reposo nocturno de las aves, se ponen unas tablas llamadas dormideros con los bordes redondeados, colocándolos todos a igual altura horizontalmente de un costado a otro del gallinero. Deben ser móviles para limpiarlos de vez en cuando de la gallinaza con comodidad. No conviene colocar dormideros uno encima de otro, ya que las de arriba derriban a las gallinas de abajo llenándolas de gallinaza. Dentro del gallinero se arroja en cualquier rincón opuesto a los dormideros un montón de paja que se repone siempre que se hace limpieza. Los ponederos se fijan en el otro rincón libre y suelen hacerse a modo de cestas de forma elíptica implantados en una tabla de madera que se clava al muro. En la Sierra Tarahumara, en México, se ha documentado el gallinero como una estructura hecha con troncos separada del piso a la que las gallinas acceden mediante varas delgadas para protegerlas de depredadores, como coyotes.​ Referencias El contenido de este artículo incorpora material del Diccionario Enciclopédico Hispano-Americano del año 1892, que se encuentra en el dominio público
Kippenhok

Een kippenhok is een ruimte of gebouw waarin kippen gehouden worden. Een kippenhok bevindt zich meestal vaststaand op een erf en wordt doorgaans van hout gebouwd. Aangezien kippen op alle continenten en in alle klimaatzones voorkomen, bestaat er een grote variatie aan vormen. Functie De hoofdfuncties van een kippenhok zijn de bescherming tegen roofdieren, wind en regen. Hoewel lokale landhoenders in staat zijn in zonder veel beschutting te overleven, zijn andere kippenrassen niet aangepast aan het West-Europese klimaat en benodigen een droge en windvrije omgeving. Bouwwijze Kippenhokken worden op verschillende manieren gebouwd, afhankelijk van de plaats en het gebruik. Grotere hokken zijn meestal vaststaand. Kleinere hokken kunnen ook verplaatsbaar zijn, zoals de vroeger gebruikelijke koloniehokken voor de opfok van jonge dieren op de weide. Grootte Als het hok zelf alleen ter overnachting dient, is een ren nodig: een aangebouwde omheining van kippengaas zonder dak. In dit geval kan de grootte van het hok kleiner gehouden worden: ongeveer 1 m² per drie volwassen grote kippen. Als de dieren geen afzonderlijke uitloop hebben, is een duidelijk grotere oppervlakte van 3 m² per dier nodig. Krielkippen volstaan met ongeveer twee derde van de genoemde oppervlakte. Wanden De wanden moeten zo weinig mogelijk kieren bevatten, omdat zich in kieren luizen en andere parasieten ophouden. Ter vermijding van bloedluizen is het zinvol de wanden te witten met witkalk. Windrichting Het is aan te raden om bij het plaatsen van een kippenhok rekening te houden met de regen- en windzijde. Openingen dienen in ons klimaat aan de oost- of zuidwand geplaatst te worden. Bodem Als vloerbekleding in het hok wordt stro, hooi, houtkrullen of hennepstrooisel gebruikt. Vaak wordt in een groter hok de helft tot een derde van de oppervlakte voorzien van een mestrooster. Zitstok De meeste kippenrassen zitten graag op een zitstok of zitroest. Dit is een stok, bevestigd aan twee overstaande zijden van het hok. Afgeronde latten hebben zijn voor de poten van de kippen beter dan ronde stokken. De zwaardere kippenrassen zoals de cochin en brahma zitten liever op de grond, omdat ze vaak moeite hebben om met hun grote lichaam op een stok te zitten. Nestkast In elk kippenhok dient een nestkast of legnest aanwezig te zijn. Een nestkast is een afgeschutte plaats waar kippen hun nest kunnen hebben en doorgaans de eieren zullen leggen. De nestkast dient zich in het donkerste gedeelte van het hok te bevinden en wordt doorgaans in de buurt van de zitstok bevestigd.
Kurnik

Kurnik – budynek gospodarczy przeznaczony do hodowli drobiu, zwłaszcza kur. Opis Kurniki są zwykle przeznaczone do przebywania w nich nocą i w czasie złej pogody, najczęściej dla niewielkich stad drobiu (do kilkudziesięciu sztuk). Wewnątrz budynku zamontowane są grzędy – poziome żerdzie przeznaczone dla ptaków jako siedziska, stanowiska lęgowe dla kwok, poidła, koryta paszowe, opcjonalnie piaskownica. Kurnik może też mieścić pomieszczenie użytkowe. Względna wilgotność powietrza w kurniku odpowiednia dla ptaków to 50–70%. Największy komfort dla zwierząt można uzyskać przeznaczając minimum 1 m² na każde 3–4 kury, 12–15 cm długości karmidła na każdą kurę oraz 1 m grzędy na 4–5 ptaków. Często podłogi kurnika wykonane są z palonych cegieł spojonych zaprawą wapienną (według źródła w oryginale niemieckiego). W kurniku znajduje się również ściółka, która wilgotnieje wskutek wydalania odchodów przez ptaki; przykładową ściółką mogą być strużyny heblowane (chłonność 145 kg na 100 kg), słoma (np. pszenna – chłonność 257 kg na 100 kg) lub miał torfowy (chłonność 404 kg na 100 kg). Zobacz też chlew obora stajnia Przypisy
Galinheiro

Um galinheiro ou capoeira (Portugal) é uma pequena casa onde, tipicamente, galinhas ou outras aves são mantidas em segurança. Há caixas de ninho encontradas dentro dos galinheiros para postura de ovos e poleiros nos quais as aves podem dormir. Um galinheiro geralmente tem uma área interna onde as galinhas podem dormir, bem como uma área ao ar livre cercada onde as galinhas se alimentam e passam a maior parte do dia (que normalmente é feita de arame). Um galinheiro é geralmente limpo a cada duas semanas, e a palha trocada todos os dias, semelhante a uma caixa de areia. Controvérsias Há uma longa controvérsia sobre a necessidade básica de um galinheiro. Uma filosofia, conhecida como "escola de ar fresco", é que as galinhas são mais resistentes, mas podem ser abatidas pelo confinamento, má qualidade do ar e escuridão, daí a necessidade de um galpão bem ventilado ou aberto com condições mais ao ar livre, mesmo no inverno. No entanto, outras pessoas que mantêm galinhas acreditam que são propensas a doenças em climas ao ar livre e precisam de uma cooperativa de ambiente controlado. Isso levou a dois projetos de alojamento para galinhas: casas de ar fresco com aberturas amplas e nada mais do que malha de arame entre galinhas e clima (mesmo invernos setentrionais) ou casas fechadas com portas, janelas e escotilhas que podem bloquear a maior parte da ventilação. Independentemente do design, os especialistas concordam que a ventilação adequada do galinheiro é crucial para a saúde e o bem-estar das aves. Galinheiras mal ventiladas podem levar a estresse por calor ou derrame, e ao acúmulo de gases tóxicos dentro do galinheiro. Gaiolas de quintal As gaiolas de quintal são pequenas e muitas vezes colocadas dentro de uma área cercada (às vezes cercada por um arame), criando assim um ambiente mais natural, em que as galinhas podem andar livremente e procurar alimentos. Se esse tipo de "pátio" é tanto sem piso quanto razoavelmente móvel, ele é chamado de "trator de frango". O número de pequenas gaiolas em áreas urbanas de países ricos tem crescido. Esse crescimento levou à comercialização de galinheiros pré fabricados, chamados de Eglu, que são projetados para espaços mais apertados e para uma aparência mais organizada. Os galinheiros pré fabricados são comercializados principalmente para proprietários de galpões urbanos e costumam ser mais caros do que construir uma gaiola própria. Ambientes urbanos podem ter leis que regulam a manutenção de aves no quintal . Por exemplo, a cidade de Oakland, na Califórnia, bane os galos e tem uma regra declarando que as galinhas devem ser mantidas a pelo menos seis metros de distância de moradias, escolas e igrejas. Referências Ligações externas Construindo um galinheiro (em francês)
Птичник

Птичник — здание, предназначенное для содержания и выращивания птицы, как правило сельскохозяйственной. Описание, использование Часто птичники — это одноэтажные капитальные здания, но бывают и исключения, к примеру на птицефабрике «Роскар» в Выборгском районе Ленинградской области России — четырёхэтажные, а на птицефабрике «Иецава» (ныне Balticovo) в Латвии (Иецава), «Завидовской» в Конаковском районе Тверской области России (деревня Мокшино), Киевской (на окраине Киева) и Семиполковской (Броварский район Киевской области, Семиполки) птицефабриках на Украине — имелись шестиэтажные птичники. Птичник в личном подсобном хозяйстве, под который может быть приспособлен обычный сарай, значительно отличается по размерам от промышленных птичников, имеющих подчас гигантские размеры. Существуют птичники и в зоопарках и подобных заведениях, наряду с слоновниками, обезьянниками, террариумами и подобными специализированными местами содержания животных. В птичниках промышленного птицеводства применяется как напольная система содержания птицы, так и клеточное содержание, а также возможно и наличие дополнительных помещений, в том числе и выгулов для птицы. В качестве птичника в местах с достаточно тёплым климатом используют и вольеры. Капитальные строения птичников также, иногда подразделяют на брудергаузы (цыплятники) для выращивания молодняка, батарейные цеха — для выращивания птенцов в клеточных батареях, акклиматизаторы — птичники ремонтного молодняка, а также птичники содержания взрослой птицы разного возраста и репродукторные (для содержания родительского стада). Примечания Ссылки
Kokošnjak

Kokošnjak (pogovorno tudi Kurnik) je objekt, namenjen za rejo kokoši. Poznamo različne tipe kokošnjakov. V večini jih imajo kmetije v sklopu gospodarskega poslopja. Na začetku 21. stoletja je kmetij po Sloveniji vedno manj, zato se ljudje odločajo za druge variante gojenja kokoši. Ena izmed takih možnosti je mobilni kokošnjak. Prednost takega kokošnjaka je v enostavni reji, saj kot rejcu kokoši, ni potrebno graditi objekta. Kokoši lahko vsakdan selimo po travniku. Takšna reja velja za prosto rejo. V ZDA že nekaj časa poznajo tak način gojenja kokoši, v zadnjem letu pa se trend mobilnih kokošnjakov povečuje tudi v Sloveniji.
Пташник

Пта́шник, також пташни́к — приміщення, будівля для утримання свійської птиці. Класифікація Залежно від виду птиці Курни́к — пташник для курей Гусятник — пташник для гусей Качатник — пташник для качок Залежно від віку птиці Для вирощування молодняка — брудергаузи, батарейні цехи, акліматизатори Для дорослої птиці — пташники з клітковим і підлоговим утриманням Залежно від способу виробництва Пташники садибних господарств. Влаштовуються в сараях, прибудовах до житлових будинків чи господарських споруд. У них мають бути передбачені місця для годування (годівниці, напувальниці) і відпочинку птахів. Курники також додатково обладнуються сідалами і гніздами для несіння яєць. Пташники промислового птахівництва. Вони обладнуються електропровідкою, водопроводом, каналізацією, опаленням, вентиляцією, у них встановлюється технологічне обладнання для механізації виробничих процесів. Як правило, пташник являє собою одноповерхову капітальну будівлю. Для промислових стад курей-несучок будують експериментальні 4-6-поверхові пташники на 120—150 тис. голів. Для утримання птиці (переважно курчат) на підніжному корму використовуються курчатники — легкі споруди у вигляді призми. Див. також Клітки батарейного типу Примітки Джерела Птичник // Большая советская энциклопедия : в 30 т. / главн. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : «Советская энциклопедия», 1969—1978. (рос.) Посилання Пташник // Термінологічний словник-довідник з будівництва та архітектури / Р. А. Шмиг, В. М. Боярчук, І. М. Добрянський, В. М. Барабаш ; за заг. ред. Р. А. Шмига. — Львів, 2010. — С. 165. — ISBN 978-966-7407-83-4.
Château du Frankenbourg

The Château de Frankenbourg is a ruined 12th century castle in the commune of Neubois in the Bas-Rhin département in Alsace, France. The castle is state-owned. It has been listed since 1898 as a monument historique by the French Ministry of Culture. See also List of castles in France Chateau References External links Base Mérimée: Ruines du château du Frankenbourg, Ministère français de la Culture. (in French)
Церковь Святой Магдалины (Страсбург)

Церковь Святой Магдалины в Страсбурге (фр. Église Sainte-Madeleine de Strasbourg, нем. Magdalenenkirche Straßburg) — католическая церковь, расположенная в центре города Страсбург (Эльзас, Гранд-Эст); готическое здание монастырской церкви при монастыре Марии Магдалины было завершено в 1478 году; церковь являлась местом проповедей Жана Кальвина; в 1904 году пожар практически полностью уничтожил здание, сохранив только позднеготический хор с фрагментами оригинальных фресок; новое здание было завершено в 1907 году; является историческим памятником. История и описание Строительство старого готического здания монастырской церкви Святой Магдалины в Страсбурге было завершено в 1478 году. Жан Кальвин как проповедовал в церкви Магдалины, так и проводил здесь богослужения. Фрагмент бывшего здания монастыря все еще можно увидеть рядом с соседнем школьным зданием. После масштабного и разрушительного пожара, произошедшего в 1904 году, от этого здания сохранился только позднеготический хор; пожар пережили и несколько оригинальных фресок. Сегодня данная часть является часовней в новом здании, а музей строительства Страсбургского собора хранит фрагменты некогда многочисленных витражей старой церкви, созданных в мастерской Петера Хеммеля фон Андлау (ум. 1506). Новое здание церкви было возведено по проекту архитектора Фрица Бебло под прямым углом к старому хору — оно было завершено около 1907 года. Здание Бебло намного больше, чем его средневековый предшественник. Во время Второй мировой войны церковь была серьезно повреждена в результате бомбардировок города, проводившихся авиацией Великобритании и США — в особенности, от атаки 11 августа 1944 года. В 1958 году здание было восстановлено практически без изменений. В 1965 году церковь получила новый орган. См. также Церковь Святого Николая (Страсбург) Церковь Святого Фомы (Страсбург) Церковь Святого Вильгельма (Страсбург) Церковь Святого Стефана (Страсбург) Примечания Литература Suzanne Braun, «L'église Sainte-Madeleine» // Églises de Strasbourg (photographies de Jacques Hampé, préface de Victor Beyer), Oberlin, Strasbourg, 2002, p. 106—111 ISBN 2-85369-237-X. Lucien Pfleger, Geiler von Kaysersberg und das S. Magdalenenkloster in Strassburg, Strasbourg, 1918. Louis Schaeffli, «Le couvent des Pénitentes de Sainte-Madeleine à Strasbourg. Notes historiques et artistiques. Leçons d’un obituaire» // Annuaire de la Société des amis du Vieux Strasbourg, 1998—1999, p. 57-67. Modeste Schickelé, Die Sankt Magdalena- Kirche in Strassburg, Strasbourg, 1896. Eugène Speich (abbé), St. Magdalena in Strassburg. Geschichte des Klosters und der Pfarrei, Strasbourg, 1937, 313 p. Ссылки Strasbourg: Calvin Gasse (нем.). itinerairesprotestants.fr. Union Protestantischer Kirchen von Elsass und Lothringen. Дата обращения: 24 декабря 2019.
Districte de Sélestat-Erstein

El districte de Sélestat-Erstein (en francès arrondissement de Sélestat-Erstein, en alsacià Schlettstàdt-Eerstain) és un dels 5 districtes amb què es divideix el departament francès del Baix Rin, a la regió del Gran Est. Resulta de la fusió de les districtes de Sélestat i de Erstein en 1974. Té 5 cantons i 101 municipis. El cap del districte és la sotsprefectura de Sélestat. Cantons 1974-2015 cantó de Barr cantó de Benfeld cantó d'Erstein cantó de Marckolsheim cantó d'Obernai cantó de Sélestat cantó de Villé 2015- cantó d'Erstein cantó de Molsheim (1 municipi) cantó de Mutzig (18 municipis) cantó d'Obernai cantó de Sélestat Municipis Els municipis del districte de Sélestat-Erstein, i el seu codi INSEE, son: Vegeu també Cantons del Baix Rin
Arrondissement Sélestat-Erstein

Arrondissement Sélestat-Erstein je francouzský arrondissement ležící v departementu Bas-Rhin v regionu Grand Est. Člení se dále na 5 kantonů a 101 obcí. Kantony od roku 2015: Erstein Molsheim (část) Mutzig (část) Obernai Sélestat před rokem 2015: Barr Benfeld Erstein Marckolsheim Obernai Sélestat Villé Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arrondissement Sélestat-Erstein na Wikimedia Commons
Arrondissement Sélestat-Erstein

Das Arrondissement Sélestat-Erstein ist ein Verwaltungsbezirk im Département Bas-Rhin in der Europäischen Gebietskörperschaft Elsass und in der Region Grand Est in Frankreich. Der Verwaltungssitz (frz.: chef-lieu) des Arrondissements ist Sélestat (dt.: Schlettstadt). Geschichte Bei der Gründung des Départements Bas-Rhin am 4. März 1790 gehörte das Gebiet zum „Distrikt Benfeld“. Später wurde der Distrikt Benfeld in „Distrikt Schlestadt“ umbenannt, der im Wesentlichen mit dem heutigen Arrondissement übereinstimmte. Mit der Gründung der Arrondissements entstand am 17. Februar 1800 das neue Arrondissement Barr, das im Wesentlichen den Distrikt Schlestadt ersetzte. Am 10. Februar 1806 wurde daraus das Arrondissement Schlestadt. Seit dem 18. Mai 1871 gehörte das Gebiet zu den Kreisen Erstein und Schlettstadt im Bezirk Unterelsaß des Reichslandes Elsass-Lothringen. Die beiden Kreise umfassten damals zusammen 1134 km² und hatten (1871) 143.032 Einwohner. Im Zuge der Wiedereingliederung des Elsass nach Frankreich am 28. Juni 1919 (Vertrag von Versailles) wurden die Kreise bzw. Arrondissements Erstein und Sélestat neu zugeschnitten. Am 24. Mai 1974 wurden sie zum heutigen Arrondissement Sélestat-Erstein zusammengelegt. Geografie Das Arrondissement grenzt im Nordwesten und Norden an die Arrondissements Molsheim und Strasbourg-Campagne, im Osten an Deutschland mit dem Regierungsbezirk Freiburg (Baden-Württemberg), im Süden an die Arrondissements Colmar und Ribeauvillé und im Westen an das Arrondissement Saint-Dié im Département Vosges (Lothringen). Wahlkreise Kanton Erstein Kanton Molsheim (mit einer von 31 Gemeinden) Kanton Mutzig (mit 18 von 51 Gemeinden) Kanton Obernai Kanton Sélestat Gemeinden Die Gemeinden des Arrondissements Sélestat-Erstein sind: Weblinks
Arrondissement of Sélestat-Erstein

The arrondissement of Sélestat-Erstein (French: Arrondissement de Sélestat-Erstein; Alsatian: Arrondissement Schlettstàdt-Eerstain) is an arrondissement of France in the Bas-Rhin department in the Grand Est region. It has 101 communes. Its population is 159,650 (2021), and its area is 980.5 km2 (378.6 sq mi). Composition The communes of the arrondissement of Sélestat-Erstein, and their INSEE codes, are: History The arrondissement of Sélestat-Erstein was created in 1974 by the merger of the former arrondissements of Erstein and Sélestat. As a result of the reorganisation of the cantons of France which came into effect in 2015, the borders of the cantons are no longer related to the borders of the arrondissements. The cantons of the arrondissement of Sélestat-Erstein were, as of January 2015: References
Distrito de Sélestat-Erstein

El distrito de Sélestat-Erstein (en francés, arrondissement de Sélestat-Erstein) es una división administrativa francesa situada en la circunscripción administrativa de Bajo Rin (en francés, Bas-Rhin), en el territorio de la Colectividad Europea de Alsacia, región de Gran Este. Está subdividido en 101 comunas. División territorial Cantones antes de 2015 Hasta el año 2015 los cantones del distrito de Sélestat-Erstein eran: Cantón de Barr Cantón de Benfeld Cantón de Erstein Cantón de Marckolsheim Cantón de Obernai Cantón de Sélestat Cantón de Villé Luego de la reforma de 2015, los cantones dejaron de ser divisiones administrativas y pasaron a ser solamente circunscripciones electorales. Comunas después de 2015 Véase también Comunas de Bajo Rin Referencias Enlaces externos Sélestat-Erstein sobre el Instituto Nacional de Estadística y de Estudios Económicos de Francia (INSEE, en francés)