NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wielka Synagoga w Oranie

Wielka Synagoga w Oranie (arab. معبد وهران العظيم; fr. Grande synagogue d'Oran) – synagoga znajdująca się w Oranie w Algierii, przy alei Maata Mohameda El Habiba, dawniej zwanej Joffre. Była jedną z największych synagog w północnej Afryce. Historia Kamień węgielny pod synagogę został wmurowany 11 maja 1879 roku. Inicjatorem budowy synagogi był Simon Kanoui. Budowa rozpoczęła się w 1880 i trwała do 1918 roku. Inauguracja odbyła się 12 maja 1918 roku. Na początku lat 50. przeprowadzono remont synagogi, po którym została ponownie otwarta 14 września 1952 roku. Fasada budynku zdobiona jest przez rozetę i dwie wieże o wysokości 20 metrów, zwieńczone kopułami. Wewnątrz istnieje podział na nawy, oddzielone od siebie arkadami zdobionymi arabeskami. Bima znajduje się w centrum synagogi, przed aron ha-kodeszem. Na piętrze znajduje się babiniec, poza tym w budynku mieściła się również biblioteka i pomieszczenie przeznaczone na bejt din. Synagoga była także wyposażona w organy. Po wojnie algierskiej Żydzi zaczęli masowo emigrować z Algierii i udawać się do Francji i Izraela. W 1975 roku synagoga została przekszałcona w meczet, nazwany na cześć Abd Allaha ibn Salama. Przypisy
Большая синагога (Оран)

Большая синагога в Оране (араб. معبد وهران العظيم‎), (фр. Grande synagogue d'Oran) была построена и освящена в 1880 году по инициативе Симона Кануи, но её открытие состоялось только в 1918 году. Здание было одной из крупнейших синагог в Северной Африке. История В 1962 году Алжир добился независимости от Франции, а в 1963 году правительство страны обнародовало Кодекс о гражданстве, где было прописано, что гражданство мог получить только мусульманин. Большинство еврейских жителей Орана были изгнаны и лишь немногие остались в городе. Синагога была отобрана у евреев и превращена в мечеть в 1975 году. Большая синагога Орана была одной из семнадцати синагог, конфискованных алжирским правительством. Теперь она называется мечеть Абдаллы Бен Салема. Расположение Синагога располагалась на бульваре Жоффр, в настоящее время известном как бульвар Маата Мохаммеда эль-Хабиба. Архитектура Британский путешественник в 1887 году описал новую синагогу как «новую и ненавязчивую». Построена в неомавританском стиле. Примечания
Велика синагога (Оран)

Велика синагога в Орані (араб. معبد وهران العظيم, фр. Grande synagogue d'Oran) побудована і освячена в 1880 за ініціативою Симона Кануї, але її відкриття відбулося тільки в 1918. Будівля була однією з найбільших синагог у Північній Африці. Історія У 1962 Алжир досяг незалежності від Франції, а в 1963 уряд країни оприлюднив Кодекс про громадянство, де було прописано, що громадянство міг отримати тільки мусульманин. Більшість єврейських жителів Орана були вигнані і лише деякі залишилися у місті. Синагога була відібрана у євреїв і перетворена на мечеть в 1975. Була однією із сімнадцяти синагог, конфіскованих алжирським урядом. Тепер вона називається мечеть Абдалли Бен Салема. Розташовувалась на бульварі Жоффр, нині відомому як бульвар Маата Мохаммеда ель-Хабіба. Британський мандрівник у 1887 описав нову синагогу як «нову та ненав'язливу». Збудована у неомавританському стилі. Примітки
Bab Zir Mosque

The Bab Zir Mosque (Arabic: مسجد باب زير) is a modest neighborhood mosque. situated in the Bab Zir district of the medina of Tlemcen, Algeria. The district takes its name from a historic city gate that once stood in the area but no longer exists. Gallery See also Islam in Algeria List of mosques in Algeria List of cultural assets of Algeria in Tlemcen Province References External links Media related to Bab Zir Mosque at Wikimedia Commons Official website
Mosquée Bab Zir

La mosquée Bab Zir (en arabe : مسجد باب زير) est une mosquée de quartier modeste située dans le quartier de Bab Zir, dans la médina de Tlemcen, en Algérie. Ce quartier porte son nom d'une porte historique de la ville qui se dressait autrefois dans la zone, mais qui n'existe plus à ce jour. Galerie Références Voir aussi Articles connexes Islam en Algérie Liste de mosquées d'Algérie Liste de sites et monuments classés en Algérie Lien externe Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'islam Portail de Tlemcen
Gare d'El Guerrah

La gare d'El Guerrah (ou gare d'El Gourzi) est une gare ferroviaire algérienne située sur le territoire de la commune d'Ouled Rahmoune, dans la wilaya de Constantine. Importante gare de bifurcation, elle permet de relier la capitale, Alger, aux grandes villes de l'Est algérien : Annaba, Constantine, Jijel, Oum El Bouaghi, Skikda, Souk Ahras et Tébessa. Situation ferroviaire La gare est située dans la localité d'El Guerrah, au sud-ouest de la commune d'Ouled Rahmoune. C'est une gare intermédiaire de la ligne d'Alger à Skikda et la gare origine de la ligne d'El Guerrah à Touggourt. Elle est précédée de la gare de Teleghma et suivie de celle d'Ouled Rahmoune sur la ligne d'Alger à Skikda ; elle est suivie de celle de M'lila sur la ligne d'El Guerrah à Touggourtt. Histoire Service des voyageurs Accueil Desserte La gare d'El Guerrah est desservie par : les trains grandes lignes des liaisons : Alger - Annaba ; Alger - Tébessa ; les trains régionaux des liaisons : Skikda - Aïn Touta ; Constantine - Biskra. Intermodalité Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne d'El Guerrah à Touggourt Liste de gares en Algérie Lien externe « SNTF », sur Société nationale des transports ferroviaires (SNTF). Portail du chemin de fer Portail de l’Algérie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Gare de Chebaita Mokhtar

La gare de Chebaita Mokhtar est une gare ferroviaire algérienne située sur le territoire de la commune de Chebaita Mokhtar, dans la wilaya d'El Tarf. Situation ferroviaire La gare est située dans le centre-ville de Chebaita Mokhtar, sur la ligne d'Annaba à Djebel Onk. Elle est précédée de la gare d'El Hadjar et suivie de celle de Dréan. Histoire Service des voyageurs Accueil Desserte La gare de Chebaita Mokhtar est desservie par les trains régionaux des liaisons : Annaba - Tébessa ; Annaba - Chihani Bachir. Intermodalité Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne d'Annaba à Djebel Onk Liste de gares en Algérie Liens externes « SNTF », sur Société nationale des transports ferroviaires (SNTF). Portail du chemin de fer Portail de l’Algérie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Universität Algier

Die Universität Algier (arabisch جامعة الجزائر, DMG Ǧāmiʿat al-Ǧazāʾir) ist eine Universität in Algier, Algerien. Sie wurde 1909 gegründet und hat mehr als 100.000 Studenten. Rektor ist Hamid Bencheniti. Geschichte Die Universität wurde 1909 während der französischen Kolonialherrschaft als erste Universität Französisch-Algeriens gegründet (per Gesetz vom 30. Dezember 1909). Die Gründung war das Resultat einer Reihe akademischer Bemühungen, von denen besonders das Gesetz von 1879, welches die Gründung von fünf spezialisierten Schulen – Medizin, Pharmazie, Wissenschaft, Literatur, und Jura – festsetzte, hervorzuheben ist. Während und nach der Unabhängigkeit Algeriens hielt die Universität von Algier ihre Lehrtätigkeit aufrecht, machte aber zahlreiche Änderungen in Bezug auf ihre Organisation und Struktur durch. Den Namen von Benyoucef Benkhedda trug die Universität zeitweise nach dessen Tod 2003; er hatte von 1961 bis 1962 der Übergangsregierung der Nationalen Befreiungsfront vorgestanden und an der Universität studiert. Bibliothek Die Bibliothek hält circa 800.000 Bände. Organisation Die Universität ist die größte des Landes und hatte im Jahr 2007 etwa 106.000 Studenten. Laut Angaben von Rektor Hadjar im Jahr 2008 hatte sie 115.452 eingeschriebene Studenten und 5.600 Lehrpersonen. Ab 1998 gab es sechs Fakultäten, ab 2001 sieben Fakultäten. Seit 2009 hat die Universität drei Fakultäten: Fakultät für Rechtswissenschaft, mit zwei Fachbereichen für öffentliches Recht, Privatrecht Fakultät für Medizin, mit drei Fachbereichen für Zahnmedizin, Medizin, Pharmazie Fakultät für Islamwissenschaft, mit drei Fachbereichen für Glaube und Religion, Scharia und Recht, Sprache und Kultur Alumni (Auswahl) Ferhat Abbas (1899–1985), Freiheitskämpfer und Politiker Michel Ameller (1926–2022), Jurist und Verwaltungsbeamter Abderrahmane Arab (* 1941), Schriftsteller Mohamed Seddik Benyahia (1932–1982), Politiker Albert Camus (1913–1960), Schriftsteller und Philosoph Jean-Charles Cavaillé (1930–2012), Politiker Zohra Drif Bitat (* 1934), Anwältin, Politikerin und Widerstandskämpferin Amara Lakhous (* 1970), Autor, Journalist und Übersetzer Mourad Medelci (1943–2019), Politiker Alhousseïni Mouloul (* 1955), Jurist, Diplomat und Politiker Yousef Saad (* 1950), Mathematiker Malick Sadelher (* 1965), Beamter und Politiker Pierre Salama (1917–2009), Klassischer Archäologe und Epigraphiker Dioncounda Traoré (* 1942), Mathematiker und Politiker Siehe auch Liste der Universitäten in Algerien Weblinks Offizielle Website (arabisch, französisch) Einzelnachweise
Universidad de Argel

La Universidad de Argel o bien la Universidad de Argel Benyoucef Benkhedda (en árabe:جامعة الجزائر - بن يوسف بن خـدة; en francés: Université d'Alger) es una universidad situada en Argel, Argelia.​ Fue fundada en 1909 y está organizada en siete facultades. La Universidad de Argel, fue creada bajo la Ley del 30 de diciembre de 1909. Esta creación, sin embargo, fue el resultado de una serie de etapas en la actividad académica, marcada en particular por la Ley de 1879 que establece cuatro escuelas especializadas: medicina, farmacia, ciencias, las letras y derecho. Véase también Cultura de Argelia Educación superior Universidades Referencias
Università di Algeri

L'Università d'Algeri Benyoucef Benkhedda (arabo : جــامــــــعة الجـــــــزائر بن يوسف بن خـدة) è una università algerina situata nella capitale Algeri. Fondata nel 1909, oggi, riunisce sette facoltà. Storia L'università di Algeri, la prima università algerina, fu fondata dalla legge del 30 dicembre 1909. La creazione di tale università è il risultato di diverse tappe marcate dalla legge del 1879 che creò quattro scuole specialistiche: Medicina, Farmacia, Scienze, Lettere e Diritto. Il 6 giugno 1962, l'Organisation armée secrète (OAS) appiccò il fuoco al palazzo della biblioteca universitaria, distruggendo la quasi totalità del palazzo e circa 300 000 opere vennero bruciate dalle fiamme. Fu ricostruita dopo 4 anni di lavoro e apri di nuovo le sue porte il 12 aprile 1986. Fino ad oggi, non è stato possibile ricostruire i fondi distrutti. Dopo l'indipendenza dell'Algeria, l'università si è molto sviluppata soprattutto a seguito della riforma universitaria del 1971 intrapresa dal governo algerino. Organizzazione L'università di Algeri è suddivisa in sette facoltà: Facoltà di diritto ( Ben Aknoun e presto Said Hamdine) Facoltà di scienze economiche e di gestione ( Dely Brahim) Facoltà di Medicina raggruppa 3 dipartimenti: medicina, farmacia, e odontoiatria Facoltà delle scienze sociali ed umane Facoltà di scienze politiche e della comunicazione Facoltà di lettere e lingue Facoltà delle scienze islamiche Alcune facoltà si sono sviluppate e hanno dato nascita ad alcune università, come è il caso dell'università d'Algeri 2 (ex Facoltà di lettere e scienze umane di Bouzareah) che raggruppa: Facoltà di lettere e di lingue oltre alla facoltà di scienze sociali e umane, ma anche università d'Algeri 3 (ex facoltà di scienze politiche e della comunicazione, ITFC). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università di Algeri Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su univ-alger.dz. Université d'Alger 1 (canale), su YouTube. (FR) Site de l'université Alger 2, su univ-alger2.dz. (FR) Site de l'université Alger 3, su univ-alger3.dz. (FR) Portail des étudiants algériens, su dzfac.com. URL consultato il 13 maggio 2012 (archiviato dall'url originale il 29 maggio 2012). (FR) Portail et bibliothèque des universités algériennes, su univ-dz.com. URL consultato il 13 maggio 2012 (archiviato dall'url originale il 9 maggio 2012).
Universiteit van Algiers

De Universiteit van Algiers Benyoucef Benkhedda (Arabisch:جامعة الجزائر – بن يوسف بن خـدة ) is een universiteit die gevestigd is in de hoofdstad van Algerije, Algiers. De universiteit werd opgericht in 1909 en kent zeven faculteiten. De universiteit werd later vernoemd naar de Algerijnse politicus Benyoucef Benkhedda (1920-2003). Faculteiten Politicologie en Informatie Sociale en Geesteswetenschappen Economie en Management Literatuur en Talen Rechtsgeleerdheid Geneeskunde Islamitische Wetenschappen (Voormalig) verbonden Jérôme Carcopino (1881-1970), als docent, later minister van Onderwijs en Jeugd tijdens Vichy-Frankrijk René Capitant (1901-1970), als hoogleraar Rechtsgeleerdheid Amaury de Riencourt (1918-2005), als student, wetenschapper Oriëntalistiek en Amerikanistiek Omar Belhouchet (1954), als student, directeur van de krant El Watan
Madaure

Madaure o Ad Medera (Ἀμμαίδαρα) fou una ciutat de Numídia entre Lares i Theveste, que era part del regne de Sifax, però fou annexionada per Masinissa I al final de la Segona Guerra Púnica i més tard fou colònia militar romana. Hi va néixer Luci Apuleu, el pare del qual era duumvir. A la seva rodalia corria el riu Ardatio, on Mazcecel va derrotar el cap amazic Gildo. Justinià I la va fortificar. Entre els seus residents famosos, s'hi troba Agustí d'Hipona, qui hi va estudiar al segle IV.. Referències
Madauros

Madauros (Madaurus, Madaura) was a Roman-Berber city and a former diocese of the Catholic Church in the old state of Numidia, in present-day Algeria. It had one of the oldest universities, The University of Madaurus is often considered one of the earliest, if not the oldest, centers of higher learning in North Africa and the first in Africa, dating back to the Roman era (around 75 BC to 2nd century AD). History The birth of the city dates back to the 5th century BC under the aegis of the Punics. Madauros was made a Roman colony at the end of the first century and was famous for its "schola". A colony of veterans was established there; it was called Colonia Flavia Augusta Veteranorum Madaurensium under emperor Nerva. The city was fully Romanised in the fourth century, with a population of Christian Berbers who spoke mainly African Romance, according to Theodor Mommsen. Madauros was the see of a Christian diocese. There were three famous bishops of this diocese: Antigonus, who celebrated the 349 Council of Carthage; Placentius, who celebrated the 407 Council of Carthage and Conference of 411; and Pudentius, who was forced into exile alongside others present at the Synod of 484 because of the Vandal king Huneric. The ruins of Madauros are close to the current city of M'Daourouch (Arabic: مداوروش) in present-day Algeria. It is possible to see: A Roman mausoleum with some statues. A Roman theatre, reduced in size because of a Byzantine fortification made in 535. Some small Roman thermae. A Roman basilica of the Byzantine era with three sections of columns. Some epitaphs, with Latin inscriptions. Notable residents Apuleius, the author of the famous novel The Golden Ass, which is the only ancient Latin novel to survive in its entirety, was born in Madauros in the 120s. Lucius, the (fictional) protagonist of the novel, is also from Madauros. He was called the philosophus platonicus madaurensis which means the Madaurian Platonic philosopher. Saint Augustine of Hippo studied in Madauros in the 4th century. Maximus of Madauros was a grammarian of Berber origin from the late 4th century, known for his correspondence with Saint Augustine. He was also a teacher of Saint Augustine at the schools of Thagaste. See also Caesarea, Numidia Cirta Lambaesis Milevum Notes Bibliography Gurney, Hudson The works of Apuleius Publisher Bell (University of California Libraries). London, 1878 Gsell, Stephane. Histoire ancienne de l'Afrique du Nord en 8 tomes, Inscriptions de Madaure, ibid., p. CLXX-CLXXIV. Paris, 1922. [1] Mommsen, Theodore. The Provinces of the Roman Empire. Barnes & Noble Ed. New York, 2005 External links Images of Madauros (M'daourouch) in Manar al-Athar digital image archive
Madauros

Madauros, ook Madaura of Madaurus, was een Berbers-Romeinse en later een Byzantijnse stad in het noordoosten van Algerije. De ruïnes van de antieke stad liggen op enkele kilometers van de moderne stad M’daourouch in de provincie Souk Ahras. De stad was bekend om haar school. Geschiedenis Madauros werd gesticht rond 300 v. Chr. door lokale Berbers en stond onder het gezag van de Feniciërs. De Romeinse stad werd gesticht in de eerste eeuw onder keizer Nerva als een kolonie voor Romeinse veteranen. Het stond toen bekend als Colonia Flavia Augusta Veteranorum Madaurensium. De stad had een school bekend voor haar opleiding in retorica, letteren, filosofie en wiskunde. Sint-Augustinus kwam op zijn 15e naar de stad om er te studeren. Eerder was de schrijver Apuleius (ca 124-ca 170) een bekende inwoner van de stad. Madauros was een van de belangrijkste steden in de Romeinse provincie Numidia. De meeste inwoners waren geromaniseerde lokale berbers. Tegen de 4e eeuw was het een christelijke stad met een eigen bisschopszetel waar Latijn werd gesproken. Daarna begon de neergang van de stad. Ze kwam in handen van de Vandalen en in de 6e eeuw van de Byzantijnen. Zij versterkten de plaats en bouwden er een imposant fort, waarvoor zij stenen uit de vervallen Romeinse stad gebruikten. De stad werd verlaten rond de tijd van de Arabische verovering van Noord-Afrika in de 7e eeuw. Volgens de legende werd de stad vernietigd door haar eigen inwoners op aansturen van koningin Kahina. Gebouwen De stad had een typisch Romeins grondplan en had poorten en geplaveide straten. De stad had: thermen tempels een mausoleum drie basilieken een theater, gebouwd tussen 193 en 235 en gerestaureerd rond het jaar 400. Het theater had stenen zitbanken. Veel van de stenen van het theater werden gebruikt voor de bouw van het Byzantijnse fort. oliepersen een Byzantijns fort uit de 6e eeuw, gebouwd met stenen van de Romeinse gebouwen. Archeologie Er gebeurden opgravingen door Franse archeologen tussen 1920 en 1940. Nabij de archeologische site is er een museum/lapidarium met grote collectie van grafstenen en inscripties. Geboren Apuleius (ca 124-ca 170), jurist, redenaar, schrijver Maximus van Madaura, redenaar, leerling van Sint-Augustinus Martianus Capella (360-428), astronoom en schrijver
Madaura

Madaura (Madaurus, Madaura) foi uma cidade romano-berbere e uma diocese da Igreja Católica no antigo estado da Numídia, na atual Argélia. História O nascimento da cidade remonta ao século V a.C., sob a égide dos fenícios. Madaura tornou-se uma colônia romana no final do primeiro século e era famosa por sua "schola". Uma colônia de veteranos foi estabelecida lá; foi chamada Colonia Flavia Augusta Veteranorum Madaurensium sob o imperador Nerva. A cidade foi totalmente romanizada no século IV, com uma população de cristãos berberes, que falavam principalmente latim, segundo Theodor Mommsen. Madaura era a sé de uma diocese cristã. Houve três bispos famosos desta diocese: Antígono, que celebrou o Concílio de Cartago de 349; Placentius, que celebrou o Concílio de Cartago de 407 e a Conferência de Cartago de 411; e Pudêncio, que foi forçado ao exílio, ao lado de outros presentes no Sínodo de 484, por causa do rei vândalo Hunerico. As ruínas de Madaura estão próximas da cidade atual de M'Daourouch, na Argélia. É possível ver: Um mausoléu romano com algumas estátuas. Um teatro romano, de tamanho reduzido por causa de uma fortificação bizantina feita em 535. Algumas pequenas "termas romanas". Basílica romana da época bizantina com 3 seções de colunas. Alguns epitáfios, com inscrições em latim. Residentes notáveis Apuleio, o autor do famoso romance O Asno de Ouro, que é o único romance latino que sobreviveu em sua totalidade, nasceu em Madaura por volta de 120. Lucius, o protagonista (fictício) do romance, também é de Madaura. Santo Agostinho de Hipona estudou em Madaura no século IV. Veja também Cesareia da Mauretânia Cirta Lambaesis Milevum Notas Bibliografia Gurney, Hudson Os trabalhos de Apuleius Publisher Bell (Bibliotecas da Universidade da Califórnia). Londres, 1878 Gsell, Stephane. História da África do Norte em 8 tomos, Inscrições de Madaure, ibid., P. CLXX-CLXXIV. Paris, 1922. [1] Mommsen, Theodore. As províncias do Império Romano . Barnes & Noble Ed. Nova Iorque, 2005
Villa Susini

The villa Sésini (often improperly spelt Susini) is a former torture center established in El Madania (ex-Salombier) during the Algerian war in the city of Algiers. History The villa was built in El Madania (ex-Salombier) by Alexandre Sésini, notary at rue Bab Azzoun in Algiers. In 1926, the city of Algiers classified it as a natural monument, in 1927, the German consulate moved there. It was transformed into a detention and torture center during the Algerian Revolution. It housed after independence for a time, the headquarters of the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR). After the independence of Algeria, the Villa Susini was used, in coordination with Cuba, for the military training of Latin American revolutionaries. By decree of the Algerian Ministry of Culture dated 28 April 2016, the villa is classified on the list of protected cultural property. Notable inmates Brahim Boushaki (1912-1997) Louisette Ighilahriz (born 1936) Mohamed Charef (1908-2011) Nassima Hablal (1928-2013) Notable torturers Roger Trinquier Louis Pierre Martin Roger Faulques Wilhelmus Vaal Paul Aussaresses Jean Graziani Jacques Massu André Chabanne Henri Pouillot Yves Godard Marcel Bigeard Michel Fleutiaux Philippe Erulin André Charbonnier Jean-Marie Le Pen Paul-Alain Léger Maurice Schmitt Marcel Devis Albert Roux Charles Lacheroy Gallery See also External links Henri Pouillot: "I was 20 when we were torturing in the Villa Susini" on YouTube Henri Pouillot: "I attended torture sessions" on YouTube Torture during the Algerian war: testimony of the victims - INA video archive on YouTube Testimony on torture in Algeria - INA video archive on YouTube Rape during the Algerian war on YouTube Bibliography Laurent Schwartz (1961). Le problème de la torture dans la France d'aujourd'hui, 1954-1961. Paris: Cahiers de la république. Henri Pouillot (2001). La villa Susini: tortures en Algérie : un appelé parle, juin 1961-mars 1962. Paris: Éditions Tirésias. ISBN 9782908527889. Henri Pouillot (2004). Mon combat contre la torture. Paris: Éditions Bouchène. ISBN 9782912946904. Yves Beigbeder (2006). Judging War Crimes And Torture: French Justice And International Criminal Tribunals And Commissions (1940-2005). Paris: Martinus Nijhoff Publishers. p. 121. ISBN 9004153292. References