Zgromadzenie Albanii

Zgromadzenie Albanii (alb. Kuvendi i Shqipërisë) – jednoizbowy parlament Republiki Albanii, najwyższy organ władzy ustawodawczej i przedstawicielski suwerena – ludu albańskiego. Jego siedziba znajduje się w monumentalnym budynku przy Placu Skanderbega w Tiranie, zaprojektowanym przez włoskich architektów Vittoria Ballio Morpurgo i Gherardo Bosio w latach 1938-1941. Historia Okres przedkomunistyczny (1912–1944) Pierwszym nowożytnym zgromadzeniem ustawodawczym na ziemiach albańskich był Kongres w Lushnji (Kongresi i Lushnjës), obradujący od 21 do 31 stycznia 1920 roku. W obliczu rozpadu administracji po I wojnie światowej i zagrożenia integralności terytorialnej, 37 delegatów przyjęło Statut Organiczny (Statuti Organik), który pełnił funkcję tymczasowej konstytucji. Ustanowił on Radę Najwyższą (Këshilli i Lartë) jako kolegialną głowę państwa oraz czteroosobowy rząd. W okresie monarchii (1928–1939) pod rządami Ahmeda Zogu (późniejszego króla Zoga I) parlament formalnie istniał, lecz miał charakter fasadowy. Konstytucja z 1928 roku przyznała monarsze niemal absolutną władzę, redukując rolę parlamentu do organu zatwierdzającego dekrety królewskie. Podczas II wojny światowej i włoskiej okupacji (1939–1943) działało marionetkowe Zgromadzenie Faszystowskie. Okres komunistyczny (1944–1991) Po przejęciu władzy przez komunistów pod przywództwem Envera Hoxhy, w 1945 roku odbyły się pierwsze wybory do Zgromadzenia Ludowego (Kuvendi Popullor). Były to wybory bez alternatywy, kontrolowane przez Albańską Partię Pracy (PPSh). Formalnie najwyższy organ władzy państwowej, w praktyce Zgromadzenie było całkowicie podporządkowane Biuru Politycznemu PPSh. Jego główną funkcją było zatwierdzanie decyzji partii i nadawanie im formy ustaw. Kluczowe akty prawne tego okresu: Konstytucja z 1946 roku – wzorowana na konstytucji stalinowskiej Konstytucja z 1976 roku – odzwierciedlająca doktrynę hoxhaizmu i izolacjonizmu Zgromadzenie zbierało się rzadko (zwykle 2-3 dni w roku), a jego decyzje zapadały jednomyślnie. Przewodniczącym Zgromadzenia przez 28 lat (1946-1973 i 1982-1987) był Omer Nishani, później Haxhi Lleshi (1953-1982) i Ramiz Alia (1982-1991), który zastąpił Hoxhę na stanowisku przywódcy kraju. Transformacja ustrojowa i demokracja (od 1991) Pierwsze wielopartyjne wybory odbyły się 31 marca i 7 kwietnia 1991 roku, choć w atmosferze zastraszenia i nierównej rywalizacji. Zwyciężyła PPSh (przemianowana na Partię Socjalistyczną). Powstałe Zgromadzenie przyjęło 29 kwietnia 1991 roku ustawę konstytucyjną o najwyższym porządku prawnym (Ligji për Dispozitat Kryesore Kushtetuese), która zapoczątkowała demontaż systemu komunistycznego. Kluczowym momentem było uchwalenie Konstytucji Republiki Albanii w 1998 roku – pierwszej w pełni demokratycznej ustawy zasadniczej, przyjętej w referendum 22 listopada 1998 roku. Konstytucja ta: Ustanowiła jednoizbowe Zgromadzenie (Kuvendi) jako podstawę systemu Wprowadziła mechanizmy demokracji liberalnej i podziału władz Zapewniła ochronę praw człowieka Konstytucja była nowelizowana kilkukrotnie, m.in. w: 2008 roku (reforma systemu wyborczego) 2012 roku (zmiany w procedurze powoływania prokuratora generalnego) 2016 roku (reforma wymiaru sprawiedliwości, w tym powołanie Specjalnej Izby ds. Korupcji i Przestępczości Zorganizowanej) Podstawy prawne i pozycja ustrojowa Zgromadzenie działa na podstawie: Art. 64-83 Konstytucji Albanii z 1998 r. (z późn. zm.) Regulaminu Wewnętrznego Zgromadzenia (Rregulorja e Brendshme), przyjętego ustawą nr 8550 z 22.12.1999 r. (wielokrotnie nowelizowanego) Jest **najwyższym organem władzy ustawodawczej** i **jedynym przedstawicielem suwerenności ludu albańskiego** (Art. 64 Konstytucji). W systemie podziału władz pełni kluczową rolę w: Tworzeniu prawa Kontroli nad Radą Ministrów (władzą wykonawczą) Wyborze lub współudziale w powoływaniu najwyższych organów państwowych Zgromadzenie wybiera lub uczestniczy w wyborze: Prezydenta Republiki (Art. 86-88) Członków Sądu Konstytucyjnego (Art. 125) Członków Najwyższej Rady Sądownictwa (Këshilli i Lartë i Drejtësisë) (Art. 147) Członków Najwyższej Rady Prokuratury (Art. 148) Rzecznika Praw Obywatelskich (Avokati i Popullit) (Art. 60) Prokuratora Generalnego (Art. 148) Prezesa i wiceprezesów Sądu Najwyższego (Art. 136) Skład i wybory Liczba deputowanych: 140 (Art. 64 Konstytucji). W pierwotnej wersji konstytucji z 1998 r. było 155 deputowanych; liczbę zmniejszono do 140 w 2008 roku. Kadencja: 4 lata (Art. 65) System wyborczy: Proporcjonalny z list partyjnych w 12 wielomandatowych okręgach wyborczych, odpowiadających podziałowi administracyjnemu na okręgi (qarqe). Okręgi mają różną liczbę mandatów (od 4 do 32), proporcjonalnie do liczby mieszkańców. Próg wyborczy: 1% dla partii i 3% dla koalicji wyborczych. Mandaty rozdzielane są metodą D’Hondta Bierne prawo wyborcze: Przysługuje obywatelom albańskim, którzy ukończyli 18 lat, nie byli skazani za przestępstwa umyślne i nie pozbawiono ich praw publicznych Ostatnie wybory: 11 maja 2025 roku. Zwycięstwo odniosła koalicja Partii Socjalistycznej (PS) pod przywództwem Ediego Ramy, zdobywając 83 mandaty. Główna opozycja – Partia Demokratyczna (PD) – uzyskała 42 mandaty Kompetencje Główne kompetencje Zgromadzenia określa Art. 81-83 Konstytucji: Władza ustawodawcza Inicjatywa ustawodawcza: Przysługuje Radzie Ministrów, każdemu deputowanemu oraz grupie co najmniej 20 000 wyborców (inicjatywa obywatelska) Procedura legislacyjna: Projekt ustawy przechodzi przez komisje stałe, trzy czytania na posiedzeniu plenarnym i głosowanie. Ustawy zwykłe wymagają zwykłej większości głosów obecnych deputowanych. Ustawy konstytucyjne (tzw. organiczne) – bezwzględnej większości wszystkich deputowanych (71 głosów) Ratyfikacja umów międzynarodowych: Wymagana dla umów o: granicach, sojuszach wojskowych, prawach człowieka, członkostwie w organizacjach międzynarodowych, zobowiązaniach finansowych Budżet państwa: Zgromadzenie uchwala coroczny budżet i zatwierdza sprawozdanie z jego wykonania. Projekt budżetu przedkłada Rada Ministrów najpóźniej 60 dni przed końcem roku budżetowego Kontrola nad rządem Wotum zaufania (besim): Nowo powołana Rada Ministrów musi w ciągu 10 dni od powołania przez Prezydenta przedstawić Zgromadzeniu program i uzyskać wotum zaufania (bezwzględna większość głosów obecnych) Wotum nieufności (mosbesim): Może być wniesione przez 1/5 deputowanych (28 posłów). Do odwołania rządu potrzeba bezwzględnej większości wszystkich deputowanych (71 głosów). W latach 1992-2025 wotum nieufności skutkowało dymisją rządu tylko raz – w 1997 roku Pytania i interpelacje: Deputowani mogą zadawać ustne lub pisemne pytania członkom Rady Ministrów. Interpelacja (zapytanie poselskie z debatą) wymaga podpisów 15 deputowanych Komisje śledcze: Zgromadzenie może powołać komisję śledczą dla zbadania konkretnego problemu (np. afery korupcyjnej, katastrofy). Wymagana jest zgoda 1/5 deputowanych. W latach 2001-2025 powołano 12 takich komisji Zatwierdzanie stanu nadzwyczajnego: Prezydent może wprowadzić stan wyjątkowy, wojenny lub stan gotowości tylko za zgodą Zgromadzenia (bezwzględna większość) Funkcje kreacyjne i inne Wybór Prezydenta Republiki (do 4 głosowań: pierwsze wymaga 3/5 głosów, później zwykła większość) Powoływanie i odwoływanie Rzecznika Praw Obywatelskich (większością 3/5) Wybór 1/3 składu Sądu Konstytucyjnego (większością 3/5) Udzielanie amnestii Organizacja wewnętrzna i funkcjonowanie Organy kierownicze Przewodniczący (Kryetar): Wybierany na pierwszym posiedzeniu kadencji bezwzględną większością głosów. Kieruje pracami, reprezentuje Zgromadzenie, przewodniczy Prezydium. Obecnym Przewodniczącym (od 2024) jest Elisa Spiropali (PS) Prezydium (Drejtoria): Składa się z Przewodniczącego, czterech Wiceprzewodniczących i czterech Sekretarzy. Wybierani są przez Zgromadzenie na wniosek klubów parlamentarnych, proporcjonalnie do ich liczebności. Prezydium koordynuje prace legislacyjne, ustala porządek obrad, zarządza administracją parlamentu Komisje parlamentarne Stałe komisje są "silnikiem" prac parlamentu. Ich skład odzwierciedla układ sił politycznych. Do najważniejszych stałych komisji (2025) należą: Komisja Prawa, Spraw Zagranicznych i Integracji Europejskiej Komisja Finansów i Gospodarki Komisja Polityki Społecznej i Zdrowia Komisja Edukacji i Środków Publicznych Komisja Produkcji, Handlu i Środowiska Komisja Kontroli Finansów Publicznych i Walki z Korupcją (kluczowa dla nadzoru nad wydatkami państwa) Komisje mają prawo: Wnioskować o poprawki do ustaw Wzywać ministrów i urzędników na przesłuchania Powoływać ekspertów zewnętrznych Frakcje parlamentarne Deputowani z tej samej partii lub koalicji tworzą frakcję (grup parlamentar). Minimalna liczba członków to 3 deputowanych. Frakcje mają kluczowe znaczenie dla: Koordynacji działań legislacyjnych Dyscypliny głosowań (systemu whip) Wyznaczania członków do komisji Praca plenarna i legislacja Sesje zwyczajne trwają od września do lipca. Zgromadzenie zbiera się co najmniej raz w tygodniu. Obrady są transmitowane na żywo przez telewizję parlamentarną i internet. Procedura ustawodawcza: Wprowadzenie projektu: Wniesienie projektu ustawy (rząd, poseł, obywatele) Opinia komisji: Projekt trafia do właściwej komisji stałej, która przygotowuje sprawozdanie Pierwsze czytanie: Debata ogólna na forum plenarnym. Można odesłać projekt do komisji Drugie czytanie: Dyskusja szczegółowa nad poprawkami. Głosowanie nad artykułami Trzecie czytanie: Głosowanie końcowe nad całością ustawy Podpisanie przez Prezydenta: Ustawa trafia do Prezydenta, który może ją zawetować (weto zawieszające). Zgromadzenie może je odrzucić większością zwykłą Wyzwania współczesne Polaryzacja polityczna i bojkoty Głęboki podział między PS a PD prowadzi do częstych kryzysów. Najdłuższy **bojkot parlamentarny** miał miejsce w latach 2019-2022, gdy PD i sojusznicy (łącznie 43 deputowanych) opuścili obrady, domagając się dymisji rządu i nowych wyborów. Osłabiło to funkcje kontrolne parlamentu. Reformy w procesie integracji z UE Albania uzyskała status kandydata do UE w 2014 roku. Negocjacje akcesyjne rozpoczęto 19 lipca 2022 roku. Zgromadzenie odgrywa kluczową rolę w uchwalaniu tzw. **reform acquis** (dostosowujących prawo do standardów unijnych), szczególnie w obszarach: Reforma sądownictwa (w tym weryfikacja sędziów i prokuratorów) Walka z korupcją i przestępczością zorganizowaną Reforma administracji publicznej Komisja Europejska w Raporcie za 2024 r. oceniła, że Albania poczyniła "umiarkowane postępy", ale wciąż wymagane są działania w zwalczaniu korupcji wysokiej szczebla i niezależności sądów. Kontrola finansów publicznych i służb specjalnych Organizacje pozarządowe (np. IDM) wskazują, że komisje parlamentarne mają ograniczone możliwości kontroli wydatków resortów siłowych (MSW, MON) i służb specjalnych . Brakuje również efektywnego nadzoru nad realizacją dużych inwestycji publicznych (np. portu w Durrës). Przejrzystość i zaangażowanie obywatelskie Mimo dostępności transmisji online i dokumentów, organizacje (OSFA) wskazują na: Ograniczony dostęp do projektów ustaw na wczesnym etapie Słaby mechanizm konsultacji społecznych Problem lobbingu niejawnych grup interesu Zobacz też Lista przewodniczących albańskiego parlamentu Ustrój polityczny Albanii Konstytucja Albanii Wybory parlamentarne w Albanii w 2025 roku Socjalistyczna Partia Albanii Demokratyczna Partia Albanii Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Zgromadzenia Albanii (alb., ang.) Tekst Konstytucji Albanii (alb.)