Caserta

Caserta to miasto w Kampanii. Jego główną atrakcją jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO Pałac Królewski (Palazzo Reale). Podczas włoskich wakacji letnich bywa tu tłoczno. Przez resztę roku jest to senne miasteczko. == Charakterystyka == Miasto Caserta słynie przede wszystkim z okazałego Pałacu Królewskiego, wzniesionego w 1752 roku przez króla Karola Burbona, władcę królestw Neapolu i Sycylii. Zaprojektowany przez architekta Luigiego Vanvitellego, dorównywał Wersalowi. Pałac Królewski, wraz z Belwederem Królewskim San Leucio i Akweduktem Karola, znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO od 1997 roku. === Geografia === Gmina Caserta położona jest na nizinie aluwialnej rzeki Volturno, w północnej części regionu Kampania, u podnóża wzgórz Tifatini i kilkadziesiąt kilometrów od Neapolu. Oprócz stolicy, obejmuje 23 osady, z których część znajduje się na wzgórzach otaczających miasto, o łącznej powierzchni 56 km². Wśród nich znajduje się San Leucio, słynące z Królewskiego Belwederu i fabryk jedwabiu, oraz Casertavecchia ze średniowieczną wioską, zamkiem i XII-wieczną katedrą w stylu arabsko-romańskim. === Kiedy jechać === Najlepszą porą na odwiedzenie Caserty jest wiosna, zwłaszcza maj i czerwiec, kiedy pogoda nie jest zbyt gorąca, a opady deszczu niewielkie. Wrzesień również może być dobrą alternatywą, zwłaszcza gdy festiwal „Settembre al Borgo”, który zazwyczaj odbywa się w średniowiecznej wiosce Casertavecchia w ciągu pierwszych dziesięciu dni miesiąca, zbiega się z relatywnie łagodnym klimatem miasta. Stosunkowo łagodny klimat sprawia, że ​​jest to cel podróży przez cały rok. === Historia === Mnich Erchempertus w swojej Historii Langobardorum Beneventanorum opisuje Casertę jako miasto istniejące już w IX wieku, gdy mieszkańcy Kalatii zostali zmuszeni do ucieczki po klęsce Pandone Drapieżnego, przywódcy Longobardów z Kapui. Sam Pandone kazał wznieść wieżę w 863 roku jako symbol podboju. Za panowania Longobardów centrum miasta ukształtowało się wokół wieży strażniczej i fortyfikacji; obecne centrum miasta, położone wokół Piazza Vanvitelli, ówczesnego rynku, nazywano Torre, ze względu na obecność budowli Longobardów w jego północno-zachodnim narożniku, a miasto było również siedzibą biskupa. Centrum miasta przeniesiono tam w XVI wieku, do tzw. Torre, przeniesionej z Casertavecchii; po kilku wiekach biskup poszedł w jego ślady, osiedlając się we wsi Falciano, w budynku, który później służył jako koszary. W 1407 roku na równinie, na placu o tej samej nazwie, zaczęto organizować targ miejski. Stary pałac stoi tam do dziś, dawniej należący do rodu della Ratta, a później do rodu Acquaviva, hrabiów Caserty. Ród Acquaviva rozbudował i udekorował budynek oraz ogród w okresie renesansu. Miasto przez długi czas było przedmiotem sporów z sąsiednimi księstwami: Neapolem, Salerno i Kapuą, które w 879 roku pod wodzą Pandulfa z Kapui, pierwszego hrabiego, padło ofiarą tego ostatniego. Do IX wieku Casertavecchia odnotowała znaczny wzrost liczby ludności: najazdy Saracenów zmusiły mieszkańców równiny do szukania schronienia w bezpieczniejszych i bardziej obronnych terenach górskich, co doprowadziło do przeniesienia siedziby biskupiej do górskiej wioski. Do XII wieku historia Casa Hirta przeplatała się z historią hrabstwa Kapui, angażując się w wewnętrzne walki między władcami Longobardów, Bizancjum i Neapolu. Kiedy Normanowie podbili ją w 1057 roku, Ryszard I, hrabia Aversy, podniósł ją do rangi hrabstwa dla Roberta z Lauro w 1062 roku. Przeszła ona w ręce jego syna Wilhelma w 1183 roku, a po jego śmierci w 1199 roku – w ręce Roberta. Nowi zdobywcy, pomimo swojej surowości, przynieśli ze sobą pewien porządek i autorytet. Wraz z rozwojem populacji i życia miejskiego, wzniesiono katedrę, zleconą przez biskupa Rainulfa, pałac biskupi i inne ważne budynki publiczne. Wieś, przekazana Szwabom, przeżywała moment największego znaczenia, także politycznego, za czasów hrabiego Ryszarda z Lauro z rodu Sanseverino, zaufanego doradcy i powiernika Fryderyka II Szwabskiego. W tym okresie rozpoczęto prace nad dzwonnicą, a do zamku dobudowano dużą, cylindryczną wieżę zwaną „Maschio”. Była ona współczesna architekturze Kapui za czasów Fryderyka II (1224–1239). Po podboju Andegawenów (1266) hrabstwo zostało tymczasowo powierzone Fryderykowi z Laisalto. Następnie król Karol Andegaweński skonfiskował je i nadał Wilhelmowi de Beaumont (z włoskiego Belmonte), francuskiemu admirałowi, który uratował go na swoim statku. W 1269 roku, po śmierci Belmonte, hrabstwo zostało powierzone Bertrandowi del Balzo, a w 1283 roku przeszło w ręce Ludovica Roheriisa, byłego justycjarza Kalabrii, a następnie Terra di Lavoro. W 1294 roku miasto zyskało nowego feudała, Goffreda Caetaniego di Sermonetę, brata papieża Bonifacego VIII. Następnie, w 1310 roku, przeszła w ręce Katalończyka Diego de Laharta (z włoskiego Della Ratta), wspomnianego przez Boccaccia w szóstym dniu Dekameronu, który przybył do Włoch w orszaku Donny Violante z Aragonii. Najsłynniejszym hrabią Della Ratta był Francesco, którego mauzoleum znajdowało się w katedrze w Casertavecchii. ==== Nowoczesność i pałac Burbonów ==== W 1508 roku Katarzyna della Ratta poślubiła Andrzeja Mateusza III Acquavivę d'Aragona, po którym hrabstwo, będące obecnie księstwem, odziedziczyła Anna, ostatnia spadkobierczyni Acquavivy, w najstarszej linii. W 1618 roku poślubiła Francesca Caetaniego, 8. księcia Sermonety. Państwo Caserta pozostało w rodzinie, dopóki po popadnięciu w ogromne długi nie zostali zmuszeni do sprzedaży posiadłości Burbonom z Neapolu. Burbonowie, a zwłaszcza ich król Karol Burbon, rozważali budowę tam pałacu Burbonów, począwszy od 1750 roku. Chęć króla Neapolu do budowy nowego pałacu miała trzy powody. Po pierwsze, potrzebował rezydencji położonej dalej od morza niż Pałac Królewski w Neapolu, aby chronić się w razie ataku floty francuskiej. Po drugie, król od dawna żywił pragnienie zbudowania letniej rezydencji, w której mógłby odpocząć. Ponadto, trzecią motywacją była jego duma, dlatego nakazał Vanvitellemu wybudowanie dla niego rezydencji przewyższającej pięknem, przepychem i majestatem wszystkie inne europejskie rezydencje. Stary ogród Acquaviva stał się później sercem obecnego parku Pałacu Królewskiego. Pod koniec XVIII wieku król Ferdynand IV zbudował królewską rezydencję w San Leucio, wraz z przyległą fabryką jedwabiu. Obok Belwederu, z urokliwym włoskim ogrodem z tyłu i widokiem na równinę Caserty i Zatokę Neapolitańską z przodu, król zbudował dzielnice San Carlo i San Ferdinando dla pracowników fabryki jedwabiu. Król wydał również edykt, który w istocie sankcjonował utworzenie (a zatem utopię Ferdynanda) pewnego rodzaju idealnego społeczeństwa, żądając zniesienia wszelkich form luksusu i absolutnej równości ekonomicznej dla mieszkańców San Leucio. Społeczeństwa, które w zamyśle monarchy miało być samowystarczalne, utrzymujące się z produkcji jedwabiu. === Od XIX wieku do dziś === Po proklamacji Królestwa Włoch, Caserta stała się siedzibą administracyjną dystryktu Caserta w prowincji Terra di Lavoro, która została zniesiona w 1927 roku przez rząd Mussoliniego, a terytorium podzielone na sąsiednie prowincje. Po kapitulacji Caserty i zakończeniu włoskiej kampanii II wojny światowej w 1945 roku, Caserta ponownie stała się stolicą prowincji, ale została znacznie zdewastowana. Boom budowlany, zwłaszcza w latach 80. XX wieku, doprowadził do powstania osiedli mieszkaniowych dzięki intensywnej zabudowie. Jednocześnie powstały przeludnione obszary z niewielką ilością terenów zielonych, takie jak dawny obszar Macrico, użytkowany przez armię włoską i wycofany z użytku w 1984 roku. Na początku lat 90. XX wieku, Caserta stała się siedzibą Drugiego Uniwersytetu Neapolitańskiego, a w lipcu 1994 roku miasto gościło uroczystą kolację z okazji szczytu G7. Podczas kryzysu odpadowego w Kampanii, w mieście znajdowało się również wysypisko śmieci w Lo Uttaro. W styczniu 2007 roku po raz pierwszy w historii Republiki Włoskiej posiedzenie Rady Ministrów odbyło się poza granicami Rzymu, w Wyższej Szkole Administracji Publicznej, a konkretnie na dziedzińcach Pałacu Burbonów. == Orientacja == Zainspirowane obecnością Pałacu Królewskiego i jego majestatycznego parku, centrum miasta rozciąga się niemal wyłącznie na wschód od kompleksu Vanvitelliańskiego. Główna arteria, Corso Trieste, ciągnie się przez około kilometr od wschodniego narożnika głównej fasady Pałacu Królewskiego. Około stu metrów od jej początku ulica otwiera się na plac otoczony czterema identycznymi budynkami – Piazza Dante (znany również miejscowym pod dawną nazwą Piazza Margherita). Stąd, po lewej stronie, odchodzi kolejna z głównych arterii centrum miasta, Via Mazzini, przy której mieści się Teatr Miejski. Po przekroczeniu Piazza Vanvitelli, gdzie znajduje się Ratusz, Prefektura (dawniej Palazzo Vecchio dei Principi Acquaviva) i Bank Włoch, ulica biegnie prosto wzdłuż Corso Giannone, która, okrążając park Pałacu Królewskiego, prowadzi do drogi prowadzącej do XVIII-wiecznych wiosek San Leucio i Vaccheria, a stamtąd do średniowiecznego miasta Casertavecchia. Z Piazza Vanvitelli, skręcając w prawo w Via Pollio, dotrzesz do Piazza Duomo, gdzie znajduje się XIX-wieczna katedra poświęcona św. Michałowi Archaniołowi. Z Piazza Duomo odchodzi Via San Giovanni, prowadząca z powrotem do Corso Trieste i Via San Carlo, długiej centralnej arterii, na końcu której stoi Palazzo Paternò, ciekawy przykład XVIII-wiecznego pałacu szlacheckiego. 1 Piazza Carlo di Borbone: znajduje się przy wejściu do miasta, od strony Via Nazionale Appia, nosi imię króla Neapolu, który kazał zbudować Pałac Królewski. Ze względu na swoje imponujące rozmiary (ok. 130 000 m²) plac jest uważany za największy we Włoszech i jeden z największych na świecie, chociaż trwają dyskusje, czy można go uznać za plac w ścisłym tego słowa znaczeniu, czy za ogród. W rzeczywistości składa się on z ogromnego zielonego terenu położonego przed Pałacem Królewskim, z dwoma budynkami i półkolem po obu stronach, przeznaczonym dla służby. Na początku XXI wieku plac, który wcześniej był przecięty drogami otwartymi dla ruchu pojazdów, został poddany długotrwałej renowacji w celu przywrócenia go do projektu Vanvitellego: przeprowadzono zieleń, system oświetlenia, zasadzono dziesiątki krzewów i drzew, a także całkowicie przekształcono go w strefę dla pieszych. Pod koniec 2009 roku plac został uroczyście otwarty w nowej odsłonie. Piazza Matteotti (lub Piazza Mercato): jeden z głównych i najstarszych placów w mieście. Piazza Vanvitelli: jeden z głównych placów miasta, niegdyś siedziba Pałacu Castropignano, zastąpionego na początku lat 60. XX wieku anonimowym, nowoczesnym budynkiem. Obecnie mieści się tu siedziba władz miasta Caserta, XVI-wieczny Palazzo Acquaviva, w którym mieści się komenda policji i prefektura, a także Bank Włoch. Znajdują się tu również sklepy, kawiarnie, domki letniskowe, hotele i banki. Plac składa się głównie z dużej willi miejskiej z pomnikiem Luigiego Vanvitellego i dużą fontanną pośrodku. Jeszcze dwa wieki temu był to Piazza del Mercato, później przekształcony w ogród publiczny. Piazza Dante: jeden z najstarszych placów w Casercie. Ma symetryczny kształt i składa się z czterech budynków z pięknymi, identycznymi portykami, w których mieści się dawna kawiarnia oraz siedziby Circolo Sociale i Circolo Nazionale. W przeszłości nazywano go najpierw Piazza dei Quattro Canti, od czterech budynków otaczających jego obwód, a następnie Piazza Margherita. Łączy on pierwszy odcinek Corso Trieste z ostatnimi trzystu metrami tej samej ulicy, prowadząc najpierw do Piazza Gramsci, gdzie znajdują się Giardini della Flora, a następnie do Piazza Carlo Terzo, przed Pałacem Królewskim w Casercie. Piazza Duomo: jeden z głównych placów historycznego centrum miasta. Ma nieregularny kształt i charakteryzuje się imponującą katedrą. Kościół, utrzymany w stylu późnobarokowo-neoklasycystycznym, ma trzy nawy i mieści kilka XVII-wiecznych obrazów. Na Piazza Duomo znajduje się również mały kościół San Giovanni z cennym ołtarzem z marmuru kararyjskiego z XVII wieku. Z placu rozciąga się również widok na Palazzo delle Poste, zbudowany na początku XX wieku w stylu neoklasycystycznym. Piazza Sant'Anna: Wyznacza granicę między historycznym centrum a południową częścią miasta i zawdzięcza swoją nazwę obecności sanktuarium Sant'Anna (patronki miasta). Fasada sanktuarium pochodzi z XVII wieku, a jego wnętrze dzieli się na barokowo-neoklasycystyczne wejście i nowoczesną resztę budowli. Sanktuarium zostało zniszczone podczas bombardowań podczas II wojny światowej. Na tym samym prostokątnym placu znajduje się dawny szpital w Casercie. Po przeciwnej stronie sanktuarium znajduje się pomnik Matki Boskiej, wzniesiony w roku maryjnym 1956, wykonany z kamienia i marmuru na małych schodach. Piazza della Seta: Położona w wiosce San Leucio, stanowi główne wejście do Królewskiego Belwederu. Jej nazwa nawiązuje do przemysłu jedwabniczego, który niegdyś rozwijał się w Belwederze. Z placu do rezydencji królewskiej wchodzi się przez Łuk Burbonów, pochodzący z około 1600 roku. 2 Corso Trieste === Frakcje === 3 Acquaviva 4 Aldifreda — znana jest ze starożytnego kościoła San Pietro Apostolo, w którym odkryto zabytkowe artefakty sprzed roku 1000. 5 Briano 6 Casertavecchia — Cała mała wioska jest warta zobaczenia, ponieważ w dużej mierze zachowała swoją strukturę miejską, atmosferę i średniowieczną architekturę. Szczególnie interesujące są pozostałości zamku z donżonem (uważanym za jeden z najstarszych w Europie), kościół Annunziata z gotyckim portalem oraz Piazza Vescovado z piękną arabsko-romańską katedrą San Michele, dzwonnicą, dawnym Pałacem Biskupim i dawnym seminarium. Warto również wybrać się na krótki spacer wąskimi uliczkami wioski (gdzie Pier Paolo Pasolini w latach 70. XX wieku umieścił akcję niektórych powieści „Dekameron”) w poszukiwaniu średniowiecznych portali, okien z mullionami i pozostałości architektury romańsko-gotyckiej. 7 Casola. 8 Casolla — u podnóża wzgórz Tifatini, jedna z największych i najstarszych osad w Casercie, charakteryzująca się obecnością „Collère”, wysokich budynków z oknami, wykorzystywanych do produkcji i suszenia kleju zwierzęcego. Pierwsze budynki pochodzą z XVI wieku, a ich szczytowy rozwój przypadł na XVIII wiek, aż do drugiej połowy XX wieku, kiedy produkcja kleju ustała z powodu rozwoju kleju chemicznego. Również we wsi Casolla znajduje się kościół archiprezbitera San Lorenzo Martire (XI wiek) oraz kilka pałaców (D'Errico, Duca Catemario) o pewnym znaczeniu historycznym i artystycznym, z przyległymi kaplicami szlacheckimi. 9 Centurano 10 Ercole 11 Falciano — dawna siedziba biskupia od XVIII wieku i stajnia jeździecka w XVI wieku. 12 Garzano 13 Lo Uttaro 14 Mezzano 15 Piedimonte di Caserta (Piedimonte di Casolla) — u podnóża wzgórz Tifatini, gdzie znajduje się starożytna architektura: opactwo benedyktynów San Pietro ad Montes (XI w.), pierwotnie rzymska świątynia poświęcona Jowiszowi Tifatini; kościół San Rufo Martire (XI w.); Palazzo Marchesi Cocozza di Montanara (XIV w.), gdzie Pier Paolo Pasolini nakręcił w 1970 kilka scen z Dekameronu; Palazzo Orfitelli (XV w.); oraz „Collères”, wysokie pomieszczenia z oknami, niegdyś wykorzystywane do suszenia kleju, bardziej popularne w Borgo di Casolla. 16 Pozzovetere 17 Puccianiello 18 San Benedetto 19 Sala 20 San Clemente — powstała ze starożytnej wioski Macerata, wzmiankowanej w źródłach już w roku 1000, ale istniejącej w epoce lombardzkiej i obejmującej trzy wioski chat, skupione odpowiednio wokół kościołów San Clemente, Santa Maria i Santo Stefano. 21 San Leucio— Kolonia San Leucio, również zlecona przez króla Karola Burbona, słynie na całym świecie z produkcji jedwabiu od XVIII wieku. Do dziś produkty San Leucio można znaleźć w Pałacu Kwirynalskim, Watykanie, Białym Domu i Pałacu Buckingham. Struktura miejska wsi jest wynikiem przekształceń, które zaszły najpierw za panowania króla Karola, który założył przędzalnie jedwabiu, a następnie za panowania jego syna Ferdynanda IV, który planował stworzenie miasta w kształcie gwiazdy, Ferdinandopoli, z którego powstały jedynie dzielnice San Carlo i San Ferdinando. Warto odwiedzić Belweder, Królewskie Przędzalnie Jedwabiu oraz Dom Tkacza, interesujący przykład domu mieszkalnego dla rodzin robotników, którzy niegdyś mieszkali we wsi. W pobliżu znajduje się również Królewska Obora z kościołem Santa Maria delle Grazie oraz rezerwat WWF Bosco di San Silvestro, niegdyś królewskie tereny łowieckie. 22 Santa Barbara 23 Sommana 24 Staturano 25 Tredici 26 Tuoro 27 Vaccheria — siedziba królewskich obory do produkcji skór i hodowli krów mlecznych. == Dojazd == === Samolotem === 1 Lotnisko Neapol Capodichino (IATA: NAP) — najbliższe lotnisko, obsługujące bezpośrednie loty z głównych włoskich i europejskich lotnisk. Lotnisko znajduje się około 25 kilometrów od miasta, z którym połączone jest obwodnicą Neapolu i autostradą do punktu poboru opłat Caserta Sud. === Koleją === 2 Dworzec kolejowy w Casercie. Stacja znajduje się na linii łączącej Rzym z Neapolem, przechodząc przez Cassino. Dzięki temu do miasta można łatwo dojechać zarówno ze stolicy (około godziny i kwadransa pociągiem dużych prędkości), jak i z Neapolu (około 45 minut pociągiem regionalnym). Linia kolejowa z Apulii, przez Benewent, również przebiega przez Casertę. Istnieje również bezpośrednie połączenie kolejowe do Salerno (około godziny podróży). Stacja znajduje się na placu przed słynnym Pałacem Królewskim Vanvitelliego, w odległości krótkiego spaceru od dworca. Rozkład jazdy pociągów można znaleźć na stronie internetowej Włoskich Kolei Państwowych. === Samochodem === Miasto posiada dwa punkty poboru opłat, oba zlokalizowane przy autostradzie Mediolan-Neapol, ale dostępne również z autostrady Caserta-Salerno. Pałac Królewski znajduje się zaledwie kilka kilometrów od punktu poboru opłat Caserta Nord. Trasa z punktu poboru opłat Caserta Sud jest nieco dłuższa, ale równie prosta. Z punktu poboru opłat Caserta Nord można dotrzeć do XVIII-wiecznej wioski San Leucio (obecnie przysiółka miasta) w około kwadrans, a stamtąd do średniowiecznej wioski Casertavecchia. === Autobusem === Autobusy CPTC obsługują m.in. Casertę i inne firmy autobusowe. === Statkiem === Najbliższym portem jest Neapol, oddalony od miasta o około trzydzieści kilometrów. Do większości portów można dotrzeć korzystając z sieci autostrad. == Komunikacja == Centrum miasta jest stosunkowo niewielkie, dlatego można je łatwo zwiedzać pieszo. Aby dotrzeć do XVIII-wiecznych osad San Leucio (około 3 km od centrum) i Vaccheria (około 5 km od centrum), a także do średniowiecznego miasteczka Casertavecchia (około 10 km od centrum), konieczny jest transport publiczny. === Transportem publicznym === Transportem publicznym drogowym zarządza spółka C.L.P., która obsługuje 11 linii miejskich. Aby dotrzeć do XVIII-wiecznych przysiółków San Leucio i Vaccheria, można skorzystać z linii miejskich 106 (odjeżdżających z Piazza Vanvitelli w dni powszednie o 5:35, 6:30, 7:10, 8:05, co godzinę od 9:00 do 13:00, 14:15, 15:15, 16:10 i co godzinę od 17:00 do 21:00, a w święta o 8:05, co godzinę od 9:00 do 13:00, 16:10 i co godzinę od 17:00 do 21:00) i 108 (odjeżdżających z Reggia w dni powszednie o 8:30, 10:00, 11:30, 13:00, 16:00, 17:30 i 18:00). Aby dotrzeć do średniowiecznej osady Casertavecchia, można skorzystać z autobusów miejskich linii 103 (odjeżdżających z dworca kolejowego w dni powszednie o 6:35 rano i co godzinę od 8:20 do 20:20, a w święta o 8:20, 10:20, 12:20, 16:20, 18:20 i 20:20) oraz linii 108 (odjeżdżających z Pałacu Królewskiego w dni powszednie o 8:30, 10:00, 11:30, 13:00, 16:00, 17:30 i 19:00). === Taksówką === Postój taksówek znajduje się na Piazza G. Garibaldi, naprzeciwko dworca kolejowego. Serviziotaxicaserta, ☎ +39 0823322400, info@serviziotaxicaserta.it, jest autoryzowanym dostawcą usług taksówkarskich w mieście Caserta. === Samochodem === ==== Parkingi ==== Aby zwiedzić Pałac Królewski lub nawet centrum miasta, można zaparkować na podziemnym parkingu Carlo III (1 euro za godzinę lub jej ułamek), znajdującym się pod dużym placem przed Pałacem Królewskim, albo na pobliskim odkrytym parkingu dawnego Caserma Pollio przy Via Roma (1 euro za godzinę lub jej ułamek). ==== Wynajem samochodów ==== Możesz zarezerwować samochód za pośrednictwem Rentalcars lub bezpośrednio w największych wypożyczalniach samochodów: Hertz, Via dei Vecchi Pini, 5, ☎ +39 0823 341 599, faks: +39 0823 341 990. Pon.-pt. 8:30-13:00 i 15:30-19:30, sob. 9:00-12:00. Wypożyczalnia samochodów Avis, Via Verdi 24, ☎ +39 0823 443 756. Pon.-pt. 8:30-13:00 i 15:00-19:30, sob. 8:30-12:00. Maggiore Rent, Piazza Garibaldi 2/5 (c/o Stazione FFSS), ☎ +39 0823 444 729, faks: +39 0823 444 729. Pon.-pt. 8:30 - 19:00, sobota 8:30 - 13:00. == Warto zobaczyć == === Kościoły === === Budynki cywilne === === Pomniki === === Parki === 1 Villa Giaquinto. Przestrzeń odzyskana i zarządzana przez grupę wolontariuszy. 2 Parco del Corso, Corso Trieste. 3 Ogród Angielski. Graniczy z Piazza Carlo di Borbone i znajduje się naprzeciwko wydziałów Psychologii i Nauk Politycznych Uniwersytetu Kampanii im. Luigiego Vanvitelliego. Teren, dawniej należący do włoskich sił powietrznych, został nabyty przez gminę Caserta, która przekształciła go w rozległy, zielony park. Nazwano go na cześć Marii Karoliny Habsburg, która zleciła utworzenie Ogrodu Angielskiego przy Pałacu Królewskim i napisała kodeks praw dla Leucji. Zasilany przez akwedukt Carolino, Ogród Angielski to fenomen, który rozpoczął się około XVIII wieku i doprowadził do przezwyciężenia starych wzorów geometrycznych (ogród włoski) w nowych, szlacheckich ogrodach. Zaprojektowany przez Johna Andreę Graefera na zlecenie królowej Marii Karoliny Habsburg-Lotaryńskiej, żony Ferdynanda IV, zgodnie z ówczesnymi wymogami, które faworyzowały tzw. ogrody „krajobrazowe” lub „angielskie”, podkreślając brytyjskie korzenie przestrzeni jak najbardziej wiernie naturze. Prace Johna Andrei Graefera rozpoczęły się w 1786 roku i pozwoliły mu rozwijać się z roku na rok. Pomiędzy dzikimi widokami i oniryczną architekturą, ogród gromadzi wyjątkową różnorodność egzotycznych roślin i nasion znalezionych na Capri, Maiori, Vietri, Salerno, Cava de'Tirreni, Agnano, Solfatarze i Gaecie. Następnie dołączyli do niego jego synowie – którzy zarządzali posiadłością w latach francuskiej okupacji – Graefer osobiście nadzorował selekcję gatunków botanicznych, przeprowadzając liczne wizyty terenowe wzdłuż wybrzeża Kampanii i zapoczątkowując prężnie rozwijający się import: pierwsze gatunki zagraniczne przybyły z Holandii w 1793 roku. === Muzea === === Poza centrum miasta === ==== San Leucio ==== 4 WWF Oasi del Bosco di San Silvestro, Via Giardini Reali 1/bis (San Leucio), ☎ +39 0823 361300, +39 320 3298775, +39 333 5393043, faks: +39 0823 446110, boscosansilvestro@wwf.it. Dla zwiedzających: z przewodnikiem 8 EUR od osoby, dzieci poniżej szóstego roku życia bezpłatnie. Dla członków WWF: bezpłatnie i bez przewodnika. Dodatkowe 2 EUR od osoby za korzystanie z terenu piknikowego. Wycieczki z przewodnikiem sob.-niedz. i święta 11:00-15:00 od 1 do 31 marca oraz od 1 października do 9 listopada oraz 10:30-17:00 od 1 kwietnia do 30 lipca oraz od 1 do 30 września. Od 10 listopada do 29 lutego, tylko dla grup co najmniej 10-osobowych, z rezerwacją do piątku. Zamknięte w sierpniu. Dla szkół lub grup zorganizowanych, codziennie w godzinach do uzgodnienia podczas rezerwacji. Królewska posiadłość San Silvestro, wraz z San Leucio, była częścią Parku Królewskiego i Ogrodu Angielskiego „Royal Delights”, przyłączonego do Pałacu Królewskiego w Casercie. Położona na północ od monumentalnego kompleksu, rozciąga się na dwóch sąsiadujących wzgórzach Montemaiulo i Montebriano. Teren o powierzchni około 76 hektarów został wybrany jako szczególnie odpowiedni do stworzenia naturalnego tła dla wodospadu, który ożywia fontanny parku Vanvitelliańskiego swoimi wodami. Tereny, na których się znajduje, zostały zakupione w różnych okresach po 1750 roku, a następnie połączone w jedną posiadłość, otoczoną murem. Posiadłość San Silvestro, podobnie jak inne posiadłości królewskie, była wykorzystywana do celów rolniczych i łowieckich, naśladując nowe trendy wiejskiego stylu życia, rozprzestrzeniające się na inne europejskie dwory. Na tym obszarze zachowano istniejące uprawy, takie jak winnice, gaje oliwne, sady, ogrody warzywne i ogrody, a w niektórych przypadkach je rozbudowano. W latach 1797–1801 w dzielnicy „Parito” pod kierownictwem Colleciniego, byłego współpracownika Luigiego Vanvitellego, zbudowano Kasyno Królewskie. Zapewniało ono wyżywienie królowi i jego świcie podczas polowań w pobliskich lasach oraz odpowiednie zakwaterowanie dla różnych potrzeb gospodarstwa. 13 maja 1922 roku majątek San Silvestro, będący częścią majątku Korony, stał się własnością państwa i został przekazany Ministerstwu Edukacji. Po wojnie, do 1970 roku, Kasyno Królewskie gościło kolonię mającą na celu zapobieganie jaglicy. W 1983 roku cały obiekt, zarządzany przez Administrację Prowincji, został przekazany Nadzorowi Dziedzictwa Kulturowego prowincji Caserta (CE) i Benevento (BN). W ciągu ostatnich dwudziestu lat Real Casino, które wcześniej przechodziło liczne przebudowy i projekty „upiększania”, padało ofiarą ciągłych aktów wandalizmu; skradziono posągi, zerwano i skradziono marmurowe kominki, zerwano tapety, a instalacje zniszczono. 6 lutego 1993 roku WWF Italy, po długiej współpracy z Nadzorem Ochrony Zabytków, otrzymało od Ministerstwa Dziedzictwa Kulturowego i Ministerstwa Finansów zarządzanie „Bosco di San Silvestro”, które stało się pierwszą „oazą WWF” w prowincji Caserta. Oaza została otwarta 10 kwietnia 1994 roku, a następnego dnia udostępniono ją zwiedzającym z przewodnikiem. ==== Centurano ==== ==== Piedimonte di Caserta ==== == Aktywny wypoczynek == === Teatry === 1 Teatr Miejski „Constantino Parravano”, Via Mazzini. Ten nowoczesny teatr, rozłożony na dwóch piętrach, pomieści około 500 osób. Jest gospodarzem głównego sezonu miejskiego, oferującego występy na szczeblu krajowym, a także serię festiwali muzyki kameralnej i koncertów muzyki klasycznej. 2 Teatr „Civico 14” (Spazio X), Via Petrarca. Był to teatr z około sześćdziesięcioma miejscami, z sezonem występów znanych zespołów krajowych i wschodzących, charakteryzujący się silnym i stałym zaangażowaniem w sprawy społeczne i obywatelskie. Obecnie mieści się w nowej sali z około 80 miejscami. 3 Teatr „Don Bosco”. Należący do salezjanów z Caserty, ten 400-miejscowy, w całości wyłożony marmurem teatr organizuje sezon ogólnopolski dzięki współpracy z kilkoma teatrami w Rzymie. 4 Teatr „Izzo” (w południowej części miasta, a konkretnie w dzielnicy Acquaviva). Prawdziwy teatr dzielnicowy, z 350 miejscami w sezonie, skupiający się głównie na komedii inspirowanej komedią neapolitańską. 5 Teatr „Caserta Città di Pace” (w dzielnicy Puccianiello, niedaleko Szpitala Miejskiego). Oferuje swoją scenę i widownię na prawie 400 miejsc wszystkim zespołom amatorskim, ale często organizuje również spektakle o randze krajowej. Officina Teatro. W San Leucio, w pomieszczeniach dawnej fabryki, Officina Teatro, z widownią na około 100 miejsc, oferuje wyjątkowy i wyjątkowy sezon teatralny, z silnym naciskiem na kwestie społeczne, często poruszane w niszowych komediach, zarezerwowanych dla określonej publiczności. 6 Teatr Dworski Pałacu Królewskiego w Casercie. Centro Teatro Studi (C.T.S.). Gości amatorskie grupy teatralne, które marzą o występach na najważniejszych scenach Włoch. edytuj Bottega del Teatro (w dzielnicy Acquaviva, w południowej części miasta). Przestrzeń dla wodewilu i komedii, z dużą ilością miejsca dla zespołów amatorskich. Teatro Fabbrica Wojtyła. Wyjątkowy i niepowtarzalny, Teatro Fabbrica Wojtyła pozostaje prawdziwą kuźnią młodych artystów z Caserty, prezentując oryginalne spektakle o charakterze społecznym. Teatro dei Serici (Belvedere di San Leucio). Organizuje występy podczas Festiwalu Leuciana. Teatro della Torre (Wewnątrz ruin średniowiecznego zamku Casertavecchia). Organizuje niektóre występy podczas Festiwalu Settembre al Borgo. 7 Duel Village. Otwarty w 2000 roku, był pierwszym multipleksem w Kampanii. Posiada sześć sal projekcyjnych, łącznie 1300 miejsc. == Praca == == Nauka == == Zakupy == Produkty od lokalnych rolników. Karczochy, które sprzedają na poboczu drogi, mogą wydawać się podejrzane, ale są pyszne. Codziennie można też kupić świeżą mozzarellę, warzywa i chleb. Warto kupić trochę na lunch. Enogastronomia Leuci, Via G. M. Bosco 168, ☎ +39 0823 353 184. Mozzarella bawola z Kampanii, sery, delikatesy. 1 Pasticceria Cirillo, Via San Giovanni 19, ☎ +39 0823 326347. == Gastronomia == Kuchnia Caserty charakteryzuje się tradycyjnymi daniami, takimi jak „kiełbaski płucne”, przyprawione ostrymi, lokalnymi papryczkami chili. Bardzo smaczne są również anchois w soli, odsolone, w słoiku w oliwie, fasola „alla carrettiera” oraz faszerowane zite (rodzaj makaronu). Typowa jest także mozzarella di bufala, ponieważ prowincja Caserta to obszar o największej liczbie bawołów we Włoszech. Wśród deserów znajduje się słodkie casatiello, zwane pigna, nieodłączny element stołów mieszkańców Caserty w okresie wielkanocnym. Do win lokalnych należą casavecchia, falerno i pallagrello. 1 Ristorante Massa- Antica Hostaria, Via Mazzini, 55, ☎ +39 0823 456527, info@ristorantemassa.it. 2 Restauracja Antica Locanda, Viella Barbera 7/9 (w San Leucio, niedaleko Piazza della Seta), ☎ +39 0823 305444, +39 339 6237546, faks: +39 0823 301102, anticalocandacaserta@gmail.com. 40-50 €. Restauracja z owocami morza. == Życie nocne == Wpadnij do jakiejś kawiarni i zamów kawę. Jest duży wybór, więc możesz mieć problem z zamówieniem. Ale na pewno warto. 1 Black Cat Club, via S. Chiara, ☎ +39 0823 259098, +39 347 3931487, +39 392 3474942, info@blackcatclub.it. Pub z muzyką na żywo. == Imprezy == Casertamusica to dobra strona internetowa, z której można dowiedzieć się niemal wszystkiego o wydarzeniach kulturalnych, muzycznych i teatralnych, a także festiwalach w Casercie. 8 Settembre al Borgo (Casertavecchia), ☎ +39 347 9355623. Co roku, w pierwszej dekadzie września. Seria spektakli muzycznych, teatralnych i wydarzeń kulturalnych z udziałem uznanych artystów krajowych i międzynarodowych. Sezon Teatralny Miasta Caserta. Październik-maj. Międzynarodowy Turniej Tenisowy Kobiet (Tennis Club Caserta). Maj. Festiwal Filmów Niezależnych. Maj. == Noclegi == Przy via Giuseppe Garibaldi znajduje się kilka tanich hoteli (skręć w prawo po wyjściu z dworca kolejowego). Hotel Amadeus, via Giuseppe Verdi 72-76 (obok dworca kolejowego i pałacu), ☏ +39 0823 352663, faks: +39 0823 329195, info@hotelamadeuscaserta.it. Bezpłatne Wi-Fi od 65 EUR (pokój jednoosobowy), 93 EUR (pokój dwuosobowy). Hotel New Baby, ☏ +39 0823 322681, faks: +39 0823 288690, info@newbabyhotel.it. Wymeldowanie: 11:00. Przyjemne pokoje, słaba izolacja akustyczna, bezpłatne Wi-Fi. Od 40 EUR (pokój jednoosobowy), 50 EUR (pokój dwuosobowy). B&B Caserta Deluxe, Via Unità Italiana 78, ☏ +39 351 523 8866, info@casertadeluxe.com. Pensjonat w centrum Caserty. Od 45 €. B&B L'Antico Cortile, Via Tanucci, 55, ☏ +39 3454522070. 1 Grand Hotel Vanvitelli, Viale Carlo III, ☏ +39 0823 217111. Hotel Europa Caserta, Via Roma, 19 (blisko Pałacu Królewskiego Reggia), ☏ +39 0823 325400. 2 Royal Caserta (Jolly Hotel Caserta), V.le Vittorio Veneto, 13 (500 m od Reggia di Caserta), ☏ +39 0823 325222. Hotel oferuje 107 pokoi z częściowym widokiem na panoramę Reggia. == Kontakt == === Internet === Władze miasta udostępniły bezpłatne Wi-Fi w niektórych częściach miasta. Obecnie usługa jest dostępna tylko na Piazza Ruggiero, w bezpośrednim sąsiedztwie Ratusza. == Bezpieczeństwo == W Casercie znajduje się 1 szpital Sant'Anna i San Sebastiano, położony przy Via Ferdinando Palasciano. Historyczne centrum miasta jest stosunkowo bezpieczne. Oczywiście zawsze należy zachować ostrożność i unikać obrzeży, gdzie ochrona jest słaba i łatwo paść ofiarą kradzieży. Aby sprawdzić, które apteki są czynne, odwiedź oficjalną stronę internetową tutaj == Informacje turystyczne == 9 Lavanderia Zero Stress (pralnia), Via S. Carlo, 117. Otwarte: 8:30–20:30. . 1 Poczta, Via Cesare Battisti, 63, 81100 Caserta CE. Otwarte: pon.–sob. 8:20–13:35. == Gdzie dalej == Neapol, Rzym i Capri znajdują się w pobliżu.