موزه بقایای جنگ

موزه بقایای جنگ (ویتنامی: Bảo tàng chứng tích chiến tranh) موزه جنگ در خیابان وو وان تان ۲۸، در منطقه ۳، شهر هوشی مین (سایگون)، ویتنام واقع شده است. این موزه شامل نمایشگاه‌هایی مربوط به جنگ اول هندوچین و جنگ ویتنام است. تاریخچه نسخه قبلی این موزه که توسط دولت شهر هوشی مین اداره می‌شد، در ۴ سپتامبر ۱۹۷۵ به عنوان نمایشگاهی برای جنایات ایالات متحده و جنایات عروسکی افتتاح شد (ویتنامی: Nhà trưng bày tội ác Mỹ-ngụy). این نمایشگاه در ساختمان سابق آژانس اطلاعات ایالات متحده واقع شده بود. این نمایشگاه اولین نمایشگاه از این نوع برای طرف ویتنام شمالی نبود، بلکه پیرو سنت چنین نمایشگاه‌هایی بود که جنایات جنگی را افشا می‌کرد، ابتدا جنایات فرانسوی‌ها و سپس جنایات آمریکایی‌ها که از اوایل سال ۱۹۵۴ در این کشور فعالیت داشتند. این موزه که قبلاً با نام «موزه جنایات جنگی چین و آمریکا» شناخته می‌شد، در سال ۱۹۹۰ به «نمایشگاه جنایات جنگ و تجاوز» تغییر نام داد و هم «ایالات متحده» و هم «عروسک خیمه‌شب‌بازی» از آن حذف شد. در سال ۱۹۹۵، پس از عادی‌سازی روابط دیپلماتیک با ایالات متحده و پایان تحریم ایالات متحده یک سال قبل، اشاره به «جنایات جنگی» و «تجاوز» نیز از عنوان موزه حذف شد؛ این موزه به موزه بقایای جنگ تبدیل شد. این ساختمان در طول جنگ ویتنام، مقر اطلاعاتی ارتش آمریکا بود. نمایشگاه‌ها این موزه شامل مجموعه‌ای از اتاق‌های موضوعی در چندین ساختمان است که تجهیزات نظامی آن دوران در حیاطی محصور قرار گرفته‌اند. تجهیزات نظامی شامل یک هلیکوپتر بل یواچ-۱ ایروکوای، یک جنگنده نورثروپ اف-۵، یک بمب، یک ام۴۸ پاتون، یک بمب‌افکن تهاجمی داگلاس ای-۱ اسکای‌ریدر و یک بمب‌افکن تهاجمی سسنا ای-۳۷ دراگون‌فلای می‌شود. با این حال، بسیاری از هواپیماهایی که با برچسب‌های غیراستاندارد "نیروی هوایی آمریکاً تزئین شده‌اند، در واقع متعلق به نیروی هوایی ویتنام جنوبی بوده‌اند که برای نمایش تغییر یافته‌اند. تعدادی قطعه مهمات منفجر نشده در گوشه حیاط نگهداری می‌شوند که خرج‌ها و/یا فیوزهای آنها برداشته شده است. یکی از ساختمان‌ها، «قفس‌های ببر» را که دولت ویتنام جنوبی زندانیان سیاسی را در آن نگهداری می‌کرد، بازسازی می‌کند. سایر نمایشگاه‌ها شامل عکاسی گرافیکی، همراه با متنی کوتاه به زبان‌های انگلیسی، ویتنامی و ژاپنی است که اثرات عامل نارنجی و سایر اسپری‌های شیمیایی برگ‌ریز، استفاده از بمب‌های ناپالم و فسفر و جنایات جنگی مانند قتل‌عام مای لای را پوشش می‌دهد. نمایشگاه عکاسی شامل آثاری از بونیو ایشیکاوا، عکاس خبری جنگ ویتنام است که او در سال ۱۹۹۸ به موزه اهدا کرد. از جمله موارد جالب توجه می‌توان به گیوتینی اشاره کرد که توسط فرانسوی‌ها و ویتنامی‌های جنوبی برای اعدام زندانیان استفاده می‌شد، که آخرین بار در سال ۱۹۶۰ استفاده شد، و سه شیشه از جنین‌های انسانی حفظ شده که در اثر قرار گرفتن در معرض دیوکسین‌ها و ترکیبات شبیه دیوکسین، که در عامل برگ‌ریز وجود دارد، تغییر شکل یافته‌اند. در داخل موزه، بازدیدکنندگان می‌توانند نمایشگاه‌های دائمی و موقت را با تمرکز بر رویدادهایی از زمان آغاز جنگ اول هندوچین در سال ۱۹۴۶ تا پایان جنگ ویتنام در سال ۱۹۷۵ پیدا کنند. نمایشگاه‌های کوتاه‌مدت گذشته شامل «عامل نارنجی در ویتنام» و «رز ویتنام پس از جنگ» در اتاق کناری طبقه اول است که اغلب دارای نمایشگرهای عکاسی چرخشی است. از پاییز ۲۰۱۴ تا بهار ۲۰۱۵ ، «عامل نارنجی: پیام‌هایی از قلب»، مجموعه‌ای از عکس‌هایی که بازماندگان پررونق جنگ را به تصویر می‌کشد، نشان‌دهندهٔ تغییر از لحن تند موزه به سمت لحنی آشتی‌جویانه‌تر بود، که با مسیر آن از اواسط دهه ۱۹۹۰ مطابقت دارد. پذیرش موزه بقایای جنگ در حال حاضر یکی از محبوب‌ترین موزه‌های ویتنام است که سالانه تقریباً نیم میلیون بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند. طبق برآوردهای خود موزه، حدود دو سوم این بازدیدکنندگان خارجی هستند. کریستینا شوونکل، انسان‌شناس آمریکایی، نوشت که این موزه تلاش می‌کند تا حقایق تاریخی را با «بازنمایی خود» منتقل کند و تصاویر و سایر ویژگی‌ها را بدون زمینه‌سازی آنها، مانند سایر موزه‌ها، ارائه دهد. متصدیان موزه به عنوان افرادی که از این واقعیت آگاه هستند که دانش مربوط به جنگ ویتنام و منافع ویتنامی‌ها معمولاً در سایر کشورها شناخته شده نیست، توصیف می‌شوند. تجزیه و تحلیل دفترچه‌های نظرات (که گردشگران ممکن است برای گذاشتن نظرات خود در خروجی از آنها استفاده کنند) نشان داد که بازدیدکنندگان موزه قبل از سال ۲۰۰۵ عمدتاً اروپایی‌ها و آمریکای شمالی بودند، اما پس از اینکه ویتنام در آن سال نیاز به ویزا برای کشورهای آسه‌آن را حذف کرد، مخاطبان آن بسیار متنوع‌تر شدند. دفترچه‌های نظرات همچنین پاسخ‌های متفاوتی به موزه ثبت کرده‌اند. برخی دیگر صرفاً ویتنام را ستایش کردند، در حالی که برخی از آمریکایی‌ها به شدت از موزه به دلیل "تبلیغات" و "تجلیل از پیروزی خود" انتقاد کردند. گسترش علایق از کشورهای دیگر نیز گسترش یافته است، از جمله بازدید گردشگران از برزیل، ترکیه، آفریقای جنوبی و دیگران که برای دیدن موزه به آنجا سفر می‌کنند. نگارخانه منابع پیوند به بیرون تصاویری از موزه بقایای جنگ ویتنام وب‌سایت موزه بقایای جنگ