Урепарапара

Урепарапара (накратко познат и како Парапара) е трет по големина остров во групата на Бенксови Острови во северниот дел на Вануату, по Гава и Вануа Лава . Климата на островот е влажна тропска. Просечните годишни врнежи надминуваат 4000 мм. Урепарапара е предмет на чести земјотреси и циклони. Географија Островот Урепарапара е стар вулкански конус кој е пробиен од морето на неговиот источен брег. Така се формирал залив кој е познат како Заливот на нуркачите. Освен оваа вдлабнатина, островот има кружна форма, со дијаметар од 15 километри. Површината е 39 километри квадратни. Историја Првиот регистриран Европеец кој пристигнал во Урепарапара бил шпанскиот истражувач Педро Фернандез де Кирос на 15 јуни 1606 година. Прво го нарекол островот Пилар де Сарагоса ; како и да е, подоцна, тој и неговиот свештеник Фреј Мартин де Мунила го запишуваат како „Нашата Госпоѓа од Монтсерат“ (Nuestra Señora de Montserrate). Во 1789 година, островот бил повторно посетен од Вилијам Блај, за време на неговото патување од Тонга до Тимор по бунтот на Баунти . По ова, Урепарапара беше познат некое време под името Островот Блај . Население и култура Население Населението било 437 во 2009 година. На островот има три села. Главното село е Лир. Другите се Лехали (на западниот брег) и Лекјангл. Јазици На островот се зборуваат два јазика: лехалиски јазик и лејопски јазик, со соодветно 200 и 240 говорници. Во своето истражување од 1885 година за јазичните видови во регионот, мисионерот и лингвист Роберт Кодрингтон го опишал островот како дом на две јазични групи, кои тој ги нарекува Ретан на Запад и Залив на Исток. Споредбата на неговиот опис со современите податоци покажува дека ретанскиот јазик бил ист јазик како и современиот лехалиски ; додека Заливот очигледно бил предок на лејопски. Историски локалитети Познато е дека Урепарапара е домаќин на историски локалитети направени од корален камен, именуван „новон“ и „вотвос“ во Лехали . Овие села на предците, сместени во внатрешноста на шумата, биле напуштени во 19 век, но сепак се зачувани под вегетацијата; тие се предложени за вклучување меѓу местата за светско наследство на УНЕСКО . Едно од најпознатите локалитети е 12-стапки висока камена платформа наречена Вотвос. Тие порано служеле како церемонијална платформа за церемониите за стекнување статус од висок профил, познати како сок или нсок на лехалиски, а во антрополошката литература се нарекуваат суке или сукве (по нивното име во Мота ). Овие локации сега се посетуваат само за церемонијални цели, бидејќи повеќето луѓе во денешно време живеат покрај брегот. Наводи Литература Codrington, Robert Henry (1885). The Melanesian Languages. 47. Oxford: Clarendon Press. стр. 25–60. François, Alexandre (2012), „The dynamics of linguistic diversity: Egalitarian multilingualism and power imbalance among northern Vanuatu languages“ (PDF), International Journal of the Sociology of Language, 2012 (214): 85–110, doi:10.1515/ijsl-2012-0022 François, Alexandre (2013), „Shadows of bygone lives: The histories of spiritual words in northern Vanuatu“ (PDF), Во Mailhammer, Robert (уред.), Lexical and structural etymology: Beyond word histories, Studies in Language Change, 11, Berlin: DeGruyter Mouton, стр. 185–244, ISBN 978-1-61451-058-1 François, Alexandre (2014), „Trees, Waves and Linkages: Models of Language Diversification“, Во Bowern, Claire; Evans, Bethwyn (уред.), The Routledge Handbook of Historical Linguistics, London: Routledge, стр. 161–189, ISBN 978-0-41552-789-7. François, Alexandre; Franjieh, Michael; Lacrampe, Sébastien; Schnell, Stefan (2015), „The exceptional linguistic density of Vanuatu“ (PDF), Во François, Alexandre; Lacrampe, Sébastien; Franjieh, Michael; Schnell, Stefan (уред.), The Languages of Vanuatu: Unity and Diversity, Studies in the Languages of Island Melanesia, Canberra: Asia Pacific Linguistics Open Access, стр. 1–21, ISBN 9781922185235. Tryon, D.T. (1972). „The languages of the New Hebrides: A checklist and general survey“. Во Beaumont, C.; Tryon, D. T.; Wurm, S. A. (уред.). Papers in Linguistics of Melanesia, Series A-33. Pacific Linguistics.. Vienne, Bernard (1984). Gens de Motlav - Idéologie et pratique sociale en Mélanésie. Société des Océanistes. Paris: ORSTOM..