Бенксови Острови

Бенксовите Острови (англиски: Banks Island, бислама Bankis ) се група острови во северниот дел на Вануату . Заедно со Торесовите Острови на нивниот северозапад, тие ја сочинуваат најсеверната провинција Торба . Групата острови лежи околу 40 км северно од Маево, и ги вклучува Гава и Вануа Лава, два од 13-те најголеми острови во Вануату. Во 2009 година, островите имале население од 8.533. Комбинираната површина на островската група е 780 километри квадратни. Географија Најголемиот остров е Гава (порано наречена Санта Марија), кој има нерамен терен, кој се издига до планината Гарат, активен вулкан во центарот на островот. Слатководното езеро Летас на Гауа, во неговиот вулкански кратер, е најголемото езеро во Вануату. Малку помал остров во групата, Вануа Лава, е повисок. Исто така има активен вулкан: планината Суретамат. На исток од Вануа Лава се наоѓаат две островчиња во групата, Равенга и Квакеа. Сола, главниот град на провинцијата, се наоѓа на Вануа Лава. Третиот по големина остров во групата, Урепарапара (исто така познат како Парапара), е стар вулкански конус кој е пробиен од морето, формирајќи залив, познат како Заливот на Нуркачите, на неговиот источен брег. Острови Економија Основната економска активност е егзистенцијално земјоделство, иако копра, кафе и (на Гава) какао се одгледуваат за извоз. Наслагите на сулфур на планината Суретамат на Вануа Лава порано биле работени од француска компанија. Туризмот е се поважен на островите до кои може да се стигне со авион. Транспорт Постојат аеродроми на Мота Лава, Вануа Лава и Гауа, кои ги опслужува Ер Вануату, кој оперира неколку летови секоја недела и Ер Такси Вануату по барање. Бродовите доаѓаат на овие острови, главно за да ги подигнат производите што се извезуваат, но земаат и патници. Историја Како и остатокот од Вануату, островите Бенкс првпат биле населени во околу 12 век п.н.е. од австронезиски морепловци кои припаѓаат на културата Лапита . Археолозите пронашле антички обсидијан во Моталава, Вануа Лава и Гауа, а на Моталава пронашле керамика од Лапита. Помеѓу 25 и 29 април 1606 година, островите станале првиот дел од Вануату што бил откриен од европски истражувач: шпанска експедиција предводена од португалскиот истражувач Педро Фернандез де Кирос пловела покрај Мерелава и застанала во Гава пред да стигне на Еспириту Санто и да воспостави краткотрајна колонија таму. Мерелава бил означена како Сан Маркос, Мота Лава како Лагримас де Сан Педро (Солзите на Свети Петар), Вануа Лава како Портал де Белен (стабилна во Витлеем) и Гава како Санта Марија . Капетанот Џејмс Кук го истражувал Вануату во 1774 година и верувал дека го видел целиот синџир, но не ги видел островите. Тие беа истражени од Вилијам Блај, од британската морнарица, и именувани по неговиот покровител, Сер Џозеф Бенкс . Тие беа наведени од Метју Флиндерс . Лава Вануа првпат бил истражен од новозеландскиот епископ, Џорџ Август Селвин во 1859 година. Јазици Белешки Наводи Bedford, Stuart; Spriggs, Matthew (2008). „Northern Vanuatu as a Pacific Crossroads: The Archaeology of Discovery, Interaction, and the Emergence of the "Ethnographic Present"“ (PDF). Asian Perspectives. 47 (1): 95–120. doi:10.1353/asi.2008.0003. ISSN 1535-8283. Посетено на 2019-02-01. . François, Alexandre (2011), „Social ecology and language history in the northern Vanuatu linkage: A tale of divergence and convergence“ (PDF), Journal of Historical Linguistics, 1 (2): 175–246, doi:10.1075/jhl.1.2.03fra. François, Alexandre (2012), „The dynamics of linguistic diversity: Egalitarian multilingualism and power imbalance among northern Vanuatu languages“ (PDF), International Journal of the Sociology of Language (214): 85–110, doi:10.1515/ijsl-2012-0022. Reepmeyer, Christian (2009). „The obsidian sources and distribution systems emanating from Gaua and Vanua Lava in the Banks Islands of Vanuatu“. Canberra, ACT: Australian National University..