Ալիկանտե

Ալիկանտե (իսպ.՝ Alicante, կատ.՝ Alacant), քաղաք Իսպանիայի Վալենսիա ինքնավար համայնքում։ Նույնանուն մարզի վարչական կենտրոնն է։ Գտնվում է Միջերկրական ծովի ափին։ Հիմնադրվել է կարթագենացի զորավար, հռչակավոր Հաննիբալի հոր՝ Համիլկար Բարկայի կողմից մ.թ.ա 230 թ.-ին։ Բուն քաղաքի բնակչության թիվը 2016 թվականի տվյալներով կազմել է 330,525 մարդ (այդ ցուցանիշով Ալիկանտեն Վալենսիայի ինքնավար հանրույթում երկրորդն է՝ հաջորդում է Վալենսիա քաղաքին)։ Մերձակա համայնք-արվարձանների ներառմամբ Ալիկանտեի բնակչության թիվը կազմել է 452,462։ Իսկ մետրոպոլիսային տարածքում, ներառյալ Էլչեն և արբանյակ-քաղաքները, 2014 թվականին բնակվել է 757,085 մարդ. այդ ցուցանիշով Ալիկանտեն ութերորդն է Իսպանիայում։ Պատմություն Ձկնորսության նավահանգստի տեղում ամրացված բնակավայր, որը պարբերաբար այցելում էին հին հույների նավերը, հիմնադրել է կարթագինացի զորավար Համիլկար Բարկան ՝ Հանիբալի հայրը, մ.թ.ա. 230 թ.։ Այս անունը (ստացվել է, իր հերթին, հունական «Akra Levka» - «սպիտակ գագաթ»-ից), հռոմեացիները ընկալել են որպես «Lucentum», իսկ արաբները ՝ «Al-Lakant», որը քաղաքի ժամանակակից անվանումն է։ Reconquista– ից հետո այն պատկանել է նախ կաստիլիականներին, ապա ՝ արագոնացիներին (այստեղից է կատալոնական լեզվի ներթափանցումը)։ 19-րդ դարում Ալիկանտեն Իսպանիայի կենտրոնական մասի հետ կապող երկաթուղային գծի կառուցմամբ մեծացավ նրա կարևորությունը որպես խոշոր նավահանգստային քաղաք, և սկսվեց արդյունաբերության զարգացումը։ Քաղաքը մեծացավ, քաղաքի պարիսպները քանդվեցին։ Ողջ քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում ՝ 1936-1939թթ. քաղաքը գտնվում էր հանրապետական գոտում և տառապում էր ռմբակոծությունից։ Խոսե Անտոնիո Պրիմո դե Ռիվերան գնդակահարվել է Ալիկանտեում։ 1960-ականներին Ալիկանտեն դարձավ զբոսաշրջության կենտրոն, և սկսվեց քաղաքի արագ աճը, որը շարունակվում է մինչ օրս։ Այսօր Ալիկանտեն Վալենսիական համայնքի մեծությամբ երկրորդ քաղաքն է, Կոստա Բլանկայի գլխավոր վարչական կենտրոնը և Իսպանիայի ամենաարագ զարգացող քաղաքներից մեկը։ Էթնիկ կազմ 2016-ի համար Ալիկանտեի բնակչության շրջանում օտարերկրացիների մասնաբաժինը կազմել է 12,6%։ Քաղաքում ապրում են 128 ազգությունների ներկայացուցիչներ, որոնցից ամենաշատը Ալժիրից (7427), Մարոկկոյից (3587) և Ռումինիայից (2930)։ Մշակույթներ և ավանդույթներ Հաղորդակցության հիմնական լեզուն իսպաներենն է. Վալենսիայի լեզուն (կատալոնական տարբերակ) նույնպես տարածված է և տարածվում է իշխանությունների կողմից։ Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի օրը ամենանշանակալիներից մեկն է Ալիկանտեում։ Միջինքի օրվա տոնակատարության պաշտոնական ամսաթիվը հունիսի 24-ն է, բայց Ալիկանտեում տոնակատարությունները ձգվում են մի քանի օրվա ընթացքում։ Այս ձևով փառատոնը սկիզբ է առել 1928-ին ՝ որպես Վալենսիական Fallas- ի մրցակից, որն ամեն տարի անցկացվում էր մարտին։ Տոնակատարությունները կոչվում են Hogueras de San Juan (Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի խարույկները), քանի որ հունիսի 24-ի գիշերը տոնի գագաթնակետը լողափում խարույկներ պատրաստելն է, իսկ հունիսի 25-ի գիշերը ամբողջ քաղաքում այրվում են բարձր ու գունագեղ կերպարներ։ Եվ հունիսի 26-ից, ուղիղ կեսգիշերին, Postiguet լողափում սկսվում է վիթխարի հրավառությունների շարք։ Տնտեսություն Բնակչության 82,4% -ը զբաղված է ծառայությունների ոլորտում, առաջին հերթին `առևտրի և զբոսաշրջության ոլորտում։ Բանկն ու կրթությունը լավ զարգացած են. ունի իր մեծ համալսարանը։ Արդյունաբերության մեջ զբաղված է բնակչության 6,2% -ը։ Տնտեսության հիմքը լողափային զբոսաշրջությունն է, գինու, ձիթապտղի յուղի, ցիտրուսային մրգերի և մրգերի արտահանումը, թեթև արդյունաբերությունը։ Հիմնական արդյունաբերություններն են ծխախոտը և սննդամթերքը, ինչպես նաև ցեմենտի և ալյումինի արտադրությունը։ Տրանսպորտ Քաղաքն ունի միջազգային օդանավակայան, ինչպես նաև մեծ նավահանգիստ (այն կանոնավոր կապեր ունի Բալեարյան կղզիների և Ալժիրի հետ)։ Ալիկանտեն կապվում է Իսպանիայի այլ քաղաքների հետ ՝ երկաթուղիների և մայրուղիների զարգացած ցանցով։ Բուն Ալիկանտեում, ավտոբուսներից բացի, 2003 թվականից գործում է թեթև երկաթուղային տրանսպորտային համակարգը (թեթև մետրոն), որն ապագայում զգալիորեն ընդլայնվելու է։ Տեսարժան վայրեր Ալիկանտեն Կոստա Բլանկայի հայտնի տուրիստական կենտրոն է, մի քաղաք, որի ճարտարապետությունը յուրովի կերպով միավորում է հունական, ռոմանական, մավրիտական, գոթական, բարոկկո և արտ-նուվո ոճերի տարրեր։ «Իգլեսիա դե Սանտա Մարիա» եկեղեցի - գտնվում է Սանտա Բարբարայի ամրոցի մոտ։ 15-16-րդ դարերի եկեղեցին կառուցվել է գոթական ոճով `մուսուլմանական մզկիթի տեղում` ի պատիվ մավրերի դեմ տարած հաղթանակի։ Դրանից հետո հիմնական զոհասեղանն ու պորտալը վերակառուցվեցին բարոկկո ոճով։ Դրանք այսօր կարելի է տեսնել։ Բացի այդ, եկեղեցին ունի գեղեցիկ նկարներ։ Սանտա Բարբարա ամրոց (իսպ. ՝ Castillo de Santa Bábbara): Գտնվում է քաղաքի կենտրոնում ՝ Բենականտիլ լեռան վրա (166 մ)։ Museo de Arte del Siglo XX - Museo de la Asegurada (20-րդ դարի արվեստի թանգարան) - գտնվում է Սանտա Մարիա Պլազայում։ Թանգարանն ունի 20-րդ դարի նկարների շատ հետաքրքիր հավաքածու. Կանդինսկու, Բրաքի, Էռնստի, Շագալի, Պիկասոյի, iaակոմետտիի, Գրիսի, Միրոյի, ինչպես նաև 50-ականների սերնդի իսպանացի նկարիչների ՝ Ալֆարոյի, Կանոգարի, Մոմպոյի, Սաուրայի, apապիեսի, Սաբելի, Սաբելի և այլոց աշխատանքները։ Վիոլա Եկեղեցուց և թանգարանից, Calle Mayor- ի երկայնքով, որը մինչև 19-րդ դարը քաղաքի գլխավոր առևտրի փողոցն էր, կարելի է իջնել Plaza del Ayuntamiento, որտեղ գտնվում է Ayuntamiento (քաղաքապետարան)։ Այս շենքը հայտնի է 18-րդ դարի բարոկկոյի ուշագրավ ճակատով, որը հեղինակն է տեղի ճարտարապետ Լորենցո Չապուլին։ Ամեն տարի, հունիսին, նշվում է ամառային արեւադարձի կամ Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի ավանդական տոնը, որն ավարտվում է հունիսի 24-ին ՝ քաղաքի փողոցներում և հրապարակներում բազմաթիվ խարույկներ վառելով։ Սան Նիկոլաս դե Բարի տաճարը գտնվում է Այնթամիենտոյի հետևում ՝ զուգահեռ փողոցում։ Այն կառուցվել է 1662 թվականին ՝ նվիրված Ալիկանտեի հովանավոր սրբին ՝ Սան Նիկոլաս դե Բարիին և համարվում է քաղաքի ամենանշանակալի պատմական հուշարձաններից մեկը։ 1936-39 թվականների քաղաքացիական պատերազմից հետո տաճարը վերականգնվեց։ Մայր տաճարի ճակատը Մադրիդի մերձակայքում գտնվող հայտնի Էլ-Էսկորիալի վանքը նախագծող ճարտարապետ Խուան դե Հերերայի աշխատանքն է։ Մայր տաճարում տեղադրված է գեղեցիկ ոսկեզօծ զոհասեղան, որը շրջապատված է ցանցային վանդակաճաղերով, ինչպես նաև խորաններով ՝ խորամանկ ոճով (18-րդ դարի սկզբի իսպանական բարոկկո)։ El barrio de Santa Cruz տարածքը (գտնվում է տաճարի հարևանությամբ) հին, փաստորեն անձեռնմխելի մավրական հատվածի միակ մնացած մասն է, որտեղ քրիստոնյաների հաղթանակից հետո ապրում էին մավրերը։ Museo Arqueológico նահանգ (հնագիտական թանգարան) - Palacio de la Diputación. Theուցանմուշների շարքում. Մավրերի և այլ ժողովուրդների կերամիկա և կենցաղային իրեր, որոնք իրենց հետքն են թողել Ալիկանտեի պատմության մեջ։ Ռամբլա դե Մենդես Նունեսը Ալիկանտեի «սիրտն» է։ Բոլոր պաշտոնական երթերն ու շքերթները, կրոնական և տոնական երթերը տեղի են ունենում այս փողոցի երկայնքով։ La Rambla- ն սկսվում է քաղաքի կենտրոնից, շուկայի մոտակայքում և ավարտվում Paseo Marítimo- ի և Explanada de Espa areasa- ի ջրերի ափին։ Paseo Marítimo - Primorsky Boulevard, քաղաքների և զբոսաշրջիկների սիրված զբոսանքի վայրը։ Paseo Marítimo- ն իր արմավենու հրաշալի գծով լի է խանութներով, ռեստորաններ, բարեր և սրճարաններ։ Կարմիր, բեժ և սպիտակ մարմարե սալիկներով սալիկապատված նրբանցքը ժամանակակից քաղաքի իրարանցման մեջ մեկուսացված հանդարտ կղզու տպավորություն է թողնում։ El Monasterio de Santa Verónica / de Santa Faz - գտնվում է քաղաքից 5 կմ հեռավորության վրա ՝ մայրուղով, դեպի Վալենսիա։ 1766 թվականին կառուցված Վերածննդի ոճով, պորտալը բարոկկո ոճի է։ Այստեղ կա նաև 16-րդ դարի ամրոց աշտարակ։ Ամեն տարի մայիսին ավելի քան 50,000 ուխտավորներ և շրջիկ վաճառականներ ՝ խնկունի ճյուղերով զարդարված անձնակազմով, գալիս են վանք Սուրբ Դեմքի (Սանտա Ֆազ) տոնին ՝ հարգանքի տուրք մատուցելու Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ Դեմքով կտավին, որը 1489 թվականին բերվել է Հռոմից Ալիկանտե։ Սուրբ Վերոնիկայի ափսեը ՝ կտավի մի կտոր, որը ֆիքսում է Հիսուս Քրիստոսի դեմքի դիմագծերը; ոչ կանոնական աղբյուրների համաձայն ՝ այս կտավով Սուրբ Վերոնիկան սրբել է Հիսուսի դեմքից արյունոտ քրտինքը։ Անվան ստուգաբանություն Քաղաքի անվանումն առաջացել է արաբերեն Laqant (لَقَنْت) կամ Al-Laqant (ألَلَقَنْت) անվանաձևից, որի մեջ, իր հերթին, արտացոլված է լատինական հին անվանումը՝ Լուցենտումը (Lucentum): Քույր քաղաքներ Նիցցա, Ֆրանսիա Ռիգա, Լատվիա Կարլոֆորտե, Իտալիա Ալեքսանդրիա, Եգիպտոս Սանտա Անա, Սալվադոր Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ Ալիկանտեի պաշտոնական կայքէջ (անգլերեն) (Իսպաներեն) Official website of the Diputación Provincial de Alicante (Իսպաներեն)