Чуст

Чуст (узб. Чуст) — шаҳр (аз соли 1969), маркази маъмурии ноҳияи Чусти вилояти Намангони Ӯзбекистон. Таърих Чуст яке аз қадимтарин шаҳракҳои водии Фарғона аст. Дар соли 2005 он 3500 сола шуд. Шаҳраки Чусти асри биринҷӣ дар наздикии шаҳри Чусти муосир ҷойгир аст. То соли 1909, шаҳри Чуст маркази маъмурии волости Чуст буд, ки ба он 8 деҳаи наздишаҳрӣ дохил мешуданд. Ин ягона шаҳри уезди буд, ки мақоми шаҳрро дошт, ба ғайр аз маркази уезд - Намангон. Дар уезди Чуст 7 мадраса ва дар шаҳр - 4-то (Ҳазрати Мавлоно Лутфулло, Мулло Муҳаммад Юсуф Халифа, Кунҷигарӣ ва Хон) буданд. Дар онҳо 8 мударрис кор мекарданд, ки бо 120 донишҷӯ корҳои таълимӣ-тарбиявӣ мебурданд. Ҷуғрофия Шаҳр аз истгоҳи роҳи оҳани Чуст дар масофаи 12 км ҷойгир аст. Аҳолӣ Чуст пас аз маркази маъмурӣ - Намангон, дуввумин шаҳри калонтарини вилояти Намангон мебошад. Аҳолии Чуст 70 200 нафарро ташкил медиҳад (2010). Аз замонҳои қадим дар ин шаҳр асосан аҳолии эронизабон маскан гирифтаанд. Мувофиқи барӯйхатгирии якуми умумии аҳолии Империяи Русия дар соли 1897 (тақсимоти аҳолӣ аз рӯи забони модарӣ ва ноҳияҳои Империяи Русия , аз рӯи аҳолӣ ва таркиби миллии вилояти Фарғона), 13.785 нафар дар шаҳри Чуст истиқомат мекард, ки 91% аҳолӣ тоҷикон буданд. Аҳолӣ ва таркиби миллии шаҳри Чуст дар соли 1897 : Мувофиқи барӯйхатгирии соли 1909, шаҳр 18 555 нафар аҳолӣ дошт . Аҳолӣ ва таркиби миллии шаҳри Чуст дар соли 1909: Волости Чуст хеле хурд буд - аз ҷиҳати масоҳат ва шумораи сокинонаш, он аз волостҳои миёнаиҳоли уезд тақрибан 4 маротиба фарқ мекард. Тибқи омори соли 1909, дар шаҳр ва дар ҳама 8 маҳалҳои аҳолинишин аҳолии маҳаллӣ ҳамчун тоҷикон ба қайд гирифта шудаанд . Пас аз ташкил ёфтани ҶШС Ӯзбекистон шумораи аҳолии туркзабон зиёд шудааст. Саноат Заводи пахтатозакунӣ ва як фабрикаи маҳсулоти бадеӣ дар Чуст ҷойгиранд. Маориф Дар шаҳр 68 мактаб мавҷуд аст, ки аз он 3 мактаб русзабон аст, аммо фоизи аҳолии русзабон хеле кам аст. Фарҳанг ва фароғат Яке аз ҷозибаҳои асосии Чуст боғест, ки дорои аттраксион ва қаҳвахонаҳои зиёд мебошад. Меҳмонон аз тамоми водии Фарғона барои истироҳат ба ин ҷо меоянд. Дар маркази боғ манораи Лутфуллои Мавлонӣ — яке аз ёдгориҳои аҷиби қадимӣ ҷойгир аст. Инчунин дар шаҳр осорхона ва муҷассамаи шоири халқӣ ва маорифпарвари Ӯзбекистон, зодаи Чуст - Муҳаммадшариф Сӯфи-заде мавҷуд аст. Дар шаҳр Хонаи шуҳрати ҳарбӣ сохта шудааст. Меҳмонони он метавонанд бо экспонатҳои сершумор шинос шаванд ва фаҳманд, ки яке аз генералҳои Ӯзбекистон, иштирокчиёни Ҷанги Бузурги Ватанӣ - Файзулло Нахӯҷаев ва Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ Мамашариф Фаёзов зодагони Чустанд. Ҳунарҳои бадеӣ Кордҳои чустӣ Аз замонҳои қадим, дар назари халқҳои Осиёи Марказӣ, ашёи тез дорои қудрати тӯмор дошта, соҳибони худро аз бадбахтӣ муҳофизат мекунад. Ин қобилият, тибқи ривоят, корди миллии "пичок" -ро низ дорад (узбекӣ. ), "корд" (тоҷикӣ). ) ки ин як нишонаи русуму маросимҳои анъанавии халқӣ мебошад, дар бораи он ривоятҳои зиёде мавҷуданд. Яке аз марказҳои қадимии коркарди фулузот дар водии Фарғона ҷойгир аст, ки яке аз онҳо шаҳри Чуст мебошад.... Дар Чуст кайҳост, ки маҳаллаи кордсозон - "сӯзангарон" (аз калимаи тоҷикии "сузан" - "сӯзан", устое, ки сӯзан месозад) вуҷуд дошт, ки дар он ҷо кордҳо дар устохонаҳои хурд сохта мешаванд. Дар теғи корд, номи усто ва "тамғаи тиҷорати" -иро бо болға мезананд. Аз рӯи Бренд барои муайян кардани ҷои сохтани корд ва номи "сӯзангар" истифода бурдан мумкин аст. Корди хуб бояд хокистарранг бошад, дастак ба дарозии теғ мутаносиб аст ва бароҳат дар кафи дастатон ҷой мегирад. Корди хуби сохташуда мӯйро ба осонӣ бурида метавонад ва теғи он солҳои тӯлонӣ хидмат карда, ба поёни пиёлаи чинӣ тез карда мешавад. Ҳар яке аз намудҳои зиёди кордҳои суннатии ӯзбекӣ ҳадафи худро доранд. Баъзе кордҳо барои буридани гӯшт, баъзеи дигар барои пӯст кардан ва реза кардани сабзӣ ва пиёз барои палав хубанд. Одат шудааст, ки пӯсти меваҳоро бо кордҳои хурди маҳин ҷудо мекарданд. Боғбонон барои буридани шохаҳои дарахт кордҳои махсусро истифода мебаранд. Қассобҳо кордҳоро бо нӯги теғи каме хамида истифода мебаранд, ки барои куштани ҷасади ҳайвонот ва пӯстҷудокунӣ муфиданд. Ғилофҳои корд, хусусияти ивазнашавандаи корд мебошанд. Матои ғафс ё пӯсти ғафс барои онҳо мувофиқ аст ва сипас онҳоро бо гулкорӣ ё аппликатсия, гулдӯзӣ ва оро дода мешаванд. Аксар вақт ғилофи чармиро қабатҳои латунӣ ё мисӣ, бо кандакорӣ оро медиҳанд. Шумо метавонед ғилоферо ёбед, ки аз чӯби кандакорӣ кардашуда сохта шудааст. Ҳама кордҳо бо ҳалқаи чармӣ муҷаҳҳаз мебошанд, ки барои овезон кардан дар камарбанд истифода мешавад. Шогирдон ва пайравони сузангарҳои маъруф Убайдулло Сатторов ва Миразиз Қаробоев ҳоло ҳам дар Чуст кор мекунанд. Яке аз онҳо, устои машҳур Собир Мамаҷонов, шогирдон дорад. Онҳо таҳти роҳбарии ӯ на танҳо сохтани корд ва шамшерро меомӯзанд, балки зарб задани табақҳои мисӣ ва биринҷии анъанавӣ, лаганҳо, ороишоти дастпонаҳо ва гӯшворҳои занонро оро медиҳанд. Солона зиёда аз 500 ҳазор дона кордҳои чустӣ истеҳсол карда мешаванд. Корди ҳақиқии чустӣ ба соҳибаш муддати тӯлонӣ хидмат мекунад ва ҳамеша дастони моҳири ҳунармандони водии Фарғонаро ба ёд меорад. Тоқиҳои чустӣ Аз замонҳои қадим, яке аз намудҳои асосии сарпӯшҳо дар Осиёи Миёна тоқӣ - кулоҳи гулдӯзии мардона ё занона мебошад, ки номашро аз калимаи туркии «тубе» («тобе») гирифтааст, ки маънояш боло, болои чизе аст. Тоқиҳои сар хеле зиёданд, ки аз ҷиҳати шакл, ранг, мақсад ва ҷуғрофияи паҳншавӣ фарқ мекунанд. Дар водии Фарғона кулоҳҳои сарро дуппӣ (туппӣ) меноманд, аз рӯи шакли худ онҳо аз кулоҳҳои дигар минтақаҳо фарқ мекунанд. Дуппиҳои муосир дар нимаи дуюми асри 19, пас аз оғози замони мустамликаи кишварҳои Осиёи Марказӣ аз ҷониби Русия, паҳн гардид, ки он аз матоъи баландсифат, арзон ва коғази арзон дӯхта мешуданд, ва ҷузъҳои асосии тайёр кардани дуппӣ буданд ки аз мамлакати шимолӣ, Русия ба Ӯзбекистон оварда шуда буданд. Дуппҳои Чуст бо баландии худ фарқ мекунад - он нисбат ба дуппиҳои дар Андиҷони ҳамсоя дӯхташуда, ду маротиба баландтар аст, ба истиснои Марғилон. Нақшҳои дар болои дуппӣ ва паҳлӯҳо гулдӯзишуда ба таври назаррас фарқ мекунанд. Ҳунармандони Чуст кайҳост, ки сарпӯшҳои беназир эҷод мекунанд ва ҳар як маҳсулотидӯхташударо танҳо бо даст бо сароидани сурудҳо ва латифагӯйи месозанд. "Гулдӯзӣ дар дуппӣ на танҳо ороиши зебо аст, балки ин як насиҳати хуб барои соҳиби оянда аст", нақшҳое, ки дар дуппӣ бо риштаи сафед гулдӯхта шудаанд, боигарӣ ваъда медиҳанд, аз чашми бад муҳофизат мекунанд ва душманонро гумроҳ мекунанд. Аз замонҳои қадим ин сарзамин бо ҳунармандони моҳир дар гулдӯзии "дуппӣ" машҳур буд. Ва имрӯз духтарони чуст - хатмкардагони коллеҷ ин ҳунарро бомуваффақият аз худ карда, шоҳкориҳои воқеан санъати амалии миллиро эҷод мекунанд. Истеҳсоли "дуппӣ" -и ғафс - аз буридан то пресскунӣ, дар якчанд марҳила сурат мегирад. Занҳои ҳунарманди ботаҷриба дар гирду атрофи худ занони моҳирро гирд меоранд, ки ҳар яки онҳо қисмати кори худро иҷро мекунанд. Яке қисмҳои заруриро мебурад, дигаре нақшҳои болоро гулдӯзӣ мекунад, саввумӣ пойгоҳи зич омода мекунад ва чорум аллакай аз қисмҳои таркибии тайёршуда дӯхтани дуппиро ба анҷом мерасонад. Дар марҳилаи охирин мардоне ширкат меварзанд, ки ба "дуппӣ" шакли анъанавиро бо пахшкунӣ медиҳанд. Дар ороиши дуппии чустӣ унсурҳои хурди ороишӣ дар шакли ҳалқаҳо, қатраҳо, навдаҳо мавҷуданд, ки дар якҷоягӣ бо намунаи асосии "бодом" (бодом) чаҳорчӯбаи тӯрии борикро ташкил медиҳанд. Дар хамидаҳои "қаламфур" тасвирҳои гулдӯзишудаи сари қӯчқор, нақши мудаввар бо салиби "чархи ҳаёт" намоён аст. Зебоии шакл, сифати ороишии он, мутаносибии нақшу нигори "бодом" ва "қаламфур", ки бо нақшаи ранг бо замина вобастагӣ доранд, имкон медиҳанд, ки дуппиҳо ба асарҳои классикии ин санъати амалӣ нисбат дода шаванд. Ҳар як ҳунарманди Чуст нақшҳои ороишии дуппиро аз ёд медонад, аммо дар айни замон нақшҳои худро бо ҳар роҳ ғанӣ мегардонад, хаёл мекунад, чизи ба худ хосеро пешкаш мекунад: натиҷа як шоҳкориест, ки ҳам дар бозори маҳаллӣ ва дар байни сайёҳони хориҷӣ шуҳрат дорад. Ҳама навъҳои дуппиҳо аз якдигар на танҳо бо хусусиятҳои ороишӣ, балки бо сифати коркарди онҳо фарқ мекунанд ва мувофиқан бо нарх фарқ мекунанд. Дӯзандаҳо ҳар рӯзи якшанбе ба бозор баромада, кори худро ба якдигар намоиш медиҳанд, то ки онҳоро фурӯшанд. Занони ҳунармандтарин дар даҳ рӯз як дуппиро гулдӯзӣ мекунанд. Ба ҳисоби миёна, барои сохтани дуппӣ тақрибан як моҳ вақт лозим аст. Масалан, нархи бозории дуппии маъмултарини "Анжан" аз 5 то 70 ҳазор сӯм, "Шаҳрихон" - аз 10 то 20 ҳазор, "Инҷиқ" - аз 30 то 80 ҳазор, "Тоҷик" - аз 40 то 150 ҳазор сӯмро ташкил медиҳад. Аммо нархи дуппии фармоишӣ метавонад ба 300 ҳазор сӯм бирасад. Дар намоишгоҳҳои байналмилалӣ дар Монреал (Канада), Измир (Туркия),дуппиҳои чустӣ баҳои баланд гирифтаанд. Бостоншиносӣ Истиқоматгоҳои қадимаи Чуст, фарҳанги чустии асри биринҷӣ номгузорӣ шудааст. Олимон-бостоншиносон онро Чустӣ номиданд, зеро бори аввал макони одамони ин фарҳанг дар наздикии шаҳри Чусти вилояти Намангон кашф карда шудааст. Дар давраи гузариши ҳазораи II-I пеш аз милод дар водии Фарғона, ёдгориҳои фарҳанги чустии қабилаҳои кишоварзӣ ёфт шуданд. Фаъолияти асосии иқтисодии қабилаҳои Чуст кишоварзӣ буд (онҳо гандум, ҷав, ҷав ва арзан парвариш мекарданд). Ин фарҳанг нисбат ба фарҳанги Андронов сатҳи баланди истеҳсоли ҳунармандӣ дорад. Барои дарав досҳои биринҷӣ ва сангӣ истифода мешуданд . Шахсиятҳои маъруф Мавлоно Лутфуллоҳи Чустӣ (1485-1571) - пешвои рӯҳонии мазҳаби Накшбандия, мураббии сокинони Чуст ва атрофи он. Аҳмадалиев Муродҷон - муштзани касбӣ, қаҳрамони Осиё-2017. Наҳодҷаев Файзулло - иштирокчии Ҷанги Бузурги Ватанӣ, яке аз аввалин генералҳо. Сотим Улуғзода (1911-1997) - нависандаи шӯравии тоҷик, узви вобастаи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон. Усмонов Алишер - соҳибкори рус, миллиардер, муассиси USM Holdings. Фаязов Мамашариф - иштирокчии Ҷанги Бузурги Ватанӣ, Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ. Чустӣ (Набихон (Набиҳза) Нуриллоҳуҷа Уғли) (1904-1983) - шоир, сароянда, драматург ва тарҷумон. Эзоҳ