ბუხარის არკი (ციხესიმაგრე)

ბუხარის არკი — მასიური ციხესიმაგრე, რომელიც მდებარეობს ქალაქ ბუხარაში, უზბეკეთიში. ციხესიმაგრის პირველი ნაგებობა დაახლოებით V საუკუნეში არის აგებული და იმ დროდანვე იყო დასახლებული. არკის თანამედროვე, მთლიანობაში ჩვენამდე მოღწეული სტრუქტურა XVI საუკუნედან იწყებს ჩამოყალიბებას შაიბანიდთა დინასტიის მმართველობისას, ხოლო დღევანდელი შენობების უმეტესობა უკანასკნელი სამი საუკუნის განმავლობაშია აგებული. ბუხარის არკი არა მხოლოდ სამხედრო-სამხრე ნაგებობას წარმოადგენს, არამედ ფუნქციურად მცირე „ქალაქს“ მოიცავდა — ისტორიის სხვადასხვა ეტაპზე აქ ცხოვრობდნენ მმართველი დინასტიის სამეფო კარზე მცხოვრები პირები და მათი გარემოცვა, რომლებიც ბუხარასა და მის შემოგარენს აკონტროლებდნენ. ციხესიმაგრე სამხედრო დანიშნულებით გამოიყენებოდა მანამ, სანამ 1920 წლის ბუხარის რევოლუციის დროს რუსეთის ჯარს არ ჩაუვარდა ხელში. დღეს ბუხარის არკი პოპულარული ტურისტული ობიექტია და მუზეუმურ სივრცეს წარმოადგენს, სადაც განთავსებულია ციხესიმაგრისა და ქალაქის ისტორიისადმი მიძღვნილი ექსპოზიციები. მუზეუმებსა და აღდგენილ ნაწილებს შორისაა არქეოლოგიური მუზეუმი, ტახტის დარბაზი, მიღებებისა და კურთხევების ეზო, ქვის მუზეუმი, ადგილობრივი ისტორიის მუზეუმი და სასასამართლო მეჩეთი. აღწერა ბუხარის არკი მასიური დედნის ციხესიმაგრეა, რომელიც თანამედროვე ბუხარის ჩრდილოურ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. გეგმარებით იგი ოდნავ მოდიფიცირებულ მართკუთხედს წააგავს, რომელიც დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ არის გახანგრძლივებული. გარე გალავნების პერიმეტრი დაახლოებით 789,6 მეტრს უდრის, ხოლო შიდა, კედლებით შემოზღუდული ტერიტორიის ფართობი — 3,96 ჰექტარს. გალავნების სიმაღლე სხვადასხვა მონაკვეთზე 16–20 მეტრს შორის მერყეობს. ციტადელში შესასვლელი სადღესასწაულო კარიბჭე XVIII საუკუნის ორი კოშკით არის ჩარჩოებული. კოშკების ზედა ნაწილები ერთმანეთთან გალერეით, ოთახებითა და ტერასებით არის შეერთებული. ციტადელისკენ მიემართება თანდათან მაღლეზედამავალი ასასვლელი, რომელიც კარიბჭის წინ მდებარე ამწე-კარითა და გრძელი, გადახურული კორიდორით მთავრდება და მლოცველებს ჯუმას მეჩეთთან მიჰყავს. ამავე გადახურული კორიდორის გასწვრივ მოწყობილია საწყობები და საკნები. არკის შიდა ნაწილში განლაგებულია შენობათა კომპლექსი, რომელთაგან ერთ-ერთი საუკეთესოდ შემონახული არის ულდუხთარონის მეჩეთი; იგი დაკავშირებულია ლეგენდასთან მორთმულ ორმოც გოგონაზე, რომლებიც წამებაში ქვასა და ჭაში ჩაუგდიათ.თარგი:Not in citation მშენებლობა ლეგენდის თანახმად, ბუხარის არკის პირვანდელი ციხესიმაგრე პრინცი სიავუშის მიერ იქნა აგებული; გადმოცემით, სწორედ აქ არის იგი დაკრძალული. მისი გარდაცვალების შემდეგ დიდ ციტადელს, თითქოს მწუხარების ნიშნად, ფუნქციები შეუწყდა. დაახლოებით „სამი ათასი წლის“ შემდეგ ციხესიმაგრე ბუდუნ ბუხარ-ხუდატმა აღადგინა. ციხესიმაგრის დაგეგმარების მრავალ ელემენტზე ასტროლოგიურმა წარმოდგენებმა იქონია გავლენა: მაგალითად, სასახლის შვიდი ქვის სვეტი დაკავშირებულია შვიდვარსკვლავიან თანავარსკვლავედთან — დიდ დათვთან, ხოლო ნაგებობის საერთო ფორმა ამავე თანავარსკვლავედის კონტურს იმეორებს. ციტადელის ფუნდამენტები ასევე ადგილობრივი რელიეფითა და საფლავური ლანდშაფტით იყო ნაკარნახევი. ბუხარის ისტორიულ ტოპოგრაფიაში განსხვავებული ტიპის საფლავები მნიშვნელოვანი კომპოზიციური ელემენტი გახდა: როგორც ცალკეული საფლავები, რომლებიც ქალაქის ნაგებობებში იყო ჩართული, ისე სპეციალური, განსაკუთრებული პირებისთვის განკუთვნილი სამარხები. საშუალო საუკუნეების ბუხარის გეგმაში ქალაქი სამ ძირითად ზონად იყოფოდა: ციტადელი (არკი), მედინა — ქალაქის შემოკედლებული ძირითადი ნაწილი — და გარეუბნები. უმნიშვნელოვანესი შენობები, მათ შორის მეჩეთები და მმართველი ორგანოების რეზიდენციები, სწორედ ციტადელში იყო თავმოყრილი. არკის შიგნით არსებული მეჩეთები აგებული იყო ბამბას, ხის, თიხისა და როგორც ნედლი, ისე გამომწვარი აგურის გამოყენებით; გამომწვარი აგური დეკორატიულად გამოიყენებოდა ფასადებსა და შიდა კედლების გასაფორმებლად. წყაროების მიხედვით, პირველი საკათედრო მეჩეთი, არსლანკანის მეჩეთი, 1119 წელს არის აგებული; მისი 349-წლიანი არსებობის განმავლობაში იგი რამდენჯერმე განაახლეს და გააფართოვეს სხვადასხვა მმართველმა, მათ შორის ქოჰანდიზისა და შაჰრისთანის ბატონებმა. არქის შიგნით ცხოვრობდნენ მმართველი ამირები, გენერლები და მათი ოჯახები. ციტადელს გარეთ, გარეუბნებში, მრავალი სოფელი იყო განთავსებული. დროთა განმავლობაში ამ დასახლებების დასაცავად და ციტადელის გარშემო დამატებითი თავდაცვის ხაზის შესაქმნელად აშენდა所谓 კამპირაქის გალავანი, რომელიც ირგვლივ ავლებდა ბუხარის ოაზისს. ლეგენდარული წარმოშობა ლეგენდის მიხედვით, ბუხარის არკის დამფუძნებლად ითვლება ეპოსის გმირი სიავუში (ადგილობრივად — სიასვუში). ბავშვობაში ის ცოლისშვილის სიყვარულით შეძულებული დედინაცვლისგან გაქცევით ტურანის ნოყიერ ოაზისში შეიფარეს. აქ, ადგილობრივი მმართველის — აფრასიაბის — ქალიშვილი შეუყვარდა. მეფემ ქორწინებაზე თანხმობა მხოლოდ იმ პირობით განაცხადა, თუ სიავუში ისეთ ადგილას ააგებდა სასახლეს, რომლის საზღვარსაც „ერთი ხარის ტყავი“ განაპირობებდა — პირობა, რომელიც შეუძლებლად უნდა ქცეულიყო. თუმცა სიავუშმა ხარის ტყავი ბეწვებად დაჭრა, ერთმანეთში შეკრა და ასე შექმნილი, ვიწრო, მაგრამ წაგრძელებული საზღვრის შიგნით ააგო სასახლე. სიავუში ფერდოუსის ეპოსის, შაჰნამეს ერთ-ერთ ცენტრალურ პერსონაჟადაა წარმოჩენილი. ბუხარის არკის ლეგენდა, რომელიც ხარის ტყავით შემოსაზღვრულ სივრცეში სასახლის აგებას უკავშირდება, აშკარა პარალელს ავლებს შორეული ანტიკურობის კლასიკურ ამბავთან დიდოზე და კართაგენის დაარსებაზე, სადაც დედოფალი ქალაქის საზღვრებს ანალოგიური ხერხით განსაზღვრავს. ისტორია ბუხარის არკი აგებულია უფრო ძველი ნაგებობების ნაშთებზე, რომლებიც ციხესიმაგრის საძირკვლის ქვეშ დაახლოებით 20-მეტრიან კულტურულ ფენას ქმნიან. ეს ფენები მიუთითებს, რომ ამ ადგილას არაერთი ციხესიმაგრე აშენდა და განადგურდა, სანამ დღევანდელი არკი ჩამოყალიბდებოდა. ციხესიმაგრის შესახებ ყველაზე ადრეული ცნობილი ცნობები დაცულია აბუ ბაქრ მუჰამმად ნარშახის (899–960) ნაშრომში „ბუხარის ისტორია“. ნარშახი წერს, რომ ბუხარის მმართველმა ბინდუმ (ბუხარ-ხუდამ) ააგო ეს ციხესიმაგრე, მაგრამ მალევე დანგრეულა. ტექსტის მიხედვით: ბინდუმ „ამაღლებული ციხესიმაგრე ააგო, თუმცა იგი მალე დაენგრია; მრავალჯერ აშენდა და მრავალჯერ გაინადგურა“. ნარშახის გადმოცემით, როცა უკანასკნელმა მმართველმა კვლავ გადაწყვიტა ციხესიმაგრის აღდგენა და ბრძენკაცებს რჩევა ჰკითხა, მათ ურჩიეს ეყარათ ციხე „შვიდ წერტილზე“, რომლებიც ერთმანეთთან იმავე თანაფარდობით იქნებოდა განლაგებული, როგორც დიდი დათვის თანავარსკვლავედის ვარსკვლავები. ამ რჩევის შესრულების შემდეგ, გადმოცემის თანახმად, ციხესიმაგრე აღარც ერთხელ სრულად აღარ დაქცეულა. არქის ზუსტი ასაკი დადგენილი არაა, თუმცა უკვე 500 წლისთვის ის ადგილობრივი მმართველების რეზიდენციას წარმოადგენდა. ციტადელის უსაფრთხო სივრცეში ცხოვრობდნენ ემირები, მათი მთავარვეზირები, სამხედრო სარდლები და მრავალი მოსამსახურე. როცა ჩინგიზ-ყანის ჯარები ბუხარას მიადგნენ, ქალაქის მოსახლეობის დიდი ნაწილი თავშესაფარს სწორედ ბუხარის არკში ეძებდა, მაგრამ დამპყრობლებმა ციხის დამცველები დაამარცხეს და ციტადელი გაძარცვეს. საშუალო საუკუნეებში ბუხარის არკი არა მხოლოდ სამხედრო ცენტრი, არამედ მნიშვნელოვანი კულტურულ-საგანმანათლებლო კერაც იყო. გადმოცემით, ციტადელში მოღვაწეობდნენ რუდაქი, ფერდოუსი, ავიცენა, ალ-ფარაბი, მოგვიანებით — ომარ ხაიამი. აქვე ინახებოდა მოსართავი სამეცნიერო ბიბლიოთეკა, შესახებაც ავიცენა ასე მოგვითხრობს: თარგი:საჭიროა წყარო ალბათობის მაღალი ხარისხით, ეს ბიბლიოთეკა ბუხარის ერთი-ერთია დაპყრობისას განადგურდა. რუსეთის სამოქალაქო ომის პერიოდში ბუხარის არკი მძიმე ზიანმა დააზარდა. 1920 წლის ბუხარის ოპერაციის დროს წითელი არმიის ნაწილებმა, გენერალ მიხაილ ფრუნზეს სარდლობით, ციხესიმაგრის დაბომბვა სამხედრო ავიაციით განახორციელეს, რის შედეგადაც ნაგებობის მნიშვნელოვანი ნაწილი ნანგრევებად იქცა. არსებობს მოსაზრებაც, რომ უკანასკნელმა ემირმა, მუჰამად ალიმ-ხანიმ (1880–1944), რომელმაც საგანძურით დატვირთული კარზე ერთად ავღანეთში გაიხიზნა, თავად გასცა ბრძანება არკის აფეთქების შესახებ, რათა მისი წმინდა ადგილები (განსაკუთრებით ჰარამი) ბოლშევიკებს არ შეეურაცხყვინათ.თარგი:საჭიროა წყარო არქეოლოგიურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ბუხარა ჩამოყალიბდა ზარაფშონის ქვემო დინების სამხრეთით, დაბალ, ჭაობიან ვაკეზე, რომლის ზემოთაც ქალაქის ციტადელის — ბუხარის არკის — მასიური ხელოვნური ბორცვი ამაღლდა. თანამედროვე კვლევების მიხედვით, თავდაპირველი ციტადელი ფართოდ გადაჭიმულ, რამდენჯერმე განახლებულ და გადაკეთებულ გამაგრებულ რეზიდენციას წარმოადგენდა. V საუკუნედან VI საუკუნემდე ის იმდენად გაფართოვდა, რომ მაღლა მდებარე, ძლიერი ციხესიმაგრე გახდა, რომელსაც ორი კარიბჭე ჰქონდა (დასავლეთისა და აღმოსავლეთის მხარეს). ბუხარის ლეგენდარული წარსული მრავალ მოგონებას უკავშირდება და მის დაფუძნებას ეპიკური გმირის, სიავუშის სახელთან აკავშირებს; გადმოცემით, მისი საფლავი არკის აღმოსავლეთ კარიბჭესთან მდებარეობდა. ქუშანთა ეპოქაში არკიდან მცირე მოშორებით, მის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, გაჩნდა დასახლება, რომელმაც შემდგომში რეგულარულად დაგეგმილ შაჰრისთანად (ქალაქურ ციხესიმაგრედ) იფორმა. VII საუკუნეში ციტადელის გამაგრებითი სისტემები ხელახლა გადაიკეთა და არკში ბუხარ-ხუდების ახალი სასახლე ააგეს; როგორც ნარშახი გვამცნობს, მისი გეგმა კვლავ დიდი დათვის თანავარსკვლავედის ფორმას იმეორებდა „მაგიური ძალის“ მოზიდვის მიზნით. სასახლის მახლობლად განთავსდა სამდივნოები, საგანძური, საკნები და ტაძარი. არკის დასავლეთ კარიბჭის მიღმა upაზული მიწები და ბაღები იყო გადაჭიმული; გადმოცემის თანახმად, ამ სივრცეში ორ ათასზე მეტი გამაგრებული კოშკიანი მამული და ასობით საგარეუბნო, ციხესიმაგრის მსგავსად გამაგრებული აგარაკი იდგა. კარიბჭე გადიოდა მოედანზე, რომელსაც „რეგისტანი“ — „ქვიშიანი მოედანი“ ეწოდებოდა. აღმოსავლეთ კარიბჭე, რომელიც მოგვიანებით განადგურდა, ახლომდებარე შაჰრისთანის მხარეს უყურებდა. VIII საუკუნისთვის, როცა არაბთა ლაშქრობები ბუხარას მიადგა, ციტადელში უკვე იდგა ბუხარ-ხუდების სასახლე, ლეგენდარული გმირის, სიავუშის წმინდა საფლავი და ტაძარი, რომელიც ყუტაიბა იბნ მუსლიმიმ მეჩეთად გადააქცია. ბუხარას პირველი მეჩეთი 713 წელს სწორედ არკში, „კერპთაყვანისმცემლურ“ ტაძრის ადგილზე აიგო. VIII საუკუნეს ბოლოს მეჩეთი ციტადელიდან ქვემოთ, არკსა და შაჰრისთანს შორის მდებარე უბანში გადაასვენეს. სამანიდების ეპოქაში არკის დასავლეთ მაღალი ფასადსა და რაბათის გალავანს შორის ჩამოყალიბდა რეგისტანის მოედანი, მის კიდესთან კი ასაღები პორტალით გამოკვეთილი სასახლე აღმართეს. არაბი გეოგრაფისა და მოგზაურის, ალ-ისტახრის ცნობით, ეს პორტალი იმდროინდელ ისლാമურ სამყაროში ყველაზე გრანდიოზულ საკარისკომ ნაგებობად ითვლებოდა. არქეოლოგიური გათხრები და რესტავრაცია ბუხარის სახალხო საბჭოთა რესპუბლიკის არსებობის პერიოდში ბუხარას არკის დასავლეთი კედელი აღადგინეს. ა. ა. სემიონოვის ცნობით, შეიქმნა კომისია „ისტორიის საზოგადოება“ („Общество истории“), რომლის მიზანიც ბუხარას არკის ისტორიის დაწერა იყო. 1970-იან და 1980-იან წლებში ბუხარას არკში განხორციელდა ნაწილობრივი არქეოლოგიური გათხრები. ფართომასშტაბიანი არქეოლოგიური კვლევები, განსაკუთრებით — არკის სამხრეთ ნაწილში და მის შემოგარენში, ამ დროისთვის ჯერ კიდევ არ იყო ჩატარებული. არქეოლოგების შეფასებით, ასეთი გათხრები ბუხარას რეალურ ასაკთან დაკავშირებით უფრო ზუსტ ინფორმაციას მოგვცემდა და ან დაადასტურებდა, ან უარყოფდა ნარშახის ლეგენდარულ ცნობებს, რომლის მიხედვითაც X საუკუნეში ბუხარა უკვე 3 000 წლის ქალაქად ითვლებოდა. 1970–1974 წლებში ბუხარას არკში ჩატარდა მასშტაბური სტაციონარული გათხრები, რომელსაც სპეციალური არქეოლოგიური ექსპედიცია ახორციელებდა უზბეკეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოს ია. გ. გულიამოვის საერთო ხელმძღვანელობით. ციხესიმაგრის შიგნით 120×100 მეტრის ფართობზე გამოიკვლიეს ზედა ფენები, რომლებიც XVI საუკუნედან XX საუკუნის დასაწყისამდე პერიოდს ეკუთვნის. 1979–1980 წლებში, ბუხარას არკის არქეოლოგიური კვლევის ისტორიაში პირველად, გაითხარა 6×6 მეტრის ზომის სტრატიგრაფიული შტრიხი, რომელმაც საშუალება მისცა დედაქანის უფრო ღრმა ფენების შესწავლას. აღმოჩნდა, რომ კულტურულ ნალექთა სიმძლავრე 20 მეტრსაც კი აღემატებოდა, რომლის დაახლოებით ერთი მესამედი მიწის ქვეშ იყო დაფარული. 13–15,5 და 16,5–18,5 მეტრის სიღრმეებზე გამოვლინდა ორი ძლიერი, ნაბატი აგურით ნაგები კედლის ნაშთები, რომლებიც, სავარაუდოდ, არკის უძველესი თავდაცვითი ნაგებობების ნაწილს წარმოადგენდა. პირველი კედელი, რომელიც 2,5–3 მეტრის სიმაღლემდე იყო შემონახული, კერამიკული მასალის საფუძველზე IV საუკუნე–V საუკუნე საუკუნეებით აითარიღა, ხოლო მეორე, 2–2,5 მეტრის სიმაღლის კედელი — ძვ. წ. IV საუკუნე–ძვ. წ. III საუკუნე საუკუნეებით. უდავოა, რომ ეს ნაშთები ბუხარას უძველესი ციხესიმაგრის კედელს წარმოადგენს, რომელიც ქალაქის სივრცობრივი განვითარების ერთ-ერთ უმთავრეს ფაქტორად იყო ქცეული. ასევე შეისწავლეს ბუხარას არკის ციხესიმაგრის კედლების სრული სტრატიგრაფიული კვეთა. არქეოლოგ ე. გ. ნეკრასოვას მიერ მიღებული მონაცემების თანახმად, არკის ჩრდილოეთის ციხესიმაგრე კედლის სტრატიგრაფიულ კვეთაში გამოვლენილი უძველესი კედელი შედგებოდა რამდენიმე ფენის ლიოსისა და ლიოსის ბლოკებისგან. მისი სიმაღლე 0,9–1,0 მეტრი, სისქე — 0,7–0,75 მეტრი, მაქსიმალური სიგანე — 7,5 მეტრი, მინიმალური — 2,75 მეტრი იყო. ბუხარას 2 500 წლის შეთავისთვის მოსამზადებლად, უზბეკეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტის, ისლამ კარიმოვის (1990–2016) ინიციატივითა და ხელმძღვანელობით, არკზე ჩატარდა ფართომასშტაბიანი სარესტავრაციო სამუშაოები. გალერეა ლიტერატურა ტომ ბისელი, Chasing the Sea: Lost Among the Ghosts of Empire in Central Asia. Vintage Departures, 2004. კოლინ თაბრონი, The Lost Heart of Asia. ნიუ-იორკი: HarperPerennial, 2001. სქოლიო