Самарканд

Самарканд (па-ўзбэцку: Samarqand, Самарқанд) — другое паводле велічыні й колькасьці насельніцтва места Ўзбэкістану, сталіца Самаркандзкага вілаяту. Плошча места складае 120 км². Колькасьць насельніцтва па стане на 1 студзеня 2016 году складала 519,6 тыс. жыхароў. Места знаходзіцца на вышыні 702 м над узроўнем мора. Гістарычная сярэдзіна места — плошча й забудова Рэгістан. У 2001 годзе места і яго гістарычныя архітэктурныя й археалягічныя помнікі былі занесены ў сьпіс Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО пад назвай «Самарканд — скрыжаваньне культур». Гісторыя Самарканд — адно з найстаражытных местаў сьвету, заснаванае ў 742 годзе да н. э. (VIII стагодзьдзе да н. э.), асяродак гістарычнай вобласьці й дзяржавы Сагдыяда. Больш за дзьве тысячы гадоў места зьяўлялася ключавым пунктам на Вялікім шаўковым шляху паміж Кітаем і Эўропай, а таксама адным з галоўных цэнтраў навукі сярэднявечнага Ўсходу. У 875—999 гадах Самарканд быў адным з найбуйнейшых палітычных і культурных цэнтраў дзяржавы Саманідаў. З 875 году па 892 год Самарканд быў сталіцай гэтай дзяржавы. У XIV стагодзьдзі стаў сталіцай царства Тамэрляна й яго нашчадкаў. У 1925—1930 гадах Самарканд зьяўляўся сталіцай Узбэцкай ССР. Крыніцы