Հյուգելային մշակում

Հյուգելկուլտուր, հյուգելային մշակում (գերմ.՝ Hügelkultur), բառացիորեն՝ հողակույտային մշակում, այգեգործական մեթոդ, փայտը թաղելու պրակտիկա, որտեղ փտող փայտի կտորտանքներից և այլ կոմպոստացվող կենսազանգվածային բուսական նյութերից կառուցված կույտը հետագայում (կամ անմիջապես) օգտագործվում է որպես գետնից բարձր մարգ։ Համարվելով պերմանենտ գյուղատնտեսության պրակտիկա, հյուգելային հողագործության կողմնակիցները պնդում են, որ տեխնիկան նպաստում է հողի բերրիության, ջրի պահպանման և հողի տաքացման բարելավմանը, այդպիսով օգուտ բերելով նման կույտերի վրա կամ դրանց մոտակայքում աճող բույսերին։ Փայտի ծակոտկեն կառուցվածքը գետնի տակ քայքայվելիս գործում է սպունգի պես։ Անձրևոտ սեզոնի ընթացքում թաղված բավարար քանակությամբ փայտը կարող է կլանել բավարար ջուր՝ չոր սեզոնի ընթացքում բերքը պահպանելու համար։ Այս տեխնիկան ավանդական գործելակերպ է, որը մշակվել է դարերի ընթացքում Եվրոպայում և վերջերս է ընդունվել պերմակուլտուրայի հետևորդների կողմից։ Հյուգելկուլտուր տեխնիկան կարող է իրականացվել անմիջապես հողի վրա, ինչպես նաև այգու մարգերում բարձրացված բլուրներ կառուցելու միջոցով։ Բարձրացված մարգերում այս մեթոդը «նմանակում է փայտի քայքայման ժամանակ հանդիպող բնական սննդանյութերի շրջապտույտը և օրգանական մնացորդների ջուրը պահելու բարձր ունակությունը, միաժամանակ բարելավելով մարգերի կառուցվածքը և ջրահեռացման հատկությունները»։ Սա արվում է՝ մարգագետնի ներքևի մասում փայտանյութ (օրինակ՝ գերաններ և ճյուղեր) տեղադրելով, նախքան վրան օրգանական հող և կոմպոստ լցնելը։ Հյուգելային բարձրացված մարգերի և ոչ-հյուգելային մարգերի ջուրը պահելու կարողությունները համեմատող ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ հյուգելային մարգերը և՛ ավելի քիչ խնամք են պահանջում, և՛ ավելի արդյունավետ են երկարաժամկետ հեռանկարում՝ պահանջելով ավելի քիչ ոռոգում։ Պատմություն «Հյուգելկուլտուր»-ը գերմաներեն բառ է, որը նշանակում է բլուրների մշակույթ կամ բլուրների տնտեսություն։ Չնայած ենթադրվում է, որ այս տեխնիկան կիրառվել է գերմանական և արևելաեվրոպական հասարակություններում հարյուրավոր տարիներ, տերմինն առաջին անգամ հրապարակվել է Հերման Անդրայի 1962 թվականի գերմանական այգեգործության գրքույկում։ Տատիկի այգում փայտային բեկորների կույտում աճող բույսերի բազմազանությունից ոգեշնչված՝ Անդրան «բլուրների մշակույթը» առաջ է մղել՝ ի տարբերություն «հարթավայրերի մշակույթի»։ Սա նաև ներկայացվել է որպես փայտային կտորտանքներն առանց այրելու (ինչն անօրինական էր) օգտագործելու հեշտ միջոց։ Անդրան, հավանաբար, ազդվել է Ռուդոլֆ Շտայների կենսադինամիկ գյուղատնտեսությունից։ Շտայները բացատրել է իր կենսադինամիկ փիլիսոփայությունը մեդիտացիայի և պայծառատեսության միջոցով՝ հիմնավորելով, թե իր մեթոդները «ճշմարիտ և ճիշտ էին ինքնին»։ Անդրան մեջբերել է Շտայների 1924 թվականի կենսադինամիկայի վերաբերյալ դասախոսությունը, որը նկարագրում է կոմպոստացման կամ փտող նյութի հետ հողի խառնուրդը հողաթմբերով ձևավորելը։ Նրան միացել է գերմանացի մեկ այլ այգեպան Հանս Բեբան և նրանց «Բլուրների մշակույթ՝ ապագայի այգեգործական մեթոդը» աշխատությունը մի քանի անգամ վերանայվել և վերահրատարակվել է 1970-ական և 1980-ական թվականներին։ Այս տեխնիկան ավելի ուշ ընդունել և մշակել է ավստրիացի պերմակուլտուրայի ջատագով Զեպ Հոլցերը։ Ավելի ուշ պերմակուլտուրայի ջատագովները, ինչպիսին է Փոլ Ուիթոնը, ակտիվորեն առաջ են մղել հյուգենային մշակման թմբերը որպես պերմակուլտուրայի կատարյալ դիզայն։ Կիրառություն Կառուցվածք Իրենց հիմնական տեսքով, հյուգելային բլուրները կառուցվում են՝ գերանները, ճյուղերը, բուսական թափոնները, կոմպոստը և լրացուցիչ հողը ուղղակիորեն գետնին կույտելով։ Բլուրն ունի բուրգի ձև (նշում. Ուիթոնը առաջարկում է փայտը դիզել կույտ-կույտ, այլ ոչ թե կոկիկ կույտով, ինչպես արվում է զառիթափ լանջի կառուցվածքային ճարտարագիտության համար, կամ թումբի երկարությանն ուղղահայաց)։ Երկու լանջերի կողմերն էլ ունեն 65-ից 80 աստիճանի թեքություն։ Հողերի չափերը սովորաբար մոտ 3 x 6 ոտնաչափ (0.91 x 1.83 մ) մակերեսով են, իսկ բարձրությունը՝ մոտ 3 ոտնաչափ (0.91 մ)։ Սակայն այս բարձրությունը նվազում է քայքայմանը զուգընթաց։ Երբ մարգերը տեղադրվում են զառիթափ տեղանքում, դրանք պետք է տեղադրվեն լանջի ուրվագծով կամ լանջի նկատմամբ անկյան տակ (այլ ոչ թե զուգահեռ): Սա ապահովում է, որ մարգերը չստանան անհավասար քանակությամբ ջուր: Շատ դեպքերում օգտակար է մարգերը տեղադրել զառիթափերի վրա գերիշխող քամու ուղղության հակառակ կողմում: Բարձրացված մարգը կարող է ձևավորել թեթև խրամուղիներ, շրջաններ և լաբիրինթներ։ Թմբերը կարող են նաև պատրաստվել փայտի, խոտածածկի, կոմպոստի, ծղոտի և հողի հերթագայող շերտերից։ Չնայած դրանց կառուցումը պարզ է, պլանավորումն անհրաժեշտ է կանխելու համար կտրուկ թեքությունները, որոնք կարող են հանգեցնել էրոզիայի։ Իր «Անապատ կամ դրախտ. վտանգված լանդշաֆտների վերականգնում ջրային ռեսուրսների կառավարման, այդ թվում՝ լճերի և լճակների կառուցման միջոցով» գրքում Հոլցերը նկարագրել է Hügelkultur-ի կառուցման մի մեթոդ, որը ներառում է աղբ, ինչպիսիք են ստվարաթուղթը, հագուստը և խոհանոցային թափոնները: Նա խորհուրդ է տալիս կառուցել 1 մետր (3.3 ոտնաչափ) լայնությամբ և ցանկացած երկարությամբ բլրային մարգեր։ Հյուգելային հողագործական բլուրները կառուցվում են ավազոտ հողում 0.7 մետր (2.3 ոտնաչափ) խորությամբ փորված խրամատում, իսկ եթե հողը խոնավ է՝ առանց խրամատի։ Տնկում Հյուգելային մարգերում տնկումներ կատարելուց առաջ տարածքը մի քանի ամիս թողնում են հանգստանալու, չնայած որոշները խորհուրդ են տալիս անմիջապես կատարել ուղեկցող տնկումներ։ Բարձրացված թմբերի վրա կարելի է աճեցնել ամեն ինչ, բայց եթե մարգը արագ քայքայվում/ազատում է իր սննդարար նյութերը (եթե հիմքը պատրաստված չէ ծանր նյութերից, ինչպիսիք են ծառերի բները), առաջին տարում աճեցվում են ավելի պահանջկոտ մշակաբույսեր, օրինակ՝ դդում, դդմիկ, վարունգ, կաղամբ, լոլիկ, եգիպտացորեն, նեխուր կամ կարտոֆիլ, որից հետո մարգը օգտագործվում է ավելի քիչ պահանջկոտ մշակաբույսերի համար, օրինակ՝ լոբի, ոլոռ և ելակ։ Կյանքի տևողություն Գերմանական սկզբնական հրապարակումներում նկարագրված է, որ հյուգելային մարգերը 5-6 տարի ծառայողական կյանքի տևողություն ունեն, որից հետո դրանք պետք է վերակառուցել զրոյից: Արդյունավետության հիմնավորումներ Տեխնիկայի արդյունավետության վերաբերյալ քիչ գիտական ուսումնասիրություններ կան, որոնք գրախոսել են ոլորտի փորձառուները։ Մի քանի համալսարանական ուսանողական նախագծեր ուսումնասիրել են հյուգելային հողագործությունը, սակայն այդ արդյունքները չեն ներառվել ոլորտի փորձառուների գրախոսական գրականության մեջ։ Մի փոքրածավալ և կարճաժամկետ ուսանողական նախագիծ ուսումնասիրել է հյուգելային հողագործության մեթոդը որպես բակի փայտային թափոնների հնարավոր օգտագործում, ինչպես նաև այն, թե արդյոք հյուգելային մարգերի վրա տնկված լիմայի լոբին (լատիներեն՝ Phaseolus lunatus), կաղամբը և բամիան ցույց են տվել սննդանյութերի անբավարարության որևէ նշան՝ համեմատած չբարձրացված վերահսկիչ մարգագետնի հետ։ Պարզվել է, որ հյուգելային հողերում օգտագործվել է ավելի քան 11 տոննա բակային էտած ճյուղեր, և կարճաժամկետ հեռանկարում մշակաբույսերում մակրոէլեմենտների անբավարարության որևէ ապացույց չի հայտնաբերվել։ Իրոք, չնայած այն մտահոգություններին, որ բարձր ածխածնային փայտանյութի մեծ քանակությամբ ներառումը կհանգեցնի ազոտի անշարժացման և, հետևաբար, բերքում ազոտի անբավարարության, բարձրացված մարգերում հայտնաբերվել է ազոտի ավելի բարձր մակարդակ։ Այնուամենայնիվ, միկրոէլեմենտների երկաթը ավելի ցածր է եղել ստուգիչ մարգագետնի համեմատ։ Հեղինակը ենթադրել է, որ ազոտի անբավարարություն չի առաջացել, քանի որ բույսերի արմատները չեն թափանցել մարգի մակերեսային շերտերից այն կողմ՝ դեպի ավելի խորքային՝ փայտ պարունակող մասերը։ Ուսանողական թեզը ուսումնասիրել է հյուգելկուլային թմբերի շերտերի ջուրը պահելու ունակությունը և այն, թե արդյոք այս տեխնիկան կարող է օգտակար լինել Չինաստանում կարստային ժայռային անապատացումը կանխելու համար: Եռամսյա չափումների ընթացքում հյուգելային թմբերում ջրի պարունակությունը մնացել է բարձր: Հյուգելային վայրերից վերցված նմուշները պարունակել են գրեթե երկու անգամ ավելի շատ ջուր, քան հարթ վերահսկիչ հողամասերից վերցված նմուշները: Առաջարկվել է, որ հյուգելային տարածքները 3-10 անգամ ավելի շատ ջուր է պարունակում, քան կարստային ժայռային անապատացումից տուժած հարթ հողամասը։ 2024 թվականին տարբեր պերմակուլտուրայի մոտեցումները համեմատող ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ հյուգելային մշակված հողերում ածխածնի պարունակությունը բարձրանում է, և նվազում է ջրակալումը։ Չինաստանում ջուր պահելու կարողության բարելավման վերաբերյալ նախորդ արդյունքների հետ մեկտեղ, այս արդյունքները ենթադրվում է, որ հյուգելային մշակումը կարող է լինել բրածո հողի արժեքավոր բարելավիչ։ Տեսական մեկնաբանություններ Շատ հրատարակություններ և կայքեր պաշտպանում են այս տեխնիկան՝ հիմնվելով հեղինակների անձնական փորձի վրա։ Ոմանք քննադատում են այս տեխնիկան՝ այն համարելով իրական գիտական սկզբունքներից զուրկ և հակասելով թափված տերևներով հողի կուտակման էկոլոգիական սկզբունքներին։ Համարվում է, որ հյուգելային մշակումը կրկնօրինակում է անտառային հողերի անտառային թաղիքի վրա տեղի ունեցող քայքայման բնական գործընթացը, սակայն բնական էկոհամակարգերում փայտն առկա է հողի մակերեսին։ Անտառում ընկած ծառերը հաճախ վերածվում են սնուցող գերանների՝ քայքայվելով և էկոլոգիական նպաստավոր պայմաններ ապահովելով սածիլների համար։ Փայտի քայքայվելուն զուգընթաց դրա ծակոտկենությունը մեծանում է, ինչը թույլ է տալիս նրան ջուր կուտակել սպունգի պես։ Ջուրը դանդաղորեն վերադարձվում է շրջակա միջավայր՝ օգուտ բերելով մոտակա բույսերին։ Այս հողային մարգերը համարվում են նաև օգտակար՝ փայտի քայքայման հետևանքով առաջացած նստվածքի պատճառով առաջացող օդային գրպանների պատճառով։ Սա ապահովում է հողի մշակման առավելությունները՝ առանց հողի մշակման հետ կապված հողային միկրոօրգանիզմների ոչնչացման («ամեն անգամ, երբ դուք հողը մշակում եք, կորցնում եք օրգանական նյութի 30%-ը․ (հողի մանրէային կյանքը ոչնչանում է, և բույսերը սնվում են իրենց մարմիններով»): Եվ փտող փայտի օրգանական նյութը նաև պարունակում է օգտակար հողային միկրոօրգանիզմներ։ Որոշները պնդում են, որ հյուգելային մշակման հողատարածքները իդեալական են այն տարածքների համար, որտեղի հողը վատ որակի է կամ խտացած։ Նաև, դրանք, որպես կանոն, ավելի հեշտ է խնամել գետնից իրենց համեմատաբար բարձրության պատճառով։ Օրգանական նյութի քայքայման արագությունը կախված է նյութի ածխածնի և ազոտի հարաբերակցությունից, ի թիվս այլ գործոնների: Փայտը քայքայվում է համեմատաբար դանդաղ, քանի որ այն ունի կոմպոստացման մեջ օգտագործվող բոլոր օրգանական նյութերի մեջ ածխածնի և ազոտի ամենաբարձր հարաբերակցություններից մեկը: Եթե փայտը չի մանրացված՝ ավելի մեծ մակերես ունենալով քիմիական ռեակցիաները արագացնելու համար, քայքայումն ավելի դանդաղ է տեղի ունենում: Քայքայման գործընթացը կարող է կարճաժամկետ հեռանկարում ավելի շատ ազոտ կլանել հողից մանրէային ակտիվության (ազոտի անշարժացում) միջոցով, եթե բավարար ազոտ չկա։ Այսպիսով, կարճաժամկետ հեռանկարում հողի բերրիությունը կարող է նվազել, նախքան, ի վերջո, գուցե մեկ-երկու տարի անց, ազոտի մակարդակը բարձրանալը սկզբնական մակարդակից: Հետևաբար, ավանդաբար, համարվում է, որ արդյունավետ կոմպոստացման համար առավելություն է հավասարակշռել «շագանակագույն» բույսերը (օրինակ՝ փայտի թեփ) «կանաչ» բույսերի հետ (օրինակ՝ հնձած խոտ) և թույլ տալ, որ կոմպոստը լավ փտի, նախքան այն մարգում կիրառելը՝ կանխելու համար հողի մանրէների և բույսերի միջև ազոտի համար մրցակցությունը, որը նվազեցնում է բերքատվությունը: Քննադատություններ և վեճեր Հյուգելային մշակման մարգերը որպես ամուր հողային կառույցներ Չնայած հյուգելային հողակույտի շերտերը կարող են անվտանգ կերպով պահպանել ջուրը թեթև պայմաններում (օրինակ՝ պահպանելով շերտի վրա թափվող անձրևի խոնավությունը), հյուգելային թմբերի շերտերի տակ հորդ անձրևաջրերի պահպանման տարածքների առաջացումը եզրագծով՝ շրջակա տարածքներից մակերեսային հոսքը հավաքելու արդյունքում, կարող է վտանգավոր լինել: Որոշ նախագծողներ հյուգելային թմբային շերտի տեսքը շփոթում են պինդ հողային կառուցվածքների տեսքի հետ, բայց հյուգելային թմբի շերտերը չեն կարող կանխատեսելիորեն վերահսկել մեծ քանակությամբ անձրևաջրերը այնպես, ինչպես կարող են դա անել պինդ հողային կառուցվածքները: Եթե պատվար ամբարտակները կամ ժայռերի լանջերը կարելի է հուսալ, որ շաբաթներով կպահեն հազարավոր գալոն ջուրը, մինչև այն ներծծվի գետնի մեջ, իսկ շավիղները (գերմ․՝ Berme) կարող են դանդաղեցնել ջրի հոսքը, ապա Hügelkultur-ի շերտերը տարբերվում են երկու առումներով. հողային կառուցվածքները չունեն լողացող հիմք (իսկ Hügelkultur-ի թումբերը պարունակում են գերաններ), և դրանցից պատրաստված հողը կարծր է: Եթե շերտում օգտագործվում է թարմ կամ չոր փայտանյութ, այն կարող է լողացող դառնալ ջրով հագեցած հիմքում՝ պոկվելով հողածածկույթից և բաց թողնելով նստած ամբողջ ջուրը ճեղքի միջոցով: Սա կարող է տարիներ շարունակ խնդիր լինել, մինչև փայտը բավականաչափ փտած դառնա և ջրով ներծծվի։ Մեկ այլ նկատառում էլ այն է, որ Hügelkultur-ի շերտերը քայքայվելով՝ ժամանակի ընթացքում կծկվում և վերածվում են փափուկ, պարարտ հողի շատ ավելի ցածր կույտերի։ Սա նշանակում է, որ պահպանման տարածքը ժամանակի ընթացքում ավելի քիչ խորություն կունենա, բայց դա նաև նշանակում է, որ չխտացված հողը փլուզման սպառնալիքի տակ կլինի, նույնիսկ եթե գերանները ջրով ներծծված լինեն։ Որոշ պերմակուլտուրիստներ մեղմ դիրքորոշում են զբաղեցրել «հյուգելային ջրահեռացման խրամատների» դեմ (որոնք դեռևս խթանվում են այլ պերմակուլտուրիստների կողմից), նշելով հյուգելկուլային մարգագետինների և խրամատների կիրառության վտանգը և հակասական նպատակները: Ջրահեռացման խրամուղիները նախատեսված են երկարաժամկետ տնկման համար, որտեղ աճեցվում են բազմամյա բույսեր, ինչպիսիք են պտղատու ծառերը: Հյուգելային մշակումը օգտագործվում է ավելի կարճաժամկետ, ավելի շատ միամյա մշակաբույսերի համար, քանի որ հյուգելի քայքայման հետ կապված հողի նստվածքը վնասակար կլինի պտղատու ծառերի արմատային համակարգի համար։ Տարածված պրակտիկա է պտղատու ծառեր տնկել հյուգելային թմբերի կողքին, որտեղ որոշ սննդանյութերի հոսքով կարող է սնուցվել ծառը՝ առանց ծառի հենարանը փլուզվելու վտանգի, միաժամանակ թույլ տալով ծառին իր արմատները կողքից ձգել հյուգելային թմբի տակ կամ դրանից վերև՝ այնքանով, որքանով «անհրաժեշտ է»: Գրանցվել է նոր հողահանդակի փլուզման դեպք։ Առաջին անձրևի ժամանակ հյուգելային հիմքերից դուրս գտնվող պահպանվող տարածքները լցվել են ջրով և փլուզվել։ Արտանետված ջուրը նոր թաղված գերաններն ու հողը տարել է ցած՝ անցք բացելով որպես եկեղեցի օգտագործվող շենքում և տարածքը լցնելով ցեխով։ Վիրավորների մասին տեղեկություններ չեն գրանցվել։ Չափից շատ պարարտացում, հողի և ջրային միջավայրի աղտոտում Տեսակետ կա, որ չափից շատ պարարտացված բույսերն ունեն ավելի քիչ հագեցած համ, և չափից շատ պարարտացված բույսեր ուտելիս կարող է չափից շատ ազոտ լինել սննդի մեջ (օրինակ՝ սպանախ)։ Պաշտպանները նշում են, որ չափից շատ պարարտացումը ռիսկային է առաջին տարում, եթե օգտագործվում է փայտի թեփ, ինչը շատ արագ քայքայվում է: Փոխարենը, ամբողջական գերաններից պատրաստված բարձր դիրքով մարգերը տարիների ընթացքում դանդաղորեն են անջատում սնուցող նյութերը։ Ենթադրվել է, որ հյուգելային մշակման տարածքներում քայքայվող օրգանական նյութի չափից շատ օգտագործումը կարող է արտահոսել և աղտոտել ու խաթարել հողի և ջրային միջավայրերը: Տես նաև Տաք տարաների կոմպոստացում Ուղղահայաց գյուղատնտեսություն Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ Practical step by step guide to implement hügelkultur raised beds hugelkultur: the ultimate raised garden beds 7 Things to Know About Hugelkultur Gardening Hugelkultur: Composting Whole Trees With Ease