یادمان جنگی سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده

یادمان جنگی سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده (به انگلیسی: United States Marine Corps War Memorial) که به یادمان ایوو جیما نیز شناخته می‌شود، یک رزم‌یاد ملی در پارک آرلینگتون ریج در شهرستان آرلینگتون در ایالت ویرجینیای ایالات متحده آمریکا است. این یادمان در سال ۱۹۵۴ به یاد همه تفنگداران دریایی که از سال ۱۷۷۵ در دفاع از ایالات متحده جان باخته‌اند وقف شد. یادمان در درون بزرگراه یادبود جورج واشینگتن و نزدیک دروازه اُرد-وایتزل به آرامستان ملی آرلینگتون و ناقوس هلند جای دارد و در سال ۱۹۵۵ به سازمان پارک‌های ملی واگذار شد. این یادمان از عکس نمادین سال ۱۹۴۵ شش تفنگدار دریایی که پرچم آمریکا را بر فراز کوه سوریباچی برمی‌افرازند در جریان نبرد ایوو جیما در جنگ جهانی دوم الهام گرفته‌است. این عکس را جو رزنتال، عکاس جنگی آسوشیتدپرس، گرفته بود. پیکرتراش پس از دیدن عکس، در یک آخر هفته ماکتی برای تندیسی بر پایه آن عکس ساخت. او و معمار هوراس پیزلی طرح یادمان را به کنگره ارائه دادند؛ اما تأمین بودجه در دوران جنگ ممکن نبود. در سال ۱۹۴۷ بنیادی فدرال برای گردآوری کمک‌های مالی لازم تأسیس شد. پیشینه محور اصلی یادمان مجموعه‌تندیسی بزرگی است که شش تفنگدار دریایی را در حال برافراشتن دومین و بزرگ‌ترین پرچم آمریکا بر فراز کوه سوریباچی در ۲۳ فوریه ۱۹۴۵ نشان می‌دهد. پرچم نخست که بر فراز کوه برافراشته شده بود بسیار کوچک بود و نیروهای آمریکایی در آن سوی کوه که بیشتر نبردها در آنجا رخ می‌داد نمی‌توانستند آن را ببینند؛ از این رو با پرچمی بزرگ‌تر جایگزین شد. برافراشتن پرچم را گروهبان بیل ژنوست، فیلم‌بردار جنگی تفنگداران دریایی، نیز به‌صورت فیلم رنگی ضبط کرد. او هنگام فیلم‌برداری در کنار رزنتال ایستاده بود و فیلمش ثابت کرد که برافراشتن دوم پرچم صحنه‌سازی نبوده‌است. ژنوست در ۴ مارس ۱۹۴۵ پس از ورود به غاری در ایوو جیما به دست ژاپنی‌ها کشته شد و بقایای پیکرش هرگز یافت نشد. افرادی که در عکس رزنتال حضور دارند (با تغییراتی در شناسایی هویت در سال‌های ۱۹۴۷، ۲۰۱۶ و ۲۰۱۹) از راست به چپ عبارت‌اند از: جایگاه ۱: سرجوخه هارلون اچ. بلاک جایگاه ۲: سرجوخه هارولد پی. کلر جایگاه ۳: سرباز یکم فرانکلین آر. ساسلی جایگاه ۴: گروهبان مایکل استرنک جایگاه ۵: سرباز یکم هارولد اچ. شولتز جایگاه ۶: سرباز یکم آیرا اچ. هیز ساخت و تکمیل کنگره یادمان را تصویب کرد و سفارش ساخت آن در سال ۱۹۵۱ پس از تأیید لیگ تفنگداران دریایی و گزینش دو ولدون به‌عنوان پیکرتراش صادر شد. دو ولدون سه سال صرف ساختن نمونه اصلی گچی در اندازه واقعی با پیکره‌هایی به بلندای نزدیک به ۱۰ متر کرد. نمونه مانند یک پازل بزرگ به ۱۰۸ قطعه تقسیم شد و هر قطعه به‌طور جداگانه در ریخته‌گری هنری بِدی-رَسی در بروکلین نیویورک به برنز ریخته شد؛ فرایندی که نزدیک به سه سال و نیم طول کشید. پایه یادمان که هوراس پیزلی طراحی کرد از گرانیت سیاه دیابازی از معدن سنگی در لونسبودا، شهرکی کوچک در جنوبی‌ترین استان سوئد ساخته شده‌است. مراسم کلنگ‌زنی در ۱۹ فوریه ۱۹۵۴، درست نه سال پس از فرود تفنگداران دریایی در ایوو جیما، برگزار شد و ژنرال لموئل شپرد، بیستمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی، نخستین بیل خاک را زد. ساخت یادمان در سپتامبر آغاز شد. قطعات برنزی پس از ریخته‌گری به دوازده بخش بازچینی و با کاروانی سه‌کامیونی همراه با یک میله پرچم ۱۸ متری به آرلینگتون در ویرجینیا فرستاده شد. هزینه کل یادمان ۸۵۰٬۰۰۰ دلار بود که همه از راه کمک‌های مالی تأمین شد؛ بیشتر اهداکنندگان تفنگداران دریایی فعال و ذخیره بودند و هیچ بودجه عمومی مصرف نشد. مراسم گشایش یادمان روز چهارشنبه ۱۰ نوامبر ۱۹۵۴، صد و هفتاد و نهمین سالگرد بنیان‌گذاری سپاه تفنگداران دریایی، گشایش یافت. در مراسم رئیس‌جمهور دوایت آیزنهاور، معاون رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون، وزیر دفاع چارلز اروین ویلسون، قائم‌مقام وزیر دفاع رابرت اندرسون و ژنرال لموئل شپرد حضور داشتند. ژنرال شپرد یادمان را به مردم ایالات متحده تقدیم کرد و سپس پرچم آمریکا بر سارِیه یادمان برافراشته شد. فلیکس دو ولدون نیز سخنرانی کرد و ریچارد نیکسون سخنرانی گشایش را ایراد کرد. مراسم با نواختن لحن «تَپس» پایان یافت. پرچم دائمی رئیس‌جمهور جان اف. کندی در ۱۲ ژوئن ۱۹۶۱ فرمانی صادر کرد مبنی بر اینکه پرچم ایالات متحده آمریکا باید شبانه‌روز بر فراز یادمان در اهتزاز باشد؛ این یکی از معدود مکان‌های رسمی در ایالات متحده است که چنین الزامی دارد. هرچند تندیس رویدادی را نشان می‌دهد که در آن زمان پرچم آمریکا ۴۸ ستاره داشت، پرچمی که بر سارِیه نصب می‌شود همواره نسخه روزآمد (با شمار و چیدمان ستاره‌های رایج در زمان برافراشتن) است تا هم با متن فرمان و هم با پیشکش یادمان به همه تفنگداران دریایی کشته‌شده در هر دوره‌ای سازگار باشد. کتیبه‌ها و نقوش بر پایه گرانیت سیاه صیقلی یادمان نقوش زرّین حک شده‌است. در سمت جلو (غربی) نوشته شده: Uncommon Valor Was a Common Virtue — Semper Fidelis و در سمت پشت (شرقی): In Honor and Memory of the Men of The United States Marine Corps Who Have Given Their Lives to Their Country Since 1۰ نوامبر ۱۷۷۵ عبارت «شجاعت نامتعارف فضیلتی متعارف بود» سخنی از دریاسالار چستر نیمیتز است که در ۱۷ مارس ۱۹۴۵ دربارهٔ نبرد ایوو جیما گفت. نام فلیکس دو ولدون و جو رزنتال نیز بر پایه یادمان حک شده‌است؛ نام رزنتال در سال ۱۹۸۲ افزوده شد. بر بدنه پایه همچنین تاریخ و مکان هر عملیات عمده سپاه تفنگداران دریایی از جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) تا عملیات‌های معاصر حک شده‌است. عملیات‌های عمده حک‌شده شایعه و انتقاد شایعه‌ای پایدار وجود دارد مبنی بر اینکه تندیس‌های شش نفره مجموعاً سیزده دست دارند و گمانه‌زنی‌هایی دربارهٔ دلیل آن مطرح شده‌است. وقتی این شایعه به گوش دو ولدون رسید، گفت: «سیزده دست! چه کسی به سیزده دست نیاز داشت؟ دوازده تا کافی بود.» در سال ۱۹۹۸ هنگام بحث دربارهٔ مکان یادمان نیروی هوایی ایالات متحده، جان کارتر براون، رئیس کمیسیون هنرهای زیبای آمریکا، یادمان تفنگداران دریایی را «کیچ» خواند و گفت: «از روی عکس ساخته شده و کار پیکرتراشی است که در تاریخ به‌عنوان میکل‌آنژ شناخته نخواهد شد — با این حال بسیار تأثیرگذار است، بیشتر به خاطر مکانش.» این سخن با درخواست‌هایی برای کناره‌گیری او از کمیسیون مواجه شد. بازسازی در ۲۹ آوریل ۲۰۱۵ دیوید روبنستین، نیکوکار آمریکایی، بیش از پنج میلیون دلار برای بازسازی یادمان به یاد پدرش — کهنه‌سرباز تفنگداران دریایی در جنگ جهانی دوم که در ۲۰۱۳ درگذشته بود — و همه تفنگداران دریایی که در خدمت ایالات متحده جان باخته‌اند تعهد کرد. این کمک مالی ۵٫۳۷ میلیون دلاری از راه بنیاد پارک ملی صرف شست‌وشو و واکس‌زنی تندیس، صیقل‌دادن تخته‌های گرانیت سیاه، زراندود دوباره نقوش، بازسازی فضای سبز و تعمیر سنگ‌فرش، روشنایی و سارِیه پرچم شد. این نخستین بازسازی جامع یادمان از زمان گشایش در ۱۹۵۴ بود و در سه مرحله تا سال ۲۰۱۸ به پایان رسید. نمونه اولیه و نسخه‌های بدل هنگامی که در دوران جنگ بودجه دولتی برای تندیس‌سازی نبود، دو ولدون با هزینه شخصی نسخه‌ای از جنس سنگ ریخته‌گری در اندازه یک‌سوم ساخت که تا ۱۹۴۷ در واشینگتن به نمایش گذاشته شد و سپس انبار شد. نسخه‌ها و یادمان‌های وابسته: نمونه گچی اصلی در اندازه واقعی اکنون در هارلینجن تگزاس در آکادمی نظامی تفنگداران دریایی قرار دارد که آرامگاه سرجوخه هارلون بلاک، یکی از برافرازندگان پرچم و کشته‌شده در نبرد ایوو جیما، نیز هست. نمونه‌ای کوچک در تالار اسپرونس در کالج جنگی نیروی دریایی در نیوپورت (رود آیلند) که دو ولدون اهدا کرد. نسخه‌های کوچک‌شده در سه پایگاه تفنگداران دریایی: پایگاه سپاه تفنگداران دریایی کوانتیکو در ویرجینیا، پایگاه تفنگداران دریایی هاوایی و اردوگاه آموزشی پریس آیلند در کارولینای جنوبی. تندیسی مشابه (اما نه همسان) در کیپ کورال (فلوریدا) در سال ۱۹۶۴ برپا شد. یادمان ملی ایوو جیما در نیواینگتن (کنتیکت) با طرحی مشابه در سال ۱۹۹۵ به یاد ۶٬۸۲۱ نظامی آمریکایی کشته‌شده در آن نبرد وقف شد. نسخه بدلی در پارک دویست‌سالگی فال ریور (ماساچوست) در سال ۲۰۰۵ نصب شد. جستارهای وابسته برافراشتن پرچم در ایوو جیما نبرد ایوو جیما سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا آرامستان ملی آرلینگتون پیوند به بیرون تارنمای رسمی در سازمان پارک‌های ملی منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Marine Corps War Memorial». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «USMC War Memorial». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «United States Marine Corps War Memorial». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «نصب مشاة البحریة الحربی». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۶.