جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا

جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Virgin Islands) واقع در دریای کارائیب، شرق پورتوریکو و جنوب غرب جزایر ویرجین بریتانیا است. جزایر ویرجین ایالات متحده یکی از مناطق خودگردان ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌آید. تاریخ ورود بریتانیایی‌ها جزایر ویرجین آمریکا در سال ۱۴۹۳ میلادی توسط دریانورد اسپانیایی کریستف کلمب کشف شد. در سده‌های شانزدهم و هفدهم میلادی، اسپانیایی‌ها، انگلیسی‌ها، فرانسوی‌ها و هلندی‌ها به صورت دوره‌ای بر سر کنترل این جزایر که اغلب پناهگاه دزدان دریایی کارائیب بود با هم رقابت داشتند. در سال ۱۶۲۵ بریتانیا سه جزیره از شش جزیرهٔ عمده و بزرگ را تصرف کرد (این جزایر اکنون به نام جزایر ویرجین بریتانیا شناخته می‌شود) و سه جزیرهٔ عمده Saint Croix , Saint Thomas , Sanit John باقی‌ماندند. این سه جزیرهٔ بزرگ به همراه بیش از ۵۰ جزیرهٔ کوچک این منطقه عاقبت به دانمارک رسید و به عنوان «جزایر هند غربی دانمارک» شناخته شد. دانمارک در سال ۱۶۸۴ دانمارک کنترل جزیره سنت جان را به دست گرفت و حاکمیت خود را بر این جزیره اعلام کرد. اندکی پیش‌تر نیز همین کار را با سنت توماس کرده بود. دانمارکی‌ها پس از آن، با بهره‌کشی از برده‌هایی که بازرگانان اروپایی از آفریقا می‌آوردند، شروع به ایجاد مزارع بزرگ نیشکر در این جزایر کردند. تجارت نیشکر تاثیر فرهنگی زیادی بر این جزایر گذاشت. تا سال ۱۶۶۶ میلادی در این جزایر بومیانی موسوم به هندیان کارائیب زندگی می‌کردند که با سیل مهاجرت به این جزایر جمعیت بومیان رو به زوال رفت. آمریکا در نیمه دوم سده ۱۹ میلادی قدرت دانمارک در حال افول بود. همچنین با سقوط قیمت شکر، این جزایر رفته‌رفته به عنوان باری اقتصادی بر دوش دولت تلقی می‌شد و این مسئله با شورش‌های مداوم بردگان سیاه‌پوستی که در مزارع کار می‌کردند، بیش از پیش تقویت می‌شد. از سوی دیگر آمریکا پس از پایان جنگ داخلی، در حال گسترش سلطه خود بر قاره آمریکا و بیرون راندن قدرت‌های قدیمی اروپایی بود. از این رو، بندر جزیره سنت توماس به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص و حصار طبیعی آن، پایگاه مناسبی برای تسلط بر کارائیب بود. به این ترتیب، دو دولت مذاکراتی را برای فروش احتمالی جزایر آغاز کردند و در سال ۱۸۶۷ قرارداد اولیه‌ای امضا شد که بر اساس آن ایالات متحده در برابر پرداخت معادل ۷/۵ میلیون دلار طلا، مالک جزایر می‌شد. اما این معامله به نتیجه نرسید. زیرا حاشیه‌ها پیرامون خرید آلاسکا باعث شد که کنگره آمریکا در نهایت معاهده خرید جزایر هند غربی دانمارک را تصویب نکند. زیرا آمریکایی‌ها آلاسکا را سرزمینی بی‌ارزش دانسته و خرید آن از امپراتوری روسیه را بی‌ارزش می‌دانستند. در جنگ جهانی دوم دانمارک بی‌طرف بود. اما آمریکا نگران بود که امپراتوری آلمان به دانمارک حمله کند و در نتیجه کنترل جزایر و بندر سنت توماس را به دست بگیرد و از آن به عنوان کمینگاه ایده‌آلی برای زیردریایی‌های آلمانی استفاده کند. سرانجام در اوت ۱۹۱۶ دو کشور بر سر فروش این جزایر به ایالات متحده توافق کردند. در سال ۱۹۱۷ ایالات متحدهٔ آمریکا این جزایر را با پرداخت ۲۵ میلیون دلار طلا (برابر ۶۵۰ میلبون دلار ۲۰۲۵) از دانمارک خرید. به‌عنوان بخشی از این توافق، آمریکا متعهد شد که با گسترش منافع سیاسی و اقتصادی دانمارک بر سرتاسر گرینلند مخالفت نکند. پس از آن دانمارکی‌ها در یک همه‌پرسی با اکثریت آرا به فروش جزایر رای دادند. در هیچیک از این تحولات، هرگز به جمعیت بومی جزایر حق اظهار نظر داده نشد. در ۳۱ مارس ۱۹۱۷ طی مراسمی رسمی، پرچم آمریکا برای نخستین‌بار بر فراز ساختمان‌های دولتی این جزایر برافراشته شد. از آن پس به بعد نام این جزایر به «جزایر ویرجین آمریکا» تغییر یافت. در سال ۱۹۲۷ کنگرهٔ آمریکا به ساکنان جزایر ویرجین آمریکا اجازهٔ اقامت دائم در این جزیره را داد. در سال ۱۹۳۶ به ساکنان جزیره حق رأی برای شرکت در انتخابات داده شد و همهٔ جزیره‌نشینان از امکان خواندن و نوشتن به زبان انگلیسی برخوردار شدند. در سال ۱۹۷۰ برای نخستین‌بار در این جزیره فرماندار با رأی مستقیم مردم انتخاب شد. پیش از این فرماندار کل توسط دولت آمریکا و شخص رئیس‌جمهوری انتخاب می‌شد. پس از آن یک سیستم مقننه متشکل از ۱۵ نفر نیز در این جزیره برای دستگاه قانونگذاری نیز تشکیل شد و این اختیار به آن‌ها داده شد که بتوانند بدون تأیید کنگرهٔ آمریکا قوانین خود را تصویب کنند. سیاست از سال ۲۰۱۹ فرماندار جزایر ویرجین آمریکا، آلبرت برایان جونیور است که به سمت نهمین فرماندار کل انتخاب شد. روز تعطیل ملی یا در واقع روز ملی در جزایر ویرجین آمریکا ۳۱ مارس است که روز انتقال نام دارد (روز انتقال ادارهٔ جزایر از دانمارک به آمریکا در ۳۱ مارس ۱۹۱۷). جغرافیا پایتخت جزایر ویرجین آمریکا، شهر شارلوت آمالی (Charlotte Amalie) با نزدیک به ۱۹٬۰۰۰ نفر جمعیت است. مساحت جزایر ویرجین آمریکا ۳۴۶٫۳۶ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۰۸٬۴۴۸ نفر است. پارک ملی جزایر ویرجین در این‌جا قرار دارد. تقسیمات جزایر ویرجین آمریکا از مستعمرات ایالات متحده در دریای کارائیب است. جزایر ویرجین آمریکا شامل ۹ جزیرهٔ عمده و بزرگ و ۷۵ جزیرهٔ کوچک که عمدتاً تپه و ماهور دریایی هستند تشکیل شده است، سنت توماس سنت جان سنت کرویکس مردم ٪۷۶ نژاد جزایر ویرجین آمریکا را سیاهپوست، ۱۳٪ را سفیدپوست، ۳٪ را دورگهٔ سیاه و سفید و ۱٪ را نیز آسیایی تشکیل می‌دهد. همچنین دین ۴۲٪ مردم جزایر ویرجین آمریکا، باپتیست، ۳۴ ٪ کاتولیک و ۱۷ ٪ اپیسکوپالیان (پیرو کلیسای اسقفی) است. زبان ۷۴ ٪ مردم، انگلیسی، ۱۶ ٪ اسپانیایی یا اسپانیایی کریول و ۶ ٪ فرانسوی یا فرانسوی کریول است. اقتصاد پول رایج جزایر ویرجین آمریکا، دلار با واحد جزء (سنت) نام دارد. گردشگری مهم‌ترین صنعت در جزایر ویرجین آمریکا است. به طوری که ۷۰ ٪ تولید ناخالص داخلی و ۶۰ ٪ اشتغال در این جزایر وابسته به صنعت توریسم است. جستارهای وابسته جزایر ویرجین منابع پیوند به بیرون وبگاه رسمی گردشگری بایگانی‌شده در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶ توسط Wayback Machine وبگاه فرمانداری جزایر