Միացյալ Նահանգների առաջին բանկ

Միացյալ Նահանգների բանկի նախագահը, տնօրենները և ընկերություն, հայտնի է որպես Միացյալ Նահանգների առաջին բանկ, ազգային եղել է բանկ, որը քսան տարվա ժամկետով վարկագիր է ստացել Միացյալ Նահանգների Կոնգրեսից 1791 թվականի փետրվարի 25-ին: Այն հաջորդել է Հյուսիսային Ամերիկայի բանկին՝ երկրի առաջին դե ֆակտո ազգային բանկին: Սակայն երկուսն էլ չէին ծառայում ժամանակակից կենտրոնական բանկի գործառույթներին. նրանք չէին սահմանում դրամավարկային քաղաքականություն, չէին կանոնակարգում մասնավոր բանկերը, չէին պահում նրանց ավելցուկային պահուստները կամ չէին գործում որպես վերջին միջոցի փոխատու: Նրանք ազգային էին այնքանով, որքանով թույլատրված էին ունենալ մասնաճյուղեր բազմաթիվ նահանգներում և գումար տալ ԱՄՆ կառավարությանը: ԱՄՆ-ի մյուս բանկերից յուրաքանչյուրը վարկագիր էր ստացել միայն մեկ նահանգից և թույլատրված էր ունենալ մասնաճյուղեր միայն այդ նահանգում: Միացյալ Նահանգների բանկի հիմնադրումը եղել է դաշնային ֆիսկալ և դրամավարկային իշխանության եռամասնյա ընդլայնման մի մասը՝ դաշնային դրամահատարանի և եկամտային հարկերի հետ միասին, որին աջակցում էր Ալեքսանդր Համիլթոնը՝ առաջին գանձապետը: Համիլթոնը հավատում էր, որ ազգային բանկը անհրաժեշտ է երկրի վարկն ամրապնդելու և բարելավելու համար, ինչպես նաև նորակազմ Սահմանադրության ներքո Միացյալ Նահանգների կառավարության ֆինանսական գործունեության կառավարումը բարելավելու համար: Առաջին բանկի շենքը, որը գտնվում է Ֆիլադելֆիայում, Փենսիլվանիա նահանգում՝ Անկախության ազգային պատմական զբոսայգու սահմաններում, ավարտուն կառույց է համարվել 1797 թվականին և եղել է ազգային պատմական հուշարձան իր պատմական և ճարտարապետական նշանակության շնորհիվ: Ծագում և պատմություն Նախապատմություն Ալեքսանդր Համիլթոնն էր առաջին գանձապետը: Ազգային բանկի հովանավորությանը գումարած՝ Համիլթոնի մյուս միջոցառումները ներառում են ԱՄՆ կառավարության կողմից նահանգների պատերազմական պարտքերի ստանձնումը, դրամահատարանի հիմնադրումը և դաշնային եկամտային հարկի սահմանումը: Համիլթոնի միջոցառումների նպատակներն էին՝ Հիմնել ֆինանսական կարգապահություն, պարզություն և գերակայություն նորաստեղծ Միացյալ Նահանգներում: Հիմնադրել վարկ՝ երկրի ներսում և արտերկրում՝ նոր ազգի համար: Լուծել ֆիդուցիարային արժույթի խնդիրը, որը թողարկվել էր Մայրցամաքային Կոնգրեսի կողմից անմիջապես Ամերիկյան հեղափոխական պատերազմից առաջ և նրա ընթացքում՝ «Մայրցամաքային»: Ավելի պարզ խոսքերով՝ Համիլթոնի չորս նպատակներն էին. Դաշնային կառավարությունը ստանձներ բազմաթիվ նահանգների հեղափոխական պատերազմական պարտքերը Մարեր պատերազմական պարտքերը Գումար հավաքեր նոր կառավարության համար Հիմնադրեր ազգային բանկ և ստեղծեր ընդհանուր արժույթ Առաջարկ 1790 թվականին Առաջին Կոնգրեսի առաջին նիստին ներկայացված ծրագրի համաձայն՝ Համիլթոնը առաջարկել է հիմնադրել Միացյալ Նահանգների առաջին բանկի սկզբնական ֆինանսավորումը 10 միլիոն դոլարի բաժնետոմսերի վաճառքով, որից Միացյալ Նահանգների կառավարությունը պետք է գներ առաջին 2 միլիոն դոլարի բաժնետոմսերը: Համիլթոնը՝ կանխատեսելով այն առարկությունը, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ ԱՄՆ կառավարությունը չուներ 2 միլիոն դոլար, առաջարկել է, որ կառավարությունը գնի բաժնետոմսերը բանկի կողմից իրեն տրված գումարով. գումարը պետք է մարվեր տասը հավասար տարեկան մասամբ: Մնացած 8 միլիոն դոլարի բաժնետոմսերը պետք է հասանելի լինեին հանրությանը՝ և՛ Միացյալ Նահանգներում, և՛ արտերկրում: Այս ոչ-կառավարական գնումների գլխավոր պահանջը եղել է, որ գնման գնի մեկ քառորդը պետք է վճարվեր ոսկով կամ արծաթով. մնացած մասը մարդը կարող էր վճարվել պարտատոմսերով, ընդունելի գրանցամատյաններով և այլն: Անգլիայի բանկից տարբերակ՝ բանկի առաջնային գործառույթը պետք է լիներ վարկ տրամադրելը կառավարությանը և մասնավոր շահերին՝ ներքին բարելավումների և այլ տնտեսական զարգացման համար՝ համաձայն Համիլթոնի հանրային վարկի համակարգի: Գործունեությունը, որով պետք է զբաղվեր դաշնային կառավարության անունից՝ հավաքագրված հարկերի ավանդատու, կառավարությանը կարճաժամկետ փոխ տրամադրող՝ իրական կամ հնարավոր ժամանակավոր եկամտային բացերը ծածկելու համար, մուտքային և ելքային դրամագումարների պահման վայր, համարվել էր բարձր կարևոր, բայց դեռ երկրորդական բնույթի: Միացյալ Նահանգների առաջին բանկի հիմնադրման համար եղել էին այլ՝ ոչ բանակցելի պայմաններ: Դրանց թվում էին. Բանկը պետք է ունենար քսան տարվա վարկագիր՝ գործելով 1791-ից 1811 թվականներին, որից հետո Կոնգրեսը պետք է հաստատեր կամ մերժեր բանկի և նրա վարկագրի նորացումը. սակայն այդ ժամանակաշրջանում ոչ մի այլ դաշնային բանկ չէր լինելու թույլատրված. նահանգները, իրենց կողմից, ազատ էին լինելու վարկագրել այնքան ներնահանգային բանկ, որքան կցանկանային: Որ բանկը՝ ցանկացած անպատշաճության տեսքից խուսափելու համար, պետք է. արգելված լիներ կառավարական պարտատոմս գնելուց: ունենար տնօրենների պարտադիր փոփոխակություն: ո՛չ թողարկեր գրանցամատյաններ, ո՛չ էլ ստանձներ պարտքեր իր իրական կապիտալացումից այն կողմ: Որ օտարերկրացիները՝ լինեն արտերկրում, թե Միացյալ Նահանգներում բնակվող, կարող էին համարվել Միացյալ Նահանգների առաջին բանկի բաժնետերեր, բայց չէին կարողանալու քվեարկել: Որ գանձապետը ազատ էր լինելու հեռացնել կառավարական ավանդները, զննել հաշվետվություններն ու պահանջել բանկի վիճակի վերաբերյալ հայտարարություններ այնքան հաճախակի, որքան շաբաթը մեկ: Ապահովելու համար, որ կառավարությունը կարողանար բավարարել իր կառավարական հաշիվների ներկայիս և ապագա պահանջները, լրացուցիչ ֆինանսավորման աղբյուր էր պահանջվում, «քանի որ ստանձնված նահանգային պարտքերի տոկոսային վճարումները պետք է սկսեին մարվել 1791 թվականի վերջին... այդ վճարումները պետք է պահանջեին տարեկան 788,333 դոլար, և... լրացուցիչ 38,291 դոլար էր պետք ծածկելու գոյություն ունեցող պարտավորությունների համար հատկացված գումարների պակասությունները»: Դա հասնելու համար Համիլթոնը կրկնել էր առաջարկությունը, որը տվել էր գրեթե մեկ տարի առաջ՝ բարձրացնել ներկրվող ոգելից ըմպելիքների մաքսահարկը, գումարած բարձրացնել տեղում թորած վիսկիի և այլ ալկոհոլային ըմպելիքների եկամտային հարկը: Հարկի նկատմամբ տեղական դիմադրությունը հանգեցրել էր Վիսկիի ապստամբությանը: Ընդդիմություն Համիլթոնի բանկային առաջարկությունը բախվել էր բարձրացած դաշնային իշխանության հակառակորդների լայն դիմադրությանը: Պետքարտուղար Թոմաս Ջեֆերսոնը և Ջեյմս Մեդիսոնը գլխավորել էին ընդդիմությունը, որը պնդել էր, թե բանկը հակասահմանադրական էր և նպաստում էր առևտրականներին ու ներդրողներին՝ բնակչության մեծամասնության հաշվին: Ինչպես Կոնգրեսի հարավային անդամների մեծամասնությունը, Ջեֆերսոնն ու Մեդիսոնը նույնպես դեմ էին Համիլտոնի երեք առաջարկություններից երկրորդին՝ պաշտոնական կառավարական դրամահատարանի հիմնադրմանը: Նրանք համարել էին, որ իշխանության այս կենտրոնացումը տեղական բանկերից հեռու վտանգավոր էր ողջամիտ դրամավարկային համակարգի համար և հիմնականում շահավետ էր առևտրական հյուսիսի բիզնես շահերի համար, այլ ոչ թե հարավային գյուղատնտեսական շահերի համար, փաստարկելով, որ սեփականություն ունենալու իրավունքը կխախտվեր այս առաջարկություններով: Ավելին, նրանք պայքարել էին, որ նման բանկի ստեղծումը խախտում էր Սահմանադրությունը, որը հստակ նշել էր, որ Կոնգրեսը պետք է կանոնակարգեր կշիռները և չափումները և թողարկեր դրամի գումար (այլ ոչ թե դրամահատարան և վարկային գրանցամատյաններ): Օրինագծի առաջին մասը՝ ազգային դրամահատարանի հայեցակարգն ու հիմնադրումը, իրական առարկություն չէր հանդիպել և հեշտությամբ անցել էր. ենթադրվել էր, որ երկրորդ և երրորդ մասերը (բանկը և նրա ֆինանսավորման համար եկամտային հարկը) նույնպես հեշտությամբ կանցնեն, և իրենց ձևով անցել էին. Ներկայացուցիչների պալատի օրինագծի տարբերակը, չնայած որոշ սուր առարկություններին, հեշտությամբ անցել էր: Սենատի օրինագծի տարբերակը նույնպես էր անցել՝ զգալիորեն քչի և մեղմ առարկություններով: Երբ «երկու օրինագծերը փոխանակվել էին պալատների միջև, բարդություններ էին առաջացել: Սենատում Համիլտոնի աջակիցները առարկել էին Ներկայացուցիչների պալատի կողմից եկամտային հարկի ծրագրերում կատարված փոփոխություններին»: Բանկի հիմնադրումը նաև վաղ հարցեր բարձրացրեց սահմանադրականության մասին նոր կառավարությունում: Համիլթոնը, որը այն ժամանակ գանձարանի քարտուղար էր, փաստարկում էր, որ բանկը արդյունավետ միջոց էր օգտագործելու կառավարության լիազորված իրավասությունները, որոնք ենթադրվում են Սահմանադրության օրենքի ներքո: Պետքարտուղար Թոմաս Ջեֆերսոնը փաստարկում էր, որ բանկը խախտում էր ավանդական սեփականության օրենքները և որ դրա առնչությունը սահմանադրորեն լիազորված իրավասությունների հետ թույլ էր: Մեկ այլ փաստարկ եկավ Ջեյմս Մեդիսոնից, որը հավատում էր, որ Կոնգրեսը չէր ստացել իրավասություն ներառելու բանկ կամ որևէ այլ կառավարական գործակալություն: Նրա փաստարկը հիմնականում հենվում էր Տասներորդ Փոփոխության վրա. որ բոլոր իրավասությունները, որոնք չեն շնորհվել Կոնգրեսին, պահպանվում են Նահանգների (կամ ժողովրդի) կողմից: Բացի այդ, նրա հավատալիքն էր, որ եթե Սահմանադրության հեղինակները ցանկանում էին, որ Կոնգրեսը ունենա նման իրավասություն, նրանք դա կդարձնեին բացահայտ: Որոշումը վերջապես կընկներ նախագահ Ջորջ Վաշինգտոնի վրա՝ հետևելով նրա դիտավորյալ քննությանը կաբինետի անդամների կարծիքների: Նախագահական հաստատում Ջորջ Վաշինգտոնը սկզբնապես հայտարարել է, որ նա տարակուսանքի մեջ է «բանկային օրինագիծը» օրենք ստորագրելու հարցում: Վաշինգտոնը պահանջել է գրավոր խորհուրդ և հիմնավորող պատճառներ իր բոլոր կաբինետի անդամներից՝ մասնավորապես Համիլթոնից: Գլխավոր դատախազ Էդմունդ Ռանդոլֆը Վիրջինիայից գտնում էր, որ օրինագիծը սահմանադրության հակառակ է: Ջեֆերսոնը, որը նույնպես Վիրջինիայից էր, համաձայնել է, որ Համիլթոնի առաջարկությունը հակասում է Սահմանադրության և՛ ոգուն, և՛ տառին: Համիլթոնը, որը, ի տարբերություն իր կաբինետի գործընկերների, Նյու Յորքից էր, արագ պատասխանել է նրանց, ովքեր հայտարարում էին բանկի ներառումը սահմանադրության հակառակ: Թեև Համիլթոնի հերքումները շատ և բազմազան էին, դրանցից հիմնականները հետևյալ երկուսն էին. Ինչ կառավարությունը կարող էր անել անձի համար (ներառել), այն չէր կարող մերժել անել «արհեստական անձի», գործարարության համար: Իսկ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Առաջին Բանկը մասնավոր սեփականություն է և կառավարական գործակալություն չէ, գործարարություն էր: «Այսպիսով... անկասկած կապված է ինքնիշխան իշխանության հետ՝ ստեղծելու կորպորացիաներ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների համար, կապված կառավարության կառավարմանը վստահված օբյեկտների հետ:» Ցանկացած կառավարություն իր բնույթով ինքնիշխան է «և ներառում է ուժի և տերմինի միջոցով իրավունք հասնելու նպատակներին... որոնք բացառված չեն սահմանադրությունում սահմանված սահմանափակումներով և բացառություններով...» 1791 թվականի փետրվարի 25-ին, համոզված լինելով, որ սահմանադրությունը թույլատրում է այս միջոցառումը, Վաշինգտոնը ստորագրեց «բանկային օրինագիծը»՝ դարձնելով այն օրենք: 1791 թվականի մարտի 19-ին Վաշինգտոնը նշանակեց երեք հանձնակատար այս նոր բանկի բաժանորդագրությունների ընդունման համար. Թոմաս Վիլինգ, Դեյվիդ Ռիտենհաուս և Սեմյուել Հովել: Վիլինգը հետագայում ընտրվեց որպես նախագահ 1791 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, մինչև նա հրաժարական տվեց առողջական խնդիրների պատճառով 1807 թվականի նոյեմբերի 10-ին: Բանկի Ֆիլադելֆիայի մասնաճյուղը բացեց իր դռները 1791 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Վիլինգին հաջորդեց Դեյվիդ Լենոքսը, ծառայելով մինչև իր լիցենզիայի ավարտը 1811 թվականի մարտի 4-ին: Լիցենզիայի ավարտ Համիլթոնը պաշտոնից հեռանալուց հետո 1795 թվականին, նոր Գանձարանի քարտուղար Օլիվեր Վոլկոտ Կրտսերը տեղեկացրեց Կոնգրեսին, որ կառավարական ֆինանսների գոյություն ունեցող վիճակի պատճառով ավելի շատ գումար է անհրաժեշտ: Սա կարող էր իրականացվել կա՛մ բանկում կառավարության բաժնետոմսերը վաճառելու, կա՛մ հարկերը բարձրացնելու միջոցով: Վոլկոտը խորհրդակցեց առաջին տարբերակը: Կոնգրեսը արագ համաձայնեց: Համիլթոնը հակառակ էր, հավատալով, որ այդ բաժնետոմսերի շահաբաժինները անխախտ գրավադրված էին պարտքը մարելու համար ընկղմվող ֆոնդի աջակցության համար: Համիլթոնը փորձեց կազմակերպել այս միջոցառման դեմ ընդդիմություն, բայց անհաջող եղավ: 1816 թվականին բանկը փոխարինվեց Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Երկրորդ Բանկով: Ժիրարի գնում Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Առաջին Բանկի լիցենզիայի ավարտից հետո 1811 թվականին, Սթիվեն Ժիրարը գնեց դրա բաժնետոմսերի մեծ մասը, ինչպես նաև շենքը և դրա կահույքը Ֆիլադելֆիայի Հարավային Երրորդ փողոցում և բացեց իր սեփական բանկը, որը հետագայում հայտնի դարձավ որպես Ժիրարի Բանկ: Ժիրարը վարձեց Ջորջ Սիմփսոնին, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Առաջին Բանկի գանձապահին, որպես նոր բանկի գանձապահ, և յոթ այլ աշխատակիցների հետ միասին բացեց գործունեությունը 1812 թվականի մայիսի 18-ին: Նա թույլ տվեց Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Առաջին Բանկի հոծատարներին օգտագործել որոշ գրասենյակներ և տարածություն պահեստարաններում՝ նյութական վարձով շարունակելու փակված բանկի գործերի ավարտացման գործընթացը: Իր վաղ պատմության ընթացքում բանկը հայտնի էր որպես «Ժիրարի Բանկ»,[2] կամ որպես «Ժիրարի Բանկ» կամ նաև որպես «Սթիվեն Ժիրարի Բանկ» կամ նույնիսկ «Սթիվեն Ժիրարի Բանկ»: Ժիրարը իր բանկի միակ սեփականատերն էր և այսպիսով խուսափեց Պենսիլվանիայի նահանգային օրենքից, որը արգելում էր անձանց ոչ ներառված միությանը հիմնել բանկ և որը պահանջում էր օրենսդիր մարմնից կանոնադրություն բանկային կորպորացիայի համար: Բանկի շենք և մասնաճյուղեր Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Առաջին Բանկը հիմնադրվել է Ֆիլադելֆիա քաղաքում, Փենսիլվանիա նահանգում, մինչ քաղաքը ծառայում էր որպես ազգային մայրաքաղաք՝ 1790-ից 1800 թվականներին: Բանկը սկսել է գործունեությունը Carpenters' Hall-ում 1791 թվականին, իր մշտական տան հարաբերությամբ մոտ 200 ֆուտ հեռավորության վրա: Մասնաճյուղեր բացվել են Բոստոնում, Նյու Յորքում, Չարլսթոնում և Բալթիմորում 1792 թվականին, որոնց հետևեցին մասնաճյուղեր Նորֆոլկում (1800), Սավաննայում (1802), Վաշինգտոն, Դ.Կ.-ում (1802) և Նոր Օրլեանում (1805): Բանկի շենքի նախագծումը վերագրվում է Սեմյուել Բլոջեթին, Վաշինգտոն, Դ.Կ.-ի նոր մայրաքաղաքի Շինարարության վերահսկողին, թեև այն նաև վերագրվել է Ջեյմս Հոբանին: Այն ավարտվեց 1797 թվականին և եղավ առաջին շենքը, որը հատուկ կառուցվել էր նոր դաշնային կառավարության համար: Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Առաջին Բանկը ստացել է տարբեր նշանակումներ որպես պատմական շենք: Այն ներառվեց Independence National Historical Park-ում, երբ այդ պարկը ստեղծվեց 1956 թվականին: Շենքի ճարտարապետությունը ուսումնասիրվեց Historic American Buildings Survey-ի կողմից 1958 թվականին: Independence National Historical Park-ի մնացած մասի հետ միասին այն ցուցակագրվեց National Register of Historic Places-ում 1966 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, և բանկը այնուհետև հայտարարվեց National Historic Landmark 1987 թվականի մայիսի 4-ին: Այն նկարագրվում է նկարանիշի նշանակման մեջ որպես մոնումենտալ դասական վերածննդի ոճի վաղ գլուխգործոց: Շենքը փակ է եղել հանրության համար 1970-ական թվականներից: Մինչև մոտավորապես 2000 թվականը շենքում տեղակայված էին Independence National Historical Park-ի գրասենյակները: Այն Philadelphia Civil War Museum-ի հավաքածուն տեղակայելու առաջարկությունը լքվեց, երբ Պենսիլվանիա նահանգից ֆինանսավորումը չհասավ: 2023 թվականի հունիսին Independence National Historical Park-ը ստացավ 22 միլիոն դոլար Great American Outdoors Act-ից՝ շենքը վերանորոգելու և վաղ ամերիկյան տնտեսության մասին թանգարան ստեղծելու համար, որը նախատեսված է բացվել 2026 թվականին: Ծանոթագրություններ Գրականություն Chernow, Ron (2004). Alexander Hamilton. New York: Penguin Books. էջեր 344–361. ISBN 978-0143034759. Lomazoff, Eric. Reconstructing the National Bank Controversy: Politics and Law in the Early American Republic. (U of Chicago Press, 2018) online review, advanced historical research Lomazoff, Eric. "Turning (Into) 'The Great Regulating Wheel': The Conversion of the Bank of the United States, 1791–1811." Studies in American Political Development 26.1 (2012): 1–23. Markham, Jerry (2001). A Financial History of the United States. Armonk: M.E. Sharpe. ISBN 0-7656-0730-1. McGraw, Thomas K. (2012). The Founders of Finance: How Hamilton, Gallatin, and Other Immigrants Forged a New Economy. Cambridge, MA: Harvard University Press. էջեր 110–121, 290–297. ISBN 978-0674066922. Morgan, H. Wayne. "The Origins and Establishment of the First Bank of the United States." Business History Review 30.4 (1956): 472-492. online Perkins, Edwin J. American public finance and financial services, 1700–1815 (1994) pp. 324–48. online free Reid, Charles J. "America's First Great Constitutional Controversy: Alexander Hamilton's Bank of the United States." U. of St. Thomas Law JournalJ 14 (2018): 105–192. online Rothbard, Murray (2002). A History of Money and Banking in the United States: The Colonial Era to World War II. Auburn, Alabama: Ludwig Von Mises Inst. ISBN 978-0-945466-33-8., libertarian approach Wilson, George (1995). Stephen Girard. Conshohocken: Combined Books. ISBN 0-938289-56-X. Wright, Robert E. and David J. Cowen. Financial Founding Fathers: The Men Who Made America Rich (2006) excerpt Wright, Robert E. One nation under debt: Hamilton, Jefferson, and the history of what we owe (McGraw Hill Professional, 2008). Արտաքին հղումներ Documents produced by the First Bank of the United States on FRASER Hamilton's opinion Jefferson's opinion Record of the Debate