Fallingwater

Το Fallingwater είναι σπίτι που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Φρανκ Λόιντ Ράιτ το 1935. Βρίσκεται στο τμήμα Mill Run του δήμου Stewart, στα Laurel Highlands της νοτιοδυτικής Πενσυλβάνια, περίπου 110 χλμ. νοτιοανατολικά του Πίτσμπεργκ, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι χτισμένο εν μέρει πάνω από έναν καταρράκτη στον ποταμό Bear Run. Το σπίτι σχεδιάστηκε για να χρησιμεύσει ως καταφύγιο για το Σαββατοκύριακο για τη Liliane και τον Edgar J. Kaufmann, τον ιδιοκτήτη του πολυκαταστήματος Kaufmann του Πίτσμπουργκ. Μετά την ολοκλήρωσή της, ο Time αποκάλεσε την «πιο όμορφη δουλειά» του Fallingwater Wright και περιλαμβάνεται στη λίστα «Life List of 28 Places to See Before You Die» του Smithsonian. Το σπίτι χαρακτηρίστηκε Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο στις 11 Μαΐου 1976. Το 1991, μέλη του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων ονόμασαν το Fallingwater το «καλύτερο έργο όλων των εποχών της αμερικανικής αρχιτεκτονικής» και, το 2007, κατέταξαν το Fallingwater στην 29η θέση στη λίστα «Αγαπημένη Αρχιτεκτονική της Αμερικής». Το 2019, το σπίτι και επτά άλλες κατασκευές του Ράιτ εγγράφηκαν ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με τον τίτλο «Η αρχιτεκτονική του 20ου αιώνα του Φρανκ Λόιντ Ράιτ». Ιστορία Σε ηλικία 67 ετών, δόθηκε η ευκαιρία στον Frank Lloyd Wright να σχεδιάσει και να κατασκευάσει τρία κτίρια. Με τα τρία έργα του στα τέλη της δεκαετίας του 1930, (Fallingwater, Johnson Wax Building στο Racine, Wisconsin, και το σπίτι Herbert Jacobs στο Madison, Wisconsin), ο Wright ανέκτησε την εξέχουσα θέση του στην αρχιτεκτονική κοινότητα. Οι Κάουφμαν Ο Edgar J. Kaufmann ήταν επιχειρηματίας του Πίτσμπουργκ και πρόεδρος του πολυκαταστήματος Kaufmann. Η Liliane Kaufmann, όπως και ο σύζυγός της, ήταν δεινός άνθρωπος στην ύπαιθρο. της άρεσε τόσο η πεζοπορία όσο και η ιππασία. Είχε μια έντονη αισθητική ευαισθησία που αντικατοπτρίζεται στο σχέδιο του σπιτιού. Το μοναχοπαίδι του Έντγκαρ και της Λίλιαν, ο Έντγκαρ Κάουφμαν Τζούνιορ, έγινε ο καταλύτης για τη σχέση του πατέρα του με τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ. Το καλοκαίρι του 1934, ο Κάουφμαν διάβασε την Αυτοβιογραφία του Φρανκ Λόιντ Ράιτ (1932) και ταξίδεψε για να τον συναντήσει στο σπίτι του στο Ουισκόνσιν στα τέλη Σεπτεμβρίου. Μέσα σε τρεις εβδομάδες, ξεκίνησε μια μαθητεία στο Taliesin Fellowship, ένα πρόγραμμα κοινοτικής αρχιτεκτονικής που ιδρύθηκε το 1932 από τον Wright και τη σύζυγό του, Olgivanna. Ήταν κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης με τον γιο τους στο Taliesin τον Νοέμβριο του 1934 που ο Edgar και η Liliane Kaufmann συνάντησαν για πρώτη φορά τον Wright. Οι Κάουφμαν ζούσαν στο La Tourelle, ένα κτήμα Γάλλων Νορμανδών στο Fox Chapel που σχεδιάστηκε το 1923 από τον αρχιτέκτονα του Πίτσμπουργκ Benno Janssen. Ωστόσο, η οικογένεια είχε επίσης μια απομακρυσμένη ιδιοκτησία έξω από το Πίτσμπουργκ - μια μικρή καμπίνα κοντά σε έναν καταρράκτη - η οποία χρησιμοποιήθηκε ως καλοκαιρινό καταφύγιο. Όταν αυτές οι καμπίνες χειροτέρεψαν, ο Κάουφμαν επικοινώνησε με τον Ράιτ. Στις 18 Δεκεμβρίου 1934, ο Ράιτ επισκέφτηκε το Bear Run και ζήτησε μια έρευνα για την περιοχή γύρω από τον καταρράκτη. Το ένα προετοιμάστηκε από την Fayette Engineering Company του Uniontown της Πενσυλβάνια, συμπεριλαμβανομένων όλων των ογκόλιθων, των δέντρων και της τοπογραφίας της τοποθεσίας, και προωθήθηκε στον Wright τον Μάρτιο του 1935. Κατασκευή Όπως αναφέρουν οι μαθητευόμενοι του Frank Lloyd Wright στο Taliesin, ο Κάουφμαν ήταν στο Μιλγουόκι στις 22 Σεπτεμβρίου, εννέα μήνες μετά την αρχική τους συνάντηση, και κάλεσε τον Ράιτ στο σπίτι νωρίς το πρωί της Κυριακής για να τον εκπλήξει με τα νέα ότι θα τον επισκεπτόταν εκείνη την ημέρα. Ο Ράιτ είχε πει στον Κάουφμαν σε προηγούμενες ανακοινώσεις ότι είχε σημειώσει πρόοδο στα σχέδια, αλλά στην πραγματικότητα, δεν είχε κάνει τίποτα. Μετά το πρωινό, ανάμεσα σε μια ομάδα πολύ νευρικών μαθητευόμενων, ο Ράιτ σχεδίασε ήρεμα τα σχέδια στις δύο ώρες κατά τις οποίες χρειάστηκε ο Κάουφμαν να οδηγήσει στο Ταλιέσιν. Οι μάρτυρες Edgar Tafel και Robert Mosher, μαθητευόμενοι Taliesin εκείνη την εποχή, δήλωσαν αργότερα ότι όταν ο Wright σχεδίαζε τα σχέδια μίλησε για τον τρόπο χρήσης των χώρων, συνδέοντας άμεσα τη μορφή με τη λειτουργία. Ο Ράιτ σχεδίασε το σπίτι πάνω από τον καταρράκτη: Ο Κάουφμαν περίμενε ότι θα ήταν κάτω από τους καταρράκτες για να προσφέρει θέα στους καταρράκτες. Λέγεται ότι αρχικά ήταν πολύ αναστατωμένος με αυτή την αλλαγή. Οι Κάουφμαν σχεδίαζαν να διασκεδάσουν μεγάλες παρέες, οπότε το σπίτι έπρεπε να είναι μεγαλύτερο από αυτό που επέτρεπε το αρχικό οικόπεδο. Ζήτησαν επίσης ξεχωριστά υπνοδωμάτια καθώς και ένα υπνοδωμάτιο για τον ενήλικα γιο τους και ένα επιπλέον δωμάτιο επισκεπτών. Μια δομή με πρόβολο χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση αυτών των αιτημάτων. Ο δομικός σχεδιασμός για το Fallingwater ανελήφθη από τον Wright σε συνεργασία με τους μηχανικούς του προσωπικού Mendel Glickman και William Wesley Peters, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για τις στήλες του επαναστατικού σχεδιασμού του Wright για το Johnson Wax Headquarters. Τα προκαταρκτικά σχέδια εκδόθηκαν στον Κάουφμαν για έγκριση στις 15 Οκτωβρίου 1935, και μετά ο Ράιτ πραγματοποίησε μια πρόσθετη επίσκεψη στην τοποθεσία για να δημιουργήσει μια εκτίμηση κόστους για την εργασία. Τον Δεκέμβριο του 1935, ένα παλιό λατομείο βράχου άνοιξε ξανά στα δυτικά της τοποθεσίας για να παρέχει τις πέτρες που χρειάζονται για τους τοίχους του σπιτιού. Ο Ράιτ επισκεπτόταν μόνο περιοδικά κατά τη διάρκεια της κατασκευής, αναθέτοντας στον μαθητευόμενο του Ρόμπερτ Μόσερ ως μόνιμο αντιπρόσωπό του επί τόπου. Τα τελικά σχέδια εκδόθηκαν από τον Ράιτ τον Μάρτιο του 1936 με τις εργασίες να ξεκινούν στη γέφυρα και το κύριο σπίτι τον Απρίλιο. Η κατασκευή μαστίστηκε από συγκρούσεις μεταξύ των Wright, Kaufmann και του εργολάβου. Ο Κάουφμαν ένιωσε άβολα με αυτό που έβλεπε ως την ανεπαρκή εμπειρία του Ράιτ στη χρήση οπλισμένου σκυροδέματος, ο Κάουφμαν ζήτησε από μια εταιρεία συμβούλων μηχανικών να επανεξετάσει το τολμηρό σχέδιο του αρχιτέκτονα. Μόλις έλαβε την αναφορά τους, ο Ράιτ προσβλήθηκε, ζητώντας αμέσως από τον Κάουφμαν να επιστρέψει τα σχέδιά του και δείχνοντας ότι αποσύρθηκε από το έργο. Ο Κάουφμαν υποχώρησε στο παιχνίδι του Ράιτ και η έκθεση του μηχανικού θάφτηκε στη συνέχεια μέσα σε έναν πέτρινο τοίχο του σπιτιού. Για τα δάπεδα με πρόβολο, ο Wright και η ομάδα του χρησιμοποίησαν ανάποδες δοκούς σχήματος Τ ενσωματωμένες σε μια μονολιθική πλάκα από σκυρόδεμα που σχημάτιζε και την οροφή του χώρου από κάτω και παρείχε αντίσταση κατά της συμπίεσης. Ο εργολάβος, ο Walter Hall, επίσης μηχανικός, παρήγαγε ανεξάρτητους υπολογισμούς και υποστήριξε την αύξηση του χάλυβα οπλισμού στην πλάκα του πρώτου ορόφου — ο Ράιτ αρνήθηκε την πρόταση. Υπήρχε εικασίες με την πάροδο των ετών ότι ο ανάδοχος διπλασίασε αθόρυβα την ποσότητα του οπλισμού έναντι των συμβούλων μηχανικών του Kaufmann που διπλασίασαν την ποσότητα χάλυβα που προσδιορίστηκε από τον Wright. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αποκατάστασης που ξεκίνησε το 1995, επιβεβαιώθηκε ότι είχε προστεθεί πρόσθετος οπλισμός σκυροδέματος. Επιπλέον, ο εργολάβος δεν κατασκεύασε με ελαφρά ανοδική κλίση στον ξυλότυπο για να αντισταθμίσει την καθίζηση και την εκτροπή του. Μόλις αφαιρέθηκε ο ξυλότυπος, ο πρόβολος ανέπτυξε μια αισθητή πτώση. Όταν έμαθε για τη μη εγκεκριμένη προσθήκη χάλυβα, ο Ράιτ ανακάλεσε τον Μόσερ. Με την έγκριση του Κάουφμαν, οι σύμβουλοι μηχανικοί εγκατέστησαν έναν τοίχο στήριξης κάτω από την κύρια δοκό στήριξης για τη δυτική βεράντα. Όταν ο Ράιτ το ανακάλυψε σε μια επίσκεψη στο χώρο, ζήτησε από τον Μόσερ να αφαιρέσει διακριτικά την κορυφαία σειρά των λίθων. Όταν αργότερα ο Κάουφμαν ομολόγησε αυτό που είχε γίνει, ο Ράιτ του έδειξε τι είχε κάνει ο Μόσερ και επεσήμανε ότι ο πρόβολος είχε αντέξει τον περασμένο μήνα κάτω από δοκιμαστικά φορτία χωρίς τη στήριξη του τοίχου. Η κύρια κατοικία ολοκληρώθηκε το 1938 και ο ξενώνας ολοκληρώθηκε τον επόμενο χρόνο. Αξιολόγηση Το αρχικό εκτιμώμενο κόστος για την κατασκευή του Fallingwater ήταν 35.000 $. Το τελικό κόστος για το σπίτι και τον ξενώνα ήταν 155.000 $, που περιελάμβανε 75.000 $ για το σπίτι. 22.000 $ για φινιρίσματα και έπιπλα. 50.000 $ για τον ξενώνα, το γκαράζ και τους χώρους των υπηρετών. και αμοιβή αρχιτέκτονα 8.000$. Από το 1938 έως το 1941, περισσότερα από 22.000 $ δαπανήθηκαν για πρόσθετες λεπτομέρειες και για αλλαγές στο υλικό και τον φωτισμό. Το συνολικό κόστος των 155.000 δολαρίων, προσαρμοσμένο για τον πληθωρισμό, ισοδυναμεί με περίπου 3,4 εκατομμύρια δολάρια το 2023. Το κόστος της αποκατάστασης του σπιτιού το 2001 υπολογίστηκε σε 11,5 εκατομμύρια δολάρια (περίπου 19,8 εκατομμύρια δολάρια το 2023). Χρήση Το Fallingwater ήταν το σαββατοκύριακο της οικογένειας Kaufmann από το 1937 έως το 1963, όταν ο Edgar Kaufmann Jr. δώρισε το ακίνητο στο Western Pennsylvania Conservancy. Η οικογένεια υποχωρούσε στο Fallingwater τα Σαββατοκύριακα για να ξεφύγει από τη ζέστη και τον καπνό του βιομηχανικού Πίτσμπουργκ. Η Liliane απολάμβανε να κολυμπά γυμνή και να συλλέγει μοντέρνα τέχνη, ειδικά τα έργα του Ντιέγκο Ριβέρα, ο οποίος ήταν φιλοξενούμενος στο εξοχικό. [Wright] understood that people were creatures of nature, hence an architecture which conformed to nature would conform to what was basic in people. For example, although all of Falling Water [sic] is opened by broad bands of windows, people inside are sheltered as in a deep cave, secure in the sense of the hill behind them. Όνομα Το όνομα "Fallingwater" προήλθε από τον Ράιτ στα τέλη του 1937, όταν έγραψε το κείμενο που συνόδευε ένα χαρακτηριστικό άρθρο για την καριέρα του Ράιτ στο Αρχιτεκτονικό Φόρουμ του Ιανουαρίου 1938. Μέχρι εκείνη την εποχή αναφερόταν στα σχέδια του Wright και στην αλληλογραφία του ως E.J. Kaufmann Residence ή E.J. Kaufmann House, τα ονόματα που χρησιμοποιούνται σε δημοσιεύσεις που καλύπτουν την κατασκευή του σπιτιού. Το νέο όνομα έγινε αμέσως δημοφιλές και ενισχύθηκε από μια έκθεση του 1938 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και στα δημοφιλή περιοδικά του Henry Luce Time and Life. Το όνομα προφανώς δεν άρεσε στον E.J. και η Liliane Kaufmann, η οποία δεν το χρησιμοποίησε. Σχεδιασμός Το Fallingwater έχει περιγραφεί ως ένα αρχιτεκτονικό tour de force της οργανικής αρχιτεκτονικής του Wright. Το κτίριο περιλαμβάνει ιαπωνικές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες λόγω της αγάπης του Ράιτ για την ιαπωνική αρχιτεκτονική. Ο σύγχρονος Ιάπωνας αρχιτέκτονας Tadao Ando έχει πει για το σπίτι:Νομίζω ότι ο Ράιτ έμαθε την πιο σημαντική πτυχή της αρχιτεκτονικής, την αντιμετώπιση του χώρου, από την ιαπωνική αρχιτεκτονική. Όταν επισκέφτηκα το Fallingwater στην Πενσυλβάνια, βρήκα την ίδια ευαισθησία στο διάστημα. Αλλά υπήρχαν οι πρόσθετοι ήχοι της φύσης που με γοήτευαν.Η ιδιωτική κατοικία προοριζόταν να είναι ένα καταφύγιο στη φύση για τους ιδιοκτήτες της. Είναι χτισμένο πάνω σε έναν ενεργό καταρράκτη που ρέει κάτω από το σπίτι.[απαιτείται παραπομπή] Ο Ράιτ είχε αρχικά σχεδιάσει να συνδυάσει το σπίτι με το φυσικό του περιβάλλον στην αγροτική Πενσυλβάνια. Με αυτόν τον τρόπο, περιόρισε την παλέτα του σε δύο χρώματα, μια ανοιχτή ώχρα για το σκυρόδεμα και την υπογραφή Cherokee κόκκινο για το ατσάλι. Οι πέτρινοι τοίχοι (από πέτρα από τοπικά λατομεία) και οι πρόβολοι πεζούλια προορίζονταν να μοιάζουν με τους κοντινούς βραχώδεις σχηματισμούς, ενώ τα παράθυρα και τα μπαλκόνια εκτείνονταν στο περιβάλλον τους. Σύμφωνα με τις απόψεις του Ράιτ, η κύρια πόρτα εισόδου είναι μακριά από τους καταρράκτες. Η εστία του τζακιού στο σαλόνι ενσωματώνει ογκόλιθους που βρέθηκαν στην τοποθεσία πάνω στην οποία χτίστηκε το σπίτι - ένας βράχος προεξοχής που προεξέχει μέχρι ένα πόδι μέσα από το πάτωμα του σαλονιού αφέθηκε στη θέση του για να συνδέσει το εξωτερικό με το εσωτερικό. Ο Ράιτ αρχικά σκόπευε να κοπεί η προεξοχή στο ίδιο επίπεδο με το πάτωμα, αλλά αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα σημεία ηλιοθεραπείας της οικογένειας, οπότε ο Κάουφμαν πρότεινε να μείνει όπως ήταν. Τα πέτρινα δάπεδα είναι κερωμένα ενώ η εστία αφήνεται πεδινή, δίνοντας την εντύπωση ξερών βράχων που προεξέχουν από ρέμα.[απαιτείται παραπομπή] Ακόμη και με μικρότερες λεπτομέρειες, ο Wright προσπάθησε να ενσωματώσει τα εξωτερικά και εσωτερικά σχέδια. Εκεί που το γυαλί συναντά τους πέτρινους τοίχους, το γυαλί και τα οριζόντια διαχωριστικά του τοποθετήθηκαν σε μια καλαφατισμένη εσοχή στην λιθοδομή, έτσι ώστε οι πέτρινοι τοίχοι να φαίνονται αδιάκοποι από υαλοπίνακες. Από το πρόβολο σαλόνι, μια σκάλα οδηγεί κατευθείαν κάτω σε μια απομονωμένη πλατφόρμα στο ρέμα κάτω. Ένας συνδετικός χώρος που συνδέει το κυρίως σπίτι με το επίπεδο του επισκέπτη και του υπηρέτη, μια φυσική πηγή στάζει νερό στο εσωτερικό του, το οποίο στη συνέχεια διοχετεύεται πίσω προς τα έξω. Τα υπνοδωμάτια είναι μικρά, μερικά με χαμηλά ταβάνια. Αυτό είχε σκοπό να ενθαρρύνει τους ανθρώπους προς τα έξω προς τους ανοιχτούς κοινωνικούς χώρους, τα καταστρώματα και τους εξωτερικούς χώρους. Στην πλαγιά του λόφου πάνω από το κύριο σπίτι βρίσκεται ένα τετράπτυχο καρότσι, δωμάτια υπηρετών και ένας ξενώνας. Αυτά τα προσαρτημένα βοηθητικά κτίρια χτίστηκαν δύο χρόνια αργότερα χρησιμοποιώντας την ίδια ποιότητα υλικών και προσοχή στη λεπτομέρεια με το κύριο σπίτι. Τα δωμάτια των επισκεπτών διαθέτουν μια πισίνα που τροφοδοτείται από πηγές, η οποία υπερχειλίζει και αποχετεύεται στον ποταμό από κάτω. Μετά την παράδοση του Fallingwater στο κοινό, τρεις κολπίσκοι για το carport κλείστηκαν προς την κατεύθυνση του Kaufmann Jr. για να χρησιμοποιηθούν από τους επισκέπτες του μουσείου για την προβολή μιας παρουσίασης στο τέλος των ξεναγήσεων τους στο Western Pennsylvania Conservancy (στο οποίο βρισκόταν το σπίτι ανατέθηκε). Ο Κάουφμαν Τζούνιορ σχεδίασε ο ίδιος το εσωτερικό του σύμφωνα με προδιαγραφές που βρέθηκαν σε άλλους εσωτερικούς χώρους του Fallingwater από τον Ράιτ. Ένα μοντέλο του σπιτιού παρουσιάστηκε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης το 2009. Δυτική Πενσυλβάνια Συντηρητική Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1955, ο Κάουφμαν Τζούνιορ κληρονόμησε το Fallingwater, συνεχίζοντας να το χρησιμοποιεί ως καταφύγιο για το Σαββατοκύριακο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ενδιαφερόμενος όλο και περισσότερο για τη διασφάλιση της διατήρησης του Fallingwater και ακολουθώντας τις επιθυμίες του πατέρα του, εμπιστεύτηκε το σπίτι και περίπου 1.500 στρέμματα γης στο Western Pennsylvania Conservancy ως φόρο τιμής στους γονείς του. Καθοδήγησε τη σκέψη του οργανισμού σχετικά με τη διοίκηση, τη φροντίδα και τον εκπαιδευτικό προγραμματισμό του Fallingwater και ήταν συχνός επισκέπτης καθώς ξεκίνησαν οι ξεναγήσεις το 1964. Ο συνεργάτης του Kaufmann, αρχιτέκτονας και σχεδιαστής Paul Mayén, συνέβαλε επίσης στην κληρονομιά του Fallingwater με ένα σχέδιο για το κέντρο επισκεπτών. ολοκληρώθηκε το 1981.[34] Το σπίτι προσελκύει περισσότερους από 160.000 επισκέπτες από όλο τον κόσμο κάθε χρόνο. Διατήρηση Το νερό που πέφτει είχε δείξει σημάδια επιδείνωσης τα τελευταία 80 χρόνια λόγω σε μεγάλο βαθμό της έκθεσής του στην υγρασία και το ηλιακό φως. Οι σοβαρές συνθήκες παγώματος-απόψυξης της νοτιοδυτικής Πενσυλβάνια και η διείσδυση νερού επηρέασαν επίσης τα δομικά υλικά. Εξαιτίας αυτών των συνθηκών, εκτελείται περιοδικά σχολαστικός καθαρισμός των εξωτερικών πέτρινων τοίχων. Τα έξι μπάνια του Fallingwater είναι επενδεδυμένα με πλακάκια από φελλό. Όταν χρησιμοποιήθηκαν ως υλικό δαπέδου, τα πλακάκια από φελλό κερώθηκαν με το χέρι, δίνοντάς τους ένα γυαλιστερό φινίρισμα που συμπλήρωνε τη φυσική τους ικανότητα να απωθούν το νερό. Με την πάροδο του χρόνου ο φελλός έχει αρχίσει να παρουσιάζει ζημιές από το νερό, απαιτώντας από το Conservancy να κάνει συχνές επισκευές. Επιπλέον, το δομικό σύστημα της Fallingwater περιλαμβάνει μια σειρά από πολύ τολμηρά μπαλκόνια από οπλισμένο σκυρόδεμα με πρόβολο. Έντονη παραμόρφωση των προβολών από σκυρόδεμα παρατηρήθηκε αμέσως μόλις αφαιρέθηκε ο ξυλότυπος κατά την κατασκευή. Αυτή η απόκλιση αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου, φτάνοντας τελικά τα 180 mm σε ένα άνοιγμα 4,6 μ. Το 1995, η Western Pennsylvania Conservancy ανέθεσε μια μελέτη για τη δομική ακεραιότητα του χώρου. Οι δομικοί μηχανικοί ανέλυσαν την κίνηση των προβόλου με την πάροδο του χρόνου και διεξήγαγαν ανάλυση ραντάρ για να εντοπίσουν και να ποσοτικοποιήσουν τον οπλισμό. Τα δεδομένα απέδειξαν ότι ο ανάδοχος είχε πράγματι προσθέσει ενίσχυση στο σχέδιο του Ράιτ. Ωστόσο, οι πρόβολοι εξακολουθούσαν να είναι ανεπαρκώς ενισχυμένοι. Τόσο το σκυρόδεμα όσο και ο χαλύβδινος οπλισμός του ήταν κοντά στα όρια αστοχίας τους. Ένα αρχιτεκτονικό γραφείο προσλήφθηκε για να διορθώσει το πρόβλημα ξεκινώντας με την εγκατάσταση προσωρινών δοκών το 1997. Το 2002, η κατασκευή επισκευάστηκε μόνιμα με χρήση μετατάνυσης. Οι πλίνθοι δαπέδου από πλάκες του καθιστικού επισημάνθηκαν ξεχωριστά και αφαιρέθηκαν. Οι ογκόλιθοι ενώθηκαν με τις δοκούς προβόλου από σκυρόδεμα και τις δοκούς δαπέδου. Τα καλώδια από χάλυβα υψηλής αντοχής τροφοδοτήθηκαν μέσω των μπλοκ και των εξωτερικών τοίχων από σκυρόδεμα και σφίχτηκαν με γρύλους. Στη συνέχεια, τα δάπεδα και οι τοίχοι αποκαταστάθηκαν, αφήνοντας αμετάβλητη την εσωτερική και εξωτερική εμφάνιση του Fallingwater. Από το 2011, οι πρόβολοι έχουν επαρκή στήριξη και η εκτροπή έχει σταματήσει. Το Conservancy συνεχίζει να παρακολουθεί την κίνηση στους πρόβολους. Εικόνες στον λαϊκό πολιτισμό Το Fallingwater εμπνεύστηκε την φανταστική κατοικία των Βαντάμ στο Όρος Ράσμορ στην ταινία του Alfred Hitchcock του 1959 North by Northwest. Το κονσέρτο του συνθέτη Michael Daugherty για βιολί και ορχήστρα με χορδές, "Fallingwater", το 2013 εμπνεύστηκε από το σπίτι. Το εξώφυλλο του EP Envane του Autechre εντοπίζει και στυλίζει τμήματα του κτιρίου. Η ζωγραφική του Peter Blume, The Rock, επίσης παραγγελία από την Liliane και τον Edgar Kaufmann, και τώρα στη συλλογή του Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο απεικονίζει μια σκηνή κατασκευής που θυμίζει την κατασκευή του Fallingwater. Στην σειρά βιβλίων του Νιλ Σούστερμαν "Ο τόξος ενός Σκύθου", οι Σκύθες Μαρία Κούρι και η Αναστασία ζουν στο Fallingwater, το οποίο πριν από την κατοικία τους έπεσε από τη δημόσια συνείδηση και σε κακή κατάσταση. Το επεισόδιο 16 της σειράς Eureka Seven περιλαμβάνει ένα αντίγραφο του Fallingwater κρυμμένο σε μια σπηλιά. Το Fallingwater εμφανίζεται σε ένα κινούμενο σχέδιο της ιστορίας "Amelia e la pietra pantarba" στο Topolino #2043, το μακροχρόνιο ιταλικό περιοδικό Disney. Το σπίτι της μάγισσας μετατρέπεται σε Fallingwater με ένα ξόρκι πριν επιστρέψει στην κανονική εμφάνισή του. Το σχέδιο είναι πασιτσισμένο στην ταινία του 1979 The Bugs Bunny / Road Runner Movie. Το τελευταίο κεφάλαιο του μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας του Dan Simmons Endymion ακολουθεί τους χαρακτήρες που επισκέπτονται το Fallingwater τον 31ο αιώνα. Το Fallingwater αναφέρεται στο τραγούδι "Mamah Borthwick (A Sketch) " του τραγουδιστή Conor Oberst στο άλμπουμ του Salutations. Η Lego Architecture κυκλοφόρησε ένα σύνολο μοντέλων κατασκευής 811 τεμάχων του κτιρίου το 2009. Το Fallingwater εμφανίζεται στην 18η σεζόν, επεισόδιο 3 του The Simpsons, της σειράς. Μετά τις αστείες Ο Χόμερ Σίμπσον, η Μαρτζ Σίμσον μαθαίνει ξυλουργία και χτίζει ένα σπίτι πουλιών που απεικονίζει το Fallingwater, μαζί με άλλα αξιοσημείωτα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα. Το σπίτι χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο για την κατοικία του Joji Saiga, πρώην καθηγητή ψυχολογίας στην ψυχολογική σειρά anime Psycho-Pass. Το τέλος του σκηνοθετητικού ντεμπούτου του Greg Sestero, Miracle Valley, τραβήχτηκε μέσα στο Fallingwater. Αυτή είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε ποτέ στο σπίτι. Παραπομπές