สะพานควีนส์โบโร

สะพานควีนส์โบโร (อังกฤษ: Queensboro Bridge) มีชื่อเป็นทางการว่า สะพานเอ็ด โคค ควีนส์โบโร (Ed Koch Queensboro Bridge) เป็นสะพานยื่นข้ามแม่น้ำอีสต์ในนครนิวยอร์ก สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1909 เชื่อมระหว่างย่านลองไอแลนด์ซิตีในเขตควีนส์กับย่านอีสต์มิดทาวน์และอัปเปอร์อีสต์ไซด์ในแมนแฮตตัน โดยผ่านเกาะรูสเวลต์ ด้วยปลายด้านตะวันตกของสะพานเชื่อมกับถนนที่ 59 ในแมนแฮตตัน จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า สะพานถนนที่ 59 สะพานประกอบด้วยช่วงเหล็กห้าช่วง มีความยาว 3,725 ฟุต (1,135 เมตร) และเมื่อรวมกับเชิงลาดแล้ว มีความยาวรวม 7,449 ฟุต (2,270 เมตร) สะพานควีนส์โบโรเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงรัฐนิวยอร์กหมายเลข 25 (NY 25) ซึ่งสิ้นสุดที่ปลายด้านตะวันตกของสะพานในแมนแฮตตัน สะพานมีสองชั้น ชั้นบนมีถนนคู่ขนานที่มีสองช่องจราจร และชั้นล่างมีสี่ช่องจราจรสำหรับรถยนต์ ขนาบข้างด้วยทางเดินเท้าและทางจักรยาน ปีกด้านตะวันตกของสะพานควีนส์โบโรมีรถรางเกาะรูสเวลต์วิ่งขนานอยู่ทางด้านเหนือ สะพานนี้เป็นหนึ่งในสี่สะพานสำหรับยานพาหนะที่เชื่อมเกาะแมนแฮตตันกับเกาะลองโดยตรง นอกเหนือจากสะพานวิลเลียมส์เบิร์ก สะพานแมนแฮตตัน และสะพานบรุกลินที่อยู่ทางใต้ นอกจากนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางวิ่งของนิวยอร์กซิตีมาราธอนและทัวร์จักรยานไฟฟ์โบโร ข้อเสนอจริงจังสำหรับการสร้างสะพานเชื่อมแมนแฮตตันกับลองไอแลนด์ซิตีมีขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1838 แต่แผนงานต่าง ๆ ในศตวรรษที่ 19 เพื่อสร้างสะพานดังกล่าว รวมถึงข้อเสนอสองครั้งโดยนายแพทย์ทอมัส เรนีย์แห่งควีนส์ ก็ไม่เคยเป็นผลสำเร็จ หลังการตั้งนครเกรเทอร์นิวยอร์ก (City of Greater New York) ใน ค.ศ. 1898 แผนการสำหรับสะพานที่ดำเนินการโดยเมืองก็เสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1901 สะพานเปิดให้สาธารณชนใช้เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1909 และในช่วงแรกเปิดให้คนเดินเท้า รถม้า ยานยนต์ รถไฟฟ้า และรถราง การให้บริการรถไฟฟ้าสิ้นสุดใน ค.ศ. 1942 ตามด้วยการให้บริการรถรางใน ค.ศ. 1957 ถนนชั้นบนถูกสร้างขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1930 และปลายทศวรรษ 1950 สะพานได้รับการกำหนดให้เป็นสิ่งสำคัญของนครนิวยอร์กใน ค.ศ. 1973 และได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1970 ถึงทศวรรษ 1990 สะพานได้รับการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2011 เพื่อเป็นเกียรติแก่อดีตนายกเทศมนตรีนครนิวยอร์ก เอ็ด โคค และมีการปรับปรุงอีกครั้งในช่วงต้นทศวรรษ 2020 อ้างอิง