ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี

ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี (อังกฤษ: John F. Kennedy International Airport) (IATA: JFK, ICAO: KJFK, FAA LID: JFK) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติหลักที่ให้บริการนครนิวยอร์กและเขตมหานคร ท่าอากาศยาน JFK ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะลองในควีนส์ นครนิวยอร์ก มีอาณาเขตติดกับอ่าวจาเมกา เป็นสนามบินที่พลุกพล่านที่สุดในบรรดาสนามบินทั้งเจ็ดแห่งในระบบสนามบินของนิวยอร์ก เป็นสนามบินที่พลุกพล่านที่สุดเป็นอันดับหกในสหรัฐ และเป็นท่าอากาศยานพาณิชย์ระหว่างประเทศที่พลุกพล่านที่สุดในอเมริกาเหนือ สนามบินแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่ 5,200 เอเคอร์ (2,104 เฮกตาร์) และเป็นสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในเขตมหานครนิวยอร์ก มีสายการบินกว่า 90 สายการบินให้บริการที่ท่าอากาศยาน JFK โดยมีเที่ยวบินตรงหรือเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทางในทุกทวีปที่มีคนอาศัยอยู่ทั้งหกทวีป ท่าอากาศยาน JFK ตั้งอยู่ในย่านจาเมกาของควีนส์ ห่างจากมิดทาวน์แมนแฮตตันไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 16 ไมล์ (26 กิโลเมตร) สนามบินมีอาคารผู้โดยสารห้าแห่งและทางวิ่งสี่เส้น สามารถเข้าถึงสนามบินได้หลัก ๆ โดยรถยนต์ รถโดยสาร รถรับส่ง หรือยานพาหนะอื่น ๆ ผ่านทางด่วนเจเอฟเคหรืออินเตอร์สเตต 678 (ทางด่วนแวน วิก) หรือโดยรถไฟ JFK เป็นฐานการบินหลักสำหรับอเมริกันแอร์ไลน์และเดลตาแอร์ไลน์รวมถึงเป็นฐานปฏิบัติการหลักสำหรับเจ็ตบลู สนามบินแห่งนี้เคยเป็นฐานการบินหลักของสายการบินบรานิฟฟ์, อีสเทิร์น, ฟลายอิงไทเกอร์, เนชันแนล, นอร์ทอีสต์, นอร์ทเวสต์, แพนแอม, ซีบอร์ดเวิลด์, ทาวเวอร์ และทีดับเบิลยูเอมาก่อน สถานที่แห่งนี้เปิดทำการใน ค.ศ. 1948 ในชื่อ ท่าอากาศยานนานาชาตินิวยอร์ก (New York International Airport) และเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ท่าอากาศยานไอเดิลไวลด์ (Idlewild Airport) หลังการลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดีใน ค.ศ. 1963 สนามบินได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดีเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา ประวัติ ท่าอากาศยานแห่งนี้บริหารงานโดยการท่าเรือนิวยอร์กและนิวเจอร์ซี เช่าพื้นที่จากเมืองนิวยอร์กซิตี มาตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2490 การก่อสร้างท่าอากาศยานแห่งใช้เงินจำนวนถึง 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยในปัจจุบัน ได้มีการประเมินแล้วว่าทำให้เกิดกิจกรรมทางเศรษฐกิจถึง 6.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีการว่าจ้างงานถึง 207,000 ตำแหน่ง การก่อสร้างเริ่มต้นเมื่อพ.ศ. 2485 ด้วยเนื้อที่เพียง 4 ตารางกิโลเมตร (1,000 เอเคอร์) บนสนามกอล์ฟไอเดิลไวล์ด ชื่อของท่าอากาศยานจึงใช้ชื่อตามสนามกอล์ฟว่า ท่าอากาศยานไอเดิลไวล์ด เที่ยวบินพาณิชย์เที่ยวแรกให้บริการวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2491 และได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานใหม่ในวันที่ 31 กรกฎาคม ในปีเดียวกันว่า ท่าอากาศยานนานาชาตินิวยอร์ก แต่อย่างไรก็ตามชื่อ "ไอเดิลไวล์ด" ก็ยังถูกใช้เรียกโดยทั่วไปและยังคงใช้รหัสสนามบิน IATA ว่า IDL ในขณะที่อุตสาหกรรมการบินเติบโตขึ้น ไอเดิลไวล์ดเองก็เติบโตตามไปด้วย และด้วยความสำคัญของการเป็นศูนย์กลางธุรกิจระดับโลกของนิวยอร์ก ความสามารถในการรองรับผู้โดยสารจึงต้องเพิ่มสูงขึ้นตามความต้องการ จึงขยายพื้นที่ไปถึง 16 ตารางกิโลเมตร (4,000 เอเคอร์) และสร้างอาคารผู้โดยสารเป็น 8 หลังในเวลาต่อมา ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านสายการบินต่างไม่ว่าจะเป็นแพนแอม , ทีดับเบิลยูเอ, อีสเทิร์นแอร์ไลน์, เนชั่นเนลแอร์ไลน์, ทาวเวอร์แอร์ และฟลายอิงไทเกอร์ไลน์ ทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้กลายศูนย์กลางการบินระดับโลก อาคารผู้โดยสารชั่วคราวที่ใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารผู้โดยสารเพียงหลังเดียวจนกระทั่ง พ.ศ. 2500 จึงได้เปิดอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขึ้น ส่วนอาคารหลังอื่นๆสร้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2501-2515 อาคารแต่ละหลังออกแบบโดยสายการบินหลักของท่าอากาศยาน อาคารเวิร์ลพอร์ต แพนแอม (the Worldport (Pam Am)) เปิดใช้เมื่อพ.ศ. 2505 ปัจจุบันคืออาคารผู้โดยสาร 3 ประกอบด้วยหลังคารูปวงรีขนาดใหญ่ แขวนด้วยสายเคเบิลอยู่กับเสา 32 ต้น ส่วนของหลังคาครอบคลุมพื้นที่อาคารและพื้นที่รอขึ้นเครื่อง และยังมีทางเชื่อม (Jetway) หรืองวงช้าง เชื่อมต่อกับอาคารและเครื่องบิน อาคารสายการบินทีดับเบิลยูเอ (the TWA Flight Center) เปิดใช้ในปีพ.ศ. 2505 เช่นกัน ปัจจุบันอาคารผู้โดยสาร 5 ออกแบบโดย Eero Saarinen มีรูปร่างเป็นสัญลักษณ์แทนการบิน เป็นอาคารผู้โดยสารที่ได้ชื่อว่ามีเอกลักษณ์โดดเด่นแห่งหนึ่งของโลก หลังจากที่ดับเบิลยูเอถอดตัวออกไป ก็ไม่ได้ใช้งานอีกเลย โดยอาคารหลังนี้จะเป็นส่วนหนึ่งกับอาคารผู้โดยสาร 5 หลังใหม่ที่กำลังก่อสร้างโดยเจ็ตบลู ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี เมื่อพ.ศ. 2506 เพียง 1 เดือนหลังจากการลอบสังหารประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ท่าอากาศยานแห่งนี้จึงได้รับรหัสสนามบิน IATA ใหม่เป็น JFK และตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ก็มักจะใช้ตัวย่อนี้เรียกเป็นชื่อท่าอากาศยานกันติดปาก ในปีพ.ศ. 2513 เนชั่นเนลแอร์ไลน์ ได้เปิดใช้อาคารซันโดรม (Sundrome) ซึ่งออกแบบโดย Pei Cobb Freed & Partners ปัจจุบันคืออาคารผู้โดยสาร 6 และใช้งานโดยเจ็ตบลู ในเวลาต่อมาการจราจรทางอากาศของนิวยอร์กมีปริมาณมากขึ้น จึงมีการปรับปรุงอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5 ใหม่ในช่วงปีพ.ศ. 2513-2522 เพื่อรองรับเครื่องบิน โบอิง 747 ส่วนเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง คองคอร์ด ซึ่งบริติช แอร์เวย์และแอร์ฟรานซ์ เปิดให้บริการเส้นทางบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยความเร็วเหนือเสียงจากเจเอฟเค ตั้งแต่พ.ศ. 2520 จนถึงพ.ศ. 2546 ปีที่ทั้งสองสายการบินยกเลิกการให้บริการเครื่องบินคองคอร์ด เจเอฟเคเป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการเครื่องบินคองคอร์ดต่อปีมากที่สุดในโลก ในปีพ.ศ. 2541 ได้มีการก่อสร้างระบบขนส่งระบบรางแอร์เทรน เจเอฟเค ซึ่งแล้วเสร็จเมื่อปีพ.ศ. 2546 ทางรถไฟนี้เชื่อมต่ออาคารผู้โดยสารแต่ละอาคารกับระบบรถไฟใต้ดินของนิวยอร์กและรถไฟชานเมืองกับโฮวาร์ดบีชและโอโซนปาร์ค ช่วงเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 เจเอฟเคเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานแรกๆในสหรัฐที่หยุดการให้บริการชั่วคราว วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2550 เจเอฟเคเป็นท่าอากาศยานแห่งแรกในสหรัฐที่รองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ที่มีผู้โดยสารเดินทางมาด้วย ณ อาคารผู้โดยสาร 1 ซึ่งการบินทดสอบครั้งนี้บรรทุกผู้โดยสารมากกว่า 500 คน ดำเนินการโดยลุฟต์ฮันซาและแอร์บัส แผนการในอนาคต เจเอฟเคกำลังอยู่ในช่วงการปรับปรุงด้วยงบจำนวนมากถึง 10.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งได้เปิดให้บริการอาคารผู้โดยสาร 1 ใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว รวมถึงอาคารผู้โดยสาร 4 ที่สร้างแทนที่อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ ซึ่งได้เปิดให้บริการไปเมื่อพ.ศ. 2544 ส่วนอาคารผู้โดยสาร 5 ใหม่กำลังดำเนินการก่อสร้างอยู่ แต่ก็ยังรักษาอาคารเดิมไว้ อาคารผู้โดยสาร 2 และ 3 กำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาว่าจะทุบทิ้งหรือปรับปรุงใหม่ และอาคารผู้โดยสาร 8 และ 9 กำลังดำเนินการเชื่อมต่อให้เป็นอาคารเดียวกัน อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน อาคารผู้โดยสาร 1 โคเรียนแอร์ (โซล-อินชอน, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) เจแปนแอร์ไลน์ (โตเกียว-นาริตะ, โตเกียว-ฮาเนดะ, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) ไชน่าอีสเทิร์นแอร์ไลน์ (เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง) ไชน่าแอร์ไลน์ (ไทเป-ไต้หวันเถาหยวน, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ, เชียงใหม่) ซาอุดีอาระเบียนแอร์ไลน์ (เจดดาห์, ริยาดห์) เตอร์กิชแอร์ไลน์ (อิสัตนบูล-แอตตาตุก, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) เติร์กเมนิสถานแอร์ไลน์ (อาชกาบัต) รอยัลแอร์โมร็อค (คาซาบลังกา) ลุฟต์ฮันซา (มิวนิก, แฟรงค์เฟิร์ต, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ (เจนีวา, ซือริช) ออสเตรียนแอร์ไลน์ (เวียนนา) อัลอิตาเลีย (มิลาน-มาลเปนซา, โรม-ฟีอูมิชิโน) เอ็มเอเอ็กซ์เจ็ตแอร์เวย์ (ลอนดอน-สแตนสเต็ด) แอร์โคเม็ต (มาดริด) แอร์ไชน่า (ปักกิ่ง) แอร์ฟรานซ์ (ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) แอโรฟลอต (มอสโก-เชเรเมเตียโว) แอโรเม็กซิโก (เปอบลา, เม็กซิโกซิตี) โอลิมปิกแอร์ไลน์ (เอเธนส์) อาคารผู้โดยสาร 2 เดลต้า แอร์ไลน์ เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย คอมแอร์ เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย โชโตโกแอร์ไลน์ เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย ฟรีดอมแอร์ไลน์ อาคารผู้โดยสาร 3 เดลต้า แอร์ไลน์ เดลต้า คอนเนคชั่น อาคารผู้โดยสาร 4 การบินไทย (กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) คอนติเนนตัล แอร์ไลน์ (ฮิวส์ตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล) คอนติเนนตัลเอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เอ็กซ์เพรสเจ็ตแอร์ไลน์ (คลีฟแลนด์) คูเวตแอร์เวย์ (คูเวตซิตี, ลอนดอน-ฮีทโธรว์) เคแอลเอ็ม โรยัลดัตช์ แอร์ไลน์ (อัมสเตอร์ดัม, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) แคริบเบียนแอร์ไลน์ (กูยานา, พอร์ทออฟสเปน) โคปาแอร์ไลน์ (ปานามาซิตี) เจ็ตบลูแอร์เวย์ (แคนคูน, ซานติเอโก[DR], ซานโตโดมินิโก (เริ่ม 24พฤษภาคม 2550), ซานฮวน[PR]) เชคแอร์ไลน์ (ปราก) ซันคันทรีย์แอร์ไลน์ (มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล) ซูมแอร์ไลน์ (ลอนดอน-แกตวิค (เริ่ม 1 มิถุนายน 2550)) เซาท์แอฟริกันแอร์เวย์ (โจฮันเนสเบิร์ก, ดาการ์) ทีเอซีเอ (กัวเตมาลาซิตี, ซาซัลวาดอร์, ซานเปโดรซูลา) ลาคซา (ซานโจเซ่[CR]) ทีเอเอ็มลิฮาสเอเรียส์ (เซาเปาลู-กัวรูลอส) นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ (ดีทรอยส์, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล) นอร์ทอเมริกันแอร์ไลน์ (จอร์จทาวน์, ลากอส, อักกรา) ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์ (การาจี, ละฮอร์, อิสลามาบาด) พรีมาริสแอร์ไลน์ (จอร์จทาวน์, พอร์ทออฟสเปน) เม็กซิกานา (เม็กซิโกซิตี) ไมอะมีแอร์ (เที่ยวบินเช่าเหมาลำ) ยูโรฟลาย (เนเปิลส์ (เฉพาะฤดูกาล), โบโลนญา (เฉพาะฤดูกาล), ปาเลอโม (เฉพาะฤดูกาล), โรม-ฟีอูมิชิโน (เฉพาะฤดูกาล)) รอยัลจอร์แดเนียน (อัมมาน) แลนแอร์ไลน์ (กัวยากิว, ซานติเอโก, ลิมา) เวอร์จิ้น แอตแลนติก แอร์เวย์ (ลอนดอน-ฮีทโธรว์) สิงคโปร์แอร์ไลน์ (แฟรงค์เฟิร์ต, สิงคโปร์, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) อิสแรร์ (เทลอาวีฟ) อียิปต์แอร์ (ไคโร) อีออสแอร์ไลน์ (ลอนดอน-สแตนสเต็ด) อุซเบกิสถานแอร์เวย์ (ทัชเคนต์, ริกา) เอ็กซ์ตราแอร์เวย์ (จอร์จทาวน์, พอร์ทออฟสเปน) เอเชียนาแอร์ไลน์ (โซล-อินซอน) เอทิฮัดแอร์เวย์ (อาบูดาบี, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) เอมิเรตส์ (ดูไบ, ฮัมบวร์ค, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) เอล อัล (เทลอาวีฟ) เอวิอองคา (คาลี, บาร์แรนกิลลา, เปไรรา, มาเดลลิน) แอร์จาเมกา (กรีเนดา, คิงส์ตัน, บาร์เบโดส, มอนเตโกเบย์, เซนต์ลูเชีย) แอร์อินเดีย (เชนไน, เดลี, มุมไบ, ลอนดอน-ฮีทโธรว์) แอร์ตาฮีตี นูอี (ปาเปเอเต) แอร์ลินกัส (ดับลิน, แชนนอน) แอโรลีเนียส์ อาร์เจนตินาส (บูโนสไอเรส-เอไซซา) แอโรสวิตแอร์ไลน์ (เคียฟ-โปริสปิล) แอลทียูอินเตอร์เนชั่นเนล (ดึสเซลดอร์ฟ) แอลโอทีโปลิชแอร์ไลน์ (กราโกว (เริ่ม 4 มิถุนายน 2550), รเซสโซว (เริ่ม 2 มิถุนายน 2550), วอร์ซอ) อาคารผู้โดยสาร 6 เจ็ตบลู แอร์เวย์ อาคารผู้โดยสาร 7 คาเธ่ย์ แปซิฟิค (แวนคูเวอร์, ฮ่องกง, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) แควนตัส (ซิดนีย์, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) บริติช แอร์เวย์ (แมนเชสเตอร์ (UK), ลอนดอน-ฮีทโธรว์, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (ซานฟรานซิสโก, ลอสแอนเจลิส, ฮ่องกง, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์ (วอชิงตัน-ดัลลเลส) ยูเอสแอร์เวย์ ยูเอสแอร์เวย์ ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์ (ฟีนิกซ์, ลาสเวกัส) ยูเอสแอร์เวย์ ให้บริการโดย อเมริกันเวสต์แอร์ไลน์ (ชาร์ล็อตต์) ออลนิปปอนแอร์เวย์ (โตเกียว-นาริตะ, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) ไอบีเรียแอร์ไลน์ (มาดริด) แอร์แคนาดา (คาลแกรี่, แวนคูเวอร์) ไอซ์แลนด์แอร์ (เรกจาวิก-เคฟลาวิก) ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ (มะนิลา, กรุงเทพมหานคร-สุวรรณภูมิ) อาคารผู้โดยสาร 8 ฟินน์แอร์ (เฮลซิงกิ) มาเลฟฮังกาเรียนแอร์ไลน์ (บูดาเปสต์) อเมริกันแอร์ไลน์ อาคารผู้โดยสาร 9 ยูเอส เฮลิคอปเตอร์ อเมริกันแอร์ไลน์ อเมริกันอีเกิล อ้างอิง แหล่งข้อมูลอื่น ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี (ในภาษาอังกฤษ)