วินาศกรรม 11 กันยายน

วินาศกรรม 11 กันยายน หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ไนน์อีเลฟเวน (9/11) เป็นการโจมตีพลีชีพของผู้ก่อการร้ายอิสลามโดยอัลกออิดะฮ์ที่ประสานกันสี่ครั้งต่อสหรัฐใน ค.ศ. 2001 ผู้ก่อการร้ายสิบเก้าคนได้จี้เครื่องบินโดยสารพาณิชย์สี่ลำ สองลำถูกนำพุ่งชนอาคารแฝดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนครนิวยอร์ก ลำที่สามพุ่งชนเพนตากอน ซึ่งเป็นที่ทำการกระทรวงกลาโหมสหรัฐในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย และลำที่สี่ตกในทุ่งโล่งของรัฐเพนซิลเวเนียระหว่างที่ผู้โดยสารพยายามต่อสู้ ที่ซึ่งภายหลังมีการสร้างอนุสรณ์สถานแห่งชาติเที่ยวบินที่ 93 ขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์นี้ เพื่อตอบโต้การโจมตี สหรัฐได้ทำสงครามต่อต้านการก่อการร้ายทั่วโลกมานานหลายทศวรรษเพื่อกำจัดกลุ่มที่ไม่เป็นมิตรที่ถูกระบุว่าเป็นองค์การก่อการร้าย และรัฐบาลที่ถูกกล่าวหาว่าให้การสนับสนุนกลุ่มเหล่านั้นมุฮัมมัด อะฏา ผู้นำกลุ่ม ได้ขับเครื่องบินอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 พุ่งชนอาคารเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในเวลา 08:46 น. สิบเจ็ดนาทีต่อมาในเวลา 09:03 น. ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ได้ชนอาคารใต้ อาคารทั้งสองถล่มลงมาภายในหนึ่งชั่วโมงสี่สิบสองนาที ทำลายโครงสร้างที่เหลืออีกห้าแห่งในพื้นที่ทั้งหมด อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 พุ่งชนเพนตากอนในเวลา 09:37 น. ทำให้เกิดการถล่มบางส่วน ส่วนเครื่องบินลำที่สี่และลำสุดท้าย ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 เจ้าหน้าที่สอบสวนเชื่อว่ามีเป้าหมายจะพุ่งชนอาคารรัฐสภาสหรัฐหรือทำเนียบขาว ผู้โดยสารที่ทราบข่าวการโจมตีครั้งก่อนหน้าจึงก่อการกำเริบต่อต้านสลัดอากาศ ทำให้เครื่องบินตกในทุ่งใกล้แชงก์สวิลล์ รัฐเพนซิลเวเนีย เวลา 10:03 น. องค์การบริหารการบินแห่งชาติสั่งระงับการบินทั้งหมดในน่านฟ้าสหรัฐอย่างไม่มีกำหนด เพื่อป้องกันไม่ให้เครื่องบินลำใดออกเดินทางอีกจนถึงวันที่ 13 กันยายนและกำหนดให้เครื่องบินทุกลำที่กำลังบินอยู่ต้องเดินทางกลับไปยังจุดเริ่มต้นหรือเปลี่ยนเส้นทางไปยังแคนาดา การดำเนินการในแคนาดาเพื่อสนับสนุนเครื่องบินที่เข้ามาและผู้โดยสารของพวกเขาถูกเรียกรวมกันว่าปฏิบัติการเยลโลว์ริบบอน เย็นวันนั้น สำนักข่าวกรองกลางแจ้งประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุชว่าศูนย์ต่อต้านการก่อการร้ายได้ระบุว่าการโจมตีดังกล่าวเป็นฝีมือของอัลกออิดะฮ์ภายใต้การนำของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน สหรัฐตอบโต้ด้วยการเปิดฉากสงครามต่อต้านการก่อการร้ายและบุกอัฟกานิสถานเพื่อโค่นล้มตอลิบาน ซึ่งปฏิเสธข้อเรียกร้องของสหรัฐที่ให้ขับไล่อัลกออิดะฮ์ออกจากอัฟกานิสถานและส่งตัวผู้นำของพวกเขา การเรียกใช้มาตรา 5 ของสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือของเนโท ซึ่งเป็นการใช้เพียงครั้งเดียวจนถึงปัจจุบัน ได้เรียกร้องให้พันธมิตรต่อสู้กับอัลกออิดะฮ์ ขณะที่กองกำลังบุกของสหรัฐและพันธมิตรบุกทั่วอัฟกานิสถาน บิน ลาดินก็หลบหนีไปได้ เขาปฏิเสธความเกี่ยวข้องใด ๆ จนกระทั่ง ค.ศ. 2004 เมื่อมีการเผยแพร่ข้อความบางส่วนจากเทปบันทึกที่เขายอมรับความรับผิดชอบต่อการโจมตี แรงจูงใจที่อัลกออิดะฮ์อ้างถึงรวมถึงการที่สหรัฐสนับสนุนอิสราเอล การมีฐานทัพสหรัฐในซาอุดีอาระเบียและการคว่ำบาตรต่ออิรัก การไล่ล่าบิน ลาดินเกือบทศวรรษสิ้นสุดลงในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 เมื่อเขาถูกสังหารระหว่างการจู่โจมของกองทัพสหรัฐที่ที่หลบซ่อนของเขาในอับบอตตาบัด ประเทศปากีสถาน สงครามในอัฟกานิสถานดำเนินต่อไปอีกแปดปีจนกระทั่งมีการทำข้อตกลงในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 เพื่อให้กองทหารอเมริกันและเนโทถอนตัวออกจากประเทศ การโจมตีครั้งนี้คร่าชีวิตผู้คนไป 2,977 คน บาดเจ็บอีกหลายพันคน และก่อให้เกิดผลกระทบต่อสุขภาพระยะยาวอย่างมาก ขณะเดียวกันก็สร้างความเสียหายต่อโครงสร้างพื้นฐานและทรัพย์สินอย่างน้อย 10,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเป็นการโจมตีของผู้ก่อการร้ายที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์รวมถึงเป็นอุบัติการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดสำหรับนักดับเพลิงและเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายในประวัติศาสตร์อเมริกา โดยมีผู้เสียชีวิต 343 และ 72 นายตามลำดับ การตกของเที่ยวบินที่ 11 และเที่ยวบินที่ 175 เป็นภัยพิบัติทางการบินที่ร้ายแรงที่สุดตลอดกาล และการชนของเที่ยวบินที่ 77 กับเพนตากอนส่งผลให้มีจำนวนผู้เสียชีวิตบนพื้นดินสูงเป็นอันดับสี่ในประวัติศาสตร์ของการตกของเครื่องบิน การทำลายเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์และพื้นที่โดยรอบ ซึ่งตั้งอยู่ในย่านการเงินของแมนฮัตตัน ได้สร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อเศรษฐกิจของสหรัฐและทำให้เกิดความตกใจในตลาดโลก หลายประเทศได้เสริมสร้างกฎหมายต่อต้านการก่อการร้ายและขยายอำนาจของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายและข่าวกรอง จำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดที่เกิดจากการโจมตี รวมกับจำนวนผู้เสียชีวิตจากความขัดแย้งที่เกิดขึ้นโดยตรงจากเหตุการณ์นี้ ได้รับการประมาณการโดยโครงการคอสส์ออฟวอร์ (Costs of War) ว่ามีมากกว่า 4.5 ล้านคน การเก็บกวาดพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (เรียกกันว่า "กราวนด์ซีโร") เสร็จสิ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002 ขณะที่เพนตากอนได้รับการซ่อมแซมภายในหนึ่งปี หลังความล่าช้าในการออกแบบอาคารทดแทน มีการวางแผนอาคารใหม่หกหลังเพื่อแทนที่อาคารที่หายไป พร้อมด้วยพิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานเพื่อรำลึกถึงผู้ที่เสียชีวิตหรือบาดเจ็บจากการโจมตี อาคารที่สูงที่สุดคือ วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ เริ่มก่อสร้างใน ค.ศ. 2006 และเปิดใช้งานใน ค.ศ. 2014 อนุสรณ์ที่สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงการโจมตี ได้แก่ อนุสรณ์สถานและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ 11 กันยายนในนครนิวยอร์ก อนุสรณ์สถานเพนตากอนในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย และอนุสรณ์สถานแห่งชาติเที่ยวบินที่ 93 ณ จุดที่เครื่องบินตกในรัฐเพนซิลเวเนีย ภูมิหลัง ใน ค.ศ. 1996 อุซามะฮ์ บิน ลาดิน ผู้นำองค์การติดอาวุธอิสลาม อัลกออิดะฮ์ ได้ออกฟัตวาแรกของเขา ซึ่งประกาศสงครามต่อสหรัฐและเรียกร้องให้ขับไล่ทหารอเมริกันทั้งหมดออกจากคาบสมุทรอาหรับ ในฟัตวาครั้งที่สองใน ค.ศ. 1998 บิน ลาดินได้กล่าวถึงข้อโต้แย้งของเขาต่อต่อนโยบายการต่างประเทศของสหรัฐที่เกี่ยวข้องกับอิสราเอล รวมถึงการคงอยู่ของกองทหารอเมริกันในซาอุดีอาระเบียหลังสงครามในอ่าว บิน ลาดินยืนยันว่าชาวมุสลิมมีพันธะที่จะต้องโจมตีเป้าหมายของอเมริกาจนกว่านโยบายที่รุกรานของสหรัฐต่อมุสลิมจะถูกยกเลิก กลุ่มที่เรียกว่าฮัมบวร์คเซลล์ (Hamburg cell) ในเยอรมนีประกอบด้วยนักอิสลามที่ต่อมากลายเป็นผู้ปฏิบัติการคนสำคัญในการโจมตี 9/11 มุฮัมมัด อะฏา, มัรวาน อัชชะฮ์ฮี, ซีอาด ญะราห์, รอมซี บิน อัชชัยบะฮ์ และซะอีด บะฮ์ญีล้วนเป็นสมาชิกฮัมบวร์คเซลล์ของอัลกออิดะฮ์ บิน ลาดินยืนยันว่ามุสลิมทุกคนจะต้องทำสงครามป้องกันตัวกับสหรัฐและต่อสู้กับการรุกรานของอเมริกา นอกจากนี้เขายังให้เหตุผลว่าการโจมตีทางทหารต่อทรัพย์สินของอเมริกาจะส่งข้อความถึงชาวอเมริกัน โดยพยายามบีบให้สหรัฐต้องทบทวนการสนับสนุนอิสราเอลและนโยบายที่ก้าวร้าวอื่น ๆ ในการให้สัมภาษณ์กับจอห์น มิลเลอร์ นักข่าวชาวอเมริกันใน ค.ศ. 1998 บิน ลาดินกล่าวว่า: เราไม่แยกความแตกต่างระหว่างผู้สวมเครื่องแบบทหารและพลเรือน พวกเขาทั้งหมดคือเป้าหมายในฟัตวานี้ ประวัติศาสตร์อเมริกาไม่เคยแยกความแตกต่างระหว่างพลเรือนและทหาร ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงและเด็ก พวกเขาเป็นผู้ที่ใช้ระเบิดกับนางาซากิ ระเบิดเหล่านั้นสามารถแยกแยะระหว่างทารกและทหารได้หรือไม่? อเมริกาไม่มีศาสนาที่จะป้องกันไม่ให้มันทำลายผู้คนทั้งหมด ดังนั้นเราจึงบอกชาวอเมริกันในฐานะประชาชนและเราบอกกับแม่ของทหารและแม่ชาวอเมริกันโดยทั่วไปว่าหากพวกเขายังเห็นคุณค่าในชีวิตและชีวิตของลูก ๆ พวกเขา ควรหาตั้งรัฐบาลชาตินิยมที่จะดูแลผลประโยชน์ของพวกเขา ไม่ใช่ผลประโยชน์ของชาวยิว การกดขี่ที่ดำเนินต่อไปจะนำการต่อสู้มาสู่อเมริกา เหมือนที่ [ผู้ก่อเหตุระเบิดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในปี 1993] รอมซี [ยูซุฟ] และคนอื่น ๆ ทำ นี่คือข้อความของฉันถึงชาวอเมริกัน: ให้มองหารัฐบาลที่จริงจังที่ดูแลผลประโยชน์ของพวกเขาและไม่โจมตีผู้อื่น ที่ดิน หรือเกียรติของพวกเขา คำพูดของฉันถึงนักข่าวชาวอเมริกันคือไม่ต้องถามว่าทำไมเราถึงทำเช่นนั้น แต่จงถามว่ารัฐบาลของพวกเขาทำอะไรที่บังคับให้เราต้องปกป้องตัวเอง" อุซามะฮ์ บิน ลาดิน บิน ลาดินเป็นผู้บงการวินาศกรรม 11 กันยายน เขาปฏิเสธความเกี่ยวข้องในตอนแรก แต่ในภายหลังได้กลับคำปฏิเสธ สถานีโทรทัศน์อัลญะซีเราะฮ์ออกอากาศคำแถลงของเขาเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2001: "ข้าพเจ้าขอยืนยันว่าข้าพเจ้าไม่ได้กระทำการนี้ ซึ่งดูเหมือนว่าจะถูกกระทำโดยปัจเจกบุคคลที่มีแรงจูงใจของตัวเอง" ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2001 กองกำลังสหรัฐได้กู้คืนวิดีโอเทปที่บิน ลาดินพูดคุยกับคอลิด อัลหัรบี และยอมรับว่าเขารู้ล่วงหน้าเกี่ยวกับการโจมตี วันที่ 27 ธันวาคม มีการเผยแพร่วิดีโอของบิน ลาดินชิ้นที่สอง ซึ่งเขากล่าวโดยไม่ได้ยอมรับความรับผิดชอบอย่างชัดเจนสำหรับการโจมตีว่า: มันชัดเจนแล้วว่าชาวตะวันตกโดยทั่วไปและชาวอเมริกันโดยเฉพาะมีความเกลียดชังต่อศาสนาอิสลามอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ... มันคือความเกลียดชังของนักรบครูเสด การก่อการร้ายต่ออเมริกาควรได้รับการยกย่อง เพราะมันเป็นการตอบโต้ความอยุติธรรม โดยมีเป้าหมายเพื่อบีบบังคับให้อเมริกาหยุดการสนับสนุนอิสราเอล ซึ่งสังหารประชาชนของเรา ... เราขอบอกว่าจุดจบของสหรัฐกำลังจะมาถึง ไม่ว่าบิน ลาดินหรือผู้ติดตามของเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตแล้วก็ตาม เพราะการตื่นขึ้นของอุมมะฮ์ [ประชาชาติ] มุสลิมได้เกิดขึ้นแล้ว ... มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องโจมตีเศรษฐกิจ (ของสหรัฐ) ซึ่งเป็นรากฐานของอำนาจทางทหาร ... ถ้าเศรษฐกิจถูกโจมตี พวกเขาจะต้องกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง ก่อนการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 2004 ไม่นาน บิน ลาดินได้ใช้เทปบันทึกคำแถลงเพื่อยอมรับต่อสาธารณชนว่าอัลกออิดะฮ์มีส่วนเกี่ยวข้องกับการโจมตี เขายอมรับความเชื่อมโยงโดยตรงกับการโจมตีและกล่าวว่าการโจมตีเหล่านั้นถูกดำเนินการเพราะ: เหตุการณ์ที่กระทบจิตใจของข้าพเจ้าโดยตรงเริ่มต้นขึ้นในปี 1982 เมื่ออเมริกาอนุญาตให้อิสราเอลรุกรานเลบานอนและทัพเรือที่หกของอเมริกันได้ช่วยพวกเขาในการกระทำนั้น การทิ้งระเบิดครั้งนี้เริ่มต้นขึ้น และมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก และคนอื่น ๆ ก็หวาดกลัวและต้องพลัดถิ่นฐาน ข้าพเจ้าไม่สามารถลืมภาพที่สะเทือนใจเหล่านั้นได้ เลือดและอวัยวะที่ถูกฉีกขาด ผู้หญิงและเด็กนอนเกลื่อนอยู่ทุกที่ บ้านเรือนถูกทำลายพร้อมผู้ที่อาศัยอยู่ภายใน อาคารสูงถูกทำลายลงมาทับผู้ที่อยู่ภายใน จรวดตกลงมาใส่บ้านของเราอย่างไม่ปรานี...ขณะที่ข้าพเจ้ามองดูหอคอยที่ถูกทำลายเหล่านั้นในเลบานอน ความคิดก็แวบเข้ามาในใจว่าเราควรลงโทษผู้กดขี่ในแบบเดียวกันและเราควรทำลายหอคอยในอเมริกาเพื่อให้พวกเขาได้ลิ้มรสบางอย่างที่เราได้ลิ้มรสและเพื่อที่พวกเขาจะได้ยับยั้งการฆ่าผู้หญิงและเด็กของเรา และในวันนั้น มันได้รับการยืนยันกับข้าพเจ้าว่า การกดขี่และการฆ่าผู้หญิงและเด็กที่บริสุทธิ์โดยเจตนาเป็นนโยบายของอเมริกา การทำลายล้างคือเสรีภาพและประชาธิปไตย ในขณะที่การต่อต้านคือการก่อการร้ายและการไม่ยอมรับความแตกต่าง บิน ลาดินสั่งการด้วยตนเองให้ผู้ติดตามของเขาโจมตีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์และเพนตากอน วิดีโออีกชิ้นที่ได้รับจากอัลญะซีเราะฮ์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 แสดงให้เห็นบิน ลาดินอยู่กับหนึ่งในผู้บงการหลักของการโจมตี รอมซี บิน อัชชัยบะฮ์ รวมถึงสลัดอากาศ ฮัมซะฮ์ อัลฆอมิดีและวาอิล อัชชะฮ์รี ท่ามกลางการเตรียมการสำหรับการโจมตี คอลิด ชัยค์ มุฮัมมัด และสมาชิกอัลกออิดะฮ์คนอื่น ๆ ยุสรี ฟูดะห์ นักข่าวจากสถานีโทรทัศน์อาหรับอัลญะซีเราะฮ์ รายงานว่าในเดือนเมษายน ค.ศ. 2002 คอลิด ชัยค์ มุฮัมมัด สมาชิกกอัลกออิดะฮ์ ยอมรับว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการโจมตี ร่วมกับ รอมซี บิน อัชชัยบะฮ์ รายงานคณะกรรมาธิการ 9/11 ค.ศ. 2004 ระบุว่าความเกลียดชังที่มุฮัมมัด ซึ่งเป็นผู้วางแผนหลักของวินาศกรรม 9/11 มีต่อสหรัฐนั้นมาจาก "ความไม่เห็นด้วยอย่างรุนแรงต่อนโยบายการต่างประเทศของสหรัฐที่เข้าข้างอิสราเอล" มุฮัมมัดยังเป็นที่ปรึกษาและผู้สนับสนุนทางการเงินในการวางระเบิดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ค.ศ. 1993 และเป็นลุงของรอมซี ยูซุฟ มือวางระเบิดหลักในการโจมตีครั้งนั้น ในช่วงปลาย ค.ศ. 1994 มุฮัมมัดและซุฟได้วางแผนการโจมตีก่อการร้ายครั้งใหม่ที่เรียกว่าแผนโบจินกา (Bojinka plot) ซึ่งวางแผนไว้สำหรับเดือนมกราคม ค.ศ. 1995 แม้จะล้มเหลวและยูซุฟถูกจับกุมโดยกองกำลังสหรัฐในเดือนถัดมา แต่แผนโบจินกาก็มีอิทธิพลต่อวินาศกรรม 9/11 ในภายหลัง ในเอกสาร "Substitution for Testimony of Khalid Sheikh Mohammed" จากการพิจารณาคดีของซะกะรียา มูซาวี มีห้าคนที่ถูกระบุว่ารับทราบรายละเอียดของการปฏิบัติการอย่างสมบูรณ์ ได้แก่ บิน ลาดิน, คอลิด ชัยค์ มุฮัมมัด, รอมซี บิน อัชชัยบะฮ์, อะบูตุรอบ อัลอัรดุนี และมุฮัมมัด อาฏีฟ แรงจูงใจ ถ้อยแถลงของอุซามะฮ์ บิน ลาดินที่ประกาศทำสงครามศักดิ์สิทธิ์ต่อสหรัฐ และฟัตวาใน ค.ศ. 1998 ที่ลงนามโดยบิน ลาดินและคนอื่น ๆ ที่เรียกร้องให้สังหารชาวอเมริกัน ถูกนักสืบสวนมองว่าเป็นหลักฐานของแรงจูงใจของเขา ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2001 บิน ลาดินปกป้องการโจมตีว่าเป็นมาตรการตอบโต้การกระทำอันโหดร้ายของอเมริกาต่อมุสลิมทั่วโลก เขายังยืนยันว่าการโจมตีไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงและเด็ก โดยกล่าวว่าเป้าหมายของการโจมตีเป็นสัญลักษณ์ของ "อำนาจทางเศรษฐกิจและการทหาร" ของอเมริกา ในจดหมายถึงชาวอเมริกัน (Letter to the American People) ของบิน ลาดินเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2002 เขาระบุแรงจูงใจของอัลกออิดะฮ์ในการโจมตี ดังนี้: การที่สหรัฐสนับสนุนอิสราเอล ยุทธศาสตร์ของบิน ลาดินเพื่อสนับสนุนและขยายการก่อการร้ายอัษษานียะฮ์ครั้งที่สองไปทั่วโลก การโจมตีมุสลิมกองกำลังผสมนำโดยสหรัฐในโซมาเลีย การที่สหรัฐสนับสนุนรัฐบาลฟิลิปปินส์ในการต่อสู้กับมุสลิมในความขัดแย้งโมโร การที่สหรัฐสนับสนุนการบุกครองเลบานอนตอนใต้ของอิสราเอล การที่สหรัฐสนับสนุนการกระทำอันโหดร้ายของรัสเซียต่อมุสลิมในเชชเนีย การที่รัฐบาลในตะวันออกกลางที่สนับสนุนอเมริกา (ซึ่ง "ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของคุณ") ต่อต้านผลประโยชน์ของมุสลิม การที่สหรัฐสนับสนุนการกดขี่ของอินเดียต่อมุสลิมในกัศมีร์ การมีอยู่ของกองทหารสหรัฐฯ ในซาอุดีอาระเบีย การคว่ำบาตรต่ออิรัก การทำลายสิ่งแวดล้อม หลังการโจมตี บิน ลาดินและอัยมัน อัซเซาะวาฮิรีได้เผยแพร่บันทึกเสียงเพิ่มเติม บางส่วนกล่าวถึงเหตุผลข้างต้นอีกครั้ง สิ่งตีพิมพ์ที่เกี่ยวข้องสองฉบับคือจดหมายถึงชาวอเมริกันของบิน ลาดินใน ค.ศ. 2002 และวิดีโอเทปของบิน ลาดินใน ค.ศ. 2004 ในฐานะผู้ยึดมั่นในศาสนาอิสลาม บิน ลาดินเชื่อว่าชาวที่ไม่ใช่มุสลิมถูกห้ามไม่ให้มีถิ่นที่อยู่ถาวรในคาบสมุทรอาหรับ ใน ค.ศ. 1996 บิน ลาดินได้ออกฟัตวาเรียกร้องให้ทหารอเมริกันออกจากซาอุดีอาระเบีย การวิเคราะห์หนึ่งเกี่ยวกับผู้ก่อการร้ายพลีชีพชี้ว่าหากไม่มีกองทหารสหรัฐในซาอุดีอาระเบีย อัลกออิดะฮ์อาจไม่สามารถชักจูงให้ผู้คนยอมพลีชีพในภารกิจดังกล่าวได้ ในฟัตวา ค.ศ. 1998 อัลกออิดะฮ์ระบุการคว่ำบาตรอิรักเป็นเหตุผลในการสังหารชาวอเมริกัน โดยประณาม "การปิดล้อมที่ยืดเยื้อ" และการกระทำอื่น ๆ ที่ถือเป็นการประกาศสงครามต่อ "อัลลอฮ์ ศาสนทูตของพระองค์ และมุสลิม" ใน ค.. 2004 บิน ลาดินอ้างว่าแนวคิดในการทำลายอาคารเกิดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1982 เมื่อเขาเห็นการทิ้งระเบิดอพาร์ตเมนต์สูงหลายชั้นของอิสราเอลระหว่างสงครามเลบานอน ค.ศ. 1982 นักวิเคราะห์บางคน รวมถึงนักรัฐศาสตร์ จอห์น เมียส์ไฮเมอร์และสตีเฟน วอลต์ ก็อ้างว่าการสนับสนุนอิสราเอลของสหรัฐเป็นแรงจูงใจในการโจมตีด้วย ใน ค.ศ. 2004 และ 2010 บิน ลาดินได้เชื่อมโยงวินาศกรรม 11 กันยายนกับการสนับสนุนอิสราเอลของสหรัฐอีกครั้ง แม้จดหมายส่วนใหญ่จะแสดงความดูถูกเหยียดหยามของบิน ลาดินต่อประธานาธิบดีบุช และความหวังของเขาที่จะ "ทำลายและทำให้ล้มละลาย" สหรัฐ มีการเสนอแรงจูงใจอื่น ๆ นอกเหนือจากที่บิน ลาดินและอัลกออิดะฮ์ระบุไว้ ผู้เขียนบางคนเสนอว่า "ความอับอาย" ที่เกิดจากการที่โลกอิสลามล้าหลังโลกตะวันตก ซึ่งความเหลื่อมล้ำนี้เห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษจากโลกาภิวัตน์ และความปรารถนาที่จะยั่วยุให้สหรัฐเข้าสู่สงครามที่กว้างขึ้นกับโลกอิสลาม โดยหวังว่าจะกระตุ้นให้มีพันธมิตรมาสนับสนุนอัลกออิดะฮ์มากขึ้น ในทำนองเดียวกัน คนอื่น ๆ ได้โต้แย้งว่าวินาศกรรม 9/11 เป็นยุทธศาสตร์เพื่อยั่วยุให้อเมริกาเข้าสู่สงครามที่จะก่อให้เกิดการปฏิวัติของพันธมิตรอิสลาม การวางแผน เอกสารที่ยึดได้ระหว่างปฏิบัติการสังหารบิน ลาดินใน ค.ศ. 2011 มีบันทึกที่บิน ลาดินเขียนด้วยลายมือในเดือนกันยายน ค.ศ. 2002 โดยมีหัวข้อว่า "การถือกำเนิดของแนวคิด 11 กันยายน" เขาอธิบายว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจจากเหตุการณ์อิยิปต์แอร์ เที่ยวบินที่ 990 ตกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1999 ซึ่งเป็นการจงใจให้ตกโดยนักบินผู้ช่วย ญะมีล อัลบะฏูฏี ทำให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 200 คน "นี่คือวิธีที่แนวคิด 9/11 ถูกคิดและพัฒนาขึ้นในหัวของผม และนั่นคือตอนที่เราเริ่มวางแผน" บิน ลาดินกล่าวต่อ และเสริมว่าในขณะนั้นไม่มีใครรู้นอกจากมุฮัมมัด อาฏีฟและอะบู อัค-ค็อยร รายงานคณะกรรมาธิการ 9/11 ระบุว่าคอลิด ชัยค์ มุฮัมมัดเป็นผู้วางแผนหลักของ 9/11 แต่เขาไม่ได้ถูกกล่าวถึงในบันทึกของบิน ลาดิน การโจมตีนี้ถูกคิดขึ้นโดยคอลิด ชัยค์ มุฮัมมัด ซึ่งได้นำเสนอแนวคิดนี้ต่ออุซามะฮ์ บิน ลาดินเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1996 ในขณะนั้น บิน ลาดินและอัลกออิดะฮ์อยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน โดยเพิ่งย้ายกลับไปยังอัฟกานิสถานจากซูดาน เหตุระเบิดสถานทูตแอฟริกา ค.ศ. 1998 และฟัตวาของบิน ลาดินในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 ถือเป็นจุดเปลี่ยนของปฏิบัติการก่อการร้ายของอัลกออิดะฮ์ เนื่องจากบิน ลาดินตั้งใจจะโจมตีสหรัฐ ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 หรือต้น ค.ศ. 1999 บิน ลาดินอนุมัติให้มุฮัมมัดดำเนินการเตรียมแผนการ อาฏีฟให้การสนับสนุนด้านการปฏิบัติการ รวมถึงการเลือกเป้าหมายและช่วยจัดการเดินทางให้สลัดอากาศ บิน ลาดินไม่เห็นด้วยกับมุฮัมมัด โดยปฏิเสธเป้าหมายที่เป็นไปได้ เช่น ยูเอสแบงค์ทาวเวอร์ ในลอสแอนเจลิส เนื่องจากขาดเวลา บิน ลาดินให้การสนับสนุนด้านการนำและด้านการเงินและมีส่วนร่วมในการคัดเลือกผู้เข้าร่วม ในตอนแรกเขาเลือกนวาฟ อัลฮาซิมีและคอลิด อัลมัฮฎอร นักรบญิฮาดผู้มีประสบการณ์ซึ่งเคยต่อสู้ในสงครามบอสเนีย อัลฮาซิมีและอัลมัฮฎอรเดินทางมาถึงสหรัฐในช่วงกลางเดือนมกราคม ค.ศ. 2000 ในช่วงต้น ค.ศ. 2000 อัลฮาซิมีและอัลมัฮฎอรได้เรียนการบินในแซนดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ทั้งคู่พูดภาษาอังกฤษได้น้อย เรียนการบินได้ไม่ดี และในที่สุดก็ทำหน้าที่เป็นสลัดอากาศ "ใช้กำลัง" ในช่วงปลาย ค.ศ. 1999 กลุ่มชายจากฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี ได้เดินทางมาถึงอัฟกานิสถาน กลุ่มนี้ประกอบด้วยมุฮัมมัด อะฏา, มัร์วาน อัชชะฮ์ฮี, ซีอาด ญะราห์, และรอมซี บิน อัชชัยบะฮ์ บิน ลาดินเลือกคนเหล่านี้เพราะพวกเขาได้รับการศึกษา สามารถพูดภาษาอังกฤษได้ และมีประสบการณ์การใช้ชีวิตในโลกตะวันตก ผู้ที่เข้ามาใหม่จะถูกคัดกรองทักษะพิเศษเป็นประจำ และผู้นำอัลกออิดะฮ์จึงพบว่าฮานี ฮันญูรมีใบอนุญาตนักบินพาณิชย์อยู่แล้ว ฮันญูรมาถึงแซนดีเอโกในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2000 และเข้าร่วมกับฮาซิมี พวกเขาเดินทางไปยังรัฐแอริโซนาในไม่ช้า ซึ่งฮันญูรได้เข้ารับการฝึกอบรมทบทวน มัรวาน อัชชะฮ์ฮีมาถึงในช่วงปลายเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2000 ขณะที่อะฏามาถึงในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2000 และญะราห์มาถึงในวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 2000 บิน อัชชัยบะฮ์ยื่นขอวีซ่าเข้าสหรัฐหลายครั้ง แต่ในฐานะชาวเยเมน เขาถูกปฏิเสธด้วยความกังวลว่าเขาจะอยู่เกินวีซ่า บิน อัชชัยบะฮ์อยู่ที่ฮัมบวร์ค โดยทำหน้าที่ประสานงานระหว่างอะฏาและมุฮัมมัด สมาชิกทั้งสามคนจากฮัมบวร์คเซลล์เข้ารับการฝึกอบรมการบินในรัฐฟลอริดาตอนใต้ที่ฮัฟฟ์แมนเอวิเอชัน (Huffman Aviation) ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 2001 สลัดอากาศกลุ่มรองเริ่มเดินทางมาถึงสหรัฐ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2001 อะฏาพบกับบิน อัชชัยบะฮ์ในตาร์ราโกนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน ที่ซึ่งพวกเขาได้ประสานงานรายละเอียดของแผน รวมถึงการเลือกเป้าหมายสุดท้าย บิน อัชชัยบะฮ์ส่งต่อความต้องการของบิน ลาดินให้ทำการโจมตีโดยเร็วที่สุด สลัดอากาศบางคนได้รับหนังสือเดินทางจากเจ้าหน้าที่ซาอุดีอาระเบียที่ทุจริตซึ่งเป็นสมาชิกในครอบครัว หรือใช้หนังสือเดินทางปลอมเพื่อเข้าประเทศ ข่าวกรองก่อนหน้า ในช่วงปลาย ค.ศ. 1999 วะลีด บิน อะตัช ("ค็อลลาด") สมาชิกอัลกออิดะฮ์ ได้ติดต่อกับอัลมัฮฎอรและบอกให้เขาไปพบกันที่กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย โดยอัลฮาซิมีและอะบู บะรออ์ อัลยะมะนีก็จะเข้าร่วมด้วย NSA ได้ดักฟังการโทรศัพท์ที่กล่าวถึงการประชุม อัลมัฮฎอรและชื่อ "นวาฟ" (อัลฮาซิมี) แม้หน่วยงานจะกลัวว่า "อาจมีบางอย่างชั่วร้ายกำลังเกิดขึ้น" แต่ก็ไม่ได้ดำเนินการใด ๆ ต่อไป CIA ได้รับแจ้งเตือนจากหน่วยข่าวกรองซาอุดีอาระเบียแล้วว่าอัลมัฮฎอรและอัลฮาซิมีเป็นสมาชิกอัลกออิดะฮ์ ทีมงานของ CIA ได้บุกเข้าไปในห้องพักโรงแรมของอัลมัฮฎอรในดูไบและพบว่ามัฮฎอรมีวีซ่าสหรัฐ ขณะที่อเล็กสเตชันแจ้งเตือนหน่วยข่าวกรองทั่วโลก แต่ไม่ได้แบ่งปันข้อมูลนี้กับ FBI สาขาพิเศษมาเลเซียได้สังเกตการณ์การประชุมของสมาชิกอัลกออิดะฮ์ทั้งสองคนเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2000 และแจ้ง CIA ว่าอัลมัฮฎอร, อัลฮาซิมี และค็อลลาดกำลังจะบินไปกรุงเทพ แต่ CIA ไม่เคยแจ้งหน่วยงานอื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ และไม่ได้ขอให้กระทรวงการต่างประเทศเพิ่มชื่ออัลมัฮฎอรในบัญชีเฝ้าระวัง เจ้าหน้าที่ประสานงานของ FBI ได้ขออนุญาตแจ้ง FBI เกี่ยวกับการประชุมดังกล่าว แต่ได้รับคำตอบว่า "นี่ไม่ใช่เรื่องของ FBI" ในช่วงปลายเดือนมิถุนายน ริชาร์ด คลาร์ก เจ้าหน้าที่อาวุโสด้านการต่อต้านการก่อการร้าย และจอร์จ เทเน็ต ผู้อำนวยการ CIA "เชื่อมั่นว่าการโจมตีครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น" แม้ CIA จะเชื่อว่าการโจมตีมีแนวโน้มจะเกิดขึ้นในซาอุดีอาระเบียหรืออิสราเอล ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม คลาร์กได้สั่งให้หน่วยงานภายในประเทศ "เฝ้าระวังขั้นสูงสุด" โดยบอกว่า "บางสิ่งบางอย่างที่น่าตื่นตาตื่นใจกำลังจะเกิดขึ้นที่นี่ และจะเกิดขึ้นในไม่ช้า" เขาขอให้ FBI และกระทรวงการต่างประเทศแจ้งเตือนสถานทูตและหน่วยงานตำรวจ และให้กระทรวงกลาโหมเข้าสู่ "สถานะภัยคุกคามเดลตา" คลาร์กเขียนไว้ในภายหลังว่า:ที่ใดที่หนึ่งใน CIA มีข้อมูลว่าผู้ก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์สองคนที่รู้จักกันได้เข้ามาในสหรัฐ ที่ใดที่หนึ่งใน FBI มีข้อมูลว่ามีสิ่งแปลก ๆ เกิดขึ้นที่โรงเรียนการบินในสหรัฐ [...] พวกเขามีข้อมูลเฉพาะเกี่ยวกับผู้ก่อการร้ายแต่ละคนซึ่งสามารถใช้เพื่ออนุมานได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ข้อมูลเหล่านั้นไม่มีข้อมูลใดมาถึงผมหรือทำเนียบขาว วันที่ 13 กรกฎาคม ทอม วิลเชียร์ เจ้าหน้าที่ CIA ที่ได้รับมอบหมายให้ประจำอยู่ในแผนกก่อการร้ายระหว่างประเทศของ FBI ได้ส่งอีเมลถึงผู้บังคับบัญชาที่ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย (CTC) ของ CIA เพื่อขออนุญาตแจ้งให้ FBI ทราบว่าฮาซิมีอยู่ในประเทศและมัฮฎอรมีวีซ่าสหรัฐ แต่ CIA ไม่เคยตอบกลับ วันเดียวกันนั้น มาร์กาเรตต์ กิลเลสปี นักวิเคราะห์ FBI ที่ทำงานใน CTC ได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับการประชุมที่มาเลเซีย เธอไม่ได้รับแจ้งว่าผู้เข้าร่วมประชุมอยู่ในสหรัฐ CIA มอบภาพถ่ายการเฝ้าระวังของมัฮฎอรและฮาซิมีจากการประชุมให้กิลเลสปีเพื่อแสดงให้หน่วยงานต่อต้านการก่อการร้ายของ FBI แต่ไม่ได้บอกความสำคัญของภาพเหล่านั้นให้เธอทราบ ฐานข้อมูลอินเทลิงก์แจ้งเธอว่าไม่ให้แบ่งปันข้อมูลข่าวกรองกับเจ้าหน้าที่สอบสวนคดีอาญา เมื่อแสดงภาพถ่ายให้ดู FBI ก็ปฏิเสธที่จะให้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความสำคัญของภาพ และพวกเขาไม่ได้รับวันเดือนปีเกิดหรือหมายเลขหนังสือเดินทางของมัฮฎอร ในช่วงปลายเดือนสิงหาคม 2001 กิลเลสปีได้บอกกับกรมการตรวจคนเข้าเมืองและแปลงสัญชาติ (NIS), กระทรวงการต่างประเทศ, กรมศุลกากร และ FBI ให้เพิ่มชื่อฮาซิมีและมัฮฎอรในบัญชีเฝ้าระวัง แต่ FBI ถูกห้ามไม่ให้ใช้เจ้าหน้าที่อาชญากรรมในการค้นหาคนทั้งสอง ทำให้ความพยายามของพวกเขาต้องหยุดชะงัก นอกจากนี้ในเดือนกรกฎาคม เจ้าหน้าที่ FBI ในฟีนิกซ์ได้ส่งข้อความไปยังสำนักงานใหญ่ของ FBI, อเล็กสเตชัน และเจ้าหน้าที่ FBI ในนิวยอร์กเพื่อเตือนพวกเขาถึง "ความเป็นไปได้ที่อุซามะฮ์ บิน ลาดินจะประสานงานเพื่อส่งนักศึกษาไปสหรัฐเพื่อเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยการบินพลเรือน" เจ้าหน้าที่ เคนเน็ท วิลเลียมส์ ได้แนะนำถึงความจำเป็นในการสัมภาษณ์ผู้จัดการโรงเรียนการบินและระบุตัวนักเรียนชาวอาหรับทุกคนที่ต้องการฝึกบิน ในเดือนกรกฎาคม จอร์แดนได้เตือนสหรัฐว่าอัลกออิดะฮ์กำลังวางแผนโจมตีสหรัฐ "หลายเดือนต่อมา" จอร์แดนได้แจ้งสหรัฐว่าชื่อรหัสของการโจมตีคือ "เดอะบิกเวดดิง" (The Big Wedding) และเกี่ยวข้องกับเครื่องบิน วันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 2001 สรุปข่าวประจำวันของประธานาธิบดีจาก CIA ซึ่งถูกกำหนดให้เป็น "สำหรับประธานาธิบดีเท่านั้น" มีชื่อว่าบิน ลาดิน ตั้งใจจะโจมตีในสหรัฐ (Bin Ladin Determined To Strike in US) บันทึกดังกล่าวระบุว่าข้อมูลของ FBI "ชี้ให้เห็นถึงรูปแบบของกิจกรรมน่าสงสัยในประเทศนี้ซึ่งสอดคล้องกับการเตรียมการสำหรับการจี้บังคับหรือการโจมตีประเภทอื่น ๆ" ในช่วงกลางเดือนสิงหาคม โรงเรียนการบินแห่งหนึ่งในรัฐมินนิโซตาได้แจ้ง FBI เกี่ยวกับซะกะรียา มูซาวี ผู้ซึ่งได้ถาม "คำถามที่น่าสงสัย" FBI พบว่ามูซาวีเป็นพวกหัวรุนแรงที่เดินทางไปปากีสถาน และ INS ได้จับกุมเขาในข้อหาอยู่เกินกำหนดวีซ่าฝรั่งเศส แต่คำขอของพวกเขาในการค้นหาแล็ปท็อปของเขาถูกปฏิเสธโดยสำนักงานใหญ่ FBI เนื่องจากขาดมูลเหตุที่น่าจะเป็น ความล้มเหลวในการแบ่งปันข้อมูลข่าวกรองนั้นมาจากนโยบายของกระทรวงยุติธรรมใน ค.ศ. 1995 ที่จำกัดการแบ่งปันข้อมูลข่าวกรอง ควบคู่ไปกับความไม่เต็มใจของ CIA และ NSA ที่จะเปิดเผย "แหล่งข้อมูลและวิธีการละเอียดอ่อน" เช่น การดักฟังโทรศัพท์ ในการให้การต่อหน้าคณะกรรมาธิการ 9/11 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 จอห์น แอชครอฟต์ อัยการสูงสุดในขณะนั้น ได้กล่าวว่า "สาเหตุเชิงโครงสร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพียงอย่างเดียวสำหรับปัญหา 11 กันยายนคือกำแพงที่แยกหรือแบ่งเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาญาและเจ้าหน้าที่ข่าวกรองออกจากกัน" คลาร์กยังเขียนอีกว่า: "[T]here were ... failures to get information to the right place at the right time" (มีความล้มเหลวในการนำข้อมูลไปยังสถานที่ที่เหมาะสมในเวลาที่เหมาะสม) การโจมตี เช้าวันอังคารที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 สลัดอากาศสิบเก้าคนได้เข้าควบคุมเครื่องบินโดยสารเชิงพาณิชย์สี่ลำ (โบอิง 757 สองลำและโบอิง 767 สองลำ) เครื่องบินขนาดใหญ่ที่มีเที่ยวบินระยะไกลถูกเลือกสำหรับการจี้เนื่องจากจะมีเชื้อเพลิงมากกว่า * เวลาออมแสงตะวันออก (UTC−04:00)† ไม่รวมสลัดอากาศ§ รวมเจ้าหน้าที่ฉุกเฉิน‡ รวมสลัดอากาศ การตก เวลา 07:59 น. อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 ได้บินขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติโลแกนในบอสตัน เมื่อบินไปได้สิบห้านาที สลัดอากาศห้าคนพร้อมอาวุธคัตเตอร์ได้เข้ายึดเครื่องบิน ทำให้มีผู้บาดเจ็บอย่างน้อยสามคน (และอาจเสียชีวิตหนึ่งคน) ก่อนจะบุกเข้าไปในห้องนักบิน สลัดอากาศยังแสดงวัตถุคล้ายระเบิดและฉีดสเปรย์พริกไทยเข้าไปในห้องโดยสาร เพื่อทำให้ตัวประกันหวาดกลัวและยอมจำนนและเพื่อขัดขวางการต่อต้าน ที่โลแกนเช่นกัน ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ได้บินขึ้นในเวลา 08:14 น. ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงใต้หลายร้อยไมล์ที่ท่าอากาศยานนานาชาติดัลเลส อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 ได้ออกเดินทางจากรันเวย์ในเวลา 08:20 น. การเดินทางของเที่ยวบินที่ 175 เป็นไปตามปกติเป็นเวลา 28 นาทีจนกระทั่งเวลา 08:42 น. เมื่อสลัดอากาศห้าคนได้จี้บังคับ สังหารนักบินทั้งสองคนและแทงลูกเรือหลายคนก่อนจะเข้าควบคุมเครื่องบิน สลัดอากาศกลุ่มนี้ยังใช้การข่มขู่ด้วยระเบิดเพื่อสร้างความหวาดกลัวแก่ผู้โดยสารและลูกเรือ และฉีด "แก๊สน้ำตา สเปรย์พริกไทย หรือสารก่อระคายอื่น ๆ" ในห้องโดยสารเพื่อบังคับผู้โดยสารและพนักงานต้อนรับให้ไปรวมกันที่ส่วนท้ายของห้องโดยสาร ในขณะเดียวกัน ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 ได้ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาตินวร์กในรัฐนิวเจอร์ซีย์ เดิมมีกำหนดออกจากประตูในเวลา 08:00 น. แต่เครื่องบินออกเดินทางล่าช้าไป 42 นาที เวลา 08:46 น. เที่ยวบินที่ 11 ได้ถูกขับพุ่งชนโดยเจตนาเข้าที่ด้านเหนือของอาคารเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ระหว่างชั้นที่ 93 ถึง 99 ในตอนแรกหลายคนสันนิษฐานว่าเป็นอุบัติเหตุ เวลา 8:51 น. อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 ก็ถูกสลัดอากาศห้าคนยึดเช่นกัน โดยบุกเข้าไปในห้องนักบินอย่างรุนแรง 31 นาทีหลังเครื่องขึ้น แม้พวกเขาจะมีมีดเป็นอาวุธ แต่ก็ไม่มีรายงานว่ามีผู้ใดบนเครื่องถูกแทง และผู้ที่โทรศัพท์สองคนก็ไม่ได้กล่าวถึงการใช้สเปรย์พริกไทยหรือการข่มขู่ด้วยระเบิด เที่ยวบินที่ 175 ถูกนำไปพุ่งชนด้านใต้ (2 WTC) ของอาคารใต้ระหว่างชั้นที่ 77 และ 85 ในเวลา 09:03 น. แสดงให้เห็นว่าการชนครั้งแรกเป็นการกระทำโดยเจตนาของผู้ก่อการร้าย ชายสี่คนบนเที่ยวบินที่ 93 ได้ลงมืออย่างฉับพลัน คร่าชีวิตผู้โดยสารอย่างน้อยหนึ่งคน หลังรอมา 46 นาที ซึ่งความล่าช้าดังกล่าวกลายเป็นหายนะสำหรับผู้ก่อการร้ายเมื่อรวมกับการออกเดินทางที่ล่าช้าของเครื่องบิน พวกเขาบุกเข้าไปในห้องนักบินและยึดการควบคุมเครื่องบินในเวลา 9:28 น. โดยหันเครื่องไปทางตะวันออกมุ่งหน้าสู่วอชิงตัน ดี.ซี. เช่นเดียวกับคู่หูของพวกเขาบนเครื่องบินสองลำแรก ทีมที่สี่ใช้การขู่ว่ามีระเบิดและฉีดสเปรย์พริกไทยเข้าไปในห้องโดยสาร เก้านาทีหลังจากเที่ยวบินที่ 93 ถูกจี้ เที่ยวบินที่ 77 ก็พุ่งชนด้านตะวันตกของเพนจากอนในเวลา 09:37 น. เนื่องจากความล่าช้าทั้งสองครั้ง ผู้โดยสารและลูกเรือของเที่ยวบินที่ 93 จึงมีเวลาทราบถึงการโจมตีครั้งก่อนหน้าผ่านการโทรศัพท์จากบนเครื่องไปยังภาคพื้น และด้วยเหตุนี้ การก่อการกำเริบจึงถูกริเริ่มขึ้นอย่างเร่งด่วนเพื่อเข้าควบคุมเครื่องบินในเวลา 09:57 น. ภายในไม่กี่นาที ผู้โดยสารได้ต่อสู้เพื่อหาทางไปยังส่วนหน้าของห้องโดยสารและเริ่มพังประตูห้องนักบิน ด้วยความกลัวว่าตัวประกันจะเข้ามายึดการควบคุมได้ สลัดอากาศจึงหมุนเครื่องบินตามแกนยาวและพุ่งดิ่งลง ชนกับทุ่งโล่งใกล้แชงก์สวิลล์ รัฐเพนซิลเวเนีย ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพิตต์สเบิร์ก ในเวลา 10:03:11 น. ขณะที่เครื่องตกนั้นอยู่ห่างจากดี.ซี. ประมาณยี่สิบนาที และเชื่อว่าเป้าหมายของเครื่องบินลำนี้คืออาคารรัฐสภาหรือทำเนียบขาว ผู้โดยสารและลูกเรือบางคนซึ่งโทรจากเครื่องบินโดยใช้บริการโทรศัพท์อากาศในห้องโดยสารและโทรศัพท์มือถือได้ให้รายละเอียดว่า: มีสลัดอากาศหลายคนอยู่บนเครื่องบินแต่ละลำ; พวกเขาใช้แก๊สน้ำตาหรือสเปรย์พริกไทยเพื่อจัดการกับพนักงานต้อนรับ; และบางคนบนเครื่องถูกแทง รายงานระบุว่าผู้ก่อการร้ายได้แทงและสังหารนักบิน พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน และผู้โดยสารอย่างน้อยหนึ่งคน ตามรายงานฉบับสุดท้ายของคณะกรรมาธิการ 9/11 สลัดอากาศได้ซื้อเครื่องมืออเนกประสงค์และมีดเอนกประสงค์เลเทอร์แมน (ซึ่งในขณะนั้นไม่ได้เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับผู้โดยสาร) แต่สิ่งเหล่านี้ไม่พบในบรรดาสิ่งของที่สลัดอากาศทิ้งไว้เบื้องหลัง พนักงานต้อนรับบนเที่ยวบินที่ 11 ผู้โดยสารบนเที่ยวบินที่ 175 และผู้โดยสารบนเที่ยวบินที่ 93 กล่าวว่าสลัดอากาศมีระเบิด แต่ผู้โดยสารคนหนึ่งบอกว่าเขาคิดว่าระเบิดเหล่านั้นเป็นของปลอม FBI ไม่พบร่องรอยของวัตถุระเบิดที่จุดเกิดเหตุ และคณะกรรมาธิการ 9/11 สรุปว่าระเบิดเหล่านั้นอาจเป็นของปลอม ในเที่ยวบินที่ถูกจี้อย่างน้อยสองลำ—อเมริกัน 11 และยูไนเต็ด 93—ผู้ก่อการร้ายอ้างผ่านระบบประกาศสาธารณะว่าพวกเขากำลังจับตัวประกันและกำลังจะกลับไปที่สนามบินเพื่อให้มีการปฏิบัติตามข้อเรียกร้องค่าไถ่ ซึ่งเป็นความพยายามที่ชัดเจนที่จะป้องกันไม่ให้ผู้โดยสารต่อสู้กลับ อย่างไรก็ดี ความพยายามทั้งสองครั้งล้มเหลว เนื่องจากนักบินสลัดอากาศทั้งสองในกรณีเหล่านี้ (มุฮัมมัด อะฏา และซีอาด ญะราห์ ตามลำดับ) ได้ส่งข้อความผิดพลาดไปยังศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศแทนที่จะเป็นผู้คนบนเครื่องตามที่ตั้งใจไว้ ทำให้เจ้าหน้าที่ควบคุมการบินรู้ว่าเครื่องบินถูกจี้ อาคารสามแห่งในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ถล่มเนื่องจากโครงสร้างเสียหายจากเพลิงไหม้ แม้อาคารใต้จะถูกชนหลังอาคารเหนือประมาณสิบเจ็ดนาที แต่จุดที่เครื่องบินปะทะนั้นอยู่ต่ำกว่ามาก ด้วยความเร็วที่สูงกว่ามาก และพุ่งชนที่มุมอาคาร ทำให้มีน้ำหนักโครงสร้างที่ไม่สมดุลเพิ่มเข้ามา ส่งผลให้อาคารนี้ถล่มก่อนในเวลา 09:59 น. หลังจากถูกไฟไหม้เป็นเวลา 56 นาที จากเพลิงไหม้ที่เกิดจากยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ตกและเชื้อเพลิงระเบิด อาคารเหนือคงอยู่ได้อีก 29 นาที 24 วินาทีก่อนจะถล่มในเวลา 10:28 น. ซึ่งเป็นหนึ่งชั่วโมงสี่สิบเอ็ดนาทีห้าสิบสามวินาที หลังอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 พุ่งชน เมื่ออาคารเหนือถล่ม เศษซากได้ตกลงบนอาคาร 7 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (7 WTC) ที่อยู่ใกล้เคียง ทำให้ตัวอาคารเสียหายและเกิดเพลิงไหม้ขึ้น ไฟเหล่านี้ลุกไหม้อยู่นานเกือบเจ็ดชั่วโมง ทำให้โครงสร้างอาคารเสียหาย และอาคาร 7 WTC ถล่มในเวลา 17:21 น. ส่วนด้านตะวันตกของเพนตากอนได้รับความเสียหายอย่างหนัก เวลา 9:42 น. องค์การบริหารการบินแห่งชาติ (FAA) สั่งระงับการบินของเครื่องบินพลเรือนทั้งหมดภายในทวีปสหรัฐ และเครื่องบินพลเรือนที่กำลังบินอยู่ได้รับคำสั่งให้ลงจอดทันที เครื่องบินพลเรือนระหว่างประเทศทั้งหมดถูกสั่งให้บินกลับหรือเปลี่ยนเส้นทางไปยังสนามบินในแคนาดาหรือเม็กซิโก และถูกห้ามลงจอดในอาณาเขตของสหรัฐเป็นเวลาสามวัน การโจมตีครั้งนี้สร้างความสับสนอย่างกว้างขวางในหมู่สื่อข่าวและเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศ ในบรรดารายงานข่าวที่ยังไม่ได้รับการยืนยันและมักขัดแย้งกันที่ออกอากาศตลอดทั้งวัน รายงานหนึ่งที่แพร่หลายที่สุดอ้างว่ามีระเบิดรถยนต์ระเบิดขึ้นที่ที่ทำการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐในวอชิงตัน ดี.ซี. เครื่องบินไอพ่นอีกลำหนึ่ง (เดลตาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1989) ถูกสงสัยว่าถูกจี้ แต่เครื่องบินลำนั้นได้ตอบสนองต่อเจ้าหน้าที่ควบคุมและลงจอดอย่างปลอดภัยที่คลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ ในการให้สัมภาษณ์เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2002 คอลิด ชัยค์ มุฮัมมัดและรอมซี บิน อัชชัยบะฮ์ ซึ่งเชื่อว่าเป็นผู้จัดการโจมตี กล่าวว่าเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ของเที่ยวบินที่ 93 คืออาคารรัฐสภาสหรัฐ ไม่ใช่ทำเนียบขาว ในระหว่างขั้นตอนการวางแผนการโจมตี มุฮัมมัด อะฏา (สลัดอากาศและนักบินของเที่ยวบินที่ 11) คิดว่าทำเนียบขาวอาจเป็นเป้าหมายที่ยากเกินไป และได้ขอให้ฮานี ฮันญูร (สลัดอากาศและนักบินของเที่ยวบินที่ 77) ประเมินให้ มุฮัมมัดกล่าวว่าในตอนแรกอัลกออิดะฮ์วางแผนจะโจมตีโรงงานนิวเคลียร์มากกว่าเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์และเพนตากอน แต่ตัดสินใจไม่ทำ เพราะกลัวว่าทุกอย่างจะ "ควบคุมไม่ได้" มุฮัมมัดระบุว่าการตัดสินใจขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับเป้าหมายถูกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนักบิน หากนักบินคนใดไม่สามารถเข้าถึงเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ได้ เขาจะต้องทำเครื่องตก การบาดเจ็บล้มตาย การโจมตีเพียงอาคารเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ทำให้ 9/11 กลายเป็นการก่อการร้ายที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยรวมแล้ว เครื่องบินที่ตกทั้งสี่ลำคร่าชีวิตผู้คนไป 2,996 คน (รวมสลัดอากาศ) และมีผู้บาดเจ็บอีกหลายพันคน จำนวนผู้เสียชีวิตประกอบด้วย 265 คนบนเครื่องบินทั้งสี่ลำ (ไม่มีผู้รอดชีวิต) 2,606 คนในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์และพื้นที่โดยรอบ และ 125 คนที่เพนตากอน ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่เป็นพลเรือน รวมถึงนักดับเพลิง 343 คน เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย 72 คน เจ้าหน้าที่ทหาร 55 คน และผู้ก่อการร้าย 19 คน มีพลเมืองจากกว่า 90 ประเทศเสียชีวิตในการโจมตีครั้งนี้ ในนครนิวยอร์ก ผู้ที่เสียชีวิตในอาคารมากกว่า 90% อยู่ที่หรือสูงกว่าจุดที่เครื่องบินปะทะ ในอาคารเหนือ มีผู้คนระหว่าง 1,344 ถึง 1,402 คนที่อยู่ที่ สูงกว่า หรือต่ำกว่าจุดที่เครื่องบินปะทะหนึ่งชั้น และเสียชีวิตทั้งหมด หลายร้อยคนเสียชีวิตทันทีเมื่อเครื่องบินพุ่งชน ผู้รอดชีวิตจากการปะทะประมาณ 800 คน ถูกขังและเสียชีวิตจากไฟไหม้หรือการสูดดมควัน ตกลงมาหรือกระโดดจากอาคารเพื่อหนีควันและเปลวไฟ หรือเสียชีวิตเมื่ออาคารถล่ม การทำลายบันไดทั้งสามแห่งในอาคารเหนือเมื่อเที่ยวบินที่ 11 พุ่งชนทำให้เป็นไปไม่ได้ที่ใครก็ตามที่อยู่เหนือพื้นที่ปะทะจะหนีออกมาได้ มีผู้คน 107 คนที่ไม่ถูกขังจากการปะทะเสียชีวิต เมื่อเที่ยวบินที่ 11 พุ่งชนระหว่างชั้นที่ 93 ถึง 99 ชั้นที่ 92 ก็กลายเป็นชั้นที่หนีไม่ได้: การชนทำให้ปล่องลิฟต์ทั้งหมดขาดออกจากกัน ขณะที่ซากปรักหักพังที่ตกลงมาได้ปิดกั้นปล่องบันได ทำให้คนงานทั้ง 69 คนในชั้นนั้นเสียชีวิตทั้งหมด ในอาคารใต้ มีผู้คนประมาณ 600 คนอยู่บนหรือสูงกว่าชั้นที่ 77 เมื่อเที่ยวบินที่ 175 พุ่งชน มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดชีวิต เช่นเดียวกับอาคารเหนือ หลายร้อยคนเสียชีวิตในทันทีที่เครื่องบินปะทะ แต่ต่างจากผู้คนในอาคารเหนือ ผู้รอดชีวิตจากการชนประมาณ 300 คน ในทางเทคนิคแล้วไม่ได้ถูกขัง แต่ส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ายังมีทางหนีอยู่หรือใช้ไม่ได้ บันไดหนึ่งแห่งคือปล่องบันได A รอดจากการถูกทำลายไปอย่างหวุดหวิด ทำให้ 14 คนที่อยู่ในชั้นที่ถูกชน (รวมถึงสแตนลีย์ ไพรม์นาท ชายที่เห็นเครื่องบินพุ่งเข้ามาหาเขา) และอีกสี่คนจากชั้นที่สูงกว่าสามารถหนีออกมาได้ เจ้าหน้าที่ 9-1-1 ของนครนิวยอร์กที่รับสายจากผู้คนภายในอาคารไม่ได้รับข้อมูลสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วอย่างเพียงพอ ด้วยเหตุนี้จึงบอกผู้โทรศัพท์ว่าไม่ให้ลงจากอาคารด้วยตัวเอง โดยรวมแล้ว มีผู้เสียชีวิต 630 คนในอาคารใต้ น้อยกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนผู้เสียชีวิตในอาคารเหนือ ในบรรดาผู้ที่ถูกพบเห็นว่ากระโดดหรือตกลงมาเสียชีวิต 100–200 คน มีเพียงสามคนที่ได้รับการบันทึกว่ามาจากอาคารใต้ จำนวนผู้เสียชีวิตในอาคารใต้ลดลงอย่างมากเนื่องจากผู้คนบางส่วนตัดสินใจออกจากอาคารทันทีหลังการชนครั้งแรก และเนื่องจากเอริก ไอเซนเบิร์ก ผู้บริหารของเอออนอินชัวรันซ์ตัดสินใจอพยพพนักงานในชั้นที่เอออนเช่าอยู่ (92 และ 98–105) หลังการปะทะของเที่ยวบินที่ 11 ช่วงเวลา 17 นาทีทำให้พนักงานเอออนกว่า 900 คนจาก 1,100 คนที่อยู่ในอาคารสามารถอพยพจากชั้นที่สูงกว่าชั้นที่ 77 ก่อนที่อาคารใต้จะถูกชน ไอเซนเบิร์กเป็นหนึ่งในเกือบ 200 คนที่หนีไม่รอด มีการอพยพก่อนการปะทะในลักษณะเดียวกันโดยฟิดิวเชียรีทรัสต์, ซีเอสซี และยูโรโบรกเกอส์ ทั้งหมดมีสำนักงานอยู่บนชั้นที่สูงกว่าจุดปะทะ การที่ไม่มีการสั่งอพยพอาคารใต้ทั้งหมดหลังการชนครั้งแรกของเครื่องบินในอาคารเหนือถูกยูเอสเอทูเดย์อธิบายว่าเป็น "หนึ่งในโศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ของวันนั้น" ตามที่แสดงในภาพถ่ายเดอะฟอลลิงแมน (The Falling Man) ผู้คนกว่า 200 คนตกลงมาเสียชีวิตจากอาคารที่กำลังลุกไหม้ ส่วนใหญ่ถูกบังคับให้กระโดดเพื่อหนีความร้อนสูง ไฟ และควัน ผู้คนบางส่วนในแต่ละอาคารที่อยู่เหนือจุดปะทะได้มุ่งหน้าไปยังดาดฟ้าโดยหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากเฮลิคอปเตอร์ แต่ประตูทางเข้าดาดฟ้าถูกล็อก ไม่มีแผนการช่วยเหลือด้วยเฮลิคอปเตอร์ และการรวมกันของอุปกรณ์บนดาดฟ้า ควันหนา และความร้อนสูงทำให้เฮลิคอปเตอร์ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ที่กลุ่มอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ มีเจ้าหน้าที่ฉุกเฉิน 414 คนเสียชีวิตขณะพยายามช่วยเหลือผู้คนและดับเพลิง ขณะที่เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายอีกคนหนึ่งเสียชีวิตเมื่อยูไนเต็ด 93 ตก นักดับเพลิง 343 นายของกรมดับเพลิงนครนิวยอร์ก (FDNY) เสียชีวิต รวมถึงนักบวชหนึ่งคนและเจ้าหน้าที่กู้ชีพสองคน เจ้าหน้าที่ 23 นายของกรมตำรวจนครนิวยอร์ก (NYPD) เสียชีวิต เจ้าหน้าที่ 37 นายของกรมตำรวจการท่าเรือ (PAPD) เสียชีวิต เจ้าหน้าที่กู้ชีพและแพทย์ฉุกเฉินแปดคนจากหน่วยบริการทางการแพทย์ฉุกเฉินเอกชนถูกสังหาร เจ้าหน้าที่ฉุกเฉินเกือบทั้งหมดที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุเสียชีวิตจากอาคารถล่ม ยกเว้นคนหนึ่งที่ถูกพลเรือนที่ตกลงมาจากอาคารใต้กระแทก พนักงาน 658 คนจากแคนเตอร์ ฟิตซ์เจอรัลด์ แอล.พี. ธนาคารเพื่อการลงทุนในชั้นที่ 101–105 ของอาคารใต้ เสียชีวิต ซึ่งมากกว่านายจ้างรายอื่นอย่างมาก พนักงาน 358 คนจากมาร์ช อิงก์ ซึ่งตั้งอยู่ใต้แคนเตอร์ ฟิตซ์เจอรัลด์ทันทีในชั้นที่ 93–100 เสียชีวิต และพนักงาน 176 คนจากเอออนคอร์ปอเรชันเสียชีวิต สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติ (NIST) ประมาณการว่ามีพลเรือนประมาณ 17,400 คนอยู่ในกลุ่มอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในขณะเกิดการโจมตี การนับจำนวนผู้ผ่านเข้าออกจากการท่าเรือชี้ให้เห็นว่าโดยปกติแล้วมีผู้คน 14,154 คนอยู่ในอาคารแฝดในเวลา 08:45 น. ส่วนใหญ่ที่อยู่ต่ำกว่าพื้นที่ปะทะได้อพยพออกมาอย่างปลอดภัย ในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย เจ้าหน้าที่เพนตากอน 125 คนเสียชีวิตเมื่อเที่ยวบินที่ 77 พุ่งชนด้านตะวันตกของอาคาร เจ็ดสิบคนเป็นพลเรือนและ 55 คนเป็นเจ้าหน้าที่ทหาร หลายคนทำงานให้กับกองทัพบกหรือกองทัพเรือสหรัฐ พนักงานพลเรือน 47 คน ผู้รับเหมาพลเรือน 6 คน และทหาร 22 นายที่ทำงานให้กับกองทัพบกเสียชีวิต ขณะที่พนักงานพลเรือน 6 คน ผู้รับเหมาพลเรือน 3 คน และทหารเรือ 33 นายที่ทำงานให้กับกองทัพเรือเสียชีวิต พนักงานพลเรือนเจ็ดคนของสำนักงานข่าวกรองกลาโหม (DIA) และผู้รับเหมาหนึ่งคนของสำนักงานรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเสียชีวิต ทิโมที มอด นายพลโทและรองเสนาธิการร่วม เป็นเจ้าหน้าที่ทหารยศสูงสุดที่เสียชีวิตที่เพนทากอน หลายสัปดาห์หลังการโจมตี จำนวนผู้เสียชีวิตประมาณการไว้ว่ามีมากกว่า 6,000 คน มากกว่าจำนวนผู้เสียชีวิตที่ได้รับการยืนยันในท้ายที่สุดถึงสองเท่า เมืองสามารถระบุตัวตนของผู้เสียชีวิตจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ได้เพียงประมาณ 1,600 รายเท่านั้น สำนักงานนิติเวชได้รวบรวม "ชิ้นส่วนกระดูกและเนื้อเยื่อที่ไม่สามารถระบุตัวตนประมาณ 10,000 ชิ้นที่ไม่สามารถจับคู่กับรายชื่อผู้เสียชีวิตได้" ชิ้นส่วนกระดูกยังคงถูกพบใน ค.ศ. 2006 โดยคนงานที่กำลังเตรียมรื้ออาคารด็อยท์เชอบังค์ที่เสียหาย ใน ค.ศ. 2010 ทีมงานนักมานุษยวิทยาและนักโบราณคดีได้ค้นหาชิ้นส่วนมนุษย์และของใช้ส่วนตัวที่บ่อฝังกลบเฟรชคิลส์ ที่ซึ่งพบชิ้นส่วนมนุษย์เพิ่มอีก 72 ชิ้น ทำให้ยอดรวมที่พบเป็น 1,845 ชิ้น ณ ค.ศ. 2011 การตรวจดีเอ็นเอยังคงดำเนินต่อไปเพื่อพยายามระบุตัวตนผู้เสียชีวิตเพิ่มเติม ใน ค.ศ. 2014 มีการย้ายกรณีที่มีขนาดเท่าโลงศพสามกรณีซึ่งบรรจุซากศพที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ 7,930 ชิ้นไปยังคลังของสำนักงานนิติเวชซึ่งตั้งอยู่ที่เดียวกับอนุสรณ์สถานและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ 11 กันยายน ครอบครัวของผู้เสียชีวิตได้รับอนุญาตให้เยี่ยมชม "ห้องสะท้อนคิด" ส่วนตัวที่ปิดไม่ให้สาธารณชนเข้าชม การตัดสินใจที่จะวางชิ้นส่วนศพในพื้นที่ใต้ดินที่ติดอยู่กับพิพิธภัณฑ์เป็นที่ถกเถียงกัน ครอบครัวของผู้เสียชีวิตบางรายพยายามให้มีการฝังซากศพแทนในอนุสาวรีย์แยกต่างหากที่เหนือพื้นดิน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017 ผู้เสียชีวิตรายที่ 1,641 ได้รับการระบุตัวตนอันเป็นผลมาจากเทคโนโลยีดีเอ็นเอที่มีใหม่ และรายที่ 1,642 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 มีผู้เสียชีวิตอีกสามรายได้รับการระบุตัวตนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 สองรายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 และอีกสองรายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2023 ณ ค.ศ. 2025 ยังคงมีผู้เสียชีวิต 1,103 รายที่ยังไม่สามารถระบุตัวตนได้ คิดเป็น 40% ของผู้เสียชีวิตในการโจมตีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ วันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2023 FDNY รายงานว่าปัจจุบันหน่วยงานสูญเสียสมาชิกจำนวนเท่ากันจากโรคที่เกี่ยวข้องกับ 9/11 เช่นเดียวกับที่สูญเสียไปในวันที่มีการโจมตี ความเสียหาย อาคารแฝด, แมริออทเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (3 WTC), 7 WTC และโบสถ์กรีกออร์โธดอกซ์เซนต์นิโคลัสถูกทำลาย อาคารศุลกากรสหรัฐ (6 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์), 4 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์, 5 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และสะพานลอยคนเดินที่เชื่อมอาคารทั้งสองก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ถนนโดยรอบทั้งหมดอยู่ในสภาพปรักหักพัง ไฟสุดท้ายในพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ถูกดับลงเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม อาคารด็อยท์เชอบังค์ได้รับความเสียหายและต่อมาถูกตัดสินว่าไม่สามารถอยู่อาศัยได้เนื่องจากมีสภาพเป็นพิษ โดยเริ่มรื้อถอนใน ค.ศ. 2007 อาคารของศูนย์การเงินโลกก็ได้รับความเสียหาย ฟิเทอร์แมนฮอลล์ของวิทยาลัยชุมชนเขตแมนแฮตตันถูกตัดสินว่าต้องรื้อถอนเนื่องจากความเสียหายอย่างกว้างขวาง และเปิดใหม่อีกครั้งใน ค.ศ. 2012 อาคารใกล้เคียงอื่น ๆ (รวมถึง 90 เวสต์สตรีตและอาคารเวอไรซอน) ได้รับความเสียหายอย่างมากแต่ได้รับการบูรณะแล้ว อาคารในศูนย์การเงินโลก, วันลิเบอร์ตีพลาซา, มิลเลนเนียมฮิลตัน และ 90 เชิร์ชสตรีต ด้รับความเสียหายปานกลางและได้รับการบูรณะแล้ว อุปกรณ์สื่อสารบนยอดอาคารเหนือก็ถูกทำลายเช่นกัน โดยมีเพียงสถานีโทรทัศน์ WCBS-TV ที่ยังคงมีเครื่องส่งสัญญาณสำรองอยู่ที่ตึกเอ็มไพร์สเตต แต่สถานีสื่อต่าง ๆ สามารถเปลี่ยนเส้นทางสัญญาณและกลับมาออกอากาศได้อย่างรวดเร็ว สถานีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ของระบบรถไฟ PATH ตั้งอยู่ใต้พื้นที่อาคารและถูกทำลายลงเมื่ออาคารถล่ม อุโมงค์ที่นำไปสู่สถานีเอกซ์เชนจ์เพลซในเจอร์ซีย์ซิตีถูกน้ำท่วม สถานีนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่เป็นศูนย์คมนาคมเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์มูลค่า 4,000 ล้านดอลลาร์ ซึ่งเปิดใหม่อีกครั้งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 สถานีคอร์ตแลนด์สตรีตของรถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก สาย IRT บรอดเวย์–เซเวนท์แอแวนูก็อยู่ใกล้กับกลุ่มอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เช่นกัน และสถานีทั้งหมดพร้อมกับรางรถไฟโดยรอบถูกทำลายจนกลายเป็นซากปรักหักพัง สถานีนี้ได้รับการสร้างขึ้นใหม่และเปิดให้สาธารณะชนเข้าใช้เมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2018 เพนตากอนได้รับความเสียหายอย่างมาก ทำให้ส่วนหนึ่งของอาคารถล่ม ขณะที่เที่ยวบินที่ 77 เข้าใกล้เพนตากอน ปีกของเครื่องบินได้ชนเสาไฟ และเครื่องยนต์ด้านขวาชนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าก่อนจะพุ่งชนด้านตะวันตกของอาคาร เครื่องบินพุ่งชนเพนตากอนที่ชั้นหนึ่ง ส่วนหน้าของลำตัวเครื่องสลายไปเมื่อเกิดการปะทะ เศษซากจากส่วนหางของเครื่องทะลุเข้าไปในอาคารได้ไกลที่สุด โดยทะลุผ่านสามวงแหวนนอกสุดจากห้าวงของอาคารเป็นระยะทาง 310 ฟุต (94 เมตร) ความพยายามกู้ภัย กรมดับเพลิงนครนิวยอร์ก (FDNY) ได้ส่งหน่วยมากกว่า 200 หน่วย (ประมาณครึ่งหนึ่งของกำลังพลทั้งกรม) ไปยังเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ความพยายามของพวกเขายังได้รับการสนับสนุนจากนักดับเพลิงนอกเวลาราชการและช่างเทคนิคการแพทย์ฉุกเฉิน กรมตำรวจนครนิวยอร์ก (NYPD) ได้ส่งหน่วยบริการฉุกเฉินและเจ้าหน้าที่ตำรวจอื่น ๆ รวมถึงส่งหน่วยการบิน ซึ่งประเมินแล้วว่าการช่วยเหลือด้วยเฮลิคอปเตอร์จากอาคารต่าง ๆ นั้นไม่สามารถทำได้ เจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากจากกรมตำรวจการท่าเรือ (PAPD) ก็เข้าร่วมในภารกิจกู้ภัยเช่นกัน เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ ทั้ง FDNY, NYPD และ PAPD ไม่ได้ประสานงานกันและได้ทำการค้นหาพลเรือนซ้ำซ้อน เมื่อสถานการณ์เลวร้ายลง หน่วยการบินของ NYPD ได้ส่งข้อมูลไปยังผู้บังคับบัญชาตำรวจ ซึ่งได้ออกคำสั่งให้เจ้าหน้าที่อพยพออกจากอาคาร เจ้าหน้าที่ NYPD ส่วนใหญ่สามารถอพยพได้ก่อนที่อาคารจะถล่ม เนื่องจากมีการตั้งศูนย์บัญชาการแยกกันและการสื่อสารทางวิทยุที่เข้ากันไม่ได้ระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ ทำให้คำเตือนไม่ได้ถูกส่งต่อไปยังผู้บังคับบัญชา FDNY หลังอาคารแรกถล่ม ผู้บังคับบัญชา FDNY ได้ออกคำเตือนให้อพยพ ด้วยระบบทวนสัญญาณวิทยุขัดข้อง ทำให้นักดับเพลิงจำนวนมากไม่เคยได้ยินคำสั่งอพยพ พนักงานรับแจ้งเหตุ 9-1-1 ยังได้รับข้อมูลจากผู้โทรเข้าแต่ก็ไม่ได้ส่งต่อไปยังผู้บังคับบัญชาในที่เกิดเหตุเช่นกัน ปฏิกิริยา วินาศกรรม 9/11 ส่งผลให้เกิดการตอบสนองในทันที รวมถึงการตอบสนองภายในประเทศ การปิดและยกเลิก อาชญากรรมจากความเกลียดชัง การตอบสนองจากนานาชาติ และการตอบสนองทางทหาร ไม่นานหลังจากการโจมตี กองทุนชดเชยผู้เสียหาย 11 กันยายนได้รับการจัดตั้งขึ้นตามรัฐบัญญัติรัฐสภา จุดประสงค์ของกองทุนนี้คือเพื่อชดเชยให้กับผู้เสียหายจากการโจมตีและครอบครัวของพวกเขา โดยมีข้อตกลงว่าพวกเขาจะไม่ยื่นฟ้องดำเนินคดีต่อสายการบินที่เกี่ยวข้อง กฎหมายอนุญาตให้กองทุนสามารถจ่ายเงินสูงสุด 7,375 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมถึงค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานและการบริหาร จากเงินทุนของรัฐบาลสหรัฐ เดิมทีกองทุนนี้มีกำหนดจะหมดอายุใน ค.ศ. 2020 แต่ใน ค.ศ. 2019 ได้มีการขยายเวลาออกไปเพื่อให้สามารถยื่นคำร้องได้จนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2090 การตอบสนองในทันที เวลา 8:32 น. เจ้าหน้าที่ FAA ได้รับแจ้งว่าเที่ยวบินที่ 11 ถูกจี้ และได้แจ้งต่อกองบัญชาการป้องกันทางอากาศและอวกาศอเมริกาเหนือ (NORAD) NORAD ได้ส่งเครื่องบินขับไล่เอฟ-15 สองลำจากฐานทัพอากาศแห่งชาติโอติสในรัฐแมสซาชูเซตส์ขึ้นสู่น่านฟ้าในเวลา 08:53 น. เนื่องจากเจ้าหน้าที่ FAA สื่อสารล่าช้าและสับสน NORAD จึงได้รับแจ้งล่วงหน้าเพียงเก้านาที และไม่ได้รับแจ้งเกี่ยวกับเที่ยวบินอื่น ๆ ก่อนที่เครื่องบินเหล่านั้นจะตก หลังอาคารแฝดทั้งสองถูกโจมตี มีการส่งเครื่องบินขับไล่เพิ่มเติมจากฐานทัพอากาศแลงลีย์ในรัฐเวอร์จิเนียในเวลา 09:30 น. เวลา 10:20 น. รองประธานาธิบดีดิก ชีนีย์ ออกคำสั่งให้ยิงเครื่องบินพาณิชย์ใด ๆ ที่สามารถยืนยันได้ว่าเป็นเครื่องบินที่ถูกจี้ คำสั่งเหล่านี้ไม่ได้ถูกส่งต่อไปยังนักบินขับไล่ได้ทันเวลา เครื่องบินขับไล่บางลำขึ้นบินโดยไม่มีกระสุนจริง โดยรู้ว่าเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ก่อการร้ายบรรลุเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ นักบินอาจต้องสกัดและพุ่งชนเครื่องบินขับไล่ของตนเองกับเครื่องบินที่ถูกจี้ และอาจต้องดีดตัวในนาทีสุดท้าย เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สหรัฐ ที่มีการเรียกใช้แผนเตรียมความพร้อมฉุกเฉินการควบคุมความปลอดภัยจราจรทางอากาศและระบบเครื่องช่วยเดินอากาศ (SCATANA) ทำให้มีผู้โดยสารหลายหมื่นคนต้องติดค้างทั่วโลก เบน สลินีย์ ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการแห่งชาติของ FAA ในวันแรกของการทำงาน สั่งปิดน่านฟ้าสหรัฐสำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมด ทำให้ประมาณ 500 เที่ยวต้องบินกลับหรือเปลี่ยนเส้นทางไปยังประเทศอื่น ๆ แคนาดารับเครื่องบินที่เปลี่ยนเส้นทางมา 226 เที่ยวบินและริเริ่มปฏิบัติการเยลโลว์รอบบอนเพื่อจัดการกับเครื่องบินจำนวนมากที่ต้องลงจอดและผู้โดยสารที่ตกค้าง วินาศกรรม 9/11 ส่งผลกระทบโดยตรงต่อชาวอเมริกัน ตำรวจและเจ้าหน้าที่กู้ภัยจากทั่วประเทศเดินทางไปนครนิวยอร์กเพื่อช่วยกู้ร่างผู้เสียชีวิตจากซากปรักหักพังของอาคารแฝด เด็กกว่า 3,000 คนต้องกำพร้าพ่อแม่จากวินาศกรรมนี้ การบริจาคเลือดทั่วสหรัฐพุ่งสูงขึ้นในช่วงหลายสัปดาห์หลัง 9/11 ปฏิกิริยาภายในประเทศ หลังการโจมตี คะแนนนิยมของบุชเพิ่มขึ้นเป็น 90% วันที่ 20 กันยายน เขากล่าวปราศรัยต่อประชาชนและต่อที่ประชุมร่วมของรัฐสภาเกี่ยวกับเหตุการณ์ ความพยายามกู้ภัยและกู้ซาก และการตอบสนองที่เขาตั้งใจจะทำต่อการโจมตี บทบาทที่โดดเด่นของนายกเทศมนตรีนครนิวยอร์ก รูดี จูลีอานี ทำให้เขาได้รับการยกย่องทั้งในนิวยอร์กและทั่วประเทศ มีการตั้งกองทุนบรรเทาทุกข์ขึ้นทันทีหลายแห่งเพื่อมอบความช่วยเหลือทางการเงินแก่ผู้รอดชีวิตจากการโจมตีและครอบครัวของเหยื่อ ภายในกำหนดเส้นตายสำหรับการจ่ายเงินชดเชยแก่เหยื่อในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2003 มีการยื่นคำขอ 2,833 รายการจากครอบครัวผู้เสียชีวิต แผนฉุกเฉินสำหรับความต่อเนื่องของรัฐบาลและการอพยพผู้นำถูกนำมาใช้ในไม่ช้าหลังการโจมตี รัฐสภาไม่ได้รับแจ้งว่าสหรัฐอยู่ในสถานะความต่อเนื่องของรัฐบาลจนกระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 ในการปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ที่สุดของรัฐบาลสหรัฐในประวัติศาสตร์ร่วมสมัย สหรัฐได้ออกรัฐบัญญัติความมั่นคงภายใน ค.ศ. 2002 เพื่อตั้งกระทรวงความมั่นคงภายในสหรัฐ รัฐสภายังผ่านรัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิ โดยระบุว่าจะช่วยในการตรวจจับและดำเนินคดีกับการก่อการร้ายและอาชญากรรมอื่น ๆ กลุ่มสิทธิพลเมืองได้วิพากษ์วิจารณ์รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิ โดยกล่าวว่ากฎหมายนี้อนุญาตให้เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายละเมิดความเป็นส่วนตัวของพลเมืองและกำจัดการกำกับดูแลทางตุลาการของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายและหน่วยข่าวกรองภายในประเทศ เพื่อต่อสู้กับการก่อการร้ายในอนาคตได้อย่างมีประสิทธิภาพ สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ (NSA) ได้รับอำนาจอย่างกว้างขวาง NSA เริ่มทำการสอดแนมการโทรคมนาคมโดยไม่มีหมาย ซึ่งบางครั้งถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการอนุญาตให้หน่วยงาน "ดักฟังการสื่อสารทางโทรศัพท์และอีเมลระหว่างสหรัฐกับผู้คนโพ้นทะเลโดยไม่มีหมาย" เพื่อตอบสนองต่อคำขอของหน่วยข่าวกรอง ศาลสอดแนมข่าวกรองต่างประเทศสหรัฐอนุญาตให้ขยายอำนาจของรัฐบาลสหรัฐในการค้นหา ได้รับ และแบ่งปันข้อมูลเกี่ยวกับพลเมืองสหรัฐรวมถึงผู้ที่ไม่ใช่ชาวอเมริกันทั่วโลก อาชญากรรมจากความเกลียดชัง หกวันหลังการโจมตี ประธานาธิบดีบุชได้ปรากฏตัวต่อสาธารณะที่ศูนย์อิสลามที่ใหญ่ที่สุดในวอชิงตัน ดี.ซี. ที่ซึ่งเขาได้กล่าวถึง "การมีส่วนร่วมที่มีคุณค่าอย่างเหลือเชื่อ" ของชาวอเมริกันมุสลิมและเรียกร้องให้พวกเขา "ได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพ" มีรายงานเหตุการณ์การคุกคามและอาชญากรรมจากความเกลียดชังต่อชาวมุสลิมและชาวเอเชียใต้จำนวนมากในหลายวันหลังการโจมตี ชาวซิกข์ก็ตกเป็นเป้าหมายด้วยเนื่องจากพวกเขาใช้ผ้าโพกหัวซึ่งเป็นภาพเหมารวมที่มักเชื่อมโยงกับมุสลิม มีรายงานการโจมตีมัสยิดและอาคารทางศาสนาอื่น ๆ (รวมถึงการวางระเบิดเพลิงที่วัดฮินดู) และการทำร้ายบุคคล รวมถึงเหตุฆาตกรรมหนึ่งราย: บัลบีร์ ซิงห์ โสธิ (Balbir Singh Sodhi) ชาวซิกข์ที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นมุสลิม ซึ่งถูกยิงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2001 ที่เมซา รัฐแอริโซนา สมาชิกในครอบครัวของอุซามะฮ์ บิน ลาดินสองโหลถูกอพยพออกจากประเทศอย่างเร่งด่วนด้วยเครื่องบินเช่าเหมาลำส่วนตัวภายใต้การดูแลของ FBI สามวันหลังการโจมตี การศึกษาทางวิชาการพบว่าผู้ที่ถูกมองว่าเป็นชาวตะวันออกกลางมีแนวโน้มตกเป็นเหยื่อของอาชญากรรมจากความเกลียดชังพอ ๆ กับผู้ที่นับถือศาสนาอิสลามในช่วงเวลานั้น การศึกษายังพบการเพิ่มขึ้นที่คล้ายกันของอาชญากรรมจากความเกลียดชังต่อผู้ที่อาจถูกมองว่าเป็นมุสลิม ชาวอาหรับ และคนอื่น ๆ ที่คิดว่าเป็นคนเชื้อสายตะวันออกกลาง รายงานโดยกลุ่มสนับสนุนชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียใต้ South Asian Americans Leading Together ได้บันทึกการรายงานข่าวของสื่อเกี่ยวกับเหตุการณ์อคติ 645 ครั้งต่อชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียใต้หรือตะวันออกกลางระหว่างวันที่ 11 ถึง 17 กันยายน 2001 มีการบันทึกอาชญากรรมต่าง ๆ เช่น การทำลายทรัพย์สิน การวางเพลิง การทำร้ายร่างกาย การยิง การคุกคาม และการข่มขู่ในหลายสถานที่ ผู้หญิงที่สวมฮิญาบก็ตกเป็นเป้าหมายเช่นกัน การเลือกปฏิบัติและสงสัยด้วยเชื้อชาติ ผลสำรวจความคิดเห็นของชาวอเมริกันเชื้อสายอาหรับในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002 พบว่า 20% เคยประสบกับการเลือกปฏิบัติด้วยตัวเองนับตั้งแต่ 11 กันยายน ส่วนผลสำรวจความคิดเห็นของชาวอเมริกันมุสลิมในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2002 พบว่า 48% เชื่อว่าชีวิตของพวกเขาแย่ลงนับตั้งแต่ 11 กันยายน และ 57% เคยประสบกับการกระทำที่เกิดจากอคติหรือการเลือกปฏิบัติ หลังวินาศกรรม 11 กันยายน ชาวอเมริกันเชื้อสายปากีสถานจำนวนมากระบุว่าตนเองเป็นชาวอินเดียเพื่อเลี่ยงการเลือกปฏิบัติที่อาจเกิดขึ้นและเพื่อให้ได้งาน ภายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002 มีการร้องเรียนเรื่องการเลือกปฏิบัติในการจ้างงานจำนวน 488 กรณีที่รายงานไปยังคณะกรรมการว่าด้วยโอกาสการจ้างงานที่เท่าเทียมกันสหรัฐ (EEOC) โดย 301 กรณีเป็นการร้องเรียนจากผู้ที่ถูกไล่ออกจากงาน ในทำนองเดียวกัน ภายในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2002 กระทรวงคมนาคมสหรัฐ (DOT) ได้ทำการสอบสวนการร้องเรียนที่เกี่ยวข้องกับ 11 กันยายนจำนวน 111 กรณีจากผู้โดยสารสายการบินที่กล่าวอ้างว่ารูปลักษณ์ทางศาสนาหรือชาติพันธุ์ของพวกเขาทำให้พวกเขาถูกเลือกปฏิบัติในการตรวจคัดกรองความปลอดภัย และมีการร้องเรียนเพิ่มเติมอีก 31 กรณีจากผู้ที่อ้างว่าพวกเขาถูกปฏิเสธไม่ให้ขึ้นเครื่องบินด้วยเหตุผลเดียวกัน การตอบสนองของชาวมุสลิมอเมริกัน องค์การชาวมุสลิมในสหรัฐได้ออกมาประณามการโจมตีอย่างรวดเร็วและเรียกร้องให้ "ชาวอเมริกันมุสลิมออกมาใช้ทักษะและทรัพยากรเพื่อช่วยบรรเทาความเดือดร้อนของผู้ที่ได้รับผลกระทบและครอบครัว" องค์การเหล่านี้ได้แก่ สมาคมอิสลามอเมริกาเหนือ, พันธมิตรมุสลิมอเมริกา, สภามุสลิมอเมริกา, สภาความสัมพันธ์อเมริกัน-อิสลาม, ชมรมอิสลามอเมริกาเหนือ และสมาคมนักวิชาการชะรีอะฮ์อเมริกาเหนือ นอกเหนือจากการบริจาคเงินแล้ว องค์การมุสลิมหลายแห่งยังได้จัดกิจกรรมบริจาคเลือดและให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ อาหาร และที่พักพิงแก่ผู้ประสบภัย ความพยายามต่างศาสนา ความอยากรู้เกี่ยวกับศาสนาอิสลามเพิ่มขึ้นหลังการโจมตี ด้วยเหตุนี้ มัสยิดและศูนย์อิสลามหลายแห่งจึงเริ่มจัดงานเปิดบ้านและเข้าร่วมกิจกรรมเผยแพร่ศาสนาเพื่อสอนให้ผู้ที่ไม่ใช่ชาวมุสลิมได้รู้จักกับศาสนาอิสลามมากขึ้น ในช่วง 10 ปีแรกหลังการโจมตี การให้บริการชุมชนต่างศาสนาเพิ่มขึ้นจาก 8 เป็น 20% และเปอร์เซ็นต์ของโบสถ์ในสหรัฐที่เข้าร่วมพิธีทางศาสนาแบบต่างศาสนาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจาก 7 เป็น 14% ปฏิกิริยาจากนานาชาติ สื่อมวลชนและรัฐบาลทั่วโลกประณามการโจมตีครั้งนี้ บรรดาประเทศต่าง ๆ เสนอการสนับสนุนและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับสหรัฐ ผู้นำประเทศส่วนใหญ่ในตะวันออกกลาง รวมถึงลิเบียและอัฟกานิสถาน ต่างประณามการโจมตี อิรักเป็นข้อยกเว้นที่น่าสังเกต โดยมีแถลงการณ์อย่างเป็นทางการในทันทีว่า "คาวบอยอเมริกันกำลังเก็บเกี่ยวผลของอาชญากรรมที่พวกเขากระทำต่อมนุษยชาติ" รัฐบาลซาอุดีอาระเบียประณามการโจมตีอย่างเป็นทางการ แต่ในทางส่วนตัว ชาวซาอุดีอาระเบียจำนวนมากชื่นชอบเป้าหมายของบิน ลาดิน แม้ยัสเซอร์ อาราฟัต ประธานาธิบดีปาเลสไตน์ จะประณามการโจมตีเช่นกัน แต่ก็มีรายงานการเฉลิมฉลองขนาดไม่แน่นอนในเวสต์แบงก์ ฉนวนกาซา และเยรูซาเลมตะวันออก ผู้นำปาเลสไตน์ไม่ยอมรับผู้แพร่ภาพข่าวที่ให้เหตุผลการโจมตีหรือแสดงการเฉลิมฉลอง และทางการอ้างว่าการเฉลิมฉลองดังกล่าวไม่ได้แสดงถึงความรู้สึกของชาวปาเลสไตน์ มีการเสนอแนะจากรายงานที่มีต้นกำเนิดจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในบราซิลว่าภาพวิดีโอจาก CNN และสำนักข่าวอื่น ๆ มาจาก ค.ศ. 1991 ซึ่งต่อมาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นข้อกล่าวหาเท็จ เช่นเดียวกับในสหรัฐ ผลพวงของการโจมตีทำให้ความตึงเครียดในประเทศอื่น ๆ ระหว่างมุสลิมและผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมเพิ่มขึ้น ข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 1368 ประณามการโจมตีและแสดงความพร้อมที่จะดำเนินมาตรการที่จำเป็นทั้งหมดเพื่อตอบสนองและต่อสู้กับการก่อการร้ายตามกฎบัตรของตน หลายประเทศออกกฎหมายต่อต้านการก่อการร้ายและอายัดบัญชีธนาคารที่ต้องสงสัยว่ามีความเกี่ยวข้องกับอัลกออิดะฮ์ หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายและหน่วยงานข่าวกรองในหลายประเทศได้จับกุมผู้ต้องสงสัยว่าเป็นผู้ก่อการร้าย โทนี แบลร์ นายกรัฐมนตรีอังกฤษ กล่าวว่าอังกฤษยืน "เคียงบ่าเคียงไหล่" กับสหรัฐ ในสุนทรพจน์ต่อรัฐสภาเก้าวันหลังการโจมตี ซึ่งแบลร์เข้าร่วมในฐานะแขก ประธานาธิบดีบุชประกาศว่า "อเมริกาไม่มีเพื่อนแท้คนใดมากไปกว่าบริเตนใหญ่" ต่อมา นายกรัฐมนตรีแบลร์ได้เริ่มการทูตนานสองเดือนเพื่อระดมการสนับสนุนจากนานาชาติสำหรับปฏิบัติการทางทหาร โดยเขาได้ประชุมกับผู้นำโลก 54 ครั้ง สหรัฐได้ตั้งค่ายกักกันที่อ่าวกวนตานาโมเพื่อควบคุมตัวนักโทษที่พวกเขาให้นิยามว่าเป็น "นักรบศัตรูผิดกฎหมาย" ความชอบธรรมของการควบคุมตัวเหล่านี้ถูกตั้งคำถามโดยสหภาพยุโรปและองค์การด้านสิทธิมนุษยชน วันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2001 โมแฮมแมด ฆอแทมี ประธานาธิบดีอิหร่าน ในการประชุมกับรัฐมนตรีต่างประเทศอังกฤษ แจ็ก สตรอว์ กล่าวว่า: "อิหร่านเข้าใจความรู้สึกของชาวอเมริกันอย่างถ่องแท้เกี่ยวกับการโจมตีของผู้ก่อการร้ายในนิวยอร์กและวอชิงตันเมื่อวันที่ 11 กันยายน" เขากล่าวว่าแม้รัฐบาลอเมริกันจะเพิกเฉยต่อปฏิบัติการของผู้ก่อการร้ายในอิหร่านเป็นอย่างดีที่สุด แต่ชาวอิหร่านก็รู้สึกแตกต่างออกไปและได้แสดงความเห็นอกเห็นใจกับชาวอเมริกันที่สูญเสียในเหตุการณ์ที่น่าเศร้าในทั้งสองเมือง เขายังกล่าวอีกว่า "นานาชาติไม่ควรถูกลงโทษแทนผู้ก่อการร้าย" ตามเว็บไซต์ของราดีโอฟัรดา เมื่อข่าวการโจมตีถูกเผยแพร่ ชาวอิหร่านบางส่วนได้มารวมตัวกันที่หน้าสถานเอกอัครราชทูตสวิตเซอร์แลนด์ในเตหะราน ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มครองผลประโยชน์ของสหรัฐในอิหร่าน เพื่อแสดงความเห็นอกเห็นใจ และบางคนได้จุดเทียนเป็นสัญลักษณ์ของการไว้อาลัย เว็บไซต์ของราดีโอฟัรดายังระบุด้วยว่าใน ค.ศ. 2011 ในวันครบรอบการโจมตี กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐได้โพสต์ข้อความบนบล็อกของตน ซึ่งกระทรวงได้ขอบคุณชาวอิหร่านสำหรับความเห็นอกเห็นใจและระบุว่าจะไม่มีวันลืมความเมตตาของชาวอิหร่าน หลังการโจมตี ทั้งประธานาธิบดี และผู้นำสูงสุดของอิหร่านได้ประณามการโจมตี BBC และนิตยสารไทม์ตีพิมพ์รายงานเกี่ยวกับการจัดงานจุดเทียนไว้อาลัยเหยื่อโดยพลเมืองชาวอิหร่านบนเว็บไซต์ของพวกเขา ตามรายงานของโพลิทิโกแมกาซีน หลังจากการโจมตี แอลี ฆอเมเนอี ผู้นำสูงสุดของอิหร่าน "ได้ระงับการตะโกน 'ความตายแก่อเมริกา' ตามปกติในการละหมาดวันศุกร์" ชั่วคราว ปฏิบัติการทางทหาร เวลา 14:40 น. ของวันที่ 11 กันยายน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ดอนัลด์ รัมส์เฟลด์ ออกคำสั่งให้ผู้ช่วยของเขาค้นหาหลักฐานการมีส่วนเกี่ยวข้องของอิรัก ตามบันทึกที่เจ้าหน้าที่นโยบายอาวุโส สตีเฟน แคมโบน ได้จดไว้ รัมส์เฟลด์ขอว่า "ขอข้อมูลที่ดีที่สุดอย่างรวดเร็ว ตัดสินว่าพวกเขามีดีพอที่จะโจมตี S.H. พร้อมกันหรือไม่ ไม่ใช่แค่ OBL" ในการประชุมที่แคมป์เดวิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน ฝ่ายบริหารของบุชได้ปฏิเสธแนวคิดโจมตีอิรักเพื่อตอบโต้วินาศกรรม 11 กันยายน อย่างไรก็ดี ภายหลังพวกเขาก็รุกรานประเทศดังกล่าวพร้อมกับพันธมิตร โดยอ้างว่า "ซัดดัม ฮุสเซนให้การสนับสนุนการก่อการร้าย" ในเวลานั้น มีชาวอเมริกันมากถึงเจ็ดในสิบคนเชื่อว่าประธานาธิบดีอิรักมีส่วนในวินาศกรรม 9/11 สามปีต่อมา บุชยอมรับว่าเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง สภาเนโทประกาศว่าการโจมตีของผู้ก่อการร้ายในสหรัฐถือเป็นการโจมตีประเทศสมาชิกเนโททั้งหมด ซึ่งเป็นไปตามมาตรา 5 ของกฎบัตรเนโท นี่ถือเป็นการเรียกใช้มาตรา 5 เป็นครั้งแรก ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงสงครามเย็นโดยคำนึงถึงการโจมตีของสหภาพโซเวียต นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย จอห์น โฮเวิร์ด ซึ่งอยู่ในวอชิงตัน ดี.ซี. ระหว่างการโจมตี ได้เรียกใช้มาตรา 4 ของสนธิสัญญาแอนซัส ฝ่ายบริหารของบุชประกาศสงครามต่อต้านการก่อการร้าย โดยมีเป้าหมายที่ระบุไว้คือการนำตัวบิน ลาดินและอัลกออิดะฮ์มารับโทษและป้องกันการเกิดขึ้นของเครือข่ายก่อการร้ายอื่น ๆ เป้าหมายเหล่านี้จะบรรลุผลได้ด้วยการใช้มาตรการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจและการทหารต่อรัฐที่ให้ที่พักพิงแก่ผู้ก่อการร้าย และเพิ่มการเฝ้าระวังทั่วโลกและการแบ่งปันข่าวกรอง วันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2001 รัฐสภาสหรัฐผ่านกฎหมายให้อำนาจใช้กำลังทหารต่อผู้ก่อการร้าย ซึ่งให้อำนาจแก่ประธานาธิบดีในการใช้ "กำลังที่จำเป็นและเหมาะสม" ทั้งหมดต่อผู้ที่เขาพิจารณาว่า "วางแผน อนุญาต กระทำ หรือช่วยเหลือ" วินาศกรรม 11 กันยายน หรือผู้ให้ที่พักพิงแก่บุคคลหรือกลุ่มดังกล่าว กฎหมายนี้ยังคงมีผลบังคับใช้จนถึงปัจจุบัน วันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2001 สงครามในอัฟกานิสถานเริ่มต้นขึ้นเมื่อกองกำลังสหรัฐและอังกฤษเริ่มปฏิบัติการทิ้งระเบิดทางอากาศโดยมุ่งเป้าไปที่ค่ายของตอลิบานและอัลกออิดะฮ์ จากนั้นจึงรุกรานอัฟกานิสถานด้วยกองกำลังภาคพื้นของหน่วยรบพิเศษ ซึ่งในที่สุดก็นำไปสู่การล้มล้างการปกครองของตอลิบานในอัฟกานิสถานด้วยการล่มสลายของกันดาฮาร์เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม โดยกองกำลังพันธมิตรนำโดยสหรัฐ อุซามะฮ์ บิน ลาดิน ผู้นำอัลกออิดะฮ์ ซึ่งหลบซ่อนตัวอยู่ในภูเขาขาว ถูกกองกำลังพันธมิตรสหรัฐตามล่าในยุทธการที่ตอราโบรา แต่เขาก็หนีข้ามพรมแดนปากีสถานไปได้และหลบหนีเป็นเวลาเกือบสิบปี ในการสัมภาษณ์กับตัยสีร อะลูนีเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2001 บิน ลาดินกล่าวว่า:เหตุการณ์เหล่านี้ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงระดับการก่อการร้ายที่อเมริกาใช้ในโลก บุชกล่าวว่าโลกจะต้องถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน: บุชและผู้สนับสนุนของเขา และประเทศใดก็ตามที่ไม่เข้าร่วมในการรณรงค์ระดับโลกก็อยู่กับผู้ก่อการร้าย การก่อการร้ายอะไรที่ชัดเจนกว่านี้? รัฐบาลหลายแห่งถูกบังคับให้สนับสนุน "การก่อการร้ายใหม่" นี้... อเมริกาจะไม่มีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยจนกว่าเราจะได้มีชีวิตอยู่อย่างแท้จริงในปาเลสไตน์ สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงความเป็นจริงของอเมริกา ซึ่งให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ของอิสราเอลมากกว่าผลประโยชน์ของประชาชนตนเอง อเมริกาจะไม่ออกจากวิกฤตนี้จนกว่าจะถอนตัวออกจากคาบสมุทรอาหรับ และจนกว่าจะหยุดการสนับสนุนอิสราเอล ผลพวง ประเด็นด้านสุขภาพ เศษซากที่เป็นพิษหลายแสนตันซึ่งมีสารปนเปื้อนมากกว่า 2,500 ชนิดและสารก่อมะเร็งที่รู้จักกันดีได้แพร่กระจายไปทั่วโลเวอร์แมนแฮนเมื่ออาคารถล่ม การสัมผัสสารพิษในเศษซากเหล่านี้ถูกกล่าวหาว่ามีส่วนทำให้เกิดอาการป่วยร้ายแรงหรือทำให้ร่างกายอ่อนแอในหมู่ผู้คนที่อยู่ในบริเวณกราวนด์ซีโร ฝ่าบริหารของบุชสั่งให้สำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อม (EPA) ออกแถลงการณ์ที่สร้างความมั่นใจเกี่ยวกับคุณภาพอากาศหลังการโจมตี โดยอ้างเรื่องความมั่นคงแห่งชาติ แต่ EPA ไม่ได้ยืนยันว่าคุณภาพอากาศกลับสู่ระดับก่อนวันที่ 11 กันยายนจนกระทั่งเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2002 ผลกระทบทางสุขภาพขยายไปถึงผู้อยู่อาศัย นักเรียน และพนักงานออฟฟิศในโลเวอร์แมนแฮตตันและย่านไชนาทาวน์ที่อยู่ใกล้เคียง มีการเชื่อมโยงการเสียชีวิตหลายรายกับฝุ่นพิษ และมีการเพิ่มชื่อของเหยื่อเข้าไปในอนุสรณ์สถานเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ มีผู้คนประมาณ 18,000 คนที่ป่วยเป็นผลมาจากฝุ่นพิษ นอกจากนี้ยังมีการคาดการณ์ทางวิทยาศาสตร์ว่าการสัมผัสกับผลิตภัณฑ์ที่เป็นพิษในอากาศอาจมีผลกระทบเชิงลบต่อพัฒนาการของทารกในครรภ์ การศึกษาเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่เผยแพร่ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 พบว่าทุกคนที่ทำการศึกษาในกลุ่มนั้นมีสมรรถภาพปอดบกพร่อง หลายปีหลังการโจมตี ข้อพิพาททางกฎหมายเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายของอาการป่วยที่เกี่ยวข้องยังคงอยู่ในระบบศาล ใน ค.ศ. 2006 ผู้พิพากษาศาลรัฐบาลกลางได้ปฏิเสธการที่นครนิวยอร์กปฏิเสธการจ่ายค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพสำหรับเจ้าหน้าที่กู้ภัย ซึ่งเปิดโอกาสให้มีการฟ้องร้องดำเนินคดีกับเมือง ทางการรัฐบาลถูกตำหนิว่ากระตุ้นให้ประชาชนกลับไปยังโลเวอร์แมนแฮตตันในช่วงไม่กี่สัปดาห์หลังการโจมตี คริสติน ทอดด์ วิตแมน ผู้บริหาร EPA ในช่วงหลังการโจมตี ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากผู้พิพากษาศาลแขวงสหรัฐสำหรับการกล่าวอย่างไม่ถูกต้องว่าพื้นที่นั้นปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อม นายกเทศมนตรีจูลีอานีถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเร่งให้บุคลากรในอุตสาหกรรมการเงินกลับไปยังพื้นที่วอลสตรีตโดยเร็ว รัฐบัญญัติสุขภาพและการชดเชยเจมส์ แอล. ซาโดรกา 9/11 (2010) ได้จัดสรรเงิน 4,200 ล้านดอลลาร์เพื่อสร้างโครงการสุขภาพเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ซึ่งให้บริการตรวจและรักษาสำหรับผู้ที่มีปัญหาสุขภาพระยะยาวที่เกี่ยวข้องกับวินาศกรรม 9/11 โครงการสุขภาพ WTC ได้เข้ามาแทนที่โครงการด้านสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับ 9/11 ที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ เช่น โครงการติดตามและรักษาทางการแพทย์และโครงการศูนย์สุขภาพสิ่งแวดล้อม WTC ใน ค.ศ. 2020 NYPD ยืนยันว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ 247 นายเสียชีวิตจากอาการป่วยที่เกี่ยวข้องกับ 9/11 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 FDNY ยืนยันว่านักดับเพลิง 299 นายเสียชีวิตจากอาการป่วยที่เกี่ยวข้องกับ 9/11 หน่วยงานทั้งสองเชื่อว่าจำนวนผู้เสียชีวิตจะเพิ่มขึ้นอย่างมากในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า กรมตำรวจการท่าเรือนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ (PAPD) หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายที่มีอำนาจเหนือพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ยืนยันว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจสี่นายของตนเสียชีวิตจากอาการป่วยที่เกี่ยวข้องกับ 9/11 โจเซฟ มอร์ริส หัวหน้า PAPD ในขณะนั้น ได้ทำให้มั่นใจว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ PAPD ทุกนายได้รับหน้ากากกันแก๊สเกรดอุตสาหกรรมภายใน 48 ชั่วโมงและตัดสินใจว่าจะมีเจ้าหน้าที่ตำรวจเพียง 30 ถึง 40 นายที่ประจำการอยู่ที่ซากปรักหักพังของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ซึ่งช่วยลดจำนวนบุคลากรของ PAPD ทั้งหมดที่จะสัมผัสกับอากาศลงอย่างมาก FDNY และ NYPD ได้ผลัดเปลี่ยนเจ้าหน้าที่หลายร้อยคนหากไม่ใช่หลายพันคนจากทั่วทั้งนครนิวยอร์กไปยังพื้นที่ดังกล่าวโดยไม่มีหน้ากากกันแก๊สและอุปกรณ์หายใจที่เพียงพอซึ่งอาจป้องกันโรคในอนาคต เศรษฐกิจ วินาศกรรมส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อเศรษฐกิจของสหรัฐและตลาดโลก ตลาดหลักทรัพย์ไม่ได้เปิดทำการในวันที่ 11 กันยายนและยังคงปิดต่อไปจนถึงวันที่ 17 กันยายน เมื่อเปิดทำการอีกครั้ง ดัชนีอุตสาหกรรมดาวโจนส์ (DJIA) ลดลง 684 จุด หรือ 7.1% สู่ระดับ 8921 เป็นการลดลงของจุดในวันเดียวที่สร้างสถิติ เมื่อสิ้นสุดสัปดาห์ DJIA ลดลง 1,369.7 จุด (14.3%) ในขณะนั้นเป็นการลดลงของจุดในหนึ่งสัปดาห์ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ ในสกุลเงินดอลลาร์ ค.ศ. 2001 หุ้นสหรัฐสูญเสียมูลค่า 1.4 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐในสัปดาห์นั้น ในนครนิวยอร์ก มีการสูญเสียตำแหน่งงานประมาณ 430,000 ตำแหน่ง และค่าจ้าง 2,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงสามเดือนแรกหลังการโจมตี ผลกระทบทางเศรษฐกิจส่วนใหญ่อยู่ในภาคการส่งออกของเศรษฐกิจ GDP ของเมืองคาดว่าจะลดลง 27,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงสามเดือนสุดท้ายของ ค.ศ. 2001 และตลอดทั้ง ค.ศ. 2002 รัฐบาลสหรัฐให้ความช่วยเหลือทันที 11,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่รัฐบาลนครนิวยอร์กในเดือนกันยายน ค.ศ. 2001 และอีก 10,500 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงต้น ค.ศ. 2002 เพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจและความต้องการด้านโครงสร้างพื้นฐาน ธุรกิจขนาดเล็กในโลเวอร์แมนฮัตตันใกล้กับเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน (18,000 แห่งถูกทำลายหรือต้องย้าย) ส่งผลให้มีการสูญเสียงานและค่าจ้าง มีการให้ความช่วยเหลือโดยเงินกู้จากสำนักงานบริหารธุรกิจขนาดเล็ก เงินช่วยเหลือจากรัฐบาลกลางในโครงการเงินอุดหนุนเพื่อการพัฒนาชุมชน และเงินกู้เพื่อบรรเทาความเสียหายทางเศรษฐกิจ พื้นที่สำนักงานในโลเวอร์แมนฮัตตันประมาณ 31,900,000 ตารางฟุต (2,960,000 ตารางเมตร) ได้รับความเสียหายหรือถูกทำลาย หลายคนสงสัยว่างานเหล่านี้จะกลับมาหรือไม่ และฐานภาษีที่เสียหายจะฟื้นตัวได้หรือไม่ การศึกษาผลกระทบทางเศรษฐกิจของ 9/11 แสดงให้เห็นว่าตลาดอสังหาริมทรัพย์สำนักงานและการจ้างงานในแมนแฮตตันได้รับผลกระทบน้อยกว่าที่คาดไว้ในตอนแรก เพราะความต้องการของอุตสาหกรรมบริการทางการเงินที่ต้องมีการติดต่อกันแบบเผชิญหน้า น่านฟ้าอเมริกาเหนือถูกปิดเป็นเวลาหลายวันหลังการโจมตีและการเดินทางทางอากาศลดลงเมื่อเปิดทำการอีกครั้ง นำไปสู่การลดลงของความจุการเดินทางทางอากาศเกือบ 20% และทำให้ปัญหาทางการเงินในอุตสาหกรรมการบินของสหรัฐที่กำลังประสบปัญหาอยู่แล้วแย่ลงไปอีก วินาศกรรม 11 กันยายนยังนำไปสู่สงครามของสหรัฐในอัฟกานิสถานและอิรัก รวมถึงการใช้จ่ายด้านความมั่นคงภายในเพิ่มเติม รวมเป็นเงินอย่างน้อย 5 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ผลกระทบในอัฟกานิสถาน ประชากรชาวอัฟกานิสถานส่วนใหญ่กำลังประสบกับภาวะอดอยากอยู่แล้วในขณะที่เกิดการโจมตี หลังเหตุการณ์ดังกล่าว ผู้คนหลายหมื่นพยายามหลบหนีออกจากอัฟกานิสถานเนื่องจากความเป็นไปได้ที่จะมีการตอบโต้ทางทหารจากสหรัฐ ปากีสถานซึ่งเป็นที่พักพิงของผู้ลี้ภัยชาวอัฟกานิสถานจำนวนมากจากความขัดแย้งก่อนหน้านี้ ได้ปิดพรมแดนกับอัฟกานิสถานในวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2001 ชาวอัฟกานิสถานหลายพันคนยังหลบหนีไปยังพรมแดนกับทาจิกิสถาน แต่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้า ผู้นำตอลิบานในอัฟกานิสถานร้องขอให้งดการดำเนินการทางทหาร โดยกล่าวว่า "เราขอร้องให้สหรัฐอย่าทำให้อัฟกานิสถานต้องทนทุกข์ทรมานมากขึ้น เพราะประชาชนของเราต้องทนทุกข์มามากแล้ว" ซึ่งหมายถึงความขัดแย้งตลอดสองทศวรรษและวิกฤตด้านมนุษยธรรมที่เกิดขึ้น ชาวต่างชาติทั้งหมดของสหประชาชาติได้เดินทางออกจากอัฟกานิสถานหลังการโจมตีและไม่มีเจ้าหน้าที่บรรเทาทุกข์ทั้งในและต่างประเทศประจำการอยู่ เจ้าหน้าที่กลับไปเตรียมพร้อมในประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ปากีสถาน จีน และอุซเบกิสถาน เพื่อป้องกัน "ภัยพิบัติด้านมนุษยธรรม" ที่อาจเกิดขึ้นท่ามกลางภาวะขาดแคลนอาหารอย่างรุนแรงสำหรับประชากรชาวอัฟกัน โครงการอาหารโลกได้หยุดการนำเข้าข้าวสาลีไปยังอัฟกานิสถานในวันที่ 12 กันยายน จากความเสี่ยงด้านความปลอดภัย ประมาณหนึ่งเดือนการโจมตี สหรัฐได้นำกองกำลังพันธมิตรนานาชาติในวงกว้างเพื่อโค่นล้มรัฐบาลตอลิบานออกจากอัฟกานิสถานเนื่องจากให้ที่พักพิงแก่อัลกออิดะฮ์ แม้ในตอนแรกทางการปากีสถานจะไม่เต็มใจจะเข้าร่วมกับสหรัฐในการต่อต้านตอลิบาน แต่พวกเขาก็อนุญาตให้กองกำลังพันธมิตรเข้าถึงฐานทัพทหารของตน และจับกุมและส่งมอบสมาชิกอัลกออิดะฮ์ที่ต้องสงสัยกว่า 600 คนแก่สหรัฐฯ ใน ค.ศ. 2011 สหรัฐและเนโทภายใต้ประธานาธิบดีโอบามาได้เริ่มลดกำลังทหารในอัฟกานิสถานและสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 2016 ในช่วงที่ดอนัลด์ ทรัมป์และโจ ไบเดินเป็นประธานาธิบดีใน ค.ศ. 2020 และ 2021 สหรัฐพร้อมพันธมิตรเนโทได้ถอนทหารทั้งหมดออกจากอัฟกานิสถาน โดยเสร็จสิ้นการถอนกำลังทหารสหรัฐตามปกติทั้งหมดในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2021 การถอนกำลังนี้ถือเป็นการสิ้นสุดสงครามในอัฟกานิสถานระหว่าง ค.ศ. 2001–2021 ไบเดินกล่าวว่าหลังจากสงครามเกือบ 20 ปี เป็นที่ชัดเจนว่ากองทัพสหรัฐไม่สามารถเปลี่ยนอัฟกานิสถานให้เป็นประชาธิปไตยทันสมัยได้ อิทธิพลทางวัฒนธรรม การตอบสนองต่อ 9/11 ในทันทีรวมถึงการให้ความสำคัญกับชีวิตในบ้านและการใช้เวลากับครอบครัวมากขึ้น การเข้าโบสถ์ที่เพิ่มขึ้น และการแสดงออกถึงความรักชาติมากขึ้น เช่น การโบกธงอเมริกัน อุตสาหกรรมวิทยุตอบสนองด้วยการนำบางเพลงออกจากรายการ และการโจมตีนี้ถูกนำไปใช้เป็นฉากหลัง เนื้อเรื่อง หรือองค์ประกอบทางแก่นเรื่องในภาพยนตร์ ดนตรี วรรณกรรม และความตลกขบขันในเวลาต่อมา รายการโทรทัศน์ที่กำลังออกอากาศอยู่ รวมถึงรายการที่พัฒนาขึ้นหลัง 9/11 ได้สะท้อนอิทธิพลทางวัฒนธรรมของ 9/11 ทฤษฎีสมคบคิดเรื่อง 9/11 ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม แม้จะขาดการสนับสนุนจากผู้เชี่ยวชาญรวมทั้งนักวิทยาศาสตร์ วิศวกร และนักประวัติศาสตร์ 9/11 ยังมีผลกระทบสำคัญต่อความศรัทธาทางศาสนาของหลายคน สำหรับบางคนมันทำให้ความเชื่อแข็งแกร่งขึ้น เพื่อหาทางปลอบใจเพื่อรับมือกับการสูญเสียคนที่รักและเอาชนะความเศร้าโศก ในขณะที่บางคนเริ่มตั้งคำถามกับความเชื่อของตนเองหรือสูญเสียมันไปโดยสิ้นเชิง เพราะพวกเขาไม่สามารถประนีประนอมกับมุมมองทางศาสนาของพวกเขาได้ วัฒนธรรมของอเมริกาหลังการโจมตีเป็นที่น่าสังเกตในเรื่องของความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้นและความต้องการที่เพิ่มขึ้นในเรื่องนั้น รวมถึงความหวาดระแวงและความวิตกกังวลเกี่ยวกับการโจมตีของผู้ก่อการร้ายในอนาคตที่มุ่งเป้าไปที่คนส่วนใหญ่ของประเทศ นักจิตวิทยายังได้ยืนยันว่ามีความวิตกกังวลระดับชาติที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับการเดินทางด้วยสายการบินเชิงพาณิชย์ อาชญากรรมจากความเกลียดชังมุสลิมเพิ่มขึ้นเกือบสิบเท่าใน ค.ศ. 2001 โดยต่อมายังคง "สูงกว่าอัตราก่อน 9/11 ประมาณห้าเท่า" นโยบายรัฐบาลต่อการก่อการร้าย อันเป็นผลมาจากการโจมตี รัฐบาลหลายแห่งทั่วโลกได้ผ่านกฎหมายเพื่อต่อสู้กับการก่อการร้าย ในเยอรมนี ที่ซึ่งผู้ก่อการร้าย 9/11 หลายคนเคยอาศัยและใช้ประโยชน์จากนโยบายการขอลี้ภัยที่เสรีของประเทศ ได้มีการออกชุดกฎหมายต่อต้านการก่อการร้ายที่สำคัญสองฉบับ ฉบับแรกกำจัดช่องโหว่ทางกฎหมายที่อนุญาตให้ผู้ก่อการร้ายอาศัยและระดมเงินในเยอรมนีได้ ส่วนฉบับที่สองกล่าวถึงประสิทธิภาพและการสื่อสารของหน่วยข่าวกรองและการบังคับใช้กฎหมาย แคนาดาผ่านพระราชบัญญัติการต่อต้านการก่อการร้าย ซึ่งเป็นกฎหมายต่อต้านการก่อการร้ายฉบับแรกของประเทศ สหราชอาณาจักรผ่านพระราชบัญญัติการต่อต้านการก่อการร้าย อาชญากรรมและความมั่นคง ค.ศ. 2001 และพระราชบัญญัติการป้องกันการก่อการร้าย ค.ศ. 2005 นิวซีแลนด์ตราพระราชบัญญัติการปราบปรามการก่อการร้าย ค.ศ. 2002 ในสหรัฐ มีการตั้งกระทรวงความมั่นคงภายในโดยรัฐบัญญัติความมั่นคงแห่งภายใน ค.ศ. 2002 เพื่อประสานงานความพยายามต่อต้านการก่อการร้ายภายในประเทศ รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิให้อำนาจแก่รัฐบาลกลางมากขึ้น รวมถึงอำนาจในการควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยว่าเป็นผู้ก่อการร้ายชาวต่างชาติได้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์โดยไม่มีการตั้งข้อหา การเฝ้าติดตามการสื่อสารทางโทรศัพท์ อีเมล และการใช้อินเทอร์เน็ตของผู้ต้องสงสัย และการดำเนินคดีกับผู้ต้องสงสัยว่าเป็นผู้ก่อการร้ายโดยไม่มีข้อจำกัดด้านเวลา FAA สั่งให้เสริมความแข็งแรงของห้องนักบินเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ก่อการร้ายเข้าควบคุมเครื่องบินได้ และมอบหมายให้มีตำรวจอากาศบนเที่ยวบิน นอกจากนี้ รัฐบัญญัติความปลอดภัยการบินและการขนส่งได้มอบหมายให้รัฐบาลกลางเป็นผู้รับผิดชอบด้านความปลอดภัยสนามบินแทนตัวสนามบินเอง กฎหมายนี้ได้ตั้งสำนักงานความปลอดภัยการขนส่งขึ้นเพื่อตรวจสอบผู้โดยสารและสัมภาระ ซึ่งทำให้เกิดความล่าช้าเป็นเวลานานและความกังวลเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวของผู้โดยสาร หลังมีการเปิดเผยการใช้อำนาจในทางที่ผิดที่น่าสงสัยของรัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 ด้วยบทความเกี่ยวกับการรวบรวมบันทึกการโทรของชาวอเมริกันโดย NSA และโครงการ PRISM ส.ส. จิม เซนเซนเบรนเนอร์ (จากรัฐวิสคอนซิน) ผู้เสนอร่างรัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิใน ค.ศ. 2001 กล่าวว่า NSA ได้ก้าวล้ำขอบเขตของตน คำวิจารณ์ต่อสงครามต่อต้านการก่อการร้ายมุ่งเน้นไปที่ศีลธรรม ประสิทธิภาพ และค่าใช้จ่าย ตามรายงาน ค.ศ. 2021 ของโครงการคอสส์ออฟวอร์ สงครามหลัง 9/11 หลายครั้งที่สหรัฐเข้าร่วมในสงครามต่อต้านการก่อการร้ายได้ทำให้ผู้คนต้องพลัดถิ่นฐานอย่างน้อย 38 ล้านคนในอัฟกานิสถาน ปากีสถาน อิรัก ลิเบีย ซีเรีย เยเมน โซมาเลีย และฟิลิปปินส์ เขาประมาณการว่าสงครามเหล่านี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตโดยตรง 897,000 ถึง 929,000 คนและมีค่าใช้จ่าย 8 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ในรายงาน ค.ศ. 2023 โครงการคอสส์ออฟวอร์ประมาณการว่ามีผู้เสียชีวิตทางอ้อมระหว่าง 3.6 ถึง 3.7 ล้านคนในเขตสงครามหลัง 9/11 โดยมีจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดอยู่ที่ 4.5 ถึง 4.6 ล้านคน รายงานนี้กำหนดให้เขตสงครามหลัง 9/11 เป็นความขัดแย้งที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้ายของสหรัฐอย่างมีนัยสำคัญตั้งแต่ 9/11 ซึ่งนอกจากสงครามในอิรัก อัฟกานิสถานและปากีสถานแล้ว ยังรวมถึงสงครามกลางเมืองในซีเรีย เยเมน ลิเบียและโซมาเลีย รายงานนี้ได้มาซึ่งการประมาณการผู้เสียชีวิตทางอ้อมโดยใช้การคำนวณจากสำนักเลขาธิการเจนีวาซึ่งประมาณการว่าสำหรับผู้เสียชีวิตโดยตรงจากสงครามทุก ๆ หนึ่งคน จะมีอีกสี่คนที่เสียชีวิตจากผลกระทบทางอ้อมของสงคราม รัฐธรรมนูญและกฎหมายสหรัฐห้ามการทรมาน แต่การละเมิดสิทธิมนุษยชนดังกล่าวเกิดขึ้นในระหว่างสงครามต่อต้านการก่อการร้ายภายใต้การใช้ถ้อยคำที่ไพเราะว่า "การสอบสวนที่เข้มข้นขึ้น" ใน ค.ศ. 2005 เดอะวอชิงตันโพสต์และฮิวแมนไรตส์วอตช์ (HRW) ได้ตีพิมพ์การเปิดเผยเกี่ยวกับเที่ยวบินของ CIA และ "แบล็กไซต์" เรือนจำลับที่ดำเนินการโดย CIA คำว่า "การทรมานโดยตัวแทน" (torture by proxy) ถูกใช้โดยนักวิจารณ์บางคนเพื่ออธิบายสถานการณ์ที่ CIA และหน่วยงานอื่น ๆ ของสหรัฐได้ส่งตัวผู้ต้องสงสัยว่าเป็นผู้ก่อการร้ายไปยังประเทศที่ขึ้นชื่อว่ามีการทรมาน การดำเนินคดีทางกฎหมาย เวลา 23:35 น. ประธานาธิบดีโอบามาได้ปรากฏตัวทางเครือข่ายโทรทัศน์หลัก เนื่องจากสลัดอากาศทั้ง 19 คนเสียชีวิตในการโจมตี พวกเขาจึงไม่เคยถูกดำเนินคดี อุซามะฮ์ บิน ลาดินไม่เคยถูกฟ้องอย่างเป็นทางการ ในที่สุดเขาก็ถูกสังหารโดยหน่วยรบพิเศษสหรัฐเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 ที่ที่หลบซ่อนของเขาในอับบอตตาบัด ประเทศปากีสถาน หลังจากการไล่ล่ามานาน 10 ปี การพิจารณาคดีหลักของการโจมตีที่เกี่ยวข้องกับมุฮัมมัดและผู้สมรู้ร่วมคิดของเขา ได้แก่ วะลีด บิน อะฏาช, รอมซี บิน อัชชัยบะฮ์, อัมมาร อัลบะลูชี และมุศเฏาะฟา อะห์มัด อัลเฮาซาวียังคงไม่ได้รับการตัดสิน คอลิด ชัยค์ มุฮัมมัดถูกจับกุมเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2003 ที่ราวัลปินดี ประเทศปากีสถาน โดยเจ้าหน้าที่ความมั่นคงของปากีสถานซึ่งทำงานร่วมกับ CIA จากนั้นเขาถูกคุมขังในเรือนจำลับของ CIA หลายแห่งและที่ค่ายกักกันอ่าวกวนตานาโม ที่ซึ่งเขาถูกสอบสวนและทรมานด้วยวิธีการต่างๆ รวมถึงการใช้การจมน้ำจำลอง ใน ค.ส. 2003 อัลเฮาซาวีและอับดุลอะซีซ อะลีถูกจับกุมและถูกส่งตัวไปอยู่ในความดูแลของสหรัฐ ทั้งสองถูกกล่าวหาในภายหลังว่าให้เงินและความช่วยเหลือด้านการเดินทางแก่สลัดอากาศ ระหว่างการพิจารณาคดีของสหรัฐที่อ่าวกวนตานาโมในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 มุฮัมมัดได้สารภาพอีกครั้งว่าเขารับผิดชอบต่อการโจมตี โดยระบุว่าเขา "รับผิดชอบปฏิบัติการ 9/11 ตั้งแต่ต้นจนจบ" และคำให้การของเขาไม่ได้เกิดจากการถูกบีบบังคับ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2023 รัฐบาลสหรัฐได้เปิดเผยเรื่องข้อตกลงการรับสารภาพที่เป็นไปได้ โดยประธานาธิบดีไบเดินได้ยกเลิกความพยายามดังกล่าวในเดือนกันยายนปีเดียวกัน จนถึงปัจจุบัน มีเพียงบุคคลรอบนอกเท่านั้นที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาที่เกี่ยวข้องกับการโจมตี รวมถึง: ซะกะรียา มูซาวี ซึ่งถูกฟ้องในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 และถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตโดยรอลงอาญาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 โดยคณะลูกขุนของรัฐบาลกลางสหรัฐ มุนีร อัลมุตะศ็อดดิก ซึ่งถูกตัดสินว่ามีความผิดครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003 โดยศาลาศาลสหพันธ์ในเยอรมนีและถูกเนรเทศไปยังโมร็อกโกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2018 หลังจากรับโทษแล้ว อะบู อัดดะห์ดาห์ ซึ่งถูกจับกุมในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2001 ถูกตัดสินโดยศาลสูงของสเปนและได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2013 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2024 เดอะนิวยอร์กไทมส์รายงานว่ามุฮัมมัด, บิน อะฏาช และอัลเฮาซาวีได้ตกลงจะรับสารภาพในข้อหาสมรู้ร่วมคิดเพื่อแลกกับการจำคุกตลอดชีวิต โดยจะเลี่ยงการพิจารณาคดีและการประหารชีวิต อย่างไรก็ดี ลอยด์ ออสติน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ ได้ยกเลิกข้อตกลงการรับสารภาพกับมุฮัมมัดในอีกไม่กี่วันต่อมา การสอบสวน FBI หลังการโจมตีทันที สำนักงานสอบสวนกลาง (FBI) ได้เริ่มเพนต์บอม (PENTTBOM) ซึ่งเป็นการสอบสวนคดีอาญาครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐ ในช่วงที่เข้มข้นที่สุด มีเจ้าหน้าที่ FBI มากกว่าครึ่งหนึ่งที่ทำงานสอบสวนและติดตามเบาะแสกว่าห้าแสนรายการ FBI สรุปว่ามีหลักฐาน "ชัดเจนและไม่อาจโต้แย้งได้" ที่เชื่อมโยงอัลกออิดะฮ์และบิน ลาดินกับการโจมตี FBI สามารถระบุตัวผู้ก่อการร้ายได้ทันที รวมถึงผู้นำ มุฮัมมัด อะฏา เมื่อพบกระเป๋าเดินทางของเขาที่ท่าอาาศยานโลแกนในบอสตัน อะฏาถูกบังคับให้โหลดกระเป๋าเดินทางสองในสามใบของเขาเนื่องจากข้อจำกัดด้านพื้นที่บนเครื่องบินขนาด 19 ที่นั่งที่เขาใช้เดินทางมาบอสตัน ด้วยนโยบายใหม่ที่นำมาใช้เพื่อป้องกันความล่าช้าของเที่ยวบิน กระเป๋าเดินทางดังกล่าวจึงไม่ได้ถูกบรรทุกขึ้นอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 ตามแผนที่วางไว้ กระเป๋าเดินทางนั้นบรรจุชื่อสลัดอากาศ ภารกิจ และการเชื่อมโยงกับอัลกออิดะฮ์ "มันมีเอกสารภาษาอาหรับ [ตามต้นฉบับ] เหล่านี้ทั้งหมด เปรียบได้กับศิลาโรเซตตาของการสอบสวน" เจ้าหน้าที่ FBI คนหนึ่งกล่าว ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังการโจมตี FBI ได้เผยแพร่ชื่อและในหลายกรณีคือรายละเอียดส่วนตัวของนักบินและสลัดอากาศที่ต้องสงสัย อะบู ญันดัล ซึ่งเคยเป็นหัวหน้าองครักษ์ของบิน ลาดินมาหลายปี ได้ยืนยันตัวตนของสลัดอากาศเจ็ดคนว่าเป็นสมาชิกกอัลกออิดะฮ์ในระหว่างการสอบปากคำกับ FBI เมื่อวันที่ 17 กันยายน เขาถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำในเยเมนตั้งแต่ ค.ศ. 2000 วันที่ 27 กันยายน มีการเผยแพร่ภาพถ่ายของสลัดอากาศทั้ง 19 คน พร้อมข้อมูลเกี่ยวกับสัญชาติที่เป็นไปได้และชื่อปลอม ในจำนวนนี้มีผู้ชายสิบห้าคนมาจากซาอุดีอาระเบีย สองคนจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ หนึ่งคนจากอียิปต์ และหนึ่งคนจากเลบานอน ภายในช่วงเที่ยง สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐและหน่วยข่าวกรองของเยอรมนีได้ดักฟังการสื่อสารที่ชี้ไปที่อุซามะฮ์ บิน ลาดิน สลัดอากาศสองคนเป็นที่รู้กันว่าได้เดินทางไปมาเลเซียพร้อมผู้ที่เกี่ยวข้องกับบิน ลาดินใน ค.ศ. 2000 และมุฮัมมัด อะฏาก็เคยเดินทางไปอัฟกานิสถานมาก่อน เขาและคนอื่น ๆ เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มสลัดอากาศในฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี หนึ่งในสมาชิกของกลุ่มฮัมบวร์คในเยอรมนีพบว่าได้ติดต่อกับคอลิด ชัยค์ มุฮัมมัด ซึ่งได้รับการระบุว่าเป็นสมาชิกอัลกออิดะฮ์ ทางการในสหรัฐและสหราชอาณาจักรยังได้รับข้อมูลการดักฟังทางอิเล็กทรอนิกส์ รวมถึงการสนทนาทางโทรศัพท์และการโอนเงินทางธนาคารทางอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งระบุว่ามุฮัมมัด อะฏีฟ รองหัวหน้าของบิน ลาดิน เป็นบุคคลสำคัญในการวางแผนวินาศกรรม 9/11 นอกจากนี้ยังมีการดักฟังการสนทนาที่เกิดขึ้นไม่กี่วันก่อนวันที่ 11 กันยายนระหว่างบิน ลาดินกับผู้ที่เกี่ยวข้องในปากีสถาน โดยกล่าวถึง "เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอเมริกาในหรือประมาณวันที่ 11 กันยายน" และหารือถึงผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น ในการสนทนาอื่นกับผู้ที่เกี่ยวข้องในอัฟกานิสถาน บิน ลาดินได้พูดคุยเกี่ยวกับ "ขนาดและผลกระทบของปฏิบัติการที่กำลังจะมาถึง" การสนทนาเหล่านี้ไม่ได้กล่าวถึงเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ เพนตากอน หรือรายละเอียดอื่น ๆ โดยเฉพาะเจาะจง ในดัชนีอาชญากรรมรุนแรงประจำปี 2001 FBI ได้บันทึกการเสียชีวิตจากการโจมตีว่าเป็นคดีฆาตกรรม ในตารางแยกต่างหากเพื่อไม่ให้ปะปนกับอาชญากรรมอื่นที่รายงานในปีนั้น ในคำแถลงของ FBI ระบุว่า "จำนวนผู้เสียชีวิตนั้นมีมากเสียจนการรวมเข้ากับสถิติอาชญากรรมแบบดั้งเดิมจะส่งผลให้เกิดความผิดเพี้ยนที่บิดเบือนการวิเคราะห์การวัดผลทุกประเภทในโครงการอย่างไม่ถูกต้อง" นครนิวยอร์กก็ไม่ได้รวมการเสียชีวิตเหล่านี้ไว้ในสถิติอาชญากรรมประจำปี 2001 เช่นกัน CIA ใน ค.ศ. 2004 จอห์น แอล. เฮลเกอร์สัน ผู้ตรวจการสำนักข่าวกรองกลาง (CIA) ได้ทำการตรวจสอบภายในประสิทธิภาพการทำงานของหน่วยงานก่อน 9/11 และวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงต่อเจ้าหน้าที่ระดับสูงของ CIA ที่ไม่ได้ทำทุกวิถีทางเพื่อรับมือการก่อการร้าย ตามรายงานของฟิลิป จิรัลดี ในดิอเมริกันคอนเซอร์เวทิฟ (The American Conservative) เฮลเกอร์สันวิจารณ์ความล้มเหลวของพวกเขาในการสกัดกั้นผู้ก่อการร้ายที่จี้เครื่องบินสองคน นวาฟ อัลฮาซิมีและ คอลิด อัลมัฮฎอร ขณะที่พวกเขาเดินทางเข้ามาในสหรัฐและความล้มเหลวในการแบ่งปันข้อมูลเกี่ยวกับชายสองคนนี้กับ FBI ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 วุฒิสมาชิกจากสองพรรคการเมืองใหญ่ของสหรัฐ (พรรคริพับลิกันและเดโมแครต) ได้ร่างกฎหมายเพื่อเปิดเผยรายงานดังกล่าวต่อสาธารณะ หนึ่งในผู้สนับสนุน วุฒิสมาชิกรอน ไวเดิน กล่าวว่า "ประชาชนชาวอเมริกันมีสิทธิที่จะรู้ว่าสำนักข่าวกรองกลางกำลังทำอะไรอยู่ในช่วงหลายเดือนที่สำคัญก่อน 9/11" ในที่สุด รายงานดังกล่าวก็ถูกเปิดเผยใน ค.ศ. 2009 โดยประธานาธิบดีบารัก โอบามา การสอบสวนของรัฐสภา ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 คณะกรรมาธิการวิสามัญข่าวกรองวุฒิสภาและคณะกรรมาธิการวิสามัญถาวรข่าวกรองสภาผู้แทนราษฎรได้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนร่วมเพื่อตรวจสอบการทำงานของชุมชนข่าวกรองสหรัฐ รายงานความยาว 832 หน้าที่เผยแพร่ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2002 ได้ให้รายละเอียดถึงความล้มเหลวของ FBI และ CIA ในการใช้ข้อมูลที่มีอยู่ รวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับผู้ก่อการร้ายที่ CIA รู้ว่าอยู่ในสหรัฐ เพื่อขัดขวางแผนการ การสอบสวนร่วมได้พัฒนาข้อมูลเกี่ยวกับการมีส่วนเกี่ยวข้องที่เป็นไปได้ของเจ้าหน้าที่รัฐบาลซาอุดีอาระเบียจากแหล่งข้อมูลที่ไม่เป็นความลับ ฝ่ายบริหารของบุชเรียกร้องให้หน้ากระดาษที่เกี่ยวข้องจำนวน 28 หน้ายังคงเป็นความลับ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2002 บ็อบ เกรแฮม ประธานคณะกรรมการสอบสวนได้เปิดเผยในการสัมภาษณ์ว่ามี "หลักฐานที่แสดงว่ามีรัฐบาลต่างชาติเข้ามาเกี่ยวข้องในการอำนวยความสะดวกแก่กิจกรรมของผู้ก่อการร้ายอย่างน้อยบางส่วนในสหรัฐ" ครอบครัวเหยื่อรู้สึกหงุดหงิดกับคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบและเนื้อหาที่ถูกตัดออกจากการสอบสวนของรัฐสภาและเรียกร้องให้มีคณะกรรมการอิสระ ครอบครัวเหยื่อ 11 กันยายน สมาชิกรัฐสภา และรัฐบาลซาอุดีอาระเบียยังคงพยายามให้มีการเปิดเผยเอกสารดังกล่าว ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 จอห์น เบรนแนน ผู้อำนวยการ CIA กล่าวว่าเขาเชื่อว่าหน้ากระดาษที่ถูกตัดออก 28 หน้าจากการสอบสวนของรัฐสภาเกี่ยวกับ 9/11 จะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะในไม่ช้า และจะพิสูจน์ได้ว่ารัฐบาลซาอุดีอาระเบียไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวินาศกรรม 11 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 รัฐสภาได้ผ่านร่างรัฐบัญญัติความยุติธรรมต่อผู้สนับสนุนการก่อการร้าย ซึ่งจะอนุญาตให้ญาติของเหยื่อวินาศกรรม 11 กันยายนสามารถฟ้องร้องซาอุดีอาระเบียในข้อหาที่รัฐบาลของประเทศนี้มีบทบาทในการโจมตี คณะกรรมาธิการ 9/11 คณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการโจมตีของผู้ก่อการร้ายต่อสหรัฐ หรือที่รู้จักในชื่อคณะกรรมาธิการ 9/11 ซึ่งมีทอมัส คีน เป็นประธาน ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปลาย ค.ศ. 2002 เพื่อจัดทำรายงานที่สมบูรณ์เกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับวินาศกรรม รวมถึงการเตรียมพร้อมและการตอบสนองต่อการโจมตีในทันที คณะกรรมการได้ออกรายงานคณะกรรมาธิการ 9/11 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 ซึ่งเป็นรายงานความยาว 585 หน้าที่มาจากการสอบสวน รายงานดังกล่าวได้ให้รายละเอียดของเหตุการณ์ที่นำไปสู่วินาศกรรม โดยสรุปว่าการโจมตีเป็นฝีมือของกอัลกออิดะฮ์ คณะกรรมการยังได้ตรวจสอบว่าหน่วยงานด้านความมั่นคงและข่าวกรองประสานงานกันอย่างไม่เพียงพอในการป้องกันวินาศกรรมได้อย่างไร ตามรายงานระบุว่า "เราเชื่อว่าการวินาศกรรม 9/11 เผยให้เห็นความล้มเหลวสี่ประเภท: ในด้านจินตนาการ นโยบาย ความสามารถ และการจัดการ" คณะกรรมการได้ให้คำแนะนำมากมายเกี่ยวกับวิธีป้องกันการโจมตีในอนาคต และใน ค.ศ. 2011 ก็รู้สึกผิดหวังที่คำแนะนำหลายอย่างยังไม่ได้ถูกนำไปปฏิบัติ สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติ สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติสหรัฐ (NIST) ได้ตรวจสอบการถล่มของอาคารแฝดและ 7 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (7 WTC) การสอบสวนได้ตรวจสอบว่าทำไมอาคารถึงถล่ม มาตรการป้องกันอัคคีภัยที่ใช้อยู่คืออะไร และประเมินว่าระบบป้องกันอัคคีภัยสามารถปรับปรุงให้ดีขึ้นได้อย่างไรในการก่อสร้างในอนาคต การสอบสวนการถล่มของ 1 WTC และ 2 WTC สรุปในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 และ 7 WTC สรุปในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008 NIST พบว่าฉนวนกันไฟที่เคลือบโครงสร้างเหล็กของอาคารแฝดได้ถูกแรงปะทะจากเครื่องบินทำให้หลุดออกไป และหากไม่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น อาคารเหล่านั้นก็อาจยังคงตั้งอยู่ การศึกษาใน ค.ศ. 2007 เกี่ยวกับการถล่มของอาคารเหนือที่เผยแพร่โดยนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเพอร์ดูระบุว่าเนื่องจากแรงปะทะของเครื่องบินได้ทำให้ฉนวนกันความร้อนของโครงสร้างส่วนใหญ่หลุดออกไป ความร้อนจากไฟไหม้ในสำนักงานทั่วไปจะทำให้คานใหญ่และเสาที่เปิดโล่งอ่อนตัวและอ่อนแรงลงมากพอจะเริ่มการถล่มได้โดยไม่คำนึงถึงจำนวนเสาที่ถูกตัดหรือเสียหายจากแรงปะทะ ผู้อำนวยการการสอบสวนดั้งเดิมระบุว่า "อาคารทั้งสองทำหน้าที่ได้ดีอย่างน่าอัศจรรย์ เครื่องบินของผู้ก่อการร้ายไม่ได้ทำให้อาคารถล่มลงมา แต่เป็นไฟที่ตามมาต่างหาก ได้มีการพิสูจน์แล้วว่าคุณสามารถถอดเสาสองในสามของอาคารออกได้ และอาคารก็ยังคงตั้งอยู่ได้" ไฟได้ทำให้คานใหญ่ที่รองรับพื้นอ่อนแอลง ทำให้พื้นยุบตัวลง พื้นที่ยุบตัวได้ดึงเสาเหล็กภายนอก ทำให้เสาภายนอกงอเข้าด้านใน ด้วยความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเสาแกนกลาง เสาภายนอกที่โก่งงอจึงไม่สามารถรองรับอาคารได้อีกต่อไป ทำให้เกิดการถล่ม นอกจากนี้ รายงานยังพบว่าปล่องบันไดของอาคารไม่ได้ถูกเสริมความแข็งแรงอย่างเหมาะสมเพื่อการอพยพฉุกเฉินสำหรับผู้ที่อยู่เหนือพื้นที่ปะทะ NIST สรุปว่าไฟที่ควบคุมไม่ได้ใน 7 WTC ทำให้คานพื้นและคานใหญ่ร้อนขึ้น และต่อมา "ทำให้เสาหลักรองรับที่สำคัญล้มเหลว ทำให้เกิดการถล่มต่อเนื่องที่เกิดจากไฟซึ่งทำให้อาคารพังลงมา" บทบาทที่ถูกกล่าวหาของรัฐบาลซาอุดีอาระเบีย ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 ฝ่ายบริหารของโอบามาได้เผยแพร่เอกสารที่รวบรวมโดยผู้ตรวจสอบของสหรัฐ เดนา ลีสแมนน์และไมเคิล เจค็อบสัน ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ "แฟ้ม 17" ซึ่งมีรายชื่อบุคคลสามโหล (ประมาณ 36 คน) รวมถึงเจ้าหน้าที่ข่าวกรองซาอุดีอาระเบียที่ต้องสงสัยซึ่งประจำอยู่ที่สถานทูตซาอุดีอาระเบียในวอชิงตัน ดี.ซี. ซึ่งเชื่อมโยงซาอุดีอาระเบียเข้ากับสลัดอากาศ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 รัฐสภาได้ผ่านรัฐบัญญัติความยุติธรรมต่อผู้สนับสนุนการก่อการร้าย ผลในทางปฏิบัติของกฎหมายนี้คือการอนุญาตให้ดำเนินคดีแพ่งที่ยืดเยื้อมานานซึ่งฟ้องร้องโดยครอบครัวของผู้เสียชีวิตจากวินาศกรรม 11 กันยายนต่อซาอุดีอาระเบียในข้อกล่าวหาว่ารัฐบาลของตนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการโจมตี ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 ผู้พิพากษาของสหรัฐได้อนุญาตอย่างเป็นทางการให้คดีฟ้องร้องรัฐบาลซาอุดีอาระเบียที่นำโดยผู้รอดชีวิตและครอบครัวเหยื่อ 9/11 เดินหน้าต่อไปได้ ใน ค.ศ. 2022 ครอบครัวเหยื่อ 9/11 บางรายได้รับวิดีโอสองคลิปและสมุดบันทึกที่ศาลอังกฤษยึดมาจากโอมาร์ อัลบัยยูมี ชาวซาอุดีอาระเบีย วิดีโอแรกแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นเจ้าภาพจัดงานปาร์ตีในแซนดีเอโกให้แก่นวาฟ อัลฮาซิมีและคอลิด อัลมัฮฎอร สลัดอากาศสองคนแรกที่เดินทางมาถึงสหรัฐ วิดีโออีกคลิปแสดงให้เห็นอัลบัยยูมีกำลังทักทายกับนักบวชอันวัร อัลเอาละกี ผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าปลุกระดมชาวอเมริกันให้หัวรุนแรง และถูกสังหารในการโจมตีด้วยโดรนของ CIA ในเวลาต่อมา สมุดบันทึกมีภาพวาดเครื่องบินด้วยมือและสมการทางคณิตศาสตร์บางอย่าง ซึ่งตามคำให้การในศาลของนักบิน อาจถูกใช้ในการคำนวณอัตราการร่อนลงเพื่อไปถึงเป้าหมาย ตามบันทึกของ FBI ใน ค.ศ. 2017 ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1990 จนถึงการวินาศกรรม 9/11 อัลบัยยูมีเป็นผู้ร่วมงานที่ได้รับค่าตอบแทนของหน่วยข่าวกรองทั่วไปซาอุดีอาระเบีย ข้อมูลเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2022 เชื่อว่าเขาอาศัยอยู่ในซาอุดีอาระเบีย ซึ่งได้ปฏิเสธความเกี่ยวข้องใด ๆ ใน 9/11 การสร้างทดแทนและอนุสรณ์ การสร้างทดแทน ในวันที่มีการโจมตี รูดี จูลีอานี นายกเทศมนตรีนครนิวยอร์กได้กล่าวว่า: "เราจะสร้างใหม่ เราจะออกมาจากเหตุการณ์นี้อย่างแข็งแกร่งกว่าเดิม แข็งแกร่งทางการเมือง แข็งแกร่งทางเศรษฐกิจ เส้นขอบฟ้าจะกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง" ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังการโจมตี มีการเปิดปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยครั้งใหญ่ หลังปฏิบัติการตลอด 24 ชั่วโมงนานหลายเดือน พื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ก็ถูกเคลียร์เสร็จสิ้นภายในสิ้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002 ส่วนที่เสียหายของเพนตากอนได้รับการสร้างขึ้นใหม่และกลับมาใช้งานได้ภายในหนึ่งปีหลังการโจมตี สถานี PATH เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ชั่วคราวเปิดให้บริการในช่วงปลาย ค.ศ. 2003 และการก่อสร้าง 7 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ใหม่แล้วเสร็จใน ค.ศ. 2006 การทำงานเพื่อสร้างพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์หลักถูกเลื่อนออกไปจนถึงปลาย ค.ศ. 2006 เมื่อผู้เช่าพื้นที่ แลร์รี ซิลเวอร์สไตน์ และการท่าเรือนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ตกลงกันเรื่องเงินทุนได้ การก่อสร้างวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (One World Trade Center) เริ่มขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 2006 และสร้างถึงความสูงเต็มที่ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2013 ยอดแหลมถูกติดตั้งบนอาคารในวันนั้น ทำให้ความสูงของวันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์อยู่ที่ 1,776 ฟุต (541 เมตร) และได้รับตำแหน่งอาคารที่สูงที่สุดในซีกโลกตะวันตก วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์สร้างเสร็จและเปิดให้บริการในวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 ในพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ มีการวางแผนสร้างอาคารสำนักงานเพิ่มอีกสามแห่งห่างจากจุดที่อาคารดั้งเดิมเคยตั้งอยู่ไปทางตะวันออกหนึ่งช่วงตึก 4 WTC เปิดให้บริการในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ทำให้เป็นอาคารที่สองในพื้นที่ที่เปิดหลัง 7 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และเป็นอาคารแรกบนที่ดินของการท่าเรือ 3 WTC เปิดในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 กลายเป็นตึกระฟ้าลำดับที่สี่ในพื้นที่ที่สร้างเสร็จ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2022 โบสถ์กรีกออร์โธดอกซ์เซนต์นิโคลัสได้กลับมาเปิดให้บริการอย่างเต็มรูปแบบ ตามมาด้วยการเปิดศูนย์ศิลปะการแสดงโรนัลด์ โอ. เพเรลแมนในเดือนกันยายน ค.ศ. 2023 การก่อสร้าง 2 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ที่เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 2008 ยังคงไม่แล้วเสร็จจนถึง ค.ศ. 2025 แบบจำลองของอาคารได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะในเดือนกันยายน ค.ศ. 2024 แม้ซิลเวอร์สไตน์พรอพเพอร์ทีส์จะยังคงพยายามระดมทุนสำหรับอาคารดังกล่าวอยู่ก็ตาม อนุสรณ์ ในช่วงไม่กี่วันหลังจากการโจมตี มีการจัดพิธีรำลึกและพิธีไว้อาลัยมากมายทั่วโลก และมีการติดรูปถ่ายของผู้เสียชีวิตและผู้สูญหายรอบกราวนด์ซีโร (Ground Zero) พยานคนหนึ่งบรรยายว่าไม่สามารถ "หลีกหนีใบหน้าของเหยื่อผู้บริสุทธิ์ที่เสียชีวิตได้ รูปภาพของพวกเขาอยู่ทุกที่ บนตู้โทรศัพท์สาธารณะ ไฟถนน และผนังของสถานีรถไฟใต้ดิน ทุกอย่างทำให้ฉันนึกถึงงานศพครั้งใหญ่ ผู้คนเงียบและเศร้า แต่ก็ใจดีมากเช่นกัน ก่อนหน้านี้ นิวยอร์กทำให้ฉันรู้สึกเย็นชา แต่ตอนนี้ผู้คนต่างยื่นมือเข้าช่วยเหลือซึ่งกันและกัน" ประธานาธิบดีบุชได้ประกาศให้วันศุกร์ที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2001 เป็นวันรักประเทศชาติ (Patriot Day) อนุสรณ์สถานแห่งแรก ๆ คือทริบิวต์อินไลต์ (Tribute in Light) ซึ่งเป็นการติดตั้งไฟสปอตไลท์ 88 ดวง ณ จุดที่เคยเป็นฐานของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ในนครนิวยอร์ก มีการจัดการประกวดออกแบบอนุสรณ์สถานพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เพื่อออกแบบอนุสรณ์สถานให้เหมาะสม ณ สถานที่นั้น การออกแบบที่ชนะเลิศคือรีเฟล็กติงแอบเซินซ์ (Reflecting Absence) ได้รับการคัดเลือกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006 และประกอบด้วยสระน้ำสะท้อนแสงสองสระตรงจุดที่เป็นฐานของอาคารแฝด ล้อมรอบด้วยรายชื่อเหยื่อในพื้นที่อนุสรณ์สถานใต้ดิน อนุสรณ์สถานนี้สร้างเสร็จในวาระครบรอบ 10 ปีของการโจมตีใน ค.ศ. 2011 และมีการเปิดพิพิธภัณฑ์ในสถานที่เดียวกันในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2014 เดอะสเฟียร์ (The Sphere) โดยประติมากรชาวเยอรมัน ฟริทซ์ เคอนิก เป็นประติมากรรมสัมฤทธิ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกในสมัยใหม่ และเคยตั้งอยู่ระหว่างอาคารแฝดบนออสติน เจ. โทบินพลาซาตั้งแต่ ค.ศ. 1971 จนกระทั่งเกิดการโจมตี ประติมากรรมนี้มีน้ำหนักมากกว่า 20 ตัน เป็นงานศิลปะชิ้นเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่และกู้คืนมาได้เกือบทั้งหมดจากซากปรักหักพังของอาคาร ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา งานศิลปะชิ้นนี้ซึ่งเป็นที่รู้จักในสหรัฐในชื่อเดอะสเฟียร์ ก็ได้ถูกเปลี่ยนให้เป็นอนุสรณ์สถานเชิงสัญลักษณ์ของการรำลึกถึง 9/11 หลังถูกถอดและจัดเก็บไว้ใกล้โรงเก็บเครื่องบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี ประติมากรรมนี้ก็กลายเป็นเรื่องราวในสารคดี ค.ศ. 2001 เรื่องเดอะสเฟียร์ โดยผู้สร้างภาพยนตร์ เพอร์ซี แอดลอน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017 ผลงานนี้ได้ถูกนำไปติดตั้งที่ลิเบอร์ตีพาร์ก ใกล้เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์แห่งใหม่และอนุสรณ์สถาน 9/11 ในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน เคาน์ตี อนุสรณ์สถานเพนตากอนสร้างเสร็จและเปิดให้สาธารณชนเข้าชมในวาระครบรอบเจ็ดปีของการโจมตีใน ค.ศ. 2008 ประกอบด้วยสวนภูมิทัศน์ที่มีม้านั่ง 184 ตัวหันหน้าเข้าหาเพนตากอน เมื่อมีการซ่อมแซมเพนตากอนใน ค.ศ. 2001–2002 มีการสร้างโบสถ์น้อยส่วนตัวและอนุสรณ์สถานในอาคาร ณ จุดที่เที่ยวบินที่ 77 พุ่งชน ในแชงก์สวิลล์ มีการเปิดศูนย์บริการนักท่องเที่ยวที่สร้างด้วยคอนกรีตและกระจกใน ค.ศ. 2015 ตั้งอยู่บนเนินเขาที่มองเห็นจุดที่เครื่องตกและกำแพงหินอ่อนสีขาวที่สลักชื่อเหยื่อ ทั้งแท่นชมวิวที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวและกำแพงหินอ่อนสีขาวต่างตั้งเรียงกันตามเส้นทางการบินของเที่ยวบินที่ 93 นักดับเพลิงนครนิวยอร์กได้บริจาคกางเขนที่ทำจากเหล็กกล้าจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์และติดตั้งบนแท่นที่มีรูปร่างคล้ายเพนตากอน มีการติดตั้งนอกสถานีดับเพลิงเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2008 อนุสรณ์ถาวรอื่น ๆ อีกมากมายก็ตั้งอยู่ในที่อื่น ๆ มีการจัดตั้งทุนการศึกษาและองค์กรการกุศลโดยครอบครัวของเหยื่อ และโดยองค์กรและบุคคลอื่น ๆ อีกมากมาย ในทุกวันครบรอบในนครนิวยอร์ก จะมีการอ่านชื่อของผู้เสียชีวิตที่นั่นพร้อมกับเสียงดนตรี ประธานาธิบดีสหรัฐเข้าร่วมพิธีรำลึกที่เพนตากอน และขอให้ชาวอเมริกันร่วมรำลึกถึงวันรักประเทศชาติด้วยการสงบนิ่งชั่วขณะ มีพิธีขนาดเล็กจัดขึ้นที่แชงก์สวิลล์ รัฐเพนซิลเวเนีย ซึ่งมักมีสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งเข้าร่วม ใน ค.ศ. 2023 โจ ไบเดินไม่ได้เข้าร่วมพิธีในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ แต่ไปทำเครื่องหมายวันดังกล่าวที่แองคอริจ รัฐอะแลสกา ซึ่งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐเพียงคนเดียวที่ทำเช่นนั้นนับตั้งแต่เกิดวินาศกรรม ดูเพิ่ม การโจมตีสหรัฐ การก่อการร้ายในสหรัฐ โคเรียนแอร์ เทียวบินที่ 085, เที่ยวบินอีกเที่ยวหนึ่งที่ถูกสงสัยอย่างผิ ดๆ ว่าถูกจี้เป็นส่วนหนึ่งของวินาศกรรม 11 กันยายน รายชื่อการอ้างอิงทางวัฒนธรรมถึงวินาศกรรม 11 กันยายน เหตุระเบิดอาคารโคบาร์ รายชื่ออุบัติการณ์ทางการบินที่เกี่ยวข้องกับการก่อการร้าย รายชื่อการโจมตีของผู้ก่อการร้ายที่ร้ายแรงที่สุดในสหรัฐ รายชื่อการโจมตีของผู้ก่อการร้ายอิสลาม รายชื่ออุบัติการณ์ก่อการร้ายใน ค.ศ. 2001 รายชื่ออุบัติการรณ์การก่อการร้ายในนครนิวยอร์ก เค้าโครงของวินาศกรรม 11 กันยายน เส้นเวลาการโจมตีของอัลกออิดะฮ์ ไทม์ไลน์วินาศกรรม 11 กันยายน เหตุระเบิดยูเอสเอส โคล รายชื่อแผนการก่อการร้ายที่ไม่ประสบความสำเร็จในสหรัฐอหลังวินาศกรรม 11 กันยายน หมายเหตุ อ้างอิง บรรณานุกรม อ่านเพิ่ม แหล่งข้อมูลอื่น National Commission on Terrorist Attacks Upon the United States official commission website 11 กันยายน พ.ศ. 2544 เอกสารโครงการ จากห้องสมุดรัฐสภาสหรัฐอเมริกา 11 กันยายน พ.ศ. 2544 เว็บจดหมายเหตุ จากห้องสมุดรัฐสภาสหรัฐอเมริกา, มิเนอร์วา หนังสือ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 จากหอจดหมายเหตุความมั่นคงแห่งชาติ September 11 Digital Archive: Saving the Histories of September 11, 2001 จาก Center for History and New Media and the American Social History Project/Center for Media and Learning วินาศกรรม 11 กันยายน ที่เว็บไซต์ Curlie DoD: Khalid Sheikh Mohammed Verbatim Transcript of Combatant Status Review Tribunal Hearing for ISN 10024, From WikiSource Sept. 11 Co-Conspirators จากกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกา on Military Commissions including case documents on Khalid Sheikh Mohammed et al. รายชื่อผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ 11 กันยายน พ.ศ. 2544