مرکز عدالت اجتماعی بنیاد فورد

مرکز عدالت اجتماعی بنیاد فورد (Ford Foundation Center for Social Justice) (که با نام ساختمان بنیاد فورد نیز شناخته می‌شود) یک ساختمان اداری ۱۲ طبقه در محلهٔ منهتن در شهر نیویورک، ایالات متحده آمریکا است. این ساختمان که در سال ۱۹۶۷ تکمیل شد، به سبک مدرنیسم طراحی شده و به‌عنوان مقر اصلی بنیاد فورد ساخته شد؛ بنیادی که در زمان احداث بنا، بزرگ‌ترین بنیاد خصوصی در ایالات متحده به‌شمار می‌رفت. این ساختمان مکعبی از شیشه و فولاد است که بر روی پایه‌هایی از بتن قرار دارد و نمای آن با گرانیت پوشانده شده است. ورودی اصلی ساختمان در خیابان ۴۳ و ورودی ثانویه آن در خیابان ۴۲ قرار دارد. فضای داخلی شاخص بنا یک آتریوم عمومی بزرگ است که شامل درختان، درختچه‌ها، پیچک‌ها و دیگر گیاهان می‌شود. بیشتر دفاتر ساختمان در اطراف این آتریوم قرار دارند و از فضاهای اداری دیگر قابل مشاهده‌اند. سفارش ساخت این بنا پس از انتصاب رئیس جدید بنیاد فورد داده شد و ساختمان در محل پیشین یک بیمارستان قدیمی توسعه یافت. طرح‌های نهایی بنا در سال ۱۹۶۴ اعلام شد و ساختمان به‌طور رسمی در ۸ دسامبر ۱۹۶۷ افتتاح گردید. این بنا بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ تحت یک بازسازی و مرمت اساسی قرار گرفت و پس از آن به «مرکز عدالت اجتماعی بنیاد فورد» تغییر نام داد. ساختمان بنیاد فورد، چه پس از تکمیل اولیه و چه پس از بازسازی، مورد تحسین گستردهٔ منتقدان معماری قرار گرفته است و توسط نهادهای رسمی شهر نیویورک به‌عنوان یک اثر تاریخی شهری به ثبت رسیده است. جوایز این طرح همچنین چندین جایزهٔ معماری را از آنِ خود کرد. در سال ۱۹۶۸، ساختمان بنیاد فورد و پارک پیلی به‌طور مشترک موفق به دریافت جایزهٔ مدنی آلبرت اس. بارد شدند؛ جایزه‌ای که به سازه‌هایی اعطا می‌شود که «برتری در معماری و طراحی شهری» را به نمایش گذاشته باشند. در همان سال، یک گروه مدنی محلی، جایزه‌ای در حوزهٔ طراحی شهری با عنوان «ای کاش اینجا بودی» را به ساختمان بنیاد فورد و ساختمان خیابان مدیسونِ موزه ویتنی هنر آمریکا اعطا کرد. این ساختمان همچنین در سال ۱۹۹۵ برندهٔ جایزهٔ بیست‌وپنج‌سالهٔ مؤسسهٔ معماران آمریکا شد. یک سال پیش از آن‌که ساختمان در سال ۱۹۹۷ به‌عنوان اثر تاریخی شهری ثبت شود، معمار رابرت ای. ام. استرن ساختمان بنیاد فورد را یکی از محبوب‌ترین آثار خود توصیف کرد؛ آن هم در میان ۳۵ سازه‌ای که به‌نظر او شایستگی دریافت عنوان بنای تاریخی شهر را داشتند. کاربرد ساختمان بنیاد فورد در ۸ دسامبر ۱۹۶۷ افتتاح شد؛ منابع در مورد هزینهٔ ساخت آن اختلاف دارند و برخی حدود ۱۶ میلیون دلار و برخی دیگر ۱۷ میلیون دلار ذکر کرده‌اند. اگرچه ساختمان برای اسکان ۶۰۰ کارمند طراحی شده بود، در ابتدا ۴۰۰ نفر در آن مشغول به کار شدند. هزینهٔ نگهداری سالانهٔ ساختمان حدود ۷۰۰٬۰۰۰ دلار برآورد شده بود که شامل ۷۰٬۰۰۰ دلار صرفاً برای باغ آتریوم می‌شد. بنیاد فورد از پرداخت مالیات بر املاک به شهر معاف بود و این موضوع باعث شد که نیویورک سالانه حدود ۱٫۲ میلیون دلار درآمد از دست بدهد. برای جبران این کاهش درآمد مالیاتی، بنیاد موافقت کرد که سالانه مبلغی معادل ۱٫۲ میلیون دلار به «صندوق شهر نیویورک» پرداخت کند؛ صندوقی که جوایزی را به کارمندان بخش عمومی اعطا می‌کرد. با وجود اینکه طراحی ساختمان توسط کوین روش انجام شده بود، او تنها «سه یا چهار بار» در طول چهار دهه پس از تکمیل ساختمان از آن بازدید کرد. به دلیل طراحی دیوارهای شیشه‌ای ساختمان، تنها پنجره‌های دو طبقهٔ پایین در ابتدا قابل شستشو بودند، زیرا پاک‌کنندگان پنجره تنها از سطح زمین می‌توانستند به نما دسترسی پیدا کنند. هیئت استانداردها و تجدیدنظر ایالت نیویورک، که بر عملیات شستشوی پنجره‌ها در ساختمان‌های ایالت نظارت داشت، در ابتدا از تصویب طرح شستشوی پنجره‌های ساختمان بنیاد فورد که به مدت دو سال گرد و غبار گرفته بود، خودداری کرد. پس از آنکه بنیاد به دلایل ایمنی مکان ترمینال‌های شستشوی پنجره را تغییر داد، هیئت در سال ۱۹۶۹ طرح شستشو را تأیید کرد. در سال ۱۹۷۵، در جریان رکود اقتصادی، بنیاد فورد تعدادی از کارکنان خود را اخراج کرد و به اجارهٔ فضای اداری در ساختمان فکر کرد. سازمان توسعه خیابان ۴۲ ایالت نیویورک، که مأمور نظارت بر بازسازی منطقهٔ تئاتری فرسوده در طول خیابان غربی ۴۲ شده بود، در سال ۱۹۷۸ بخشی از فضای ساختمان را اجاره کرد. کمک‌های مالی بنیاد در طول رکود اقتصادی به‌طور قابل توجهی کاهش یافت، از ۱۹۷ میلیون دلار در سال ۱۹۷۳ به ۷۵٫۸ میلیون دلار در سال ۱۹۷۹، هرچند که همچنان بزرگ‌ترین بنیاد خصوصی در ایالات متحده باقی ماند. منابع Barnett, Jonathan (February 1968). "Innovation and Symbolism on 42nd Street" (PDF). Architectural Record. Vol. 143. Burns, James Jr. (November 1964). "A Great Space Taking Shape in New York" (PDF). Progressive Architecture. Vol. 45. Cook, John W.; Klotz, Heinrich (1973). Conversations with architects: Philip Johnson, Kevin Roche, Paul Rudolph, Bertrand Goldberg, Morris Lapidus, Louis Kahn, Charles Moore, Robert Venturi & Denise Scott Brown. Praeger. ISBN 978-0-275-63970-9.