สะพานบรุกลิน

สะพานบรุกลิน (อังกฤษ: Brooklyn Bridge) เป็นสะพานแขวนขึงในนครนิวยอร์ก ทอดข้ามแม่น้ำอีสต์ระหว่างเขตแมนแฮตตันและบรุกลิน เปิดใช้งานเมื่อ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1883 สะพานบรุกลินเป็นสะพานข้ามแม่น้ำอีสต์แห่งแรก และยังเป็นสะพานแขวนที่ยาวที่สุดในโลกเมื่อแรกเปิดใช้งาน โดยมีช่วงสะพานหลักยาว 1,595.5 ฟุต (486.3 เมตร) และระดับความสูงของพื้นสะพาน 127 ฟุต (38.7 เมตร) เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง เดิมสะพานแห่งนี้มีชื่อเรียกว่า สะพานนิวยอร์กและบรุกลิน หรือ สะพานอีสต์ริเวอร์ แต่ได้รับการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็นสะพานบรุกลินใน ค.ศ. 1915 ข้อเสนอสำหรับการสร้างสะพานเชื่อมระหว่างแมนแฮตตันและบรุกลินมีขึ้นครั้งแรกในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 แผนเหล่านี้พัฒนามาเป็นสิ่งที่เราเรียกว่าสะพานบรุกลิน ในปัจจุบัน ซึ่งออกแบบโดยจอห์น เอ. โรบลิง หัวหน้าวิศวกรของโครงการคือวอชิงตัน โรบลิง บุตรของเขา ซึ่งมีส่วนร่วมในการออกแบบเพิ่มเติม โดยได้รับความช่วยเหลือจากภรรยาของเขา เอมิลี วอร์เรน โรบลิง การก่อสร้างเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1870 และอยู่ภายใต้การดูแลของ New York Bridge Company ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของกลุ่มการเมืองแทมมานีฮอล (Tammany Hall) ข้อโต้แย้งมากมายและความแปลกใหม่ของการออกแบบทำให้โครงการยืดเยื้อออกไปกว่าสิบสามปี หลังเปิดใช้งาน สะพานบรุกลินผ่านการปรับเปลี่ยนหลายครั้ง โดยเคยรองรับรถม้าลากและรถไฟยกระดับจนถึง ค.ศ. 1950 เพื่อบรรเทาปัญหาการจราจรที่เพิ่มขึ้น จึงมีการสร้างสะพานและอุโมงค์เพิ่มเติมข้ามแม่น้ำอีสต์ ด้วยสภาพที่เสื่อมโทรมลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป สะพานบรุกลินจึงได้รับการปรับปรุงหลายครั้ง รวมถึงในช่วงทศวรรษ 1950, 1980 และ 2010 สะพานบรุกลินเป็นสะพานที่อยู่ทางใต้สุดในบรรดาสะพานสำหรับยานพาหนะสี่แห่งที่เชื่อมต่อโดยตรงระหว่างเกาะแมนแฮตตันกับเกาะลอง โดยมีสะพานแมนแฮตตัน สะพานวิลเลียมสเบิร์ก และสะพานควีนส์โบโรอยู่ทางเหนือ อนุญาตเฉพาะรถยนต์นั่ง คนเดินเท้า และจักรยานเท่านั้น สะพานบรุกลินเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญนับตั้งแต่เปิดทำการ และกลายเป็นสัญลักษณ์ของนครนิวยอร์ก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สะพานแห่งนี้ถูกใช้สำหรับการแสดงผาดโผนและกิจกรรมต่าง ๆ รวมถึงอาชญากรรม การโจมตี และการก่อกวนหลายครั้ง สะพานบรุกลินได้รับการประกาศให้เป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ เป็นสิ่งที่สำคัญของนครนิวยอร์ก และเป็นสิ่งสำคัญทางวิศวกรรมโยธาแห่งชาติ อ้างอิง