Статуя Слободы

Ста́туя Слобо́ды[жрідло?] (анґл. Statue of Liberty, повна назва — «Слобо́да, озаря́юща світ», анґл. Liberty Enlightening the World) — колосална скулптура, находит ся в США на острові Слободы, у Верхньому Ню-Йоркському заливі, близько трьох кілометру ид юго-западови уд южного берега острова Манхетен.[жрідло?] Вчинена в Франції пуд руководством Огюста Бартолді, якого одуховнила ідея Едуара Рене Лефевра де Лабуле, запалом выйграша антирабовластивых сил в гражданськуй войнї в США. Ставба статуї, її транспортованя и установка продовжала ся около дисяти году. За сись час рука статуї, котра держала факел, была на Всесвітнюй выставцї (1876.), яка проводила ся в Філаделфії. Пусля довершеня роботы в 1884. годови її розобрали, елементы склали в лады и в юнійови 1885. года завезли в США, де повным ходом шла работа ставбы педестала. Ставба педестала зачала ся в 1885. годови пуд руководством архітектора Річарда Моріса Ханта. Статуя Слободы была торжествено удкрыта 28. октовбра 1886. года президентом США Ґровером Клівлендом. Находила ся в заведені Совіта маяку до 1901. года, а тош Воєного міністерства; з 1933. года — в заведені Службы націоналных парку США як часть націоналного памнятника «Статуя Слободы». З 1984. года входит в список Всесвітнього наслїдства ЮНЕСКО.[жрідло?] Проєктованя и ставба Ідея созданя монумента належит Едуару Рене Лефевру де Лабуле, вызначному французькому мыслительови, писательови и політичному дїятельови, президентови французького антирабовластивого общества. По словам скулптора Фредеріка Огюста Бартольді, де Лабуле высловив її в бисїдї з ним в серединї 1865. года, коли быв одуховленый выйграшом антирабовластивых сил в гражданськуй войнї в США. У 1863. годови, в тот час, коли кониць противостояня ще не быв рішеный, в посланьови, выданому в місячнуй публікації Revue nationale, Едуар Рене закликав граждан ид пуддержцї Союза.[жрідло?] Озвучена де Лабуле думка про созданя статуї «силами скулптору зкапчаный націй» притягла увагу Бартольді, айбо якшо никати на політичну обстановку Франції йому было тяжко розрахововати на її отїленя. В період управляня Наполеона III. такі ідеї руняли ся ид державнуй зрадї. Кроме того, мало ко из французу захотїли бы публічно пуддержати проєкт, бо бояли ся, што йсе годно быти розникано як протест проти панованя імператора. Якшо не никати на склавшу ся ситуацію, Бартолді не удказав ся уд ідеї по ставбі статуї. Час уд часа ун експериментовав з малыми глиняными моделями.[жрідло?] В кунцї 1860. году Бартолді получило ся заінтересовати конструкційов грубої статуї, дачим похожа на Колоса Родоського, правителя Єґипта Ісмаїл-пашу. Статую, названу «Єґипет, несучый світло в Азію», плановало ся уставити при входови в Суецькый канал из стороны Порт-Саїда, но в резултатови влада країны пришла ид заключеньови, што перевозка конструкції из Франції и работа бы ї установити то дуже сильно ударит по економіцї Єґипта.[жрідло?] В зачаткови 1870. году скулптор взяв участь в франко-пруськуй войнї, в ходї котрої дустав званя майора. В пуслявоєні годы Бартолді создав три скулптуры, посвячені мужествови французького народа. Кажда из них вміщовала в собі елементы популарного в тот час направленя романтизма, ид якому май тош зачали удносити и статую Слободы. В 1871. годови Бартолді май май бывав на вечері в хыжи де Лабуле, в ходї якого высловив жаданя вернути ся ид «летучым думкам». На тот момент скулптор йще не быв увіреный в її довершенуй формі, но точно знав, што она буде символом свободы. Товгды было принято рішеня, што Бартолді удправит ся в США, кыбы пересвідчити американцю роздїлити кильтованя гроший на ставбу, в тот час, як де Лабуле стане одповідальным за зачаток кампанії по фінансованбови проєкта в Франції. Через девять дню пусля вертаня в Париж скулптор удправив ся в двадцяти дньовоє вандрованя через Атлантичный океан. В юнійови 1871. года ун прибыв в Ню-Йорк. Кой його корабель входив у залив Апаер-Ню-Йорк-Бей, он замітив остров, котрый находит ся не далеко. Бартолді рішив, што найшов ідеалноє місто для статуї. Май тош скулптор писав: «Статуя была урожена для сього міста, оно вдохновило мене на її созданя». В тот час остров называв ся на честь голандського іміґранта Ісаака Бедлоу.[жрідло?] Одуховленый увиженым, Бартолді зробив акварельный начерк, изсокотившый ся до нашых дню. На ньому намальована статуя Слободы, доста сильно рузняча ся уд свойої нынїшньої версії. На начеркови в лївуй руцї статуї находит ся разбита ваза, давньый символ рабства, котра май тош была замінена на табличку з датов принятя Декларації независимості. Кроме того, поміняли й містонахоженя статуї в границях острова и форма педестала. В ходї перевезеня Бартолді познакомив ся з журналістом Хорасом Ґрілі, писательом Джорджом Кортісом и поетом Ґенрі Лонґфелло, котрі пуддержали проєкт. Дїяня скулптора так само одобрив президент Улісса Ґранта. 4. юлія 1871. года, коли прибыв ун у Вашинґтон, Бартолді стрітив ся з сенатором уд Масачусетса Чарлзом Самнером. В письмови де Лабуле ун писав: «Я глядаю людий, котрі хотят приняти участь в реалізації нашого проєкта, и я нашов пудходячоє число такых». Особенну роль в послїдуючуй реалізації ідеї удыграло востановленя контакту з Джоном Лафаржом, з якым Бартолді познакомив ся йще в Парижі. В наслїдок Лафарж дав скулпторови свою студію в Нюпорті, де в продовж слїдуючых десятигодю Бартолді рабив над статуйов. В ходї свого вандрованя, кроме Ню-Йорка, Бостона и Вашинґтона, скулптор бывав у Чікаґо, Пітсбурзї, Сент-Луїсі, Денвері, Солт-Лейк-Сіті, Сакраменто и Сан-Франциско. Восени 1871. года ун вернув ся в Францію.[жрідло?] Удкликованя Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Статуя Свободы на російскій Вікіпедії.