Национален парк Кралски Остров

Национален парк Кралски Остров — национален парк кој се состои од Кралскиот Остров и стотици соседни острови, како и околните води на Горното Езеро, во државата Мичиген, САД. Националниот парк Кралски Остров е основан на 3 април 1940 година, а потоа дополнително бил заштитен од развој со ознака на областа на дивината во 1976 година, а бil прогласен за меѓународен биосферен резерват на УНЕСКО во 1980 година. Паркот зафаќа 2.320 км2, со 540 км2 земја и 1.770 км2 од околните води. Северната граница на паркот се наоѓа во непосредна близина на Областа за заштита на Горното Езеро долж меѓународната границапомеѓу САД и Канада. Со 25.798 посетители во 2018 година, тој е најмалку посетен национален парк во САД. Географија Кралскиот остров, најголемиот остров во Горното Езеро, е над 72 км во долг и 14 км широк на својата најширока точка. Паркот е составен од самиот Кралски Остров и приближно 400 помали острови, заедно со сите потопени земјишта на 7,2 км од околните острови (16USC408g). Клима Според системот на Кепеновата класификација на климата, Националниот парк Кралски Остров има лесна летна влажна континентална клима (Dfb). Според Министерството за земјоделство на САД зоната на отпорност на растенијата е 4b на 359 м надморска височина со просечна годишна крајна минимална температура од -31,2 °C. Во паркот нема метеоролошка станица, но PRISM Climate Group, проект на Државниот универзитет во Орегон, обезбедува интерполирани податоци за островот засновани на климата на околните области. Историја Праисторија Големи количини артефакти од бакар пронајдени во индиски насипи и населби, од кои некои датираат од 3000 година п.н.е., биле најверојатно рударени на Кралскиот остров и блискиот полуостров Кевинев. островот има стотици јами од овие домородни народи, повеќето има во областа Мекарго Ков. Радиојаглеродно испитување на јагленосан труп пронајден на еден од овие јами донело возраст од 1.500 година п.н.е. Језуитскиот мисионер Даблон објавил во 1669-70 година извештај за „островот наречен Менонг, прославен по својот бакар“. Менонг, или Минонг, бил мајчин термин за островот и е основа за Минонг Риџ. Проспекцијата започнала сериозно кога Чипвас се откажале од своите тврдења на островот во 1843 година, почнувајќи со многу оригинални мајчински јами. Оваа активност била завршена до 1855 година, кога не биле пронајдени економски депозити. Рудникот Минонг и рудникот остров биле резултат на обновена, но краткотрајна активност од 1873 до 1881 година. Во Праисториското рударство на бакар во регионот на Горното езеро, објавен во 1961 година, Дрир и Ду Темпл проценил дека над 630.400 тони бакар бил рударен од регионот. Сепак, Дејвид Џонсон и Сузан Мартин тврдат дека нивната проценка се засновала на претерани и неточни претпоставки. 19 и 20 век Во средината на 1840те години, извештајот на Даглас Хутон, првиот државен геолог во Мичиген, предизвикал бум за ископ на бакар во државата и биле отворени првите современи рудници за бакар на островот. Доказите за претходните рударски напори биле насекаде, во форма на многу камени чекани, некои артефакти од бакар и места каде што бакар бил делумно обработен од карпата, но бил оставен на место. Античките јами и ровови довеле до откривање на голем број наоѓалишта на бакар кои биле ископани во 19 век. островот некогаш бил место на заедница за одморалишта. Рибарската индустрија значително опаднала, но продолжила во риболовот Едисен. Бидејќи бројни мали острови го опкружуваат Кралскиот остров, бродовите некогаш биле водени низ областа со светилници на островот Пасаж, Рок Харбор, Карпа на вековите и Светилникот на Кралскиот остров на островот Менажери. Во водите на Националниот парк Кралски Остров има неколку бродоломи. Познатото сурово време во областа, драматична подводна топографија, централната локација на островот на историските рути за испорака и студената, свежа вода резултирале во главно недопрени, добро сочувани остатоци низ целиот парк. Овие биле документирани во осумдесеттите години од минатиот век, а следењето се случило во 2009 година, од страна на Центарот за потопени ресурси на Националниот парк. Во јануари 2019 година, целиот островски ланец бил додаден во Националниот регистар на историски места од страна на федералната влада. На Регистарот се нарекува „традиционалниот културен имот на Минонг“. Природна историја Флора Според потенцијалните типови на природна вегетација во САД, Националниот парк Кралски Остров има потенцијален вид на вегетација од смрека/елка (93) и потенцијална форма на вегетација на Северна четинарска шума (22). Доминантните цветни живеалишта на Кралскиот остров се наоѓаат во провинцијата Мешана шума Лорент. Областа е умерена широколисна и мешана шума биомска зона на транзиција помеѓу вистинската тајга на север и големи дрвја на југ, со одлики на секоја од нив. Има области и со широколисна и со шума од четинари, и водни тела се движат од бомби од четинари до блато. Иглолисните четинари вклучуваат џек борови (Pinus bankiana), црно - бели смреки (Picea mariana и Picea glauca), балзам елки (Abies balsamea) и источни црвенокоси (Juniperus virginiana). Листопадни дрвја вклучуваат трепетливи јасики (Populus tremuloides), црвени дабови (Quercus rubra), хартиени брези (Betula papyrifera), американски планински пепел (Sorbus americana), црвени јавори (Acer rubrum), јаворни шеќери (Acer saccharum) и планински јавори (Acer spicatum). Фауна Националниот парк Кралски Остров е познат по популациите на дрвја волв и лос, кои ги проучуваат научници кои ги испитуваат односите грабливци-плен во затворена средина. Ова е олеснето затоа што Кралскиот остров е колонизиран од приближно само една третина од континенталните видови цицачи, бидејќи е толку далечен. Покрај тоа, животната средина е единствена по тоа што е единственото познато место каде волци и лосиг коегзистираат без присуство на мечки. Историски, ниту лос ниту волци не живееле на Кралскиот остров. Непосредно пред да стане национален парк, големите цицачи на Кралскиот остров биле рис во Канада и шуплива карибу. Археолошки докази покажуваат дека и двата вида биле присутни на Кралскиот остров 3.500 години пред да бидат отстранети со директни човечки активности (лов, заробување, рударство, сеча, пожари, конкуренција за ресурси од егзотични видови и евентуална болест поради воведување на инвазивни видови). Последната карибу документирана на Кралскиот остров бил во 1925 година. Иако рисовите биле отстранети од 30те години на минатиот век, некои периодично го преминале ледениот мост од соседното Онтарио, Канада, а последно забележана единка била во 1980 година. Иако рисовите повеќе не се присутни на островот, нивниот примарен плен, зајаците, останале. Пред појавата на волци, којотите биле грабливци и на островот. Којотите се појавиле околу 1905 година и исчезнале кратко време откако волците пристигнале во 1950те. Се верува дека Лосот го колонизирал Кралскиот остров некаде помеѓу 1905 и 1912 година. Првично се верувало дека мало стадо лос ги колонизирал островите преминувајќи го мразот од соседното копно. Подоцна оваа теорија била изменета во стадо лосови кои пливаат 30 км преку Горното Езеро од најблиското копно. Неверојатноста на овие теории доби мала контрола до последните години. Иако досега не е спроведена темелна научна истрага за да се утврди како лосот пристигнал на Кралскиот остров, и културните и генетските докази покажуваат дека тие најверојатно биле доведени од луѓе за да создадат приватен ловечки резерват во раните 1900ти. Културните докази дека лосот бил заробен во северозападна Минесота и транспортиран на Кралскиот остров звучеле нереални за многумина сè до неколку децении подоцна, кога генетските докази откриле дека лосот на Кралскиот остров бил поблизок со лосот во крајната северозападна граница на Минесота/Манитоба отколку на копното во непосредна близина на Кралскиот остров во далечната североисточна Минесота. Понатамошните докази исто така покажале дека клубот Вашингтон Харбор, група на добростоечки стопанственци, поседувал разни згради на Кралскиот остров, покрај пругите што се движеле од Бодета до Дулут и Два пристаништа и имале средства за транспорт на лос од северозапад Минесота до два пристаништа. На островот обично има околу 25 волци и 1000 лосови, но бројките многу се менуваат од година во година. Во зимата 2006-2007 година, изброени биле 385 лосови, како и 21 волк. Во пролетта 2008 година биле избројани 23 волци и приближно 650 лосиови. Сепак, неодамнешното намалување на мразот во зимскиот пакет го заврши надополнувањето на популацијата волк од копното. Поради блискосродно разможување, популацијата на волци во 2016 година се намалила на две единки, предизвикувајќи истражувачите да очекуваат дека популацијата на волци на островот ќе исчезне. Во исто време, популацијата на лосовите на островот пораснала на околу 1600. До ноември 2017 година, популацијата на волци била намалена до една единка една, женка. Во декември 2016 година, Службата за национални паркови изнесе првичен план во кој тие би донеле дополнителни волци на островот со цел да спречат целосно да исчезне. Од 7 јуни 2018 година, одлуката за преместување на 20-30 волци на островот е одобрена и НПС активно развива специфични стратегии за имплементација. Имало одредена дебата за тоа дали воведувањето е неприродна интервенција или не. Геологија Две главни збирови карпи пронајдени на островот вклучуваат вулканици и конгломерати, и двете од прекамбириумот. Вулканите се главно офтички базалити од поплави, околу 100 поединечни текови поминуваат над насобраната дебелина од најмалку 3 километри. Конгломератот излегува на југозападниот дел од островот и се состои од седиментни карпи добиени од вулкански карпи во денешна Минесота. Глацијалната ерозија ја нагласила топографијата на гребенот и котлината од ерозијата пред глацијалниот тек. Ледничките пруги укажуваат на генерално движење на ледниците кон запад, како и вдлабнатините на морето западно од езерото Десор. Тапаните се наоѓаат западно од езерото Сискивит. Неодамнешните анализи на USGS и на неминерализиран базалт и на бакар-минерализирана карпа покажуваат дека мала количина на жива што се појавува природно е поврзана со минерализацијата. Бакар и хлорастролит, официјалниот државен скапоцен камен во Мичиген, се секундарни минерали кои ги пополнуваат порите, формирани од везикули и фрактури во вулканските карпи. Пренити и рубини се исто така во изобилство на островот. Рекреација Гринстоун Риџ е висок гребен во центарот на островот и ја носи најдолгата патека во паркот, патеката Гринстоун Риџ, која е долга 64 км од едниот до другиот крај на островот. Ова обично се прави како 4 или 5 дневно покачување. Шатл со брод може да ги носи туристите назад до нивната почетна точка. Вкупно има 266 км патеки за пешачење. Постојат, исто така, правци со кану/кајак, многу од нив вклучуваат порти, покрај крајбрежните заливи и внатрешните езера. Услуги Паркот има две развиени области: Виндиго, на југозападниот крај на островот (пристаниште за фериботи од Минесота), со камп-продавница, тушеви, кампови, рустикални кабини за кампер за оние кои сакаат да спијат надвор од земјата и пристаниште за брод. Рок Харбор на јужната страна од североисточниот крај (место за приклучување на траектите од Мичиген), со камп-продавница, тушеви, ресторан, ложа, кампови и пристаниште за брод. Сместувањата за спиење кои не се кампуваат во паркот се ограничени на домот во Рок Харбор и кабините за кампери во Виндиго. Кампување Паркот има 36 назначени кампови за пустина. Некои кампови во внатрешноста се достапни само по патека или со кану/кајак на островските езера. Другите кампови се достапни само со приватен брод. Кампувалиштата се разликуваат во капацитетот, но обично вклучуваат неколку еднострани засолништа за дрво (се прикажува четвртиот screenид) со подови и покриви, и неколку поединечни места погодни за поставување мал шатор. Некои места за шатори со простор за групи до 10 се достапни и се користат за прелевање ако се полнат сите одделни страници. Единствените погодности на камповите се тоалети, маси за излети и огнени прстени во одредени области. Камперски пожари не се дозволени на повеќето кампови. Се препорачуваат шпорети за камп со гас или алкохол. Водата за пиење и готвење мора да се извлече од локалните извори на вода (Горното езеро и езерата од внатрешноста) и да се филтрира, третира или зоврие за да се избегнат паразити. Ловот не е дозволен, но риболов е дозволен, а од патеката може да се соберат боровинки. Пристап Паркот е достапен со траекти, пловни авиони и патнички бродови во текот на летните месеци - од Хаутон и Копер Харбор во Мичиген и Гранд Портиџ во Минесота. Приватни чамци патуваат на островот од бреговите на Мичиген, Минесота и Онтарио. Островот Ројал е доста популарен кај дневните патници во приватни чамци, а траект-услугата за еднодневно се обезбедува од Бакар Харбор и Гранд Портаџ до и од паркот. Кралскиот остров е единствениот американски национален парк кој целосно е затворен во зимските месеци, од 1 ноември до 15 април, поради екстремните временски услови и заради безбедноста и заштитата на посетителите. Островот Ројал е најмалку посетен национален парк во САД, поради затворањето на зимата и растојанието преку езерото Супериор за да се стигне до паркот. Просечната годишна посета била околу 19.000 во периодот од 2009 до 2018 година, со 25.798 посети во 2018 година. Тој е најмалку посетен национален парк во долните 48 држави. Само три од најоддалечените национални паркови на Алјаска, езерото Кларк, долината Кобук и портите на Арктикот, имаат помалку посетители. Бродови Редовната траект услуга работи од Гранд Портаџ, Копер Харбор и Хаутон. Фериботите Гранд Портаџ стигнуваат до островот за еден и пол час и остануваат 4 часа на островот, дозволувајќи време за пешачење, водено пешачење или програма од персоналот на паркот и излети. <i id="mwATs">Кралскио Остров</i> им служи на посетителите на парковите надвор од пристаништето Бакар, на северниот брег на Горниот полуостров во Мичиген. Пристигнува во Рок Харбор во паркот за три до три и пол часа, поминува три и пол часа пред да се врати во пристаништето Бакар. Ловецот на море работи со кружни патувања и нуди дневни патувања до центарот за посети на Виндиго низ поголемиот дел од сезоната, а поретко на почетокот на летото и есента; тоа ќе превезува кајаци и кануа за посетителите кои сакаат да го истражат паркот од вода. Тој е најбрзиот траект што го опслужува островот и пристигнува за час и пол, вклучително и некои точки за разгледување на патот кон излезот и назад. Поради релативно краткото возење со брод, дневните посетители можат да поминат четири часа на островот и да се вратат на копното порано попладне. Ова им дава на посетителите со тесен распоред време да го посетат Националниот споменик Гранд Портаџ или други атракции во истиот ден. Ренџер III е 50 метарски брод што им служи на посетителите на паркови од Хаутон, Мичиген до Рок Харбор. Со него управува Службата за национални паркови и се вели дека е најголемото парче опрема во системот на Националниот парк. Во него има 125 патници, заедно со кануа, кајаци, па дури и мали моторни бродови. Од Хаутон до паркот е шестчасовно патување. Бродот останува преку ноќ на Рок Харбор пред да се врати следниот ден, правејќи две кружни патувања секоја недела од јуни до средината на септември. Накратко во сезоната 2008 година, Ranger III носешел посетители од и од Виндиго. Ова не било продолжено по четири патувања, поради слабиот интерес и долгите времиња на премин. Во 2012 година, надзорникот на паркот Филис Грин од Ranger III побарал да ја прочисти својата вода од баласт. Војаџер II, надвор од Гранд Портаџ, поминува до трипати неделно, преку ноќ во Рок Харбор и обезбедува превоз помеѓу популарните кампови покрај езерото. Во есенската сезона, покрај носењето кампери и планинари, тој обезбедува и еднодневна услуга до Виндиго за време на викендите. Војаџер превезува кајаци и кануа за посетителите кои сакаат да го истражат островот од водата. Војаџер II и другите услуги со такси-бродови патуваат до точките долж островот, дозволувајќи еднонасочно пешачење назад до Рок Харбор или Виндиго. Посетителите може да се симнат на Рок Харбор и да заминат од Виндиго неколку дена подоцна, или обратно. Планинарите често го возат во една насока за да направат крстосување преку островот, а потоа да бидат земени на другиот крај. Наводи Дополнителна литература Eliot, John L. (April 1985). „A North Woods Park Primeval—Isle Royale“. National Geographic. том 167 no. 4. стр. 534–550. ISSN 0027-9358. OCLC 643483454. Надворешни врски Официјална страница на службата за национални паркови Шумски ресурси на Националниот парк Остров Ројал, Министерство за земјоделство на САД