Univerzitet u Michiganu

Univerzitet u Michiganu (eng. University of Michigan; skraćeno UMich, U-M ili Michigan) javni je istraživački univerzitet sa sjedištem u Ann Arbor, u saveznoj državi Michigan. Osnovan je 1817. i najstarija je visokoškolska ustanova u toj saveznoj državi. Također se ubraja među najranije američke istraživačke univerzitete i jedan je od osnivača Asocijacije američkih univerziteta (AIU). Univerzitet ima najveći broj upisanih studenata u Michiganu, s više od 53.000 studenata, od čega više od 35.000 na dodiplomskim i oko 18.000 na postdiplomskim studijima. Prema Carnegiejevoj klasifikaciji visokoškolskih ustanova (eng. Carnegie Classification of Institutions of Higher Education) svrstava se u kategoriju univerziteta s veoma visokim nivoom istraživačke aktivnosti (R1). Sastoji se od 19 fakulteta i škola, u okviru kojih se izvodi više od 280 studijskih programa. Univerzitet je akreditovan od strane Komisije za visoko obrazovanje (engl. Higher Learning Commission), a prema podacima Nacionalne fondacije za nauku (engl. National Science Foundation) iz 2021. zauzimao je treće mjesto među američkim univerzitetima prema obimu ulaganja u naučna istraživanja. Kampus univerziteta prostire se na površini od približno 12,9 km² i obuhvata stadion Michigan, najveći stadion u Sjedinjenim Američkim Državama i treći po kapacitetu u svijetu. Sportske ekipe univerziteta, poznate pod nazivom Michigan Wolverines, takmiče se u okviru Prve divizije NCAA-a kao članice Konferencije Big Ten (engl. Big Ten Conference). Sportisti univerziteta osvojili su ukupno 185 olimpijskih medalja u periodu od 1900. do 2022., uključujući 86 zlatnih. Historija Počeci Ideja o osnivanju visokoškolske ustanove na području Michigana datira iz 1703., u vrijeme francuske kolonijalne uprave u New France. Samo dvije godine nakon osnivanja Fort Pontchartrain du Détroit 1701., na tjesnacu između jezera Saint Clair i jezero Erie, francuski istraživač i kasniji kolonijalni upravitelj Louisiane, Antoine de la Mothe Cadillac, uputio je 31. augusta 1703. pismo Louisu Phélypeaux de Pontchartrain, ministru kralja Louisa XIV. U pismu je zagovarao osnivanje sjemeništa u novoformiranoj župi Bazilike Sainte Anne de Détroit radi obrazovanja domorodačke i francuske djece, s posebnim naglaskom na vjeronauku i francuski jezik. Nije sa sigurnošću utvrđeno da li je takvo sjemenište ikada osnovano, jer sačuvani registri ne sadrže podatke o njegovom uspostavljanju. Pretpostavlja se da su isusovački poglavari u grada Quebeca bili protiv osnivanja sjemeništa u regiji Pays d'en Haut, zbog neslaganja s Cadillacom i straha od konkurencije vlastitim obrazovnim ustanovama. Ipak, župni zapisi iz 1755. pokazuju da je Jean Baptiste Rocoux obavljao dužnost ″direktora kršćanskih škola″, što je vjerovatno bio naziv inspirisan obrazovnim modelom Jean-Baptiste de La Salle. Rocoux je vodio školu u vlastitoj rezidenciji u ulici Saint Jacques ili u objektu pod pokroviteljstvom crkve Sainte Anne. Izvori također spominju sjemenište nepoznatog datuma osnivanja unutar tvrđave, u kojem su se mladići obrazovali za svećeničku službu, ali je ta ustanova uništena u Veliki požar u Detroitu 1805. Pored toga, u blizini tvrđave 1775. djelovala je francuska škola koja se finansirala školarinom, dok sačuvana knjiga računa iz 1780. sadrži podatke o školarinama koje datiraju još iz 1760. Kolonija je nakon Francusko-indijanskiog rata 1762. predana britanskoj kruni. Lokalni francuski Kanađani zadržali su kršćanske škole, koje su postale dvojezične; međutim, Britanci, koji su koloniju posmatrali isključivo kao trgovačku stanicu, nisu ulagali u obrazovanje, što je dovelo do stagnacije tokom njihove uprave od 1763. do 1796. Nakon što je teritorija 1796. došla pod američku upravu, u skladu s odredbama Pariškog mira iz 1783., bilo je predviđeno da se uključe sudije teritorijalnog suda kako bi formalno utvrdile prava i pravni status kršćanskih škola u okviru novog ustavnog poretka. Nakon toga razvijeno je tumačenje prava na obrazovanje u Michiganu, zasnovano na odredbama člana 1, odjeljka XI Sjeverozapadne uredbe. Od 1806. župnik Gabriel Richard, koji je upravljao kršćanskim školama i učestvovao u planiranju nove urbanističke organizacije Detroita nakon Velikog požara u Detroitu 1805., više puta je podnosio zahtjeve za dodjelu zemljišta radi osnivanja ″ustanove visokog obrazovanja″. Također je predlagao da se finansiranje akademija koje je vodio osigura putem prihoda od javne lutrije. Nakon toga, 1817., u postratnom periodu nakon Rata 1812., vlada Teritorije Michigan, na inicijativu oca Richarda i sudije Augustusa B. Woodwarda, te uz podršku predsjednika Sjedinjenih Američkih Država Thomas Jefferson, donijela je ″Zakon o osnivanju Catholepistemiada ili Univerziteta Michigania″ na Teritoriju Michigana. Zakon je usvojen 26. augusta 1817. i njime su dotadašnje škole praktično objedinjene u jednu instituciju. Sveštenik John Monteith imenovan je za prvog predsjednika, dok je Gabriel Richard bio potpredsjednik. Osobe s nastavnim i upravljačkim ovlastima imale su nadležnost ne samo nad univerzitetom, nego i nad obrazovnim sistemom na cijeloj teritoriji. Zakon su potpisali vršilac dužnosti guvernera i sekretar William Woodbridge, glavni sudija Augustus B. Woodward i sudija John Griffin. Akademsko osoblje Univerzitet zapošljava 8.189 nastavnika i saradnika, od čega je 3.195 u stalnom radnom odnosu ili u procesu stjecanja stalnog radnog statusa. Među njima se nalazi 37 članova Nacionalne akademije nauka, 62 člana Nacionalne akademije medicine, 30 članova Nacionalne inženjerske akademije, 89 stipendista Sloanove istraživačke stipendije, 17 Guggenheimovih stipendista, 99 članova Američke akademije umjetnosti i nauka i 17 članova Američkog filozofskog društva. Među sadašnjim i bivšim nastavnicima univerziteta nalazi se četrnaest dobitnika Nobelove nagrade, osam dobitnika Pulitzerove nagrade, tri dobitnika David M. Holland medalje i jedan dobitnik John Bates Clark medalje. Reference Vanjski linkovi Službena web stranica univerziteta Sportska stranica univerziteta Projekt digitalizacije u Michiganu