Լոնգֆելո կամուրջ

Լոնգֆելո կամուրջ (անգլ.՝ Longfellow Bridge), Բոստոնի (ԱՄՆ Մասաչուսեթս նահանգի մայրաքաղաքի) կենտրոնական մասը Քեմբրիջի հետ կապող և Չարլզ գետը հատող կամուրջ։ Այս կամրջով է անցնում Մասաչուսեթս նահանգի ավտոմոբիլային ճանապարհը (չորս երթուղի, յուրաքանչյուր կողմում՝ 2-ական), ինչպես նաև 2 երկաթուղային ճանապարհ , որոնցով ընթանում են Մասաչուսեթսի ծովածոցի տրանսպորտային վարչության կարմիր ճյուղի (երկաթուղու) գնացքները (МВТА, Red Line)։ Այս կամրջի ոչ պաշտոնական անվանումը կապված է կամրջի կենտրոնական հատվածի մոտ գտնվող աշտարակների յուրահատուկ ձևի հետ, քանի որ վերջիններս նման են աղի և պղպեղի տարաների (անգլ.՝ Salt-and-Pepper Bridge) կամ աղամանի և պղպեղամանի (անգլ.՝ Salt-and-Pepper-Shaker Bridge). Պատմություն 1793 թվականից այս վայրում գտնվել է Արևմտաբոստոնյան կամուրջը (անգլ.՝ The West Boston Bridge), որն անցնում էր Չարլզ գետով՝ միացնելով Բոստոնը և Քեմբրիջը։ 1898 թվականին ստեղծվել է հանձնաժողով, որի ստեղծման նպատակը Քեմբրիջի նոր կամրջի կառուցումն էր։ Չնայած կանոնների համաձայն՝ պահանջվում էր կառուցել բացովի կամուրջներ, հանձնաժողովին հաջողվեց թույլտվություն ձեռք բերել, որի համաձայն՝ կարելի էր կառուցել չբացվող կամուրջ։ Շինարարական աշխատանքների մեկնարկը տրվեց 1900 թվականի հուլիսին։ Կամրջի բացումը տեղի ունեցավ 1906 թվականի օգոստոսի 3-ին, իսկ պաշտոնական արարողությունը տեղի ունեցավ 1907 թվականի հուլիսի 31-ին։ Սկզբնական շրջանում այս կամուրջը կրում էր «Քեմբրիջյան կամուրջ» (անգլ.՝ Cambridge Bridge) անվանումը, իսկ 1927 թվականին այն անվանափոխվեց և ի պատիվ ամերիկացի գրող Հենրի Ուորդսվորթ Լոնգֆելոյի, ով գրել է «Կամուրջ» բանաստեղծությունը, կոչվեց «Լոնգֆելո կամուրջ»։. Կամուրջը լայնացվել է 1956 թվականին և վերանորոգվել 1959 թվականին։ Լոնգֆելոյի կամրջի հիմնանորոգումն սկսվել է 2010 թվականին, և առաջին փուլն ավարտվել է 2012 թվականին։ 2013-2016 թվականներին իրականացվեց Լոնգֆելոյի կամրջի հիմնանորոգման երկրորդ փուլը։ Կառուցվածք Լոնգֆելոյի կամուրջը կամարային տեսակի կամուրջ է։ Այն բաղկացած է 11 պողպատյա կամարային սյունամեջերից, որոնք հենված են 10 քարե հենասյուների և կամրջի ծայրերում տեղակայված 2 կամրջակալների վրա։ Կամարային սյունամեջերի երկարությունը տատանվում է 57,5 մետրից մինչև 30,9 մետր՝ կամրջի մեջտեղի հատվածում՝ ծայրամասային սյունամեջերի համար։ Ջրի մակերևույթից բարձրությունը կազմում է 8,1 մետրից մինչև 2,6 մետր՝ կամրջի մեջտեղի հատվածում՝ ծայրամասային հենարանների համար։ Կամրջի ամենաբարձր սյունամեջը կենտրոնականն է, որը շրջապատված է 4 աշտարակներով, որոնք տեղադրված են կենտրոնական հենարանների ծայրերին մոտ (յուրաքանչյուր երկարությունը 57,3 մ է, իսկ լայնությունը՝ 16,3 մ)։ Կենտրոնական հենարանների ծայրերը՝ աշտարակների տակ, զարդարված են գրանիտից պատրաստված տարատեսակ զարդապատկերներով։ Կենտրոնական աշտարկների ներսում կան աստիճաններ։ Հենց այս աշտարակների ձևն է հիմք հանդիսացել, որ Լոնգֆելոյի կամուրջն ստացել է ոչ պաշտոնական անվանում՝ «աղաման և պղպեղաման»։ Ծանոթագրություններ