بث آیرون ورکس

بث آیرون ورکس (انگلیسی: Bath Iron Works) یک کارخانه کشتی‌سازی بزرگ ایالات متحده واقع در رودخانه کنبک در بث، مین است که در سال ۱۸۸۴ با نام شرکت بث آیرون ورکس لیمیتد تأسیس شد. از سال ۱۹۹۵، بث آیرون ورکس زیرمجموعه جنرال داینامیکس، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های دفاعی جهان، بوده است. بث آیرون ورکس کشتی‌های خصوصی، تجاری و نظامی ساخته است که بیشتر آنها توسط نیروی دریایی ایالات متحده سفارش داده شده‌اند. تاریخچه شرکت بث آیرون ورکس در سال ۱۸۸۴ توسط ژنرال توماس دبلیو. هاید، اهل بث که در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرده بود، در رودخانه کنبک تأسیس شد. پس از جنگ، او مغازه‌ای خرید که چرخ چاه و سایر سخت‌افزارهای آهنی را برای کشتی‌های چوبی ساخته شده در کارخانه‌های کشتی‌سازی متعدد بث می‌ساخت. او با بهبود شیوه‌های خود، ورود به بازارهای جدید و خرید سایر مشاغل محلی، تجارت خود را گسترش داد. تا سال ۱۸۸۲، هاید ویندلس به کسب و کار جدید و رو به رشد کشتی‌سازی آهنی چشم دوخته بود و در سال ۱۸۸۴ با نام شرکت بث آیرون ورکس ثبت شد. در ۲۸ فوریه ۱۸۹۰، شرکت بث آیرون ورکس اولین قرارداد خود را برای ساخت کشتی‌های کامل برنده شد: دو قایق توپدار آهنی برای نیروی دریایی. یکی از این کشتی‌های ۱۹۰ فوتی (۵۸ متری)، یواس‌اس مچیاس، اولین کشتی به آب انداخته شده توسط این شرکت بود. در سال ۱۸۹۲، این کارخانه اولین قرارداد تجاری خود را برای کشتی بخار مسافربری فولادی ۲۵۰۰ تنی شهر لاول به دست آورد. در دهه ۱۸۹۰، این شرکت چندین قایق تفریحی برای ملوانان ثروتمند ساخت. در سال ۱۸۹۹، هاید از بیماری برایت رنج می‌برد و از مدیریت کارخانه کشتی‌سازی استعفا داد و پسرانش ادوارد و جان را به عنوان مسئول این کار گذاشت. این کارخانه کشتی‌سازی در همان سال ساخت کشتی جورجیا را آغاز کرد، تنها کشتی جنگی که تاکنون در بث ساخته شده است. این کشتی تا زمان به آب انداختن آن در سال ۱۹۰۴، به مدت پنج سال بر کارخانه تسلط داشت و گاهی اوقات تنها کشتی در حال ساخت بود. این کارخانه به دلیل وزن زره و سلاح‌ها با چالش‌های متعددی روبرو بود. در آزمایش‌های دریایی، کشتی جورجیا به‌طور متوسط به مدت چهار ساعت با سرعت ۱۹٫۲۶ گره دریایی (۳۵٫۶۷ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۲٫۱۶ مایل بر ساعت) حرکت کرد که آن را به سریع‌ترین کشتی در کلاس خود و سریع‌ترین کشتی جنگی نیروی دریایی ایالات متحده در آن زمان تبدیل می‌کرد. این شرکت همچنان به قراردادهای نیروی دریایی متکی بود که ۸۶ درصد از ارزش قراردادهای جدید بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۷ را تأمین می‌کرد. در آن زمان، شرکت دیگری به نام بث آیرون‌ورکس (بی‌آی‌دبلیو) آن را اداره می‌کرد. این کارخانه همچنین در طول نیمه اول قرن، کشتی‌های ماهیگیری، کشتی‌های باری و قایق‌های تفریحی تولید می‌کرد. این کارخانه در سال‌های ۱۹۲۵ و ۱۹۶ به مرحله توقیف رسید و سپس در سال ۱۹۲۶ توسط یک شرکت خوشه‌ای خریداری شد و به ساخت کشتی‌های دریایی بازگشت. کشتی‌هایی که قبل از بازگشت به ساخت کشتی‌های دریایی ساخته شده بودند، عمدتاً قایق‌های تفریحی مانند های-اسمارو، آراس یک و آراس دو، کارولین و کورسایر ۴ بودند که بعداً به عنوان یک کشتی تفریحی مورد استفاده قرار گرفتند و در سال ۱۹۴۹ در نزدیکی آکاپولکو، مکزیک غرق شدند. این کارخانه کشتی‌سازی در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۴۳–۱۹۴۴) در اوج تولید خود بود و هر ۱۷ روز یک ناوشکن به آب می‌انداخت. بث آیرون ورکس از نظر ارزش قراردادهای تولید نظامی جنگ جهانی دوم در رتبه ۵۰ در بین شرکت‌های ایالات متحده قرار داشت. در سال ۱۹۸۱، شرکت حمل و نقل فالکون دو تانکر سفارش داد که آخرین کشتی‌های تجاری ساخته شده توسط بث آیرون ورکس بودند. ساموئل بی. رابرتز در سال ۱۹۸۶ در بث به بهره‌برداری رسید. این کشتی از انفجار مین که باعث ایجاد سوراخی در موتورخانه آن و آبگرفتگی دو محفظه شد، جان سالم به در برد. طی دو سال بعد، بث آیرون ورکس کشتی را به شیوه‌ای منحصر به فرد تعمیر کرد. ناوچه موشک هدایت‌شونده به حوض خشک شرکت در پورتلند، مین یدک کشیده شد و روی بلوک‌هایی قرار گرفت، جایی که موتورخانه آسیب‌دیده از کشتی جدا شد. در همین حال، کارگران در بث یک جایگزین ۳۱۵ تنی ساختند و این ماژول به سمت جنوب پورتلند شناور شد، روی حوض خشک قرار گرفت، در زیر ناوچه سر خورد، با جک بالا رفت و در جای خود جوش داده شد. در سال ۱۹۹۵، شرکت بث آیرون ورکس توسط جنرال داینامیکس خریداری شد. در سال ۲۰۰۱، این شرکت به تلاش چهار ساله خود برای ساخت «تأسیسات انتقال سطح زمین»، یک سکوی بتنی عظیم برای مونتاژ نهایی کشتی‌هایش، به جای ساخت آنها به صورت شیب‌دار تا بتوانند در هنگام به آب انداختن به داخل کنبک سر بخورند، پایان داد. اکنون بدنه کشتی‌ها توسط راه‌آهن از سکو به صورت افقی به یک حوض خشک متحرک منتقل می‌شود که کار ساخت و به آب انداختن کشتی‌ها را تا حد زیادی کاهش می‌دهد. در سال ۲۰۱۵، شرکت بث آیرون ورکس قراردادهایی را با نیروی دریایی ایالات متحده برای ساخت ناوشکن کلاس آرلی برک و همچنین انجام پشتیبانی تعمیر و نگهداری از کشتی‌های رزمی ساحلی کلاس ایندیپندنس که توسط رقیبش، آستال یواس‌ای، ساخته شده بود، امضا کرد. این کشتی‌سازی، ناوهای جنگی یو اس اس رافائل پرالتا و یو اس اس توماس هادنر را تحویل داد و در حال حاضر روی ناوهای جنگی یو اس اس دنیل اینوی و یو اس اس کارل ام. لوین کار می‌کند. خرید کلی دی‌دی‌جی برای بث همچنین شامل یواس‌اس جان باسیلون، یواس‌اس هاروی سی. بارنوم جونیور و یواس‌اس لوئیس اچ. ویلسون جونیور. می‌شود. در ۲۷ مارس، بث ۶۱۰٫۴ میلیون دلار اصلاح قرارداد برای ساخت جان باسیلونه دریافت کرد. این کشتی در قانون تخصیص بودجه دفاعی ۲۰۱۵ تأمین مالی شد. در سال ۲۰۱۶، دیرک لسکو رئیس کارخانه آهن بث شد. در سال ۲۰۲۰، ۴۳۰۰ کارگر، که همگی عضو انجمن بین‌المللی ماشین‌کاران و کارگران هوافضا بودند، پس از عدم توافق شرکت و اتحادیه بر سر قراردادهای جدید کار، به اعتصاب رأی دادند. کشتی‌سازان با یک پیمان ۳ ساله موافقت کردند و پس از ۶۳ روز اعتصاب به کار خود بازگشتند. لسکو در ۷ آوریل ۲۰۲۲، همان روزی که اتحادیه محلی اعلام کرد با کارخانه کشتی‌سازی به توافق رسیده است، به‌طور غیرمنتظره‌ای استعفا داد. در ۵ مه ۲۰۲۲، چارلز اف. کروگ به عنوان رئیس منصوب شد. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Bath Iron Works». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ دسامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون