ธนาคาร

ธนาคาร เป็นสถาบันการเงินที่รับฝากเงินจากประชาชนและสร้างสินเชื่อ (เครดิต) กิจกรรมการกู้ยืมสามารถทำได้ทั้งทางตรงและทางอ้อมผ่านตลาดทุน เนื่องจากความสำคัญของสิ่งเหล่านี้ในความมั่นคงทางการเงินของประเทศ ธนาคารนั้นมีการควบคุมอย่างมากในประเทศเป็นส่วนใหญ่ ประเทศส่วนใหญ่ได้จัดตั้งระบบการเงินที่เรียกว่า ธนาคารเก็บเงินสดสำรองบางส่วน (fractional reserve banking) ภายใต้ซึ่งการที่ธนาคารถือสินทรัพย์สภาพคล่องเท่ากับส่วนหนึ่งของหนี้สินหมุนเวียนของพวกเขา นอกเหนือจากกฏระเบียบอื่น ๆ ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อรับรองสถาพคล่อง ธนาคารโดยทั่วไปจะต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดขั้นต่ำของเงินกองทุนตามมาตรฐานเงินทุนระหว่างประเทศที่เรียกว่า บาเซิล แอคคอร์ดส ธนาคารในความทันสมัยของการพัฒนาในศตวรรษที่ 14 ในเมืองที่เจริญแล้วของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี แต่ในหลาย ๆ วิธีเป็นการสานต่อความคิดและแนวคิดเกี่ยวกับสินเชื่อหรือการปล่อยสินเชื่อที่มีรากฐานมาจากโลกยุคโบราณ ในประวัติศาสตร์ของธนาคาร ตระกูลนายธนาคารจำนวนมากที่โดดเด่นที่สุด ได้แก่ เมดีชี ฟุกเกอร์ เวลเซอร์ เบเรนแบร์ก และรอธส์ไชลด์ มีบทบาทสำคัญในหลายศตวรรษ ธนาคารการค้าปลีกที่เก่าแก่ที่มีอยู่ คือ บานคา มอนเต ดี พาสชิ ดี เซียนา ในขณะที่ธนาคารเพื่อการค้าขนาดใหญ่ที่เก่าแก่ที่สุดที่ดำรงอยู่คือ ธนาคารเบเรนแบร์ก ประวัติ แนวคิดของธนาคารอาจจะเกิดขึ้นในอาณาจักรบาบิโลนและแซงวีเก่า โดยมีพ่อค้าได้เสนอข้าวเป็นสินเชื่อ เพื่อเป็นหลักประกันในระบบแลกเปลี่ยนสินค้า การกู้ยืมเงินในยุคสมัยกรีกโบราณและในระหว่างจักรวรรดิโรมัน ได้มีการเพิ่มนวัตกรรมที่สำคัญสองประการ: พวกเขาได้ยอมรับเงินฝากและเงินที่เปลี่ยนแปลง โบราณคดีในยุคสมัยนี้ในจีนและอินเดียโบราณก็ได้แสดงหลักฐานการกู้ยืมเงิน หน้าที่ของธนาคารแต่ละประเภท ธนาคารกลางทำหน้าที่ทางการเงินของประเทศ ภายใต้การควบคุมของกระทรวงการคลัง เพื่อดูแลรักษาผลประโยชน์โดยรวมของชาติ มีอำนาจออกธนบัตรและพิมพ์ธนบัตรขึ้นใช้ รับฝากเงินจากหน่วยงานราชการต่าง ๆ และรัฐวิสาหกิจ รับฝากเงินจากธนาคารพาณิชย์ ให้ธนาคารพาณิชย์กู้ยืมเงิน เป็นตัวแทนทางการเงินของรัฐบาล ในการติดต่อธนาคารโลก รักษาเสถียรภาพทางการเงินของรัฐบาล ควบคุมสินเชื่อ และเป็นตัวแทนของรัฐบาลในการกำกับดูแลและควบคุมธนาคารพาณิชย์ ประวัติธนาคารของไทย อ้างอิง