خانه گوتیک آمریکایی

خانهٔ گوتیک آمریکایی (به انگلیسی: American Gothic House) که با نام خانهٔ دیبل (به انگلیسی: Dibble House) نیز شناخته می‌شود، خانه‌ای در شهر الدون، آیووا است که به سبک گوتیک چوبی ساخته شده و دارای یک پنجرهٔ متمایز در طبقهٔ بالا است. این خانه پس‌زمینهٔ نقاشی معروف گوتیک آمریکایی اثر گرنت وود در ۱۹۳۰ بود؛ نقاشی‌ای که به‌طور کلی مشهورترین اثر وود به‌شمار می‌رود و از شناخته‌شده‌ترین آثار هنری ایالات متحده در قرن بیستم محسوب می‌شود. وود که تنها دو بار در طول زندگی خود این خانه را مشاهده کرد، صرفاً طرحی ابتدایی از آن کشید و نقاشی «گوتیک آمریکایی» را در استودیوی خود در شهر سدار راپیدز به پایان رساند. این خانه پس از ساخت در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲، ابتدا متعلق به چارلز دیبل، یکی از ساکنان الدون بود و (به‌جز یک استثناء در سال ۱۸۹۷) تا اواخر قرن بیستم همواره به‌عنوان اقامتگاه خصوصی مورد استفاده قرار می‌گرفت. پس از یک تلاش سی‌ساله برای حفاظت از بنا، در ۱۹۹۱ خانه به «انجمن تاریخ ایالت آیووا» اهدا شد. امروزه محوطه شامل خانهٔ اصلی در همان شکل سال ۱۹۳۰ و یک مرکز بازدیدکنندگان است. این بنا در ۱۹۷۴ در فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا به ثبت رسید. از ۱۹۹۱ تاکنون، ساکنان-مراقبان (ساکنانی که در عین حال نقش مراقب یا نگهدارندهٔ آن بنا را هم دارند) مختلف همچنان این خانه را به‌طور خصوصی اجاره کرده‌اند. تاریخچهٔ اولیه و معماری چارلز ای. دیبل (زادهٔ ۱۸۳۶ در ساراتوگا، نیویورک) بنا به روایت‌های مختلف، کارگر راه‌آهن، مالک اصطبل کرایه‌ای و کهنه‌سرباز جنگ داخلی آمریکا بود که در اواخر سدهٔ نوزدهم در شهر الدون زندگی می‌کرد. او و همسرش، کاترین، در ۱۸۸۱ ساخت این خانه را برای خود و هشت فرزندشان آغاز کردند. نمای نسبتاً سادهٔ تخته‌کوبی عمودی، رنگ سفید و اندازهٔ متوسط خانه—فقط ۴۶٫۸ متر مربع (۵۰۴ فوت مربع)—در معماری سدهٔ نوزدهم آیووا بسیار رایج بود. سبکی مشابه را می‌توان در زادگاه هربرت هوور، رئیس‌جمهور آمریکا، در شهر وست برنچ مشاهده کرد؛ خانه‌ای که یک دهه پیش از خانهٔ گوتیک آمریکایی ساخته شد و دارای همان تخته‌کوبی عمودی، سقف سادهٔ شیروانی، دودکش مرکزی، رنگ سفید و ابعاد متوسط است. از ویژگی‌های بیرونی خانه می‌توان به دو پنجرهٔ گوتیک در شیروانی و سقف تند آن اشاره کرد؛ عناصری که بعدها گرنت وود در نقاشی گوتیک آمریکایی به‌شکل اغراق‌آمیز به تصویر کشید. طبقهٔ پایین خانه شامل سه اتاق و یک حمام است و طبقهٔ بالا دو اتاق‌خواب دارد. این خانه به‌عنوان شناخته‌شده‌ترین نمونهٔ کلبهٔ گوتیک چوبی در ایالات متحده توصیف شده است. هیچ مدرک قطعی‌ای در دست نیست که توضیح دهد چرا خانوادهٔ دیبل پنجره‌های گوتیک را در طبقهٔ بالا نصب کردند. باور بر این است که این پنجره‌ها از طریق کاتالوگ سیرز خریداری شده‌اند. دو نظریهٔ رایج وجود دارد: یا خانوادهٔ دیبل قصد داشتند در زمانی که زندگی روستایی در آیووا دشوار بود، خانهٔ خود را زیباتر کنند؛ یا اینکه آن‌ها پیرو روندی بودند که در اواخر قرن نوزدهم جزئیات پرزرق‌وبرق در خانه‌ها را مطلوب می‌دانست و دیبل‌ها پنجره‌هایی را انتخاب کردند که هزینه‌شان در آن زمان نسبتاً مقرون‌به‌صرفه بود. خانهٔ دیبل‌ها حدود ۱۸۹۷ به دلیل ناتوانی در پرداخت مالیات مصادره شد و در سرشماری سال ۱۹۰۰ ثبت شده که آن‌ها در پورتلند، اورگن زندگی می‌کردند. خانه پس از آن چندین بار دست‌به‌دست شد تا اینکه در ۱۹۱۷، جدئون و مری هارت جونز آن را خریداری کردند. خانوادهٔ جونز مالک خانه تا ۱۹۳۳ بودند (و به‌ویژه با افزودن آشپزخانه، بال غربی خانه را ایجاد کردند)؛ بنابراین این خانوادهٔ جونز بود که به گرنت وود اجازه دادند از خانه‌شان به‌عنوان پس‌زمینهٔ نقاشی گوتیک آمریکایی استفاده کند. گوتیک آمریکایی در تابستان ۱۹۳۰، ادوارد رووان، مدیر جوان یک گالری از شهر سدار راپیدز (شهری بزرگ در حدود ۱۳۰ کیلومتری شمال‌شرقی الدون)، تلاش کرد هنرهای زیبا را در این شهر کوچک روستایی ترویج کند. او با افتتاح یک گالری و کتابخانه و همچنین برگزاری کلاس‌های هنری در الدون، این هدف را دنبال کرد. تلاش‌های رووان موفقیت‌آمیز بود—روزنامه الدون فوروم نمایشگاه‌ها را «یک لذت غیرمعمول» توصیف کرد. این موفقیت، همراه با دِینی که گرنت وود نسبت به رووان احساس می‌کرد، نقاش (که خود زادهٔ اناموسا، آیووا بود) را به الدون کشاند. در ماه اوت، وود همراه با جان شارپ، نقاش جوانی از الدون، در اطراف شهر گشتی زد تا الهام بگیرد. برادر شارپ در ۱۹۷۳ گفته بود که احتمالاً در همین سفر کوتاه بود که وود نخستین طرح خانه را پشت یک پاکت کشید. وود در ابتدا این خانه را زیبا نمی‌دانست، اما آن را جذاب یافت. نخستین زندگی‌نامه‌نویس او، دارل گاروود، اشاره کرده است که وود «این کار را نوعی تظاهر قرضی، و یک پوچی معماری می‌دانست که پنجره‌ای به سبک گوتیک را بر روی خانه‌ای به این سستی و سبک‌وزنی بگذارند.» در آن زمان، وود این خانه را یکی از «خانه‌های اسکلت‌چوبی شبیه مقوایی» در مزارع آیووا طبقه‌بندی کرده و آن را «بسیار قابل نقاشی» می‌دانست. وود پس از گرفتن اجازه از خانوادهٔ جونز، روز بعد در حیاط جلویی خانه، طرحی با رنگ روغن روی مقوا از آن کشید. در این طرح، سقف شیب‌دارتر و پنجره بلندتر با قوس نوک‌تیزتری نسبت به خانهٔ واقعی دیده می‌شد؛ ویژگی‌هایی که سرانجام در اثر نهایی به کار رفت. با این حال، وود تا بازگشت به سدار راپیدز، هیچ فیگوری به طرح اضافه نکرد. هرچند وود هرگز به الدون بازنگشت، اما برای تکمیل نقاشی، یک عکس از خانه درخواست کرد. تاریخچهٔ بعدی و وضعیت کنونی دهه‌ها پس از آنکه گوتیک آمریکایی به‌عنوان یک نماد ملی شناخته شد، خانه همچنان به‌عنوان یک اقامتگاه خصوصی (اغلب اجاره‌ای) مورد استفاده قرار می‌گرفت و تنها یک بار دیگر، در ۱۹۴۲، مالکیت آن از خانوادهٔ جونز به خانوادهٔ سِلدون اسمیت در قالب یک «فروش اضطراری» منتقل شد. جنبشی مردمی برای حفظ این خانه از همان سال ۱۹۴۵ آغاز شد؛ به‌وسیلهٔ نان گراهام وود، خواهر گرنت وود و همان زنی که در نقاشی گوتیک آمریکایی به تصویر کشیده شده است. در ۱۹۶۰، بازدید ویلیام جی. واگنر، معمار و مورخ اهل دموین، از خانه (که در آن زمان رو به ویرانی می‌رفت) نقطهٔ اوج این تلاش‌های اولیه بود. او از نخستین کسانی بود که پیشنهاد داد خانه به‌عنوان یک اثر تاریخی حفظ شود: در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، سلسله نامه‌هایی میان تاجران الدون و کارل ئی. اسمیت—که به‌تازگی خانه را به ارث برده بود—اختلاف دیدگاه‌ها را آشکار کرد: اسمیت تنها خواستار بازسازی خانه و محافظت از آن در برابر خرابکاری بود؛ اما رهبران الدون، بیشتر طرفدار تبدیل خانه به یک مکان تاریخی بودند. خانه در بیشتر طول دههٔ ۱۹۷۰ متروکه بود—گلوله‌ای در یکی از اتاق‌های طبقهٔ بالا شلیک شد و شرایط جوی و خرابکاری نیز به آن آسیب زد. تنها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ بود که مالک، به واگذاری ملک به دولت فکر کرد. بسیاری از ساکنان جنوب آیووا دربارهٔ این موضوع مردد بودند—مالک می‌خواست خانه را نگه دارد، تنها به این دلیل که باور داشت مستأجران کنونی در صورت ترک خانه جای دیگری برای رفتن نخواهند داشت. پس از آنکه خانه در ۱۹۷۴ (بر اساس درخواستی از سوی یک کشاورز اهل الدون) در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد، مالک خانه را بازسازی کرد و امکاناتی چون حمام داخلی و برق را به آن افزود و همچنین پنجره‌ها و کاغذدیواری‌ها را مرمت نمود. سیاستمداران محلی بر این باور بودند که چنین اقداماتی همراه با ایجاد یک موزه و مرکز آموزشی می‌تواند موجب رونق چشمگیر گردشگری شود—یک سناتور ایالتی حتی امیدوار بود سالانه صد هزار بازدیدکننده جذب شود. پس از آنکه مالک در نهایت در ۱۹۹۱ ملک را به انجمن تاریخی ایالت آیووا واگذار کرد، تلاش‌هایی برای انتقال خانه به مزارع تاریخ زندگی (موزه‌ای برای پیوند مردم با داستان‌های بسیاری از میراث روستایی غرب میانه) در نزدیکی دموین صورت گرفت، اما ساکنان الدون با موفقیت برای باقی ماندن آن در شهر خود مبارزه کردند. خانه در ۱۹۹۲ مرمت شد و حامیان امیدوار بودند که این مکان به یک جاذبهٔ گردشگری فرهنگ عامه بدل شود، مشابه با سایت مزرعهٔ رؤیاها در شهر کوچک دیرسویل. امروزه مرکزِ خانهٔ گوتیک آمریکایی سالانه حدود ۱۵ هزار بازدیدکننده دارد، بدون آنکه بازدیدکنندگانِ خارج از ساعات رسمی در این آمار لحاظ شده باشند. بازدیدکنندگان تشویق می‌شوند خانه را از بیرون ببینند و عکس یادگاری بگیرند—در واقع، مرکز بازدیدکنندگان پیش‌بندها و ژاکت‌هایی در اندازه‌های مختلف مشابه لباس‌های مدل‌های نقاشی اصلی در اختیار می‌گذارد. مرکز خانهٔ گوتیک آمریکایی که در سال ۲۰۰۷ تکمیل شد، نمایشگاه‌هایی دربارهٔ نقاشی، هنرمند (گرنت وود) و جامعهٔ اطراف خانه ارائه می‌دهد. هر سال در ماه ژوئن، شهر الدون جشنواره‌ای به نام روزهای گوتیک برگزار می‌کند، که به نقاشی و زندگی روستایی دههٔ ۱۹۳۰ در الدون اختصاص دارد. از سال ۲۰۱۵ نیز تورهایی از طبقهٔ اول خانه آغاز شده است. پانویس پیوند به بیرون مرکز خانه گوتیک آمریکایی مقایسه گرنت وود و فرانک لوید رایت مؤسسه هنر شیکاگو: گوتیک آمریکایی، بایگانی‌شده در ۲۰۱۱-۱۰-۳۱ توسط Wayback Machine انجمن تاریخی ایالت آیووا: خانه گوتیک آمریکایی