برج ویلیس

برج ویلیس (به انگلیسی: Willis Tower) با نام پیشین برج سیرز (Sears Tower)، ساخت سال ۱۹۷۳، نام یکی از بلندترین ساختمان‌های جهان و از نمادهای شهر شیکاگو است. این ساختمان ۱۰۸ طبقه و ۵۲۷ متر ارتفاع دارد و دومین ساختمان بلند آمریکا، و سومین برج بلند در جهان است. این ساختمان یکی از مکان‌های گردشگری شیکاگو است. معمار این بنا بروس گریام و مهندس سازه آن فضل‌الرحمن خان بودند که برای اسکیدمور، اوینگز، مریل کار می‌کردند. برج ویلیس که پیش‌تر و هنوز هم به طور معمول با نام برج سیرز شناخته می‌شود، یک آسمان‌خراش ۱۱۰ طبقه با ارتفاع ۴۴۲٫۳ متر در منطقهٔ لوپ شهر شیکاگو در ایالت ایلینوی ایالات متحده آمریکا است. این سازه توسط معمار بروس گراهام و مهندس فضل الرحمن خان از شرکت اسکیدمور، اوینگز و مریل (SOM) طراحی شد و در سال ۱۹۷۳ به عنوان بلندترین ساختمان جهان افتتاح گردید؛ عنوانی که نزدیک به ۲۵ سال آن را حفظ کرد. این برج سومین ساختمان بلند در نیم‌کره غربی و بیست و ششمین ساختمان بلند در جهان است. هر ساله بیش از ۱٫۷ میلیون نفر از اسکای‌دک (Skydeck)، بلندترین عرشه مشاهده در ایالات متحده بازدید می‌کنند که این مکان را به یکی از محبوب‌ترین مقاصد گردشگری شیکاگو تبدیل کرده است. این برج به دلیل ارتفاع و موقعیت مکانی‌اش، از فواصل بسیار دور نیز قابل رویت است. این بنا در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی متعددی که بستر داستان آن‌ها در شیکاگو بوده، به نمایش درآمده است. این ساختمان محوطه‌ای را در بر می‌گیرد که به خیابان فرانکلین، بلوار جکسون، واکر درایو و خیابان آدامز محدود می‌شود. گراهام و خان این بنا را به صورت نه «لوله» مربعی شکل طراحی کردند که در یک ماتریس ۳×۳ دسته‌بندی شده‌اند؛ هفت لوله در طبقات بالاتر به سمت عقب عقب‌نشینی دارند (پَس‌نشینی معمارانه). این برج بر اساس روش‌های استاندارد محاسباتی دارای ۱۰۸ طبقه است، اگرچه مالکان ساختمان سقف اصلی را به عنوان طبقه ۱۰۹ و سقف اتاقک مکانیکی بالای پشت‌بام را به عنوان طبقه ۱۱۰ محسوب می‌کنند. نما از آلومینیوم آنودایز شده و شیشهٔ سیاه ساخته شده است. پایهٔ ساختمان شامل یک مجتمع تجاری به نام «کاتالوگ» است. نیمهٔ پایینی برج در ابتدا توسط شرکت خرده‌فروشی سیرز اشغال شده بود که تا سال ۱۹۹۴ دفتر مرکزی خود را در آنجا داشت، در حالی که طبقات بالاتر به اجاره داده می‌شد. این سازه از زمان ساخت تا زمانی که حق نام‌گذاری آن در یک اجاره‌نامه در سال ۲۰۰۹ به گروه ویلیس واگذار شد، به نام برج سیرز شناخته می‌شد. ساکنان محلی هنوز هم این ساختمان را با نام قدیمی آن صدا می‌زنند. تا آوریل ۲۰۱۹، بزرگ‌ترین مستأجر این ساختمان یونایتد ایرلاینز است که مساحتی بالغ بر ۸۵۰٬۰۰۰ فوت مربع را در ۱۶ طبقه در اختیار دارد. از دیگر مستأجران اصلی می‌توان به آرنت‌فاکس شیف، سیفارث شاو، مورگان استنلی و شرکت صاحب‌نام ساختمان یعنی ویلیس تاورز واتسون اشاره کرد. تاریخچه برنامه‌ریزی انتخاب مکان شرکت سیرز، روباک و کمپانی از سال ۱۹۰۶ یک مجتمع اداری را در بخش غربی شیکاگو اشغال کرده بود. دفاتر موجود تا سال ۱۹۶۶ دیگر کارایی لازم را نداشتند و این امر مدیران سیرز را واداشت تا جستجو برای یافتن مکانی جدید را آغاز کنند. تا سال ۱۹۶۹، سیرز با حدود ۳۵۰٬۰۰۰ کارمند، بزرگ‌ترین خرده‌فروشی در جهان بود. مدیران سیرز به سرعت دریافتند که ساخت یک مجتمع اداری جدید در حومهٔ شهر امکان‌پذیر نیست، زیرا این کار مستلزم جابه‌جایی حدود ۷٬۰۰۰ کارمند بود. در عوض، مدیران سیرز تصمیم گرفتند هزاران کارمندی را که در دفاتر مختلف در سراسر منطقه شیکاگو پراکنده بودند، در یک ساختمان در لبهٔ غربی منطقهٔ لوپ شیکاگو متمرکز کنند. سیرز از مشاور حقوقی بیرونی خود، آرنشتاین، گلوک، ویتزنفلد و مینو (که اکنون با نام سول اوینگ ال‌ال‌پی شناخته می‌شود) خواست تا مکانی را پیشنهاد دهد. این شرکت با مقامات محلی و فدرال و قوانین مربوطه مشورت کرد و سپس دو گزینه را به سیرز ارائه داد. گزینهٔ اول منطقهٔ جزیرهٔ غاز در شمال غربی منطقهٔ لوپ بود، اما متیو جی. استاکوم، نایب‌رئیس بخش املاک و مستغلات سیرز، این پیشنهاد را رد کرد. گزینهٔ دیگر یک منطقهٔ دو بلوکی در لوپ بود که از شرق به خیابان فرانکلین، از جنوب به بلوار جکسون، از غرب به واکر درایو و از شمال به خیابان آدامز محدود می‌شد. اگرچه این مکان در مرکز شهر قرار داشت، اما با مساحتی در حدود ۵۵٬۰۰۰ فوت مربع نسبتاً کوچک بود. برنارد فاینبرگ، آلبرت آی. روبنشتاین و فیلیپ تینوویتز این مکان را در طول پنج سال گذشته گردآوری کرده بودند، اما در خرید یک قطعه زمین مجاور به مساحت ۷۴٬۰۰۰ فوت مربع از شرکت اتوبوسرانی گری‌هاند لاینز ناکام مانده بودند. فاینبرگ، روبنشتاین و تینوویتز سپس حق خرید سه قطعه زمین مجاور را به دست آوردند. بر اساس شرایط هر یک از این گزینه‌ها، مگر اینکه این سه نفر می‌توانستند حداقل یکی از قطعات را ظرف ۹۰ روز خریداری کنند، هر سه حق خرید باطل می‌شد. در نهایت، سیرز در سال ۱۹۷۰ زمین منطقهٔ لوپ را تصاحب کرد. سپس سیرز مجوزهای لازم را برای بستن یک بلوک از خیابان کوئینسی که سایت را از شرق به غرب به دو نیم تقسیم می‌کرد، دریافت نمود. وکلای شرکت آرنشتاین به رهبری اندرو ادسیت، شروع به خرید قطعه به قطعهٔ املاک کردند. سیرز ۱۵ ساختمان را از ۱۰۰ مالک خریداری کرد و مبلغ ۲٫۷ میلیون دلار (معادل الگو:نشانگر تورم دلار در سال الگو:تورم/سال) به دولت شیکاگو برای بلوکی از خیابان کوئینسی که قرار بود برای همیشه بسته شود، پرداخت کرد. فرآیند طراحی مدیران سیرز تخمین زدند که ساختمان جدید آن‌ها به مساحتی در حدود ۴٫۲ میلیون فوت مربع نیاز دارد که به ۷۰ طبقه با مساحت ۶۰٬۰۰۰ فوت مربع برای هر طبقه یا ۶۰ طبقه با مساحت ۷۰٬۰۰۰ فوت مربع برای هر طبقه تقسیم می‌شود. سیرز به شرکت معماری اسکیدمور، اوینگز و مریل (SOM) مأموریت داد تا این برج را طراحی کند. شرکت SOM همچنین مهندس ارشد سازه بود و شرکت جاروس، باوم و بولز مهندسی تاسیسات (MEP) را بر عهده داشت. سیرز در نظر داشت در ابتدا گروه کالاهای تجاری خود را به این ساختمان منتقل کند و فضای باقی‌مانده را تا زمان نیاز به سایر مستأجران اجاره دهد. مدیران سیرز به فضاهای بزرگ طبقات با حداقل مساحت ۱۰۰٬۰۰۰ فوت مربع عادت داشتند، اما معماران SOM این نگرانی را مطرح کردند که طبقات بزرگ برای مستأجران کوچک‌تر جذاب نخواهد بود. پیشنهاد بعدی شامل دو ساختمان بود که توسط یک پل پیاده‌رو به هم متصل می‌شدند و به ترتیب شامل ۵۰٬۰۰۰ فوت مربع و ۳۰٬۰۰۰ فوت مربع در هر طبقه بودند، اما این طرح نیز غیرقابل اجرا بود. برخی از طبقات با مساحت کمتری طراحی شدند تا مستأجران احتمالی را جذب کنند، بنابراین ارتفاع ساختمان افزایش یافت تا الزامات مساحت مد نظر سیرز برآورده شود. بروس گراهام معمار و فضل الرحمن خان مهندس سازه، که هر دو از شرکای SOM بودند، برجی را پیشنهاد کردند که در بخش پایینی ساختمان دارای طبقاتی به مساحت ۵۵٬۰۰۰ فوت مربع بود و همچنین شامل یک سری پَس‌نشینی‌های معمارانه با صفحات کف به تدریج مخروطی شکل می‌شد که به برج ظاهر متمایز آن را می‌بخشید. در طول فرآیند طراحی، گزارش شده است که یکی از معماران نه سیگار برگ را بیرون آورده و آن‌ها را به صورت عمودی در چیدمان‌های متفاوتی قرار داده تا اینکه هر دو روی این آرایش به توافق رسیدند. این امر به سیرز اجازه داد تا طبقات بزرگ پایینی را اشغال کند، در حالی که فضای اداری متعارف‌تری را فراهم می‌کرد که می‌شد آن را در طبقات بالاتر به اجاره واگذار کرد. شرکت سافیر، لرنر، شیندلر مسئول تعیین الزامات فضای سیرز و طراحی مبلمان برای این شرکت بود. این شرکت یک مطالعهٔ یک‌ساله انجام داد تا تعیین کند که چگونه ۱۶ بخش از دپارتمان‌های شرکت باید در داخل ساختمان چیدمان شوند. همان‌طور که سیرز به ارائهٔ پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه از رشد خود ادامه می‌داد، ارتفاع برج پیشنهادی نیز افزایش می‌یافت. تحت قوانین منطقه‌بندی نسبتاً منعطف شیکاگو، این مکان از نظر تئوری می‌توانست یک ساختمان ۳۰۰ طبقه با مساحت ۱۳٫۵ میلیون فوت مربع را در خود جای دهد. در عمل، بیشتر مستأجران بالقوه دفاتر بیش از حد بلند را نمی‌خواستند. علاوه بر این، اداره هوانوردی فدرال (FAA) ارتفاع سازه‌ها را در این منطقه برای محافظت از ترافیک هوایی محدود کرد. مقامات FAA به طور علنی اعمال محدودیت ارتفاع را تکذیب کردند؛ با این حال، اگر ساختمان تنها ۱ فوت بلندتر می‌شد، حداقل ارتفاع ایمن منطقه باید به میزان ۱٬۰۰۰ فوت افزایش می‌یافت. برنامه‌های ساخت این برج در ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۰ اعلام شد. این ساختمان با ارتفاع ۱۴۵۰ فوت شامل ۱۰۹ طبقه با سنجش از خیابان واکر درایو و ۱۱۰ طبقه با سنجش از خیابان فرانکلین می‌شد. این امر برج جدید سیرز را بر اساس ارتفاع سقف به بلندترین برج جهان تبدیل می‌کرد، اگرچه برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی نیویورک که در دست ساخت بودند، آنتن بلندتری داشتند. اگرچه برج سیرز حاوی ۴٫۴ میلیون فوت مربع فضا بود، اما تنها حدود ۳٫۷ میلیون فوت مربع از آن به عنوان دفتر اداری استفاده می‌شد. ساخت مراحل اولیه ساخت کار بر روی پی‌ریزی ساختمان در اوت ۱۹۷۰ آغاز شد. پیمانکاران زمین را تا عمق ۵۰ فوت حفاری کردند و ۱۸۰٬۰۰۰ فوت مکعب خاک را از محل خارج نمودند. تا نوامبر همان سال، شرکت اسپنسر، وایت و پرنتیس در حال حفر خندقی به عمق ۶۰ فوت و ابعاد ۲۰ در ۲۱۶ فوت در اطراف سایت بود. پیمانکاران سپس یک دیوار دوغابی از بتن و فولاد تقویت‌شده در داخل خندق ساختند. کارگران از مهاربندهای فولادی برای جلوگیری از فروریختن دیوار دوغابی به سمت داخل استفاده کردند، سپس از شمع‌های درجا برای حفر ۲۰۱ سوراخ در زمین بهره بردند. آن‌ها همچنین مسیر فاضلابی را که از زیر خیابان کوئینسی می‌گذشت و قرار بود به عنوان بخشی از ساخت برج برای همیشه بسته شود، تغییر دادند. شرکت ساخت‌وساز دیزل به عنوان پیمانکار عمومی برج سیرز استخدام شد. گوردون ام. متکالف، رئیس هیئت مدیرهٔ شرکت سیرز، روباک و کمپانی، اولین تیرآهن فولادی ساختمان را در مراسمی در ۷ ژوئن ۱۹۷۱ نصب کرد. این پروژه ۲٬۰۰۰ کارمند را به کار گرفت. برای سرعت بخشیدن به ساخت ساختمان، یک کارخانهٔ بتن در زیرزمین ساختمان ساخته شد که به کارگران اجازه می‌داد هر روز یک‌سوم از یک طبقهٔ بتنی را بتن‌ریزی کنند. پیمانکاران دو آشپزخانهٔ موقت در محل برای کارگران ساختند و سامانه‌های تلفن و بلندگو در هر طبقه نصب شد تا کارگران بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. علاوه بر این، پیمانکاران ژنراتورهای موقتی را نصب کردند که می‌توانستند تا ۱۴٬۰۰۰ کیلووات برق را به طور هم‌زمان تأمین کنند؛ در طول زمستان، بیشتر این برق برای گرم کردن تیرهای فولادی در معرض دید در پنج طبقهٔ پایینی استفاده می‌شد. جنجال سیگنال‌های پخش تا اواخر سال ۱۹۷۱، ساکنان شیکاگوی بزرگ و نهادهای پخش‌کننده نگرانی‌هایی را در این باره مطرح کردند که برج جدید سیرز موجب اختلال در پخش برنامه‌های تلویزیونی خواهد شد. بر اساس یک تخمین، این ساختمان مسیر سیگنال‌های تلویزیونی را برای ۱۵ درصد از شهروندان شیکاگو مسدود می‌کرد و برای ۲۰ درصد دیگر نیز موجب ایجاد «تصاویر سایه‌دار» می‌شد؛ پدیده‌ای که عمدتاً محله‌های واقع در شمال غربی و جنوب شرقی را تحت تأثیر قرار می‌داد. در همان سال، مقامات دهکدهٔ اسکوکی در شمال غربی شیکاگو تهدید کردند که برای جلوگیری از ادامهٔ ساخت‌وساز، خواستار صدور حکم توقف خواهند شد. در پاسخ به این نگرانی‌ها، شرکت سیرز پژوهش دربارهٔ روش‌های کاهش تأثیر برج بر سیگنال‌های پخش را آغاز کرد. مجلهٔ ورایتی اظهار داشت که برج سیرز به تنهایی عامل اختلال در پخش نیست، چرا که چندین برج کوتاه‌تر در منطقهٔ لوپ نیز در سیگنال‌های پخش اختلال ایجاد می‌کنند. با وجود این، کمیتهٔ شهروندان ایلینوی برای پخش در فوریهٔ ۱۹۷۲ شکایت رسمی خود را به کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) تسلیم کرد. نخستین دادخواست علیه این ساختمان توسط دادستان ایالتی در شهرستان مجاور یعنی شهرستان لیک در ۱۷ مارس ۱۹۷۲ تنظیم شد. دادخواست دوم در ۲۸ مارس در دادگاه حوزه‌ای شهرستان کوک توسط دهکده‌های اسکوکی، نورث‌بروک و دیرفیلد ثبت گردید. شرکت سیرز درخواست‌هایی را برای رد دعاوی حقوقی شهرستان‌های لیک و کوک مطرح کرد که هر دوی آن‌ها به دنبال محدود کردن ارتفاع ساختمان به ۶۷ طبقه بودند. سیرز امکان نصب آنتن در بالای برج خود را در آوریل ۱۹۷۲ بررسی کرد، و ساخت‌وساز برج همچنان ادامه یافت، حتی در شرایطی که صدور احکام برای هر دو دادخواست با تأخیر مواجه شد. در پایان همان ماه، این شرکت برای افزایش محدودیت ارتفاع ساختمان به میزان ۳۵۰ فوت و نصب یک آنتن جدید درخواست مجوز کرد، اگرچه هشت ایستگاه از ده ایستگاه تلویزیونی شیکاگو از این برنامه انتقاد کردند. در ۱۷ مه ۱۹۷۲، قاضی لاورن دیکسون، رئیس دادگاه حوزه‌ای شهرستان لیک، این پرونده را رد کرد و گفت: «من هیچ مستند قانونی نمی‌بینم که به بینندگان تلویزیون حق دریافت تصاویر بدون اختلال سیگنال را بدهد.» تا آن زمان، ساخت ساختمان به طبقهٔ ۵۸ رسیده بود. دادستان شهرستان لیک به دادگاه عالی ایلینوی فرجام‌خواهی کرد. قاضی چارلز آر. بارت در حکم خود در ۱۲ ژوئن استدلال کرد که شاکیان حقی برای دریافت امواج تلویزیونی بدون اعوجاج ندارند. در همین حال، کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) به این دلیل که صلاحیت قضایی ندارد، از اقدام در مورد اختلاف ارتفاع خودداری کرد. ادارهٔ هوانوردی فدرال (FAA) در ژوئن ۱۹۷۲ با نصب آنتن‌ها در بالای برج موافقت کرد، و دادگاه عالی ایلینوی نیز در اواخر همان ماه احکام قبلی دادگاه‌های حوزه‌ای شهرستان‌های لیک و کوک را تأیید کرد. کار ساخت‌وساز در ماه ژوئیه به دلیل یک اعتصاب کارگری به طور موقت متوقف شد. ماه بعد، سیرز به طور رسمی برنامه‌های خود را برای نصب آنتن‌های پخش روی پشت‌بام برج اعلام کرد، و این شرکت پیشنهاد داد که مبلغ ۵ میلیون دلار (معادل الگو:نشانگر تورم دلار در سال الگو:تورم/سال) برای کمک به انتقال ایستگاه‌های پخش به برج سیرز هزینه کند. دادگاه استیناف حوزه هفتم ایالات متحده آمریکا در سپتامبر تصمیم کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) را تأیید کرد، و دیوان عالی کشور ایالات متحده آمریکا نیز در نوامبر همان سال از استماع فرجام‌خواهی نسبت به تصمیم حوزهٔ هفتم خودداری نمود. سقف‌زنی و تکمیل سازه در نوامبر ۱۹۷۲، برج سیرز به بلندترین ساختمان شیکاگو تبدیل شد و از ساختمان استاندارد اویل که این رکورد را به مدت یک ماه در اختیار داشت، پیشی گرفت. در آن زمان، پروژهٔ سیرز ۱٬۶۰۰ کارگر را در سه شیفت کاری به کار گرفته بود؛ تا آن مرحله از پروژه یک کارگر جان خود را از دست داده بود. تکمیل نهایی ساختمان به دلیل اعتصاب‌های کارگری و شرایط نامساعد جوی با تأخیر قابل توجهی همراه شد. کار بتن‌ریزی به طبقهٔ ۷۷ رسیده بود، در حالی که اسکلت فلزی روبنا به طبقهٔ ۸۴ رسیده بود؛ ساخت باقی‌ماندهٔ کارهای فولادی به دلیل بادهای شدید در ارتفاعات بالاتر دشوار بود. ایستگاه‌های تلویزیونی محلی دابلیوتی‌تی‌دابلیو (WTTW) و دابلیوال‌اس-تی‌وی (WLS-TV) در نظر داشتند با تکمیل اسکلت فلزی، آنتن‌های پخش موقت را در بالای برج نصب کنند. روبنای برج در فوریهٔ ۱۹۷۳ به طبقهٔ ۱۰۰ رسید که در آن زمان بلندتر از ساختمان امپایر استیت در شهر نیویورک بود. ساختمان در ۳ مه ۱۹۷۳ سقف‌زنی شد. روز قبل از این رویداد، هیئت تحریریهٔ شیکاگو تریبون نوشت: «نیویورک، کنار برو. از فردا به بعد، وقتی دانش‌آموزان رویای ساختمان‌های بزرگ را در سر می‌پرورانند، دیگر به تو و ساختمان امپایر استیت و مرکز تجارت جهانی فکر نخواهند کرد.» اسکلت بنا هنوز از نظر فنی کامل نبود، چرا که سه تا چهار طبقه دیگر باید ساخته می‌شد. یک هفته پس از این مراسم، چهار کارگر به دلیل آتش‌سوزی در چاه آسانسور جان باختند. پنجمین کارگر نیز چهار روز بعد در حادثه‌ای غیرمرتبط بر اثر سقوط از برج جان خود را از دست داد. کار ساخت‌وساز دوباره در ژوئن همان سال به دلیل اعتصاب کارگری متوقف شد، و سیرز انتقال مبلمان به ساختمان را از همان ماه آغاز کرد. هزینهٔ ساخت حدود ۱۵۰ میلیون دلار آمریکا بود (معادل الگو:نشانگر تورم دلار در سال الگو:تورم/سال). با وجود ابعاد بزرگ این پروژه، مدیران سیرز اظهار داشتند که ساختمان نمی‌تواند جلسات سالانهٔ سهام‌داران سیرز را در خود جای دهد و این شرکت همچنان به اجارهٔ فضا در سازه‌های دیگر ادامه داد. سدهٔ بیستم افتتاح و سال‌های اولیه نخستین کارمندان شرکت سیرز در طول آخر هفتهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۷۳ انتقال به برج را آغاز کردند. چراغ‌های چشمک‌زن فرودگاهی روی پشت‌بام ساختمان که نخستین نمونهٔ نصب‌شده در سازه‌های شیکاگو به شمار می‌رفت، در همان ماه فعال گردید. هم‌زمان با افتتاح برج، نهادهای پخش‌کننده مستقر در مرکز جان هنکاک (دومین ساختمان بلند شیکاگو)، باید تصمیم می‌گرفتند که آیا به برج سیرز جابه‌جا شوند یا خیر. دو ایستگاه تلویزیونی تصمیم به جابه‌جایی گرفتند. شش ایستگاه دیگر با استناد به پژوهشی که نشان می‌داد انتقال به برج سیرز تنها مزایای حداقلی به همراه دارد، در مرکز جان هنکاک باقی ماندند. اسنادی که در اواخر سال ۱۹۷۳ منتشر شد، نشان داد که برج سیرز نسبت به آنچه شرکت سیرز یا ایستگاه‌های تلویزیونی فاش کرده بودند، اختلال سیگنال بسیار بیشتری ایجاد می‌کند. ایستگاه دابلیوال‌اس-تی‌وی در فوریهٔ ۱۹۷۴ به برج سیرز نقل مکان کرد، و به دنبال آن ایستگاه دابلیوتی‌تی‌دابلیو در ماه بعد منتقل شد. تا مارس ۱۹۷۴، سه‌چهارم از فضای ساختمان اشغال شده بود؛ سیرز طبقات بالاتر را به مستأجرانی چون گولدمان ساکس، نورث‌وست اینداستریز و شیف هاردین اجاره داده بود. یک تندیس متحرک اثر الکساندر کالدر در اکتبر ۱۹۷۴ در سرسرای ورودی رونمایی شد. پیش‌بینی‌های خوش‌بینانهٔ رشد شرکت سیرز محقق نشد؛ در عوض، در اواخر سال ۱۹۷۴، این شرکت ۵۰۰ کارگر خود را که حدود هفت درصد از ۷٬۰۰۰ کارمند سیرز مستقر در برج بودند، اخراج کرد. رقابت‌های تجاری فراتر از رقبای سنتی آن مانند مونتگومری وارد، از سوی غول‌های خرده‌فروشی نوظهوری شامل کی‌مارت، کوهلس و وال‌مارت شکل گرفت. در نتیجهٔ مازاد فضای اداری که در دههٔ ۱۹۸۰ پدید آمد، این برج به اندازهٔ پیش‌بینی‌ها مستأجر جذب نکرد و به همین دلیل به مدت یک دهه نیمی از آن خالی ماند. بازسازی و جابه‌جایی سیرز در فوریهٔ ۱۹۸۴ اعلام کرد که ساختمان را بازسازی خواهد کرد تا بازدیدکنندگان را به طبقات پایینی جذب کند. در آن زمان، ۶٬۵۰۰ کارمند سیرز بیش از نیمی از ساختمان را اشغال کرده و ۴۸ طبقهٔ پایینی را در اختیار داشتند. باقی‌ماندهٔ برج توسط ۵٬۵۰۰ کارمند از حدود ۷۰ شرکت اشغال شده بود. به عنوان بخشی از این پروژه، ورودی اصلی با یک گنبد شیشه‌ای چهار طبقه پوشانده شد و چهار طبقهٔ اول به یک آتریوم تجاری تبدیل گردید. علاوه بر این، یک مرکز بازدیدکنندگان برای اسکای‌دک ساختمان احداث شد. این بازسازی‌ها که توسط شرکت SOM طراحی شده بود، در اواسط سال ۱۹۸۵ به پایان رسید. پل گپ از شیکاگو تریبون نوشت که شرکت SOM «ورودی جدید را با مهارت و متناسب با ارتفاع ساختمان اصلی طراحی کرده است» و آتریوم جدید «حس فشردگی و تنگنایی سابق را که درست در بدو ورود از خیابان فرانکلین ایجاد می‌شد، برطرف می‌کند». سیرز در سال ۱۹۸۸ اعلام کرد که برج را خواهد فروخت و بخش بازرگانی خود را از نیمهٔ پایینی ساختمان جابه‌جا می‌کند. این شرکت تمایل داشت حداقل ۱ میلیارد دلار از فروش برج سیرز به دست آورد، از این رو امتیازهای متعددی را به خریداران احتمالی پیشنهاد داد؛ از جمله تضمین این موضوع که سیرز تا زمان پیدا شدن مستأجر برای طبقات پایینی، به پرداخت اجاره‌بهای این طبقات ادامه خواهد داد. تا ژوئیهٔ ۱۹۸۹، چهار شرکت بزرگ در حال مذاکره برای خرید برج بودند. این شرکت در یافتن خریدار با مشکلاتی مواجه شد که بخشی از آن به دلیل بیش از حد بزرگ بودن طبقات پایینی برای بسیاری از مستأجران بالقوه بود. سیرز نزدیک بود برج را به شرکت کانادایی المپیا و یورک بفروشد، اما این معامله در سپتامبر ۱۹۸۹ ملغی شد، زیرا دو شرکت نتوانستند بر سر اینکه چه کسی عوارض املاک را پرداخت کند به توافق برسند. در نوامبر ۱۹۸۹، سیرز تصمیم گرفت به جای فروش، تأمین مالی مجدد ساختمان را انجام دهد. سال بعد، سیرز یک وام رهنی بر روی برج به مبلغ ۸۵۰ میلیون دلار از شرکت‌های مت‌لایف و ای‌ئی‌دابلیو کپیتال منیجمنت دریافت کرد که مت‌لایف به عنوان دارندهٔ سند رهن تعیین شد؛ موعد تسویهٔ این وام در سال ۲۰۰۵ بود. در سال ۱۹۹۰، موسسهٔ حقوقی کک، ماهین و کیت تصمیم گرفت به پروژه‌ای منتقل شود که بعداً به ساختمان خیابان واکر غربی ۷۷ تبدیل شد و تلاش‌های سیرز برای ترغیب این شرکت به ماندن را رد کرد. تنها دو سال بعد، سیرز آغاز به انتقال دفاتر خود از این ساختمان به محوطهٔ جدیدی در هافمن استیتس، ایلینوی کرد که این جابه‌جایی در سال ۱۹۹۵ تکمیل شد. با نزدیک شدن به موعد تسویهٔ وام رهنی، سیرز در سال ۱۹۹۴ در خصوص وام دوباره مذاکره کرد. این مذاکرات به توافقی منجر شد که بر اساس آن سیرز دیگر مسئولیتی در قبال وام ۸۵۰ میلیون دلاری نداشت، هرچند به صورت اسمی مالک ساختمان باقی می‌ماند، در حالی که شرکت‌های ای‌ئی‌دابلیو و مت‌لایف به طور مؤثری کنترل کامل را در دست داشتند. به عنوان بخشی از توافق سال ۱۹۹۴، ای‌ئی‌دابلیو و مت‌لایف می‌توانستند مالکیت رسمی ساختمان را در سال ۲۰۰۳ در اختیار بگیرند. در سال ۱۹۹۷، شرکت تریزک‌هان مستقر در تورنتو که در آن زمان اجاره‌دار برج سی‌ان بود، دارایی‌های ای‌ئی‌دابلیو در ساختمان را به مبلغ ۱۱۰ میلیون دلار با پذیرش ۴ میلیون دلار بدهی و یک وام رهنی ۷۳۴ میلیون دلاری تصاحب کرد. سدهٔ بیست‌ویکم تریزک پیش‌بینی کرده بود که ارزش برج سیرز به سرعت به ۱ میلیارد دلار خواهد رسید. این پیش‌بینی‌ها محقق نشد و برج با همان مشکلات خالی ماندن طبقات و سایر مسائلی که در دوران سیرز دیده می‌شد مواجه گردید، اگرچه تریزک تلاش‌های تا حدی موفقیت‌آمیز برای جذب مستأجران جدید انجام داد. در پی حملات ۱۱ سپتامبر، دو تن از بزرگ‌ترین مستأجران یعنی گولدمان ساکس و مریل لینچ بلافاصله برنامه‌های خود را برای تخلیهٔ ۳۰۰٬۰۰۰ فوت مربع از فضای برج اعلام کردند. در سال ۲۰۰۳، تریزک دارایی‌های خود در برج را به مبلغ ۹ میلیون دلار به مت‌لایف فروخت. مالکیت کنسرسیوم در مارس ۲۰۰۴، مت‌لایف اعلام کرد که ساختمان را به گروهی از سرمایه‌گذاران خواهد فروخت؛ این گروه شامل جوزف چتریت، جوزف موینیان، لوید گولدمن، جوزف کایر و جفری فیل از نیویورک و همچنین شرکت املاک آمریکان لندمارک از اسکوکی، ایلینوی بود. قیمت اعلام‌شده ۸۴۰ میلیون دلار بود که ۸۲۵ میلیون دلار آن در قالب وام رهنی نگه‌داشته شد. دو سال بعد در فوریهٔ ۲۰۰۷، مالکان برج سیرز وامی به مبلغ ۷۸۰ میلیون دلار از بانک یوبی‌اس دریافت کردند. در آن زمان، یوبی‌اس ارزش برج را ۱٫۲ میلیارد دلار برآورد کرد. از سال ۲۰۰۷، مالکان برنامه‌هایی را برای ساخت یک هتل در ضلع شمالی بلوار جکسون، بین واکر درایو و خیابان فرانکلین (نزدیک به ورودی عرشهٔ مشاهده و بالای پارکینگ زیرزمینی برج) در نظر گرفته بودند. به گفتهٔ مالکان برج، احداث ساختمان دوم در طرح اولیه نیز مد نظر قرار داشت. این برنامه در نهایت لغو شد زیرا منطقه‌بندی شهری اجازهٔ ساخت چنین ساختمان بلندی را در آن مکان نمی‌داد. در فوریهٔ ۲۰۰۹، مالکان اعلام کردند که در حال بررسی طرحی برای نقره‌ای کردن رنگ سازه هستند؛ ایده‌ای که بعداً کنار گذاشته شد. امید می‌رفت که رنگ‌آمیزی نقره‌ای جدید با هزینهٔ تقریبی ۵۰ میلیون دلار، نام تجاری ساختمان را بازآفرینی کرده و پیشرفت‌های آن را در زمینهٔ بهره‌وری انرژی برجسته کند. اگرچه حق نام‌گذاری شرکت سیرز در سال ۲۰۰۳ منقضی شد، اما ساختمان با وجود تغییرات متعدد در مالکیت، تا چند سال همچنان برج سیرز نامیده می‌شد. در مارس ۲۰۰۹، کارگزاری بیمهٔ ویلیس گروپ هولدینگز مستقر در لندن موافقت کرد که بخشی از ساختمان را اجاره کند و حق نام‌گذاری آن را به دست آورد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۹، نام ساختمان رسماً به برج ویلیس تغییر یافت. تا سال ۲۰۱۱، مالکان ساختمان در حال بررسی فروش بخشی از سهم مالکیت یا حتی کل ساختمان به یک سرمایه‌گذار بودند. سال بعد، یونایتد ایرلاینز اعلام کرد که دفتر مرکزی خود را از ساختمان خیابان واکر غربی ۷۷ به برج ویلیس منتقل خواهد کرد. مالکیت بلک‌استون تا مارس ۲۰۱۵، برج ویلیس با قیمت ۱٫۵ میلیارد دلار در بازار بازاریابی می‌شد. در همان ماه، گروه بلک‌استون این برج را با قیمت گزارش‌شدهٔ ۱٫۳ میلیارد دلار خریداری کرد که بالاترین قیمت پرداخت‌شده برای یک ملک در ایالات متحده در خارج از شهر نیویورک بود. بلک‌استون در ژانویهٔ ۲۰۱۷ یک بازسازی ۵۰۰ میلیون دلاری را اعلام کرد که شامل ساخت «کاتالوگ» بود؛ یک مجتمع تجاری شش طبقه که جایگزین یک میدان در بلوار جکسون و ورودی خیابان واکر درایو می‌شد. شرکت معماری گنسلر این بازسازی را طراحی کرد. یک تراس روی پشت‌بام در بالای کاتالوگ ساخته شد و سامانه‌های گرمایش، تهویه و تهویه مطبوع (HVAC) ساختمان مورد بازبینی اساسی قرار گرفتند. بیشتر آسانسورهای ساختمان، به جز آسانسورهایی که به اسکای‌دک خدمات‌رسانی می‌کردند، برای نخستین بار در تاریخچهٔ برج بازسازی شدند. آسانسورهای جدید سریع‌تر از آسانسورهای اصلی بوده و ۳۵ درصد انرژی کمتری مصرف می‌کردند. مالکان ساختمان آثار هنری از اولافور الیاسون، جیکوب هاشیموتو و دیگر هنرمندان را نصب کردند. برای تأمین مالی این بهبودها، بلک‌استون در فوریهٔ ۲۰۱۷ وامی به مبلغ ۱ میلیارد دلار از گروهی از بانک‌ها از جمله گولدمان ساکس دریافت کرد. وام جدید جایگزین ۷۵۰ میلیون دلار از بدهی‌های اوراق بهادار با پشتوانه رهنی تجاری (CMBS) شد که موعد تسویهٔ آن‌ها فرا رسیده بود. سال بعد، به دلیل افزایش هزینه‌های بازسازی، بلک‌استون وام جدیدی به مبلغ ۱٫۳ میلیارد دلار از دویچه بانک و بارکلیز دریافت نمود. ورودی «لانچ‌باکس» در خیابان واکر درایو در اوایل سال ۲۰۱۸ تخریب شد تا فضا برای ساخت کاتالوگ باز شود. یک کرهٔ فولادی در کنار ورودی، که توسط شرکت تابلوسازی پوبلوکی ساخته و در سال ۲۰۱۰ نصب شده بود، به المهرست، ایلینوی منتقل گردید. یک کلوپ خصوصی به مساحت ۴۰٬۰۰۰ فوت مربع در طبقات ۶۶ و ۶۷ در ژوئن ۲۰۱۸ افتتاح شد. این کلوپ شامل رستورانی به نام کرافتسمن و سالنی به نام فریم بود که هر دو منحصراً به مستأجران برج خدمات‌رسانی می‌کردند؛ همچنین شامل یک رستوران عمومی معروف به ایست روم می‌شد. در آن سپتامبر، اربن‌اسپیس اعلام کرد که یک تالار غذا را در طبقات پایینی مدیریت خواهد کرد. در سال ۲۰۲۰، شرکت بیمهٔ ای‌اوان پیشنهاد خرید ویلیس تاورز واتسون (که به عنوان مالک ساختمان جانشین ویلیس گروپ شده بود) را مطرح کرد؛ امری که گمانه‌زنی‌ها را دربارهٔ احتمال تغییر مجدد نام ساختمان برانگیخت. ادغام برنامه‌ریزی‌شده در سال ۲۰۲۱ در پی یک دادخواست ضد انحصاری از سوی وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا لغو شد. بازسازی ساختمان در مه ۲۰۲۲ به پایان رسید. در آن زمان، اگرچه نزدیک به ۸۵ درصد از برج ویلیس اجاره داده شده بود، اما تعداد مستأجران و بازدیدکنندگانی که به ساختمان وارد می‌شدند نسبت به سال ۲۰۱۹ به شکل چشمگیری کاهش یافته بود که بخشی از آن به دلیل پیامدهای همه‌گیری کووید-۱۹ در شیکاگو بود. در آوریل ۲۰۲۳، نیویورک تایمز گزارش داد که بلک‌استون ارزش سرمایه‌گذاری خود در این برج را ۱۱۹ میلیون دلار کاهش داده است. حوادث در ژوئن ۲۰۰۶، هفت مرد توسط اف‌بی‌آی دستگیر و به توطئه برای تخریب برج متهم شدند. جان پیستول، معاون اف‌بی‌آی، توطئهٔ آن‌ها را «بیشتر بلندپروازانه تا عملیاتی» توصیف کرد. این پرونده در اکتبر ۲۰۰۷ به دادگاه رفت. پس از برگزاری سه دادگاه، پنج نفر از مظنونان محکوم و دو نفر تبرئه شدند. رهبر ادعایی این گروه، نارسیال باتیست، به ۱۳ سال و نیم زندان محکوم شد. در پاسخ به تهدید احتمالی حمله، بزرگ‌ترین مستأجر ساختمان در آن زمان یعنی شرکت ارنست اند یانگ، در اوایل سال ۲۰۰۹ به خیابان واکر نوری نقل مکان کرد. در مه ۲۰۲۰، بارندگی‌های شدید باعث آب‌گرفتگی سه طبقه از زیرزمین‌ها شد و برق ساختمان را قطع کرد. این حادثه همچنین منجر به قطع پخش بسیاری از ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی گردید. معماری برج ویلیس توسط معمار بروس گراهام و مهندس سازه فضل الرحمن خان از شرکت اسکیدمور، اوینگز و مریل طراحی شد. گراهام و خان این بنا را به صورت نه لولهٔ مربعی شکل طراحی کردند که در یک ماتریس ۳×۳ دسته‌بندی شده و پایه‌ای مربعی با اضلاع ۲۲۵ فوت را تشکیل می‌دادند. مساحت قابل اجارهٔ ساختمان ۳٬۸۱۰٬۰۰۰ فوت مربع است. این سازه برای گنجایش ۱۶٬۵۰۰ کارمند در نظر گرفته شده بود. شکل و نما هر یک از «لوله‌ها» یک ماژول بدون ستون به ابعاد ۷۵ در ۷۵ فوت است، که در طبقات مختلف دچار پس‌نشینی معمارانه می‌شوند. این پس‌نشینی‌ها در طبقات ۵۰، ۶۶ و ۹۰ رخ می‌دهند. ۵۰ طبقهٔ پایینی شامل ۹ لوله هستند و هر طبقه ۵۲٬۰۰۰ فوت مربع مساحت دارد. لوله‌های شمال غربی و جنوب شرقی در طبقهٔ ۵۰ پایان می‌یابند. طبقات ۵۱ تا ۶۶ هر کدام مساحتی معادل ۴۱٬۴۲۰ فوت مربع را در بر می‌گیرند که در بالای آن‌ها لوله‌های شمال شرقی و جنوب غربی خاتمه پیدا می‌کنند. از طبقهٔ ۶۷ تا ۹۰، هر طبقه به شکل یک چلیپا (صلیب) است و مساحتی برابر با ۳۰٬۱۷۰ فوت مربع را پوشش می‌دهد. لوله‌های شمالی، شرقی و جنوبی در طبقهٔ ۹۰ پایان می‌یابند؛ لوله‌های غربی و مرکزی باقی‌مانده تا ۱۰۸ طبقه بالا می‌روند که مساحت هر یک از این طبقات بالاتر ۱۲٬۲۸۳ فوت مربع است. برج سیرز نخستین ساختمانی بود که از این طراحی نوآورانه استفاده کرد. این شیوه هم از نظر ساختاری کارآمد بود و هم از نظر اقتصادی صرفه داشت: در ارتفاع ۱٬۴۵۰ فوتی، این سازه فضای بیشتری را فراهم می‌کرد و بلندتر از ساختمان امپایر استیت بالا می‌رفت، در حالی که هزینهٔ آن به ازای هر واحد سطح بسیار کمتر بود. این سامانه در ساخت آسمان‌خراش‌ها بسیار تأثیرگذار ظاهر شد و از آن زمان در بیشتر ساختمان‌های ابربرج از جمله بلندترین ساختمان کنونی جهان یعنی برج خلیفه استفاده شده است. در فوریهٔ ۱۹۸۲، دو آنتن تلویزیونی به این سازه اضافه شد که ارتفاع کل آن را به ۱٬۷۰۷ فوت رساند. آنتن غربی بعداً در ۵ ژوئن ۲۰۰۰ برای بهبود دریافت سیگنال‌های ایستگاه محلی ان‌بی‌سی یعنی دابلیوام‌ای‌کیو-تی‌وی (WMAQ-TV) تمدید شد و ارتفاع کلی را به ۱٬۷۲۹ فوت افزایش داد. پیرامون برج ویلیس شامل ستون‌هایی است که فاصلهٔ مرکز تا مرکز آن‌ها از یکدیگر ۱۵ فوت است. نما از آلومینیوم آنودایز شده و شیشهٔ سیاه ساخته شده است. شرکت آلکوآ ۴ میلیون پوند ورق آلومینیومی برای نمای این ساختمان تولید کرد. نوارهای سیاهی روی برج در اطراف طبقات ۲۹ تا ۳۲، ۶۴ تا ۶۵، rotate۸۸ تا ۸۹ و ۱۰۴ تا ۱۰۸ دیده می‌شوند. این عناصر در واقع دریچه‌های کرکره‌ای برای تهویهٔ سامانه‌های پشتیبانی محیطی ساختمان و پنهان کردن خرپاهای کمربندی آن هستند. باقی‌ماندهٔ نما از ۱۶٬۰۰۰ پنجرهٔ مستطیل‌شکل تشکیل شده است، که ابعاد همهٔ آن‌ها ۵ در ۸ فوت بوده و به رنگ برنزی مایل هستند. در فضای بیرونی ساختمان، در ابتدا یک میدان به مساحت ۸۰٬۰۰۰ فوت مربع از گرانیت صورتی وجود داشت. در اواخر دههٔ ۲۰۱۰، یک بال سه طبقه در امتداد ضلع‌های غربی و جنوبی برج ساخته شد که جایگزین این میدان گردید. باغ‌بام بالای این بخش الحاقی مساحتی معادل ۳۰٬۰۰۰ فوت مربع دارد. این بخش الحاقی دارای نمایی از فولاد سیاه و آلومینیوم است که شبیه به ساختمان اصلی طراحی شده است. نمای بخش الحاقی در بلوار جکسون شامل یک اثر هنری از اولافور الیاسون به نام «دیوار موج اتمسفری» است. این اثر با ابعاد ۳۰ در ۶۰ فوت، شامل تقریباً ۲٬۰۰۰ کاشی فولادی آبی و سبز است که با نقش‌های شش‌ضلعی تزئین شده‌اند. این دیوار در شب از پشت نورپردازی می‌شود. ویژگی‌های ساختاری و تاسیساتی فضای داخلی شامل ۷۴٬۰۰۰ تن کوچک فولاد، ۴ میلیون پوند آلومینیوم و ۱۰۱ هکتار کف‌سازی بتنی است. این ساختمان تنها در دو طبقهٔ بلافاصله زیر هر یک از پس‌نشینی‌ها دارای ستون‌های مورب است که این امر تنش برشی را کاهش می‌دهد. بخش داخلی ساختمان نمی‌توانست حاوی تیرهای مورب باشد، زیرا این تیرها مانع از اتصال میان هر یک از «لوله‌ها» می‌شدند. بنابراین، ستون‌ها و تیرهای افقی در هر طبقه با اتصالات صلب به هم متصل شده‌اند. روبنا برای مقاومت در برابر تندبادهایی با سرعت ۱۳۰ مایل بر ساعت طراحی شده است که به طور متوسط هر صد سال یک بار رخ می‌دهند. به نوشتهٔ شیکاگو تریبون، بخش بالایی ساختمان قادر است تا ۷ اینچ خم شود و ظرف ۷٫۲ ثانیه به موقعیت عادی خود بازگردد. زیرزمین برج ویلیس ۵۰ فوت عمق دارد و بر روی یک دال بتنی به ضخامت ۵ فوت قرار گرفته است. زمینِ درست زیر ساختمان عمدتاً از خاک رس تشکیل شده بود؛ لایهٔ سنگ آهک زیرین تا ۱۰۰ فوت زیر سطح زمین عمق داشت. در نتیجه، پی‌ریزی با استفاده از ۲۰۱ شمع درجا حفاری شد، که ۱۱۴ عدد از آن‌ها به سنگ آهک زیرین رسیدند. این شمع‌ها سوراخ‌هایی به قطر حداکثر ۱۰ فوت ایجاد کردند. برخی از سوراخ‌ها در گوشه‌های شمال غربی و شمال شرقی سایت با آب‌های زیرزمینی پر شدند و کارگران ناچار به تخلیهٔ آن‌ها گردیدند. آن‌ها سپس لوله‌های فولادی را در داخل سوراخ‌ها قرار داده و دور لوله‌ها را با بتن پر کردند Gaz‌. در طول ساخت برج سیرز، شرکت SOM و مقامات دولت شیکاگو تعبیهٔ مناطق «بدون دود و بدون آتش» و همچنین یک سامانهٔ کامل اطفای حریق سقفی (اسپرینکلر) برای تمامی طبقات را در نظر گرفتند. هیچ‌یک از این ویژگی‌ها پیش‌تر در سازه‌ای در شیکاگو استفاده نشده بود Ext‌. اگرچه مقررات قانونی وجود سامانهٔ اسپرینکلر حریق را الزامی نمی‌کرد، اما ساختمان از همان ابتدا به این سامانه مجهز شد. حدود ۴۰٬۰۰۰ سر اسپرینکلر در ساختمان وجود دارد که با هزینهٔ ۴ میلیون دلار نصب شده‌اند. این برج پس از تکمیل، بر خلاف سازه‌های قدیمی‌تر که از گرمایش گاز استفاده می‌کردند، به صورت الکتریکی گرم می‌شد. این بنا شامل ۱۴۵٬۰۰۰ چراغ روشنایی و یک سامانهٔ سرمایشی با ظرفیت ۱۷٬۰۰۰ تن تبرید بود. افزون بر این، برج حاوی سامانه‌های اطفای حریق و ارتباطی برای استفاده در مواقع اضطراری بود که انرژی آن‌ها توسط ژنراتورهای دیزلی تأمین می‌شد. اگر در بخشی از ساختمان آتش‌سوزی رخ می‌داد، سامانهٔ تشخیص دود ساختمان دریچه‌های ورودی هوای تازه را در آن بخش می‌بست و دود را به فضای بیرون هدایت می‌کرد. پانزده طبقهٔ روی زمین و همچنین سه طبقه از زیرزمین‌ها حاوی تجهیزات مکانیکی و تاسیساتی هستند. در بالای اسکای‌دک در طبقهٔ ۱۰۳، یک اتاقک مکانیکی هفت طبقه روی پشت‌بام قرار دارد. آسانسورها و پله‌های برقی برج سیرز با ۱۰۳ آسانسور برنامه‌ریزی شده بود، از جمله ۱۴ آسانسور دوطبقه. طبقات اداری توسط ۹۷ اتاقک آسانسور سرویس‌دهی می‌شوند؛ به دلیل وجود آسانسورهای دوطبقه، این اتاقک‌ها ۸۳ چاه آسانسور را اشغال کرده‌اند. طبق طراحی، یک گروه از آسانسورهای یک‌طبقه سرسرای ورودی را به ۲۸ طبقهٔ پایینی متصل می‌کردند. گروه‌هایی از آسانسورهای دوطبقه به «سرسراهای آسمان» (Sky lobbies) در طبقات ۳۳/۳۴ و ۶۶/۶۷ حرکت می‌کردند، جایی که مسافران می‌توانستند به آسانسورهای محلی منتقل شوند. طبقات ۳۴ تا ۱۰۳ توسط آسانسورهای محلی که از سرسراهای آسمان کار می‌کردند، سرویس‌دهی می‌شدند. دو آسانسور نیز به طور مستقیم از سرسرای ورودی به اسکای‌دک در طبقهٔ ۱۰۳ حرکت می‌کردند. تا سال ۲۰۱۸، این آسانسورها سالانه ۵٫۸ میلیون مسافر را جابه‌جا می‌کردند Gas‌. شش عدد از آسانسورها برای باربری استفاده می‌شوند. یکی از آسانسورهای باربری به تمام طبقات خدمات‌رسانی می‌کرد و تا ارتفاع ۱٬۴۴۰ فوتی بالا می‌رفت. در طول آتش‌سوزی یا سایر شرایط اضطراری، این آسانسور به سازمان آتش‌نشانی شیکاگو اختصاص می‌یافت. کنترل سایر آسانسورها از طبقهٔ ۳۳ انجام می‌شد. در هنگام آتش‌سوزی، آسانسورها به طبقات آسیب‌دیده اعزام می‌شدند تا به تخلیهٔ ساختمان کمک کنند. این ساختمان همچنین دارای ۱۶ پلهٔ برقی بود، از جمله مجموعه‌ای از پله‌های برقی با ارتفاع دو برابر که از سرسرای اصلی به نیم‌طبقهٔ پایینی حرکت می‌کردند. مجموعهٔ دیگری از پله‌های برقی طبقات ۳۳ و ۳۴ را به هم متصل می‌کند. فضای داخلی پایه هنگام تکمیل ساختمان، ورودی اصلی در خیابان واکر درایو در سمت غرب قرار داشت. یک میدان در ضلع جنوبی ساختمان وجود داشت که به سمت خیابان فرانکلین در شرق شیب صعودی داشت. سمت خیابان فرانکلین ساختمان ۶ فوت پایین‌تر از ورودی واکر درایو بود، بنابراین ورودی‌های خیابان فرانکلین در واقع زیر میدان قرار داشتند و به نیم‌طبقهٔ پایینی ساختمان منتهی می‌شدند. زیر سطح زمین، سه طبقه زیرزمین با مساحت کل ۴۰۰٬۰۰۰ فوت مربع قرار دارد. زیرزمین‌ها شامل یک غذاخوری با ۱٬۲۰۰ صندلی، فضای تجاری، مناطق خدماتی و یک سکوی بارگیری برای ۱۷ کامیون بودند. زیرزمین همچنین حاوی یک پارکینگ با ظرفیت ۱۵۰ خودرو بود. تا سال ۲۰۲۲، پایهٔ ساختمان ۴۶۳٬۰۰۰ فوت مربع را پوشش می‌دهد و شامل دو سرسرا برای مستأجران است. مستأجران ساختمان در وهلهٔ اول از خیابان‌های واکر درایو و فرانکلین وارد می‌شوند. خریداران، مشتریان رستوران‌ها و بازدیدکنندگان عرشهٔ مشاهدهٔ اسکای‌دک از ورودی جنوبی در بلوار جکسون استفاده می‌کنند. سرسرای واکر درایو شامل اثر هنری سال ۲۰۱۹ جیکوب هاشیموتو به نام «در قلب این ذرهٔ بی‌انتها از گرد و غبار کهکشانی» است. این اثر شامل بیش از ۷٬۰۰۰ دیسک از جنس کاغذ برنج و رزین است که از سقف آویزان شده‌اند. انجمن مهندسان سازهٔ ایلینوی نیز برای ارج نهادن به خدمات فضل الرحمن خان در طراحی مهندسی آسمان‌خراش‌ها، تندیسی از او را برای سرسرای برج ویلیس سفارش داد. مجتمع تجاری در پایین‌ترین طبقات ساختمان با نام «کاتالوگ» شناخته می‌شود که اشاره‌ای به کاتالوگ‌های سفارش پستی شرکت سیرز دارد. این مجتمع شش طبقه شامل رستوران‌های متعددی است. کاتالوگ به سه طبقه از زیرزمین‌های ساختمان و همچنین بخش الحاقی سه طبقه در جنوب و غرب برج امتداد می‌یابد. سقف بخش الحاقی شامل یک نورگیر منحنی با ۲۴۰ پنل شیشه‌ای است و بخش شمالی سقف بخش الحاقی توسط ستون‌های سیاهی پشتیبانی می‌شود که شبیه به ستون‌های برج اصلی هستند. کاتالوگ همچنین شامل جزئیات تزئینی مانند نرده‌ها و پاگرد پله‌ها است که از عناصر «محیط ساخته‌شدهٔ» شیکاگو الهام گرفته شده‌اند. طبقهٔ سوم کاتالوگ حاوی یک فضای کار اشتراکی به مساحت ۳۰٬۰۰۰ فوت مربع است که توسط شرکت کانوین مدیریت می‌شود. اسکای‌دک عرشهٔ مشاهدهٔ برج ویلیس که اسکای‌دک (Skydeck) نامیده می‌شود، در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۴ افتتاح شد. این مکان که در طبقهٔ ۱۰۳ و در ارتفاع ۴۱۲٫۴ متری از سطح زمین قرار دارد، بلندترین عرشهٔ مشاهده در ایالات متحده آمریکا و یکی از مشهورترین جاذبه‌های گردشگری شیکاگو است. گردشگران می‌توانند تکان خوردن ساختمان در باد را تجربه کنند و در هوای صاف، چشم‌اندازهای دوری از دشت‌های ایلینوی و آن سوی دریاچه میشیگان تا ایالت‌های ایندیانا، میشیگان و ویسکانسین را ببینند. آسانسورها ظرف حدود ۶۰ ثانیه به بالاترین نقطه می‌رسند و مسافران تغییر فشار را هنگام بالا رفتن احساس می‌کنند. تا سال ۲۰۱۸، سالانه حدود ۱٫۷ میلیون گردشگر از این مکان بازدید می‌کنند. همچنین یک سالن برگزاری رویداد در طبقهٔ ۹۹ وجود دارد. در آوریل ۲۰۰۰، اسکای‌دک تحت یک بازسازی ۴ میلیون دلاری قرار گرفت که شامل نمایشگاه‌های چندرسانه‌ای با جلوه‌های تعاملی و دیواره‌نگاره‌ها بود. کیوسک‌هایی در سراسر اسکای‌دک پراکنده شدند که اطلاعات را به شش زبان ارائه می‌دادند. شرکت دلمونت لژر دیزاین، شرکت اصلی درگیر در بازسازی عرشه مشاهده بر فراز جهان در مرکز تجارت جهانی، این طرح را خلق کرد. در ژانویهٔ ۲۰۰۹، بازسازی بزرگی در اسکای‌دک آغاز شد که شامل نصب بالکن‌های شیشه‌ای تاشو بود؛ این بالکن‌ها حدود ۱٫۲ متر از نمای طبقهٔ ۱۰۳ بیرون می‌زنند و به خیابان واکر درایو جنوبی مشرف هستند. این جعبه‌های تمام‌شیشه‌ای که به طور غیررسمی «د لِج» (The Ledge) نامیده می‌شوند، به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهند تا خیابان زیر پای خود را ببینند. این جعبه‌ها که ظرفیت تحمل ۵ تن کوچک را دارند، در ۲ ژوئیه ۲۰۰۹ به روی عموم باز شدند. در ۲۹ مه ۲۰۱۴، کفپوش شیشه لمینت یکی از جعبه‌ها در حالی که بازدیدکنندگان در داخل آن بودند ترک خورد، اما آسیبی به کسی نرسید. کفپوش همان جعبه دوباره در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۹ ترک خورد. در مه ۲۰۲۲، پنجمین لبهٔ شیشه‌ای در نمای غربی رو به خیابان واکر درایو جنوبی افتتاح شد. ارتفاع برج سیرز پس از تکمیل، بلندترین ساختمان جهان بود، اما بلندترین سازهٔ جهان به شمار نمی‌رفت. برج سی‌ان در تورنتو حدود ۳۵۰ فوت بلندتر بود، اگرچه انجمن ساختمان‌های بلند و زیستگاه‌های شهری (CTBUH) برج سی‌ان را به عنوان یک ساختمان در نظر نمی‌گیرد، چرا که این سازه از پایه دارای طبقات متوالی نیست. برج ویلیس همچنان سومین ساختمان بلند در قارهٔ آمریکا و در نیم‌کره غربی (پس از مرکز تجارت جهانی یک و برج سنترال پارک در شهر نیویورک) است. این سازه با ارتفاع نهایی ۱۷۲۹ فوت، سومین سازهٔ مستقل بلند در قارهٔ آمریکا محسوب می‌شود. این برج بر اساس ارتفاع نهایی، شانزدهمین سازهٔ مستقل بلند در جهان است. وقتی برج‌های دوقلوی پتروناس در کوالا لامپور، مالزی، در سال ۱۹۹۸ تکمیل شدند، با ارتفاع ۱۴۸۲٫۶ فوت با احتساب مناره‌های تزئینی، ادعای عنوان بلندترین ساختمان جهان را کردند. شهروندان شیکاگو به این ادعا اعتراض کردند، چرا که بالاترین طبقهٔ مسکونی برج سیرز از بالاترین طبقهٔ هر دو برج پتروناس بلندتر بود. در جنجال‌های پس از آن، چهار دستهٔ مختلف برای تعریف «بلندترین ساختمان» ایجاد شد. از میان این دسته‌ها، برج‌های پتروناس در دستهٔ ارتفاع تا بالاترین عنصر معماری (یعنی با احتساب مناره‌ها و بدون احتساب آنتن‌ها) بلندترین بودند. تایپه ۱۰۱ در تایوان در سال ۲۰۰۴ رکورد سه دسته از این چهار دسته را به خود اختصاص داد و از نظر ارتفاع مناره از برج‌های پتروناس و از نظر ارتفاع سقف و بالاترین طبقهٔ مسکونی از برج سیرز پیشی گرفت. پیشنهادهایی مطرح شد که اعضای سیرز آرایه‌های تزئینی به بالای برج خود اضافه کنند تا از تایپه ۱۰۱ پیشی بگیرد، اما این ایده عملی نشد. در ۱۲ اوت ۲۰۰۷، سازندگان برج خلیفه در دبی گزارش دادند که این ابربرج در تمام دسته‌های ارتفاعی از برج سیرز پیشی گرفته است. پس از تکمیل، مرکز تجارت جهانی یک در شهر نیویورک از نظر ارتفاع ساختاری و ارتفاع نهایی از برج ویلیس پیشی گرفت، اما از نظر سقف، ارتفاع عرشهٔ مشاهده یا بالاترین طبقهٔ مسکونی جلوتر از آن قرار نگرفت. این برج تا سال ۲۰۰۰، رکورد بلندترین ساختمان از نظر ارتفاع نهایی (با احتساب آنتن) را در اختیار نداشت. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۸، این رکورد در اختیار مرکز جان هنکاک بود که آنتن آن به ارتفاع ۱۵۰۰ فوت می‌رسید و ۴۹ فوت بلندتر از ارتفاع اصلی برج سیرز بود. مرکز تجارت جهانی یک با افزودن یک آنتن ۳۵۹ فوتی (۱۰۹٫۴ متری) که ارتفاع کل آن را به ۱۷۲۸ فوت رساند، از نظر ارتفاع نهایی بلندتر شد. در سال ۱۹۸۲، دو آنتن روی برج سیرز نصب شد که ارتفاع کل آن را به ۱۷۰۷ فوت رساند و آن را بلندتر از مرکز جان هنکاک کرد اما همچنان کوتاه‌تر از مرکز تجارت جهانی یک باقی ماند. با این حال، افزایش طول آنتن غربی برج در ژوئن ۲۰۰۰ به ۱۷۲۹ فوت، به آن اجازه داد تا با اختلافی ناچیز، عنوان بلندترین ساختمان جهان را از نظر ارتفاع نهایی تصاحب کند. پایین‌ترین سطح برج ویلیس ۴۳ فوت پایین‌تر از تراز خیابان فرانکلین قرار دارد. صعود در ۲۵ مه ۱۹۸۱، دن گودوین در حالی که لباس دست‌دوز مرد عنکبوتی را به تن داشت و از بادکش‌های مکنده، ابزارهای میانی سنگ‌نوردی و قلاب‌های صعود استفاده می‌کرد، با وجود تلاش‌های متعدد سازمان آتش‌نشانی شیکاگو برای متوقف کردنش، نخستین صعود موفقیت‌آمیز را از نمای بیرونی برج رقم زد. گودوین پس از این صعود هفت‌ساعته در بالای برج دستگیر و بعداً به اتهام ورود غیرقانونی متهم شد. گودوین اظهار داشت که دلیل او از این صعود، جلب توجه عمومی به نقاط ضعف در تکنیک‌های امداد و نجات در ساختمان‌های بلند و آتش‌نشانی بوده است. گودوین پس از بازجویی طولانی توسط دادستان منطقه و کمیسر آتش‌نشانی شیکاگو، به طور رسمی از زندان آزاد شد. در اوت ۱۹۹۹، آلن روبر سنگ‌نورد شهری فرانسوی، تنها با استفاده از دستان خالی و پای برهنه، از دیوار فولادی و شیشه‌ای نمای بیرونی ساختمان تا بالاترین نقطه بالا رفت. در اواخر صعود او، مه غلیظی محوطه را فرا گرفت که باعث شد نمای شیشه‌ای و فولادی ۲۰ طبقهٔ پایانی ساختمان بسیار لغزنده شود. این برج از سال ۲۰۰۹ میزبان مسابقهٔ «اسکای‌رایز شیکاگو» (SkyRise Chicago) بوده است؛ مسابقه‌ای برای دویدن تا بالای راه‌پله‌های ۱۰۳ طبقه‌ای برج که به عنوان یک رویداد خیریه به نفع آزمایشگاه توان‌بخشی شرلی رایان برگزار می‌شود. نگارخانه منابع ویکی‌پدیای انگلیسی