پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال

پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال (به انگلیسی: Cape Canaveral Air Force Station) بخشی از فرماندهی فضایی نیروی هوایی ایالات متحده و چهل و پنجمین بال فضایی ایالات متحده محسوب می‌شود که در پروژه‌های ناسا حضور فعال دارد. این ایستگاه که مرکز فرماندهی آن در پایگاه نیروی فضایی پاتریک در نزدیکی آن قرار دارد، سکوی پرتاب اصلی برای «محدوده شرقی» نیروی فضایی است. این مرکز هم‌اکنون دارای پنج سکوی پرتاب فعال (مجموعه‌های پرتاب فضایی ۳۶، ۳۹، ۴۰، ۴۱ و ۴۶) و یک سکوی فرود در داخل مجموعه SLC-40 (منطقه فرود ۴۰) است. این تأسیسات در جنوب-جنوب شرقی مرکز فضایی کندی ناسا در جزیره مریت واقع شده و این دو مرکز توسط پل‌ها و جاده‌های گذرگاه به یکدیگر متصل هستند. باند پروازی «اسکید استریپ» در ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال با طول ۳٬۰۴۸ متر (۱۰٬۰۰۰ فوت) در نزدیکی مجموعه‌های پرتاب قرار دارد تا هواپیماهای ترابری نظامی بتوانند محموله‌های سنگین و بزرگ را به کیپ تحویل دهند. تعدادی از پیشگامان اکتشافات فضایی آمریکا از این ایستگاه به فضا پرتاب شدند، از جمله نخستین ماهواره زمین ایالات متحده (۱۹۵۸)، نخستین فضانورد ایالات متحده (۱۹۶۱)، نخستین فضانورد ایالات متحده در مدار (۱۹۶۲)، نخستین فضاپیمای دو نفره ایالات متحده (۱۹۶۵)، نخستین فرود بدون سرنشین ایالات متحده بر ماه (۱۹۶۶) و نخستین فضاپیمای سه نفره ایالات متحده (۱۹۶۸). این مکان همچنین محل پرتاب تمامی نخستین فضاپیماهایی بود که به طور جداگانه از کنار هر یک از سیارات منظومه شمسی عبور کردند (۱۹۶۲-۱۹۷۷)، نخستین فضاپیمایی که در مدار مریخ قرار گرفت (مارینر ۹، ۱۹۷۱) و بر سطح آن حرکت کرد (مریخ‌نورد پت‌فایندر، ۱۹۹۶)، نخستین فضاپیمای آمریکایی که در مدار زهره قرار گرفت و بر آن فرود آمد (پروژه پایونیر ناهید، ۱۹۷۸)، نخستین فضاپیمایی که در مدار زحل قرار گرفت (کاسینی-هویگنس، ۲۰۰۴)، نخستین فضاپیمایی که در مدار عطارد قرار گرفت (مسنجر، ۲۰۱۱) و نخستین فضاپیمایی که منظومه شمسی را ترک کرد (ویجر ۱، ۱۹۷۷). بخش‌هایی از این پایگاه به دلیل ارتباط با سال‌های اولیه برنامه فضایی آمریکا، به عنوان «میراث ملی تاریخی» تعیین شده است. کیپ کاناورال در زمان تاسیس در سال ۱۹۴۹ به عنوان «منطقه پرتاب کیپ کاناورال» شناخته می‌شد، اما در سال ۱۹۵۰ به «منطقه پرتاب ال‌ار‌پی‌جی» تغییر نام یافت. این مکان از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۵ با نام «پایگاه نیروی هوایی کمکی کیپ کاناورال» و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۴ با نام «ضمیمه آزمایش موشکی کیپ کاناورال» شناخته می‌شد. این تأسیسات از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۴ «ایستگاه نیروی هوایی کیپ کندی»، از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۴ و از ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ «ایستگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال» و در فاصله سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ «ایستگاه هوایی کیپ کاناورال» نامیده می‌شد. این تأسیسات در دسامبر ۲۰۲۰ به «ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال» تغییر نام یافت. تاریخچه منطقه ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال از سال ۱۹۴۹، زمانی که رئیس‌جمهور هری ترومن «محدوده آزمایشی برد بلند مشترک» را در کیپ کاناورال تأسیس کرد، توسط دولت ایالات متحده برای آزمایش موشک‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. این مکان یکی از بهترین نقاط در ایالات متحده قاره‌ای برای این منظور بود، زیرا امکان پرتاب موشک‌ها بر فراز اقیانوس اطلس را فراهم می‌کرد و نسبت به بیشتر مناطق دیگر ایالات متحده به خط استوا نزدیک‌تر بود و به موشک‌ها اجازه می‌داد از نیروی گریز از مرکز ناشی از چرخش زمین برای شتاب گرفتن استفاده کنند. محدوده آزمایشی نیروی هوایی در ۱ ژوئن ۱۹۴۸، نیروی دریایی ایالات متحده، «پایگاه هوایی نیروی دریایی بانا ریور» سابق را به نیروی هوایی ایالات متحده واگذار کرد و نیروی هوایی در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۹ نام این تأسیسات را به «پایگاه محدوده آزمایشی برد بلند مشترک» تغییر داد. در ۱ اکتبر ۱۹۴۹، این پایگاه از فرماندهی تدارکات نیروی هوایی به بخش محدوده آزمایشی برد بلند مشترک نیروی هوایی منتقل شد. در ۱۷ مه ۱۹۵۰، پایگاه به «پایگاه محدوده آزمایشی برد بلند» تغییر نام یافت، اما سه ماه بعد به افتخار سرلشکر میسون پاتریک از سپاه هوایی ارتش ایالات متحده، به «پایگاه نیروی هوایی پاتریک» تغییر نام پیدا کرد. در سال ۱۹۵۱، نیروی هوایی «مرکز آزمایش موشکی نیروی هوایی» را تأسیس کرد. پروازهای اولیه موشک‌های زیرمداری آمریکا در سال ۱۹۵۶ در کیپ کاناورال انجام شد. این پروازها اندکی پس از پروازهای زیرمداری انجام شده از «محدوده موشکی وایت سندز»، مانند موشک صوتی وایکینگ ۱۲ در ۴ فوریه ۱۹۵۵ صورت گرفت. پس از موفقیت اتحاد جماهیر شوروی در پرتاب اسپوتنیک ۱ (در ۴ اکتبر ۱۹۵۷)، ایالات متحده در ۶ دسامبر ۱۹۵۷ نخستین تلاش خود برای پرتاب یک ماهواره مصنوعی از کیپ کاناورال را انجام داد. با این حال، موشک حامل «ونگارد تی‌وی-۳» بر روی سکوی پرتاب منفجر شد. سازمان ناسا در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد و تیم‌های نیروی هوایی موشک‌هایی را برای ناسا از کیپ، که در آن زمان «ضمیمه موشکی کیپ کاناورال» نامیده می‌شد، پرتاب کردند. موشک‌های ردستون، ژوپیتر، پرشینگ ۱، پرشینگ ۱ای، پرشینگ ۲، پولاریس، ثور، اطلس، تایتان و مینوتمَن همگی از این سایت آزمایش شدند؛ موشک ثور به پایه «پرتابگرهای یک‌بار مصرف» (ELV) موشک دلتا تبدیل شد که در ژوئیه ۱۹۶۲ ماهواره تلستار ۱ را پرتاب کرد. ردیفی از سکوهای پرتاب تایتان و اطلس در امتداد ساحل در دهه ۱۹۶۰ به «ردیف موشکی» معروف شد. پروژه عطارد نخستین برنامه پرواز فضایی سرنشین‌دار ناسا برای پرتاب از کاناورال توسط تیم‌های نیروی هوایی ایالات متحده آماده شد. اهداف پروژه عطارد شامل قرار دادن یک فضاپیمای سرنشین‌دار در مدار زمین، بررسی عملکرد انسانی و توانایی فعالیت در فضا، و بازیابی ایمن فضانورد و فضاپیما بود. پروازهای زیرمداری توسط مشتقات موشک ردستون ارتش از «مجموعه پرتاب ۵ کیپ کاناورال» پرتاب شدند؛ دو مورد از این پروازها توسط آلن شپارد در ۵ مه ۱۹۶۱ و گاس گریسوم در ۲۱ ژوئیه انجام شد. پروازهای مداری توسط مشتقات موشک بزرگتر اطلس دی نیروی هوایی از «مجموعه پرتاب ۱۴ کیپ کاناورال» پرتاب شدند. نخستین آمریکایی در مدار، جان گلن بود که در ۲۰ فوریه ۱۹۶۲ به فضا رفت. سه پرواز مداری دیگر تا مه ۱۹۶۳ انجام شد. کنترل پرواز برای تمامی ماموریت‌های عطارد در «مرکز کنترل عطارد» واقع در کاناورال در نزدیکی مجموعه ۱۴ تأمین می‌شد. تغییر نام‌ها در ۲۹ نوامبر ۱۹۶۳، پس از ترور رئیس‌جمهور جان اف. کندی، جانشین او، لیندون بی. جانسون، «فرمان اجرایی ۱۱۱۲۹» را صادر کرد که نام هر دو مرکز عملیات پرتاب جزیره مریت ناسا و «تأسیسات ایستگاه شماره ۱ محدوده موشکی آتلانتیک» (اشاره به ضمیمه آزمایش موشکی کیپ کاناورال) را به «مرکز فضایی جان اف. کندی» تغییر داد. او همچنین فرماندار وقت فلوریدا، سی. فریس برایانت را متقاعد کرد که نام «کیپ کاناورال» را به «کیپ کندی» تغییر دهد. این امر باعث سردرگمی در درک عمومی شد که این دو را با هم ترکیب می‌کرد. مدیر ناسا، جیمز ای. وب، با صدور بخشنامه‌ای توضیح داد که نام «مرکز فضایی کندی» فقط برای جزیره مریت اعمال می‌شود، در حالی که نیروی هوایی دستور کلی برای تغییر نام سایت پرتاب نیروی هوایی به «ایستگاه نیروی هوایی کیپ کندی» صادر کرد. این نام در طول «پروژه جمینای» و اوایل «برنامه آپولو» استفاده می‌شد. با این حال، تغییر نام جغرافیایی به دلیل قدمت تاریخی کیپ کاناورال (یکی از قدیمی‌ترین نام‌های مکان در ایالات متحده که به اوایل دهه ۱۵۰۰ باز می‌گردد) نامحبوب بود. در سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴، نام‌های جغرافیایی و ایستگاه نیروی هوایی پس از تصویب لایحه‌ای در «مجلس قانون‌گذاری فلوریدا» که توسط فرماندار رابین اسکِیو امضا شد، دوباره به کاناورال بازگردانده شدند. در ۷ اوت ۲۰۲۰، قراردادهای نظامی ایالات متحده به این تأسیسات به عنوان «ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال» اشاره کردند. این تأسیسات به طور رسمی در ۹ دسامبر ۲۰۲۰ تغییر نام یافت. پروژه جمینای و اوایل آپولو فضاپیمای دو نفره جمینای توسط مشتقی از موشک تایتان ۲ نیروی هوایی به مدار پرتاب شد. دوازده پرواز جمینای از «مجموعه پرتاب ۱۹ کیپ کاناورال» پرتاب شدند که ده مورد آن سرنشین‌دار بود. نخستین پرواز سرنشین‌دار، جمینای ۳، در ۲۳ مارس ۱۹۶۵ انجام شد. پروازهای بعدی جمینای توسط هفت پرتاب بدون سرنشین «وسیله هدف‌گیری اجنا» بر روی موشک‌های اطلس-اجنا از «مجموعه پرتاب ۱۴ کیپ کاناورال» پشتیبانی می‌شدند تا فناوری‌های ملاقات فضایی و پهلوگیری که برای برنامه آپولو حیاتی بودند، توسعه یابند. دو مورد از وسایل اطلس-اجنا در جمینای ۶ و ۹ در رسیدن به مدار شکست خوردند و نقص در مخروط دماغه در سومی باعث شد که در مدار جدا نشود و از پهلوگیری در جمینای ۹ای جلوگیری کرد. پرواز نهایی، جمینای ۱۲، در ۱۱ نوامبر ۱۹۶۶ پرتاب شد. قابلیت‌های «مرکز کنترل عطارد» برای نیازهای کنترل پرواز جمینای و آپولو ناکافی بود، بنابراین ناسا در سال ۱۹۶۳ یک «مرکز کنترل ماموریت» بهبودیافته ساخت که تصمیم گرفت آن را در «مرکز فضاپیماهای سرنشین‌دار» (که اکنون مرکز فضایی جانسون نامیده می‌شود) در هیوستون، تگزاس مستقر کند، نه در کاناورال یا «مرکز پرواز فضایی گادرد» در مریلند. هدف برنامه آپولو برای فرود آوردن انسان بر روی ماه نیازمند توسعه خانواده موشک‌های ساترن بود. موشک بزرگ ساترن ۵ که برای بردن انسان به ماه لازم بود، به تأسیسات پرتاب بزرگتری نسبت به آنچه کیپ کاناورال می‌توانست ارائه دهد نیاز داشت، بنابراین ناسا «مرکز فضایی کندی» را در غرب و شمال کاناورال در جزیره مریت ساخت. اما موشک‌های ساترن ۱ و ساترن آی‌بی می‌توانستند از «مجموعه‌های پرتاب ۳۴» و «۳۷» کیپ پرتاب شوند. چهار پرتاب اولیه توسعه‌ای ساترن ۱ بین ۲۷ اکتبر ۱۹۶۱ و ۲۸ مارس ۱۹۶۳ از مجموعه ۳۴ انجام شد. این‌ها با آخرین پرتاب آزمایشی و پنج پرتاب عملیاتی از مجموعه ۳۷ بین ۲۹ ژانویه ۱۹۶۴ و ۳۰ ژوئیه ۱۹۶۵ دنبال شدند. ساترن آی‌بی قابلیت‌های ساترن ۱ را ارتقا داد تا بتواند برای آزمایش‌های مداری زمین فضاپیمای آپولو استفاده شود. دو پرتاب آزمایشی بدون سرنشین «ماژول فرماندهی و خدمات آپولو» (CSM) به نام‌های «ای‌اس-۲۰۱» و «ای‌اس-۲۰۲» از مجموعه ۳۴ و یک پرواز بدون سرنشین («ای‌اس-۲۰۳») برای آزمایش رفتار سوخت «هیدروژن مایع» مرحله فوقانی در مدار از مجموعه ۳۷ بین ۲۶ فوریه و ۲۵ اوت ۱۹۶۶ انجام شد. نخستین پرواز سرنشین‌دار CSM، «ای‌اس-۲۰۴» یا «آپولو ۱»، قرار بود در ۲۱ فوریه ۱۹۶۷ از مجموعه ۳۴ پرتاب شود، اما کل خدمه آن شامل گاس گریسوم، اد وایت و راجر چافی در ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ در جریان یک آزمایش فضاپیما بر روی سکوی ۳۴ بر اثر آتش‌سوزی کابین جان باختند. موشک «ای‌اس-۲۰۴» برای پرتاب نخستین پرواز آزمایشی بدون سرنشین مداری زمین «ماژول ماه‌نشین آپولو» به نام «آپولو ۵» از مجموعه ۳۷ در ۲۲ ژانویه ۱۹۶۸ استفاده شد. پس از انجام اصلاحات مهم ایمنی در ماژول فرماندهی، «آپولو ۷» از مجموعه ۳۴ پرتاب شد تا ماموریت آپولو ۱ را با استفاده از ساترن آی‌بی «ای‌اس-۲۰۵» در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸ تکمیل کند. در سال ۱۹۷۲، ناسا مجموعه‌های ۳۴ و ۳۷ را غیرفعال کرد. ناسا به طور مختصر فعال‌سازی مجدد هر دو را برای پرتاب‌های «برنامه کاربردهای آپولو» پس از پایان آپولو در نظر گرفت، اما در عوض مجموعه پرتاب مرکز فضایی کندی را برای رسیدگی به ساترن آی‌بی برای پرتاب‌های «اسکای‌لب» و «پروژه آزمایشی آپولو-سایوز» اصلاح کرد. سازه خدماتی و برج نافی مجموعه ۳۴ تخریب شدند و تنها سکوی پرتاب بتنی به عنوان بنای یادبودی برای خدمه آپولو ۱ باقی ماند. در سال ۲۰۰۱، مجموعه ۳۷ مجدداً راه‌اندازی و برای خدمات‌رسانی به موشک‌های «دلتا ۴» تغییر کاربری یافت. LC-2 مجموعه پرتاب ۲ (LC-2) یک سکوی پرتاب غیرفعال در نوک شرقی کیپ کاناورال است. این مجموعه در اوایل دهه ۱۹۵۰، همراه با مجموعه‌های پرتاب ۱، ۳ و ۴ برای برنامه موشکی اسنارک (SM-62 Snark) ساخته شد. اولین پرتاب از این سایت، یک آزمایش اسنارک بود که در ۱۸ فوریه ۱۹۵۴ انجام شد. این مجموعه تا سال ۱۹۶۰ برای ماموریت‌های اسنارک و سپس در طول پروژه مرکوری به عنوان پد بالگرد مورد استفاده قرار گرفت. آخرین کاربرد این سایت در طول دهه ۱۹۸۰ برای ماموریت‌های رادار بالون آئرواستات مقید (Tethered Aerostat Radar System) بود. LC-3 مجموعه پرتاب ۳ (LC-3) یک سکوی پرتاب غیرفعال در جنوب شرقی SLC-36 در کیپ کاناورال است. این مجموعه در اوایل دهه ۱۹۵۰، همراه با مجموعه‌های پرتاب ۱، ۲ و ۴ برای برنامه موشکی اسنارک (SM-62 Snark) ساخته شد. این مجموعه پیش‌تر برای پرتاب موشک‌های بامپر، بومارک، یو‌جی‌ام-۲۷ پولاریس و لاکهید ایکس-۱۷ مورد استفاده قرار می‌گرفت. این سکو همچنین محل اولین پرتاب از کیپ کاناورال، یعنی یک موشک بامپر در ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۰ بود. این سایت در طول پروژه مرکوری به عنوان یک مرکز پشتیبانی پزشکی نیز عمل می‌کرد. در سال ۲۰۲۳، پس از هفته‌ها جستجو، دانشجویان دانشگاه فلوریدای مرکزی با همکاری باستان‌شناسان، محل بلاک‌هاوس اصلی که از اولین پرتاب بامپر پشتیبانی می‌کرد را درست در شمال سکوی LC-3، از جمله پی بتنی و مقداری از حصیر مارستون (Marston Mat) اطراف آن که همگی زیر انبوهی از بوته‌ها مدفون شده بودند، کشف کردند. LC-4 مجموعه پرتاب ۴ (LC-4) یکی از اولین مجموعه‌های پرتابی بود که در کیپ کاناورال ساخته شد. این مجموعه شامل دو سکو بود: LC-4 که برای ۲۵ پرتاب موشک‌های بومارک، ماتادور و ردستون بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۰ استفاده شد؛ و LC-4A که برای سه پرتاب بومارک بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ استفاده گردید. پس از غیرفعال شدن در سال ۱۹۶۰، سازه‌های اصلی این مجموعه برچیده شد. در دهه ۱۹۸۰ تأسیسات جدیدی در این سایت ساخته شد و بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ برای عملیات آئرواستات TARS مورد استفاده قرار گرفت. پس از آن، تأسیسات پرتاب آئرواستات نیز حذف شدند و این مجموعه در حال حاضر برای عموم قابل دسترسی نیست. LC-9 مجموعه پرتاب ۹ (LC-9) یک سازه بتنی کوچک است که از یک سکوی پرتاب مرتفع و خندق آتش تشکیل شده و در مرکز یک سکوی بتنی بیضی‌شکل کوچک قرار دارد. این مجموعه در شمال مجموعه پرتاب ۱۷ واقع شده است. این سکو برای ده پرتاب آزمایشی موشک‌های کروز مافوق صوت و مجهز به کلاهک هسته‌ای ناواهو (SM-64 Navaho) استفاده می‌شد. علاوه بر LC-9، آزمایش‌های ناواهو در LC-10 و پایگاه نیروی هوایی ادواردز نیز انجام شد. ناواهو پس از عملکرد ضعیف در آزمایش‌ها لغو شد: هشت مورد از یازده پرتاب آزمایشی آخرین نمونه اولیه با شکست مواجه شد. تمام پرتاب‌های ناموفق از LC-9 انجام شد. تا سال ۲۰۲۳، سازه بتنی پرتاب همچنان پابرجاست، اما نگهداری نمی‌شود و تجهیزات پشتیبانی پرتاب حذف شده است. این سایت برای عموم قابل دسترسی نیست. LC-10 مجموعه پرتاب ۱۰ (LC-10) برای یک پرتاب موشک ناواهو و بعداً برای موشک‌های موشک کاوشگر (Sounding rocket) جیسون و موشک تحقیقاتی آلفا دراکو استفاده می‌شد. این مجموعه در شمال مجموعه پرتاب ۱۷، جایی که اکنون مجموعه‌های پرتاب ۳۱ و ۳۲ قرار دارند، واقع شده بود. یک موشک ناواهو در ۱۲ اوت ۱۹۵۷ از LC-10 پرتاب آزمایشی شد و یکی از تنها سه ناواهویی بود که پرواز موفقی را تکمیل کرد. پس از لغو ناواهو، LC-10 در طول سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹ برای پرتاب موشک‌های کاوشگر جیسون و دراکو مورد استفاده مجدد قرار گرفت. آخرین پرتاب از این سایت، یک موشک دراکو در ۲۷ آوریل ۱۹۵۹ بود. LC-10 متعاقباً در جریان ساخت مجموعه‌های پرتاب ۳۱ و ۳۲ که در همان سایت ساخته شدند، تخریب شد. LC-23/24 مجموعه پرتاب ۲۳/۲۴ (LC-23/24) در امتداد سمت جنوب شرقی جاده لایت‌هاوس در جنوب غربی مجموعه‌های پرتاب ۱ و ۲ واقع شده بود. این نام‌گذاری ابتدا به یک سکوی آزمایشی برای نسخه دریایی موشک ژوپیتر ارتش اختصاص یافت. بعداً، این نام‌گذاری برای یک سایت آزمایش موشک بال‌دار زمین‌به‌زمین تریتون (SSM-N-2 Triton) مورد استفاده مجدد قرار گرفت و قرار بود شامل دو سکوی پرتاب و یک بلاک‌هاوس باشد. به دلیل لغو این برنامه، تنها یک سکو ساخته شد و برای تست‌های موتور موشک اسنارک (SM-62 Snark) بدون پرتاب واقعی مورد استفاده قرار گرفت. LC-25 مجموعه پرتاب ۲۵ (LC-25) یک سایت چهار سکویی بود که برای پروازهای آزمایشی موشک‌های بالستیک زیردریایی‌پرتاب نیروی دریایی ایالات متحده یعنی پولاریس، پوزئیدون و ترایدنت ساخته شد. این مجموعه از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۹ فعال بود. سکوهای 25A و 25B در سال ۱۹۵۷ ساخته شدند. سکوی 25B در ابتدا با یک مکانیسم پرتاب زیرزمینی به نام شبیه‌ساز حرکت کشتی برای شبیه‌سازی غلت و گام زیردریایی ساخته شد. این سکو اولین بار در ۱۴ اوت ۱۹۵۹ استفاده شد و در اکتبر ۱۹۶۱ کنار گذاشته شد. سکوهای 25C و 25D در مه ۱۹۶۸ برای موشک بزرگتر پوزئیدون اضافه شدند. یک بلاک‌هاوس به هر چهار سکو خدمات‌رسانی می‌کرد؛ این بلاک‌هاوس هنگام اضافه شدن سکوهای پوزئیدون به طور گسترده تقویت شد. این مجموعه در سال ۱۹۷۹ برچیده شد. در نوامبر ۲۰۱۲، عملیات اجرایی برای یک تأسیسات آزمایشی موشکی جدید نیروی دریایی به ارزش ۱۸۵ میلیون دلار آغاز شد که قرار بود بر روی سازه‌های زیرزمینی در LC-25 و LC-29 به نام سامانه تسلیحات راهبردی در ساحل (Strategic Weapon System Ashore) ساخته شود. این تأسیسات اجازه می‌دهد تا آزمایش‌های کنترل آتش، سیستم‌های پرتاب و ناوبری برای موشک‌های زیردریایی‌پرتاب به جای انجام توسط پیمانکاران در مکان‌های مختلف در سراسر کشور، در یک مرکز واحد انجام شود. تاریخچه پرتاب پولاریس FTV: ۱۹ پرتاب (۱۸ آوریل ۱۹۵۸ – ۲ اکتبر ۱۹۵۹) پولاریس A-1: ۱۶ پرتاب (۹ مارس ۱۹۶۰ – ۵ دسامبر ۱۹۶۱) پولاریس A-2: ۱۴ پرتاب (۱۰ نوامبر ۱۹۶۰ – ۵ مارس ۱۹۶۵) پولاریس A-3: ۱۱ پرتاب (۱۱ فوریه ۱۹۶۳ – ۳ ژوئیه ۱۹۶۴) پوزئیدون: ۱۶ پرتاب (۱۶ اوت ۱۹۶۸ – ۲۹ ژوئن ۱۹۷۰) ترایدنت ۱: ۱۸ پرتاب (۱۸ ژانویه ۱۹۷۷ – ۲۲ ژانویه ۱۹۷۹) LC-26 مجموعه پرتاب ۲۶ (LC-26) متشکل از دو سکوی A و B بود. سکوی A برای موشک‌های ژوپیتر-سی و جونو ۱ استفاده می‌شد و محل پرتاب اکسپلورر ۱، اولین ماهواره ایالات متحده در ۱ فوریه ۱۹۵۸ (۳۱ ژانویه به وقت محلی) بود. سکوی B برای جونو ۲ استفاده می‌شد. موشک‌های میان‌برد ژوپیتر (PGM-19 Jupiter) نیز از هر دو سکو پرتاب شدند. این مجموعه غیرفعال شد و اکنون خانه موزه نیروی فضایی کیپ کاناورال است. LC-29 مجموعه پرتاب ۲۹ (LC-29) یک سایت پرتاب تک‌سکویی در کیپ کاناورال بود که برای پروازهای آزمایشی موشک‌های بالستیک زیردریایی‌پرتاب پولاریس نیروی دریایی ایالات متحده از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۰ ساخته شد. این سایت همچنین موشک‌های شوالین را که موشک‌های پولاریس A-3 بریتانیا بودند، پرتاب کرد. این مجموعه برای داشتن دو سکوی پرتاب 29A و 29B طراحی شده بود، اما فقط 29A ساخته شد. مجموعه پرتاب در سال ۱۹۸۰ برچیده شد. در نوامبر ۲۰۱۲، عملیات اجرایی برای یک تأسیسات آزمایشی موشکی جدید نیروی دریایی به ارزش ۱۸۵ میلیون دلار آغاز شد که قرار بود بر روی سازه‌های زیرزمینی در LC-25 و LC-29 به نام سامانه‌های تسلیحات راهبردی در ساحل (Strategic Weapons System Ashore) ساخته شود. این تأسیسات اجازه می‌دهد تا آزمایش‌های کنترل آتش، سیستم‌های پرتاب و ناوبری برای موشک‌های زیردریایی‌پرتاب به جای انجام توسط پیمانکاران در مکان‌های مختلف در سراسر کشور، در یک مرکز واحد انجام شود. تاریخچه پرتاب پولاریس A1X: ۱۴ پرتاب (۲۱ سپتامبر ۱۹۵۹ – ۲۹ آوریل ۱۹۶۰) پولاریس A-2: ۱۵ پرتاب (۱۰ ژانویه ۱۹۶۱ – ۱۲ نوامبر ۱۹۶۵) پولاریس A-3: ۱۸ پرتاب (۷ اوت ۱۹۶۲ – ۱ نوامبر ۱۹۶۷) پولاریس A-3 آنتلوپ: ۳ پرتاب (۱۷ نوامبر ۱۹۶۶ – ۲ مارس ۱۹۶۷) پرتاب‌های شوالین بریتانیا: (۱۱ سپتامبر ۱۹۷۷ – ۱۹ مه ۱۹۸۰) LC-43 مجموعه پرتاب ۴۳ (LC-43) توسط موشک‌های کاوشگر آمریکایی بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴ استفاده می‌شد و از ۲۰۳۸ پرتاب پشتیبانی کرد. این پرتاب‌ها در سال ۱۹۸۴ به LC-47 منتقل شدند و LC-43 برای ایجاد فضا برای مجموعه پرتاب ۴۶ که در نزدیکی سایت ساخته شد، تخریب گردید. LC-44 مجموعه پرتاب ۴۴ (LC-44) یک سکوی پرتاب تخت بود که برای آزمایش موشک‌های دراگون (M47 Dragon) در سال ۱۹۶۷، هم از پرتابگرهای دستی و هم از پایه‌های پرتاب ثابت استفاده می‌شد. در ۲۹ اوت ۱۹۶۸، این سایت غیرفعال شاهد سقوط یک بمب‌افکن بوئینگ بی-۵۲ استراتوفورترس پس از یک وضعیت اضطراری در حین پرواز بود. این مجموعه در حین ساخت حوضچه چرخش ترایدنت تخریب شد. مجموعه‌های پرتاب پیشنهادی بسیاری از مجموعه‌های پرتاب شماره‌دار دیگر پیشنهاد شدند اما هرگز ساخته نشدند و شماره‌های آن‌ها در توالی حذف شد. این موارد شامل یک جفت مجموعه دو سکویی بین مجموعه پرتاب ۲۳/۲۴ و جاده دوربین براوو با یک بلاک‌هاوس واحد برای هر چهار سکو (LC-7/8)، یک جفت مجموعه پرتاب دو سکویی برای ناواهو (LC-27 در امتداد سمت شمالی جاده لایت‌هاوس و LC-35 در سمت راست جاده گشت جنوبی)، سکوی دیگری در شمال ردیف موشکی نزدیک مجموعه پرتاب ۳۴ امروزی (LC-28)، یک سکوی تایتان/داینا-سور (DynaSoar) نزدیک مجموعه پرتاب ۳۷ امروزی (LC-33)، یک مجموعه پرتاب اطلس جدید با مکان نامشخص (LC-38)، و یک سومین سکوی پرتاب تایتان ۳ در مجموعه ITL (LC-42) بود. واحدهای مستقر واحدهای علامت‌گذاری شده با GSU واحدهای جغرافیایی جداگانه نیروی هوایی هستند که اگرچه در ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال مستقر هستند، اما تابع فرماندهی دلتای ۴۵ پرتاب فضایی در پایگاه نیروی فضایی پاتریک می‌باشند. نیروی فضایی ایالات متحده فرماندهی سامانه‌های فضایی (SSC) دلتای ۴۵ پرتاب فضایی اسکادران پنجم پرتاب فضایی – اطلس ۵ و دلتا ۴ گروه چهل و پنجم عملیات (GSU) که گروه چهل و پنجم پرتاب سابق را که در سال ۲۰۱۸ غیرفعال شد، در خود جای داده است اسکادران چهل و پنجم محدوده اسکادران چهل و پنجم ارتباطات فضایی اسکادران چهل و پنجم هواشناسی نیروی دریایی ایالات متحده واحد تست مهمات دریایی گالری منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Cape Canaveral Air Force Station». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.