สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา

สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (อังกฤษ: American Radio Relay League, ARRL) เป็นสมาคมสมาชิกที่ใหญ่ที่สุดของผู้ที่ชื่นชอบวิทยุสมัครเล่นในสหรัฐอเมริกา สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาเป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2457 โดย Hiram Percy Maxim และ Clarence D. Tuska จากเมืองฮาร์ตเฟิร์ด รัฐคอนเนทิคัต สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาทำหน้าที่เป็นตัวแทนผลประโยชน์ของนักวิทยุสมัครเล่นต่อหน้าหน่วยงานกำกับดูแลของรัฐบาลกลาง ให้คำแนะนำและความช่วยเหลือทางเทคนิคแก่ผู้ที่ชื่นชอบวิทยุสมัครเล่น สนับสนุนโครงการด้านการศึกษามากมาย และให้การสนับสนุนบริการสื่อสารฉุกเฉินทั่วประเทศ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกามีสมาชิกประมาณ 161,000 คน นอกจากสมาชิกในสหรัฐอเมริกาแล้ว องค์การยังมีสมาชิกมากกว่า 7,000 คนในประเทศอื่น ๆ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาตีพิมพ์หนังสือหลายเล่มและวารสารสมาชิกรายเดือนชื่อ QST ในปี พ.ศ. 2566 สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริการายงานว่ามีผู้ได้รับใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นรายใหม่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในสหรัฐอเมริกา โดยมีใบอนุญาตใหม่กว่า 30,000 ใบที่ออกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาทำหน้าที่เป็นตัวแทนผลประโยชน์ของนักวิทยุสมัครเล่นต่อรัฐบาลสหรัฐอเมริกา ทำหน้าที่นี้โดยการล็อบบี้รัฐสภาสหรัฐ และคณะกรรมการกำกับดูแลการสื่อสารกลาง (Federal Communications Commission) สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกายังเป็นสำนักเลขาธิการระหว่างประเทศของสหภาพวิทยุสมัครเล่นนานาชาติ (International Amateur Radio Union) ซึ่งมีบทบาทคล้ายคลึงกันในระดับนานาชาติ โดยสนับสนุนผลประโยชน์ของวิทยุสมัครเล่นต่อสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (International Telecommunication Union) และประชุมใหญ่ระดับโลกทางวิทยุ (World Administrative Radio Conferences) องค์การนี้บริหารงานโดยคณะกรรมการบริหารอาสาสมัครที่ได้รับการเลือกตั้งจากสมาชิก กรรมการแต่ละท่านดำรงตำแหน่งวาระละ 3 ปี และเป็นตัวแทนของสมาชิกในภูมิภาคของตน สำนักงานใหญ่แห่งชาติตั้งอยู่ที่เมืองนิววิงตัน รัฐคอนเนทิคัต นอกจากสำนักงานใหญ่ด้านการบริหารแล้ว พื้นที่ขนาด 7-เอเคอร์ (2.8-เฮกตาร์) ยังเป็นที่ตั้งของสถานีวิทยุสมัครเล่น W1AW อีกด้วย โครงสร้างการจัดการภาคสนามของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาดำเนินกิจกรรมทั้งในระดับท้องถิ่นและระดับภูมิภาคทั่วสหรัฐอเมริกา การกำกับดูแล สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) บริหารงานโดยคณะกรรมการบริหารอาสาสมัครที่ได้รับการเลือกตั้งจากสมาชิก องค์กรแบ่งสมาชิกออกเป็น 15 ฝ่าย แต่ละฝ่ายเป็นตัวแทนของแต่ละพื้นที่ของประเทศ กรรมการบริหารหนึ่งคนและรองผู้อำนวยการหนึ่งคนได้รับการเลือกตั้งจากสมาชิกของแต่ละฝ่ายให้ดำรงตำแหน่งวาระละสามปี การเลือกตั้งกรรมการบริหารจะสลับกัน โดยกรรมการและรองผู้อำนวยการหนึ่งในสามต้องได้รับการเลือกตั้งในแต่ละปี คณะกรรมการบริหารมีหน้าที่กำหนดทิศทางนโยบายขององค์การโดยรวม คณะกรรมการบริหาร (Board of Directors) จะแต่งตั้งคณะกรรมการอำนวยการ (executive committee) ซึ่งนำโดยประธานและประกอบด้วยสมาชิกคณะกรรมการบริหารของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาเพื่อตัดสินใจด้านนโยบายระหว่างการประชุมคณะกรรมการบริหารเต็มรูปแบบ เจ้าหน้าที่ของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกามีหน้าที่บริหารจัดการงานบริหารประจำวันขององค์การ ซึ่งนำโดยประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (Chief Executive Officer) เจ้าหน้าที่ที่ได้รับเงินเดือนเหล่านี้จะดำรงตำแหน่งตราบเท่าที่คณะกรรมการบริหารอนุมัติ แต่ไม่มีสิทธิออกเสียงในคณะกรรมการ กิจกรรมปฏิบัติการระดับท้องถิ่นและระดับภูมิภาคของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา ดำเนินการผ่านโครงสร้างการจัดการภาคสนาม (Field Organization) องค์กรแบ่ง 15 แผนกออกเป็น 71 ภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ที่เรียกว่า เขต แต่ละเขตประกอบด้วยทีมที่คล้ายคลึงกัน ประกอบด้วยผู้จัดการเขต อาสาสมัครที่ได้รับการเลือกตั้ง 1 คน และตำแหน่งอาสาสมัครอีกหลายตำแหน่ง ผู้จัดการเขต ได้รับการเลือกตั้งจากสมาชิกที่อาศัยอยู่ในเขตเป็นระยะเวลา 2 ปี ผู้จัดการเขตจะเป็นผู้แต่งตั้งทีมอาสาสมัคร ผู้จัดการเขต อาจแต่งตั้งผู้ช่วยผู้จัดการเขต อย่างน้อย 1 คนหรือมากกว่าก็ได้ หน้าที่สำคัญของโครงสร้างการจัดการภาคสนามของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL Field Organization) คือการจัดการการสื่อสารฉุกเฉินในกรณีเกิดภัยพิบัติต่อพลเรือนหรือภัยธรรมชาติ โครงการบริการวิทยุสมัครเล่นฉุกเฉิน (Amateur Radio Emergency Service, ARES) ของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาดำเนินการผ่านโครงสร้างการจัดการภาคสนามของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา แต่ละหน่วยงานในโครงสร้างการจัดการภาคสนามของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาจะมีผู้ประสานงานฉุกเฉินประจำหน่วยงานที่ได้รับการแต่งตั้ง โครงสร้างการจัดการบริการวิทยุสมัครเล่นฉุกเฉินสนับสนุนการฝึกอบรม จัดทำบันทึกความเข้าใจ (MOU) กับหน่วยงานภาครัฐและหน่วยงานบรรเทาทุกข์ และจัดการฝึกซ้อมเป็นประจำ บริการวิทยุสมัครเล่นฉุกเฉิน (ARES) ได้ให้บริการการสื่อสารฉุกเฉินเสริมที่จำเป็นนับครั้งไม่ถ้วนตลอดประวัติศาสตร์ของสมาคมฯ ในปี พ.ศ. 2532 อาสาสมัครหลายร้อยคนได้เข้าร่วมช่วยเหลือในเหตุการณ์แผ่นดินไหวโลมาพรีเอตา ในเขตอ่าวซานฟรานซิสโก โดยใช้เวลาอาสาสมัครมากกว่า 3,000 ชั่วโมงในสัปดาห์แรก ในปี พ.ศ. 2548 บริการวิทยุสมัครเล่นฉุกเฉินพร้อมด้วยนักวิทยุสมัครเล่นอาสาสมัครหลายร้อยคน ได้ให้ความช่วยเหลือด้านการสื่อสารที่สำคัญแก่องค์การกู้ภัยและเจ้าหน้าที่ที่ประสานงานบรรเทาภัยพิบัติจากพายุเฮอริเคนแคทรีนา ชมรมวิทยุสมัครเล่นมากกว่า 2,000 แห่ง เป็นสมาชิกของโครงการชมรมในเครือสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) ประวัติ พ.ศ. 2457–2463 ในปี พ.ศ. 2457 ไฮแรม เพอร์ซี แม็กซิม แห่งฮาร์ตฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต เป็นนักธุรกิจ วิศวกร และนักประดิษฐ์ผู้มีชื่อเสียง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ประดิษฐ์ Maxim Silencer) เขายังเป็นนักวิทยุสมัครเล่นที่ยังออกอากาศอยู่ โดยมีสถานีที่มีอุปกรณ์ครบครันที่สุดแห่งหนึ่งในย่านฮาร์ตฟอร์ด คืนหนึ่งในเดือนเมษายน เขาพยายามส่งข้อความไปยังนักวิทยุสมัครเล่นอีกคนหนึ่งในเมืองสปริงฟิลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ เขามีสถานีขนาดหนึ่งกิโลวัตต์ (เรียกว่า 1WH) และสปริงฟิลด์อยู่ห่างออกไปเพียง 30 ไมล์ (48 กิโลเมตร) ซึ่งอยู่ในระยะปกติของเขา เขาไม่สามารถติดต่อได้ และเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขารู้จักนักวิทยุสมัครเล่นอีกคนหนึ่งในเมืองวินด์เซอร์ล็อกส์ ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณครึ่งทาง เขาจึงขอให้นักวิทยุสมัครเล่นคนนั้นส่งต่อข้อความ ในเวลานั้น ระยะที่เชื่อถือได้สูงสุดของสถานีคือไม่กี่ร้อยไมล์ ดังนั้นแม็กซิมจึงตระหนักว่าระบบถ่ายทอดสัญญาณที่จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการจะเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับนักวิทยุสมัครเล่น แม็กซิมเป็นสมาชิกของชมรมวิทยุฮาร์ตฟอร์ด และเขาได้นำเสนอแผนการจัดตั้ง "American Radio Relay League" (หรือ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา) ในการประชุมเดือนเมษายน พ.ศ. 2457 ชมรมตกลงที่จะสนับสนุนการพัฒนาองค์การดังกล่าว แม็กซิม และ แคลเรนซ์ ดี. ทัสกา เลขานุการของชมรมวิทยุฮาร์ตฟอร์ด ได้พัฒนาแบบฟอร์มใบสมัครและส่งไปยังสถานีวิทยุสมัครเล่นทุกแห่งที่พวกเขานึกออก ภายในเดือนกันยายน พ.ศ. 2457 พวกเขามีสถานีวิทยุมากกว่า 230 สถานี ในบัญชีรายชื่อ ต้นปี พ.ศ. 2458 ความขัดแย้งเริ่มปรากฏให้เห็นเกี่ยวกับบทบาทของชมรมวิทยุฮาร์ตฟอร์ดในองค์กรใหม่ และในเดือนกุมภาพันธ์ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาได้แยกตัวออกจากชมรมและจัดตั้งขึ้นตามกฎหมายของรัฐคอนเนตทิคัต สถานะทางการเงินไม่มั่นคง และรายได้ส่วนใหญ่มาจากการขายหนังสือเล่มเล็ก แผนที่ และข้อความเปล่า ภายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2458 มีสถานีในบัญชีรายชื่อ 600 สถานี และเนื่องจากการปรับปรุงอุปกรณ์และความสามารถในการปฏิบัติงาน สถานีที่ดีกว่าบางแห่งจึงอ้างว่ามีระยะการสื่อสารสูงสุดถึงหนึ่งพันไมล์ เห็นได้ชัดว่าสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาจำเป็นต้องมีวารสารบางประเภทเพื่อติดต่อกับสมาชิก แม็กซิม และ ทัสกา ตกลงที่จะจัดหาเงินทุนด้วยตนเอง และในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2458 นิตยสาร QST ฉบับแรกจำนวน 16 หน้าได้จัดส่งให้สมาชิกทุกคนฟรี ฉบับต่อไปจะจัดจำหน่ายผ่านการสมัครสมาชิกในราคา 1 ดอลลาร์ต่อปี ในปี พ.ศ. 2459 เมื่อสมาชิกสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาใกล้ครบหนึ่งพันคน แม็กซิมได้จัดตั้งสถานีถ่ายทอดสัญญาณหลักหกสาย ทั้งสายตะวันออก-ตะวันตก และสายเหนือ-ใต้ และแต่งตั้งผู้จัดการเป็นรายบุคคล ปัจจุบันข้อความถูกส่งต่อในระยะทางที่ไกลขึ้นเรื่อย ๆ และในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460 ข้อความถูกส่งจากนิวยอร์กไปยังลอสแอนเจลิส และได้รับคำตอบภายในหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที ในปี พ.ศ. 2460 สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาได้รับการปรับโครงสร้างองค์กรให้มีรูปแบบที่เป็นทางการมากขึ้น มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ มีการเลือกตั้งกรรมการ 12 คน และเจ้าหน้าที่ 4 คน (รวมถึงประธานแม็กซิม และเลขาธิการทัสกา) และเปิดรับสมาชิกทุกคนที่สนใจด้านวิทยุ ทันทีที่เรื่องนี้เกิดขึ้น เหล่านักวิทยุสมัครเล่นทุกคนก็ได้รับจดหมายจากกระทรวงพาณิชย์สั่งปิดการออกอากาศและรื้อถอนสายอากาศทั้งหมด เนื่องจากสหรัฐอเมริกาได้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในช่วงสงคราม สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาได้อำนวยความสะดวกในการสรรหานักวิทยุสมัครเล่นเข้ารับตำแหน่งสื่อสารกับกองทัพ แต่แทบไม่มีงานอื่นใดให้ทำ เนื่องจากการทดลองอุปกรณ์วิทยุโดยพลเรือนถูกห้าม ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2461 ได้มีการลงนามในสนธิสัญญาสงบศึก แต่รัฐสภาได้เสนอร่างกฎหมายเพื่อควบคุมการปฏิบัติการวิทยุทั้งหมดในสหรัฐอเมริกาภายใต้การควบคุมของกองทัพเรือ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาคัดค้านร่างกฎหมายดังกล่าวอย่างหนักแน่น แม็กซิมได้ให้การเป็นพยานต่อคณะกรรมาธิการของรัฐสภา และสมาคมได้จัดการรณรงค์ระดับรากหญ้าอย่างมีประสิทธิภาพ โดยมีบุคคลหลายพันคนติดต่อสมาชิกรัฐสภาเพื่อคัดค้าน ร่างกฎหมายดังกล่าวถูกปฏิเสธ และในเดือนเมษายน พ.ศ. 2462 นักวิทยุสมัครเล่นได้รับอนุญาตให้ติดตั้งเสาอากาศได้อีกครั้ง แต่เฉพาะการรับสัญญาณเท่านั้น ในขณะเดียวกัน สมาคมจำเป็นต้องปรับโครงสร้างองค์กรใหม่ แผนการระดมทุนซึ่งประกอบด้วยการขายพันธบัตรให้กับสมาชิกได้รับการรับรองและระดมทุนได้ประมาณ 7,500 ดอลลาร์สหรัฐฯ QST ถูกซื้อกิจการจากเจ้าของคือ คลาเรนซ์ ทัสกาสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกายังคงล็อบบี้รัฐสภาเพื่อขอให้กลับมาใช้สิทธิในการส่งสัญญาณอีกครั้ง และหลังจากการประท้วงและอุทธรณ์หลายครั้ง วิทยุสมัครเล่นก็ได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2462 พ.ศ. 2463–2507 ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 ถือเป็นยุคแห่งการเติบโตทางเทคนิคอย่างมหาศาลของวิทยุ ด้วยแรงผลักดันจากทั้งความต้องการในช่วงสงครามและการขยายตัวของวิทยุเชิงพาณิชย์ อุปกรณ์ต่าง ๆ จึงได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็ว การใช้เทคโนโลยี Spark Gap หายไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากระบบคลื่นต่อเนื่องที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นในการสร้างพลังงานความถี่วิทยุและการส่งรหัสมอร์สได้กลายเป็นมาตรฐาน ในปี พ.ศ. 2466 การติดต่อสื่อสารสองทางระหว่างรัฐคอนเนทิคัตและฝรั่งเศสได้เชื่อมต่อมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นครั้งแรก ด้วยความไม่แน่นอนของรัฐบาลเกี่ยวกับวิธีการจัดสรรคลื่นความถี่ทั้งเชิงพาณิชย์และสมัครเล่น สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาจึงได้รักษาวินัยในหมู่นักวิทยุสมัครเล่นเพื่อไม่ให้มีการใช้คลื่นความถี่โดยไม่จำเป็น พวกเขาทำงานร่วมกับวอชิงตัน และผลที่ได้คือมือสมัครเล่นได้รับคลื่นความถี่ฮาร์มอนิกที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ซึ่งส่วนใหญ่ยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน (เดิมคือ 1.8, 3.5, 7, 14, 28 และ 56 MHz; ต่อมาได้มีการเพิ่มคลื่นความถี่อื่น ๆ เข้ามา และการจัดสรรคลื่นความถี่ 56 MHz ก็เปลี่ยนเป็น 50 MHz) กิจกรรมอื่น ๆ ในช่วงเวลานี้ ได้แก่ การถ่ายทอดสัญญาณข้ามทวีปเพื่อส่งข้อความข้ามสหรัฐอเมริกาอย่างรวดเร็ว การช่วยเหลือด้านการสื่อสารในภาวะฉุกเฉินหลายครั้ง และการให้กำลังใจนักวิทยุสมัครเล่นในการสำรวจอาร์กติกของ โดนัลด์ บี. แมคมิลแลน ซึ่งอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการสำรวจแบบ DXpedition สมาคมยังเริ่มทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้กับคณะผู้แทนสหรัฐอเมริกาในการประชุมวิทยุระหว่างประเทศ ในปี พ.ศ. 2468 สหภาพวิทยุสมัครเล่นนานาชาติ (International Amateur Radio Union) ได้ก่อตั้งขึ้น และยังคงมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่นิววิงตัน ขณะเดียวกัน ชมรมวิทยุแฟรงก์ฟอร์ด (W3BKX) ซึ่งดำเนินกิจการมายาวนาน ก่อตั้งขึ้นราวปี พ.ศ. 2470 ก็ได้เข้าร่วมกับสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาในปี พ.ศ. 2473 ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ส่งผลกระทบต่อการพัฒนา ไฮแรม เพอร์ซี แม็กซิม เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2479 สัญญาณเรียกขาน W1AW ของเขาได้รับอนุญาตให้ใช้โดยสมาคม และยังคงใช้งานเป็นสถานีอนุสรณ์แห่งแรก ในปี พ.ศ. 2480 ได้มีการจัดตั้งรางวัล DXCC สำหรับการออกอากาศใน 100 ประเทศ และยังคงเป็นความสำเร็จอันดับต้น ๆ ของวงการวิทยุสมัครเล่น นักวิทยุซึ่งมักอยู่ภายใต้หน่วยฉุกเฉิน สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาได้ให้ความช่วยเหลือในเหตุการณ์ภัยพิบัติหลายครั้ง นิตยสาร QST ของสมาคมทำหน้าที่เป็นเวทีสำหรับนักทดลองด้านเสียง โทรทัศน์ และงานความถี่สูงมาก ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นักวิทยุสมัครเล่นอเมริกันถูกสั่งให้ยุติการออกอากาศอีกครั้ง สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาได้พัฒนาระบบบริการวิทยุฉุกเฉินในภาวะสงคราม (War Emergency Radio Service) ซึ่งได้รับการอนุมัติจากรัฐบาล ซึ่งเป็นระบบป้องกันภัยพลเรือน สมาชิกสมาคมหลายพันคน และอีกหลายพันคนที่ได้รับการฝึกอบรมทางเทคนิคผ่านทางสิ่งพิมพ์ของสมาคมได้เข้าร่วมรบในสงครามครั้งนั้น ปลายปี พ.ศ. 2488 คลื่นความถี่ก็เริ่มกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง เมื่อสงครามสิ้นสุดลง วิทยุสมัครเล่นก็ขยายตัวอย่างมาก เนื่องจากมีอุปกรณ์ส่วนเกินจากสงครามจำนวนมาก นักวิทยุสมัครเล่นที่เพิ่งผ่านการฝึกอบรมมาจำนวนมากได้เริ่มออกอากาศ และการทดลองในโหมดใหม่ ๆ ที่พัฒนาขึ้น เช่น แถบข้างเดียวและไมโครเวฟก็เริ่มต้นขึ้น ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 วิทยุสมัครเล่นได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง และต่อมาสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาก็เติบโตตามไปด้วย สมาคมได้พัฒนาระบบและขั้นตอนการป้องกันภัยพลเรือนแบบใหม่ ซึ่งรวมถึงการสื่อสารระหว่างทหารประจำการและครอบครัวอย่างสม่ำเสมอ อุปกรณ์ต่าง ๆ ได้รับการปรับปรุงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะมีปัญหาเรื่องสัญญาณรบกวนจากโทรทัศน์อยู่บ้าง สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาและสมาชิกจำนวนมากได้ร่วมมือกับนักวิทยาศาสตร์ในช่วงปีธรณีฟิสิกส์สากลในปี 1957 โดยทำการวัดผลกระทบของกิจกรรมของดวงอาทิตย์ต่อการแพร่กระจายคลื่นในย่านความถี่วีเอชเอฟ แนวคิดที่ก่อให้เกิดข้อโต้แย้งเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2504 เมื่อสมาคมได้ส่งเสริม "การออกใบอนุญาตแบบจูงใจ" ซึ่งมุ่งหวังที่จะกลับไปใช้หลักการที่ว่าสิทธิพิเศษในการออกใบอนุญาตในระดับที่สูงขึ้นควรกำหนดให้ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องมีความรู้และทักษะรหัสมอร์สในระดับที่สูงขึ้น แต่กลับยกเลิกสิทธิพิเศษสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นบางส่วนไปจนกว่าผู้ได้รับใบอนุญาตจะได้รับคุณสมบัติใหม่ในระดับที่สูงขึ้น "สิทธิพิเศษ" ยังคงมีผลบังคับใช้ และมีเพียงผู้ถือใบอนุญาตระดับสูงสุด (Amateur Extra) เท่านั้นที่ยังคงได้รับสิทธิพิเศษสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2507 อิทธิพลเชิงบวกของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาปรากฏชัดจนสหรัฐอเมริกาได้ออกแสตมป์ที่ระลึกเนื่องในโอกาสครบรอบ 50 ปี ขณะที่สมาคมกำลังเตรียมพร้อมสำหรับอนาคต อาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่จึงได้เปิดทำการที่นิววิงตัน พ.ศ. 2508–ปัจจุบัน ในเดือนพฤษภาคม มิถุนายน และกรกฎาคม พ.ศ. 2567 ระบบออนไลน์ของ ARRL หลายระบบ (รวมถึง Logbook of the World และเว็บไซต์เพื่อการศึกษา) ไม่สามารถใช้งานได้ องค์การไม่ยอมรับว่าการหยุดให้บริการเกิดจากแรนซัมแวร์ จนกระทั่งได้ยื่นการแจ้งเตือนการละเมิดข้อมูลตามกฎหมายเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ซึ่งนานกว่าสองเดือนหลังจากการละเมิดเริ่มต้นเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 องค์กรได้ยืนยันว่าได้จ่ายเงินค่าไถ่หนึ่งล้านเหรียญสหรัฐเพื่อแก้ไขการโจมตีด้วยมัลแวร์ วาระการดำรงตำแหน่งประธาน วาระในการตำแหน่งประธานสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา ได้แก่ การสนับสนุนด้านกฎระเบียบ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา ได้คัดค้านการสนับสนุนด้านกฎระเบียบสำหรับบรอดแบนด์ผ่านสายไฟฟ้า (BPL) โดยอ้างว่าสายไฟฟ้าจะแผ่พลังงานวิทยุที่รบกวน ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อกิจกรรมวิทยุสมัครเล่น ทางสมาคมได้ยื่นรายงานการรบกวนหลายฉบับต่อ FCC สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาได้ฟ้องร้อง FCC โดยอ้างว่า FCC ละเมิดพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติทางปกครอง (APA) ในการสร้างกฎเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับ BPL เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 ศาลอุทธรณ์สหรัฐอเมริกาเห็นด้วยกับสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา ว่า FCC ละเมิด APA โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยการแก้ไขข้อมูลจากสาธารณชนที่อาจก่อให้เกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับการตัดสินใจของ FCC "การที่คณะกรรมการจะแจ้งให้ทราบและให้ความเห็นเกี่ยวกับผลการศึกษาที่คณะกรรมการใช้ในการกำหนดกฎเกณฑ์ พร้อมกับอธิบายถึงการที่คณะกรรมการไม่ได้อ้างอิงถึงบางส่วนนั้น ถือเป็นเรื่องหนึ่ง" ผู้พิพากษา Judith Rogers แห่งศาลแขวง D.C. เขียนไว้ "การแจ้งให้ทราบและให้โอกาสแสดงความคิดเห็นเฉพาะในส่วนของการศึกษาที่คณะกรรมการชื่นชอบมากที่สุดนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง" บริการ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (American Radio Relay League) มีบริการหลากหลายสำหรับสมาชิกที่สนับสนุนการดำเนินงานออกอากาศ สำหรับสมาชิกที่สนใจ DXing องค์การนี้ดำเนินการสำนักงานจัดส่งบัตรยืนยันการติดต่อ (QSL bureau) ทั้งขาเข้าและขาออก เพื่อแลกเปลี่ยนบัตรยืนยันการติดต่อกับสถานีในประเทศอื่น ๆ เจ้าหน้าที่ประจำสำนักงานใหญ่ขององค์การดูแลและดำเนินงานสถานี W1AW หรือสถานีอนุสรณ์ Hiram Percy Maxim ซึ่งเป็นอนุสรณ์สถานที่มีชีวิตเพื่อรำลึกถึง "บิดาแห่งวิทยุสมัครเล่นที่มีการจัดตั้งเป็นองค์กร" สถานี W1AW ใช้สำหรับการฝึกส่งสัญญาณรหัสมอร์สเป็นประจำสำหรับผู้ที่ต้องการเรียนรู้ และยังออกอากาศข่าวสารต่าง ๆ ที่น่าสนใจสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นอีกด้วย ARRL/VEC (ผู้ประสานงานผู้ตรวจสอบอาสาสมัคร; Volunteer Examiner Coordinator, VEC) สนับสนุนการสอบใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นสำหรับใบอนุญาตสมัครเล่นของสหรัฐอเมริกาทั้ง 3 ประเภท ชั้นเรียนและการสอบใบอนุญาตจัดขึ้นในสถานที่ต่าง ๆ ตลอดทั้งปี แม้ว่าปัจจุบัน FCC จะรับรององค์กรต่าง ๆ 14 แห่งให้เป็น VEC แต่ VEC ที่ได้รับการสนับสนุนจากสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา ดูแลการสอบใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นทั้งหมดในสหรัฐอเมริกาประมาณสองในสาม สิ่งตีพิมพ์ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) จัดทำสิ่งพิมพ์และวารสารหลายสิบฉบับให้กับทั้งสมาชิกและผู้ที่ไม่ใช่สมาชิก QST เป็นวารสารสมาชิกรายเดือนขององค์การ ตั้งชื่อตามสัญญาณรหัสมอร์ส Q ซึ่งหมายถึง "การเรียกทุกสถานี" องค์การยังจัดพิมพ์นิตยสารสองเดือนที่น่าสนใจเป็นพิเศษ ได้แก่ QEX สำหรับผู้ทดลองวิทยุอิเล็กทรอนิกส์ และ วารสารการประกวดระดับชาติ สำหรับผู้ที่ชื่นชอบการแข่งขัน สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาเผยแพร่หนังสือทางเทคนิคและหลักสูตรออนไลน์มากมาย สมาชิกขององค์การยังสามารถเข้าถึงส่วนพิเศษสำหรับสมาชิกบนเว็บไซต์ ARRL ซึ่งประกอบด้วยเอกสารทางเทคนิค บทวิจารณ์ผลิตภัณฑ์วิทยุสมัครเล่นฉบับขยาย ข้อมูลการแข่งขันฉบับขยาย และฐานข้อมูลสิ่งพิมพ์ทั้งหมดของลีกที่สามารถค้นหาได้ สิ่งพิมพ์ประจำปีที่สำคัญคือ The Radio Amateur's Handbook ซึ่งตีพิมพ์มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2469 สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกายังจัดพิมพ์คู่มือชุดหนึ่งที่ออกแบบมาเพื่อช่วยเหลือผู้ที่สนใจในการขอใบอนุญาตวิทยุสมัครเล่นหรือยกระดับใบอนุญาตเป็นใบอนุญาตประเภทที่สูงขึ้น การแข่งขัน สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) สนับสนุนการแข่งขันวิทยุสมัครเล่นมากมายตลอดทั้งปี โดยการแข่งขันที่ใหญ่ที่สุดคือ November Sweepstakes และ International DX Contest การแข่งขันและกิจกรรมการดำเนินงานอื่น ๆ ที่ได้รับการสนับสนุน ได้แก่ Straight Key Night, VHF Sweepstakes, UHF Contest และ 10 GHz & Up นอกจากนี้ สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกายังเข้าร่วมเป็นสถานีสำนักงานใหญ่ในการแข่งขัน IARU HF World Championship อีกด้วย ฟิลเดย์ เป็นกิจกรรมประจำปีที่จัดโดยสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา ซึ่งมีทั้งองค์ประกอบการแข่งขัน การเน้นย้ำถึงความพร้อมในการสื่อสารในภาวะฉุกเฉิน และการส่งเสริมวิทยุสมัครเล่น ความขัดแย้ง คำวิจารณ์ต่อสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) รวมถึงการที่สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาสนับสนุนข้อกำหนดการออกใบอนุญาตที่เข้มงวดน้อยลงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 ซึ่งฝ่ายต่อต้านมองว่าเป็นการ "ลดทอน" วิทยุสมัครเล่น หรือทำให้คล้ายกับวิทยุคลื่นความถี่ภาคประชาชน (CB) มากขึ้น ซึ่งถูกกล่าวหาว่าเป็นการเคลื่อนไหวเพื่อเพิ่มจำนวนสมาชิก อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์คนอื่น ๆ กลับรู้สึกตรงกันข้าม โดยโต้แย้งว่า สมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาล่าช้าในการล็อบบี้เพื่อยกเลิกหรือผ่อนปรนข้อกำหนดความเชี่ยวชาญรหัสมอร์สของใบอนุญาตประเภทต่าง ๆ ซึ่งเป็น "ความอนุรักษ์นิยม" ที่กีดกันผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมออกจากวิทยุสมัครเล่น ส่งผลต่ออนาคตของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาเอง นักวิจารณ์รายอื่น ๆ ได้อ้างถึงการสนับสนุนของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) สำหรับการแบ่งส่วนแบนด์วิดท์ของย่านความถี่วิทยุสมัครเล่นในสหรัฐอเมริกา แทนที่จะแบ่งตามโหมด ซึ่งบางคนอ้างว่าให้ความสำคัญกับผู้ใช้ระบบ Winlink และโหมดเฉพาะของผู้ผลิต เช่น Pactor 3, DSTAR และ Wide-coverage Internet Repeater Enhancement System (WIRES) การควบคุมด้วยแบนด์วิดท์เอื้อประโยชน์ต่อเทคโนโลยีเฉพาะเหล่านี้ โดยแลกกับโหมดดิจิทัลแบบแบนด์วิดท์แคบและมาตรฐานเปิด (เช่น JT65, PSK31, RTTY และ CW) นักวิทยุสมัครเล่นหลายรายที่ต้องการพัฒนาและทดลองใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ มองว่าสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) รีบเร่งลดหย่อนกฎระเบียบเรื่องแบนด์วิดท์อย่างรวดเร็วเกินไป คำวินิจฉัยล่าสุดของ FCC เกี่ยวกับโหมดการ์ดเสียงใหม่ที่เรียกว่า ROS ชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นในการยกเลิกกฎระเบียบที่ขัดขวางการทดลองและขัดขวางการพัฒนาเทคนิคแบนด์วิดท์แคบบนย่านความถี่ การตัดสินใจของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ที่จะตำหนิสมาชิกคณะกรรมการบริหาร ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากนักวิทยุสมัครเล่นจำนวนมาก นักวิทยุจำนวนมากแสดงความกังวลว่าการตัดสินใจครั้งนี้เป็นการบ่อนทำลายหลักการประชาธิปไตยแบบตัวแทนและความเปิดกว้างและความโปร่งใสอย่างร้ายแรง CQ ได้เผยแพร่เอกสารไวท์เปเปอร์ฉบับเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ที่วิพากษ์วิจารณ์การกระทำของสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาทางออนไลน์ การตำหนินี้ถูกเพิกถอนโดยคณะกรรมการบริหารสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกาในการประชุมคณะกรรมการครั้งต่อไปในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562 ถ้วยเอลเซอร์-มาเธส ถ้วยเอลเซอร์-มาเธส สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2471 โดยเฟร็ด จอห์นสัน เอลเซอร์ (W6FB/W7OX) และสแตนลีย์ เอ็ม. มาเธส (7OE/K1CY) นักวิทยุสมัครเล่นชาวอเมริกัน เพื่อมอบรางวัลให้กับ "นักวิทยุสองทางสมัครเล่นคนแรกของโลกและดาวอังคาร" ถ้วยนี้เป็นงานแกะสลักไม้แบบอิโกรอตของฟิลิปปินส์ เป็นชามที่มีรูปปั้นยืนสองรูปรองรับ โครงสร้างการจัดการ ในสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (ARRL) และสมาคมวิทยุสมัครเล่นแคนาดา (Radio Amateurs of Canada, RAC) ผู้จัดการเขต คืออาสาสมัครที่ได้รับการเลือกตั้ง ซึ่งมีหน้าที่ดำเนินและบริหารจัดการโครงการต่าง ๆ ในเขตนั้น ผู้จัดการเขตได้รับการเลือกตั้งจากสมาชิกขององค์การที่อยู่ในเขตนั้นและดำรงตำแหน่งเป็นเวลาสองปี ไม่มีการจำกัดวาระการดำรงตำแหน่ง สำหรับแต่ละกิจกรรมของเขต ผู้จัดการเขตจะแต่งตั้งบุคคลเพื่อกำกับดูแลกิจกรรมนั้น ๆ บุคคลเหล่านี้เรียกรวมกันว่า คณะกรรมการผู้ช่วยและผู้ประสานงานระดับท้องถิ่น (the cabinet) ตำแหน่งภายในคณะกรรมการผู้ช่วยและผู้ประสานงานระดับท้องถิ่น ได้แก่: ผู้ช่วยผู้จัดการเขต ผู้ประสานงานชมรมในเครือ (Affiliated Club Coordinator) ผู้จัดการจดหมายข่าว (Bulletin Manager) ผู้ประสานงานผู้สังเกตการณ์อย่างเป็นทางการ (Official Observer Coordinator) ผู้ประสานงานข้อมูลสาธารณะ (Public Information Coordinator) ผู้ประสานงานฉุกเฉินประจำเขต (Section Emergency Coordinator) ผู้จัดการจราจรประจำเขต (Section Traffic Manager) ผู้ประสานงานเยาวชนประจำเขต (Section Youth Coordinator) ผู้ประสานงานกิจการภาครัฐระดับรัฐ (State Government Liaison) ผู้ประสานงานด้านเทคนิค (Technical Coordinator) ผู้จัดการเขตยังแต่งตั้งอาสาสมัครเพื่อปฏิบัติงานในโครงการเหล่านี้ด้วย อาสาสมัครในแต่ละเขตจะปฏิบัติหน้าที่ตามความประสงค์ของผู้จัดการเขต นอกจากนี้ ผู้จัดการเขตยังให้ความช่วยเหลือสมาชิกเกี่ยวกับคำถาม ปัญหา หรือปัญหาเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์และบริการขององค์การ ประสานงานกับหน่วยงานประสานงานด้านความถี่ในเขตอำนาจศาล ประสานงานกับสำนักงานภาคสนามท้องถิ่นของคณะกรรมการกำกับดูแลการสื่อสารกลาง (FCC) (เฉพาะในสหรัฐอเมริกา) และสื่อสารกับสมาชิกในเขตผ่านทางอีเมล หน้าเว็บ และการเยี่ยมชมการประชุมชมรมวิทยุสมัครเล่น, งานเทศกาลวิทยุสมัครเล่น และการประชุมสัมมนาด้วยตนเอง ปัจจุบันมี 71 เขตในสมาคมวิทยุสมัครเล่นแห่งอเมริกา (สหรัฐอเมริกา) และ 12 เขตในสมาคมวิทยุสมัครเล่นแคนาดา (แคนาดา) ผู้ประสานงานชมรมในเครือ คือผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายกิจการวิทยุ ผู้จัดการเขตจะแต่งตั้งผู้ประสานงานชมรมในเครือหนึ่งคนในแต่ละเขต เพื่อส่งเสริมการเป็นสมาชิกชมรมกับองค์การระดับชาติ ผู้จัดการจราจรประจำเขต ได้รับการแต่งตั้งจากผู้จัดการเขตเพื่อดูแลและประสานงานความพยายามในการจัดการจราจรภายในระบบจราจรแห่งชาติและเขตนั้น ผู้ประสานงานฉุกเฉินประจำเขต (Section Emergency Coordinator) คือผู้ช่วยผู้จัดการเขตสำหรับการเตรียมความพร้อมด้านการสื่อสารในภาวะฉุกเฉินของวิทยุสมัครเล่น ผู้ประสานงานฉุกเฉินประจำเขตได้รับการแต่งตั้งจากผู้จัดการเขต ดูเพิ่ม บริการวิทยุสมัครเล่นฉุกเฉิน (Amateur Radio Emergency Service) สหภาพวิทยุสมัครเล่นนานาชาติ ระบบการจราจรแห่งชาติ (National Traffic System) บริการวิทยุสมัครเล่นป้องกันภัยพลเรือน W1AW สมาคมวิทยุสมัครเล่นแคนาดา อ้างอิง บรรณานุกรม แหล่งข้อมูลอื่น เว็บไซต์ทางการ The ARRL Ham Radio License Manual, ARRL