Национален парк Карпести Планини

Националниот парк Карпести Планини е американски национален парк сместен приближно 122 км северозападно од меѓународниот аеродром во Денвер во североцентралниот дел на Колорадо, во Фронт Ренџ на Карпестите Планини. Паркот се наоѓа помеѓу градовите Естес Парк на исток и Гранд Лејк на запад. Источните и западните падини на континенталната вододелница поминуваат директно низ центарот на паркот со изворите на реката Колорадо сместени во северозападниот дел на паркот. Главните одлики на паркот вклучуваат планини, алпски езера и широк спектар на диви животни во различни клими и средини, од шумски шуми до планинска тундра. Законот за национален парк Карести Планини е потпишан од претседателот Вудроу Вилсон на 26 јануари 1915 година, со кој се утврдуваат границите на паркот и се штити областа за идните генерации. Цивилните конзерваторски тела ја изградија главната автомобилска рута, Патот Траил Риџ, во 30-тите години на минатиот век. Во 1976 година, УНЕСКО го назначил паркот како еден од првите светски Биосферни резервати. Во 2018 година, повеќе од 4,5 милиони рекреативни посетители влегоа во паркот. Паркот е еден од најпосетуваните во системот на Националниот парк, рангиран како трет најпосетуван национален парк во 2015 година. Во 2019 година, паркот повторно забележал рекордна посетеност со 4.678.804 посетители, што претставува зголемување од 44% од 2012 година. Паркот има вкупно пет центри за посетители, со седиште во паркот сместен во Центарот за посети — национално историско обележје дизајнирано од архитектонската школа на Френк Лојд Рајт на Талиесин Запад. Земјиштата на Националните шуми го опкружуваат паркот од сите страни, вклучувајќи ја Националната шума Рузвелт на север и исток, Националната шума Рут на север и запад и Националната шума Арапахо на запад и југ, со областа на дивината Индијански врвови се наоѓа јужно од паркот. Историја Историјата на Националниот парк Карпести Планини започнала кога Палео-Индијанците патувале по денешниот пат Трејл Риџ, за да ловат и да се хранат. [14] Луѓето од Уте и Арапахо подоцна ловеле и кампувале во областа. Во 1820 година, Лонг Експедицијата, предводена од Стивен Х. Лонг, за кого бил именуван Лонгс Пик, се приближиле до реката Плат. Доселениците започнале да пристигнуваат во средината на 1800-тите, раселувајќи ги Индијанците кои главно ја напуштиле областа доброволно до 1860 година, додека другите биле отстранети за резервации до 1878 година. Лулу Сити, Дачтаун и Гаскил во „Безлетните Планини“ (Never Summer) се основани во 1870-тите години кога трагачите трагале по злато и сребро. Бумот завршил во 1883 година кога рударите ги напуштиле своите истражувања. Железничката пруга стигнала до Лионс, Колорадо во 1881 година и патот Биг Томпсон Кањон - дел од американскиот пат 34 од Ловеленд до паркот Естес - бил завршен во 1904 година. Во 20-тите години на минатиот век, доживеале бум во градењето на домови, вклучувајќи го и училиштето за патеки „Беар Лејк“ и патиштата во паркот, што кулминирало со изградбата на патот „Трејл Риџ“ до патеката на реката Фаул помеѓу 1929 и 1932 година, и потоа до Гранд Лејк до 1938 година. Истакнати поединци во обидот да се создаде национален парк биле Енос Милс од областа Естес Парк, Џејмс Графтон Роџерс од Денвер и H. Хорас Мекфарланд од Пенсилванија. Националниот парк е основан на 26 јануари 1915 година. Географија Националниот парк Карпеста планина опфаќа (1.074.28 км2) федерално земјиште, со дополнителни (1.024.09 км2) од дивината на шумската служба на САД кои се граничат со границите на паркот. Континенталната вододелница се протега генерално север – југ низ центарот на паркот, со реки и потоци од западната страна на поделбата што тече кон Тихиот Океан, додека оние од источната страна течат кон Атлантикот. Географска аномалија се наоѓа по должината на патеките на „Безлетните Планини“ (Never Summer) каде континенталниот водораздел формирал потковица – облик наведнуваат околу (9,7 км2) кој се движел од југ на север, но потоа нагло кривули на југ и на запад од паркот. Остриот свијок резултира со потоци на источните падини на опсегот што се спојуваат со изворите на реката Колорадо што течат јужно и западно, на крајот достигнувајќи до Тихиот Океан. Во меѓувреме, потоците на западните падини се спојуваат со реки што течат на север, а потоа на исток и југ, на крајот достигнувајќи го Атлантикот. Протоците на реката Колорадо се наоѓаат во северозападниот регион на паркот. Паркот содржи приближно (724 км2) реки и потоци, (563 км2) патеки и 150 езера. Националниот парк Карпеста планина е еден од највисоките национални паркови во нацијата, со надморска височина од 2.396 до 4.346 метри, чија највисока точка е Лонгс Пик. Траил Риџ Роуд е највисокиот асфалтиран патен пат во земјата, со врв од 3.713 метри. Шеесет планински врвови над 3.658 метри високи обезбедуваат сценски прегледи. На северната страна од паркот, опсегот Мумии содржи голем број на тринаесет врвови, вклучително и Хигс Пик, планина Мумија, планина Ферчилд, планина Ипсилон и планина Чикита. Неколку мали ледници и трајни снежни полиња се наоѓаат во високопланинските циркови. Во рамките на паркот има пет региони или географски зони. Регион 1: Лос и големи ливади Регионот 1 е познат по лосовите и големите ливади и се наоѓа на запад, или Гранд Лејк, од страната на континенталната вододелница. 48.2 километри од Националната сценска патека „Континентал дели“, поминуваат низ паркот и минуваат низ алпска тундра и сценографија. До областа на големите ливади со своите треви и диви цвеќиња може да се стигне преку патеката Онаху, Тонахуту или патеката "Зелена планина". Другите сценски подрачја вклучуваат Големи ливади и Долината Кавуниче (Долина Којот) на горниот дел на реката Колорадо што е добро место за набљудување птици, како и снегоодалка и крос-кантри скијање во зима. Патеката по долината се одвива низ долината Кавуниче која содржела дури 39 рудници, иако помалку од 20 од нив имаат архивирани записи и археолошки остатоци. Градот ЛуЛу е место на напуштен град за ископување сребро од раните 1880-ти, сместен покрај патеката на реката Колорадо. Според извештајот од 1985 година подготвен за NRHP, останале само три урнатини на кабината заедно со остатоци од уште шест други згради. Бејкер Пас ја преминува континенталната вододелница низ Безлетните Планини и се влева во дренажата на реката Мичиген на запад од планината Нимбус — дренажа што ги храни потоците и реките што се испуштаат во Мексиканскиот Залив. Други планински премини се превојот Ла Пудре и Тандер Пас, кој некогаш го користеле сценските тренери и е пат до езерото Мичиген. Малиот Јелоустоун има геолошки одлики слични на Гранд Кањонот во Јелоустоун. Патеката на „Зелената планина“ некогаш била вагонски пат што се користела за да се однесе сено од Биг Медоус. „Зелената Планина“ до која може да се пристапи од источната и западната страна на паркот е близу до „Зелената планина“. Планинскиот преглед на — кула за набудување на дивиот свет— се наоѓа на Националниот регистар на историски места. Природната област „Парк на рајот“ е суштински скриена и заштитена дива област без одржани патеки што продираат во неа. Скелетот Гулч, Каскадските водопади, Северните водопади, Гранитските водопади и водопадите Адамс се наоѓаат на западната страна на паркот. Езерата на западната страна ги опфаќаат езерото Боувен, езерото Верна, езерото на облаците, езерата Хајнах, езерото дрво, езерото Лоун бор, езерото Нанита и езерото Нокони. Регион 2: Алпски регион Регион 2 е алпски регион на паркот со достапни патеки за тундра на големи височини — област позната по спектакуларните глетки. Во рамките на овој регион се наоѓа и планината Ида, со падини на тундра и широко отворен поглед на континенталната вододелница. Преминот на шумскиот кањон е близу до врвот на старата патека Уте што некогаш ги поврзувала селата преку континенталната вододелница. Патеката „Чапин Пас“ поминува низ густа шума кон прекрасен поглед кон долината Чапин Крик, продолжувајќи напред над дрвената линија до западното крило на планината Чапин. Патеката за заедници на Тундра, достапна од Траил Риџ Роуд, е пешачење што нуди поглед на тундра и алпски диви цвеќиња. Други патеки се Томбстоун Риџ и Патека Уте, што започнува од тундра и е претежно спуст од преминот Уте до Горни Бивер Медоус, со една локација за кампување на заднини. Патеката на реката Кеш Ла Пудре започнува северно од езерото Пудре на западната страна на долината во близина на преминот Милнер и се упатува надолу кон патеката Муми Пас. Езерото Ирина е област за рекреација и излети. Регион 3: Дивина Регионот 3, познат по бегството во дивина, е во северниот дел на паркот и се пристапува од областа на паркот Естес. Опсегот на мумијата е краток планински венец на северот од паркот. Мумиите имаат тенденција да бидат понежни и пошумени од другите врвови во паркот, иако некои падини се издржливи и силно глацијални, особено околу планината Ипсилон и планината Мумија. Водопадот Бридал Веил е сценска точка и патека достапна од патеката Крав Крик, во Центарот за истражување „Континетален водораздел“. Водопадите на Вест Крик и водопадите Часм, близу до патот на реката Олд Фал, исто така се наоѓаат во овој регион. Патеката „Алувијален навивач“ води до мост преку реката што била местото на поплавата во езерото тревник. Патот „Трнлив гребен“ води до Пол Бунијан околу (2,4 км2) од патеката, потоа езерото Гем и уште (3,5 км2) до Балансирана карпа. Патеката Црна Клисура се пресекува на патеката „Кравји поток“, формирајќи дел од Езерото Гем, која минува низ старата долина Мек Грегор, поминувајќи низ карпестите формации „Трнлив гребен“ со одење на јамка во долината Мек Грегор. Патеката Крав Крик ја следи Крак Крик, со многуте езерца со дабари, што се протега покрај свртувањето на Свадбените водопади како патека „Темна планина“, а потоа се приклучува на патеката „Црна клисура“ за да се пресече патеката по езерото Ловн, малку под езерото. Северната граница на патеката се поврзува со системот за патеки „Изгубено езеро“. Патеката „Северна виљушка“ започнува надвор од паркот во пустината Команче Пик пред да стигне до границата на паркот и да заврши кај Изгубеното езеро. Патеката „Бурн врвови“ го поврзува кампусот Пингри Парк на државниот универзитет во Колорадо во пустината Команче Пик и патеката „Северна виљушка“ во паркот. Дабар Планина, исто така користена од јавачи на коњи, минува низ шуми и ливади, преминува низ Бивер Брук и неколку дренажи исполнети со јасика и има одличен поглед на Пингс Лонгс. Планинската патека елен дава поглед од 360 степени на источниот дел од паркот. Плато на врвот на планината Елен нуди експанзивен поглед на континенталната вододелница. Во текот на зимата, долната патека генерално има малку снег, иако на прекинувачите се очекува спакуван и поместен снег. Снежната покривка на самитот може да биде длабока од три до пет стапки, што бара употреба на снежни чевли или скии. Патеката до езерото Есте во паркот Естес минува низ засолниште за птици, покрај терен за голф, покрај реката Биг Томпсон и Рибскиот поток, преку излетничкото место покрај езерото и покрај езерскиот брег. Патеката ја користат набљудувачи на птици, моторџии и планинари. Патеката за езерото тревник се искачува до езерото Лов и Кристалното езеро, едно од најдлабоките езера во парковите, во алпскиот екосистем и по течението на реката Рика. Реката ја покажува огромната штета предизвикана од откажување на браната во 1982 година, што го одзеде животот на тројца ловци. Патеката е напорен скок со снежни врнежи во зима. Патеката Јпсилон Езеро води до нејзиниот истоимен, како и езерото Чипманк, со поглед на Врвот Лонгс, додека минува боровни шуми со грмушки од рибина и мечкино грозје. Патеката исто така нуди поглед на кањонот изваден од дивеената вода што се ослободи од браната Лејн Лејк во 1982 година. Видливо е јужното лице на планината Ипсилон, со осипот во форма на Y нагло се издига од крајбрежјето. Езерото Гем е високо меѓу заоблените гранитни куполи на Ламп Риџ. Неприфатен од глацијација, овој израсток од гранит стар 1,8 милијарди години е извајан од ветер и хемиска ерозија во гребен сличен на ’рбет. Столбови, дупки и избалансирани карпи се наоѓаат околу средната точка на патеката, заедно со погледите на долината Есте и континенталниот дел. Патеката Ловче Потс е достапна од патеката Црн Кањон. Регион 4: Срцето на паркот Регионот 4 е срцето на паркот со лесен пристап до патеките, одличен поглед и езерски планинарења вклучувајќи ги најпопуларните патеки. Планината Рамен Врв е пешачка во тундра и најлесен поход до континенталната вододелница во паркот. Преминувајќи над планината Рамен Врв, пешачењето кон врвот Халет поминува низ три климатски зони, поминувајќи го сртот што го поддржува ледникот Тиндал и на крај се искачува на врвот на Халет Пик. Езерото Беар е езеро со висока височина во смрека и ела во подножјето на врв Халет и планина Рамен врв. Езерото Биерстат седи на горната странична морена по име Бираштат Морена и се испушта во Мил Крик. Постојат неколку патеки што водат до езерото Биерштат преку насади од јасики и борови на подот. Северно од Биерштат Мореин е паркот Холовел, голема и мочурлива ливадa Мил Крик. Патеката Холовел Парк се протега по јужната страна на Стрмни планини. Претпријатија за дрва и пила работеле во паркот Холовел во раните 1900-ти години. Ледничкиот басен било местото на одморалиштето управувано од Абнер и Алберта Спрагу, по кого е именувано езерото Спраге. Езерото е плитко водно тело што се создало кога кај Спрагуес се оздало брана, а со тоа Болдеровиот поток создал рибник. Езерото Спраге е популарно место за набљудување на птици, пешачење и разгледување на планинските врвови, заедно со кампување на кампот во сливот Ледници. Езерото од соништата е едно од најфотографираните езера и исто така е познато по зимските чевли за снег. Смарагдното Езеро се наоѓа директно под седлото помеѓу врвот Халет и планината Флетпоп, само кратко пешачење над езерото Дрим. Брегот на езерото Хаијаха (домороден американски збор за „големи карпи“) е опкружен со камења заедно со антички, искривени и живописни борови дрвја кои растат од пукнатините на карпите. Езерото Нимфа е именувано како жолт крин, Nymphaea polysepala, на неговата површина. Езерото Елена е на чело на клисурата Одеса, источно од планината Нотхоп. Езерото „Две реки“ се наоѓа по должината на пешачењето до езерото Одеса од езерото Беар, и има еден камп за крајни земји. Патеката Каб Лејк поминува низ реката Биг Томпсон, цветни ливади и штандови од борови и јасики. Мраз и длабок снег се присутни во текот на зимата, што бара употреба на скии или снежни чевли. Патеката по езерото Ферн минува низ формациите Арх Рок, Базенот и каскадната вода на Водопадите на Ферн. Два кампови на западните земји се наоѓаат во близина на езерото, а уште две се поблиску до патеката. Езерото Одеса има два пристапа: едната е патеката Флаттоп од мечката Беар, додека другата е од патеката на езерото Ферн, кој се наоѓаат потокот Ферн, базенот, водопадите Ферн, и самото Ферн езеро. Достапно е едно кампување за други земји. Други езера се езерото Jeвимел, езерото Милс, црното езеро, синото езеро, стаклено езеро, езерото од смрека. Базенот е голем турбулентен џеб за вода формиран под местото каде што смреките и папратските потоци се приклучуваат на реката Биг Томпсон. Зимската патека е по чакалски пат, што води до патека до влезната патека на езерото Ферн. По должината на трасата има јасика пресечена од дабари, замрзнати водопади на карпите и лакотни карпи. Патеката до водопадите Алберта поминува покрај Ледник Крик и Клисурата Ледник. Патеката на реката Ветер го напушта источниот портал за да се приклучи на патеката Сторм Лос. Постојат три места за кампување во земјата. Други места во областа се Лох, Лох Вале, Милин Крик Басен, Ледник Ендрус, Скај Поинт, Тимберлајн водопад, Горни Бивер Медоус и Сторм Пас. Регион 5: Водопади и земја Регионот 5, познат по водопадите и западната земја, е јужно од паркот Естес и содржи врв Лонгс — иконскиот четиринаесетгодишен — и областа на дивиот басен. Други врвови и премини вклучуваат планината Лили, Естес Коун, сестри близначки, патека Болдер-Гранд и гранит. Рудникот Евгенија работел околу крајот на 19-ти до почетокот на 20-от век, со остатоци од стара опрема и колиба. Областите и патеките вклучуваат Болдер поле, патека за диви базени и паметна патека за Хомер Роуз. Енос Милс, главната фигура зад создавањето на Националниот парк Карпести планини, ужива да оди до езерото Лили од неговата блиска кабина. Диви цвеќиња се чести во пролет и рано лето. Во зима, патеката околу езерото е често погодна за одење во чизми, или како кратки чевли за снег или скијање. Другите езера во дивиот басен ги вклучуваат езерото Хасм, езерото Сноубанк, лавовските езера 1 и 2, езерото Тандер, езерото Оузел, езерото Финч, езерото Блуберд, езерото круша и езерото плажа. Многу од езерата имаат кампови со заднини. Водопадите вклучуваат водопади Узел, водопади Трио, водопади Копеланд и каскади Калипсо. Клима Според системот за класификација на климата во Копен, Националниот парк Карпеста Планина има субварктичка клима со свежи лета и година околу врнежите (Дфц). Според Министерството за земјоделство на Соединетите Американски Држави, зоната на цврстина на растенијата на станицата Беар Лејк Ренџер (2.893 м) е 5a со просечна годишна крајна минимална температура од -26,2 °C, и 5a со просечна годишна крајна минимална температура од -26,7 °C во Центарот за посети на Бивер Медоус (2.385 м). Комплексните интеракции на надморска височина, наклон, изложеност и воздушни маси во регионални размери ја одредуваат климата во паркот, која е позната по екстремните временски модели. „Судир на воздушни маси“ од неколку насоки произведува некои од клучните временски настани во регионот. Кога студениот арктички воздух од север ќе се сретне со топол влажен воздух од Мексиканскиот Залив на предниот опсег, во паркот се акумулираат „интензивни, многу влажни снежни врнежи со вкупна длабочина на снег измерени во стапалата“. Кота Областите со поголема висина во паркот добиваат двојно повеќе врнежи од областите со пониска височина, генерално во форма на длабоки зимски врнежи од снег. Арктичките услови се распространети во текот на зимата, со ненадејни снежни бури, силни ветрови и длабоки снежни пакувања. За патувања преку ноќ во висока земја потребна е опрема соодветна за -35 °F или подолу. Субалпскиот регион не започнува да доживува услови слични на пролет до јуни. Диви цвеќиња цветаат од крајот на јуни до почетокот на август. Под (2.865 м), температурите се често умерени, иако ноќните температури се ладни, како што е типично за планинските временски услови. Пролетта доаѓа во планинската област до почетокот на мај, кога дивите цвеќиња почнуваат да цветаат. Пролетното време е предмет на непредвидливи промени во температурата и врнежите, со потенцијал за снег долж патеките до мај. Во јули и август, температурите се генерално 21-26 °C во текот на денот, и пониски од 4,4 °C навечер. Пониските височини добиваат дожд како најголем дел од летните врнежи. Ненадејни драматични промени во времето може да се појават во текот на летото, обично поради попладневни грмотевици што можат да предизвикаат дури -6,6 °C пад на температурата и услови на ветровито. Климата на паркот е под влијание и на континенталната вододелница, која се протега северозападно кон југоисток преку центарот на паркот над високите врвови. Континенталната вододелница создава два различни климатски модели - едниот е типичен за источната страна во близина на паркот Естес, а другиот е поврзан со областа Гранд Лејк на западната страна на паркот. Западната страна на паркот доживува повеќе снег, помалку ветер и чисти студени денови во текот на зимските месеци. Студија за климатски промени Националниот парк Карпеста Планина бил избран да учествува во студија за климатски промени, заедно со уште две други области на Националниот парк за услуги во регионот на Карпестите планини и три во регионот на планината Апалачи. Студијата започнала во 2011 година, организирана од членови на академската научна заедница во соработка со Националната служба за паркови и Националната администрација за аеронаутика и вселена (НАСА). Наведената цел: „развивање и примена на алатки за поддршка на одлуки кои користат НАСА и други податоци и модели за да се процени ранливоста на екосистемите и видовите кон климатските промени и употребата на земјиштето и да се оценат опциите за управување“. Од 2010 , претходните сто години записи укажувале на зголемување на просечната годишна температура од приближно 1,7 °C. Просечната ниска температура се зголеми повеќе од просечната висока температура во истиот временски период. Како резултат на зголемувањето на температурата, снегот се топи од планините на почетокот на годината, што доведува до посува лето и веројатно до порано, подолго време на пожари. Од 90-тите години на минатиот век, планинските борски бубачки се размножуваат побрзо и не изумреле според претходната стапка на смртност во текот на зимските месеци. Следствено, зголемената популација на бубачки довело до зголемена стапка на смртност на дрвјата во паркот. Студијата за климатски промени предвидува понатамошно зголемување на температурата, со поголемо затоплување во текот на летото и повисоки екстремни температури до 2050 година. Поради зголемената температура, се предвидува умерено зголемување на стапката на испарување на водата. Намалени врнежи од снег — можеби 15% до 30% помалку од сегашните количини — и елиминирање на површинскиот град, заедно со поголема веројатност за интензивни настани на врнежи се предвидуваат до 2050 година. Сушата може да биде поверојатно како резултат на зголемените температури, зголемените стапки на испарување и потенцијалните промени во врнежите. Геологија Прекамбриската метаморфна карпа го формирала јадрото на северноамериканскиот континент за време на прекамбрискиот еон пред 4,5–1 милијарди години. За време на палеозојската ера, западна Северна Америка била потопена под плитко море, со морско дно составено од наслаги од варовник и доломит дебели многу километри. Гранитот „Пикс Пик“ се формирал за време на доцниот прекамбриски еон, продолжувајќи добро и во палеозојската ера, кога течеле масовни количини на стопена карпа, се споиле и ги формирале континентите пред околу 1 милијарда - 300 милиони години. Истовремено, во периодот од пред 500-300 милиони години, регионот започнал да тоне додека седименти од вар и кал се таложеле на испразнетиот простор. Еродираниот гранит произведувал честички од песок кои формирале слоеви — слоеви на седименти — во сливот што тоне. Пред околу 300 милиони години, земјата била подигната со создавање на предците Карпести Планини. Фонтаната Формација била депонирана за време на Пенсилванијанскиот период од палеозојската ера, пред 290–296 милиони години. Во текот на следните 150 милиони години, планините се издигнувале, каде продолжиле да еродираат и се покривале во сопствениот талог. Ветерот, гравитацијата, дождовницата, снегот и ледениот мраз ги еродирале гранитните планини во текот на геолошките временски размери. Акидските карпи на крајот биле погребани под следните слоеви. Формацијата Пјер Шејл е депонирана за време на палеогенот и креда периоди пред околу 70 милиони години. Регионот бил покриен со длабоко море — Критско западно внатрешно пристаниште — кое депонирало огромни количини шкрилци на морското дно. И дебелиот слој на шкрилци и вградените морски животни фосили — вклучително и амонити и скелети на риби и такви морски рептили како мозаури, плезиосаури и изумрени видови морски желки, заедно со ретки остатоци од диносауруси — се создадени во овој временски период. Областа сега позната како Колорадо на крајот била трансформирана од тоа што било на дното на океанот во повторно суво, давајќи им принос на друг фосилиферен карпест слој познат како Фондацијата Денвер. Пред околу 68 милиони години, Предниот опсег започнал повторно да се крева поради орагеноста на Ларамид на запад. За време на ерата на Кенозојците, воздигнувањето на блокот ги формирало сегашните Карпести планини. Геолошкиот состав на Националниот парк Карпести планини, исто така, бил под влијание на деформација и ерозија за време на таа ера. Издигнувањето ги наруши постарите модели на дренажа и ги создаде сегашните обрасци на дренажа. Глацијација Глацијалната геологија во Националниот парк Карпести Планини може да се забележи од планинските врвови до долните подови. Мразот е моќен вајар на оваа природна средина и големите маси на мраз што се движат се најмоќните алатки. Приказните траги на џиновските ледници можат да се видат низ целиот парк. Потоци и глацијации за време на кватернарниот период го пресекуваат постариот талог, создавајќи врвови на меси и алувијални рамнини и откривајќи ги сегашните Карпести планини. Глечењето отстрани дури (1.500 м) на седиментни карпи од претходните наноси на копното. Оваа ерозија ја изложила подрумската карпа на Анкастералните карпи. Докази за подигнување и ерозија може да се најдат на патот кон Националниот парк Роки Планина во задниците на предниот опсег. Многу седиментни карпи од палеозојската и мезозојската ера постојат во сливовите околу паркот. Додека периодите на глацијација се во голема мера во минатото, паркот сè уште има неколку мали ледници. Ледниците вклучуваат: Ендрус, Спраге, Тиндал, Тејлор, Роу, Милс и ледниците Мумав. Екологија Според потенцијалните типови на природна растителност во САД А.В. Кушлер, Националниот парк Карпести планини опфаќа три класификации: тип на растителност алпска тундра и неплодна (52) со форма на растителност на алпска тундра (11), растителност на западна смрека / елка (15) со форма на растителност на шума од карпести четинари (3) и ела од бор / Даглас (18) тип на растителност со карпеста шума со четинари (3) форма на растителност. Колорадо има една од најразновидните растителни и животински средини на САД, делумно поради драматичните температурни разлики што произлегуваат од различните нивоа на височина и топографијата. Во сува клима, просечната температура паѓа 5,4 степени Фаренхајт со секое зголемување на висината на 1.000 стапки (9.8 степени Целзиусови на 1.000 метри). Поголемиот дел од Колорадо е полусув со планините кои примаат најголемо количество врнежи во државата. Континенталната вододелница поминува север кон југ низ паркот, создавајќи климатска поделба. Античките ледници ја врежале топографијата во низа еколошки зони. Источната страна на Поделбата има тенденција да биде посува со силно глацијарани врвови и циркови. Западната страна на паркот е влажна со повеќе бујни, длабоки шуми. Постојат четири екосистеми или зони во Националниот парк Карпести Планини: планински, субалпски, алпска тундра и крајбрежен. Крајбрежната зона се јавува во сите три други зони. Секој поединечен екосистем е составен од организми кои комуницираат едни со други и со нивната околна околина. Живите организми (биотички), заедно со мртвите органски материи што ги произведуваат и абиотичкото (неживо) опкружување што влијае на тие живи организми (вода, временски услови, карпи и пејзаж), сите се членови на екосистемот. Паркот беше назначен за Биосферскиот резерват од Обединетите нации во 1976 година за да ги заштити своите природни ресурси. Биоразновидноста на паркот вклучува пошумување, екологија, внатрешни водни површини и цицачи, додека неговите екосистеми се управуваат за зачувување на природата, еколошко образование и јавна рекреација. Областите на истражување и мониторинг вклучуваат екологија и управување со копитари, обновување на големи височини, глобални промени, ефекти на кисели врнежи и водена екологија и управување. За список на растенија со фотографски слики во Националниот парк Карпести Планини, видете ја Листата за проверка RMNP. Зона Монтан Планинскиот екосистем е на најниските височини во паркот, помеѓу (2.900 м), каде што падините и големите ливански долини го поддржуваат најширокиот опсег на животи на растенија и животни, вклучувајќи планински шуми, пасишта и грмушки. Областа има реки меандри и во текот на летото, диви цвеќиња растат на отворените ливади. Борови дрвја Пондероза, трева, грмушки и билки живеат на суви падини со поглед на југ. Падините свртени кон север ја задржуваат влагата подобро од оние што гледаат кон југ. Почвата подобро поддржува густи популации на дрвја, како ела Даглас, бор од ложа и бор бордероза. Исто така, постојат повремени елки од смрека и сина смрека од Енгелман. Аквасиите тресат во монтажни почви со висока влажност. Други мали дрвја кои сакаат вода, како врби, сив алдер и бреза од вода може да се најдат покрај потоци или крајбрежни брегови. Почвата, најавена во вода, во рамничарски планински долини, можеби нема да може да го поддржи растот на зимзелени шуми. Следниве области се дел од планинскиот екосистем: Парк Мореин, Парк Потковица, Долина Кавуниче и Ливади Горни Бивер. Некои од цицачите кои се населуваат на планинскиот екосистем вклучуваат: зајаци со снежни врнежи, којоти, пуми, брада, елен од мазга, лос, овци бигорни, црни мечки и елен од Роки Маунтин. Во текот на есента, посетителите често се собираат во паркот за да бидат сведоци на елен рутина. Субалпска зона Од (2.700 м) до (3.400 м), планинските шуми им отстапуваат на субалпинските шуми. Шумите од ела и смрека Енгелман ги покриваат планинските предели во субалпските области. Дрвјата растат и се високи во долните субалпински шуми, но стануваат пократки и деформирани колку што се поблиску до дрворедот. На дрворедот, садниците можат да 'ртат на линијата од карпите и да растат само толку високо колку што карпата обезбедува заштита од ветер, а секој натамошен раст е повеќе хоризонтален отколку вертикален. Нискиот раст на густи дрвја се нарекува крумхолц, кој може да стане добро воспоставен и да живее од неколку стотици до илјада години. Во субалпската зона, боровите од ложа и ајдучката трева се етаблирале во претходните области на изгореници. Кристално чисти езера и полиња со диви цвеќиња се скриени меѓу дрвјата. Цицачите на субалпската зона вклучуваат боб-ци, пуми, којоти, елен, елен од мазга, чипови, шликови, свињи и жолто-стомачни мрмоти. Црните мечки ги привлекуваат бобинки и семиња на субалпински шуми. Оревокршачка на Кларк, ayеј на Стелер, планинска пикада и жолто-шушкава грчка се едни од многуте птици што се наоѓаат во субалпинската зона. Езерото Спраге и езерото Одеса се две од субалпските езера во паркот. Алпска тундра Над дрворедот, приближно (3.400 м), дрвјата исчезнуваат и огромната алпска тундра завладува. Над една третина од паркот се наоѓа над дрворедот, област што го ограничува растот на растенијата поради студената клима и силните ветрови. Неколкуте растенија што можат да преживеат под вакви екстремни услови се претежно повеќегодишни. Многу алпски растенија се џуџести на големи височини, иако нивните повремени цветови можат да бидат со целосна големина. Перничните растенија имаат долги јазли што се протегаат длабоко во карпестата почва. Нивната помала големина, како грутки мов, го ограничува влијанието на силните ветрови. Многу цветни растенија од тундра имаат густи влакна на стеблата и лисјата за да обезбедат заштита од ветер или пигменти во црвена боја, способни да ги претворат сончевите светлосни зраци во топлина. На некои растенија им требаат две или повеќе години за да формираат цветни пупки, кои ја преживуваат зимата под површината, а потоа се отвораат и произведуваат овошје со семе во неколку недели од летото. Тревата и седиштата се вообичаени кога почвата од тундра е добро развиена. Не цветни лишаи се држат до карпите и почвата. Нивните затворени алги клетки можат да се фотосинтезираат на која било температура над 32 степени Фаренхајтови (0 °C), а надворешните габични слоеви можат да апсорбираат повеќе од нивната сопствена тежина во вода. Адаптациите за преживување среде сушење на ветровите и студените температури може да ја направат растителноста на тундра да изгледа многу издржлива, но во некои аспекти таа останува многу кревка. Стапките можат да ги уништат растенијата во тундра и може да бидат потребни стотици години за да се опорави. Цицачите кои живеат на алпската тундра или ги посетуваат во текот на летната сезона, вклучуваат бигорни овци, елен, јазовци, пики, и зајаци. Птиците вклучуваат соколни прерии, бело опашки птармигани и обични гаврани. Цветни растенија вклучуваат мертензија, небесен пилот, алпски сончогледи, алпско џуџе колумбина и алпско заборавање. Тревите вклучуваат кобрезија, шилест трисет, ширење на пченична трева и тафтирана трева. Рипарска зона Крајбрежниот екосистем поминува низ планинските, субалпските и алпските тундра зони и создава основа за живот, особено за видовите кои напредуваат покрај потоците, реките и езерата. Водата на реката Колорадо, која обезбедува вода на многу југозападни држави, кои се наоѓаат на западната страна на паркот. Реката Пад, реката Кеш ла Пудре и реките Биг Томпсон се наоѓаат на источната страна од паркот. Исто како и другите екосистеми во паркот, крајбрежната зона е под влијание на климатските променливи на температурата, врнежите и височините. Општо земено, крајбрежните зони во котлините ќе имаат постудена температура од заедниците сместени на падините и врвовите на гребенот. Во зависност од надморската височина, крајбрежната зона може да има повеќе или помалку врнежи од другите крајбрежни зони во паркот, со разликата што создава промена во видовите на растенија и животни кои се наоѓаат во одредена зона. Дивиот свет Националниот парк Карпеста Планина е дом на многу видови животни, вклучувајќи скоро седумдесет цицачи и скоро триста видови птици. Оваа разновидност се должи на различната топографија на паркот, што создава различни живеалишта. Сепак, некои видови се истребени од овој парк, вклучувајќи пакети волци , волквин, гризли и американски бизони. Паркот е дом на околу 2.000 до 3.000 елени во лето, а меѓу 800 и 1.000 елени ја поминуваат зимата во неговите граници. Поради недостаток на грабливост, службата на Националниот парк зафаќа околу 50 елени секоја зима. Премногу пасењето од елен станал голем проблем во крајбрежните области на паркот, толку многу што НПС ги оградува од многу критични живеалишта на мочуриштата за да остават врби и јасики да растат. Програмата се чини дека работи, бидејќи листопадни мочуришни растенија напредуваат во рамките на мечување. Многу луѓе мислат дека стадото на елките е преголемо, но не сакаат да ги воведат грабливците повторно поради нивната близина со голема популација. Други копитари Освен елката, во паркот престојуваат и многу други копитари, вклучувајќи овци бигорн, лос и еленот. Бизоните беа елиминирани од паркот во 1800-тите, како и елињата и лосовите, од кои второто беше вратено во областа во 1978 година. Лос сега често се гледа во паркот, особено од западната страна на паркот. Населението од овци Бигорн во паркот се опоравил и се проценува на 350 животни. Грабливци Во паркот живеат многу грабливи животни, вклучително и канадскиот рис, лисици, црвениот рис, пума, циметна мечка и којоти. Волците и гризли мечките биле истребени во раните 1900-ти. Повеќето од овие грабливци убиваат помали животни, но планинските лавови и којоти убиваат елен и повремено срна. Мечките исто така јадат поголем плен. Лосите немаат грабливци во паркот. Црните мечки се релативно невообичаени во паркот, кои бројат само 24-35 животни. Тие исто така имаат помалку младенчиња и мечките изгледаат послабо отколку во повеќето области. Канадскиот рис е доста редок во паркот и веројатно се проширил на север од планините Сан Хуан, каде биле повторно воведени во 1999 година. Пумите (Кумар) се хранат главно со елен во паркот и живеат 10-13 години. Териториите на Пумата можат да бидат големи дури 800 километри. Којотите ловат и сами и во парови, но повремено ловат во група. Тие главно се хранат со глодачи, но повремено соборуваат поголеми животни, вклучително и елени, а особено слабини и теле на теле. Студиите во паркот Мораин покажале дека нивната примарна храна биле елени и глодачи. Тие формираат силни семејни врски и се многу гласни. Рекреативни активности Паркот содржи мрежа од патеки кои се движат од лесни, асфалтирани патеки погодни за сите посетители, вклучително и оние со попреченост, до напорни планински патеки за искусни, условени планинари, како и вонтеристички патеки за планинарење по земја. Патеките водат до повеќе од 100 назначени места за кампување во пустината. Од езерото Мечка или од Гранд Лејк, патниците можат да пешачат (72 км) до Националната сценска патека Континентал Подели во рамките на паркот. Повеќето патеки се наменети само за летна употреба, бидејќи во други периоди од годината, многу патеки не се безбедни поради временските услови. Јавањето на коњ е дозволено на повеќето патеки, како и ламите и другите групни животни. Можностите за искачување по карпи и алпинизам вклучуваат Лампи Риџ, Халет Пик и Лонгс Пик, највисокиот врв во паркот, а најлесната патека е Патеката Клучарка. Овој (13 км) еднонасочното искачување има надморска височина од (1.480 м) Огромното источно лице, вклучително и областа позната како Дијамантот, е дом на многу класични патеки за качување по големи искачувачки карпи. Многу од највисоките врвови имаат технички рути на мраз и карпи, кои се движат од кратки тркалања до долги искачувања на повеќе нивоа. Болдерингот е популарен и во паркот, бидејќи честопати се смета за „Мека за искачување низ целиот свет“, особено областите на Смарагдното Езеро и клисурата Хаос. Риболов е дозволен на многу од езерата и потоците на паркот. Четири видови пастрмка се населуваат во водите на паркот: виножито, поток, кокошка и германската кафеава пастрмка. Во текот на зимата, поголемиот дел од патот Траил Риџ е затворен поради обилниот снег, ограничувајќи го моторичкиот пристап до рабовите на паркот. Зимските активности вклучуваат обувки за снег и скијање на крос-кантри, кои се можни или од влезовите во паркот Естес или од Гранд Лејк. На источната страна во близина на паркот Естес, достапни се патеки за скијање на снег покрај патот Беар Лејк, како што се мечките на езерото, езерото Биерштад и езерото Спраге и кај скриената долина. Падините за санкање се исто така достапни во Скриената долина. Западната страна на паркот во близина на Гранд Лејк има и одржливи патеки за чевли за снег. Во Скијањето и сноубордот може да се ужива откако ќе се искачите на некоја од повисоките падини, особено доцна во сезоната на снег откако опадна опасноста од лавина и техничкото искачување останува исто така можност, иако вообичаено се разликува по стилот од летните месеци. Пристап До паркот може да се пристапи преку паркот Естес или преку западниот влез кај Гранд Лејк. Патот Траил Риџ, исто така познат како Рута 34, ги поврзува источната и западната страна на паркот. Паркот има вкупно пет центри за посетители. Центарот за посетители на Алпи се наоѓа во опкружувањето на тундрата близу Патот Риџ Роуд, додека Бивер Медоус и Фаул Ривер се наоѓаат во близина на паркот Естес, со Кавуњече во областа Гранд Лејк и Центарот за откривање на Паркот Мораин во близина на влезот на Бивер Медоус и центарот за посетители. Патот Траил Риџ и други патишта Патот Траил Риџ е (77 км) долг и ги поврзува влезовите во Езерото Гранд и паркот Естес. Ширејќи се генерално исток – запад низ многу вртења, патот го преминува преминот Милнер преку континенталната вододелница на кота од 3.279 м) Највисоката точка на патот е (3.713 м), со (17.7 км) од патот над дрворедот што е приближно (3.505 м) Патот е највисокиот асфалтиран автопат во земјата, и вклучува многу големи излезности на клучните точки за запирање и набљудување на сценографијата. Повеќето посетители на паркот возат преку славниот пат Траил Риџ, но меѓу другите патишта спаѓаат старата патека и патот Мечкино Езеро. Паркот е отворен секој ден од годината, со дозволиво време. Поради продолжената зимска сезона на повисоки височини, Траел Риџ Патот помеѓу Кривините на Парковите и Трејлхед на реката Колорадо е затворен во поголемиот дел од годината. Патот обично е отворен повторно до Меморијалниот ден и се затвора во средината на октомври, генерално по Денот на Колумбо. Патот на реката Пад не се отвора до околу 4 јули и се затвора до или во октомври за сообраќај на возила. Снегот исто така може да падне во доволни количини на повисоки места за да се бара привремено затворање на патиштата до јули, што е пријавено на местото на статусот на патот. Парк Естес Повеќето посетители влегуваат во паркот преку источните влезови во близина на паркот Естес, што е околу (114 км) северозападно од Денвер. Најдиректната патека до Траил Риџ е влезот Бивер Медоус, сместен веднаш западно од паркот Есте на американскиот пат 36, што води до Центарот за посети на Бивер Медоус и седиштето на паркот. Северно од влезната станица Бивер Медоус се наоѓа влезот на реката Фаул, кој исто така води кон патеката Траил Риџ и стариот пат. Постојат три рути до паркот Естес: I-25 до (САД 34) западно, што се протега покрај реката Биг Томпсон, (САД 36) западно (северозападно) од Болдер што се поврзува со (САД 34) запад, и автопатот Врв то Врв, познат и како Државен автопат 7, од точките на југ. Најблискиот аеродром е меѓународниот аеродром во Денвер а најблиската железничка станица е универзитетската станица Денвер. До Паркот Естес може да се стигне со изнајмување автомобил или некое превозно средство. За време на врвната туристичка сезона, во паркот има бесплатна транспортна-служба, дополнително, градот Ест Парк обезбедува транспортна-служба до Центарот за посетители на Есте Парк, околните кампови и на Националниот парк Карпести Планини. Гранд езеро Посетителите исто така можат да влезат на западната страна на паркот од (САД 34) во близина на Гранд Лејк. До (САД 34) се постигнува со преземање на (САД 40) на север од I-70. Најблиската железничка станица е станицата Амтрак во Гранби, која е (32 км) од западниот влез на паркот. Такси услугата е достапна во паркот. Поврзано Список на национални паркови на САД Наводи