موزهٔ صحرای سونورا-آریزونا

موزهٔ صحرای آریزونا-سونورا یک باغ وحش، آکواریوم، باغ گیاهشناسی، موزه تاریخ طبیعی، ناشر و نگارخانه هنری به مساحت ۹۸ جریب (۴۰ هکتار) است که در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد. این موزه درست در غرب توسان، آریزونا قرار دارد و دارای دو مایل (۳٫۲ کیلومتر) مسیر پیاده‌روی در ۲۱ جریب (۸٫۵ هکتار) از مناظر بیابانی است. این موزه یکی از پربازدیدترین جاذبه‌های جنوب آریزونا است. این سازمان غیرانتفاعی بر تفسیر تاریخ طبیعی، گیاهان و جانوران بیابان سونورا تمرکز دارد. این موزه خانهٔ بیش از ۲۳۰ گونه جانوری و ۱٬۲۰۰ گونه گیاهی است. این مکان همه روزه در طول سال باز است و سالانه میزبان نزدیک به ۴۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده، از جمله بازدیدکنندگانی از خارج از کشور است. این موزه عضو معتبر انجمن باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها، عضو اتحادیه آمریکایی موزه‌ها و انجمن باغ‌های عمومی آمریکا است. تاریخچه موزهٔ صحرای آریزونا-سونورا که در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد، تاریخ طبیعی کامل یک منطقهٔ واحد—بیابان سونورا و اکوسیستم‌های مجاور— را با ترکیب گیاهان و جانوران منطقه در نمایشگاه‌های خود تفسیر می‌کند. ویلیام اچ. کار ایدهٔ تأسیس موزهٔ صحرا را الهام بخشید و آن را با حمایت دوستش، آرتور نیوتن پک، یک محیط‌بان، پسر چارلز لاتروپ پک و سردبیر مجلهٔ طبیعت، بنیان نهاد. کار قبلاً موزهٔ مسیر خرس کوهستان را در نیویورک تأسیس کرده بود که با موزه تاریخ طبیعی آمریکا مرتبط بود. او در آنجا رویکرد مشابهی را برای نمایش‌ها توسعه داده بود و با گیاهان و جانوران بومی کار می‌کرد تا مجموعه‌ای متمرکز بر منطقه ایجاد کند. پک از طریق بنیاد خود، ۲۰۰٬۰۰۰ دلار برای افتتاح موزه و پرداخت هزینه‌های جاری آن فراهم کرده بود، بنابراین موزه در ابتدا هیچ هزینهٔ ورودی دریافت نمی‌کرد. اگرچه هزینهٔ ورودی در سال ۱۹۵۳ وضع شد، اما موزه هنوز فقط از طریق هزینه‌های ورودی، عضویت‌ها و کمک‌های مالی حمایت می‌شود و هیچ حمایت مستقیمی از مالیات‌های عمومی دریافت نمی‌کند. از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۸۵، یک مجموعه تلویزیونی محلی به نام مسیرهای بیابانی، این موزه را به نمایش می‌گذاشت. «این برنامه‌ای غیررسمی بود که تقریباً همیشه با حیوانات زنده و مهمانان انسانی همراه بود و بر تاریخ طبیعی بیابان و همچنین وقایع موزه متمرکز بود.» در سال ۱۹۹۱، موزه برای تولید یک مجموعه تلویزیونی ملی به نام سخن‌های بیابان مشارکت کرد. این مجموعه با همکاری نمایندهٔ محلی PBS (KUAT) و با سازمان حفاظت طبیعت آریزونا تولید شد. این مجموعه تلویزیونی در ۲۰۰ بازار پخش شد و به مدت ۱۹ فصل ادامه یافت.» تریپ‌ادوایزر این موزه را به عنوان دومین جاذبهٔ گردشگری توسان در سال ۲۰۱۸ رتبه‌بندی کرد. این موزه در رتبهٔ ۱۸ «۲۵ موزه برتر – ایالات متحده» و یکی از پنج باغ عمومی برتر برای بازدید در ایالات متحده در سال ۲۰۱۸ قرار گرفت و در رتبهٔ نهم جهان در «انتخاب مسافران» موزه‌های برتر برای سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ قرار گرفت. مجلهٔ کوند ناست ترولر در بخش «مسافر روزانه» آن را در فهرست پنج موزه در ایالات متحده برای کودکان علاقه‌مند به دایناسورها قرار داد. نمایشگاه‌ها و تفسیر آکواریوم واردن در ژانویهٔ ۲۰۱۳ افتتاح شد. این آکواریوم به مساحت ۱٬۱۰۰-فوت-مربع (۱۰۰-متر-مربع) بر نقش‌های رود کلرادو و سایر رودهای منطقه، و همچنین خلیج کالیفرنیا تأکید دارد، که آبی که توسط موسمی آورده می‌شود برای زندگی در بیابان سونورا ضروری است. موزهٔ صحرا از روزهای اولیهٔ خود، مهره‌داران و بی‌مهرگان پایین‌تر را به نمایش گذاشته است. اگرچه این تالار در طول سال‌ها تغییر یافته است، اما ساختمان آن به سال ۱۹۳۷ بازمی‌گردد و بسیاری از دیوراماهای نقاشی‌شده در اوایل تا اواسط دههٔ ۱۹۵۰ خلق شده‌اند. گونه‌های متنوعی از خزندگان بومی، از جمله بسیاری از گونه‌های مارهای زنگی، در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده‌اند. همچنین بسیاری از دوزیستان و سایر بی‌مهرگان، از عنکبوت‌ها و عقرب‌ها گرفته تا سوسک‌ها، حشرات عصایی و ملخ‌ها، به نمایش درآمده‌اند. در درهٔ گربه‌سانان، بازدیدکنندگان می‌توانند گربه‌های کوچک، مانند گربه‌دم‌کوتاه و یک پلنگچه را در محیط‌های غارمانند طبیعی مشاهده کنند. این منطقهٔ نمایشگاهی همچنین شامل یک روباه خاکستری و خارپشت است. منطقهٔ نمایشگاهی علفزار بیابانی، زیستگاه علفزار بیابانی را با درختان صابون، بوته‌های بیابانی، علف‌ها و گیاهان گوشتی بازآفرینی می‌کند. بازدیدکنندگان می‌توانند سگ‌های دشتی را مشاهده کنند و تاریخچهٔ منطقه را از طریق یک بازسازی از محل کشته شدن یک ماموت بیاموزند. زندگی روی صخره‌ها یک نمایشگاه چندگونه‌ای است که بر زیستگاه و گونه‌هایی که اغلب در میان شیب‌های سنگی منطقه یافت می‌شوند، تمرکز دارد. برخی از محوطه‌ها دارای توری در بالا با خاک و پوشش گیاهی طبیعی هستند؛ برخی دیگر شکاف‌هایی با نمای شیشه‌ای یا لانه‌های بریده‌شده در خاک‌ریزهای شبیه‌سازی‌شده هستند. «خانه‌های» گونه‌های مختلف در صخره‌ها تعبیه شده‌اند—بسیاری از آنها با لانه‌هایی که بازدیدکنندگان می‌توانند آنها را مشاهده کنند. نمایشگاه زندگی در زیر زمین، موجوداتی را که در زیر زمین زندگی می‌کنند، به نمایش می‌گذارد. بازدیدکنندگان وارد یک تونل می‌شوند و در زیر زمین به یک راهرو کم‌نور قدم می‌زنند که در آن موجودات مختلفی، مانند روباه صحرایی، موش صحرایی و دم‌حلقه‌ای، به نمایش درآمده‌اند. در اینجا بازدیدکنندگان می‌آموزند که وقتی بیابان گرم می‌شود، حیوانات به کجا می‌روند. در حال حاضر در منطقهٔ کریدور حاشیه‌رود، یک سمور، گوسفند بزرگ‌شاخ، کوآتی (که به عنوان کواتی‌موندی نیز شناخته می‌شوند)، سگ‌های آبی، ماهی‌های بومی و بی‌مهرگان آبزی (مانند سنجاقک‌ها و حلزون‌ها) به نمایش گذاشته شده‌اند. همچنین یک تأسیس چرخهٔ زندگی وزغ بیابانی وجود دارد. مسیر حلقه‌ای بیابان، یک مسیر بیابانی سنگ‌فرش‌نشده به طول نیم مایل است که از مناطقی عبور می‌کند که توله‌گرازها، کایوت‌ها و مارمولک‌ها در آن به نمایش گذاشته شده‌اند. حصارهای فیبری موجود در آنجا به گونه‌ای طراحی شده‌اند که تقریباً برای چشم نامرئی باشند و هدف آن ایجاد حس فضای باز طبیعی در محوطه است. آگاوها و درختان حبوبات مختلف بومی منطقه در این مسیر شناسایی شده‌اند. نمایشگاه «جنگل کوهستانی» یک زیستگاه جنگل کاج-بلوط مکزیکی است که زیستگاه‌های مشابه را در رشته کوه‌های مجاور بازآفرینی می‌کند. گونه‌های بومی شامل یک شیر کوهی، گوزن دم‌سفید، بوقلمونهای مریام و یک خرس قهوه‌ای هستند. گرگ‌های مکزیکی و طوطی‌های منقارکلفت که دیگر در بیابان سونورا وجود ندارند، نیز در این منطقه به نمایش گذاشته شده‌اند. یک باغ پرندگان با ورودی پیاده‌روی وجود دارد که شامل کاردینال‌های شمالی، بلدرچین‌های گامبل، اردک‌ها، کبوترها و بسیاری از گونه‌های دیگر پرندگان بومی است. چندین نیمکت در سراسر پرنده‌خانه برای مشاهده قرار داده شده است. یک جویبار کوچک از وسط محوطه عبور می‌کند. مرکز علوم زمین-غار، یک غار مصنوعی است که با طاق‌ها، اتاق‌های جانبی و یک تونل برای بازدیدکنندگان ساخته شده است تا طول ۷۵ فوتی آن را کشف کنند. در امتداد گذرگاه ورودی، موجودات و ساکنان به نمایش گذاشته شده‌اند. در عمق بیشتر، توده‌ای درخشان از سازندهای غار از زیر سطح یک استخر روشن شده است. در اتاق‌های بزرگ، فسیل‌ها، سنگ‌ها و کانی‌های قیمتی، و تاریخچهٔ زمین تفسیر می‌شود. باغ بیابانی به عنوان مشارکتی بین مجلهٔ سانست و موزهٔ صحرا ساخته شد. سه سطح مختلف از باغ‌های نمایشی، گونه‌های مختلفی از گیاهان را به نمایش می‌گذارند که می‌توانند در محوطه‌سازی برای خانه‌ها در منطقهٔ بیابان سونورا استفاده شوند. دو ویژگی آبی و صندلی وجود دارد. پرندگان بومی وحشی و پروانه‌ها که توسط آب و گل‌ها جذب می‌شوند، اغلب از آن بازدید می‌کنند. پرنده‌خانهٔ مرغ مگس‌ها امکان مشاهدهٔ مرغ مگس‌ها را فراهم می‌کند که آنقدر نزدیک شناور می‌شوند که بازدیدکنندگان می‌توانند تلاطم هوا توسط بال‌هایشان را احساس کنند. در فصل تولید مثل، لانه‌ها به اندازه‌ای نزدیک هستند که امکان مشاهدهٔ جوجه‌ها را فراهم می‌کنند. این پرنده‌خانه دارای چهار گونه است که سالانه لانه می‌کنند. برنامهٔ تکثیر مرغ مگس موزه، تنها برنامهٔ خود در نوع خود در جهان برای مرغ مگس‌های آمریکای شمالی است. به دلیل بارندگی دو فصل، منطقهٔ بیابان سونورا به عنوان «سرسبزترین بیابان زمین» شناخته می‌شود و خانهٔ بیش از ۲٬۰۰۰ گونه گیاهی است. باغ‌های موزه این اکوسیستم را به نمایش می‌گذارند و طیف وسیعی از جوامع زیستی موجود در منطقهٔ بیابان سونورا را نشان می‌دهند. ۱٬۲۰۰ گونه مختلف گیاهی با ۵۶٬۰۰۰ نمونه کاشته‌شده در محوطه وجود دارد. ارائه‌های زنده پرواز آزاد پرندگان شکاری این نمایش پرندگان شکاری در بیابان باز برگزار می‌شود و تماشاگران از مسیر پرواز تماشا می‌کنند. پرندگان آنقدر نزدیک پرواز می‌کنند که بازدیدکنندگان اغلب لمس پرها را احساس می‌کنند. در صورت مساعد بودن آب‌وهوا، موزه از اواسط اکتبر تا اواسط آوریل دو بار در روز این نمایش را برگزار می‌کند. پرندگان کاملاً بدون بند، بدون هیچ گونه جس (بندهای پا) و اغلب بدون حلقه‌های پا پرواز می‌کنند. فقط پرندگان بومی منطقهٔ بیابان سونورا به پرواز در می‌آیند. گونه‌ای که به نمایش گذاشته می‌شود بازهای هریس است، تنها گونهٔ پرندگان شکاری در جهان که مانند گرگ‌ها به عنوان یک خانواده با استفاده از استراتژی شکار می‌کنند. نمایش‌های صبح و بعدازظهر گونه‌های مختلفی را به نمایش می‌گذارند، بنابراین هر کدام منحصربه‌فرد است. گونه‌ها عبارتند از: باز هریس، شاهین‌های بحری، جغدهای انبار، باز دم‌سرخ، باز آهنی‌رنگ، بوف شاخدار بزرگ، باز خاکستری، شاهین دشتی، و غراب چیهوآهوآن. ایستگاه‌های راهنما ایستگاه‌های راهنما، با راهنماهای طبیعت‌دوست داوطلب آموزش‌دیده، در سراسر محوطهٔ موزه قرار دارند. در این ایستگاه‌ها، راهنماها با خزندگان، پرندگان یا پستانداران زنده، یا با جمجمه‌ها، اسکلت‌ها یا بقایای فسیلی حیوانات، ارائه می‌دهند. برخی از ایستگاه‌ها زمین‌شناسی منطقهٔ بیابان سونورا، از جمله سازندهای سنگی و سنگ‌های نیمه‌قیمتی را تفسیر می‌کنند. تورها با رزرو قبلی از طریق وب‌سایت موزه در دسترس هستند. موضوعات عبارتند از: مراقب باغ‌وحش برای یک روز، شگفتی‌های بال‌دار (تور مرغ مگس)، تور خصوصی آکواریوم واردن، قدم زدن در سمت وحشی، و تور خزندگان، دوزیستان و بی‌مهرگان. آموزش و علم حفاظت موزه برای سال‌های متمادی در تحقیقات علمی، از جمله بررسی‌های گیاهشناسی میدانی، به ویژه در مکزیک، با مطالعات جمعیتی درخت آهن، و یک برنامهٔ تحقیقاتی دوطرفهٔ بزرگ در مورد گرده‌افشان‌های مهاجر، مشارکت داشته است. کارهای فعلی شامل مطالعات گرده‌افشانی و پراکندگی بذر (چگونه گیاهان زنده می‌مانند و حرکت می‌کنند)، و اثرات تغییرات اقلیمی بر جوامع اکولوژیکی منطقه است. کارکنان مجموعه‌های زندهٔ موزه، در پروژه‌های همکاری بقای گونه‌ها، با همکاری آژانس‌ها و دانشمندان خارجی، مشارکت دارند. این شامل تلاش‌های نجات و بازیابی بر روی گونه‌های مختلف مهره‌داران پایین‌تر، از جمله قورباغه تاراهومارا، قورباغهٔ پلنگی چیریکاهوآ، مار بندجورابی، لاک‌پشت گل‌نواری سونوییتا، و طیف گسترده‌ای از ماهی‌های بیابانی است. ارتباط با جامعه – ون کشتی نوح بیابان و حیوانات زنده برنامه‌های جامعهٔ کشتی نوح بیابان، حیوانات زندهٔ بیابان سونورا را به نمایش می‌گذارند و ممکن است شامل سخنرانی‌های تعاملی، نمایش اسلاید یا فعالیت‌ها باشند. کارکنان موزه در سراسر جنوب آریزونا و همچنین مناطقی در مسافت ۸ ساعته رفت و برگشت از موزه سفر می‌کنند، اگرچه حیوانات زنده نمی‌توانند خارج از ایالت آریزونا سفر کنند. برای برنامه‌های داخل ایالت، ممکن است از حیوانات زنده استفاده شود، و ممکن است شامل خزندگان، پرندگان، پستانداران و حشرات باشند، اگرچه حیوانات خاص با توجه به برنامه متفاوت هستند. کتابخانهٔ دیجیتال موزهٔ صحرای آریزونا-سونورا دارای یک کتابخانهٔ دیجیتال حاوی هزاران عکس از گیاهان و جانوران است. کتابخانهٔ دیجیتال یک سایت تعاملی است که دارای صفحهٔ کودکان با ویدئوها، صداهای حیوانات و بازی‌ها است. یکی دیگر از ویژگی‌های تعاملی، بخش فنولوژی گیاهان است. بازدیدکنندگان می‌توانند به یک گونهٔ خاص از گیاه یا دو گونهٔ گیاهی را مقایسه کنند. علاوه بر این، ویژگی «زمان سال» به کاربران امکان می‌دهد تا یک تاریخ در تقویم را انتخاب کنند تا ببینند چه گونه‌هایی در حال گلدهی هستند یا انتظار می‌رود در حال گلدهی باشند. تاریخ‌های گذشته همچنین داده‌های دما و بارندگی را ارائه می‌دهند، در حالی که تاریخ‌های آینده میانگین دما و احتمال بارندگی را ارائه می‌دهند. مؤسسهٔ هنر مؤسسهٔ هنر در سال ۲۰۰۱ برای ترویج حفاظت از بیابان سونورا از طریق آموزش هنر، از جمله کلاس‌ها، نمایشگاه‌های هنری، و مدیریت هنر موزه، افتتاح شد. مؤسسهٔ هنر یک برنامهٔ گواهینامه در تصویرسازی طبیعت ارائه می‌دهد. بیش از ۸۰ کلاس هنری در طول سال ارائه می‌شود. مؤسسه کارگاه‌های هنری را با تمرکز بر مناطق خاص، مانند «پرندگان بیابان سونورا» و «جذب شده به بیابان: تمرکز بر دریای کورتس» ارائه می‌دهد. مؤسسهٔ هنر همچنین کلاس‌هایی در زمینهٔ عکاسی، از «مبانی عکاسی برای دوربین‌های قابل تنظیم» تا «عکاسی طبیعت متوسط» ارائه می‌دهد. نگارخانهٔ آهن نگارخانهٔ آهن میزبان نمایشگاه‌های موقت توسط هنرمندان برجستهٔ جنوب آریزونا، هنرمندان منطقه‌ای از سراسر جنوب غرب و مکزیک است. همچنین میزبان هنرمندان شناخته‌شدهٔ ملی، هم به صورت انفرادی و هم از طریق نمایشگاه‌های سیار، توسط انجمن هنرمندان حافظ محیط زیست و (دیگران) است. انتشارات موزهٔ صحرا از سال ۱۹۹۵، انتشارات موزهٔ صحرای آریزونا-سونورا بیش از ۴۰ کتاب یا راهنما منتشر کرده است، از جمله ۲۲ کتاب محبوب در مورد تاریخ طبیعی منطقهٔ بیابان سونورا. این انتشارات شش کتاب مصور برای کودکان به دو زبان انگلیسی و اسپانیایی و چندین راهنمای جیبی برای مرغ مگس‌ها و سایر پرندگان، گیاهان، مارمولک‌ها، مارها، سوسک‌ها و غیره منتشر کرده است. در سال ۲۰۰۰، انتشارات موزهٔ صحرا، «کتاب مقدس» ۶۲۸ صفحه‌ای بیابان سونورا، تاریخ طبیعی بیابان سونورا را با انتشارات دانشگاه کالیفرنیا به‌طور مشترک منتشر کرد. این بخش در همکاری با انتشارات دانشگاه آریزونا، چندین کتاب تخصصی را در مجموعهٔ مطالعات تاریخ طبیعی، با موضوعاتی از گرده‌افشان‌ها، تا آب در بیابان، تا دریای کورتس، به‌طور مشترک منتشر کرده است. در سال‌های اولیه، انتشارات عمدتاً کتاب‌های کاغذی کوچک بودند. اما از سال ۲۰۰۰، مجلدات قابل‌توجه‌تری رایج شده‌اند، از جمله راهنماهای میدانی اخیر برای گل‌های وحشی کوهستانی و درختان کوهستانی، و همچنین کتاب تمام‌رنگی ۲۳۲ صفحه‌ای تاریخ طبیعی کوهستان سانتا کاتالینا، با مقدمه‌ای بر جزایر آسمانی مادرئن (۲۰۱۳). عملیات و پشتیبانی موزه یک مؤسسهٔ غیرانتفاعی ۵۰۱(c)(۳) است. منبع اصلی درآمد آن از فروش بلیط‌های ورودی و عضویت‌ها است. درآمد حاصل از کمک‌های مالی، اهداکنندگان بزرگ، وصایا و هدایای برنامه‌ریزی‌شده، رویدادهای ویژه، حمایت‌های مالی، و یک صندوق سالانه نیز به تأمین مالی موزه کمک می‌کنند. راهنماها و داوطلبان موزهٔ صحرا از خدمات حدود ۵۰۰ داوطلب، که به حدود ۱۲۰ کارمند حقوق‌بگیر کمک می‌کنند، بهره‌مند می‌شود. به‌طور جمعی، داوطلبان موزهٔ صحرا حدود ۱۳۰٬۰۰۰ ساعت در سال مشارکت دارند. از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۷۲، برنامهٔ راهنما به یکی از ویژگی‌های برجستهٔ موزه تبدیل شده است و توسط صنعت به عنوان یکی از بهترین گروه‌های راهنما در جهان امروز شناخته می‌شود. هر یک از نزدیک به ۲۰۰ راهنما، یک برنامهٔ آموزشی ۱۵ هفته‌ای در آموزش تاریخ طبیعی را می‌گذراند. ۳۰۰ داوطلب دیگر نیز از موزه در انواع وظایف بخشی حمایت می‌کنند. برنامهٔ کارآموزی موزهٔ صحرا، چندین انتصاب آموزشی بدون حقوق را برای دانشجویان دانشگاه ارائه می‌دهد. هال گراس و برنامهٔ کشتی نوح بیابان یکی از تأثیرگذارترین کارکنان در تاریخ موزهٔ صحرای آریزونا-سونورا، هارولد دبلیو. «هال» گراس جونیور، که معمولاً با نام هال گراس شناخته می‌شود، بود. به گفته دیوید لیتون، مورخ روزنامهٔ آریزونا دیلی استار، گراس در سال ۱۹۱۹ در نیوجرسی به دنیا آمد. پس از خدمت در جنگ جهانی دوم و ازدواج، به ال پاسو، تگزاس نقل مکان کرد و در آنجا مدرک دانشگاهی خود را در زمینهٔ پخش دریافت کرد. در سال ۱۹۵۰، به توسان، آریزونا نقل مکان کرد و در آنجا در رادیو و سپس تلویزیون کار کرد. در سال ۱۹۵۲، زمانی که موزهٔ صحرای آریزونا-سونورا درهای خود را گشود، هال گراس و همسرش ناتی در مراسم افتتاحیه شرکت کردند و در نتیجه، گراس شروع به اجرای برنامهٔ تلویزیونی موزه، مسیرهای بیابانی (که در حدود سال ۱۹۹۰ زمانی که به KUAT منتقل شد به سخن‌های بیابان تغییر نام یافت) کرد. این برنامه اولین بار در سال ۱۹۵۳ پخش شد و به مدت ۳۲ سال ادامه یافت و گراس میزبان ۱٬۵۵۱ برنامه بود. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۲، گراس مدیر روابط عمومی موزه بود. او از باشگاه‌های محلی بازدید می‌کرد و دربارهٔ موزه صحبت می‌کرد. اگرچه او تجربهٔ کمی یا هیچ تجربه‌ای با حیوانات نداشت، اما شروع به آوردن برخی از آنها برای حضورهای خود کرد. به زودی محبوبیت سخنرانی‌های او افزایش یافت و他开始 موجودات موزه را به مدارس، بیمارستان‌ها، نمایشگاه‌های شهرستانی و غیره می‌آورد. این برنامه و ماشینی که گراس حیوانات را در آن می‌آورد، هر دو به «کشتی نوح بیابان» معروف شدند. هنگامی که گراس در سال ۱۹۸۵ بازنشسته شد، در مجموع ۵٬۳۸۲ برنامهٔ کشتی نوح بیابان را ارائه کرده بود. چند سال پس از بازنشستگی او، یک خیابان کوچک در جنوب موزهٔ صحرای آریزونا-سونورا، در امتداد خیابان کینی، به افتخار او به نام خیابان هال گراس نامگذاری شد. او در سال ۱۹۹۹ درگذشت. نگارخانه منابع