Грушово

Грушово — село в Украйині, в Закарпатськуй области, Тячувському районі. Є частьов Тересвюської варощикової громады. Ґеоґрафія Грушово розміщіноє на правому берегови рікы Апшици, котра є правов притоков рікы Тисы. У селови потук Потиць паде в ріку Апшицю. Історія Є дані з археолоґічных жрідел, о тум, што пирьві поселиня на теріторії села сут до середины пирьвого тисячогуддя, V—VI стогуддя нашої еры, коли проходило грубоє переселиня народу, діля иськаня новых земиль. Безспорно, часть переселинцю ублюбила гору, на котруй росло безчисленость дикых груш, а долу текли дві чисті рікы, й лишили ся туйкы на все. Вырыли пирьві землянкы, потум зачали будовати камняно глиняні хыжкы, убробляти зимлю, збирати садовину, пасти худобу, имняти рыбу тай занимати ся промыслом. Село Грушово тай Грушовськый монастырь на його теріторії упирьвоє упоминавут ся у історичных кроніках ги спалині золотов ордов у XIII стогудді, а в 1307 годови — ги удрожині. В XIV стогудді Грушово удносило ся д мармарошськым войоводам, а уд 1404 г. — Грушовському православному монастырьови (в 1390 годови заложеноє Грушовська абація). За думньом окремых ученых, монастырь у Грушові муг быти заложеный ищи у XI ст. — по удходови монґоло-татар из Мадярщины грушувські монахы жаловали ся мадярському корольови за страту дарьчых ґрамот (1240 гуд). Так из XIII стогуддя еґзістує писменноє упоминаня. У XVII стогудді монастырь став центром пирьводрукарства русинськым языком в Пудкарпаті, айбо пудкуниць стогуддя быв понищеный єзуїтами. Удродили монастырь лем у наш час. Из 2006 года в Грушові фурт живут монахы. По знищеньови Грушовського монастыря єзуїтами село перийшло у власность феодалу Довгаю. Населиня Бисіда населиня за рудным языком за даными списаня 2001 года: Храмы За думаньом даякых ученых, монастырь у Грушові муг быти заложеный ищи в XI стогуддю. По удходу монґоло-татар, из Мадярщины грушувські монахы жаловали ся мадярському корольови за страту дарьчых ґрамот (1240 гуд). жалованя настоятиля того монастыря до короля Бийлы IV о нападу монґоло-татар указує, же еґзістованя Божого храма не є выключеноє. Ныні тоты документы усокочуются у Будапештови. Окроме того, є интересный документ, оріґінал котрого находит ся у актах константінополськых патріярху. Ун говорит про надлежность земиль монастырьови. На прошіня румынської державы йим зробили копію. Є ищи 11 ґрамот, што пудтвержувут, же королі признавали еґзістованя монастыря у Грушові. Є и 15 тонн документу, што сут неперевірині. Сяк, из XIII стогуддя є писменноє упоминаня за монастырь. У XVII стогуддьови монастырь став центром перводрукарства русиньськым языком на Пудкарпатьови, айбо на кунци того стогуддя, у 1664 годови, єзуїты го понищили. Поновили монастырь аж у наші часы. Из 2006 года у Грушові фурт живут монахы. По знищиню Грушувського монастыря єзуїтами село перийшло у власность феодалу Довгаю. Грушувськый монастырь здобыв важноє значіня в половині XIV стогуддя, коли волошськый войовода Сас († 1364) узяв Грушувську обитиль пуд своє сокочіня й розбудовав новый монастырь. Потум його сыны, войоводы Балица и Драґ, збудовали монастырьску цирькву и дали Грушувському монастырьови статкы трьох сел: Грушова, Кривого й Тересвы, а так само и млином на ріці Сопунка, де вна тече д Тисі. У 1391 годови войовода Драґ, из вуйськом православных русину и волоху, прийшов на сокочіня Константінопола выд турку. Ун помагав Мануилови II Палеологови утвердити ся на тронови, поновити варошські муры й засокотити православні сятыні Константінопола уд напада мусулман. За се Вселинськый Патріярх Антоній IV подарив войоводі Драґови Томос (знаный ги Ґрамота Вселинського Патріярха 1391 года), по котрому Грушувськый монастырь де юре став духовным православным центром діля усьых Карпат, а Драґо-Сасы дустали право назначати авадь рекомендовати екзарху у Карпатах, тай не лиш, ай и в Ґалицькуй метрополії. Коли засокотили монастырь, Балица и Драґа пуйшли з прошіньом до Константінополського патріярха Антонія IV (1391—1397), штобы взяв Грушувскый монастырь пуд свуй дозур и дав му права ставропіґії. Так патріярх Антоній IV ґрамотов уд 14 авґуста 1391 г. проголосив Сятомихайловськый монастырь у Грушові ставропігіалным, што означало його вынятя з власти місного єпіскопа й пудпорядкованя власти патріярха. Тогдышнього Іґумена Грушувського монастыря Пахомія ун назначив свойим екзархом. Іґумен Пахомій, бывши уповноваженый патріарха, здобыв широкі права, котрі ся тягнули як на духовенство, так и на вірнику усьых цирьков, што надлежали д посілостам войовод Балици й Драґа. Пахомій мав право выдавати нові розпоряжіня для усокочіня порядка, розглядати й рішати споры меже духовниством, а так само благословляти нові храмы. Но, не мавучи єпіскопскых сячінь, ун не муг высячати новых сященику авадь диякону. Коли став осідком патріяршого екзарха, Грушувськый монастырь дустав статус архімандрії. Настоятиль монастыря, ги архімандрит, муг хосновати ся даякыми єпіскопськыми удзнаками, уприклад, мітрув, жезлом и золотым нагрудным хрестом. Грушувськый монастырь став централным монастырьом Мараморощины й пудпорядковалися му другі близкі монастырі. Гий знано, архімандрит Сімеон у 1456 годови узяв пуд своє строжіня два малі монастырі в Сарвасові и Сопунци, котрі были оберадині житилі коронного вароша Довге Поле. дякувучи його интервинції король, коли перевірив діло, наказав житилям вернути монастырям незаконно забрану зимлю. Войовода Драґ быв стратеный у 1402 годови німцьом Сіґізмундом Люксембурґом, што служив за предлог незаконного завойованя маєтка друбного волоха. Управді то была удомщіня за поход 1391 года й построїня православля в Карпатах. Його брат Балица умер у 1404 годови. Но сыны Балици пудтвирьдили всі посілости, подарині монастырю, й дале убсулужовали го ги ктіторы. Айбо у половині XV стогуддя усі наслідникы Драґа й Балици, иськали ліпшоє житя, переселили ся на долину Мадярщины, де щи сто году били ся. Ныні незнано, ци вони умерли в бойово з турками й австрійцями, авадь измадярили ся. Грушувськый монастырь зато утратив свойих покровитилю й часть посілостьов. Без покровитилю монастырь став безсокотным и став міхом діля напада мадярськых феодалу з сусіднього Довгого Поля. Тоты присвойили собі монастырьську зимлю, нападали на монастырь и убкрадали го. Часто ся то кончало кровопролитьом. Грушувськый архімандрит мусив иськати сокочіня выд короля, но й король часто не муг помочи. Тож фурт по стогуддю довгопульці допускали ся насилства й убкраданьом против монастыря и його братії. Пуд куниць XV ст. став ся пуд загрозов и сам ставропігійськый статус ювілейного монастыря. Як король Владислав ІІ у 1491 годови затвердив Мукачувськым єпіскопом «за старым звыком» Ивана, то ун, іґноруючи патріярховські права Грушувського монастыря, старав ся пудпорядковати собі и всі мараморошські парафії, гий тото было колись. Грушувскый архімандрит Іларій, вбы засокотити права патріяршого екзарха, просив ся до самого короля. У 1494 годови король Владислав ІІ затвирьдив права, надані Іларію патріярхом, айбо із условійом, што й ун, и його наступниці мавут показовати Мукачувському єпіскопу файну пудлежность и послуханость. Історик Лучкай надголосив: «Из тої ґрамоты видко, што король Владислав пудчинивМараморош Мукачувському єпіскопу». Як єп. Иван, неникавучи ся на затвирьжині корольом права Грушувського монастыря, дале забирав єпіскопські данины (катедратик) из парохій, принадлежачых Іларію, архімандріт щи раз попросив ся за помочов ид корольови у 1498 годови. Сего раза король Владислав ІІ сам узяв ся за діло меже архімандрітом Іларійом и єпіскопом Иваном. Як ся то кончило, через недостаток документу ниє знано. Но пуд куниць Мукачувськый єпіскоп добив ся свого, бо в 1551 годови король Фердінанд І вызнав го власть над цілым Мараморошськым комітатом и Грушувськым монастырьом. Так Сятомихайловськый монастырь у Грушові втратив патріярховські права ставропігії и докус пудчинив ся Мукачувському єпіскопу Васильови. То ясно вытікат из декрета ґрофа Юрія Баторія, власника Бычкувської домінії, до котрої у тот час надлежало и Грушово, выданого 19 фебруара 1556 года. Приблизно тогды Мукачувськый монастырь быв понищеный, и Баторій передав Грушувськый монастырь из його маєтками Мукачувському єпіскопу Іларіонови. Так Грушувскый монастырь остаточно утратив патріарші привілії и зостав ся пуд властьов Мукачувскых єпіскопу аж до свого знищиня у час повстаня коло Текелі 1680 года. Грушувськый монастырь быв не лем духовным центром цирьковного житя Мараморощины, айбо й важным културным осередком Пудкарпатя. Туй была монастырьська ошкола, в котруй монахы переписовали й готовили богослужибнї книжкы. За народным переданьом, туй вже давно еґзістовала словлянська друкарня. И не чудно, што знаный історик М. Лучкай (†1843) твердив еґзістованя Грушувскої друкарни в половині XVI ст. гий факт. Май пузні научині тоже признавали, што друкарня в Грушувскум монастырї – то не казка, ай історична реалность. У історії румынської літературы Грушувська друкарня занимала важливе місто. Грошми трасілванського князя Юрія І Ракоці (1631–1638) туй выдано перву валашську книжку — товмачіня Нового Завіта. У монастырі робила ошкола каліґрафвії, и туй упирьвоє товмачіня на румынськый язык «Псалтырь», «Єванґеліє» тай «Діятильсва Апостолув». У XVII сд. монастырь став центром пирьводрукарства русинськым языком в Пудкарпатьови. Його заклав Швайполт Фіол — словлянськый перводрукач, котрый у 1483–1491 годах выдав у Кракови пирьві выхудно-словлянські книжкы кирилицьов. Из Грушувського монастыря поширьовало ся діло, што было заложена Кірілом і Мефодійом. Усі експонаты збирали ся многыми годами, а йих кулькость могла бы выстачити на дисяткы выставковых залу. Дакотрі з них – унікалні і могли бы стати украсов хоть якого столичного музия. Серед них: рукопис «Єванґеліє» 600-гудньої давности, стародавня цирьковна фінджа, образ пудкарпатської ошколы живописа, рідкі маркы рузных крайин и другоє. Кроме, у музийови зобрано булше 200 зразку убираня, майвеце гоцулського, 250 рушнику ручної роботы, прядкы, груба часть предмету простого житя (бочкы, дужанкы, розписана посуда). И усьо то є унікалноє, бо орнаменты й вышивані мотивы ся не повторювут. У цілому експонаты розділині на 12 ґруп – залежно уд тематікы. Цирьква Благовіщиня пр. Богородици. 1883. У 1751 годови упоминат ся деривляна цирьква Успіня Пресвятої Дівы Марії, из баштов тай двома звонами, украшена всьыми образами, ай на єдні сяткові ризы было гія 100 ринськых. У 1801 годови ся упоминат деривляна цирьква у файному вызирови, забезпечена всьыми атрібутами. Типирішня цирьква – мурована базиліка. Усередині над входом указана дата будовы – 1883 гуд, хоть ся упоминат и дата 1890 г. двирі мавут напис на горішнюй части вудну: «Катринець Василь куратор | Двирі чинив Поповичъ Димитріи и Сируга ми…галь». По поваліня Карпатської Руси парох Грушова Карло Купар и пят чиляди были розстріляні мадярами. То ся стало 19 марця 1939 года в урочищи Кивилю коло села Квасы. Интерєр цирьквы перемальовано в 1992 годови. Повирьх старых икон гарно вырізбленого иконостасу накліплено нові иконы на полотні. У цирькви прячи ся часть стовбура 150-гудньої яблыни, котру, розколов 17 децимбря 1997 года, житиль села увидів на обадвох половинах ясноє зображіня хреста. Приселкы Кічера Кічера — бывше село в Украйині, в Закарпатськуй области. Скапчаноє з селом Грушово Упоминаня: 1892: Kusira, 1898: Kusira, 1907: Kicsera, 1913: Kicsera Потокы Потокы — бывшоє село в Украйині, в Закарпатськуй области. Ізкапчане із селом Грушово Упоминаня: 1855: Potoicz, 1892: Potoczi, 1898: Potoczi, 1907: Nápotoczi , 1913: Nápotoczi . Туй ся уродили Жигайло Денис Володимирович — голова ревізійної комісії ДДПУ ім. Франка, заступник головы профбӱро ІФМЕІТу, учасник команди квн «3D» Турістічні міста крайознавчый народный музий «Сріберна Земля» им. Василя Тегзы; храм Благовіщіня пр. Богородици (датованый 1883 г.); Грушувськый Арханыела Михаила чоловiчый монастырь. Удкликаня Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Грушово на україньскій Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене).