Константин Паустовски

Константин Георгиевич Паустовски (руски: Константи́н Гео́ргиевич Паусто́вский, pronounced [pəʊˈstofskʲɪj]; 31 May [ст. ст. 19 May] 1892 – 14 јули 1968) беше советски писател номиниран за Нобелова награда за литература во 1965, 1966, 1967 и 1968 година. Животопис Константин Паустовски е роден во Москва. Неговиот татко бил железнички статистичар и бил „неизлечив романтичар и протестант“. Неговата мајка потекнувала од семејство на полска интелигенција. Семејството на Паустовски било од запорожско козачко, турско и полско потекло. Како што забележал Паустовски во својата автобиографија, неговиот дедо Максим во младоста служел во војската на царот Николај I, бил заробен за време на војната со Отоманската империја и бил држен како воен заробеник во градот Казанлак (сега во Бугарија). За време на неговото заробеништво Максим се сретнал со локална млада Турчинка која на крајот се омажила за него, го придружила во Руската Империја и станала мајка на неговите деца и баба на Константин Паустовски. Според Паустовски, оригиналното име на неговата баба било Фатма, но кога се преобратила во христијанство, го зела името Хонората. Константин пораснал во Руската Империја, делумно на село, а делумно во Киев. Студирал во „Првата царска“ класична гимназија во Киев, каде што бил соученик на Михаил Булгаков. Кога бил во 6-то одделение, неговиот татко го напуштил семејството и тој бил принуден да држи приватни часови за да заработи за живот. Во 1912 година се запишал на Факултетот за природна историја на Универзитетот во Киев. Во 1914 година се префрлил на Правниот факултет на Универзитетот во Москва, но Првата светска војна го прекинала неговото образование. Најпрво работел вотролејбус во Москва, а потоа како болничар во болнички воз. Во текот на 1915 година, неговата медицинска единица се повлекла низ Полска и Белорусија. Откако двајца од неговите браќа загинале на фронтот, тој се вратил кај мајка си во Москва, но подоцна заминал и талкал наоколу, пробувајќи се на многу работни места, првично работејќи во металуршките фабрики во Екатеринослав и Јузовка. Во 1916 година живеел во Таганрог, каде што работел во Таганрошката котларница (сега: Красни Котелшчик). Подоцна се приклучил на кооперативно здружение на рибари (артел) во Таганрог, каде што го започнал својот прв роман „Романтики“ („Романтики“, Романтици) кој бил објавен во 1935 година. Романот, чија содржина и чувства се одразуваат во неговиот наслов, опишува што видел и почувствувал во младоста. Еден од хероите, стариот Оскар, бил уметник кој целиот свој живот се спротивставил на принудата да стане паричар. Тој се врати на главната тема на романтичарите, судбината на уметникот кој се стреми да ја надмине својата осаменост и неговите искуства во Таганрог во подоцнежните дела, вклучувајќи ги Разговор о рыбе („Разговор во ребро“, Разговор за рибата), Азовское подполье („Азовское подполье“ („Азовское подполье“ („Азовское подполје“, травеорт во подземјето и Азов. Трева). Романи и поезија Паустовски почнал да пишува додека сè уште бил во гимназија. Неговите први дела биле поезија, но своето пишување на проза откако Иван Бунин му напишал во писмо: „Мислам дека твојата сфера, твојата вистинска поезија, е прозата. Тука, ако си доволно решителен, сум сигурен дека можеш да постигнеш нешто значајно.“ Неговите први раскази што биле објавени биле „На вода“ („На вода“) и „Четверо“ („Четирите“) во 1911 и 1912 година. За време на Првата светска војна, тој напишал скици за животот на фронтот, од кои една била објавена. Неговата прва книга, „Морские Наброски“ („Морски скици“), била објавена во 1925 година, но добила малку внимание. Потоа следеше „Минетоза“ во 1927 година и романтичниот роман „Блистајушје Облака“ („Сјајни облаци“) во 1929 година. Неговото дело од овој период било под влијание на Александар Грин, како и на писателите од „Одесската школа“ (Исак Бабел, Валентин Катаев и Јуриј Олеша). Во 1930-тите, Паустовски посетил разни градилишта и пишувал во пофалби за индустриската трансформација на земјата. На тој период му припаѓаат романите „Кара-Бугаз“ (1932) и „Колхида“ (1934). „Кара-Бугаз“ добил особени пофалби. Во суштина, тоа е приказна за авантура и истражување во регионот околу заливот Кара-Бугаз, каде што воздухот е мистериозно тежок. Започнува во 1847 година и се движи кон периодот на Руската граѓанска војна кога група Црвени гардијци е напуштена до речиси сигурна смрт на пуст остров. Сепак, некои од нив преживуваат и се спасени од истражувач и остануваат за да помогнат во истражувањето, развојот и проучувањето на природното богатство на регионот. Паустовски продолжил да истражува историски теми во „Севернаја Повест“ („Приказна за северот“, 1938). Во оваа приказна, по антицариското Декембристичко во Санкт Петербург, ранет офицер кој учествувал во востанието и морнар се обидуваат да стигнат пеш преку мразот до Шведска, но се заробени во низа драматични настани. Години подоцна, во Ленинград во 1930-тите, правнуците на учесниците неочекувано се среќаваат. Кон крајот на 1930-тите, руската природа се појави како централна тема за Паустовски, на пример, во „Летније Дни“ („Летни денови“, 1937) и „Мешчерскаја Сторона“ (1939) во кои тој ја третира природата како разновиден сјај во кој човек може да се ослободи од секојдневните грижи и да ја врати својата духовна рамнотежа. Овој фокус на природата привлече споредби со Михаил Пришвин. Самиот Пришвин напиша во својот дневник: „Да не бев Пришвин, би сакал да пишувам како Паустовски“. За време на Втората светска војна Паустовски служел како воен дописник на јужниот фронт. Во 1943 година тој напишал сценарио за продукцијата на филмското студио Горки на „Лермонтов“, во режија на Алберт Генделштајн. Друго значајно дело е „Приказна за шумите“ (1948). Оваа приказна се започнува во оддалечена шума во 1890-тите, каде што Пјотр Илич Чајковски компонира симфонија. Младата ќерка на локален шумар често му носи бобинки на Чајковски. Половина век подоцна, ќерката на ова девојче е лабораториски техничар која работи во локалната шумска станица. Од 1948 до 1955 година, Паустовски предавал на Институтот за литература Максим Горки. Тој исто така уредувал литературни збирки, вклучувајќи ја Литературна Москва (1956) и „Страници од Таруса“, ​​во кои се стремел да привлече нови писатели кон вниманието на јавноста и да објави писатели потиснати во текот на Јосиф Сталин години. Други големи дела вклучуваат „Снег“, „Преминување на бродови“ (1928); „Црно Море“ (1936); и „Дождлива зора“ (1946). Паустовски е автор и на неколку драми и бајки, вклучувајќи ги „Челичен прстен“ и „Златна роза“ од „Златна роза“ (1955), во кои тој го дискутира процесот на литературно творештво. Автобиографија Можеби најпознатото дело на Паустовски е неговата шесттомна автобиографија „Повест о животи“ („Приказна за еден живот“), напишана помеѓу 1945 и 1963 година. Тоа не е строго историски документ, туку долга, лирска приказна што се фокусира на внатрешните перцепции и поетскиот развој на писателот. Наречена е „биографија на душата“, а не биографија на настани. Сепак, таа дава уникатен поглед на животот во Русија за време на турбулентните години на Првата светска војна, Руската граѓанска војна и подемот на Советите, во кои учествувал Паустовски. Приказна за еден живот Том 1: „Детство и училишни денови“ („Далекие години“, 1946), превод Мања Харари и Мајкл Данкан, пуб. 1964 Том 2: Бавен пристап на грмотевици ("Беспокойная юность", 1954), превод Мања Харари и Мајкл Данкан, пуб. 1965 Том 3: Во таа зора ("Начало неведомого века", 1956), превод Мања Харари и Мајкл Данкан, пуб. 1967 Том 4: Години на надеж („Время большой ожиданий“, 1958), превод Мања Харари и Ендру Томсон, публикација. 1968 Том 5: Јужна авантура („Бросок на юг“, 1959–60), превод Кирил Фиц-Лион, пуб. 1969 Том 6: „Немирните години“ („Книга скитаний“, 1963), превод Кирил Фиц-Лион, пуб. 1974 Номинација за Нобелова награда [[Датотека:PaustKonstantintomb.jpg|thumb|Надгробен споменик на Паустовски во Таруса]] Цитати Anticipation of happy days is sometimes much better than those days. A Man must be smart, unpretentious, fair, courageous and kind. Only then he can be entitled to be called a Man. Let's just not talk about love. We still don't know what it is. If we deprive man of his ability to dream, one of the greatest motives that drives culture, arts, science and desire to fight for the beautiful future will fall away. "From the book of dream interpretations": if a poet saw in a dream his money coming to an end -is that's for new poetry. Savrasov paintedThe Rooks Have Come Back quickly - he was afraid the rooks would fly away. The favorite theme of Chekhov: There was a wonderful and healthy forest which a forester was invited to take care of, the forest quickly withered and died. Assiduity is also a talent. Some writers should be photographed (from) the rear end instead of full face. Turgenev lacked the health of Leo Tolstoy and the disease of Dostoevsky. I believe that the foundations of literature are imagination and memories, that's why I never use notebooks. When you take a phrase from your book of notes, and put it into the text that you're writing in a different moment of time and in a different mood, that phrase shrivels and dies. I recognize notebooks only as a genre. Наводи Извори Frank Westerman, Engineers of the Soul, Overlook Press, 2011. Надворешни врски "The Golden Tench" and "Good Luck Flower", two stories from Such a Simple Thing and Other Stories, FLPH, Moscow, 1959. (на англиски) "Reminiscences of Babel" from Dissonant voices in Soviet literature (1962) (на англиски) "Pasternak's Wake" from Contemporaries (1962) (на англиски) Konstantin Paustovsky bio, photos and works in Russian Архивирано на 4 јуни 2017 г.