ประเทศตูวาลู

ตูวาลู (ตูวาลูและอังกฤษ: Tuvalu) หรือเดิมเป็นที่รู้จักกันในชื่อ หมู่เกาะเอลลิซ (อังกฤษ: Ellice Islands) เป็นประเทศหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก ชื่อประเทศแปลว่า "แปดยืนยง" (Eight Standing Together) ในภาษาตูวาลู นอกจากนครรัฐวาติกันแล้ว ตูวาลูเป็นประเทศอิสระที่มีประชากรน้อยที่สุดในโลก เนื่องจากมีความสูงต่ำ (สูงสุดคือ 5 เมตร) เกาะที่ประกอบเป็นประเทศนี้ อาจจะเกิดปัญหาถ้าระดับน้ำทะเลเพิ่มสูงขึ้นในอนาคต ในช่วงหลายทศวรรษข้างหน้า ประชากรอาจจะอพยพไปที่ประเทศนิวซีแลนด์หรือเกาะนีวเวซึ่งเป็นเกาะเล็ก ๆ ที่เป็นปกครองตนเองแต่ขึ้นกับนิวซีแลนด์ที่ไม่มีปัญหาจากการเพิ่มของระดับน้ำทะเล แต่มีประชากรน้อยลง ประวัติศาสตร์ ชาวสเปนเป็นพวกแรกที่เข้ามาพบหมู่เกาะแห่งนี้ ในระหว่างการเดินทางเพื่อค้นหาดินแดนแห่งใหม่ทางตอนใต้ แต่ก็ไม่ให้ความสนใจเท่าใด ต่อมามีชาวอังกฤษเดินเรือเข้ามาพบและได้ตั้งชื่อว่า หมู่เกาะเอลลิซ ตามชื่อของนักการเมืองอังกฤษที่เป็นเจ้าของเรือ ต่อมากลายเป็นชื่อเรียกหมู่เกาะ ใน พ.ศ. 2435 หมู่เกาะเอลลิซกลายเป็นดินแดนในอารักขาของอังกฤษ หลังจากนั้นก็ถูกรวมเข้ากับหมู่เกาะกิลเบิร์ต (ปัจจุบันคือคิริบาส) เป็นอาณานิคมของอังกฤษ กองทัพสหรัฐอเมริกาเข้ายึดครองหมู่เกาะเอลลิซในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อเป็นที่มั่นสำหรับต่อต้านทหารญี่ปุ่นที่ยึดครองหมู่เกาะกิลเบิร์ต หลังสงครามเกิดความตึงเครียดระหว่างประชากรของหมู่เกาะกิลเบิร์ตกับประชากรของหมู่เกาะเอลลิซ หมู่เกาะเอลลิซจึงได้แยกตัวออกมา และเป็นประเทศเอกราชในเครือจักรภพอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2521 การเมือง ระบอบประชาธิปไตยแบบมีพระมหากษัตริย์ เป็นประมุขรวมกับประชาธิปไตยแบบรัฐสภา (Constitutional Monarchy with a parliamentary Democracy) ระบบสภาเดี่ยวเรียกว่า House of Assembly ประกอบด้วยสมาชิก 15 คน มาจากการเลือกตั้ง มีวาระ 4 ปี มีนายกรัฐมนตรี ซึ่งได้รับการเลือกตั้งจากรัฐสภาเป็นหัวหน้ารัฐบาล คณะรัฐบาลมีจำนวนไม่เกิน 5 คน แต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ จากคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี การแบ่งเขตการปกครอง ตูวาลูแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 เกาะและหมู่เกาะ มีอยู่ 5 แห่งที่เป็นอะทอลล์หรือเกาะปะการัง (atoll) โดยเขตการปกครองท้องถิ่นที่ประกอบด้วยเกาะหนึ่งเกาะ ได้แก่ ฟูนาฟูตี (Funafuti) นานูเมอา (Nanumea) นูอี (Nui) นูกูเฟตาอู (Nukufetau) นูกูลาเอลาเอ (Nukulaelae) วาอีตูปู (Vaitupu) ส่วนเขตการปกครองท้องถิ่นที่ประกอบด้วยเกาะมากกว่าหนึ่งเกาะ ได้แก่ นานูมากา (Nanumaga) นีอูลากีตา (Niulakita) นีอูตาโอ (Niutao) ภูมิศาสตร์ ตูวาลูอยู่ในเขตลมค้า แต่บนขอบของตะวันตกภาคใต้เขต doldrum แปซิฟิกแถบเส้นศูนย์สูตร แลกเปลี่ยนเป็นลมจากไตรมาสตะวันออกและเกิดขึ้นบ่อยระหว่างเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม ในปีที่สุดจากธันวาคม-มีนาคม, ลมระหว่างทิศตะวันตกและทิศเหนือจะเท่ากับหรือเกิน easterlies ในความถี่ เศรษฐกิจ สหประชาชาติจัดให้ตูวาลูอยู่ในกลุ่มประเทศที่มีการพัฒนาน้อยที่สุด เนื่องจากประเทศมีขนาดเล็ก ทรัพยากรธรรมชาติไม่อุดมสมบูรณ์ และมีข้อจำกัดในการพัฒนาทางเศรษฐกิจ นอกจากนั้น ตูวาลูยังประสบปัญหาภัยธรรมชาติบ่อยครั้ง ประชาชนส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมและประมงเพื่อการยังชีพ และสองในสามของการ จ้างงานในประเทศคือการจ้างงานของภาครัฐ รายได้หลักของประเทศมาจากการให้สัมปทานทำประมง เงินช่วยเหลือจากต่างประเทศ โดยเฉพาะจากสหราชอาณาจักร ประเทศนิวซีแลนด์ และประเทศออสเตรเลีย และรายได้จากแรงงานที่ไปทำงานในต่างประเทศ นอกจากนี้ ตูวาลูยังมีรายได้จากกองทุนตูวาลู และการให้เช่าอินเทอร์เน็ตโดเมนเนม .tv ประชากร ประเทศตูวาลูมีประชากร 10,441 คน (พ.ศ. 2548) ประเทศตูวาลูมีประชากรหนาแน่นพอๆกันกับประเทศนาอูรู แต่มีประชากรน้อยกว่าประเทศนาอูรู เชื้อชาติ : พอลินีเชีย ร้อยละ 96 ไมโครนีเชีย ร้อยละ 4 ศาสนา : ศาสนาคริสต์ 98.4% อื่นๆ 1.6% วัฒนธรรม สถาปัตยกรรม อาคารดั้งเดิมของตูวาลูใช้พืชและต้นไม้จากป่าไม้ใบกว้างพื้นเมือง รวมถึงไม้จากต้น pouka (Hernandia peltata); พุ่มไม้ ngia หรือ ingia (Pemphis acidula); ต้น miro (Thespesia populnea); ต้น Tonga (Rhizophora mucronata); ต้น fau หรือ fo fafini หรือต้นไม้เส้นใยสตรี (Hibiscus tiliaceus) เส้นใยได้มาจากมะพร้าว; ต้น ferra ซึ่งเป็นมะเดื่อพื้นเมือง (Ficus aspem); ต้น fala หรือเตยทะเล (Pandanus) อาคารเหล่านี้สร้างขึ้นโดยไม่ใช้ตะปู แต่ผูกยึดเข้าด้วยกันด้วยเชือกถักที่ทำด้วยมือจากเส้นใยมะพร้าวแห้ง หลังจากการติดต่อกับชาวยุโรป ได้มีการนำผลิตภัณฑ์เหล็กมาใช้ รวมถึงตะปูและวัสดุมุงหลังคาลูกฟูก อาคารสมัยใหม่ในตูวาลูมักสร้างขึ้นจากวัสดุก่อสร้างนำเข้า รวมถึงไม้และคอนกรีตที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ อาคารโบสถ์และอาคารชุมชน (มาเนอาปา) มักจะทาเคลือบด้วยสีขาวที่เรียกว่า lase ซึ่งทำขึ้นโดยการนำปะการังที่ตายแล้วจำนวนมากมาเผาด้วยฟืน ผงสีขาวที่ได้จากกระบวนการนี้จะถูกนำมาผสมกับน้ำและทาลงบนตัวอาคาร อาหาร อาหารของตูวาลูมีพื้นฐานมาจากวัตถุดิบหลักอย่างมะพร้าวและปลาหลากหลายสายพันธุ์ที่พบในมหาสมุทรและทะเลสาบน้ำเค็ม ของหมู่เกาะปะการังวงแหวน ของหวานที่ทำบนเกาะมักมีส่วนผสมของมะพร้าวและกะทิ แทนที่จะใช้นมจากสัตว์ อาหารพื้นเมืองที่ชาวตูวาลูรับประทาน ได้แก่ ปูลากา (พืชตระกูลเผือกบอนชนิดหนึ่ง), เผือก, กล้วย, สาเก ปละมะพร้าว นอกจากนี้ชาวตูวาลูยังรับประทานอาหารทะเล ซึ่งรวมถึงปูมะพร้าวและปลาจากทะเลสาบน้ำเค็มและมหาสมุทร แหล่งอาหารดั้งเดิมอีกอย่างหนึ่งคือนกทะเล (นก taketake หรือนกน็อดดี้ดำ และนก akiaki หรือนกนางนวลแกลบขาว) ส่วนเนื้อหมูนั้นส่วนใหญ่จะรับประทานกันในงาน fateles (หรืองานเลี้ยงเฉลิมฉลองที่มีการเต้นรำ) ปูลากาเป็นแหล่งคาร์โบไฮเดรตหลัก อาหารทะเลให้โปรตีน กล้วยและสาเกเป็นพืชผลเสริม ส่วนมะพร้าวจะถูกนำมาดื่มน้ำ นำไปทำเครื่องดื่มอื่นๆ (เช่น ท็อดดี้ หรือน้ำตาลเมา) และใช้เพื่อเพิ่มรสชาติให้กับอาหารบางชนิด ปลาบิน (Flying fish) ก็ถูกจับเพื่อใช้เป็นแหล่งอาหารเช่นกัน และการจับปลาบินยังถือเป็นกิจกรรมที่น่าตื่นเต้น โดยจะใช้เรือ สวิงด้ามยาว (butterfly net) และไฟสปอตไลต์เพื่อดึงดูดปลาบินให้เข้ามาหา อ้างอิง