Selim I

Selim I (10 d'ochobre de 1470, Amasya – 22 de setiembre de 1520, Çorlu), tamién conocíu como «el Severu» o «el Valiente» (Yavuz en turcu), foi sultán del Imperiu d'Otomanu dende 1512 hasta 1520. Destronó al so padre Beyazid II en 1512. La muerte de Beyazid producióse bien pocu dempués, camín del so retiru en Demotika. Afitó la so ascensión al tronu otomanu al matar a los sos hermanos y sobrinos. Yera esta una costume que fuera practicada na dinastía otomana, ente otros, pol so güelu Fatih («El Conquistador») Mehmed II. Hubo una guerra civil ente'l so padre Beyazid y el so tíu Cem, según ente'l mesmu Selim y el so hermanu Ahmed. Selim tuvo la determinación de nun tener los mesmos problemes colos sos otros hermanos, y executar a toos. Atacó y destruyó el Sultanatu Mamelucu nes batalles de Marj Dabiq y A el-Raydaniyya, que dexaron l'anexón de Siria, Palestina y Exiptu. Igualmente estendió'l poder otomano a les ciudaes santes de La Meca y Medina. Cuando Exiptu y les sos provincies árabes fueron conquistaes a los mamelucos, proclamar a sigo mesmu como'l Jadim ul Haremeyn, «El Criáu de los Dos Sagraos Lugar Santos», en cuenta de Hakim ul Haremeyn, «El Gobernador de los Dos Sagraos Lugar Santos». Los Sagraos Llugares Santos faen referencia a la Gran Mezquita en La Meca y la Mezquita del Profeta Mahoma en Medina. Éstos son los sitios más sagraos nel Islam. Tal que'l so güelu Fatih Mehmet, tamién reclamó pa sí'l títulu de Califa (n'árabe significa'l socesor» de Mahoma), «El guardián del Islam», un títulu que considera al so portador como'l principal gobernante civil y relixosu de too l'Islam, tanto chiíta como Suní. Selim decidió declarar la guerra al Imperiu Safávida de Persia, que'l so gobernante, el Xa Ismail I, reclamara pa sí dichu títulu de califa. La campaña militar que siguió foi un trunfu total pa Selim, que la so solidez y bravura superaron la pusilanimidad y insubordinación na so contra de los jenízaros, les tropes de la Sublime Puerta, les sos más esperimentaos combatientes que nesi momentu nun tuvieron al altor de les circunstancies. Dempués de que Selim convertir nel amu y señor de les ciudaes santes del Islam y conquistara Exiptu xunto con Al-Mutawakkil III, l'últimu califa de la dinastía Abasí que moraba ellí, Selim afaló-y a que venciera formalmente'l títulu del califa, según los sos emblemes más reconocíos, la espada y la capa del profeta Mahoma. Tres la vuelta de Selim de la so campaña exipcia, ésti topábase preparando una espedición contra Rodes cuando cayó enfermu y morrió nel novenu añu del so reináu. Tenía aproximao 55 años d'edá. Finó a consecuencia del carbunclu o ántrax, una infeición na piel, que desenvolvió mientres los ocho años a caballu que trescurrió'l so reináu envueltu en campañes militares. Antes de morrer escoyó como socesor al so fíu Solimán y mató cruelmente a tolos demás fíos por que Solimán nun tuviera problemes internos nel so sultanatu. Foi tamién un poeta y escribió col llamatu mahla Selimi. N'unu de los sos poemes, escribió: El mundu enteru nun sería una soberanía lo suficientemente vasta pa un solu monarca. Referencies Enllaces esternos Wikimedia Commons acueye conteníu multimedia sobre Selim I.