Uwais Al-Qorni

Uwais Al-Qorni nyaéta pamuda ti Yaman, cicing bareng jeung indungna anu geus kolot, lumpuh, jeung lolong. Bapana mah geus lila tilar dunya jeung teu boga baraya. Matana biru, dadana sembada, kasep, jeung kulitna semu beureum. Tapi kaserang panyakit sopak. Budak yatim anu hirupna sangsara pisan tur teu dipalire ku jalma-jalma sabudeureunna. Remenna mah dihina jeung dituduh maling. Manéhna katelah budak anu taat kana agama, rajin maca Al-Qur’an jeung nyaah pisan ka indungna. Indungna dirawatan kalayan pinuh ku kaasih jeung kadeudeuh, sagala kahayang indungna ku manéhna diusahakeun sangkan kacumponan. Ngan aya hiji kahayang indungna anu rada hésé dicumponan. Harita Indungna hayangeun pisan ibadah haji. Manéhna mikir kumaha carana sangkan sanajan dina kaayaan anu sangsara tapi bisa mawa indungna ka Mekah. Hiji mangsa manéhna dibéré anak sapi ku dununganna, lantaran gawéna salaku tukang ngangon kapaké pisan. Nyieun kandangna téh di luhur pasir. Unggal poé éta anak sapi diais, diajak naék turun pasir.[rujukan?] Ningali kalakuanna kitu, loba pisan anu nyebutkeun manéhna owah. Tapi teu ieuh dipaliré. Éta anak sapi tuluy wé diurus ku manéhna, diaais bari diajak ulin nepi ka gedéna. Tangtuna, mingkin gedé anak sapi, mingkin gedé ogé tanaga anu dibutuhkeun ku manéhna keur ngais.[rujukan?] Ku lantaran geus jadi kabiasaan, cape ogé teu dirasa. Tepi ka usum Haji, anak sapi Uwais beuratna geus sakintal, awak manéhna ogé jadi mingkin kuat. Teu sangka, geuning maksudna kitu téh minangka latihan sangkan bisa ngais indungna ka Mekah. Enya wé kabuktian, manéhna mampuh ngais indungna ti Yaman ka Mekah. Manéhna ihlas ngalakonan sagala hal asal indungna bagja. Kalayan tegep manéhna Thawaf bari ngais indungna. Sabada réngsé ibadah haji, kalayan Asih ti Nu Maha Suci jeung dunga ti indungna, awakna cageur tina kasakit sopak. Ngan kari aya tanda bodas buleud dina dampal leungeunna. Anu satuluyna éta tanda téh jadi pituduh keur Umar bin Khathab jeung Ali bin Abi Thalib. Uwais Al-Qorni ka Madinah Uwais kataji pisan ku agama Islam, sabada meunang ijin ti indungna pikeun nepungan Rasululah manéhna langsung indit. Bari saméméhna teu poho nyadiakeun heula kabutuhan indungna, laju nitipkeun ka tatanggana anu bageur. Satepina di imah Rasulullah, nu aya téh ngan Siti Aisyah da cenah Rasulullah mah keur aya di medan perang. Aya rasa kuciwa dina haténa, kahayangna mah nungguan nepi ka datang, tapi ras inget deui ka indungna anu keur gering. Antukna manéhna milih mulang deui ka indungna, sedeng ka Siti Aisyah manéhna nitip pesen keur Rasulullah Perang geus lekasan, Rasulullah mulang ka Madinah. Satepina di imahna Rasulullah langsung nanyakeun sual pamuda anu datang ka imahna. Rasulullah tuluy nyarita ka Siti Aisyah jeung para sahabat yén Uwais Al-Qorni téh pamuda anu nyaaheun pisan ka indungna. Pamuda anu kasohor di Langit. Rasulullah ogé nyarita upama hayang apal ka Uwais cirina nyaéta aya tanda bodas dina dampal leungeunna. Wanci tuluy baganti, sabada Rasulullah tilar dunya tuluy diganti khalifah Umar bin Khathab, Ali bin Abi Thalib inget deui kana sabda Rasulullah ngeunaan Uwais. Jadi unggal aya kafilah ti Yaman ku Ali bin Abi Thalib atawa Umar bin Khathab sok seja dipegat. Nepi ka kapanggihna, Ali bin Abi Thalib jeung Umar bin Khathab tuluy ngajak sasalaman. Enya wé dina dampalna aya cirian. Harita Uwais katingali pisan cahyaan. Ku khalifah Umar ditangkeup bari pinuh kadeudeuh, tuluy didongéngkeun yén Rasulullah kungsi nyaritakeun manéhna. Tuluy nitah sangkan dipénta dunga jeung istighfarna. Sabada éta tuluy istighfar babarengan. Tilar dunya Sababaraha taun sabada éta, Uwais mulang ka Rahmatullah. Aya sababaraha kajadian ahéng, di antarana loba pisan anu hayang ngamandikeunna. Kitu ogé nalika rék dikafanan, loba jalma anu nungguan. Komo basa rék digali kuburanna, malah kasampak geus aya nu ngagali. Sagalana geus sadia. Tilar dunyana Uwais matak ibur salelembur. Loba hal anu teu disangka, kawas loba jalma anu teu dipikawanoh datang ka makamna. Padahal mah Uwais teu pada mikanyaah jeung maliré. Tuluy wé Ali bin Abi Thalib jeung Umar bin Khathab nyaritakeun saha saenyana Uwais téh. Penduduk langit anu dipikasono. Hikmah Ngagambarkeun mukjizat Rasulullah SAW. Mere conto sikep anu hadé pisan nyaéta kudu nyaah ka nu jadi kolot. Ngabiasakeun diri sangkan kudu ngadunga ngan ka Allah SWT. Ngambarkeun sikep tawadhu. Mere conto sangkan ulah adigung. Ajén ti manusa mah ngan saukur nu di luareun diri. Tapi pangajén ti Gusti mah nepi ka jerona. Kana kaimanan jeung kataqwaan. Rujukan