Minbirdirək sarnıcı

Minbirdirək sarnıcı və ya digər adıylaFiloxenos sarnıcı (Yunanca: Κινστέρνα Φιλοξένου kinsterna Philoxenou), İstanbuldakı ikinci ən böyük sarnıçdır. Qədim Bizans mənbələrinə görə, IV əsrdə inşa edilmişdir. 224 sütundan ibarət 3584 m² böyüklüyündəki sarnıç zamanla qurumuş və 16-cı əsrdən etibarən emalatxana kimi istifadə edilmişdir. 2006-cı ildən bəri yayımlanan Arxa küçələr serialının 716 və 717-ci bölümləri burada lentə alınmışdır. Sarnıçdakı sütunlar üst-üstə qoyulmuş iki gövdədən ibarətdir və üzərində heç bir bəzək olmayan kəsik piramida formalı başlıqlar var. Sütun gövdələrinə həkk olunmuş yunan hərflərinin sarnıcın inşasında işləyən və dsütunları hazırlayan ustalarının işarələri olduğu bilinir. O, Hippodromun qərbində yerləşir. Son illərdə təmizlənərək yanından keçən yola qalereya vasitəsilə birləşdirilib. Asan gəzilən, maraqlı və gözəl bir ziyarət yerinə çevrilən sarnıç 64x56 metr ölçüdədir. O, IV əsrdə Bizans imperatoru I Konstantinin hakimiyyəti dövründə Roma əsilli senator Filoksen tərəfindən inşa edilmişdir. 224 orijinal sütundan 212-si günümüzə gəlib çatmışdır. Qalın divarlarla əhatə olunmuş məkanın kərpic tağları, arakəsmə ilə dəstəklənən ikiqat sütunlar və onların sadə başlıqları diqqətəlayiq bir görünüş təqdim edir. Kiçik satış rəfləri, kafe və sərgi sahələri ilə sarnıcın ortasında yer alan, sütunların orijinal hündürlüyünün görünə bildiyi çuxur hissə təmir zamanı inşa edilmişdir. Tarixi Minbirdirək sarnıcı şəhərdəki ən qədim sarnıçlarından biridir: o, V əsrdə şəhər sarayının altında (çox vaxt Antiox sarayı olduğu iddia edilir) inşa edilmişdir. Tikintisinə Filoksenos adlı bir senator cavabdeh idi, ehtimal ki, onu İmperator I Konstantinin (4-cü əsr) hakimiyyəti dövründə başlatmışdır. Yuxarıdakı saray 475-ci ildə tamamilə yandıqdan sonra, sarnıç 528-ci ildə İmperator I Yustinian tərəfindən bərpa edilmişdir. XII əsrin ortalarına qədər sarnıcı Valensik kəməri (şəhərin əsas su kəməri), daha sonra isə Pera sarnıçı və atmosfer yağıntılarıyla təchiz edilmişdir. 1453-cü ildə Osmanlılar Konstantinopolu fəth etdikdən sonra su kəməri yararsız hala düşmüşdür. O, yalnız 17-ci əsrdə Fəzli Paşanın evinin tikintisi zamanı yenidən kəşf edilmişdir. Cevahirli Xanım Sultan adlı bir qadının guya kişiləri evinə cəlb etdiyi, sonra öldürərək cəsədlərini su anbarına atdığı iddia edilən əfsanə bu dövrə aiddir. Mark Tven 1860-cı ildə yazdığı səyahət qeydlərində Binbirdirək Sarnıcında ipək emalatxanalarının yerləşdiyini bildirir. Görünür, su anbarı sonradan yenidən tərk edilib. Tədricən onun tağlarında dəliklər əmələ gəldi və insanlar ora zibil atmağa başladılar. Dəliklər genişlənməyə davam edirdi və nəticədə 2002-ci ildə su anbarının təmizlənməsi zamanı 7000-dən çox yük maşını zibil çıxarıldı. Bu gün sarnıç bərpa edilərək muzeyə çevrilib; məkan tez-tez sərgilər, konsertlər, ziyafətlər, toylar və digər şənliklər üçün istifadə olunur. Bəzi tədqiqatçılar Minbirdirək sarnıcının Filoxenos sarnıcı ilə eyniləşdirilməsinin səhv olduğunu düşünürlər. Təsviri Bu sarnıcın sahəsi 3640 m² (64×56.4 m) və tutumu 40.000 m³-dir. O, kərpic tağları 224 mərmər sütunla dəstəklənən hipostil zaldan ibarətdir. Onlar 14 sütundan ibarət 16 sıra şəklində düzülmüşdür və hündürlüyü 14 metrdən 15 metrə qədər dəyişir. Sütunlar üçün material yaxınlıqdakı Mərmərə adasında çıxarılmışdır. Mərkəzdəki hər sütunu mərmər halqa əhatə edir. Sütunların əksəriyyəti, kapitellər ilə birlikdə, yunan dilində bir neçə hərfdən ibarət yazılarla işarələnmişdir (ehtimal ki, sütunları düzəldən dəstələrin ustalarının imzalarıdır); digər mənbələrə görə, bunlar mason simvollarıdır. Əvvəlcə sisternanın pilləkənlərlə birləşdirilmiş üç mərtəbəsi var idi. Aşağı hissəsi, görünür, lil və artıq suyu təmizləmək üçün nəzərdə tutulmuşdu. Hazırda əlçatan deyil. Bərpa zamanı sisterna tam təmizlənmədiyindən, hər sütunun aşağı hissəsi tarixi zibil yığınları arasında gizlədilib. Lakin ortada qazılmış hovuz sütunların həqiqi ölçüsünü qiymətləndirməyə imkan verir. "Binbirdirek" sözü türk dilindən "1001 sütun" kimi tərcümə olunsa da, əslində sisternada cəmi 224 sütun var. İstinadlar "Bizans". Cogito. Kış (17). 1999. ISSN 1300-2880.