Σώκια

Τα Σώκια (τουρκικά: Söke) είναι πόλη στην επαρχία Αϊδινίου στην περιοχή Αιγαίου της δυτικής Τουρκίας. Το 2012 η πόλη είχε 70.522 κατοίκους. Απέχει 54 χιλιόμετρα από το Αϊδίνιο και 120 χιλιόμετρα από τη Σμύρνη. Κοντά στα Σώκια βρίσκονται το Κουσάντασι, η Πριήνη και η Μίλητος. Η πόλη είναι κτισμένη κοντά στις εκβολές του Μαιάνδρου. Ιστορικά στοιχεία Τα Σώκια έχουν αναγνωριστεί ότι βρίσκονται στη θέση της αρχαίας πόλεως Αναίας (αρχ.: Ἄνναια, Ἄναια, Ἀναία), η οποία είχε πάρει το όνομά της από την Αμαζόνα Αναία. Ο Στέφανος Βυζάντιος ανέφερε ότι εκεί βρισκόταν ο τάφος της. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ήταν επισκοπική έδρα, όμως έγινε ανενεργή με την κατάκτηση της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους. Η επισκοπή ανασυστάθηκε το 1802 ως επισκοπή Κρήνης και Ανέων και το 1906 κατέστη μητρόπολη, ονόματι Μητρόπολη Ανέων. Αν και η πόλη είχε στις αρχές του 20ού αιώνα μουσουλμανική πλειοψηφία, γύρω της υπήρχαν χωριά στα οποία κατοικούσαν Έλληνες. Ο Σ. Αντωνόπουλος το 1907 ανέφερε ότι ο πληθυσμός της πόλης ήταν 12.000 κάτοικοι, από τους οποίους οι 5.000 ήταν Έλληνες. Τότε υπήρχαν στα Σώκια σχολεία με 500 μαθητές και νοσοκομείο 8 κλινών. Η πόλη είχε αγροτική παραγωγή και αξιόλογη εμπορική κίνηση. Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 18 Μαρτίου 1919, Ιταλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στα Σώκια, όπου αντιμετώπισαν μεγάλο στράτευμα Τούρκων και Αράβων. Τον Απρίλιο του 1922 οι Ιταλοί αποσύρθηκαν από την περιοχή αρχικώς η πόλη έπεσε στις κεμαλικές δυνάμεις ως τις 09/12 Απριλίου 1922 όταν και εισήλθαν τα ελληνικά απελευθερωτικά στρατεύματα υπό του στρατηγού Βλαχόπουλου. Μετά την ήττα των ελληνικών στρατευμάτων στον πόλεμο, οι Έλληνες είτε αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από την περιοχή και να πάνε στην Ελλάδα είτε σκοτώθηκαν από τα τουρκικά στρατεύματα. Οικονομία Η πόλη βρίσκεται στην άκρη εύφορης πεδιάδας στην οποία η μεγαλύτερη σε έκταση καλλιέργεια είναι το βαμβάκι. Η πεδιάδα αποδίδει λίγο πάνω από το 10% της παραγωγής βαμβακιού της Τουρκίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα οι κύριες καλλιέργειες ήταν τα δημητριακά, σουσάμι, σταφίδα, σύκα και γλυκόριζα. Στην περιοχή υπάρχουν κοιτάσματα λιγνίτη τα οποία στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από ορυχείο ιδιοκτησίας Μανωλόπουλου και Γάλλων επενδυτών. Ο λιγνίτης εξαγόταν στη Σμύρνη με τρένο, όμως θεωρούταν «κακής ποιότητας». Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι (Τουρκικά) Επίσημος ιστότοπος