Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (λατινικά: Patriarchatus Oecumenicus Constantinopolitanus‎‎, αγγλικά: Ecumenical Patriarchate of Constantinople‎‎, τουρκικά: Rum Ortodoks Patrikhanesi‎‎ ή İstanbul Ekümenik Patrikhanesi), ιστορικά γνωστό, επίσης, ως Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ή, απλώς, ως Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, είναι η Πρωτόθρονος Ορθόδοξη Εκκλησία και το ανώτατο πνευματικό και συντονιστικό κέντρο της παγκόσμιας Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Αποτελεί την αποστολική έδρα του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου. Έχει ως έδρα του την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, με διοικητικό κέντρο το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Ως θεσμός υφίσταται από το 38 μ.Χ. (με τη μορφή της Επισκοπής Βυζαντίου) και ως διακριτή Εκκλησία από το 330 μ.Χ., λειτουργώντας αδιάκοπα για πάνω από δεκαεπτά αιώνες, γεγονός που το καθιστά έναν από τους αρχαιότερους σε λειτουργία θεσμούς στον κόσμο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατέχει τα «πρεσβεία τιμής» στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο εκάστοτε Προκαθήμενός του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αναγνωρίζεται ως ο Πρώτος της Ορθοδοξίας (primus inter pares δηλαδή πρώτος μεταξύ ίσων, ή κατά τη σύγχρονη εκκλησιολογική θεώρηση, primus sine paribus δηλαδή πρώτος άνευ ίσων). Η πρωτοκαθεδρία και οι υπερτοπικές αρμοδιότητες του Οικουμενικού Πατριαρχείου θεμελιώθηκαν νομοθετικά από τις αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων και την Ιερά Παράδοση, που καθόρισαν την ταυτότητά του ως της Πρωτοθρόνου Εκκλησίας της Ορθοδοξίας. Με τον 3ο κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου (381 μ.Χ.) και τον 28ο κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.), ο Αποστολικός Θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως έλαβε ίσα πρεσβεία τιμής με την Πρεσβυτέρα Ρώμη, μια κανονική τάξη που επαναβεβαιώθηκε από τον 36ο κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (692 μ.Χ.). Μετά το Μεγάλο Σχίσμα του 1054 και τη διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τη Ρώμη, το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατεστάθη και επίσημα η Πρωτόθρονος Εκκλησία ολόκληρης της χριστιανικής Ανατολής. Αυτή η συνοδική κατοχύρωση περιέβαλε τον Οικουμενικό Πατριάρχη με ιδιαίτερες κανονικές αρμοδιότητες, οι οποίες περιλαμβάνουν τη διαφύλαξη της δογματικής ενότητας της παγκόσμιας Ορθοδοξίας, το αποκλειστικό προνόμιο της χορήγησης αυτοκεφαλιών σε νέες Εκκλησίες, το δικαίωμα του «Εκκλήτου» για την τελεσίδικη εκδίκαση δικαστικών προσφυγών από άλλες εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες, καθώς και την αποκλειστική κανονική εποπτεία και πνευματική μέριμνα της παγκόσμιας Ορθόδοξης Διασποράς. Ιστορικά, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποτελεί τη «Μητέρα Εκκλησία», όντας η μοναδική εκκλησιαστική δικαιοδοσία που αποσυνέδεσε σταδιακά τμήματα του δικού της κανονικού εδάφους για να αποδώσει αυτοκέφαλα καθεστώτα. Με τον τρόπο αυτό δημιούργησε και συγκρότησε τις νεότερες τοπικές εκκλησιαστικές διοικήσεις, όπως συνέβη ενδεικτικά π.χ. με το Πατριαρχείο Ρωσίας (1589), την Εκκλησία της Ελλάδος (1850), την Εκκλησία της Ουκρανίας (2019), καθώς και τις υπόλοιπες νεότερες Πατριαρχικές και Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης. Ιστορία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ίδρυση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Το Άγιον Οικουμενικό Πατριαρχείο ή Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία είναι ένα από τα αρχαιότερα κέντρα της χριστιανικής πατροπαράδοτης εκκλησίας. Η ίδρυση του Οικουμενικού Πατριαρχείου συνδέεται αναδρομικά με την αποστολική δράση του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου, ο οποίος, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, κήρυξε στην περιοχή του Βυζαντίου και το 38 μ.Χ. εγκατέστησε και χειροτόνησε ως πρώτο επίσκοπο τον Απόστολο Στάχυ. Την πρώιμη αυτή περίοδο της Επισκοπής Βυζαντίου συμπλήρωσε μια διαδοχή εικοσιτεσσάρων επισκόπων, με τελευταίο τον Άγιο Μητροφάνη. Η ιστορική και διοικητική μοίρα της τοπικής αυτής Εκκλησίας άλλαξε ριζικά το 330 μ.Χ., όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος (306–337 μ.Χ.) επέλεξε το αρχαίο Βυζάντιο για να ιδρύσει τη νέα πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πόλη ονομάστηκε επίσημα ως Νέα Ρώμη, επικράτησε όμως ιστορικά ως Κωνσταντινούπολη. Η ανάδειξη της πόλης σε «βασιλίδα των πόλεων» και διοικητικό κέντρο της αυτοκρατορίας μεταμόρφωσε την πάλαι ποτέ ταπεινή επισκοπή Βυζαντίου σε έναν από τους σημαντικότερους και ισχυρότερους θεσμούς ολόκληρου του κόσμου. Η Περίοδος των Πατέρων και των Συνόδων Κατά τη χρυσή περίοδο της πατερικής θεολογίας, η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της δογματικής διαπάλης, αναδεικνύοντας μορφές που σφράγισαν την παγκόσμια χριστιανική γραμματεία. Κατά τον τέταρτο αιώνα, ο Πατριάρχης Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αναλαμβάνοντας την ποιμαντορία της δοκιμαζόμενης από τους αιρετικούς πρωτεύουσας, προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στην καταπολέμηση της αίρεσης του Αρειανισμού. Η θεολογική του διάνοια υπήρξε καθοριστική κατά τη διάρκεια της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου (381 μ.Χ.), στην οποία και προήδρευσε, διαδραματίζοντας κεντρικό ρόλο στην οριστική διατύπωση του Συμβόλου της Πίστεως (που είχε διατυπωθεί αρχικά με την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ.) και στη δογματική κατοχύρωση της πλήρους θεότητας και ομοουσιότητας του Αγίου Πνεύματος με τον Πατέρα και τον Υιό. Λίγο αργότερα, στα τέλη του ίδιου αιώνα, η Πατριαρχία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου προσέδωσε στον θεσμό ένα βαθύ ασκητικό, κοινωνικό και προφητικό ήθος, το οποίο είχε καλλιεργήσει πρωτύτερα ως μοναχός και πρεσβύτερος στην Αντιόχεια. Ο Χρυσόστομος άσκησε αμείλικτη κριτική στις εναπομείνασες αιρετικές ομάδες, στηλίτευσε την ηθική χαλάρωση και τον προκλητικό πλούτο της άρχουσας τάξης της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας και, επιδεικνύοντας απαράμιλλο θάρρος, δεν δίστασε να συγκρουστεί με την ίδια την αυτοκρατορική εξουσία και την αυλή της αυτοκράτειρας Ευδοξίας, γεγονός που του κόστισε τη δικαίωση μέσω της εξορίας και του μαρτυρικού του θανάτου. Προκειμένου να επιλυθούν οι μεγάλες χριστολογικές και τριαδολογικές έριδες, αλλά και να ρυθμιστεί η διοικητική δομή της αυτοκρατορίας, οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες συγκάλεσαν τις επτά Οικουμενικές Συνόδους, με την πρώτη εξ αυτών να συνέρχεται το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας, από τον ιδρυτή της Αυτοκρατορίας, Μέγα Κωνσταντίνο. Η απαρέγκλητη προσήλωση και η οργανική ταύτιση του Αποστολικού και Αυτοκρατορικού Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως με τις αποφάσεις αυτών των ανώτατων σωμάτων χάρισε στην Εκκλησία το ιστορικό προσωνύμιο «Εκκλησία των επτά Οικουμενικών Συνόδων». Στο πεδίο του Εκκλησιαστικού και του Κανονικού Δικαίου, η διοικητική εξέλιξη του Θρόνου υπήρξε ραγδαία. Ο 3ος κανόνας της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου (381 μ.Χ.) αναγνώρισε την υπερτοπική και κεντρική σημασία της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, αποδίδοντάς της τα «πρεσβεία τιμής» αμέσως μετά την Πρεσβυτέρα Ρώμη, με τη σαφή πολιτική και εκκλησιαστική αιτιολογία ότι η πόλη και πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι «Νέα Ρώμη». Η θεσμική και δικαιοδοτική ολοκλήρωση του Οικουμενικού Θρόνου συντελέστηκε το 451 μ.Χ. από τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας. Με τους μνημειώδεις 9ο, 17ο, 24ο και 28ο κανόνες της, η Σύνοδος όχι μόνο απέδωσε ίσα πρεσβεία τιμής και προνομίων στην Κωνσταντινούπολη με εκείνα της παλαιάς Ρώμης, καθιστώντας την πρωτόθρονη Εκκλησία στην Ανατολή, αλλά της παραχώρησε και ευρύτατη υπερ-μητροπολιτική δικαιοδοσία, αναθέτοντάς της το δικαίωμα χειροτονίας των μητροπολιτών στις διοικήσεις του Πόντου, της Ασίας και της Θράκης, καθώς και στις περιοχές των λεγόμενων «βαρβαρικών εθνών» που εκτείνονταν υπερόρια και εκτός των αυτοκρατορικών συνόρων. Η αυτοσυνειδησία αυτή του Θρόνου εκφράστηκε και νομοθετικά από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ (με το νομοθετικό έργο Νεαραί) το 533 μ.Χ., ο οποίος αναγνώρισε την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ως «Κεφαλή πασών των Εκκλησιών», αποδίδοντας ουσιαστικά οικουμενικό κύρος στους Πατριάρχες Επιφάνιο, Άνθιμο και Μηνά. Το 587 μ.Χ., ο Πατριάρχης Ιωάννης Δ΄ ο Νηστευτής χρησιμοποίησε τον τίτλο «Οικουμενικός Πατριάρχης» και ονόμασε την έδρα του «Οικουμενικό Θρόνο», εισάγοντας έναν όρο που, παρά τις έντονες αντιδράσεις της Εκκλησίας της Παλαιάς Ρώμης, αποτύπωνε την οικουμενική πνευματική ευθύνη της Κωνσταντινούπολης. Η νομοθετική και κανονική αυτή εξέλιξη σφραγίστηκε οριστικά κατά την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο (692 μ.Χ.), η οποία με τον 36ο κανόνα της επαναβεβαίωσε επακριβώς την ιεραρχική τάξη και τα ίσα προνόμια του Οικουμενικού Θρόνου στο πλαίσιο της διαμορφωμένης πλέον Πενταρχίας των Πατριαρχείων. Τέλος, ολόκληρο αυτό το πλέγμα των Ιερών Κανόνων και των προνομίων του Θρόνου έλαβε την τελική, αναδρομική δογματική του θωράκιση από τη Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 787 μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας, η οποία μέσω του 1ου κανόνα της επικύρωσε πανηγυρικά και αμετάκλητα το σύνολο των κανόνων που είχαν θεσπιστεί από τις προηγούμενες Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους, ενσωματώνοντάς τους στον απαρασάλευτο πυρήνα της Χριστιανικής Ιεράς Παραδόσεως. Η Περίοδος της Εικονομαχίας Η εσωτερική ζωή και η διοικητική σταθερότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου δοκιμάστηκαν επανειλημμένα από τις παρεμβάσεις της βυζαντινής πολιτικής εξουσίας. Για λόγους εσωτερικής συνοχής και πολιτικής σκοπιμότητας, κατά καιρούς, ορισμένοι αυτοκράτορες επεδίωκαν περιστασιακά να τροποποιήσουν ή να συμβιβάσουν τα δόγματα που είχαν θεσπιστεί από τις Οικουμενικές Συνόδους, προκειμένου να κατευνάσουν ισχυρές και γεωπολιτικά επικίνδυνες αιρετικές ομάδες της Ανατολής, όπως οι Μονοφυσίτες, οι Νεστοριανοί και οι Μονοθελήτες. Η τάση αυτή της πολιτικής εξουσίας να παρεμβαίνει αυθαίρετα στα εσωτερικά και δογματικά ζητήματα της Εκκλησίας έφτασε στο αποκορύφωμά της υπό τη δυναστεία των Ισαύρων, πυροδοτώντας τη μακρά και επώδυνη περίοδο της Εικονομαχίας (726–843 μ.Χ.). Μετά από έναν αιώνα σφοδρών θεολογικών αντεγκλήσεων, κοινωνικών αναταραχών και διώξεων μεταξύ εικονολατρών και εικονοκλαστών, η ορθόδοξη εικονολατρική μερίδα επεκράτησε οριστικά. Η βασική θεολογική και φιλοσοφική στήριξη της ορθόδοξης πλευράς προήλθε από δύο κορυφαίους ομολογητές και θεολόγους: τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό και τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη. Οι δύο αυτοί άνδρες διατύπωσαν με επιστημονική ακρίβεια το επίσημο ορθόδοξο δόγμα, διαστέλλοντας τη «λατρεία», η οποία ανήκει αποκλειστικά στον Τριαδικό Θεό, από την «τιμητική προσκύνηση» των εικόνων, η οποία, κατά τον Μέγα Βασίλειο, «επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Κομβικό σημείο της εικονομαχικής περιόδου υπήρξε η σύγκληση της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου το 787 μ.Χ., η οποία συνήλθε αρχικά στον ιστορικό Ναό της του Θεού Σοφίας στη Νίκαια της Μικράς Ασίας και ολοκληρώθηκε στο Παλάτι της Μαγναύρας, η οποία δογμάτισε την αναστήλωση των εικόνων, προσφέροντας παράλληλα την καθολική κανονική θωράκιση στον Οικουμενικό Θρόνο. Αν και ακολούθησε μια δεύτερη φάση εικονομαχικών διενέξεων, η οριστική αποκατάσταση και η τελική νίκη της Ορθοδοξίας σφραγίστηκε το 843 μ.Χ. από την Αυτοκράτειρα Αυγούστα Θεοδώρα. Το γεγονός αυτό καθιερώθηκε να τιμάται έκτοτε από την Ορθόδοξη Εκκλησία την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως «Κυριακή της Ορθοδοξίας». Αποτέλεσμα του θριάμβου των εικονολατρικών θέσεων ήταν η ριζική χειραφέτηση και η σημαντική ενίσχυση του κύρους των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως. Έχοντας ηγηθεί του πνευματικού αγώνα απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία των εικονομάχων αυτοκρατόρων, το Πατριαρχείο εδραιώθηκε στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας ως ο ανώτατος, απαρασάλευτος φύλακας της ορθόδοξης πίστης και παράδοσης, περιορίζοντας οριστικά τις καισαροπαπικές διαθέσεις της κοσμικής εξουσίας. Πατριάρχης Φώτιος Στα μέσα του ένατου αιώνα, η ιστορική πορεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου σφραγίστηκε ανεξίτηλα από την προσωπικότητα του Φωτίου Α΄ του Μέγα (858–867 και 877–886 μ.Χ.), ο οποίος αναγνωρίζεται καθολικά ως ένας από τους κορυφαίους βυζαντινούς ιεράρχες και λόγιους. Άνθρωπος με βαθύτατη παιδεία, ο Φώτιος υπήρξε εξαίρετος γνώστης και διδάσκαλος της κλασικής ελληνικής γραμματείας, της φιλοσοφίας, αλλά και της χριστιανικής θεολογίας, μετατρέποντας τον πατριαρχικό θρόνο σε ένα δυναμικό κέντρο πνευματικής και πολιτισμικής αναγέννησης. Η Πατριαρχία του υπήρξε καθοριστική για τον εκχριστιανισμό των σλαβικών λαών, μια κίνηση με τεράστιες γεωπολιτικές και πολιτισμικές προεκτάσεις. Ανταποκρινόμενος στο αίτημα του ηγεμόνα της Μοραβίας, Ρασισλάβου, ο Μέγας Φώτιος οργάνωσε το 862 μ.Χ. μια μεγάλη ιεραποστολή εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναθέτοντας την ηγεσία της στους Θεσσαλονικείς αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο, οι οποίοι διέθεταν άριστη γνώση της σλαβικής διαλέκτου. Η καινοτόμος στρατηγική του Φωτίου βασίστηκε στον απόλυτο σεβασμό της ιδιοπροσωπίας των λαών. Αντί να επιβάλει την ελληνική γλώσσα, επέτρεψε στους δύο ιεραποστόλους να δημιουργήσουν ένα νέο σλαβικό αλφάβητο (το γλαγολιτικό, πρόδρομο του κυριλλικού) και να μεταφράσουν τη Θεία Λειτουργία και τις Γραφές στη γλώσσα των ντόπιων πληθυσμών. Η προσέγγιση αυτή βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με την άκαμπτη γραμμή της Εκκλησίας της Ρώμης, η οποία επεδίωκε τη διείσδυση στην περιοχή αποδεχόμενη αποκλειστικά τη θεωρία των «Τριών Ιερών Γλωσσών» (Εβραϊκά, Ελληνικά, Λατινικά). Με τη διορατική αυτή πολιτική, ο Φώτιος προσέδεσε τους σλαβικούς λαούς στην πνευματική και πολιτισμική κηδεμονία της Κωνσταντινούπολης. Παράλληλα, ο Μέγας Φώτιος διαχειρίστηκε με επιτυχία τον εκχριστιανισμό των Βουλγάρων και του ηγεμόνα τους, Βόριδος Α΄ το 864 μ.Χ., οι οποίοι ταλαντεύονταν στρατηγικά μεταξύ της εκκλησιαστικής εξάρτησης από τη Ρώμη ή την Κωνσταντινούπολη. Η προσπάθεια της Εκκλησίας της Ρώμης να παρέμβει άμεσα στην οργάνωση της νεοσύστατης Εκκλησίας της Βουλγαρίας και να εισαγάγει δυτικά έθιμα προκάλεσε οξύτατη ρήξη μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αντιδρώντας δυναμικά, ο Πατριάρχης Φώτιος απέστειλε το 867 μ.Χ. την περίφημη «Εγκύκλιο Επιστολή» του προς τους λοιπούς Θρόνους της Ανατολής (Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια και Ιεροσόλυμα) και συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Στο σώμα αυτό κατήγγειλε τις κανονικές αυθαιρεσίες της Πρεσβυτέρας Ρώμης και, για πρώτη φορά σε επίσημο εκκλησιαστικό επίπεδο, καυτηρίασε τη θεολογική και δογματική παρέκκλιση της προσθήκης του Filioque («και εκ του Υιού») στο Σύμβολο της Πίστεως, η οποία ανέτρεπε την παραδοσιακή τριαδολογία των επτά Οικουμενικών Συνόδων. Η δικαίωση της πολιτικής και της θεολογίας του Φωτίου επισφραγίστηκε λίγο αργότερα, στη Σύνοδο του 879–880 μ.Χ. που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη με τη συμμετοχή και των εκπροσώπων του Πάπα Ιωάννη Η΄. Η Σύνοδος αυτή, η οποία από μεγάλο μέρος της ορθόδοξης παράδοσης αποτιμάται άτυπα ως «Η΄ Οικουμενική», αναγνώρισε πανηγυρικά τον Φώτιο ως νόμιμο Οικουμενικό Πατριάρχη, επικύρωσε τα κανονικά προνόμια του Θρόνου του, αναγνώρισε ότι κάθε Εκκλησία διατηρεί τα δικά της τοπικά έθιμα και καταδίκασε απερίφραστα οποιαδήποτε προσθήκη ή αλλοίωση στο Σύμβολο της Πίστεως, θέτοντας τα θεμέλια για τη διατήρηση της ορθόδοξης δογματικής ταυτότητας. Το Μεγάλο Σχίσμα του 1054 Περισσότερα στο Σχίσμα του 1054 Οι συσσωρευμένες θεολογικές, κανονικές και λειτουργικές αποκλίσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης δεν υπήρξαν προϊόν μιας ξαφνικής διένεξης, αλλά το αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας γεωπολιτικής και εκκλησιαστικής αποξένωσης, η οποία είχε τις ρίζες της στην ανάδυση των Φράγκων στη Δυτική Ευρώπη. Κομβικό σημείο αυτής της ιστορικής μεταβολής υπήρξε η στέψη του Καρλομάγνου ως «Αυτοκράτορα των Ρωμαίων» από τον Πάπα Λέοντα Γ΄ στη Ρώμη, τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. Η κίνηση αυτή, η οποία αμφισβήτησε ευθέως τη μοναδικότητα και την οικουμενικότητα του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, συνοδεύτηκε από μια συνειδητή προσπάθεια των Φράγκων θεολόγων να διαφοροποιηθούν δογματικά από την Ανατολή. Με επίκεντρο την αυλή του Άαχεν, οι Φράγκοι υιοθέτησαν και επέβαλαν σταδιακά τη χρήση του Filioque («και εκ του Υιού») στο Σύμβολο της Πίστεως, χρησιμοποιώντας το ως πολιτικό εργαλείο για να κατηγορήσουν τους Ανατολικούς για δογματική ελλιπότητα και να εκδιώξουν την βυζαντινή επιρροή από την ιταλική χερσόνησο. Αν και η Εκκλησία της Ρώμης αντιστάθηκε αρχικά στη φραγκική αυτή πίεση, η σταδιακή κατάληψη του παπικού θρόνου από γερμανόφιλους ποντίφικες οδήγησε στην επίσημη εισαγωγή της προσθήκης στη λειτουργική ζωή της Ρώμης το 1014 μ.Χ. Η προϊούσα αυτή αποξένωση έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις στα μέσα του ενδέκατου αιώνα, εξαιτίας των νέων γεωπολιτικών ανακατατάξεων στη νότια Ιταλία (Μεγάλη Ελλάδα). Η νορμανδική κατάκτηση της περιοχής, όπου κυριαρχούσαν συμπαγείς ελληνόφωνοι πληθυσμοί εκκλησιαστικά εξαρτώμενοι από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, συνοδεύτηκε από μια επιθετική προσπάθεια των Παπών (που τελούσαν πλέον υπό την άμεση επιρροή της Δυτικής φραγκικής παράδοσης) να εκλατινίσουν βίαια τις τοπικές ενορίες και να επιβάλουν τα δυτικά έθιμα, όπως τη χρήση αζύμου άρτου στην Θεία Ευχαριστία. Η δυναμική αντίδραση της Κωνσταντινούπολης οδήγησε στα δραματικά γεγονότα του 1054. Ο Πάπας Λέων Θ΄ απέστειλε στην πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον αδιάλλακτο καρδινάλιο Ουμβέρτο, προκειμένου να διαπραγματευτεί με τον εξίσου άτεγκτο Οικουμενικό Πατριάρχη Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριο. Η αμοιβαία παρεξήγηση και η δογματική ακαμψία κορυφώθηκαν στις 16 Ιουλίου 1054, όταν ο καρδινάλιος Ουμβέρτος κατέθεσε επιδεικτικά στην Αγία Τράπεζα του Ναού της Αγίας Σοφίας έναν παπικό κύλινδρο (βούλα) αφορισμού εναντίον του Μιχαήλ Κηρουλαρίου και των συνεργατών του, κατηγορώντας παραδόξως την Ανατολή ότι διέγραψε το Filioque από το Σύμβολο της Πίστεως. Σε απάντηση, ο Πατριάρχης συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία αναθεμάτισε τους συντάκτες του εγγράφου και την παπική αποστολή. Ως αποτέλεσμα υπήρξε η αμοιβαία διακοπή κοινωνίας μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Αν και τα γεγονότα του 1054 αφορούσαν αρχικά προσωπικές ρήξεις μεταξύ των συγκεκριμένων ηγετών, η ιστορική εξέλιξη, σφραγισμένη από την προγενέστερη φραγκική αποξένωση, τα κατέστησε το συμβολικό ορόσημο του Μεγάλου Σχίσματος μεταξύ των δύο Εκκλησιών. Το σχίσμα αυτό οριστικοποιήθηκε σε λαϊκό και εκκλησιαστικό επίπεδο μετά τη βάναυση Λατινική Άλωση της πόλης από τους Σταυροφόρους και τις Σταυροφορίες και στα υπόλοιπα Πατριαρχεία της Ανατολής (Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια, Ιεροσόλυμα) κατά και μετά το 1204. Μετά τη διακοπή της κοινωνίας με την Πρεσβυτέρα Ρώμη, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναδείχθηκε πλέον στο αδιαμφισβήτητο, παγκόσμιο πνευματικό και διοικητικό κέντρο ολόκληρης της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στο πλαίσιο της αναδιοργανωμένης εκκλησιαστικής κοινωνίας των Θρόνων της Ανατολής (Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων), ο εκάστοτε προκαθήμενος της Κωνσταντινουπόλεως αναγνωρίστηκε επίσημα ως ο «πρώτος μεταξύ ίσων» (primus inter pares), αναλαμβάνοντας τον συντονισμό και την προστασία της ορθόδοξης οικουμένης. Λατινική Άλωση Η προϊούσα πολιτική και θρησκευτική εχθρότητα μεταξύ της λατινικής Δύσης και της βυζαντινής Ανατολής κορυφώθηκε με τον πλέον δραματικό τρόπο κατά την Δ΄ Σταυροφορία. Το 1204 μ.Χ., το στράτευμα των Σταυροφόρων, εκτρεπόμενο από τον αρχικό του σκοπό, κατέλαβε, λεηλάτησε και βεβήλωσε την Κωνσταντινούπολη, καταλύοντας προσωρινά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η πτώση της πρωτεύουσας επέφερε βίαιο πλήγμα στη θεσμική έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο τότε Πατριάρχης Ιωάννης Ι΄ Καματηρός εξαναγκάστηκε σε φυγή και κατέφυγε αρχικά στη Θράκη, αρνούμενος να αναγνωρίσει τις νέες αρχές. Στην κατεχόμενη Πόλη, οι κατακτητές εγκαθίδρυσαν τη Λατινική Αυτοκρατορία και ίδρυσαν παράλληλα ένα Λατινικό Πατριαρχείο, εγκαθιστώντας τελικά το 1205 τον Βενετό Θωμά Μοροζίνι στον θρόνο της Αγίας Σοφίας, γεγονός που επισφράγισε με τον πιο οδυνηρό τρόπο το εκκλησιαστικό σχίσμα σε επίπεδο βάσης. Η συνέχεια του ορθόδοξου θεσμού διασφαλίστηκε στο μικρασιατικό έδαφος, όπου ο εκδιωχθείς βυζαντινός ελληνισμός οργανώθηκε στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Το 1208 μ.Χ., η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου μεταφέρθηκε προσωρινά στη Νίκαια της Βιθυνίας με την εκλογή του Πατριάρχη Μιχαήλ Δ΄ Αυτωρειανού. Κατά τη διάρκεια της πενηνταεπτάχρονης λατινικής κατοχής, το Πατριαρχείο στη Νίκαια λειτούργησε ως ο συνεκτικός ιστός και ο πνευματικός φάρος του υπόδουλου γένους, νομιμοποιώντας τους αυτοκράτορες της Νίκαιας ως τους μοναδικούς κληρονόμους της ρωμαϊκής οικουμένης και προετοιμάζοντας την απελευθέρωση των χαμένων εδαφών. Η ιστορική αποκατάσταση συντελέστηκε τον Ιούλιο του 1261 μ.Χ., όταν τα στρατεύματα της Νίκαιας, υπό την ηγεσία του στρατηγού Αλεξίου Στρατηγόπουλου, απελευθέρωσαν την Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος εισήλθε θριαμβευτικά στην Πόλη, και τον καλοκαίρι του ίδιου έτους η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου επανήλθε επίσημα στο παραδοσιακό της κέντρο, με τον Πατριάρχη Αρσένιο Αυτωρειανό να τελεί την ακολουθία των ευχαριστιών και της ανακαθίδρυσης στον Πατριαρχικό Ναό της Αγίας Σοφίας. Η επιστροφή αυτή σηματοδότησε την αναγέννηση του θεσμού, ο οποίος, παρά την οικονομική και πολιτική εξασθένηση της ύστερης βυζαντινής περιόδου, διατήρησε ανέπαφο το πνευματικό και οικουμενικό του κύρος έως και τις παραμονές της οθωμανικής κατάκτησης. Οθωμανική Κυριαρχία Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1453 μ.Χ., η θεσμική θέση και η δικαιοδοτική ισχύς του Οικουμενικού Πατριάρχη μεταβλήθηκαν ριζικά. Η βυζαντινή πολιτική θεωρία της «Συναλληλίας» (της θεσμικής συναρχίας και αρμονικής συνεργασίας μεταξύ Αυτοκράτορα και Οικουμενικού Πατριάρχη) αντικαταστάθηκε από το οθωμανικό σύστημα των μιλλέτ (θρησκευτικών κοινοτήτων). Η κατάρρευση της βυζαντινής κρατικής οντότητας δεν αποδυνάμωσε τον θεσμό, αντίθετα, οδήγησε σε μια πρωτοφανή συγκέντρωση υπερτοπικών και κοσμικών εξουσιών στο πρόσωπό του και διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του ίδιου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής ανασύστησε το 1454 μ.Χ. (έναν χρόνο ύστερα από την Άλωση) τον πατριαρχικό θρόνο επιλέγοντας ως πρώτο Πατριάρχη, τον ηγέτη των ανθενωτικών και λόγιο Γεώργιο Σχολάριο, ο οποίος έλαβε το όνομα Γεννάδιος Β΄ Σχολάριος. Στο πλαίσιο του οθωμανικού διοικητικού συστήματος, ο εκάστοτε Οικουμενικός Πατριάρχης αναγνωρίστηκε επίσημα ως ο Μιλλέτ Μπασί (Millet-Başı), δηλαδή ο Εθνάρχης του Rum Millet (του έθνους των Ρωμιών). Η δικαιοδοσία του επεκτάθηκε οριζόντια και απέκτησε έντονο πολιτικό χαρακτήρα, περιλαμβάνοντας όλους τους ορθόδοξους λαούς της αυτοκρατορίας, ήτοι Έλληνες, Σέρβους, Βουλγάρους, Βλάχους και Αλβανούς. Το Πατριαρχείο μετατράπηκε έτσι σε μια διευρυμένη διοικητική, δικαστική και εκπαιδευτική αρχή, αναλαμβάνοντας ευθύνες που υπερέβαιναν κατά πολύ το αμιγώς πνευματικό έργο που είχε κατά τη βυζαντινή περίοδο. Παράλληλα, καθώς ο βυζαντινός αυτοκρατορικός θρόνος είχε πλέον μείνει κενός (sede vacante), το Οικουμενικό Πατριαρχείο λειτούργησε ως ο φυσικός κληρονόμος της βυζαντινής πολιτικής και πολιτισμικής παράδοσης. Η Εκκλησία ενσωμάτωσε σταδιακά στην τελετουργική και διοικητική της πρακτική τα σύμβολα, τα αξιώματα και τα εξωτερικά γνωρίσματα της βυζαντινής αυλής. Ο Πατριάρχης άρχισε να φέρει ως άμφια τον αυτοκρατορικό σάκκο (αντί για το απλό φαιλόνιο), την αυτοκρατορική μίτρα με τη μορφή στέμματος, ενώ ο δικέφαλος αετός των Παλαιολόγων καθιερώθηκε ως το επίσημο έμβλημα του Οικουμενικού Θρόνου. Η μετατόπιση αυτή αποτυπώθηκε ακόμη και στην εκκλησιολογική ορολογία. Η ιστορική προσφώνηση των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων ως «Δεσποτών της Οικουμένης» μεταφέρθηκε στον «Οικουμενικό Πατριάρχη», εκφράζοντας το νέο, οιονεί κρατικό ειδικό βάρος που αποκτούσε ο θεσμός ως ηγεμόνας μιας διακριτής θρησκευτικής κοινότητας. Αυτή η μεταβολή γέννησε το εξής παράδοξο: ενώ η Εκκλησία βρέθηκε υπό τον ζυγό ενός αλλόθρησκου, αλλογενή και κατακτητικού ηγεμόνα, οι διοικητικές της εξουσίες πάνω στο χριστιανικό σώμα έγιναν πολύ πιο απόλυτες και συγκεντρωτικές από ό,τι ήταν επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Λόγω της σταδιακής οθωμανικής κατάκτησης των λοιπών Πρεσβυγενών Πατριαρχείων της Ανατολής (Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια, Ιεροσόλυμα) και της Κύπρου, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως απέκτησε μια πρωτόγνωρη, σχεδόν «παπική» δικαιοδοσία, ελέγχοντας άμεσα την εκλογή των υπόλοιπων Πατριαρχών και λειτουργώντας ως θεσμικό σταθερό υπόβαθρο για τη διατήρηση της ρωμαίικης και χριστιανικής συνείδησης. Η νομική βάση της λειτουργίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη νέα τάξη πραγμάτων που είχε συντελεστεί, στηρίχθηκε βασικώς σε δύο διακριτά διατάγματα που εξέδωσε ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ προς τον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το πρώτο διάταγμα αφορούσε τα προσωπικά προνόμια του Οικουμενικού Πατριάρχη και την κατοχύρωση της φοροαπαλλαγής του, το ισόβιο του αξιώματός του και την προσωπική ελευθερία κινήσεων. Το δεύτερο διάταγμα αφορούσε εκκλησιαστικά και κοινοτικά προνόμια του Rum Millet , το οποίο διασφάλιζε τον σεβασμό των χριστιανικών εθίμων (όπως ο γάμος, η βάπτιση, η ταφή, κ.α.), την ελευθερία κινήσεων των Χριστιανών κατά το τριήμερο του Πάσχα και την ρητή δέσμευση ότι καμία ήδη υπάρχουσα χριστιανική εκκλησία δεν θα μετατρεπόταν σε τζαμί. Στην ιστορική πραγματικότητα, το δεύτερο έγγραφο παραβιάστηκε συστηματικά από τους διαδόχους του Πορθητή. Αυτό οδήγησε σε μαζικές κατασχέσεις ναών και τη μετατροπή των εμβληματικότερων χριστιανικών μνημείων σε μουσουλμανικά τεμένη (όπως ο Ναός των Αγίων Αποστόλων και αργότερα ο Ναός της Παμμακαρίστου). Πολύ νωρίς πάντως το καθεστώς των προνομίων του Πατριαρχείου συνδέθηκε άρρηκτα με το ισλαμικό δίκαιο. Ήδη από την επαύριο της Αλώσεως, ο πρώτος Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος κλήθηκε από τον Μωάμεθ Β΄ να συντάξει μια «Ομολογία Πίστεως» προκειμένου να αποσαφηνιστεί αν ο Χριστιανισμός ήταν μονοθεϊστική θρησκεία, διασφαλίζοντας έτσι ότι οι Χριστιανοί δικαιούνταν να απολαμβάνουν το καθεστώς προστασίας (dhimmi) ως Λαός της Βίβλου. Αν και ο ίδιος ο Γεννάδιος διορίστηκε χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα, οι διάδοχοί του από τα μέσα της δεκαετίας του 1460 διολίσθησαν στην πρακτική της καταβολής χρηματικών ποσών (peşkeş) για την κατάληψη και επικύρωση του θρόνου. Η τάση αυτή θεσμοθετήθηκε πλήρως με τη Σύνοδο του 1474, όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανέλαβε την πρωτοβουλία να πληρώνει τακτικό ετήσιο φόρο (haraç) στο οθωμανικό δημόσιο, τον οποίο υποχρεωνόταν να εισπράττει το ίδιο από τους πιστούς. Η πρωτοβουλία αυτή ήταν προϊόν της επιθυμίας συστημικής αγκίστρωσης του Πατριαρχείου από τις οθωμανικές δομές, εξασφαλίζοντας την αναντικατάστατη οικονομική του χρησιμότητα και, ως εκ τούτου, μια σταθερότερη θεσμική κατοχύρωση της θέσης του έναντι του κυρίαρχου. Αυτός ο φόρος φαίνεται ότι καθιερώθηκε γύρω στο 1465 και αρχικά ήταν 5.000 χρυσά (φλουριά). Σύμφωνα με ελληνικές πηγές, το χαράτσι καθιερώθηκε αρχικά στα 2.000 χρυσά νομίσματα. Μετά από αυτά, με σουλτανικό βεράτιο ο Πατριάρχης λάμβανε την άδεια να λειτουργεί ως αξιωματούχος του δημοσίου. Κατά τους επόμενους αιώνες, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρά τις έντονες πιέσεις, τις αυθαιρεσίες της Υψηλής Πύλης και τις συχνές καθαιρέσεις Πατριαρχών, αναδείχθηκε στον βασικό θεσμό διαφύλαξης της ορθόδοξης δογματικής και λειτουργικής παράδοσης, καθώς και της ελληνικής πολιτιστικής και γλωσσικής κληρονομιάς. Η λεπτή αυτή ισορροπία μεταξύ της πίστης στο ορθόδοξο πλήρωμα και της νομιμοφροσύνης προς τον Σουλτάνο διαρράγηκε βίαια με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, τελώντας υπό την άμεση απειλή γενικής σφαγής όλων των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης, εξαναγκάστηκε από την Υψηλή Πύλη να υπογράψει τον αφορισμό των επαναστατών. Παρά την ενέργειά του αυτή, η οποία σκοπούσε στην προστασία των αμάχων, θεωρήθηκε από το οθωμανικό κράτος πολιτικά υπεύθυνος για την εξέγερση των ομοεθνών του. Την ημέρα του Πάσχα, 10 Απριλίου 1821, ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ απαγχονίστηκε με διαταγή του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ στην κεντρική πύλη του Πατριαρχικού Οίκου στο Φανάρι. Σε ένδειξη τιμής προς το μαρτύριό του, η συγκεκριμένη πύλη παραμένει έκτοτε σφραγισμένη. Η θυσία του σηματοδότησε την προσταδιακή αποδιοργάνωση του εθναρχικού ρόλου του Πατριαρχείου, καθώς η ανάδυση των εθνικών κρατών στα Βαλκάνια κατά τον 19ο αιώνα οδήγησε στη δημιουργία αυτόνομων εθνικών Εκκλησιών και στον σταδιακό περιορισμό των εκτεταμένων οθωμανικών του δικαιοδοσιών. Μεταφορά της πατριαρχικής έδρας στο Φανάρι Κατά τον πρώτο ενάμισι αιώνα μετά την Άλωση του 1453, η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπέστη συνεχείς μετακινήσεις στην ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, λόγω των πιέσεων και της δήμευσης των ναών του από τους Οθωμανούς (από το Ναό των Αγίων Αποστόλων κατέληξε στη Μονή της Παμμακαρίστου). Η οριστική σταθεροποίηση ήρθε το 1600/1601, όταν ο Πατριάρχης Ματθαίος Β΄ μετέφερε την πατριαρχική έδρα στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. Η μετακίνηση αυτή υπήρξε ιστορικής σημασίας. Γύρω από την αμετάβλητη έκτοτε έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναπτύχθηκε μια ισχυρή τάξη εγγράμματων και οικονομικά επιφανών Ελλήνων, οι Φαναριώτες, οι οποίοι στελέχωσαν την οθωμανική διπλωματία και διοίκηση, επηρεάζοντας καθοριστικά τις τύχες του Ελληνισμού και των Βαλκανίων. Η Μητέρα Εκκλησία και τα αυτοκέφαλα Η σταδιακή κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η ανάδυση των εθνικών κρατών στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη οδήγησαν στη συρρίκνωση της άμεσης γεωγραφικής δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Θρόνου. Ενεργώντας ως «Μητέρα Εκκλησία», το Πατριαρχείο παραχώρησε αυτοδίκαια και σταδιακά, μέσω Πατριαρχικών και Συνοδικών Τόμων, το αυτοκέφαλο καθεστώς στις Εκκλησίες των νέων κρατών: της Ρωσίας (1589 - με την πατριαρχική αξία να επικυρώνεται συνοδικά το 1593), της Ελλάδος (1850), της Σερβίας (1879/1920), της Ρουμανίας (1885/1925), της Πολωνίας (1924), της Αλβανίας (1937), της Βουλγαρίας (1945/1961), της Γεωργίας (1990), της Τσεχίας και Σλοβακίας (1998) και της Ουκρανίας (2019). Βάσει των Ιερών Κανόνων των Οικουμενικών Συνόδων (με κυριότερους τον 3ο της Β΄ και τον 28ο της Δ΄), η Κωνσταντινούπολη αποτελεί τη μοναδική κανονική πηγή έκδοσης αυτοκεφαλιών, διατηρεί την αποκλειστική εποπτεία της ορθόδοξης Διασποράς, κατέχει το προνόμιο της έκκλητου προσφυγής (έκκλητον) για την τελεσίδικη εκδίκαση υποθέσεων από όλη την Ορθοδοξία, καθώς και την πρωτοβουλία σύγκλησης Πανορθοδόξων Συνόδων. Απέναντι σε σύγχρονες θεωρίες, κυρίως του Νεοπαγούς Πατριαρχείου Ρωσίας, που επιδιώκουν να υποβαθμίσουν τον ρόλο του Φαναρίου σε μια τυπική πρωτοκαθεδρία τιμής, η εκκλησιολογία του Οικουμενικού Θρόνου υπογραμμίζει ότι το πρωτείο του είναι εγγενές και απαραίτητο για τη συνοδική δομή της Εκκλησίας. Έτσι, ενώ σε μυστηριακό επίπεδο ο Πατριάρχης είναι ίσος με όλους τους επισκόπους, οι υπερτοπικές του αρμοδιότητες τον καθιστούν, κατά τη σύγχρονη θεολογική ορολογία, όχι απλώς «πρώτο μεταξύ ίσων» (primus inter pares), αλλά «πρώτο άνευ ίσων» (primus sine paribus) σε διοικητικό και κανονικό επίπεδο. Πορεία στον 20ό αιώνα και τον 21ό αιώνα Η σοβαρότερη κρίση στην υπερχιλιετή ιστορία του Οικουμενικού Πατριαρχείου προέκυψε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και την επακόλουθη Ανταλλαγή Πληθυσμών βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923. Το Φανάρι απώλεσε αιφνιδίως το σύνολο σχεδόν του ιστορικού του ποιμνίου στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη, ενώ στερήθηκε τον παραδοσιακό του ρόλο ως «Εθνάρχης» (Millet-Başı) των Ρωμιών και των Ορθοδόξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο του γεωγραφικού στραγγαλισμού και τις πιέσεις του αναδυόμενου κοσμικού και Κεμαλικού τουρκικού κράτους, το Πατριαρχείο υποχρεώθηκε σε μια ριζική στρατηγική μεταστροφή και έτσι επαναπροσδιόρισε την ταυτότητά του, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από την τοπική εθναρχική διοίκηση στην παγκόσμια πνευματική και διπλωματική επιρροή. Η διεθνοποίηση του θεσμού και η ανάληψη ηγετικού ρόλου ανάμεσα στον παγκόσμιο Χριστιανισμό, την Οικουμενική κίνηση και τον παγκόσμιο διαχριστιανικό και διαθρησκειακό διάλογο αποτέλεσαν τη βασική ασπίδα επιβίωσής του. Το υπόβαθρο αυτής της οικουμενικής στρατηγικής είχε ήδη διαμορφωθεί από τις αρχές του αιώνα. Από το 1902, επί Πατριαρχίας Ιωακείμ Γ΄ του Μεγαλοπρεπούς, το Φανάρι πήρε την πρωτοβουλία πρόσκλησης όλων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, προκειμένου να υιοθετήσουν ενιαία στάση στην πιθανότητα επανέναρξης του διαλόγου με τους άλλους χριστιανικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας της Ρώμης, της Αγγλικανικής Εκκλησίας και άλλων προτεσταντικών ομολογιών. Αυτή η διορατική τοποθέτηση κατέληξε στην ιστορική Εγκύκλιο του 1920 (υπό την τοποτηρητεία του Προύσης Δωροθέου), η οποία εστάλη «Προς τις απανταχού Εκκλησίες του Χριστού». Το κείμενο αυτό καλούσε τους χριστιανούς ηγέτες να παραμερίσουν τις δογματικές διαφορές στο επίπεδο της κοινωνικής προσφοράς και να καθιερώσουν στενότερη συνεργασία. Σκοπός της εγκυκλίου ήταν η δημιουργία μιας «Κοινωνίας των Εκκλησιών», στα πρότυπα της τότε νεοσύστατης Κοινωνίας των Εθνών. Γενικά αναγνωρίζεται από τη διεθνή ιστοριογραφία ότι η Εγκύκλιος του 1920 αποτέλεσε τον καταλύτη και τον σημαντικότερο παράγοντα που οδήγησε αργότερα στη γέννηση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ) στο Άμστερνταμ το 1948. Η στρατηγική αυτή διεθνοποίησης έφτασε στο απόγειό της κατά τη μεταπολεμική περίοδο, υπό την ηγεσία του Πατριάρχη Αθηναγόρα (1948–1972). Αντιλαμβανόμενος τις γεωπολιτικές ισορροπίες του Ψυχρού Πολέμου και την ανάγκη θωράκισης του Οικουμενικού Θρόνου έναντι των πιέσεων της Άγκυρας αλλά και των ηγεμονικών βλέψεων του Πατριαρχείου Ρωσίας, ο Αθηναγόρας προχώρησε σε ρηξικέλευθες διπλωματικές πρωτοβουλίες. Κορυφαίος σταθμός της Πατριαρχίας του υπήρξε η ιστορική συνάντησή του με τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄ στα Ιεροσόλυμα το 1964, η πρώτη συνάντηση των προκαθημένων των δύο Εκκλησιών μετά το Μεγάλο Σχίσμα του 1054 και ύστερα από 911 χρόνια, η οποία οδήγησε στις 7 Δεκεμβρίου 1965 στην ταυτόχρονη και αμοιβαία άρση των αναθεμάτων του 1054. Η κίνηση αυτή, σε συνδυασμό με την έναρξη των Πανορθοδόξων Διασκέψεων στη Ρόδο, εδραίωσε το κανονικό προνόμιο του Οικουμενικού Πατριάρχη να συντονίζει τον ορθόδοξο κόσμο και να συνομιλεί ως ίσος προς ίσον με την παγκόσμια χριστιανική ηγεσία. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, το Οικουμενικό Πατριαρχείο οργάνωσε συστηματικά τις Μητροπόλεις του στη Διασπορά (Αμερική, Ωκεανία, Δυτική Ευρώπη), υπάγοντάς τες απευθείας στην κανονική και πνευματική του δικαιοδοσία. Με τον τρόπο αυτό, η απώλεια του εγχώριου μικρασιατικού στοιχείου ισοσκελίστηκε από τη διοίκηση ενός παγκόσμιου, πολυεθνικού δικτύου πιστών, το οποίο προσέδωσε στο Φανάρι τη γεωπολιτική και οικονομική ισχύ που χρειαζόταν για να διατηρήσει την αυτονομία του. Από τα τέλη του 20ού αιώνα, η γραμμή αυτή αποκρυσταλλώθηκε και αναβαθμίστηκε ριζικά υπό την μακρά Πατριαρχία του Βαρθολομαίου (1991–σήμερα). Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έδωσε έμφαση στην ενεργή άσκηση των κανονικών προνομίων του Οικουμενικού Θρόνου σε παγκόσμιο επίπεδο, με κορυφαίο θεσμικό σταθμό τη σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας το 2016 στην Κρήτη, η οποία αποτέλεσε την πρώτη πανορθόδοξη σύνοδο μετά από αιώνες. Παράλληλα, το 2019, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ασκώντας τα κανονικά του προνόμια, εξέδωσε τον Τόμο Αυτοκεφαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, αναδεικνύοντας τον ρόλο της Κωνσταντινούπολης ως της ανώτατης κανονικής αρχής επίλυσης εκκλησιαστικών ζητημάτων, παρά τις έντονες γεωπολιτικές αντιδράσεις, κυρίως εκ μέρους του Πατριαρχείου Ρωσίας. Σε διεθνές επίπεδο, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος καθιέρωσε το Φανάρι ως πρωτοπόρο κέντρο για το οικολογικό κίνημα και την προστασία του περιβάλλοντος (κερδίζοντας διεθνώς τον τίτλο του «Πράσινου Πατριάρχη»), διευρύνοντας την επιρροή του θεσμού πέρα από τα στενά θρησκευτικά όρια, στον σύγχρονο πολιτικό, ακαδημαϊκό και κοινωνικό διάλογο. Το Πατριαρχείο σήμερα Ο άγιος Απόστολος Ανδρέας θεωρείται ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως (τότε Βυζαντίου), ενώ ο σημερινός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄, είναι ο 270ός στη σειρά διαδοχής. Έδρα του Πατριαρχείου είναι ο Πατριαρχικός Οίκος του Φαναρίου, όπου βρίσκεται και ο Πάνσεπτος Πατριαρχικός Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου (1599/1600). Το Πατριαρχείο διοικείται από την δωδεκαμελή Αγία και Ιερά Σύνοδο, η οποία συγκροτείται σε σώμα ανά εξάμηνο με εναλλασσόμενη σύνθεση ιεραρχών του Θρόνου από την Τουρκία και τη Διασπορά, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη. Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως σήμερα ανήκουν 37 κοινότητες, 46 ενοριακοί ναοί (4 από τους οποίους τελούν υπό την αυθαίρετη κατάληψη του αυτοαποκαλούμενου «τουρκορθόδοξου πατριαρχείου»), 5 κοιμητηριακοί ναοί, 10 πατριαρχικές και σταυροπηγιακές μονές, 6 προσκυνήματα, 8 φιλόπτωχες αδελφότητες, 6 ιδράματα (το Νοσοκομείο, το Γηροκομείο και το Ψυχιατρείο στο Βαλουκλή, το Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, η Θερινή Στέγη Εργαζομένων Νεανίδων και η Παιδόπολις της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Χριστού Πρώτης) και 14 σύνδεσμοι, μεταξύ των οποίων 3 μορφωτικοί, 2 αθλητικοί και 1 θεατρικός. Εξέχον πνευματικό και εκπαιδευτικό ίδρυμα του Θρόνου αποτελεί η Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, η οποία, παρά την παράτυπη αναστολή της λειτουργίας του εκπαιδευτικού της τμήματος από τις τουρκικές αρχές το 1971, παραμένει ενεργή ως μοναστική αδελφότητα και διεθνές κέντρο πατριαρχικών δραστηριοτήτων. Αγία και Ιερά Σύνοδος Οι υποθέσεις του Πατριαρχείου διενεργούνται από την Αγία και Ιερά Σύνοδο, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη. Η Σύνοδος υπήρχε από κάποιο χρονικό διάστημα πριν από τον 4ο αιώνα και βοηθά τον πατριάρχη να καθορίζει τις υποθέσεις των περιουσιών που υπάγονται στη δικαιοδοσία του. Η Σύνοδος αναπτύχθηκε για πρώτη φορά, αποτελούμενη από τον πατριάρχη, τους τοπικούς επισκόπους και όλους τους ορθόδοξους επισκόπους που επισκέπτονταν στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, η Σύνοδος περιορίστηκε στους επισκόπους του πατριαρχείου. Σημερινός αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου είναι ο Αρχιμανδρίτης Βοσπόριος Μαγκαφάς και υπογραμματέας είναι ο Πατριαρχικός Διάκονος Οικουμένιος Αμανατίδης. Αυτή τη στιγμή και μετά την τακτική ανασυγκρότησή της, την Σύνοδο αποτελούν για την περίοδο 1 Μαρτίου 2026 έως 31 Αυγούστου 2026, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, οι παρακάτω Ιεράρχες: Γέρων Χαλκηδόνος Εμμανουήλ Καρπάθου και Κάσου Αμβρόσιος Μιλήτου Απόστολος Προικοννήσου Ιωσήφ Φιλαδελφείας Μελίτων Μύρων Χρυσόστομος (από 18 Ιουνίου 2026) Κολωνείας Αθανάσιος Ικονίου Θεόληπτος (έως 18 Ιουνίου 2026 †) Μπουένος Άιρες Ιωσήφ Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας Κλεόπας Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος Ντένβερ Κωνσταντίνος Αγκύρας Γρηγόριος Διάρθρωση της Πατριαρχικής Αυλής Οι υπηρεσίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου διαρθρώνονται σε τρεις κύριους επιχειρησιακούς πυλώνες, α) την Αρχιγραμματεία της Αγίας και Ιεράς Συνόδου (Συνοδικό Γραφείο), β) τα Πατριαρχικά Γραφεία και γ) τη Μεγάλη Πρωτοσυγκελλία. Ακολουθεί η διάρθωση των οφφικιάλιων κληρικών της εν ενεργεία Πατριαρχικής Αυλής. Συνοδικό Γραφείο Αποτελεί την ιστορική εξέλιξη των βυζαντινών «σεκρέτων» και τον κεντρικό οργανωτικό πυρήνα του Πατριαρχείου. Είναι υπεύθυνη για την τήρηση των συνοδικών πρακτικών, την καθαρογραφή των κωδίκων, τη διεκπεραίωση της αλληλογραφίας των εκκλησιαστικών επαρχιών και τη διοικητική υποστήριξη του Συνοδικού Δικαστηρίου. Αρχιγραμματέας: Αρχιμανδρίτης Βοσπόριος Μαγκαφάς. Έχει τη διεύθυνση του γραφείου και τη φύλαξη της Πατριαρχικής Σφραγίδας. Υπογραμματέας: Διάκονος Οικουμένιος Αμανατίδης. Αναπληρώνει τον Αρχιγραμματέα και τηρεί το βιβλίο παρουσιών των συνοδικών μελών. Κωδικογράφος: Διάκονος Ευλόγιος Τσάτσας. Επιφορτισμένος με την καθαρογραφή των πρακτικών, των τόμων και των δικαστικών αποφάσεων. Πατριαρχικά Γραφεία Α΄ Πατριαρχικό Γραφείο Διαχειρίζεται την επίσημη και προσωπική αλληλογραφία του Οικουμενικού Πατριάρχη με αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων και λοιπά σημαίνοντα πρόσωπα, Προκαθημένους Εκκλησιών και διεθνείς οργανισμούς. Είναι επίσης υπεύθυνο για την έκδοση Πατριαρχικών Πράξεων, Σιγιλίων, Τόμων Αυτοκεφαλίας και Ευεργετηρίων Γραμμάτων. Διευθυντής: Ομότιμος Καθηγητής Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής. Α΄ Γραμματέας: Διάκονος Φώτιος Πουλόπουλος. Ιδιαίτερο Πατριαρχικό Γραφείο Ιδρύθηκε το 1972 επί πατριαρχίας Δημητρίου για τη διευκόλυνση του προσωπικού έργου του Πατριάρχη. Ο επικεφαλής του ανήκει στους εσωκατάκοιλους κληρικούς της Αυλής. Διευθυντής: Ο Μέγας Εκκλησιάρχης Αέτιος Νικηφόρος. Μεγάλη Πρωτοσυγκελλία Αποτελεί τον ανώτατο διοικητικό κλάδο της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως. Ο επικεφαλής της ενεργεί ως άμεσος βοηθός επίσκοπος του Πατριάρχη, διευθύνει το Πνευματικό Δικαστήριο, εποπτεύει και μεταθέτει τον κλήρο, ελέγχει τα ομογενειακά σχολεία και είναι υπεύθυνος για τη διπλωματική εθιμοτυπία και υποδοχή ξένων ηγετών και διπλωματών στο Φανάρι. Μέγας Πρωτοσυγκελλεύων: Μητροπολίτης Αγκύρας Γρηγόριος (προΐσταται σήμερα, έχοντας διατελέσει Μέγας Πρωτοσύγκελλος κατά την περίοδο 2023–2025). Λοιπά Ανώτερα Αξιώματα και Υπηρεσίες της Μεγάλης Πρωτοσυγκελλίας: Μέγας Εκκλησιάρχης: Αρχιμανδρίτης Αέτιος Νικηφόρος. Γενικός διευθυντής του Πανσέπτου Πατριαρχικού Ναού, υπεύθυνος για την ευταξία του, τη διοίκηση των νεωκόρων και τη φύλαξη των κειμηλίων του Σκευοφυλακίου. Μέγας Αρχιμανδρίτης: Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Κρότσακ. Είναι ο προϊστάμενος εφημέριος του Πανσέπτου Πατριαρχικού Ναού. Μέγας Σύγκελλος: Αρχιμανδρίτης Ιερώνυμος Σωτηρέλης. Αναπληρώνει τον Μέγα Αρχιμανδρίτη στην εφημεριακή διοίκηση του Πατριαρχικού Ναού. Μέγας Ιεροκήρυξ και Αρχειοφύλαξ: Αρχιμανδρίτης Καισάριος Χρόνης. Υπεύθυνος για το κήρυγμα και τη διαφύλαξη του ιστορικού Πατριαρχικού Αρχειοφυλακίου. Μεγάλη Αρχιδιακονία Υπάγεται στη Μεγάλη Πρωτοσυγκελλία, αλλά ο Μέγας Αρχιδιάκονος έχει αυτοτελή δικαιοδοσία. Είναι ο δεύτερος τη τάξει αντιπρόσωπος του Πατριάρχη, έχει την εποπτεία όλων των διακόνων, ψαλτών και νεωκόρων, ρυθμίζει την ευταξία και το τελετουργικό του Πατριαρχικού Ναού και διαχειρίζεται το οικονομικό ταμείο των κληρικών. Η διάρθρωση του σώματος των Πατριαρχικών Διακόνων και η σημερινή τους στελέχωση έχει ως εξής: Επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκτός από την Αρχιεπισκοπή της Κωνσταντινούπολης έχει επαρχίες στην Τουρκία, στην Ευρώπη, στην Ασία, στην Αμερική και στην Ωκεανία. Ιερά Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως Α΄ Περιφέρεια Σταυροδρομίου Β΄ Περιφέρεια Ταταούλων Γ΄ Περιφέρεια Βοσπόρου Δ΄ Περιφέρεια Υψωμαθείων Ε΄ Περιφέρεια Φαναρίου – Κερατίου Κόλπου Ιερές Μητροπόλεις στην Τουρκία Ενεργές Μητροπόλεις η Ιερά Μητρόπολις Χαλκηδόνος με έδρα τη Χαλκηδόνα, η Ιερά Μητρόπολις Δέρκων με έδρα τα Θεραπειά, η Ιερά Μητρόπολις Ίμβρου και Τενέδου με έδρα την Παναγία Ίμβρου, η Ιερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων με έδρα την Πρίγκηπο, η Ιερά Μητρόπολις Πισιδίας με έδρα την Αττάλεια, η Ιερά Μητρόπολις Προύσης με έδρα την Τρίγλια, η Ιερά Μητρόπολις Αδριανουπόλεως με έδρα την Αδριανούπολη, η Ιερά Μητρόπολις Σμύρνης με έδρα τη Σμύρνη, η Ιερά Μητρόπολις Γάνου και Χώρας, με έδρα το Γάνος, η Ιερά Μητρόπολη Σηλυβρίας με έδρα τη Σηλυβρία και η Ιερά Μητρόπολις Βρυούλων με έδρα τα Βρίουλα ή Βουρλά. Εμπερίστατες Μητροπόλεις (κατά πρεσβεία χειροτονίας των Μητροπολιτών) η Ιερά Μητρόπολις Ανέων με έδρα τα Σώκια, η Ιερά Μητρόπολις Προικοννήσου με έδρα τον Μαρμαρά, η Ιερά Μητρόπολις Φιλαδελφείας με έδρα την Φιλαδέλφεια, η Ιερά Μητρόπολις Μυριοφύτου και Περιστάσεως με έδρα το Μυριόφυτο, η Ιερά Μητρόπολις Κολωνείας με έδρα την Νικόπολη, η Ιερά Μητρόπολις Ροδοπόλεως με έδρα το Δικαιόσημο, η Ιερά Μητρόπολις Κρήνης με έδρα την Κρήνη, η Ιερά Μητρόπολις Καλλιουπόλεως και Μαδύτου με έδρα την Καλλίπολη, η Ιερά Μητρόπολις Κυδωνιών με έδρα τις Κυδωνίες, η Ιερά Μητρόπολις Σαράντα Εκκλησιών με έδρα τις Σαράντα Εκκλησιές και η Ιερά Μητρόπολις Αγκύρας με έδρα την Άγκυρα. Εν Χηρεία Μητροπόλεις (αλφαβητικά) η Ιερά Μητρόπολις Αίνου με έδρα την Αίνο, η Ιερά Μητρόπολις Αμασείας με έδρα την Αμισό ή Σαμψούντα, η Ιερά Μητρόπολις Βιζύης με έδρα τη Βιζύη. η Ιερά Μητρόπολις Γάνου και Χώρας με έδρα το Γάνο, η Ιερά Μητρόπολις Δαρδανελίων και Λαμψάκου με έδρα τα Δαρδανέλια, η Ιερά Μητρόπολις Εφέσου με έδρα την Μανίσα, η Ιερά Μητρόπολις Ηλιουπόλεως και Θείρων με έδρα το Αϊδίνιο ή Τράλλεις, η Ιερά Μητρόπολις Ηρακλείας με έδρα την Ραιδεστό, η Ιερά Μητρόπολις Ικονίου με έδρα τη Νίγδη, η Ιερά Μητρόπολις Καισαρείας με έδρα την Καισάρεια, η Ιερά Μητρόπολις Κυζίκου με έδρα την Αρτάκη, η Ιερά Μητρόπολις Μετρών και Αθύρων με έδρα τις Μέτρες, η Ιερά Μητρόπολις Μοσχονησίων με έδρα τον Μόσχο Μοσχονησίων, η Ιερά Μητρόπολις Νεοκαισαρείας με έδρα τα Κοτύωρα, η Ιερά Μητρόπολις Νικαίας με έδρα την Κίο ή Νίκαια, η Ιερά Μητρόπολις Νικομηδείας με έδρα τη Νικομήδεια, η Ιερά Μητρόπολις Περγάμου και Αδραμυττίου με έδρα την Πέργαμο, η Ιερά Μητρόπολις Τραπεζούντος με έδρα την Τραπεζούντα, η Ιερά Μητρόπολις Τυρολόης και Σερεντίου με έδρα την Τυρολόη και η Ιερά Μητρόπολις Χαλδίας, Χερροιάνων και Κερασούντος με έδρα την Αργυρούπολη. Ιερές Μητροπόλεις στην Ελλάδα Εκκλησία της Κρήτης η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης με έδρα το Ηράκλειο, η Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας με έδρα τις Μοίρες Ηρακλείου, η Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου με έδρα το Ρέθυμνο, η Ιερά Μητρόπολις Κυδωνίας και Αποκορώνου με έδρα τα Χανιά, η Ιερά Μητρόπολις Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων με έδρα το Σπήλι Ρεθύμνης, η Ιερά Μητρόπολις Ιεραπύτνης και Σητείας με έδρα την Ιεράπετρα Λασιθίου, η Ιερά Μητρόπολις Πέτρας και Χερρονήσου με έδρα τη Νεάπολη Λασιθίου, η Ιερά Μητρόπολις Κισάμου και Σελίνου με έδρα την Κίσσαμο Χανίων και η Ιερά Μητρόπολις Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου με έδρα το Αρκαλοχώρι Ηρακλείου. Ιερές Μητροπόλεις Δωδεκανήσου Οι Ιερές Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου υπάγονται απευθείας στην κανονική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. η Ιερά Μητρόπολις Ρόδου με έδρα την Πόλη της Ρόδου, η Ιερά Μητρόπολις Κώου και Νισύρου με έδρα την Πόλη της Κω, η Ιερά Μητρόπολις Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας με έδρα την Αγία Μαρίνα Λέρου, η Ιερά Μητρόπολις Καρπάθου και Κάσου με έδρα το Απέρι Καρπάθου και η Ιερά Μητρόπολις Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου με έδρα την Πόλη της Σύμης. Ιερές Μητροπόλεις «Νέων Χωρών» Οι Ιερές Μητροπόλεις «Νέων Χωρών» (Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη, Νησιά Βορείου Αιγαίου και τμήμα της Θεσσαλίας), με τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο της 4ης Σεπτεμβρίου του 1928 αποφασίσθηκε να διοικούνται «επιτροπικώς» από την Εκκλησία της Ελλάδος. Αυτές είναι: η Ιερά Μητρόπολις Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης με έδρα την Αλεξανδρούπολη, η Ιερά Μητρόπολις Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας με έδρα τη Βέροια, η Ιερά Μητρόπολις Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου με έδρα τη Γουμένισσα, η Ιερά Μητρόπολις Γρεβενών με έδρα τα Γρεβενά, η Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου με έδρα το Διδυμότειχο, η Ιερά Μητρόπολις Δράμας με έδρα τη Δράμα, η Ιερά Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης με έδρα το Δελβινάκι Ιωαννίνων, η Ιερά Μητρόπολις Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας με έδρα την Έδεσσα, η Ιερά Μητρόπολις Ελασσώνος με έδρα την Ελασσόνα, η Ιερά Μητρόπολις Ελευθερουπόλεως με έδρα την Ελευθερούπολη, η Ιερά Μητρόπολις Ζιχνών και Νευροκοπίου με έδρα τη Νέα Ζίχνη Σερρών, η Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης με έδρα τη Θεσσαλονίκη, η Ιερά Μητρόπολις Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου με έδρα την Αρναία, η Ιερά Μητρόπολις Ιωαννίνων με έδρα τα Ιωάννινα, η Ιερά Μητρόπολις Κασσανδρείας με έδρα τον Πολύγυρο, η Ιερά Μητρόπολις Καστορίας με έδρα την Καστοριά, η Ιερά Μητρόπολις Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος με έδρα την Κατερίνη, η Ιερά Μητρόπολις Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης με έδρα τον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, η Ιερά Μητρόπολις Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου με έδρα τη Μύρινα, η Ιερά Μητρόπολις Μαρωνείας και Κομοτηνής με έδρα την Κομοτηνή, η Ιερά Μητρόπολις Μηθύμνης με έδρα την Καλλονή, η Ιερά Μητρόπολις Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου με έδρα τη Μυτιλήνη, η Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως με έδρα τη Νεάπολη Θεσσαλονίκης, η Ιερά Μητρόπολις Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς με έδρα την Καλαμαριά, η Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης με έδρα την Πρέβεζα, η Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου με έδρα την Ξάνθη, η Ιερά Μητρόπολις Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας με έδρα την Παραμυθιά Θεσπρωτίας, η Ιερά Μητρόπολις Πολυανής και Κιλκισίου με έδρα το Κιλκίς, η Ιερά Μητρόπολις Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών με έδρα τη Πόλη της Σάμου, η Ιερά Μητρόπολις Σερβίων και Κοζάνης με έδρα την Κοζάνη, η Ιερά Μητρόπολις Σερρών και Νιγρίτης με έδρα τις Σέρρες, η Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου με έδρα το Σιδηρόκαστρο Σερρών, η Ιερά Μητρόπολις Σισανίου και Σιατίστης με έδρα τη Σιάτιστα, η Ιερά Μητρόπολις Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου με έδρα την Καβάλα, η Ιερά Μητρόπολις Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας με έδρα τη Φλώρινα και η Ιερά Μητρόπολις Χίου, Ψαρών και Οινουσών με έδρα τη Πόλη της Χίου. Επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου στην Ευρώπη η Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας με έδρα το Λονδίνο, η Ιερά Μητρόπολις Γαλλίας με έδρα το Παρίσι, η Ιερά Μητρόπολις Γερμανίας με έδρα τη Βόννη, η Ιερά Μητρόπολις Αυστρίας με έδρα τη Βιέννη, η Ιερά Μητρόπολις Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας με έδρα τη Στοκχόλμη, η Ιερά Μητρόπολις Βελγίου με έδρα τις Βρυξέλλες, η Ιερά Μητρόπολις Ελβετίας με έδρα το Σαμπεζύ της Γενεύης, η Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας με έδρα τη Βενετία, η Ιερά Μητρόπολις Ισπανίας και Πορτογαλίας με έδρα τη Μαδρίτη, η Ιερά Μητρόπολις Ιρλανδίας με έδρα το Δουβλίνο Επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου στην Αμερική η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής με έδρα τη Νέα Υόρκη, η Ιερά Μητρόπολις Σικάγου με έδρα το Σικάγο, η Ιερά Μητρόπολις Πιττσβούργου με έδρα το Πίτσμπεργκ, η Ιερά Μητρόπολις Βοστώνης με έδρα τη Βοστώνη, η Ιερά Μητρόπολις Ντένβερ με έδρα το Ντένβερ, η Ιερά Μητρόπολις Ατλάντας με έδρα την Ατλάντα, η Ιερά Μητρόπολις Ντιτρόιτ με έδρα το Ντητρόιτ, η Ιερά Μητρόπολις Αγίου Φραγκίσκου με έδρα το Σαν Φρανσίσκο και η Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιερσέης με έδρα το Ουέστφιλντ. η Ιερά Αρχιεπισκοπή Καναδά με έδρα το Τορόντο, η Ιερά Μητρόπολις Μπουένος Άιρες με έδρα το Μπουένος Άιρες, η Ιερά Μητρόπολις Μεξικού με έδρα την Πόλη του Μεξικού, Επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου στην Ασία η Ιερά Μητρόπολις Χονγκ Κονγκ και Νοτιοανατολικής Ασίας με έδρα το Χονγκ Κονγκ, η Ιερά Μητρόπολις Κορέας με έδρα τη Σεούλ, η Ιερά Μητρόπολις Σιγκαπούρης και Νότιας Ασίας με έδρα τη Σιγκαπούρη, Επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου στην Ωκεανία η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας με έδρα το Σίδνεϊ, η Ιερά Επισκοπή Μελβούρνης με έδρα τη Μελβούρνη, η Ιερά Επισκοπή Πέρθης με έδρα το Περθ, η Ιερά Επισκοπή Αδελαΐδος με έδρα την Αδελαΐδα, η Ιερά Επισκοπή Βρισβάνης με έδρα το Μπρίσμπεϊν, η Ιερά Επισκοπή Χώρας με έδρα το Νόρθκοουτ και η Ιερά Επισκοπή Καμπέρας με έδρα τη Καμπέρα. η Ιερά Μητρόπολις Νέας Ζηλανδίας με έδρα το Ουέλλινγκτον. Αυτόνομες Εκκλησίες Αυτόνομος Αρχιεπισκοπή της Φινλανδίας με έδρα το Ελσίνκι και Εσθονική Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία με έδρα το Τάλιν. Στην άμεση δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανήκουν ακόμη η Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία του Αγίου Όρους, η Ιερά Πατριαρχική Εξαρχία Πάτμου, με τη Ιερά Βασιλική, Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Κοινοβιακή Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου με όλες τις άλλες ιερές μονές, ιερούς ναούς, ιερά παρεκκλήσια και ιερά προσκυνήματα της Ιεράς Νήσου Πάτμου, των Λειψών, του Αγαθονησίου, των Αρκιών, των Λεβίθων, της Κινάρου και των υπολοίπων νησίδων, η Ιερά Πατριαρχική Εξαρχία Μελίτης, με έδρα την Βαλέτα. η Ιερά Πατριαρχική Εξαρχία Λιθουανίας, με έδρα το Βίλνιους. η Ιερά Βασιλική, Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. η Ιερά Βασιλική, Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη. η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, στο Έσσεξ. η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου, στην Αλαμπάμα. η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, στην Αστόρια της Νέας Υόρκης. ο Ιερός Σταυροπηγιακός Ναός Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου, στο Κίεβο της Ουκρανίας. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο διατηρεί επίσης εκτός Κωνσταντινουπόλεως τα παρακάτω Ιδρύματα το Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, στη Μονή Βλατάδων Θεσσαλονίκης το Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στο Σαμπεζύ Γενεύης το Πατριαρχικό Ίδρυμα Ορθοδόξου Ιεραποστολής Άπω Ανατολής, στην Αθήνα το Ινστιτούτο Μεταπτυχιακών Σπουδών Ορθοδόξου Θεολογίας, στο Σαμπεζύ Γενεύης το Ορθοδόξο Ίνστιτούτο «Πατριάρχης Ἀθηναγόρας» στο Μπέρκλεϊ Καλιφορνίας το Ίδρυμα Yποστηρίξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στην Αθήνα τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ» - «OECUMENICA», στον Πειραιά τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ» - «FILOXENIA», στο Ηράκλειο Κρήτης την Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης, στο Κολυμπάρι Χανίων την Πατριαρχική Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Κρήτης, στο Ηράκλειο Κρήτης Επίσης διατηρεί τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία στην έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στη Γενεύη, τη Γραμματεία Προπαρασκευής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο Σαμπεζύ της Γενεύης, την Αδελφότητα Οφφικιάλων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας «Παναγία η Παμμακάριστος» στην Αθήνα, το Γραφείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις Βρυξέλλες, και το Γραφείο Εκπροσωπήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα. Συνοδικές Επιτροπές Εφορεία Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης Νομικό Συμβούλιο Κανονική Επιτροπή Επιτροπή επί των Διορθοδόξων Ζητημάτων Επιτροπή επί των Επαρχιών του Θρόνου στο Εξωτερικό Επιτροπή επί των Ιδρυμάτων του Θρόνου στο Εξωτερικό Επιτροπή επί των Διαχριστιανικών και Διαθρησκειακών Διαλόγων Επιτροπή επί του Διαλόγου μετά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Επιτροπή επί των Θεολογικών Μελετών Επιτροπή επί του Αγίου Όρους Οικονομική Επιτροπή Εξελεγκτική Επιτροπή Επιτροπή επί της έκδοσης της Επετηρίδος και του Περιοδικού ‘ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ’ Επιτροπή επί της Πνευματικής Διακονίας Επιτροπή Μοναστηρίων και Αγιασμάτων Επιτροπή επί της Ανακαινίσεως, Εξωραϊσμού και Συντηρήσεως του Πατριαρχικού Ναού και Οίκου Επιτροπή επί του Πατριαρχικού Αρχειοφυλακίου-Βιβλιοθηκών Επιτροπή επί του Σκευοφυλακίου-Μυροφυλακίου Επιτροπή επί της Θείας Λατρείας και επί του Κανονίου Επιτροπή επί των Ευρωπαϊκών Θεμάτων Επιτροπή επί των Συντάξεων-Νοσηλείων Επιτροπή επί της αξιοποιήσεως της εκκλησιαστικής περιουσίας Επιτροπή επί της Βιοηθικής Συνοδικό Γραφείο Ιδιαίτερο Πατριαρχικό Γραφείο Α΄ Πατριαρχικό Γραφείο Μεγάλη Πρωτοσυγκελλία Μεγάλη Πρωτοσυγκελλία Μεγάλη Αρχιδιακονία Πατριαρχική Κεντρική Εκκλησιαστική Επιτροπή Τμήμα Θρησκευτικών Πράξεων Τουρκικό Γραφείο Πατριαρχικό Αρχειοφυλάκιο Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας Πατριαρχικός Ναός Λοιπές Υπηρεσίες (Τεχνικό Γραφείο, Τηλεφωνικό Κέντρο, Τροφοδοσία) Λογιστήριο και Ταμείο Δείτε επίσης Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κατάλογος Οικουμενικών Πατριαρχών της Κωνσταντινουπόλεως Σημειώσεις Παραπομπές Πηγές Δημήτρης Αποστολόπουλος, «Η ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών. Μια αποτίμηση,είκοσι περίπου χρόνια μετά την Άλωση», Πανεπιστήμιο Κρήτης-τμ.Ιστορίας και Αρχαιολογίας, 1453 Η άλωση της Κωνσταντινουπόλης και η μετάβαση από τους μεσαιωνικούς στους νεώτερους χρόνους, επιστημ. επιμ. Τόνια Κιουσοπούλου, εκδ.Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης,Ηράκλειο 2005, σελ.61-71 Περαιτέρω ανάγνωση Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος