Kastelo Ponitz

Kastelo Ponitz (germane: Schloß Ponitz) estas iama akvokastelo en Ponitz, Germanujo kiu refaritis inter 1568 kaj 1574 kiel renesanca komplekso. Historio Akvoburgo mezepoka En 1254 menciitis unuafoje burgo de Ponitz kaj ties posedanto Fridericus de Ponicz en kunteksto kun donaco. En 1349 oni aŭdas/legas pri preĝejo kaj antaŭburga bieno. En 1349/50 en la feŭda libro de Frederiko la Severa la bohemiaj senjoroj de Schönburg-Pirsenstein, Frederiko la 13-a (+ ĉ. 1367) kaj Adalberto la 1-a (+ ĉ. 1353) citatas kiel posedantoj de la burgoj je Ponitz kaj Lichtenstein. En 1418 posedantis la senjoroj de Ende. En 1525 posedantis certe la senjoroj de Schönburg la regadon je Ponitz kaj eble la kastelon mem, ĉar Ernesto la 2-a de Schönburg arestigis tie ĉi la sakristianon Georg Droßdorf. Droßdorf vivis en la karcero de Glauchau kaj perdis pune per tranĉo du orelojn. Li kulpas pro predikado en la germana lingvo anstataŭ la paroĥestro. En 1531 administritis de la kavalirbieno Ponitz tute aŭ parte la jenaj vilaĝoj: Ponitz, Hainichen, Schönhain, Kauritz, Runsdorf, Tautenhain, Gieba, Köthel, Gablenz kaj Waldsachsen. Pri la feŭda suvereneco procesis longe kaj komplike Ernesto la 2-a de Schönburg (estante grundestro) kontraŭ la Wettin-oj inter 1531 kaj 1533. Aĉeto de Thumbshirn kaj renoviĝo renesancstile Post akiro de la kavalirbieno en 1568 fare de Abraham von Thumbshirn la mezepoka domaro alikonstruitis ĝis 1574 kaj havigis al si la nunan aspekton. La plej grava posedanto de tiu ĉi kastelo estis Wolfgang Conrad von Thumbshirn kiu partoprenis la subsignon de la Vestfalian pacon post persona engaĝiĝo je porpacaj interparoladoj. Pro tio plantitis en 1650 t.n. paca tilio ĉe dometo Dreierhäuschen. Li iĝis en 1653 kanceliero de Saksio-Altenburg. Lia filino Dorothea Felicitas edziniĝis en 1675 al Volkmar Dietrich von Zehmen. Volkmar Dietrich vendis la kavalirbienojn de Weißbach (Schmölln) kaj Nöbdenitz kunkastele kaj ekloĝis sur Kastelo Ponitz. Tie li mortis en 1713 kion memoras ankoraŭ monumento. En 1728 la kavalirbienon (= antaŭburgo) gajnis la filinoj Dorothea Elisabeth von Schönberg kaj Christiane Sibylle von der Planitz, ambaŭ fraŭline von Zehmen. Kune ili donacis en 1734 okaze de la konsekro de la nova vilaĝokirko de Ponitz Silbermann-orgenon. Christiane Sibylle von Zehmen nuptis en 1700 (en Ponitz) Carl August von der Planitz kun kiu ŝi havis 12 infanojn. Aliaj posedantaj familioj estis de Weißenbach, Ende, Göchhausen, Tümpling, Uechteritz, Beust; krome la nenobelaj Stölzel (el Eibenstock), fabrikestro Schmieder (el Meerane) kaj laste ĝis 1945 Mälzer (el Frankenhausen). Vilaĝo, kastelo kaj kavalirbieno Ponitz apartenis dum jarcentoj administracie al la wettin-a Administradujo Altenburg en ŝanĝiĝantaj saksiaj-turingiaj dukujoj. Okaze de novordigo de la ernestidaj dukujoj en 1826 ĉio revenis al Dukujo Saksio-Altenburg. Ŝtatiĝo fare de komunistoj Dum sovetia okupado, en 1945 la lastaj posedantoj de 200 hektaroj granda bieno kaj kastelo, la Mälzer-oj, barbare priŝtelitis sen rekompenco kaj forpelitis. De tiam ekposedantis la komunumo de Ponitz. Post feliĉa fino de komunisma reĝimo okaze de Turniĝo la tuto estis tre kaduka. Restaŭrado komenciĝis tuj en la 1990-aj jaroj kaj en 2000 eblis reinaŭguri la festosalonego. Intertempe ene estis ankaŭ biblioteko. Nuntempe ĝi konatas pro sia belega, pentrita kasona plafono el la 16-a jarcento (en la festosalonego). En niaj tagoj la kastelo servas kiel ŝatata okazigejo por diversaj eventoj. La amikara societo Förderverein Renaissanceschloss Ponitz e.V. multe laboras por senchava uzo kaj konservado. Notoj Eksteraj ligiloj hejmpaĝo Fonto En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el vikipedia artikolo Schloss Ponitz germane.