Preĝejo Sankta Katerino (Gerstungen)

Preĝejo Sankta Katerino (germane: Katharinenkirche) estas luterana kirko en Gerstungen, Germanujo. Ĝi troviĝas sur la alta bordo de Werra, apud iama akvoburgo. La arĥitektura ensemblo estas emblemo de la uestturinguja urbeto. La kastelo servis kiel loĝejo por la administrantoj de Gerstungen: rande estis ankaŭ burga kapelo, iam romanika pri kies grandeco estas neklaraĵoj. En ĝi estis maŭzolearo de surlokaj nobeloj. Tion atestas ĝis hodiaŭ ankoraŭ serio da belaj tomboslaboj. Restaŭradoj necesis en 1588, post incendio: fakte oni devis tute novokonstrui la kirkonavon. Estiĝis hala kirko kun proporcio 5:4; je la murojn oni enmetis nur malgrandaj flankaj fenestroj por ne malhelpi la elstarecon de la ĥorejaj fenestroj. Nun estas ene tri galerioj, kun barokbildoj de Gemälden von Johann Christoph Wahnes (ekz. pri la apostoloj); por la nobeloj oni muntis ankaŭ du flankajn malinternajn ŝtuparojn. En la altarejo estas apud la baptopelvo ŝtona predik-ambono kaj belega pupitro baroka, de 1708. Laŭlonge de la muraro estis starigita la tomboslaboj de nobeloj, ekz. de la senjoroj de Boyneburg kaj de Witzleben. Ankaŭ parenca ino de la magdeburga politikisto Otto von Guericke, Catarina Guericke, forpasis en Gerstungen en 1607. Tamen estas la plej linda bildo tiu de la en 1588 mortinta Emilia Leonhardt (edzino de impostkolektisto). Duko Ernesto Aŭgusto la 2-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) komisiis la kortegan ĉefkonstruiston Gottfried Heinrich Krohne pri la plano de kastelo en Gerstungen: samgrunde kie estis la kaduka akvoburgo. Tiukuntekste oni ankaŭ pligrandigis la kirkon por ke ĝi estu digna al kortegaj servoj. En 1994 oni malkovris framskeletaĵojn ĉe la kampanilo. Krom la predikejoj kaj baptopelvo konserviĝis ankaŭ krucifikso akirita ĉ. la 1930-a jaro. La orgeno el la jaro 1860 (kreite de la fratoj Peternell el Floh-Seligenthal) estis anstaŭigita en 1938 per instrumento de Wiegand Helfenbein. Ĝi havas 20 registrojn sur du klavaroj. La sonoriloj estis donotaj por armilproduktado dum la Unua Mondmilito. En 1922 la komunumo ricevis tri anstataŭaĵojn kun la nomoj Glaube, Hoffnung kaj Liebe. En 1966 forĝisto Fritz Ahnemüller renovigis la ventoflagon, flirtantan sur spajro de 1937. Tie estis konservata historiajn dokumentojn en 1937, 1966 kaj 1994. Literaturo Manfred Schramm: Die evangelische Kirche in Gerstungen, memeldonejo, Gerstungen (sen jardato; eldonis la Regionhistoria Muzeo de Gerstungen) Karl Heinz Schmedding: Die Grabsteine der Gerstunger Kirche (=Heimatblätter zur Geschichte, Kultur und Kunst), J. A. Koch Druckerei und Verlag, Marburg 1994, ISBN 3-924269-61-0 Eksteraj ligiloj EKM-paĝoj Notoj