Preĝejo Savinto (Mengersgereuth)

Preĝejo Savinto (germane: Erlöserkirche) estas protestantisma kirko en Mengersgereuth (Frankenblick), Germanujo. Respondeca eklezidistrikto estas Kirchenkreis Sonneberg, ene de la EKD. Ĝi finiĝis inter 1727 kaj 1729. La altaron elfaris ĉefmasonisto Johann Jacob Erhardt el Wohlsbach senkoste. En la 1840-a jaro oni alikonstruis la ejon enmetante galeriojn. La norda enirejo estis fermita en 1904 por havi lokon starigi hejtilon (kiu moderniĝis en 1987 kaj 1997). Kiam grandstile iĝis ŝanĝoj inter 1906-1907, Fritz Luthardt aldonis ĥorejon. Belas ĝia situo sur monteto. Kroniko marto 1726: petskribo pri kirkostarigo transdonite fare de Johannes Eckardt je Meinungen, de la loĝantoj de Mengersgereuth, Hämmern kaj Forschengereuth marto 1726: permeso pri kirkostarigo kaj kreo de subdistrikto administra aŭgusto 1726: meto de la fundamenta ŝtono novembro 1726: unua diservo provizore en garbejo 1726-1756: Johann Forkel nomumiĝis la unua paroĥestro de Mengersgereuth novembro 1726: la unuaj notoj en la la komunuma libro septembro 1727: meto de surspajra ornamaĵo kaj unua enkirka diservo oktobro 1727: akiro de du sonoriloj novembro 1729: konsekro fare de superintendanto Müller el Meiningen aprilo 1731: starigis orgenon (el Behringen) far Johann Greuling 1733-1734: kreo de porpastra domo, malsupre de la kirko 1786: instalo surtura de trisonorila sonado 1839: finfaro de nova orgeno 1840: alikonsruoj kaj inaŭguro de la novaj galerioj 1872: beno de la gusŝtalaj sonoriloj 1906-1907: restaŭradoj de la tuto (aparte de la altarejo) fare Fritz Luthardt, nova benkaro de la ĉarpentisto Brückner 1958-1960: starigo de nova porkomunuma domo novembro 1962: inaŭguro de la porkomunuma domo fare de landa episkopo Mitzenheim 1965: la anoj de Schichtshöhn fariĝis komunumanoj 1981: novaj ardezaj tegmentoj kaj spajrosupro-modernigo oktobro 1992: novigo de la ekstera murŝmiraĵo, riparo de fenestroj kaj meto de drenadaj iloj ĉirkaŭ la kirko aŭgusto 1995 - junio 1996: restaŭrado de la orgeno laŭ planoj de Johann Heinrich Schmidt (1835) 1997: nova elektra hejtilo por la komunuma domo 1998: novigo de la sonoril-sonado kaj de la hejtilo enkirkaj 1999: novigo de la planko de la ĥorejo, nova ŝtuparo al la galerioj 2002: restaŭro de la ŝtuparo apud la paroĥestrejo, meto de lumigo Arkitekturo La salpreĝejo staras sur alta soklo-etaĝo el sablosxtonaj kvadroj. Ĝia ŝtukita fasado estas dividita per angulaj pilastroj kaj rondarkaj fenestroj kun grejsaj kadroj. La apsido konsistas ankaux el sablosxtonaj kvadroj. La navo havas duonmansardan tegmenton kaj sur la orienta flanko tegmentoturon kun baroka kupolo, lanterneto kaj ventoflago. La interno, kun triflankaj, duetaĝaj galerioj, estas kovrita de kasetita traboplafono, kiu estas pentrita kaj ornamita per ĉiel-fenestroj el gravurita vitro. Triumfa arko, revestita per vitraj kaheloj, apartigas la altarspacon en la apsido disde la naveto. La tri apsidaj fenestroj enhavas vitropentraĵojn de la Naŭmburga Instituto por vitropentraĵoj kaj artvitraĵoj de Wilhelm Franke (Naumburg); ili estis faritaj en 1906/1907. La predikejo, kun sia profilita kolono kaj poligonforma korbo kun kasetita balustrado, datas el la jaro 1727. La unuan orgenon aĉetitan de la Behringen-anoj starigis Johann Greuling en 1731. Kun uzo de partoj de tiu cxi unau instrumento kreis en 1838 Johann Heinrich Schmidt (el Römhild) kaj Michael Schmidt (el Schmiedefeld) novan orgenon. Ĝin alifaris en 1868 Ferdinand Möller (Schmiedefeld) kaj en 1906/1907 Christian Müller (el Hildburghausen). Restaŭradon novan faris en 1996 la firmao Eule el Bautzen: de la baroka instrumento, lau planoj de Johann Heinrich Schmidt. La tri shtalajn sonorilojn estis muldita en 1870 en Bochum. Literaturo Thomas Schwämmlein: Kulturdenkmale in Thüringen. Landkreis Sonneberg, E. Reinhold Verlag, Altenburg 2005, ISBN 3-937940-09-X, p. 286 Eksteraj ligiloj kroniko kaj etpriskribo - ĉe: suptur-sonneberg.de hejmpaĝo Arkivigite je 2024-06-20 per la retarkivo Wayback Machine