မယ်တော်သခင်မစိပ်ပုတီးဘုရားကျောင်း (ဘန်ကောက်)

မယ်တော်သခင်မစိပ်ပုတီးဘုရားကျောင်း (အင်္ဂလိပ်: Holy Rosary Church, ထိုင်း: วัดแม่พระลูกประคำ; Kalwar Church ဟုလည်း လူသိများသည်) သည် ဘန်ကောက်မြို့ရှိ ရိုမန်ကက်သလစ် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျောက်ဖရားမြစ် အရှေ့ဘက်ကမ်းရှိ Samphanthathong မြို့နယ် တွင် တည်ရှိသည်။ အယုဒ္ဓယပြည် ကျဆုံးပြီးနောက်တွင် ပေါ်တူဂီ ကက်သလစ်သာသနာပြုအုပ်စုတို့သည် ဤဘုရားကျောင်းအရပ်တွင် ပြန်လည်ပြောင်းရွေ့ နေထိုင်ကြပြီး ၁၇၆၉ ခုနှစ်လောက်က ဘုရားကျောင်းကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ မူလဘုရားကျောင်း အုပ်မြစ်ရှိတဲ့ နေရာတွင် ပြန်လည်တည်ဆောက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး လက်ရှိဘုရာကျောင်းကို Gothic Revival ဗိသုကာပုံစံဖြင့် ၁၈၉၁-၁၈၉၇ ခုနှစ်အတွင်း ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ သမိုင်း အယုဒ္ဓယပြည်ကျဆုံးပြီးနောက် ၁၇၆၇ ခုနှစ်တွင် သက်ဆင်မင်းက သွန်ဘူရီပြည်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ချိန် အယုဒ္ဓယနေပြည်တော်ရှိ ပေါ်တူဂီလူမျိုးများသည် ယနေ့ခေတ် ဘန်ကောက်၏ နယ်မြေနှစ်ခုတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ အချို့က Father Jacques Corre ၏ ဦးဆောင်မှုကို လိုက်နာကြပြီး Santa Cruz ဘုရားရှိခိုးကျောင်း တည်ထောင်သည့် ကူဒီချင်းရပ်ကွက်ဟု သိကြသည့် ကျောက်ဖရားမြစ် အနောက်ဘက်ကမ်းတွင် ဧရိယာမှာ အခြေချနေထိုင်ကြသည်။ ပြင်သစ်သာသနာပြု၏ အခွင့်အာဏာကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သော အခြားအဖွဲ့ခွဲတစ်ခုသည် ယခုအခါ သမ္ဗန်တောဝိုင်းခရိုင် အတွင်းရှိ တာလတ်လေးဟု ခေါ်သော အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့နှင့်အတူ သန့်ရှင်းသောရုပ်တုနှစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဒေသခံဘုန်းကြီးတွေ မပါဘဲ၊ Santa Cruz မှာ ဝတ်ပြုဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ကြဘူး။ ဘုရားကျောင်းကို မူလနေရာ၌ ၁၇၈၇ ခုနှစ်တွင် စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သစ်သားအုတ်တံတိုင်းပုံစံဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒေသခံများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြင်သစ်ဘုန်းကြီးများကို လက်ခံ အားကိုးနေခဲ့ကြသည်။ ၁၈၂၂ ခုနှစ်တွင် ဘုရားကျောင်းသည် ဗာတီကန် (Holy See) နှင့် ပေါင်းစည်းခဲ့ပြီး သယမ်ပြည် ဗာတီကန်ကိုယ်စားလှယ် ဆရာတော် Esprit-Marie-Joseph Florens ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပေါ်တူဂီအသိုက်အဝန်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကျဲလာကာ မကြာမီတွင် တရုတ်လူမျိုး ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများသည် ဘုရားကျောင်း၏ အဓိက တက်ရောက်သူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၁၈၃၈ ခုနှစ်တွင် ပျက်စီးသွားသော အဆောက်အဦဟောင်းကို အစားထိုးရန်အတွက် သစ်သားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ဘုရားကျောင်း အဆောက်အဦးအသစ်ကို ၁၈၃၉ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၁ ရက်နေ့တွင် သီတင်းသုံးခဲ့ပြီး မယ်တော်သခင်မ စိပ်ပုတီးအတွက် တရားဝင် အပ်နှံခဲ့သည်။ ၁၈၉၀ ခုနှစ်တွင် အဆောက်အဦ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး သင်းအုပ်ဆရာ ဖခင်ကြီး ဒက်စလက်စ်က အဆောက်အဦအသစ် ဆောက်လုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ၁၈၉၁ မှ ၁၈၉၇ အထိ ဆောက်လုပ်ရေး၊ ဘုရားကျောင်းအသစ်ကို ၁၈၉၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် သန့်ရှင်းစေခဲ့ပြီး ဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဗိသုကာပညာ လက်ရှိဘုရားကျောင်းကို Gothic Revival ပုံစံဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ပင်မမျက်နှာစာသည် မြစ်ကိုမျက်နှာမူသည့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကြမ်းပြင် အစီအစဉ်ကို လိုက်နာသည်။ မတ်စောက်သော အတက်အဆင်းရှိသော မြှပ်နှံကို Gothic မြင်းမိုရ်နောက်တွင် မျက်နှာစာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ ဘုရားကျောင်းတွင် Gothic ခုံးခုံး တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို အသုံးပြုထားပြီး ၎င်း၏ ရောင်ခြယ်မှန်ချပ်လက်ရာသည် ထိုင်းနိုင်ငံတွင် အလှဆုံးဖြစ်သည်။ ဘုရားကျောင်းသည် မှတ်ပုံမတင်ရသေးသော ရှေးဟောင်းအထိမ်းအမှတ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၁၉၈၇ ခုနှစ်တွင် Siamese Architectural Conservation Award ကို ရရှိခဲ့သည်။ ကိုးကား You must specify archiveurl = and archivedate = when using .ประวัติความเป็นมาของวัดแม่พระลูกประคำ (วัดกาลหว่าร์)။ 25 October 2015 တွင် မူရင်းအား မော်ကွန်းတင်ပြီး။ ASA Architectural Awards: Bangkok Walking Guide။ 2012။ p. 132။