កោះភីភី

កោះភីភី ( ថៃ: หมู่เกาะพีพีหมู่เกาะพีพี,សរសេរ: កោះពីពី ,ត្រូវបញ្ចេញសំឡេង [mùː kɔ̀ʔ pʰīː.pʰīː]) គឺជាក្រុមកោះមួយក្នុងប្រទេសថៃ រវាងកោះធំភូកេត និង ច្រកសមុទ្រម៉ាឡាកា នៃប្រទេសថៃ។ កោះនេះជាផ្នែកមួយនៃរដ្ឋបាលនៃខេត្តក្របី។ កោះភីភីដន ( ថៃ: เกาะพีพีดอน) គឺជាកោះធំជាងគេ និងមានប្រជាជនច្រើនជាងគេបំផុតនៃក្រុម ទោះបីជាឆ្នេរនៃកោះធំជាងគេទីពីរគឺកោះភីភីលេ ( ថៃ: เกาะพีพีเล) ត្រូវបានទៅទស្សនាដោយមនុស្សជាច្រើនផងដែរ។ កោះដែលនៅសេសសល់ក្នុងក្រុមរួមមាន ប៊ីដាណុក ប៊ីដាណៃ និង កោះម៉ៃផៃ គឺមិនច្រើនជាងថ្មកំបោរធំៗ ដែលលោតចេញពីសមុទ្រនោះទេ។ កោះនេះអាចទៅដល់បានដោយសាឡាង ទូកល្បឿនលឿន ឬ ទូកកន្ទុយវែង ដែលភាគច្រើនជាញឹកញាប់មកពីទីក្រុងក្របី ឬពីកំពង់ផែក្នុងខេត្តភូកេត ។ ភីភីដន ត្រូវបាន​អ្នកនេសាទថៃម៉ាឡេរស់នៅដំបូងក្នុងអំឡុងចុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៤០ ហើយ​ក្រោយមក​បាន​ក្លាយជា​ចម្ការដូង។ ប្រជាជនថៃដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងភីភីដន នៅតែជាជនជាតិឥស្លាមច្រើនជាង ៨០ភាគរយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ចំនួនប្រជាជនបច្ចុប្បន្ន — ប្រសិនបើរាប់អ្នកធ្វើការបណ្តោះអាសន្ន—គឺកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាច្រើនជាងអ្នកកាន់សាសនាឥស្លាម។ ចំនួនប្រជាជនរស់នៅចន្លោះពី ២,០០០ ទៅ ៣,០០០ នាក់ (២០១៨) ។ កោះ​នេះ​បាន​លេច​ធ្លោ​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​នៅ​ពេល​ដែល កោះភីភីលេ ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ជា​ទីតាំង​សម្រាប់​ភាពយន្ត ​អង់គ្លេស - អាមេរិក ​ឆ្នាំ២០០០ ឆ្នេរសមុទ្រ (The Beach)។ នេះបានទាក់ទាញការរិះគន់ ដោយមានការអះអាងថាក្រុមហ៊ុនភាពយន្តបានធ្វើឱ្យខូចបរិស្ថានកោះ-ផលិតករបានឈូសឆាយតំបន់ឆ្នេរ និងដាំដើមត្នោតដើម្បីឱ្យវាមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងការពិពណ៌នានៅក្នុងសៀវភៅ ការចោទប្រកាន់អ្នកផលិតខ្សែភាពយន្ត។ ការ​កើន​ឡើង​នៃ​វិស័យ​ទេសចរណ៍​ត្រូវ​បាន​គេ​សន្មត​ថា​បាន​ចេញ​ផ្សាយ​ភាពយន្ត​នេះ​ដែល​នាំ​ឱ្យ​មាន​ការ​កើន​ឡើង​ការ​រិចរិល​បរិស្ថាន ​។ ភីភីលេ គឺជាផ្ទះរបស់"គុហាវីគីង" ដែល​ជា​កន្លែង​ដែល​មាន​ឧស្សាហកម្ម​រីក​ចម្រើន​ប្រមូលផលសំបុកបក្សីអាចបរិភោគបាន ។ កោះភីភី ត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញដោយរលកយក្សស៊ូណាមិមហាសមុទ្រឥណ្ឌាក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៤ នៅពេលដែលហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធស្ទើរតែទាំងអស់របស់កោះនេះត្រូវបានបំផ្លាញ។ ឯកសារយោង