วัดแจงร้อน

วัดแจงร้อน เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร บริเวณปากคลองแจงร้อน ประวัติ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรของกรมศาสนาระบุว่าวัดสร้างขึ้นสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย และไม่ปรากฏนามผู้สร้าง อย่างไรก็ตาม ภายในวัดปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีที่เก่าแก่ถึงสมัยอยุธยาตอนต้น ราวพุทธศตวรรษที่ 20-21 เดิมมีนามว่า วัดพารา บ้างก็ว่าชื่อ วัดหงษ์ร่อน โดยมีเรื่องเล่าว่า ขณะกำลังสร้างวัด มีหงส์ตัวหนึ่งบินร่อนมาอยู่เหนือบริเวณวัด ผู้ที่เคยเห็นอุโบสถหลังเก่า เล่าว่ามีเสาคู่หนึ่งด้านหน้า ยอดเสาพาไลทำเป็นรูปหงส์กางปีกทั้งสองเสา แต่อุโบสถได้ถูกรื้อไปในปี พ.ศ. 2461 ส่วนชื่อ แจงร้อน ไม่มีใครทราบว่าหมายถึงอะไร บ้างว่าเพี้ยนมาจาก แจงร้อย บ้าง แร้งร่อน บ้าง วัดแจงร้อนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2461 อาคารเสนาสนะ อุโบสถของวัดแจงร้อนปัจจุบัน อาจจะเป็นอุโบสถหลังที่ 4 หรือ 5 ที่ได้ปลูกสร้างขึ้นมาบนที่เดียวกัน อุโบสถหลังปัจจุบันสร้างสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2466 โดยมี พระครูประสิทธิ์สิกขการ (หลวงพ่อจวน) เป็นผู้ดำริสร้างขึ้น อุโบสถมีขนาดกว้าง 13 เมตร ยาว 23 เมตร หันหน้าลงแม่น้ำเจ้าพระยาทางด้านทิศตะวันออก เป็นอาคารทรงไทยประเพณี หลังคาทรงจั่วซ้อนกัน 3 ชั้น 2 ตับ มีหลังปีกนกและพาไลรอบตัวอาคาร หน้าบันและบัวหัวเสาประดับลวดลายปูนปั้นลงสี ซุ้มกรอบหน้าต่างและประตูประดับลวดลายใบเทศ และเครื่องมงคลแบบจีนเช่นสัตว์ทะเลและผลไม้ ผนังด้านหน้าพระอุโบสถมีจิตรกรรมไทยประเพณีวาดเป็นพุทธประวัติปางปาลิไลย์ วิหาร เป็นอาคารทรงตึกก่ออิฐถือปูนขนาด กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร หันหน้าไปทางทิศตะวันออกเช่นเดียวกับอุโบสถ ผนังก่อทึบไม่มีหน้าต่าง หลังคาทรงจั่วไม่มีการซ้อนชั้น หน้าบันด้านหน้าและหลังประดับลวดลายปูนปั้นแบบวิลันดา น. ณ ปากน้ำ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เข้าใจว่าวิหารนี้สร้างคู่กับพระอุโบสถหลังเดิมที่ถูกรื้อไป เมื่อ พ.ศ. 2461 ภายในประดิษฐานกลุ่มพระพุทธรูปหินทรายแดง สมัยอยุธยาตอนต้นและบูรณะสมัยอยุธยาตอนปลาย พระประธานนามว่า หลวงพ่อหินแดง เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องน้อยปางสมาธิ กำหนดอายุอยู่ในช่วง พุทธศตวรรษที่ 21 ศาลาการเปรียญ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2470 ที่หน้าบันทำเป็นลายปูนปั้นรูปหมูป่าโผล่หน้าออกมาจากปากถ้ำ โดยประดับด้วยกระจกสีเป็นรูปป่า อ้างอิง