Sarazm

Sarazm (taxico Саразм) é unha antiga cidade e tamén un xamoat no noroeste de Tadjiikistán. Data do IV milenio a.C., con C14 que van dende o 3900 ao 2100 a.C., e hoxe é Patrimonio da Humanidade da UNESCO. O xamoat forma parte da cidade de Panjakent na Rexión de Sughd e ten unha poboación total de 27.877 habitantes (2015). Consta de 21 aldeas, incluíndo Chimqal'a (a sede), Abdusamad, Bostondeh, Kamar, Kamar-Tash e Sohibnazar. O sitio arqueolóxico da antiga cidade de Sarazm está situado preto de Sohibnazar, unha aldea situada na marxe esquerda do río Zeravshan, preto da fronteira con Uzbekistán. A cultura de Sarazm precede con creces a chegada da cultura esteparia de Andronovo ao sur de Asia Central no segundo milenio a.C. Arqueoloxía Situado a 15 quilómetros ao oeste da cidade de Panjakent, o sitio ocupa unha área duns 1,5 km de lonxitude e de 400 a 900 m de anchura. No auxe da ocupación, o sitio abarcaría unha área de ata 90 hectáreas, das cales 35 están despexadas. O sitio é de grande interese para os arqueólogos xa que constitúe a primeira sociedade agrícola protohistórica desta rexión da rexión central Asia. Ademais, é o máis nordeste deses asentamentos agrícolas permanentes protohistóricos. Sarazm foi a primeira cidade de Asia Central en manter relacións económicas cunha rede de asentamentos que abarcaban un vasto territorio desde as estepas de Turkmenistán e o mar de Aral (no noroeste) ata a meseta iraniana e o Indo (no sur e sueste). Descubrimento e escavacións Tras os descubrimentos superficiais desenterrados debido á actividade agrícola, a primeira escavación do sitio comezou en 1977 e levouna a cabo Abdullah Isakov da Academia de Ciencias de Tadjiikistán. Durante esa primeira escavación, realizáronse oito sondaxes en diferentes lugares e escaváronse tres áreas. En 1987, escaváronse sete áreas e realizáronse vinte sondaxes. Cooperación internacional O sitio foi investigado a través de múltiples colaboracións entre a RSS deTadjiikistán e socios internacionais. En particular, floreceu unha frutífera colaboración entre investigadores franceses e taxicos a partir de 1984 cunha primeira misión científica. En 1985, asinouse un acordo de cooperación entre o Centre national de la recherche scientifique (CNRS) e a Tajik Academy of Science por tres anos, unha colaboración que se renovaría ata 1998, cando a misión francesa cambiou de rumbo para apoiar a preservación do sitio. A maioría das análises arqueométricas realizounas o CNRS en Francia. A misión francesa foi supervisada por R. Besenval, R. Lyonnet (ceramoloxía) e F. Cesbron (mineraloxía). En 1985, dous profesores estadounidenses, P.L. Kohl (Wellesley College) e C.C. Lamberg-Karlovsky (Harvard) participaron nunha expedición organizada como un programa conxunto de intercambio arqueolóxico entre a URSS e os EE. UU.. Datas da estratigrafía O sitio está composto por catro capas de ocupación distintas separadas por un longo período de abandono. Esta clasificación estableceuse durante as primeiras escavacións. Hai entre 1,5 e 2 metros de depósitos en total durante aproximadamente un milenio de ocupación e non se atopan as catro capas en todos os lugares, o que suxire que o asentamento se moveu ao longo dos séculos. As diferentes capas están numeradas como Sarazm I, II, III, IV, sendo Sarazm I a capa máis antiga. A datación das capas é incerta, aínda que a maioría coincide na primeira metade do IV milenio a.C. como o comezo da ocupación. As datas establecéronse inicialmente mediante datación por radiocarbono. Aquí están os resultados das datas recalibrados en 1985 pola misión estadounidense-URSS, utilizando os resultados do laboratorio de Leningrado. A escavación VII, realizada pola misión francesa, tamén produciu algunhas datacións por radiocarbono deste sitio. As liñas cronolóxicas tamén confirmáronse a través dos artefactos culturais pertencentes a outras culturas que xa invetigáranse. Por exemplo, a presenza de fragmentos de arxila turcomano do período Namazga II e III e de cerámica Togau de Baluchistán poden dar fe da ocupación desde a primeira metade do cuarto milenio ata a segunda metade do terceiro milenio a.C. Economía Tras a primeira escavación, Isakov conclúe que "quedou claramente establecido que os habitantes de Sarazm non só se ocupaban da agricultura e o pastoreo, senón tamén da produción metalúrxica". Descubriuse un amplo repertorio de metais das capas II, III e IV: dagas, punzóns, ciceis, machadas e pezas decorativas estaban entre os descubrimentos. Hai amplas probas de que o metal se traballaba realmente en Sarazm utilizando técnicas similares ás utilizadas en Mesopotamia, a meseta iraniana e o val do Indo. Algúns incluso afirmaron que arredor do ano 3000 a.C., era o maior centro metalúrxico exportador de Asia Central. A cerámica descuberta en Sarazm indica contactos que se estendían ata a meseta iraniana, o norte de Baluchistán e Turkmenistán. Por exemplo, atopouse cerámica da cultura iraniana do nordeste da Idade de Bronce, de Seistán e Baluchistán. A agricultura tamén se viu facilitada pola construción de instalacións de rega que permitían aos habitantes usar a auga do río Zerafshan e captar tamén a auga das montañas. Descubríronse no sitio trigo (hexaploide de malla libre) e cebada (tanto espido como descascado), mentres que non se atoparon probas de millo miúdo nin leguminosas. A cebada espida atopada en Sarazm ten unha morfoloxía similar á cebada atopada en xacementos de Paquistán como Mehrgarh e Nausharo, e tamén semellante á cebada atopada nos xacementos máis antigos da China onde se atopou a cebada por primeira vez. Os habitantes tamén participaban no pastoreo, principalmente gando vacún, ovino e caprino. A gandería estaba orientada á maximización dos produtos secundarios (leite, la, coiro). O período Sarazm III corresponde ao auxe da economía de Sarazm, xa que a poboación crecera, as técnicas de construción melloraran e se desenvolveran diversas actividades económicas como a cerámica (usando a roda de rotación lenta recentemente inventada) e unha maior especialización na metalurxia e outros oficios. Crese que a cidade revivíu como punto mineiro para recoller turquesa de fontes próximas. Ademais, o val de Zerafshan é rico en minerais: ouro, prata, galena, cobre, estaño e mercurio. A cidade involucrouse na minería e transformación dos recursos locais. Arquitectura Entre as moitas estruturas que escaváronse, a maioría parecen ser vivendas de varias habitacións, pero algunhas parecen ter un propósito diferente e servir como edificios comunais. Eses edificios parecen estar ben pensados ​​con planos claros, ladrillos normais con paredes que ás veces están cubertas con revestimento de cores, con todo, as súas funcións seguen sen estar claras. No sitio existen dúas técnicas principais de construción: ladrillo de terra crúa (moldeado e seco ao sol) e construción con terra moldeada a man. A arquitectura de Sarazm I resultou gravemente danada pola capa posterior. Polo tanto, non se estudou a fondo. Os edificios do segundo período mostran a presenza de pasaxes de 50-60 centímetros por 20-25 cm que unen o edificio dun complexo e permiten o acceso a un patio onde tamén se atoparon fornos de pan. Os pisos durante o período Sarazm III adoitaban estar queimados. Algúns edificios tamén presentaban grandes fogares, e teorizouse, baseándose na observación de fogares similares en Turkmenistán, que estes edificios poderían ter servido como zonas de culto. Tamén se descubriron fortificacións na escavación II. Sitios de enterramento Os sitios funerarios tiñan a forma dun gran círculo de 15 metros de diámetro rodeado por un muro. Nalgunhas das cámaras funerarias atopáronse obxectos valiosos como cerámica e abalorios. Aínda non se descubriu unha gran necrópole. Tras a análise dos restos, o antropólogo Khodzhaiov concluíu que o pobo de Sarazm orixinouse na parte meridional de Asia Central e Suroeste e está relacionado xeneticamente coa poboación doutros sitios Eneolítico en Turkmenistán (Göksur e Qara-depe). Cultura e arte No auxe da ocupación de Sarazm, a cidade prosperaba economicamente e a produción artística florecía. A cerámica estaba ricamente ornamentada con motivos como círculos, cruces, triángulos, liñas e patróns de rede pintados con pigmentos vermellos, amarelos e azuis. Os patróns de roseta atopados nalgunhas cerámicas poderían ser indicativos dunha comprensión do calendario solar. Tamén se atoparon estatuíñas de terracota de mulleres e animais con poderes máxicos a medida que as figuras escultóricas emerxían como unha importante tendencia artística. As crenzas relixiosas do pobo Sarazm non están claras, pero sabemos que tiñan altares onde ardían lumes sagrados. Sarazm parece estar conectado coa cultura Göksür a través da súa migración cara ao leste na rexión. Condición de Patrimonio da Humanidade O sitio protourbano de Sarazm inscribíuse na Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO en xullo de 2010 como "un sitio arqueolóxico que testemuña o desenvolvemento dos asentamentos humanos en Asia Central, desde o IV milenio a.C. ata o final do III milenio a.C.". É o primeiro Patrimonio da Humanidade en Tadjiikistán. Para protexer o sitio arqueolóxico, algunhas zonas cubríronse cun teito metálico mentres que outras soterráronse de novo baixo terra. Coa axuda da poboación local e do instituto de investigación CRATerre, deseñouse unha capa protectora de casca de arroz e terra estabilizada para cubrir zonas fráxiles previamente descubertas. Notas Referencias Véxase tamén Bibliografía Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Tadjiikistán