Տաջիկստանի օպերայի և բալետի թատրոն

Տաջիկստանի Սադրիդդին Այնիի անվան օպերայի և բալետի թատրոն, Տաջիկստանի առաջատար երաժշտական թատրոնն է։ Հիմնադրվել է 1936 թվականին, Դուշանբեում։ Անվանակոչվել է ի պատիվ տաջիկական գրականության հիմնադիր Սադրիդդին Այնիի։ Պատմություն Թատրոնը հիմնադրվել է 1936 թվականին, որպես Տաջիկստանի երաժշտական թատրոն։ Առաջին թատերախումբը կազմված էր երիտասարդ կատարողներից, որոնցից շատերը չունեին մասնագիտական կրթություն։ 1939 թվականի հոկտեմբերի 16-ին կայացել է տաջիկական առաջին` «Վոսեի ապստամբությունը» օպերայի առաջնախաղը։ Օպերայի կոմպոզիտորը Սերգեյ Բալասանյանն էր, լիբրետոն գրել էին Աբդուսալոմ Դեխոտին և Միրզո Տուրզուն-Զադեն, օպերայի համար արվեստագետներն արժանացել են Տաջիկստանի Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետության կառավարության պարգևների, իսկ թատրոնը 1940 թվականին Գերագույն Խորհրդում ընդունված որոշմամբ վերանվանվել է` կոչվելով Օպերայի և բալետի պետական թատրոն։ 1930-ական թվականների վերջին Դուշանբեի գլխավոր փողոցում սկսվել է թատրոնի նոր շենքի շինարարությունը, որը կառուցվում էր դասական ոճով` ազգային զարդանախշերի տարրերով։ Ճարտարապետներն էին Ա. Յունգերը, Դ. Բիլիբինը, Վ. Գոլլին, Մ. Զախարովը։ 1941 թվականի ապրիլին, Տաջիկական գրականության և արվեստի տասնօրյակի շրջանակներում թատրոնը «Վոսեի ապստամբությունը» ներկայացմամբ հանդես է եկել մոսկովյան հանդիսատեսի առաջ և արժանացել է բարձր գնահատականի։ Դրանից բացի, մայրաքաղաքային հանդիսատեսը տեսել է ազգային երաժշտական ստեղծագործություններ. Սերգեյ Բալասանյանի և Շարիֆ Բոբոկալոնովի «Առևտրական Կովան» օպերան, Ալեքսանդր Լենկսու «Երկու վարդ» բալետը, Սերգեյ Բալասանյանի և Սամուիլ Ուրբախի «Լոլա» երաժշտական ներկայացումը։ Թատրոնի աշխատակազմն իր կատարած աշխատանքի համար պարգևատրվել է ԽՍՀՄ բարձրագույն` Լենինի շքանշանով։ Թատրոնն իր գործունեությունը չի դադարեցրել նաև Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ` 1941-1945 թվականներին բեմադրելով մի քանի երաժշտական ներկայացումներ, այդ թվում և` «Տահիր և Զուխրա» ներկայացումը։ 1944 թվականին թատրոնն սկսում է բեմադրել ռուս, արևմտաեվրոպական և խորհրդային դասականների ստեղծագործություններ. «Եվգենի Օնեգին», «Կարմեն», «Ռիգոլետո», «Կետո և Կոտէ» օպերաները, «Կարապի լիճ», «Դոն Կիխոտ», «Բախչիսարյան շատրվան», «Մոխրոտիկը», «Ամպրոպի կածանով» բալետները, «Գնչուական բարոն», «Չղջիկ», «Սիլվիա», «Մարիցա», «Սևաստոպոլյան վալս» օպերետները։ 1947 թվականին բալետի խումբը բեմադրում է Սերգեյ Բալասանյանի «Լեյլի և Մեջուն» բալետը, որը 1949 թվականին ստացել է Ստալինյան մրցանակ։ Հետագա տարիներին թատերախումբը համալրվում է պրոֆեսիոնալ կատարողներով, ովքեր ավարտել էին Մոսկովյան և Տաշքենդի կոնսերվատորիաները և Լենինգրադի խորեոգրաֆիայի ուսումնարանը։ 1954 թվականին թատրոնը կոչվում է տաջիկ գրող Սադրիդդին Այնիի անունով։ 1957 թվականին թատրոնը մասնակցում է Տաջիկական գրականության և արվեստի երկրորդ տասնօրյակին, որի շրջանակներում ցուցադրում է Մոսկվայի կոնսերվատորիայի շրջանավարտ Շարոֆիդին Սայֆիդինովի «Պուլատ և Գուլրու» օպերան։ 1960 թվականին կայացել է Զիյադուլլո Շահիդի «Կոմդե և Մադան» օպերայի առաջնախաղը, որի մեջ մշակված էին տաջիկական ազգային երաժշտության տարրեր։ Այդ ստեղծագործությունը մինչև այսօր թատրոնի խաղացանկում է։ 1971 թվականին թատրոնին տրվում է ակադեմիական կարգավիճակ։ Այդ տարիներին թատրոնը ներկայացնում է ժամանակակակից և հեղափոխական թեմաներ, հայտնվում են Յակուբ Սաբզանովի «Վերադարձ» (1967) օպերան, Յուրի Տեր-Օսիպովի «Հայրենիքի զավակը» (1967) բալետը, Սաիդ Խարաևի հերոսական օպերաները, Դամիր Դուստմուհամեդովի «Ժողովրդից անիծվածը» (1973) և «Ազգի զինվորները» (1984) օպերաները։ Միևնույն ժամանակ, բեմադրվում են ներկայացումներ երեխաների համար. Յուրի Տեր-Օսիպովի «Մանչուկը և Կառլսոնը» բալետը (1977), Ֆատոխ Օդինի «Ծուռ ոտքերով այծիկը» օպերան, Դամիր Դուստմուհամեդովի «Նապաստակի տնակը» օպերան, Տոլիբ Շահիդիի «Կախարդական խնձորները», «Գեղեցկուհին և հրեշը» օպերաները, Ամիրբեկ Մուսաևի «Անտառային հեքիաթ» օպերան։ Թատրոնի զարգացմանը տարբեր տարիներին աջակցել են. դիրիժորներ - Է. Դ. Հայրապետյանց, Դ. Է. Դալգատ, Լ. Գ. Կաուֆման, Լ. Յա. Լևին, ռեժիսորներ - Ա. Ն. Բակալեյնիկով, Ռ. Ա. Կորոխ, Ա. Ա. Մակարովսկի, Բ. Մ. Մարտով, Շ. Նիզոմով, Վ. Յա. Ռեյնբախ, Ս. Սաիդմուրադով, բալետմաստերներ - Գ. Վալամատ-զադե, Կ. Յա. Գոլեյզովսկի, Ա. Ի. Պրոցենկո, Լ. Ա. Սերեբրովսկայա, նկարիչներ - Զ. Սաբիրով, Ռ. Սաֆարով, Վ. Ս. Սուսլով, Վ. Ի. Ֆուֆիգին, Ե. Գ. Չեմոդուրով։ Տաջիկստանի անկախացումից հետո թատրոնը շարունակում է զարգացնել ազգային մշակույթը` անդրադառնալով Տաջիկստանի պատմության ավելի ուշ շրջաններին։ 1999 թվականին կայացել է Տոլիբ Շահիդիի «Ամիր Իսմոիլ» պատմական դրամայի առաջնախաղը` ըստ Նուր Տաբարովի և Նիզոմ Կոմիսի լիբրետոյի և նվիրվել է Սամանիների պետության 1100-ամյակին։ Ներկայացումներ Ազգային օպերաներ «Վոսեի ապստամբություն» (1939) «Առևտրական Կովան» (1941) «Տահիր և Զուխրա» (1944) «Հարսնացուն» (1946) «Բախտիոր և Նիսո» (1954) «Պուլատ և Գուլրու» (1957) «Կոմդե և Մադան» (1960) «Հայտնի փեսացուն» (1961) «Վերադարձ» (1967) «Շերակ» («Լեգենդ Շերակի մասին») (1970) «Ժողովրդից անիծվածը» (1973) «Այնի» (1978) «Ստրուկներ» (1981) «Ազգի զինվորները» (1984) «Ոսկե գյուղ» «Կրակի պահապանը» «Ռոստամ և Զոհրաբ «Ամիր Իսմոիլ» (1999) Ազգայի բալետներ «Երկու վարդ» («Երկու ծաղիկ») (1941) «Լեյլի և Մեջուն» (1947) «Դիլբար» (1954) «Երկնագույն գորգ» (1958) «Լեռնային լեգենդ» (1964) «Հայրենիքի զավակը» (1967) «Սեր և սուր» (1972) «Վաշխառուի մահը» (1978) «Սրտի հիշողություն» «Յուսուֆ և Զուլեյհա» Այլ ստեղծագործություններ «Լոլա» (երաժշտական ներկայացում, 1941) «Հեռուների կանչը» (օրատորիա) Ծանոթագրություններ