Հնաքաղաք

Հնաքաղաք, մ. թ. ա. IV—II հազարամյակներին պատկանող, հաճախ մեկ կամ մի քանի պարիսպներով շրջափակված բնակատեղիների պայմանական անվանումը հնագիտության մեջ։ Հնաքաղաքներին զուգահեռ գործածվում է նաև բերդշեն հասկացությունը։ Կառուցման համար կիրառվել է հիմնականում քար կամ կավ։ Հայաստանի տարածքում հնաքաղաքի ցայտուն տիպ է Շենգավիթը։