Biblioteka Kombëtare e Suedisë

Biblioteka Kombëtare e Suedisë (suedisht: Kungliga biblioteket - KB, që do të thotë "Biblioteka Mbretërore") është biblioteka kombëtare e Suedisë . Ajo mbledh dhe ruan të gjitha materialet vendase të shtypura dhe audio-vizuale në suedisht, si dhe përmbajtjen me shoqatën suedeze të botuar jashtë vendit. Duke qenë një bibliotekë kërkimore, ajo ka gjithashtu koleksione të mëdha të literaturës në gjuhë të tjera. Koleksionet Koleksionet e Bibliotekës Kombëtare përbëhen nga më shumë se 18 milionë objekte, duke përfshirë libra, postera, fotografi, dorëshkrime dhe gazeta. Koleksioni audio-vizual përbëhet nga më shumë se 10 milionë orë materiale të regjistruara. Biblioteka Kombëtare është gjithashtu një bibliotekë kërkimore për shkencat humane, me koleksione të literaturës së huaj në një gamë të gjerë lëndësh. Biblioteka mban një koleksion prej 850 faqesh të gjera të Suedisë që datojnë nga viti 1852. Biblioteka Kombëtare blen gjithashtu literaturë për Suedinë të shkruar në gjuhë të huaja dhe vepra nga suedezët e botuar jashtë vendit, një kategori e njohur si suecana. Biblioteka Kombëtare ka mbledhur disqe, CD-ROM dhe media të tjera elektronike të ruajtjes që nga mesi i viteve 1990, së bashku me e-libra, revista elektronike, faqe interneti dhe materiale të tjera dixhitale. Në vitin 1953, Biblioteka Kombëtare bleu sasi të konsiderueshme të literaturës ruse nga Leningradi dhe Moska . Këto libra do të përbënin bazën e një biblioteke sllave në Stokholm. Këto plane u konsoliduan në një marrëveshje të bërë në vitin 1964 midis Bibliotekës Lenin në Moskë dhe Bibliotekës Kombëtare, në të cilën bibliotekat përkatëse ranë dakord të shkëmbenin literaturën e vendeve të tyre. Historia Rrënjët e asaj që ne tani e njohim si Biblioteka Kombëtare shkojnë prapa në ditët e mbretit Gustav Vasa në shekullin e 16-të. Mbreti mblodhi libra për një sërë temash, duke përfshirë historinë, shkencën dhe teologjinë, si dhe harta. Koleksionet u zgjeruan nga Eric XIV, Johan III dhe Charles IX dhe u mbajtën në pallatin e njohur si Tre Kronor (Tre Kurora). Disa libra u blenë jashtë vendit, ndërsa të tjerët u konfiskuan nga manastiret suedeze të shpërbëra në Reformën Protestante . Mbreti Gustavus Adolphus dha pjesë të koleksionit mbretëror të librave në 1620: ata libra ishin themeli i Bibliotekës së Universitetit të Uppsala . Koleksioni u zgjerua gjithashtu përmes plaçkës së marrë gjatë Luftës Tridhjetëvjeçare . Këto thesare të kapura përfshinin bibliotekën peshkopale të Würzburgut në 1631, bibliotekën e Universitetit të Olomouc në 1642 dhe bibliotekën mbretërore të Pragës në 1649. Ishte në lidhje me këtë që "Bibla e Djallit" ( Codex Gigas ) e shekullit të 13-të erdhi në Stokholm. Mbretëresha Christina mori shumë nga ky material me vete në Romë pasi ajo abdikoi nga froni suedez, por koleksionet mbretërore vazhduan të rriteshin gjatë mbretërimit të Charles X Gustav përmes plaçkës shtesë të luftës dhe blerjeve jashtë vendit. Koleksioni i dorëshkrimeve përfshin gjithashtu Codex Aureus anglo-saksone të Stokholmit. Sipas Dekretit të Kancelarit të vitit 1661, të gjithë printerëve të librave në Suedi u kërkohej me ligj të dorëzonin dy kopje të gjithçkaje që shtypnin - një kopje për Arkivin Kombëtar dhe tjetra për Bibliotekën Kombëtare. Në vend që të merrte literaturë të sapobotuar për qëllime kërkimore, dekreti pasqyronte dëshirën e një fuqie të madhe për të ushtruar kontroll dhe censurë shtetërore. Pjesa më e madhe e bibliotekës u dogj nga flakët gjatë zjarrit të Pallatit Tre Kronor të vitit 1697, kur humbën 17,286 vëllime të lidhura dhe 1,103 dorëshkrime. Mbijetuan vetëm 6700 vëllime dhe 283 dorëshkrime. Më pas, librat u ruajtën përkohësisht në pallate të ndryshme fisnike në Stokholm, fillimisht në shtëpinë e Kontit Lillie në atë që atëherë ishte Sheshi Norrmalm (1697-1702), dhe më vonë në Pallatin Bonde (1702-1730) dhe shtëpinë e Kontit Per Brahe në Helgeandsholmen . (1730–1768). Më në fund, në 1768, koleksionet mund të zhvendoseshin në krahun verilindor të pallatit të ri mbretëror. Koleksioni u rrit më tej në shtëpinë e tij të re kur Arkivi i Antikiteteve u shpërbë në 1780 dhe shumica e librave të ruajtur atje u transferuan në Bibliotekën Kombëtare. Në 1792, Gustav III dhuroi bibliotekën e tij private me 14.500 vepra dhe katër vjet më vonë, Gustav IV Adolf dhuroi 7.500 vepra. Si rezultat, Biblioteka Kombëtare zotëronte rreth 40,000 vepra deri në 1814. Disa koleksione të mëdha librash, të dhuruara ose të blera, erdhën në Bibliotekën Kombëtare në shekullin e 19-të. Hapësira ishte e kufizuar në pallat dhe kërkohej një shtëpi e re për koleksionet. Në 1877, Biblioteka Kombëtare u zhvendos në ambiente të reja, të dedikuara në Humlegården . Biblioteka filloi instalimin e ndriçimit elektrik në 1887, por biblioteka nuk u elektrizua plotësisht deri në vitin 1964. Shih edhe LIBRIS Sistemi i klasifikimit të bibliotekave suedeze Referime Lidhjet e jashtme Biblioteka Kombëtare e Suedisë Arkivuar 19 maj 2008 tek Wayback Machine, faqja zyrtare në anglisht Llogaria në Twitter Kulturarw3, përshkrim i projektit Kulturarw3 (në suedisht) LIBRIS Katalogu i bibliotekave të sindikatës suedeze Baza e të dhënave të mediave suedeze (SMDB) Arkivuar 15 nëntor 2020 tek Wayback Machine