Ումեոյի քաղաքային եկեղեցի

Ումեոյի քաղաքային եկեղեցի (շվեդ.՝ Umeå stads kyrka), Շվեդիայի Ումեո քաղաքի կենտրոնում՝ Վենորթսպարկենի և Ումեելվեն գետի հյուսիսային ափի միջև ընկած տարածքում գտնվող եկեղեցի։ Բացվել է 1894 թվականին։ Եկեղեցին կառուցվել է քաղաքի ճարտարապետ Օլավս Ֆրեդերիկ Լինդստրյոմի նախագծով և կառուցվել է աղյուսով՝ քարե հիմքի վրա։ Շինարարությունը տեղի է ունեցել 1892-1894 թվականներին, և եկեղեցին դարձել է նույն նախագծով կառուցված մի շարք եկեղեցիներից երրորդը։ Երեք վերակառուցումների և եկեղեցու շենքին կից կառույցների շնորհիվ այն մասամբ փոխել է իր նախնական տեսքը։ Առաջին վերակառուցում 1929 թվականին եկեղեցական խորհուրդը որոշել է իրականացնել եկեղեցու լուրջ վերակառուցում։ Տանիքից կաթում էր, առաստաղի որմնանկարը վնասվել էր, կային նաև այլ խնդիրներ, և զգացվում էր մեծ վերանորոգման անհրաժեշտություն։ Մինչ այդ եկեղեցու պատմության մեջ միայն մեկ անգամ էր իրականացվել փոքրածավալ վերանորոգում։ Առաջարկ է եղել ամբողջությամբ ոչնչացնել 1890-ական թվականների եկեղեցու ճարտարապետական տեսքը, որն իբր իրենով բնութագրում էր «ճարտարապետության անկման՝ ներկայում հայտնի ամենածանր շրջանը»։ Ճարտարապետ Կնուտ Նորդենշյոլդին հանձնարարվել է զննել եկեղեցին և առաջարկություններ ներկայացնել այն վերականգնելու համար, և նա այդ աշխատանքն ավարտել է 1930 թվականին։ Նրա առաջարկությունները հանգեցրել են բազմաթիվ քննարկումների, հատկապես՝ շարքերի միջև սրահ ավելացնելու հարցի շուրջ։ 1935 թվականի դեկտեմբերի 27-ին եկեղեցական խորհուրդն ի վերջո որոշել է իրականացնել ճարտարապետի առաջարկած նախագիծը, և հունվարի 17-ին սկսվել են վերակառուցման աշխատանքները։ Սրահի երգեհոնն ու երգչախմբի տարածքներն ընդլայնվել են, օդափոխության համակարգը տեղափոխվել է։ Հիմնական մուտքի մոտ ավելացվել են ներքին դռներ։ Հատակի մի մասը փոխարինվել է կրաքարային սալերով, իսկ ինտերիերը վերաներկվել է մեղմ սպիտակ։ Եկեղեցին վերաօծվել է 1937 թվականին՝ Ադվենտի առաջին կիրակի օրը, Լուլուի թեմի առաջնորդ եպիսկոպոս Օլաֆ Բյորգվիստի կողմից, որը մասնակցել է պատարագին։ Գերեզմանոցի հայտնաբերում 1971 թվականին որոշվել է քաղաքում կառուցել երրորդ կամուրջը՝ Քյուրքբրոնը։ Շինարարության սկզբում եկեղեցու կողքին հայտնաբերվել է գերեզման։ Համաձայն Հնությունների մասին օրենքի (շվեդ. Fornminneslagen)՝ 1972 թվականի ամռանը շինարարությունը դադարեցվել է, մինչև տարածքը կհետազոտվեր հնագետների կողմից։ Գերեզմանոցի նախնական սահմանները անհայտ էին, և չի եղել ոչ մի ռեեստր կամ քարտեզ։ Պեղումների արդյունքում հայտնաբերվել է քառասուն գերեզման, որտեղ գտնվել է մոտ վաթսուն կմախք։ Վերջին գերեզմանում հայտնաբերվել է ցուցանակ, որի վրա նշված է եղել, որ այդտեղ թաղվել է նահանգապետ Պեր Ադամ Ստրոմբերգի ընտանիքը։ Տապանաքարեր չեն հայտնաբերվել։ Համարվում է, որ տապանաքարը ոչնչացել է 1888 թվականի հրդեհի ժամանակ, և ընտանեկան գերեզմանի վերաբերյալ բոլոր փաստաթղթերը նույնպես այրվել են այդ հրդեհի ժամանակ։ Այն բանից հետո, երբ մնացորդներն ուսումնասիրվել են, դրանք վերադարձվել են եկեղեցուն պոլիէթիլենային տոպրակներով։ Եկեղեցու դռնապանը թաղել է պլաստիկ տոպրակներն առանց պատշաճ փաստաթղթավորման, իսկ որոշ ժամանակ անց նա մահացել է։ Ծանոթագրություններ