Упсалска катедрала

Упсалска катедрала — катедрала сместена помеѓу Универзитетската сала на Универзитетот во Упсала и реката Фирис во центарот на Упсала, Шведска. Црква на Шведската национална црква, во лутеранската традиција, Катедралата во Упсала е седиште на надбискупот од Упсала, приматот на Шведска. Исто така, гробницата на кралот Ерик IX (1120–1160, владеел 1156–1160), кој станал светец заштитник на нацијата се наоѓа таму и тоа било традиционално место за крунисување на новите шведски кралеви. Катедралата датира од крајот на 13 век и со височина од 118.7 метри (389ст), таа е највисоката црква во нордиските земји. Првично изградена во римокатолицизмот, се користела за крунисување на шведските монарси долг период по протестантската реформација. Неколку од нејзините капели биле претворени во гробници за да ги сместат гробниците на шведските монарси, вклучувајќи ги Густав Васа и Јован III. Тука биле погребани и Карл Линеј, Олаус Рудбек, Емануел Сведенборг и неколку архиепископи. Црквата е дизајнирана во француски готски стил од француски архитекти меѓу кои и Етјен де Бонеј. Тој е во форма на крст формиран од наосот и трансептот. Поголемиот дел од структурата бил изграден помеѓу 1272 и 1420 година, но западниот крај бил завршен дури во средината на 15 век. Кулите близначки биле набргу потоа изградени на западниот крај на црквата. Подоцна биле додадени високи шпицови, но по пожарот во 1702 година, тие биле украсени со ниски кормила од Карл Харлеман во 1735 година. Тие биле целосно редизајнирани од Хелго Зетервал, кој презел значителни промени во зградата во 1880-тите. Главниот градежен материјал на катедралата е тула, но столбовите и многу детали биле од Готландски варовник. Сите сводови биле изградени според првичниот план од 13 век, иако некои од нив биле подигнати дури во 1440 година. Покрај уметничките дела во погребните капели, неколку од постарите покуќнини на црквата може да се видат во Музејот на Ризницата. Во 1702 година, многу одлики биле уништени во голем пожар. За време на реновирањето извршено во 1970-тите, многу од средновековните фрески кои биле варосани по реформацијата биле откриени и обновени. Историја На крајот од ерата на Викинзите, паганскиот храм во Стара Упсала, околу 5 километри северно од денешна Упсала, била заменета со христијанска црква. Иако точниот датум на неговата изградба не е познат, во 1123 година Сивард бил ракоположен за епископ на Упсала од надбискупот од Бремен-Хамбург. Сепак, не е сигурно дали Сивард некогаш ја презел функцијата, бидејќи бил протеран и бил во Германија во раните 1130-ти. Во каталогот на епископи се споменува Северејн како прв епископ, а тој можеби бил замена за Сивард. Хенрик, „Финскиот апостол“, бил четвртиот епископ. Во 1164 година, Шведска станала архиепископија под контрола на Лунд. Првиот архиепископ бил цистерцискиот монах Стефан од Алвастра. Откако катедралата во Стара Упсала била оштетена од пожар во 1204 година, поглавјето побарало дозвола од Светата столица да ја премести зградата на поголема локација. Папата Александар IV го одобрил ова барање во 1258 година под услов да се задржи името на Упсала. На состанокот во Седеркопинг во септември 1270 година, архиепископот Фулко Ангелус и поглаварот на катедралата одлучилле местото да биде во Остра Арос. Формалното овластување за овој потег било издадено во 1271 година од епископот Карол од Вестерас, кого Папата го назначил да го надгледува случајот. Околу 1272 година, започнала работата за изградба на нова катедрала во Остра Арос во близина на реката Фирис на југ. Изградена е на местото на претходната камена црква посветена на Света Троица, која се наоѓа речиси точно на местото каде што сега стои катедралата. Овде шведскиот патрон светец Ерик Једвардсон присуствувал на миса пред да биде убиен во 1160 година. Името на Упсала останало, а околниот град Остра Арос набрзо го променил своето име соодветно. Моштите на Свети Ерик, богатството на Упсала, биле преместени од Стара Упсала на новото место во 1273 година, заедно со формалното преселување на архиепископијата. Црквата е проектирана од француски архитекти, иако името на авторот на деталните првични планови кој ја надгледувале работата до 1281 година не е забележано. Во 1287 година, задолжницата составена од провостот на Париз ги покрила трошоците што требало да ги направат мајсторот Етјен де Бонеј и неговите помошници при патувањето во Шведска за да работат на изградба на катедрала во Упсала. На Етјен му се припишува работата на источните и јужните капели на канцеларот, трансептите и веројатно јужниот портал, иако во поголемиот дел од неговите дела се чини дека тој прецизно ги следел плановите на неговиот претходник. Напредокот бил бавен како резултат на студената клима, чумата и многуте финансиски тешкотии. Дури на крајот на 14 век, работата на првичните планови била завршена, особено благодарение на придонесот на мајсторот-градител Николаус Фран Вестерас кој ја започнал изградбата на наосот. Кога била осветена во 1435 година од архиепископот Олаус Лауренти, катедралата сè уште не била завршена. Таа била посветена на Свети Лоренс, многу ценет во цела Шведска во тоа време; Свети Ерик, светецот-заштитник на Шведска (иако никогаш не бил канонизиран од Римокатоличката црква); и Свети Олаф, заштитникот на Норвешка. Таа била завршено во текот на следните децении. Иако нема документарни записи за осветувањето, постојат неколку референци од истиот период за капелите на катедралата, вклучувајќи ги и нивните олтари кои биле посветени на Светиот крст, на Богородица или на други светци. Последната главна компонента на катедралата, кулите, биле изградени помеѓу 1470 и 1489 година. Катедралата била оштетена од пожар во неколку наврати, особено за време на големиот пожар од 1702 година, кој уништил голем дел од градот. Работата со реставрација не била завршена до средината на векот. Црквата не била редовно место за богослужба на мирјаните до реформацијата. Била резервирана за официјални служби на хиерархијата на Католичката црква (со каноните на катедралата). Парохиските цркви во Упсала биле црквата Света Троица или Бондкиркан, „Селска црква“, како што често се нарекувала; црквата Свети Петар; Црквата на Пресвета Богородица; и францисканскиот манастир. Последните три биле изградени на источната страна на реката Фирис, која била централна деловна област и останала до денес. Тие биле сукцесивно урнати за време на реформацијата. Соборниот храм бил црква за крунисување, за многу кралеви и кралици на Шведска до 1719. Таа била местото на прославување на крунисување од средниот век до крајот на 17 век. Стокхолмската катедрала Сторкиркан станала официјална црква за крунисување. Од 1885 до 1893 година, архитектот Хелго Зетервал (1831–1907) презел сеопфатни реставраторски работи, настојувајќи да ѝ даде на катедралата француски високоготски изглед, иако бил критикуван дека не го почитувал оригиналниот балтички готски стил на зградата. Тој, исто така, додал зашилени француски шпицови на кулите, со што катедралата се искачила на висина од 118,7 метри, така што ја прави висока колку што била долга. Во обид да ѝ даде на катедралата потенок изглед, Зетервал значително изменил големи делови од средновековните надворешни ѕидови од тули и ги отстранил украсните бело измиени „слепи прозорци“ на фронтови кои биле слични на оние на блиската црква Света Троица. Понатамошните работи за реновирање во раните 1970-ти довеле до подобрувања во структурата на зградата и вклучиле реставрација на ѕидовите и прозорците. Големи делови од цементните додатоци од Зетервал на надворешната структура на катедралата биле отстранети неколку децении подоцна бидејќи негативно влијаеле на изгледот на зградата. Во 1989 година, папата Јован Павле II учествувал на екуменската служба во катедралата во Упсала со надбискупот Бертил Веркстром. Во 2010 година била поставена опрема за противпожарна заштита и заменети се електричните и топлинските системи. Архитектура Катедралата е највисоката црковна зграда во Скандинавија. Нејзината висина е 118,7 метри е иста како нејзината должина додека има широчина од 45 метри. Висината внатре е 27 метри. Црквата е дизајнирана во француски високоготски стил од француски мајстори, вклучувајќи го и Етјен де Бонеј. Изградена е високо на чакален гребен на југозападниот дел на реката Фирис, нејзиниот латински попречен план на теренот се состои од трикорабна базилика (централен кораб опкружен со два странични патеки) со еднокорабни трансепти и четворо залив со амбулантски опкружен со пет капели. Коработ со седум заливи се граничи со капели од двете страни. Почнувајќи од источниот крај на црквата и капелите кои го опкружуваат капелата, најголемиот дел од структурата бил изграден помеѓу 1270 и 1420 година, но западниот крај на наосот бил завршен дури во средината на 15 век, додека на кулите биле потребни неколку децении за да се завршат. . Главниот материјал е црвена тула, но катедралата е изградена на камена основа, а столбовите на капислата и многу детали се од Готландски варовник. (Столбовите на коработ првично биле од тули, но биле заменети со варовник како дел од реставраторските работи извршени под надзор на Хелго Зетервал од 1885 до 1893 година.) Кулите близначки на западниот крај на црквата првпат се споменуваат во 1563 година. Неколку додатоци и во внатрешноста и надворешноста на црквата биле направени по пожарот во 1572 година под водство на Францискус Пар, познат по неговата работа на замоци. Додадени се бедемот и врвовите што можеле да се видат на постарите цртежи, како и првите кубиња на западните кули кои биле дизајнирани од Антониус Ватс. Во 1690-тите, Никодим Тесин дизајнирал нова погребна капела на исток од јужниот трансепт, најзначајната промена на планот на катедралата од средниот век. Однадвор, неговиот дизајн ги почитувал традициите на средновековната архитектура со високи готски прозорци, но внатрешноста била украсена во вообичаениот класичен барокен стил на Тесин. Во 17 век, кулите биле редизајнирани во холандски ренесансен стил но по сериозниот пожар во 1702 година тие биле привремено заменети со ниски дрвени врвови. Во исто време, потпорите биле отстранети давајќи ѝ на катедралата прилично обичен изглед што го пренесуваат сликите од тој период. Само во 1740 година биле изградени кубиња со бакарни лица, дизајнирани од Карл Харлеман. Во исто време, Харлеман извршил значајна работа на западната фасада. Денешните кули се дело на Хелго Зетервал кој целосно ги обновил во 1880-тите, значително зголемувајќи ја нивната висина. По сериозниот пожар во 1702 година, оригиналните летечки потпори биле отстранети и бил изграден повисок покрив. Иако катедралата е дизајнирана од француски архитекти, таа покажува голем број разлики од катедралите во северна Франција. Пред сè, тој е во суштина изграден од тула, а не од камен. Тули лесно можеле да се произведуваат локално, но каменот морал да се увезе од далечните каменоломи на Готланд. Бидејќи тулите и малтерот не се цврсти како каменот, ѕидовите морале да бидат подебели, иако столбовите потребни за потпора на засводениот таван на замокот биле направени од варовник (иако оние во наосот се од тули). Порталот на северниот трансепт е исто така изграден од варовник, без сомнение, бидејќи бил потребен за да се поддржи прозорецот од роза, исто така структуриран во самиот варовник. Додека окната и трансептот се јасно со француски дизајн, наосот кој бил изграден нешто подоцна покажува германски и шведски одлики. Изграден во околу 1330 година, прозорецот од роза над североисточниот портал сè уште е целосно француски. Николаус од Вестерас, Швеѓанецот кој раководел со работата на наосот од 1360-тите, се чини дека малку ги изменил првичните планови, додавајќи конфесионални странични капели и вклучил неколку одлики од германско потекло. Сепак, биле поставени вкрстени сводови, наместо сводови во облик на ѕвезда кои биле почести во тоа време. Работата на западниот крај на зградата започнала во 1431 година со изградбата на западниот портал кој бил под влијание на стилот на опатија Вадстена . Сепак, кулите сè уште изложувале одлики типични за француската архитектура од 13 век, што покажува дека оригиналните планови сè уште биле во употреба во тоа време. Генерално, и покрај малите разлики, катедралата во Упсала сè уште го одразува стилот на катедралите од 13 век во северна Франција. Внатрешност Сводот за крунисување има 27 метри (89ст) над точката на која трансептот го преминува наосот. Тоа е местото каде што повеќето од шведските монарси биле крунисани од средниот век до 1719 година. За време на реставрацијата во 1880-тите, внатрешниот таван и ѕидовите на катедралата биле украсени во неоготски стил. Некои прикази, како што е Мартин Лутер од реформацијата, додал фигури надвор од средновековното наследство на катедралата. За време на реновирањето извршено во 1970-тите, многу од средновековните фрески кои биле варосани по реформацијата биле откриени и обновени. Високиот олтар се користел за богослужбите на катедралата на најважните празнични денови во црковниот календар. Тука се ракополагале и сите шведски епископи. Сребрениот лустер бил од 1647 година. Големото распетие во сребро и кристал од Орефорс било поставено во 1976 година. Капели Најголемата капела на катедралата, капелата Васа, на источниот крај на катедралата, првично била позната како капела на Богородица. Подоцна станал погребен споменик на Густав Васа и неговото семејство. Завршен во 1583 година, тој е украсен со националните грбови на Шведска, како и со некои од најстарите познати шведски и фински грбови. Капелата Финста или капелата Свети Ерик на северозападниот агол на канцеларот ги чувал моштите на Ерик Светиот, светецот-заштитник на Шведска, кој бил убиен во 1160 година на местото каде подоцна била изградена катедралата во Упсала. Неговото светилиште било преместено од првата катедрала во Стара Упсала веднаш штом започнале работите на новата зграда. Во 1580 година, кралот Јован III го стопил своето светилиште, но го заменил со ново позлатено кое сè уште ги содржело моштите и круната на Ерик. Името Финста потекнува од имотот Упланд каде што биле родени судијата Биргер Персон и неговата сопруга. Тие биле погребани во капелата во 1328 година. Реликвија на нивната ќерка Света Бриџит сместена во мало позлатено светилиште била донирана од Редот Сен Бриџит во 1990 година. До капелата Финста, капелата Стур е спомен гробот на тројцата членови на семејството Стур кои биле убиени од кралот Ерик XIV во 1567 година. Рередосот (1520) ја прикажува приказната за родителите на Марија, Ана и Јоаким. На крајот на 16 век, сакристието на црквата било претворено во погребна капела за кралицата Катерина Јагелонска или Катарина Јагелонка, сопругата на кралот Јован III, која исто така била погребана таму. Капелата Јагелоница го земала своето име од неа. Споменикот, крунисан со мермерен свод, бил дизајниран од Вилем Бој. Прозори Неколку прозорци ја одржуваат својата оригинална форма и големина. Оригиналните украси со витраж биле речиси сите изгубени во пожарот во 1702 година и едноставно биле заменети со нормално стакло. Сегашните дизајни на витраж биле додадени при реновирањето кон крајот на 19 век, повеќето од нив од фирма во Гетеборг. Големите прозорци над порталите ја прикажувале Троицата: Бог Отецот над западната врата, Бог Синот над јужната врата (најголемата во црквата) и Бог Светиот Дух над северната врата. Изработен во варовник, розетниот прозорец на северниот портал е најстариот, непроменет од 13 век. Ризница и артефакти Сместен во северната кула, катедралниот музеј прикажува голем број златни и сребрени предмети што се користеле во верските служби. Постои и колекција на текстил, вклучувајќи го златниот фустан на кралицата Маргарет. Може да се видат и погребните регалии на Густав Васа, Јован III и нивните сопруги. Други артефакти во катедралата вклучуваат таписерии во капелата на сеќавањето од 1976 година, кои бележат важни настани во историјата на катедралата. Украсната говорница (1710), најголемата во Шведска, била дизајнирана од Никодим Тесин и издлабена од Бурчард Прехт. Тоа бил подарок од кралицата Хедвиг Елеонора по пожарот во 1702 година. Одликувањата ги вклучуваат Јован Крстител кој проповеда во пустината, Свети Павле во Атина и параболата за Работниците во лозјето. Едно од новите ѕвона поставени по разорниот пожар од 1702 година се викал Торнан. Бил земен од Торун, Полска како воен плен во 1703 година од страна на шведските сили на Карл XII за време на Големата северна војна. Во капелата Васа, имало седум големи фрескоживописи изведени од Јохан Густаф Сандберг (1782–1854) во период од неколку години. Тие прикажуваат важни настани од животот на Густав Васа. Еден од најпознатите е Говор до жителите на Даларна надвор од црквата Мора. Фреските ги красат и сводовите на наосот. Првично, како и во некои од континенталните катедрали, внатрешноста била украсена со дизајни кои ги нагласувале лачните ребра и компонентите на порталот. Дури и тулата била обоена со црвени и бели ленти. Во 15 век во различни делови на црквата биле насликани фрески на фигури во доцноготски стил со украсни лозови лисја. Траги од нив биле пронајдени во канцеларот и во капелата која првично била посветена на Свети Ерик и Свети Олаф. Тие сега се значително реставрирани. Фреските во канцеларот веројатно биле насликани од работилницата на Албертус Пиктор. Закопани познати личности Во катедралата биле погребани голем број шведски монарси и други значајни луѓе: Густав Васа, шведски крал од 16 век. Речиси една деценија пред неговата смрт, тој изразил желба да биде погребан во катедралата. Тој бил погребан со неговите три сопруги, иако само две се прикажани на саркофагот дизајниран од Вилем Бој. Кралот и неговите сопруги се погребани во она што некогаш била капелата на Богородица. Единствениот преостанат показател за првичната намера на капелата се насликаните жолти ѕвезди на сина позадина на неговиот засводен таван, симболи на Света Марија во католичката традиција. Јован III (починал во 1592 година), вториот син на Густав Васа и неговата втора сопруга Гунила Биелке се исто така погребани во капелата Богородица. Неговата прва сопруга, Катерина Јагелонска од Полска, има своја погребна капела на северната страна од канцеларот. Принцезата Елизабета (починала во 1597 година), најмладата ќерка на Густав Васа била погребана во капелата Финста во непосредна близина на капелата на Богородица. Благородниците Сванте Стур (1517–1567) и неговите синови Нил (1543–1567) и Ерик (1546–1567), кои сите биле убиени од Ерик XIV во убиствата Стур, биле погребани во капелата Стур. Облеката што ја носеле во моментот на нивната смрт е изложена во Музејот на Ризницата. Карл Линеј (1707–1778), светски познатиот ботаничар од 18 век и професор на Универзитетот во Упсала, има споменик дизајниран од Тобијас Сергел до капелата на сеќавањето. Олаус Рудбек, шведски полимат и еден од откривачите на лимфниот систем. Емануел Сведенборг, научник и мистик од 18 век. Тој првично не бил погребан овде, но неговите останки биле пренесени во Упсала од Англија во 1908 година. Натан Седерблом (1866–1931), надбискуп на Упсала и добитник на Нобеловата награда за мир. Неговиот гроб се наоѓа во подножјето на скалите до високиот олтар. Светецот Ерик, крал и национален светец од 12 век, чии мошти се наоѓаат во капелата Финста. Лаурентиус Петри (1499–1573), првиот шведски лутерански архиепископ, погребан во подножјето на олтарските скали. Моштите на Света Бриџит или Хелга Биргита (1303–1373) се сместени во светилиште во капелата Финста инспирирана од облеката на Редот Свети Бриџит. Фолке Јохансон Анхел, архиепископ од Упсала (1267–1277) Споменик на Даг Хамарскјелд Во катедралата има мал споменик на Даг Хамаршелд, поранешен генерален секретар на Обединетите нации, кој постхумно бил награден со Нобеловата награда за мир. На еден камен стои натписот: Icke jag utan Gud i mig Dag Hammarskjöld 1905 – 1961 година „Не јас, туку Бог во мене“.1905 – 1961 година Отворено за посетители Катедралата се наоѓа во центарот на Упсала. Отворена е за посетители повеќето денови од 8 до 18 часот. Музејот на Ризницата во северната кула е отворен од 10 до 16 часот, во недела од 12.30 часот. Наводи Надворешни врски Веб-страница на катедралата во Упсала Архивирано на 27 септември 2013 г. Музејот на катедралата, Упсала, Шведска со илустриран список на артефакти, од патот на свилата Сиетл