Замок Елинг

Замокот Елинг (шведски: Ellinge slott) е замок во општината Еслав, Сканија, јужна Шведска. Замокот датира од 12 век. Има варосани sидови со 12 соби за ноќевање и капацитет е за 24 гости преку ноќ. Замокот е опкружен со квадратен ров. Историја на имотот на замокот Описот на замокот е објавен во 1859 година го опишува замокот како „Елинг: Фармерско седиште во парохијата Салерупс и округот Харјагерс во округот Малме, таа е една меѓу најстарите фарми на Сканија, отсекогаш била во сопственост на првородени мажи“. Историјата на имотот може да се проследи барем до 11 век. Едно од првите семејства за кои се знае дека го поседувале Елинг, било именувано Квите. Имотот потоа преминал на куќата на Гален во почетокот на 13 век, кога се покажало дека е одбрамблива, прилагодена и за земјоделство и имала способност да вдоми многу луѓе. Следно преминал во сопственост кај семејството Ерландсен. Во 1371 година, имотот бил преземен од Педер Акселсон Тот. Останал во неговото семејство, работејќи на него сточарство до 1395 година, кога Нилс Свендсен Шеврон го презел Елинг. Имотот тогаш бил во сопственост на семејството Спарес до 1505 година. Елинг била дадена на данската круна во 1505 година, а потоа била продадена во 1511 година на норвешко-данскиот советник Хенри Крумедиге. Елинг се споменува во врска со една од многуте данско-шведски битки што се случија во тоа време. Стјуард на фарма пишува во писмо до својот господар за грабежот на Елинг од страна на Сорен Норби во бунтот на Сканија што се случил во тоа време. Ореовите дрвја се опишани како растат на имотот во тоа време; ореовите дрвја се уште може да се видат на имотот и во модерното време. Кристофер Волкендорф, кој бил менаџер на Елинг од 1640 до 1690 година, го опишува имотот во писмен извештај како да има двор со куќна група со четири крила, штала и опкружен со ров. Од сликите на имотот во тоа време, се чини дека имало градина составена од партер за вез. Исто така, многу е веројатно дека имало зеленчукова градина некаде внатре или надвор од ровот. Околу 1650-1730 година, не било направено многу со имотот поради многуте војни во јужна Шведска. Во 1690 година, Ханс Волкендорф го презел имотот од неговиот татко; бил алкохоличар и не се грижел за имотот. Високо задолжен, Ханс го продал дотраениот имот на Маргарета фон Ашеберг, која, заедно со нејзиниот сопруг, претходно му позајмиле пари на Волкендорф. Маргарета, исто така, поседувала многу други имоти, и таа направила малку за да го поправи Елинг. Имотот потоа му бил даден на нејзиниот зет Вилхелм Бенет, барон и гувернер на округот Халанд, во 1724 година. Вилхелм започнал големи поправки на Елинг во 1735 година; тој ги срушил мнозинството згради во дворот, освен главната зграда. Замокот доживеал големи промени; крилата биле срушени и бил намален за еден кат во двокатната куќа. Две нови, самостојни полудрвени кабини биле изградени на северниот и јужниот крај на имотот. Писмениот опис на имотот од ова време опишува три градини, од кои едната се наоѓала во внатрешноста на ровот, каде што ја опкружувала главната зграда и јужното крило. До 1783 година, имотот имал куќа за слад каде што се произведувало пиво. На исток од дворот на замокот имало ковачница и три куќи за занаетчии. Имотот на градинарот, или пасиштето како што било наречено, не е детално прикажано во сликата на имотот, што сугерира дека тоа било за приватна употреба. Јужно од Бран, во близина на југоисточниот агол на дворот, се наоѓала воденица по име Дамсторпс. На исток од воденицата, во реката, лежел остров наречен Охолмен, кој господарите го користеле во Елинг во втората половина на 18 век за непозната намена. Замокот сè уште бил во семејството на фон Ашеберг во тоа време. Скица на Адолф Фредрик Барнеков наречена „План Д’Елинг“ направена во 1768 година покажува триделно уредување западно од замокот, во согласност со претходните извори. Исто така, ровот е видлив со правоаголно распоредени блокови за одгледување од двете страни на коловозот. Следните референцирани сопственици на Елинг се Карл Фредрик Дакер и Кристина Брита Бенет, кои го поседувале Елинг од 1740 до 1790 година. Во 19 век, Елинг имал три различни сопственици. Првиот, Карл Фредрик Дакер II направил кариера во војската, за кое време изгледот на имотот не се променил многу. Следните сопственици се именувани како Чарлс Фредерик Дакер III и Кристијан Фредрик Врангел. Карта од 1827 година го покажува имотот во голема мера непроменет од 18 век. Областа јужно од замокот, надвор од ровот, се гледа на картата од 1827 година, која изгледа слободно и засадена со дрвја. Оваа е непристапна област сместена на ридот помеѓу ровот и Браан; дрвјата можеби служеле како ветробрански станици или едноставно биле користени за разубавување на замокот. Складиште било додадено на запад од палатата некаде по 1760 година. Паркот на јужната страна (наречен Парк за дестилерија) имал дестилерија која еволуирала од мала дестилатерија во 18 век во голем двор за дестилирање со две поголеми куќи. Дестилирањето на жестоките пијалаци било важен извор на приход за фармата/имотот преку трансформирање на пченката и компирот во пијалак со продажба на добиениот алкохол. Некаде помеѓу 1890-91 и 1913 година, зградата на дестилеријата била срушена и операциите за дестилирање се преселиле на запад, надвор од дворот на имотот. Во 1828 година, поручникот Карл Фредрик Дакер III го наследил Елинг од неговиот татко. Тој го поседувал имотот 61 година до неговата смрт во 1889 година. За тоа време, Дакер III зел отсуство од војската и се занимавал со управување со својот имот. Тој го реновирал имотот и го развил земјоделскиот дел од имотот. Дакер III бил доживотен ерген и го направил Елинг фокусна точка за младите академици, писатели, викарот на парохијата и неколку свештеници, кои како него биле хуманисти и го споделиле неговиот интерес за литература и уметност. Исто така, финансиски ги поддржувал младите уметници. Во 1854 година, Дакер III направил подобрувања во главната зграда. Во врска со ова, тој го срушил старото северно крило со половина дрва и изградил неколку нови згради и штала северно од старите, на кои им било дозволено да останат на местото. За време на Дакер III паркот и градините околу Елинг претрпеле фундаментална трансформација. Тој создал романтичен парк со систем на кривини на растенијата како лавиринт некаде помеѓу 1827 и 1890 година, барајќи да создаде поромантична локација надвор од имотот. Дакер ангажирал градинари да се грижат за имотот. На подрачјето на југ од голема ливада, поделена на реката Браан, се наоѓал природен извор богат со минерали, што го користеле и локалните селани и господа, околу кој имало бањски павилјон. Имало и неопходни капацитети за оние кои сакале да дојдат и да пијат здрава вода, овластена од лекар. Денес, изворот е делумно скриен под дрвјата, но сè уште испушта вода во боја на ’рѓа. Остатоците од бањата во форма на големи камења се уште стојат. Вдовицата на Дакер III, грофицата Дакер, се уште живеела во замокот до неговата смрт во 1897 година. Кристијан Фредрик Врангел, син на внуката на Дакер III, го наследил Елинг во 1889 година. Јужното крило од 18 век било срушено околу 1910 година, давајќи му на имотот сегашен изглед. Новата сопственичка двојка никогаш не живеела во замокот и тогаш бил ненаселен 53 години до 1950 година кога бил продаден на аукција. Производство на вотка Вотка се правела во ложницата на имотот при што се користеле „пченица и јачмен одгледувана на имотот и вода од изворот на замокот Елинге, богат со минерали и железо“. Наводи