ناقوس پادشاه سونگ‌دوک

ناقوس مقدس پادشاه سونگ‌دوک (کره‌ای: 성덕대왕신종; هانجا: 聖德大王神鍾) بزرگ‌ترین ناقوس برنزی موجود در کره است. این ناقوس همچنین با نام ناقوس اِمیله (کره‌ای: 에밀레종) شناخته می‌شود که برگرفته از افسانه‌ای دربارهٔ ریخته شدن آن است و به نام ناقوس بونگ‌دوک‌سا نیز معروف است، زیرا نخستین بار در آن معبد قرار داشت. این ناقوس پیش‌تر در گیونگ‌جواوپ‌سونگ نیز نگهداری می‌شد. این ناقوس به فرمان پادشاه گیونگ‌دوک به افتخار پدرش، پادشاه سونگ‌دوک، سفارش داده شد. با این حال، پادشاه گیونگ‌دوک هرگز فرصت دیدن ریخته شدن ناقوس را نیافت، زیرا در سال ۷۶۵ میلادی درگذشت. سرانجام، ناقوس در سال ۷۷۱ میلادی و در دوران سلطنت پسر گیونگ‌دوک، پادشاه هه‌گونگ، ریخته شد. در حال حاضر این ناقوس در موزه ملی گیونگ‌جو نگهداری می‌شود و در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲ به عنوان بیست و نهمین گنجینه ملی کره ثبت شد. ارتفاع آن ۳٫۷۵ متر (۱۲٫۳ فوت)، قطر دهانهٔ آن ۲٫۲۷ متر (۷٫۴ فوت) و ضخامت دیوارهای آن ۱۲ تا ۲۵ سانتیمتر (۴٫۷ تا ۹٫۸ اینچ) است. موزه ملی گیونگ‌جو در سال ۱۹۹۷ وزن ناقوس را اندازه‌گیری کرد و مشخص شد که وزن آن ۱۸٫۹ تن است. ویژگی‌های هنری این ناقوس به عنوان یکی از شاهکارهای هنر دوران شیلای متحد شناخته می‌شود. در میان ناقوس‌های برنزی کره‌ای، ناقوس سونگ‌دوک یکتا است، زیرا دارای طرح‌های ظریف و متن عنوانی است که به زبان ادبی فاخر نوشته شده است. کل سازه، از جمله عناصر تزئینی آن، طیف گسترده‌ای از فرکانس‌های صوتی تولید می‌کند؛ لولهٔ صدا، امواج با فرکانس بالا را جذب کرده و به ضرب‌آهنگ متمایز ناقوس کمک می‌کند. قلاب ناقوس به شکل سر اژدها طراحی شده است. روی سطح ناقوس الگوهای برجستهٔ متعددی وجود دارد، از جمله طرح‌های گل در امتداد لبه و شانهٔ ناقوس. همچنین برجستگی‌هایی از گل‌های نیلوفر آبی، علف‌ها و دو آپسرا (پری‌های آسمانی) دیده می‌شود. نقطهٔ ضربه‌زنی ناقوس (دانگ‌جوا) نیز به شکل نیلوفر آبی است و بین دو برجستگی آپسرا قرار دارد. کف ناقوس به شکل لوزی ساخته شده تا بازتاب صوتی را افزایش دهد. کتیبه‌های روی ناقوس، شامل بیش از هزار کاراکتر هانجا، نمونه‌ای برجسته از خوشنویسی و حجاری کره‌ای هستند و اطلاعات دقیقی دربارهٔ ناقوس و دلیل ساخت آن ارائه می‌کنند. ستونی که ناقوس به آن آویزان است بسیار محکم است. حتی ستونی با همان قطر ساخته‌شده از آلیاژ مدرن ممکن است تحت وزن ناقوس خم شود، اما ناقوس هنوز روی ستونی باستانی آویزان است که چندین قرن دوام آورده است. افسانه‌ها این ناقوس در زبان‌های کره‌ای و انگلیسی به‌طور معمول با نام ناقوس امیله شناخته می‌شود. امیله (/em-ee-leh/) واژه‌ای باستانی از شیلا است که به معنای «مادر» به کار می‌رفته است. بر اساس افسانه‌ها، نخستین ناقوسی که ریخته شد، هنگام ضربه زدن هیچ صدایی تولید نکرد. ناقوس بارها ریخته شد اما موفقیتی حاصل نشد. پادشاهی که سفارش ساخت ناقوس را داده بود درگذشت و پسر خردسالش پروژه را با کمک ملکه ادامه داد، اما او نیز موفقیت چندانی نداشت. بعدها، یک راهب خواب دید که اگر کودکی در فلز ریخته شود، ناقوس نواخته خواهد شد. راهب کودکی از روستا برد و او را در فلز ریخت. وقتی ناقوس کامل شد، زیباترین صدا را هنگام ضربه ایجاد کرد. با این حال، برخی معتقدند که این افسانه ممکن است اختراع مدرن باشد و داستان و نام ناقوس در دههٔ ۱۹۲۰ شکل گرفته باشد. داستان منتشرشده دربارهٔ «ناقوس اومیلنه» (کره‌ای: 어밀네 종) یا «ناقوس ایارمیلنه» احتمالاً در بازگو کردن دچار تحریف شده است. استدلال‌های اخیر نشان می‌دهند که افسانهٔ این ناقوس ممکن است با افسانهٔ ناقوس امیله اشتباه گرفته شده باشد. منابع برای مطالعهٔ بیشتر Allen, H. N. (1895). "Places of interest in Seoul" (PDF). The Korean Repository. II (5): 182–187 – via Old books about Korea online. Cable, E. M. (1925). "Old Korean Bells" (PDF). Transactions of the Korea Branch of the Royal Asiatic Society. XVI: 1–45 – via Old books about Korea online. Coulson, Constance J. D. (1910). "The Sights of Seoul". Korea. Peeps at Many Lands. London: Adam & Charles Black. pp. 56–60 – via Internet Archive. Elias, Frank (1911). "Korea: Places, Bells, and Dogs". The Far East: China, Korea, Japan. Peeps at Many Lands. London: A. & C. Black. pp. 98–103 – via Internet Archive. Hulbert, Homer B. (1901). "The Spirit of the Bell, A Korean legend" (PDF). The Korean Review. I (1) – via Old books about Korea online. پیوند به بیرون Cultural Heritage Administration