Τσόνγκιετσον

Το Τσόνγκιετσον (κορεατικά: 청계천) είναι ρέμα μήκους 10,9 χιλιομέτρων και δημόσιος χώρος στο κέντρο της Σεούλ, Νότια Κορέα. Ένα φυσικό ρέμα που πηγάζει στην κοιλάδα Σούσονγκντονγκ στο Ινβάνγκσαν, διατηρήθηκε ιστορικά ως μέρος του πρώιμου αποχετευτικού συστήματος της Σεούλ μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, όταν η ταχεία οικονομική ανάπτυξη μετά τον Κορεατικό Πόλεμο και η επιδεινούμενη κατάστασή του οδήγησαν στην πλήρωση του ρέματος με σκυρόδεμα και στην κατασκευή ενός υπερυψωμένου αυτοκινητόδρομου, του Αυτοκινητοδρόμου Τσόνγκιε, στη θέση του. Το 2003, η δημοτική αρχή ξεκίνησε ένα έργο αστικής ανανέωσης για την αφαίρεση του αυτοκινητόδρομου και την αποκατάσταση του ρέματος, το οποίο ολοκληρώθηκε το 2005 με κόστος άνω των 386 δις ₩ (περίπου 281 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Το έργο αποκατάστασης του Τσόνγκιετσον αρχικά προσέλκυσε σημαντική δημόσια κριτική, αλλά από τα εγκαίνιά του το 2005 έχει γίνει δημοφιλές στους κατοίκους και τους τουρίστες. Γεωγραφία Το Τσόνγκιετσον έχει μήκος 10,84 km (6,74 mi) και ρέει από τα δυτικά προς τα ανατολικά μέσα από το κέντρο της Σεούλ και στη συνέχεια συναντά τον ποταμό Τζούνγκνανγκτσον, ο οποίος συμβάλλει με τον ποταμό Χαν και εκβάλλει στην Κίτρινη Θάλασσα. Ιστορία Το ρέμα ονομάστηκε Γκαέτσον («ανοιχτό ρέμα») από το πρώτο έργο ανακαίνισης για την κατασκευή συστήματος αποστράγγισης κατά την περίοδο Τζόσον. Οι εργασίες, που περιελάμβαναν εκβάθυνση και ενίσχυση των όχθων του ρέματος και κατασκευή γεφυρών, πραγματοποιούνταν κάθε 2-3 χρόνια κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου από τη βασιλεία του Ταέτζονγκ, του τρίτου βασιλιά των Τζόνσον. Ο βασιλιάς Γιόνγκτζο ανέλαβε τις εργασίες ανακαίνισης ως εθνικό έργο. Το Γκαέτσον μετονομάστηκε σε Τσόνγκιετσον, το τρέχον όνομά του, όταν η Κορέα βρισκόταν υπό ιαπωνική κυριαρχία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οικονομικές δυσκολίες διατάραξαν και εμπόδισαν τις ιαπωνικές δυνάμεις να καλύψουν το ρέμα, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να το κάνουν. Μετά τον πόλεμο της Κορέας, περισσότεροι άνθρωποι μετανάστευσαν στη Σεούλ για να βγάλουν τα προς το ζην και εγκαταστάθηκαν κατά μήκος του ρέματος σε άθλια πρόχειρα σπίτια. Τα σκουπίδια, η άμμος και τα απόβλητα καθώς και οι επιδεινούμενες συνθήκες, έδιναν μια άσχημη εικόνα για την πόλη. Το ρέμα καλύφθηκε με σκυρόδεμα για πάνω από 20 χρόνια, ξεκινώντας από το 1958, και ένας υπερυψωμένος αυτοκινητόδρομος μήκους 5,6 χιλιομέτρων και πλάτους 16 μέτρων ολοκληρώθηκε το 1976. Η περιοχή έγινε παράδειγμα επιτυχημένης εκβιομηχάνισης και εκσυγχρονισμού της Νότιας Κορέας. Αποκατάσταση Τον Ιούλιο του 2003, ο Δήμαρχος της Σεούλ, Λι Μιουνγκ-μπακ, ξεκίνησε ένα έργο για την απομάκρυνση του υπερυψωμένου αυτοκινητόδρομου και την αποκατάσταση του ρέματος. Ήταν ένα σημαντικό έργο, καθώς ο αυτοκινητόδρομος έπρεπε να απομακρυνθεί και χρόνια εγκατάλειψης και ανάπτυξης είχαν αφήσει το ρέμα σχεδόν στεγνό. 120.000 τόνοι νερού έπρεπε να αντλούνται καθημερινά από τον ποταμό Χαν, τους παραποτάμους του και τα υπόγεια ύδατα. Για την αντιμετώπιση του επακόλουθου κυκλοφοριακού προβλήματος, η Κεντρική Αρχηγεία του Έργου Αποκατάστασης του Τσόνγκγιετσον θέσπισε μέτρα για τη ροή της κυκλοφορίας στο τμήμα του κέντρου της πόλης που επηρεάστηκε από τις εργασίες αποκατάστασης και συντόνισε αλλαγές στο σύστημα κυκλοφορίας του κέντρου της πόλης με βάση την έρευνα του Ερευνητικού Σώματος Αποκατάστασης του Τσόνγκιετσον. Η αποκατάσταση δύο ιστορικών γεφυρών, της Γκουανγκτόνγκιο και της Σούπιογκιο, ήταν επίσης ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα, καθώς αρκετές ομάδες εξέφρασαν απόψεις σχετικά με τον τρόπο αποκατάστασης ιστορικών και πολιτιστικών χώρων και ερειπίων και το εάν θα έπρεπε να αντικατασταθούν οι γέφυρες. Το έργο αποκατάστασης του Τσόνγκιετσον διατήρησε τη μοναδική ταυτότητα του φυσικού περιβάλλοντος και των ιστορικών πόρων στην κεντρική περιοχή της Σεούλ, και ενίσχυσε την γύρω επιχειρηματική περιοχή με τεχνολογία πληροφοριών, διεθνείς υποθέσεις και ψηφιακές βιομηχανίες. Συνέπειες Το ρέμα άνοιξε για το κοινό τον Σεπτέμβριο του 2005 και επαινέθηκε ως μια σημαντική επιτυχία στην αστική ανανέωση και καλλωπισμό. Ωστόσο, υπήρξε σημαντική αντίθεση από την προηγούμενη δημαρχιακή κυβέρνηση του Γκοχ Κουν, η οποία φοβόταν τον εξευγενισμό των παρακείμενων περιοχών που στέγαζαν πολλά καταστήματα και μικρά μηχανουργεία. Πράγματι, η τιμή της γης σε ακτίνα 50 μέτρων από το ρέμα έχει αυξηθεί κατά 30-50%, διπλάσια από τον ρυθμό αύξησης των ακινήτων σε άλλες περιοχές της Σεούλ.Από το 2002 έως το 2003, η περιοχή Τσόνγκιετσον σημείωσε επίσης αύξηση 3,5% στον αριθμό των επιχειρήσεων, η οποία ήταν διπλάσια από τον ρυθμό ανάπτυξης των επιχειρήσεων στο κέντρο της Σεούλ. Και ο αριθμός των εργαζομένων αυξήθηκε επίσης κατά 0,8%, ενώ αυτός στο κέντρο της Σεούλ μειώθηκε κατά 2,6%. Η δημιουργία ενός περιβάλλοντος με καθαρό νερό και φυσικούς οικοτόπους ήταν το σημαντικότερο επίτευγμα του έργου. Από το 2003 (προ εργασιών αποκατάστασης) έως το τέλος του 2008, η βιοποικιλότητα αυξήθηκε κατά 639%. Ο αριθμός των φυτικών ειδών αυξήθηκε από 62 σε 308, των ψαριών από 4 σε 25, των πτηνών από 6 σε 36, των υδρόβιων ασπόνδυλων από 5 σε 53, των εντόμων από 15 σε 192, των θηλαστικών από 2 σε 4 και των αμφιβίων από 4 σε 8. Το ρέμα συμβάλλει στη μείωση του φαινομένου της αστικής θερμονησίδας: κατά μήκος του ρέματος, οι θερμοκρασίες είναι 3,3° έως 5,9°C χαμηλότερες από ό,τι σε παράλληλο δρόμο 4-7 τετράγωνα μακριά. Με τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης κατά 35%, από 74 σε 48 μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο, οι αναπνευστικές ασθένειες στους κατοίκους της περιοχής έχουν μειωθεί σημαντικά. Πριν από την αποκατάσταση, είχαν διπλάσιες πιθανότητες να υποφέρουν από αναπνευστικές ασθένειες σε σχέση με εκείνους σε άλλα μέρη της πόλης. Το έργο επιτάχυνε την κυκλοφορία στην πόλη όταν αφαιρέθηκε ο αυτοκινητόδρομος. Έχει αναφερθεί ως ένα πραγματικό παράδειγμα του παράδοξου του Μπρες. Κόστος Με προϋπολογισμό 349 δις ₩, το τελικό κόστος του έργου ξεπέρασε τα 386 δις ₩ (περίπου 281 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Ορισμένες κορεατικές περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν επικρίνει το υψηλό κόστος και την έλλειψη οικολογικής και ιστορικής αυθεντικότητας, χαρακτηρίζοντάς το καθαρά συμβολικό και όχι πραγματικά ωφέλιμο για το οικολογικό περιβάλλον της πόλης. Αντί να χρησιμοποιήσουν την αποκατάσταση ως μέσο αστικής ανάπτυξης, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν ζητήσει μια σταδιακή μακροπρόθεσμη οικολογική και ιστορική ανάκαμψη ολόκληρης της λεκάνης απορροής του ποταμού Τσόνγκιετσον και του οικολογικού του συστήματος. Το κόστος διαχείρισης του Τσόνγκιετσον αυξάνεται ετησίως. Από τον Οκτώβριο του 2005 έως το τέλος του 2016, το κόστος συντήρησης και διαχείρισης του Τσόνγκιετσον ανήλθε συνολικά σε 85,7 δις ₩, το οποίο αντιστοιχεί κατά μέσο όρο σε 7,1 δις ₩ ετησίως. Παραπομπές