Τόκσουγκουνγκ

Το Τόκσουγκουνγκ, γνωστό και ως Παλάτι Τοκσού ή Ντόκσουγκουνγκ, είναι πρώην βασιλικό παλάτι στη Σεούλ της Νότιας Κορέας. Ήταν το πρώτο κύριο παλάτι της Κορεατικής Αυτοκρατορίας από το 1897 έως το 1910 και τώρα αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Διαθέτει ένα μείγμα παραδοσιακής κορεατικής και δυτικής αρχιτεκτονικής που αντανακλά την ιστορία του. Μέσα στο παλάτι βρίσκονται το Μουσείο Ιστορίας της Αυτοκρατορίας Νταεχάν και το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης, παράρτημα Ντόκσουγκουνγκ. Το παλάτι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως προσωρινό παλάτι από τον βασιλιά Σόντζο κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ιμτζίν του 1592–1598, όταν τα άλλα παλάτια είχαν καταστραφεί. Το 1611, έγινε επίσημο παλάτι με το όνομα Κιόνγκουνγκουνγκ (μετονομάστηκε σε «Τοκσουγκούνγκ» το 1907). Στη συνέχεια, το παλάτι παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αχρησιμοποίητο μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1897, ο Γκοτζόνγκ κήρυξε τη δημιουργία της Κορεατικής Αυτοκρατορίας και έκανε το Κιόνγκουγκουνγκ το κύριο παλάτι της αυτοκρατορίας. Προσπάθησε να καταστήσει το παλάτι σύμβολο των προσπαθειών της Κορέας για εκσυγχρονισμό. Το επέκτεινε γρήγορα αποκτώντας γη από κοντινές ιδιοκτησίες και κατασκευάζοντας νέα κτίρια τόσο σε κορεατικό όσο και σε δυτικό στυλ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, κατασκευάστηκαν τα σημαντικότερα κτίρια του παλατιού, Τζουνγκγουατζόν και Σοκτζοτζόν. Παρά τις προσπάθειές του να διατηρήσει την Κορέα ανεξάρτητη, αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1907 και η Κορέα αποικίστηκε από την Ιαπωνία το 1910. Έζησε στο παλάτι μέχρι τον θάνατό του το 1919. Μετά τον θάνατο του Γκοτζόνγκ, η αποικιακή κυβέρνηση κινήθηκε γρήγορα για να πουλήσει και να διαλύσει την περιουσία του παλατιού. Μέχρι το 1930, είχαν απομείνει 18 από τα αρχικά κτίρια. Το 1933, το παλάτι μετατράπηκε σε δημόσιο πάρκο. Το 1938, κατασκευάστηκε μια Δυτική Πτέρυγα για το Σοκτζότζον και μαζί τα δύο κτίρια έγιναν το Μουσείο Τέχνης Βασιλικής Οικογένειας Γι. Μετά από αυτές τις προσπάθειες για το άνοιγμα του παλατιού στο κοινό, μόνο 8 από τα αρχικά κτίρια παρέμειναν. Ακόμα και για δεκαετίες μετά την απελευθέρωση της Κορέας το 1945, το παλάτι συνέχισε να λειτουργεί ως δημόσιο πάρκο, με ορισμένα δημόσια έργα να αλλάζουν ή να μειώνουν περαιτέρω το μέγεθος του παλατιού. Ένας μελετητής εκτίμησε το τρέχον μέγεθος του παλατιού στο 1/3 του μέγιστου μεγέθους του. Οι προσπάθειες για την αποκατάσταση της προ-αποικιακής του εμφάνισης ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1980. Το 2004, τέθηκε σε εφαρμογή ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αποκατάσταση πτυχών του παλατιού. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, ορισμένα κτίρια και κατασκευές έχουν αναδημιουργηθεί ή μετακινηθεί πίσω στις αρχικές τους προ-αποικιακές θέσεις με βάση την ιστορική έρευνα. Ιστορία Περίοδος Τζοσόν Η τοποθεσία που καταλαμβάνει τώρα το παλάτι κάποτε περιείχε τον τάφο της βασίλισσας Σιντόκ, της δεύτερης συζύγου του ιδρυτή των Τζοσόν, βασιλιά Ταέτζο (β. 1392–1398). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ταετζόνγκ (β. 1400–1418), ο τάφος μεταφέρθηκε αλλού. Ο Μεγάλος Πρίγκιπας Γουόλσαν, ο μεγαλύτερος αδελφός του Βασιλιά Σονγκτζόνγκ, κατασκεύασε την κατοικία του στην περιοχή. Στα πρώτα στάδια του Πολέμου Ιμτζίν του 1592–1598, ο Βασιλιάς Σοντζό εγκατέλειψε τη Σεούλ. Κατά την απουσία του, τα παλάτια στην πόλη καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Μετά την επιστροφή του στη Σεούλ το 1593, παρέμεινε στην περιοχή, η οποία ονομάστηκε Τζονγκνέουνγκ-ντονγκ Χαενγκούνγκ ( 정릉동 행궁 ). Τελικά θα πέθαινε εκεί. Ο βασιλιάς Γκουανγκάεγκον ανέβηκε στη συνέχεια στο θρόνο του παλατιού. Το 1611, το Τσανγκντοκούνγκ επισκευάστηκε επαρκώς και ο Γκουανγκάεγκον μετακόμισε σε αυτό το παλάτι. Στη συνέχεια, αναβάθμισε το Χανγκγκούνγκ σε πλήρες παλάτι και επέλεξε ένα νέο όνομα για αυτό: Κιόνγκουνγκουνγκ ( 경운궁 ). Διέταξε να συντηρηθούν οι εγκαταστάσεις του Κιόνγκουνγκουνγκ, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δευτερεύον παλάτι. Λίγους μήνες αργότερα, επέστρεψε στο Κιόνγκουνγκουνγκ. Ενώ επισκεύαζε άλλα παλάτια, διέταξε να αποσυναρμολογηθούν αρκετές από τις κατασκευές του Κιόνγκουνγκουνγκ και τα υλικά τους να χρησιμοποιηθούν σε άλλα παλάτια. Το 1618, η πρώην σύζυγος του Σόντζο , βασίλισσα Ίνμοκ, περιορίστηκε βίαια στο παλάτι. Το 1623, ο βασιλιάς Ίντζο διέταξε να επιστραφούν όλα τα κτίρια εκτός από δύο στο Γκιόνγκουνγκουνγκ στους αρχικούς τους ιδιοκτήτες. Για μεγάλο μέρος της ύστερης περιόδου Τζοσόν, το Κιόνγκουνγκουνγκ θεωρούνταν ότι είχε υποδεέστερες εγκαταστάσεις και έτσι παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αχρησιμοποίητο από την κορεατική βασιλική οικογένεια. Ανακαινίστηκε το 1679 και το επισκέφθηκε τέσσερις φορές ο βασιλιάς Γιόνγκτζο μεταξύ 1748 και 1775. Ένα άρθρο στην Εγκυκλοπαίδεια του Κορεατικού Πολιτισμού υποστηρίζει ότι κατά τα άλλα αγνοήθηκε σε σημείο που δεν εμφανιζόταν σε αρκετούς ύστερους χάρτες των Τζοσόν. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα Γκάσπιν του 1884, δόθηκε άδεια σε διάφορες ξένες αποστολές να εγκατασταθούν γύρω από το Κιόνγκουνγκουνγκ. Στα δυτικά του βρισκόταν η Ρωσική και η Αμερικανική Αντιπροσωπεία. Στα βόρεια της βρίσκεται η Πρεσβεία του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1893, ο Κορεάτης μονάρχης Γκοτζόνγκ πραγματοποίησε τελετή στο Γκιόνγκουνγκουνγκ για την 300ή επέτειο της επιστροφής του Σόντζο στη Σεούλ. Ο ιστορικός Αν Τσανγκ-μο (안창모) υποστηρίζει ότι το παλάτι είχε συμβολισμό για τον Γκοτζόνγκ ως τόπος όπου διέμενε ο μονάρχης κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ξένης εισβολής. Περίοδος της Κορεατικής Αυτοκρατορίας Μετά τη δολοφονία της Κορεάτισσας Βασίλισσας Μιν το 1895, ο Κορεάτης μονάρχης Γκοτζόνγκ κατέφυγε για ασφάλεια στη ρωσική πρεσβεία στις αρχές του 1896. Αντί να επιστρέψει στο Κιόνγκμποκουνγκ, όπου είχε δολοφονηθεί η Μιν, ο Γκοτζόνγκ επέλεξε να κάνει το Κιόνγκουνγκουνγκ την κατοικία του λόγω της εγγύτητάς του στις πρεσβείες, οι οποίες πίστευε ότι θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να προστατευτεί από την Ιαπωνία. Εκείνη την εποχή, το παλάτι είχε μόνο έναν μικρό αριθμό κτιρίων. Περίπου μια εβδομάδα μετά την άφιξή του στην πρεσβεία, άρχισε να διατάζει την ανακαίνιση και την επέκταση του Κιόνγκουνγκουνγκ. Ο πρώτος γύρος ανακαινίσεων ολοκληρώθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1896. Στη συνέχεια, τελέστηκε κρατική κηδεία για τη Μιν, η οποία ονομάστηκε μετά θάνατον Αυτοκράτειρα Μιονγκσόνγκ, κατά την οποία τα λείψανά της μεταφέρθηκαν από το Κιόνγκμποκουνγκ στο Κιόνγκουνγκουνγκ. Στις 20 Φεβρουαρίου 1897, ο Γκοτζόνγκ έφυγε από τη ρωσική πρεσβεία και μετακόμισε στο Κιόνγκουνγκουνγκ. Εκείνη τη χρονιά, διέταξε την ανακατασκευή των οδικών υποδομών γύρω από το παλάτι. Αφού στέφθηκε αυτοκράτορας σε τελετή στο κοντινό Χουανγκουντάν, στις 13 Οκτωβρίου 1897, ανακήρυξε επίσημα την Κορεατική Αυτοκρατορία. Ο Γκοτζόνγκ προσπάθησε να καταστήσει το παλάτι σύμβολο των προσπαθειών εκσυγχρονισμού της Κορέας. Το οικόπεδο του παλατιού επεκτάθηκε προς τρεις κατευθύνσεις: βόρεια, δυτικά και νότια. Στα ανατολικά υπήρχε ένας σημαντικός δρόμος και μια πυκνοκατοικημένη γειτονιά. Το παλάτι, σε αντίθεση με τα προηγούμενα κύρια παλάτια στη Σεούλ, χτίστηκε και αναπτύχθηκε υπό τους περιορισμούς της ύπαρξής του μέσα σε μια καθιερωμένη πόλη. Η γη αγοράστηκε από διάφορες ομάδες, αλλά αυτό δεν ήταν πάντα δυνατό ή εύκολο να γίνει, ειδικά όταν εμπλέκονταν ξένοι γαιοκτήμονες και προξενεία. Τα κοντινά κτίρια είχαν περιορισμούς ύψους, προκειμένου να μην μπορούν να βλέπουν προς το παλάτι. Στις 14 Απριλίου 1904, μια μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στο Χαμνιόνγκτζον. Ενώ το Χαμνιόνγκτζον ήταν το υπνοδωμάτιο του Γκοτζόνγκ, εκείνη την εποχή βρισκόταν στο Γκουανμιόνγκτζον, ενώ το Χαμνιόνγκτζον βρισκόταν υπό επισκευή. Η πυρκαγιά κατέστρεψε τα περισσότερα κτίρια, συμπεριλαμβανομένων των Τζουνγκμιόνγκτζον, Σογκοντάνγκ και Τζοκτζοντάνγκ, τα οποία χρονολογούνταν από την εποχή του Σοντζό. Αρκετά κτίρια στη βόρεια, βορειοανατολική και ανατολική πλευρά του παλατιού γλίτωσαν από την πυρκαγιά. Πολλά πολύτιμα αντικείμενα καταστράφηκαν. Οι περισσότεροι υπουργοί του Γκοτζόνγκ και ο Ιάπωνας υπουργός συμβούλευσαν τον Γκοτζόνγκ να επιστρέψει στο Κιονγκμποκούνγκ, αλλά ο Γκοτζόνγκ αρνήθηκε. Οι εργασίες αποκατάστασης ξεκίνησαν την επόμενη μέρα. Το κόστος επισκευής ήταν τεράστιο και ξεπέρασε τον συνολικό ετήσιο προϋπολογισμό της Κορεατικής Αυτοκρατορίας. Μέχρι το 1905, τα κτίρια Τζεούκτζονταγκ, Σόγκοντανγκ, Κιόνγκχιοντζον, Τζούνγμιονγκτζον, Χέουμουνγκακ και Χάμνιονγκτζον ξαναχτίστηκαν. Αρκετά από αυτά χτίστηκαν μικρότερα από την αρχική τους μορφή. Οι πύλες Τζούνγκγουαμουν και Τζόγουνμουν ολοκληρώθηκαν επίσης εκείνο το έτος. Το 1906, ολοκληρώθηκαν τόσο το κεντρικό κτίριο Τζούνγκγουατζον όσο και η κύρια πύλη Ντάενμουν.Το 1907, ο Γκοτζόνγκ αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του, Σουντζόνγκ. Τον Αύγουστο του 1907, η τελετή στέψης του Σουντζόνγκ ήταν μια σχετικά απλή υπόθεση που πραγματοποιήθηκε στο Ντοντόκτζον. Στη συνέχεια, ο Σουντζόνγκ χρησιμοποίησε το Τσάνγκντοκουνγκ ως το κύριο παλάτι του, πιθανώς κατόπιν εντολής των Ιαπώνων, οι οποίοι επιθυμούσαν να τον απομονώσουν από τον Γκοτζόνγκ. Εκείνη τη χρονιά, το Κιονγκουνγκούνγκ μετονομάστηκε σε Ντοκσουγκούνγκ. Ο Γκοτζόνγκ συνέχισε να ζει εκεί στο κτίριο Χαμνιόνγκτζον. Το 1910, ολοκληρώθηκε το κτίριο Σοκτζοτζόν. Αποικιακή περίοδος Τον Μάιο του 1912, ο παρακείμενος δρόμος Τεπιόνγκνο διασχίζει ευθεία την ανατολική πλευρά του παλατιού. Η πύλη Πόντοκμουν, τα παρακείμενα κτίρια και η μεγάλη πλατεία μπροστά από τη Ντέχανμουν κατεδαφίστηκαν. Το ανατολικό τείχος του παλατιού σπρώχτηκε προς τα μέσα. Πολυάριθμοι πρώην ξενώνες για το παλάτι διαχωρίστηκαν από το παλάτι. Αυτοί εκτείνονταν σε αυτό που είναι σήμερα η Πλατεία της Σεούλ. Ο θάνατος του Γκοτζόνγκ το 1919 ήταν ένα σημαντικό σημείο καμπής για το παλάτι. Το παλάτι διοικούνταν από το Γραφείο της Δυναστείας Γι, αν και η βασιλική οικογένεια έπαψε να χρησιμοποιεί το παλάτι σε σημαντικό βαθμό. Η Γενική Κυβέρνηση του Τσοσέν άρχισε να μειώνει το μέγεθος, να αποσυναρμολογεί και να πωλεί τμήματα του παλατιού. Η περιοχή Σονγουοντζόν, στα βορειοδυτικά του παλατιού, ήταν η πρώτη που αποσυναρμολογήθηκε και πωλήθηκε. Δύο σχολεία χτίστηκαν στη θέση της μέχρι το 1923. Μέχρι το 1930, είχαν απομείνει 18 από τα αρχικά κτίρια του παλατιού. Τον Μάιο του 1931, το Γραφείο της Δυναστείας Γι ανακοίνωσε ότι 10,000 pyeong (33,000 m2) του Tοκσουγκούνγκ θα μετατρεπόταν σε δημόσιο πάρκο με ονομασία «Κεντρικό Πάρκο» (중앙공원). Μετά από περίπου ένα χρόνο εργασιών κατασκευής, άνοιξε για το κοινό την 1η Οκτωβρίου 1933. Δέκα κτίρια απομακρύνθηκαν από το παλάτι. Οι υπόλοιποι πρώην ξενώνες που διαχωρίστηκαν από το παλάτι κατά την επέκταση του Τεπιόνγκνο κατεδαφίστηκαν το 1933. Δημιουργήθηκαν σχέδια για μια πισίνα στη θέση του Τόντοκτζον, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως παγοδρόμιο κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Το σχέδιο κρίθηκε πολύ προσβλητικό για την κληρονομιά του παλατιού και απορρίφθηκε. Οι τροποποιήσεις στο παλάτι κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας ήταν από τις πιο σημαντικές στην ιστορία του παλατιού. Ένα υδάτινο στοιχείο μεταφέρθηκε από το Τσανγκντοκούνγκ στον κήπο μπροστά από το Σόκτζοτζον. Πολλές παιώνιες φυτεύτηκαν στο πάρκο. Αυτά έγιναν ένα δημοφιλές αξιοθέατο κατά την αποικιακή περίοδο, ακόμη και μετά την απελευθέρωση. Αντικαταστάθηκαν το 1985 με πεύκα και αζαλέες, αφού διαπιστώθηκε ότι ήταν προϊόν της αποικιακής περιόδου. Το 1933, το Σόκτζοντζον μετατράπηκε στο Μουσείο Τέχνης Σόκτζοτζον. Από το 1936 έως το 1938, κατασκευάστηκε ένα τριώροφο κτίριο στη Δυτική Πτέρυγα. Μαζί, αυτά τα κτίρια αποτέλεσαν το Μουσείο Τέχνης Βασιλικής Οικογένειας Γι. Μετά τα προαναφερθέντα έργα, απέμειναν μόνο οκτώ από τα αρχικά κτίρια. Μετά την απελευθέρωση Λίγο μετά την απελευθέρωση της Κορέας το 1945, το Μουσείο Τέχνης της Βασιλικής Οικογένειας Γι μετονομάστηκε σε Μουσείο Τέχνης Ντοκσουγκούνγκ. Τον Μάρτιο του 1946, η Στρατιωτική Κυβέρνηση του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κορέα κατέλαβε το Σοκτζότζον και το όρισε ως τα γραφεία της Σοβιετο-Αμερικανικής Κοινής Επιτροπής. Πραγματοποίησαν εκεί μια σημαντική συνάντηση σχετικά με το ζήτημα της επανένωσης της Κορέας στις 20 Μαρτίου 1946. Η επαναπατριζόμενη Προσωρινή Κορεατική Κυβέρνηση χρησιμοποίησε το κτίριο για αρκετές από τις συνεδριάσεις της. Η κοινή επιτροπή διαλύθηκε τον Οκτώβριο του 1947. Κατά τη διάρκεια του Κορεατικού Πολέμου 1950-1953, το παλάτι γλίτωσε σε μεγάλο βαθμό από ζημιές πολέμου, αν και το εσωτερικό του Σόκτζοτζον καταστράφηκε από πυρκαγιά. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Μάχης της Σεούλ, Βορειοκορεάτες στρατιώτες συγκεντρώθηκαν στο παλάτι. Ο Αμερικανός υπολοχαγός Τζέιμς Χάμιλτον Ντιλ έπεισε τους ανωτέρους του να μην βομβαρδίσουν το παλάτι λόγω της πολιτιστικής κληρονομιάς του παλατιού. Το 1996, αφού αυτή η ιστορία έγινε γνωστή στην κυβέρνηση της Νότιας Κορέας, του απονεμήθηκε μια πλακέτα ευγνωμοσύνης. Το 1961, ένα έργο επέκτασης του κοντινού δρόμου Τεπιόνγκνο επηρέασε το παλάτι. Τα τείχη του παλατιού κατεδαφίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από έναν διαφανή φράχτη. Το 1968, τα τείχη μετακινήθηκαν περαιτέρω προς τα πίσω κατά τη διάρκεια ενός άλλου προγράμματος επέκτασης του δρόμου. Η Ντάκχνανμουν αρχικά δεν μετακινήθηκε προς τα πίσω μαζί με το τείχος και προεξείχε στον δρόμο. Από τον Αύγουστο του 1970 έως τον Ιανουάριο του 1971, η πύλη μετακινήθηκε δυτικά μέσα στο τείχος, στην τρέχουσα θέση της. Από τη δεκαετία του 1980, άρχισαν να καταβάλλονται προσπάθειες για την αποκατάσταση του παλατιού στην προ-αποικιακή του κατάσταση. Το 2004, ένα σχέδιο για αυτό, με τίτλο Βασικό Σχέδιο Αποκατάστασης και Συντήρησης του Τόκσουγκουνγκ (덕수궁 복원정비기본계획), συντάχθηκε. Στο πλαίσιο αυτών των προσπαθειών, το Τζουνγκμιόνγκτζον αποκαταστάθηκε το 2009, το Σοκτζόντζον αποκαταστάθηκε το 2014 και η Γκουανγκμιόνγκμουν μεταφέρθηκε πίσω στην αρχική της θέση το 2018. Ο Αν Τσανγκ-μο υποστηρίζει ότι το τρέχον Τόκσουγκουνγκ έχει περίπου το ένα τρίτο του μέγιστου μεγέθους του. Τρέχοντα τοπόσημα Ανατολικό τμήμα Νταεχάνμουν Η Νταεχάνμουν (대한문; 大漢門; Taehanmun) είναι η σημερινή κύρια πύλη του παλατιού και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του συγκροτήματος. Αρχικά αποκαλούταν Ταέανμουν (대안문; 大安門; Taeanmun). Ολοκληρώθηκε το 1898. Η αρχική κύρια πύλη ήταν η Ίνχγουαμουν, αλλά η χρήση της παρήκμασε και το 1900 η Ταέανμουν έγινε η επίσημη κύρια πύλη. Η πύλη καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1904 και ανοικοδομήθηκε ξανά το 1906. Τις 25 Απριλίου 1906 μετονομάστηκε σε Νταέχανμουν. Η πύλη μετακινήθηκε προς το παλάτι το 1914 κατά την επέκταση ενός δρόμου. Μετακινήθηκε ξανά το 1970 στην τελική της θέση. Είναι διακοσμημένη με αγάλματα διαφόρων θηρείων. Κουανγκμιονγκμούν Η Κουάνγκμιονγκμουν (광명문) είναι η κύρια πύλη στα νότια των υπνοδωματίων του βασιλιά. Ολοκληρώθηκε το 1897 και καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1904. Ανακατασκευάστηκε αργότερα την ίδια χρονιά. Μετακινήθηκε το 1938, με την επέκταση του Σόκτζοτζον και την ίδρυση του Μουσείου Τέχνης της Βασιλικής Οικογένειας Γι. Χρησιμοποιήθηκε ως εκθεσιακός χώρος για εθνικούς θησαυρούς όπως το ρολόι νερού Μπορούγκακ Τζάγκιονγκνου και της χάλκινης καμπάνας Χεούνγκτσονσα. Μεταφέρθηκε πίσω στην αρχική της θέση στα τέλη του 2018 εν αναμονή της 100ής επετείου του Κινήματος της 1ης Μαρτίου του 1919. Χαμνιονγκτζόν Το Χάμνιονγκτζον (함녕전; 咸寧殿; Hamnyŏngjŏn) χρησίμευε ως το υπνοδωμάτιο του Γκότζονγκ. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1897 αλλά καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1904. Από το σύστημα θέρμανσης όντολ αυτού του κτιρίου ξεκίνησε η πυρκαγιά του 1904. Ξανακτίστηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, και το νέο κτίριο έχει σχήμα Γ αντί για το αρχικό ορθογώνιο. Ο Γκότζονγκ πέθανε σε αυτό το κτίριο τις 22 Ιανουαρίου 1919. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως το επιτάφιο κτίριο του Γκοτζόνγκ και η πνευματική του πλάκα φυλασσόταν εκεί. Ο ρυθμός και η διάταξη είναι τυπική των κορεατικών ανακτόρων. Έχει παράθυρα σε όλες τις πλευρές. Έχει το παραδοσιακό σύστημα θέρμανσης πατώματος όντολ. Τόκχονγκτζον Το Τόκχονγκτζον (덕홍전) είναι μια αίθουσα δίπλα και ακριβώς δυτικά του Χάμνιονγκτζον. Ένα διαφορετικό κτίριο σε αυτό το σημείο ονομαζόταν αρχικά Κιόνγκσοτζον (경소전). Μετά τον θάνατο της αυτοκράτειρας Μιονγκσόνγκ, η αίθουσα μετονομάστηκε σε Κιόνγκχιοντζον (경효전) και άρχισε να χρησιμοποιείται ως το honjŏn της (혼전), ή αίθουσα πνευμάτων προγόνων. Το κτίριο καταστράφηκε στην πυρκαγιά του 1904. Η πνευματική πλάκα της αυτοκράτειρας μεταφέρθηκε αλλού στη συνέχεια και δεν επέστρεψε ούτε μετά την ανοικοδόμηση ενός άλλου κτιρίου σε αυτό το σημείο το 1912. Το κτίριο αυτό ονομαζόταν Τόκχοντζον και χρησιμοποιούνταν ως αίθουσα ακροάσεων για τον Γκότζονγκ. Τζονγκουανχόν Το Τζόνγκουανχον (정관헌; 靜觀軒; Chŏnggwanhŏn) είναι πλίνθινο κτίριο με πρόστωο σε αμερικανικό ρυθμό. Έχει ρομανικούς κίονες στη βεράντα και κορεατικά στυλιστικά στοιχεία στην οροφή. Κτίστηκε το 1901 και δεν επηρεάστηκε από τη φωτιά του 1904. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για διάφορους σκοπούς και έχει υπάρχει χώρος φύλαξης του πορτρέτου του βασιλιά Τέτζο, χώρο σχεδίασης των βασιλικών πορτρέτων και ως χώρος συμποσίων. Το κτίριο τροποποιήθηκε στο πέρασμα του χρόνου αλλά τα σχετικά αρχεία έχουν χαθεί. Τη δεκαετία του 1930 το πάτωμα άλλαξε από ξύλινο σε τσιμέντο, οι εσωτερικοί τοίχοι αφαιρέθηκαν και η οροφή άλλαξε σε ιαπωνικό ρυθμό. Τη δεκαετία του 1960 τοποθετήθηκαν γυάλινες πόρτες και λειτουργούσε ως καφετέρια. Κεντρικό τμήμα Τζουνγκγουαμούν Η Τζουνγκουαμούν (중화문) είναι πύλη στο μπροστινό μέρος του Τζούγκουατζον. Είναι χτισμένη σε παρόμοιο στυλ με το Τζούγκγουατζον. Καταστράφηκε στην πυρκαγιά του 1904 και ξαναχτίστηκε σε μικρότερη κλίμακα. Έχει τρία μεγάλα σετ θυρών και είναι χτισμένη σε ένα πέτρινο βάθρο. Μπροστά της υπάρχει μια σκάλα χωρισμένη σε τρία τμήματα, με πέτρινα αγάλματα θηρίων ανάμεσα στο ανατολικό τμήμα. Τζουνγκγουατζόν Το Τζούνγκγουατζον (중화전) είναι το κεντρικό κτίριο του παλατιού. Αρχικά ήταν ένα διώροφο κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1902. Η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε σχετικά αργά σε σύγκριση με άλλες κατασκευές στο παλάτι. Ο Γκότζονγκ ολοκλήρωσε πρώτα άλλα τμήματα του παλατιού και αγόρασε περισσότερη γη νότια του παλατιού πριν διατάξει την κατασκευή του το 1901. Καταστράφηκε στην πυρκαγιά του 1904 και ξαναχτίστηκε ως μονώροφο κτίριο που σώζεται μέχρι σήμερα. Το εξωτερικό είναι διακοσμημένο με διακοσμητικά χρώματα τάντσονγκ. Η οροφή έχει δύο αγάλματα δράκων που συμβολίζουν τον αυτοκράτορα. Είναι ορατό από τις πλευρές της μπροστινής πύλης του Τζούνγκγουαμουν όμως αρχικά ένας δακτύλιος κτιρίων περιέβαλλε την μπροστινή αυλή του. Αυτά κατεδαφίστηκαν κατά την αποικιακή περίοδο. Σογκοντάνγκ Το Σόγκοντανγκ (석어당, οικία του πρώην ηγεμόνα) είναι ένα κτίριο που χρονολογείται από την εποχή του Σόντζο (πριν καταστραφεί στην πυρκαγιά του 1904 και ξαναχτιστεί την ίδια χρονιά). Η βασίλισσα Ίνμοκ περιορίστηκε σε αυτό το κτίριο τον 17ο αιώνα. Είναι ένα από τα λίγα σωζόμενα διώροφα κτίρια στο παλάτι. Οι σκάλες για τον δεύτερο όροφο βρίσκονται στο δυτικότερο δωμάτιο. Ο επάνω όροφος έχει ένα δωμάτιο. Ο κάτω όροφος έχει μια πινακίδα με καλλιγραφία του Γκότζονγκ. Τζούνμιονγκντανγκ και Τζούκτζοντανγκ Το Τζούνμιονγκντανγκ (준명당) είναι ένα κτίριο που χρησιμοποιούνταν για την υποδοχή ξένων απεσταλμένων. Αρχικά ολοκληρώθηκε το 1897, αλλά καταστράφηκε στην πυρκαγιά του 1904. Στη συνέχεια ξαναχτίστηκε. Το 1916, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως νηπιαγωγείο για την τελευταία κορεάτισσα πριγκίπισσα Τόκχιε. Το κτίριο έχει πλέον σχήμα Γ. Είναι εξοπλισμένο με σύστημα ενδοδαπέδιας θέρμανσης όντολ. Το Τζούκγκονταγκ (조당) είναι ένα κτίριο που βρίσκεται δίπλα και συνδέεται με το Τζούνμιονγκνταγκ. Χρονολογείται από την εποχή του Σόντζο, πριν καταστραφεί στην πυρκαγιά του 1904 και ξαναχτιστεί σε μικρότερη κλίμακα. Όταν ο Γκότζονγκ μετακόμισε για πρώτη φορά στο Τόκσουγκουνγκ, χρησιμοποίησε το Τζούκτζοντανγκ ως την κύρια αίθουσα. Το ονόμασε Ταέγκουκτσον (태극전) και στη συνέχεια σε Τζούγκγουατζον (ίδιο όνομα με το μεταγενέστερο κεντρικό κτίριο). Μετά την κατασκευή του μεγαλύτερου κεντρικού κτιρίου, το κτίριο αυτό ονομάστηκε Τζούγκγουατζον και αυτό το κτίριο επέστρεψε στο όνομα Τζούκτζοντανγκ. Δυτικό τμήμα Σοκτζοτζόν και Δυτική Πτέρυγα Το Σόκτσοτζον (석조전) είναι νεοκλασικό κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1910. Σχεδιάστηκε και επιπλώθηκε από Βρετανούς. Λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή του, η Κορέα προσαρτήθηκε επίσημα στην Ιαπωνία. Συνέχισε να χρησιμοποιείται από την κορεατική βασιλική οικογένεια μέχρι τον θάνατο του Γκότζονγκ το 1919. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από Ιάπωνες αξιωματούχους για διάφορους σκοπούς και το εσωτερικό του τροποποιήθηκε. Χρησιμοποιήθηκε ως μουσείο τέχνης από το 1933. Το 1938, κατασκευάστηκε η Δυτική Πτέρυγα και μαζί αυτά τα δύο κτίρια χρησιμοποιήθηκαν για το Μουσείο Τέχνης Βασιλικής Οικογένειας Γι. Μετά την απελευθέρωση της Κορέας το 1945, τα κτίρια χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ως μουσεία. Το 1998, η Δυτική Πτέρυγα έγινε μέρος του Εθνικού Μουσείου Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης, παράρτημα Τοκσουγκούνγκ. Από τα τέλη της δεκαετίας του 2000, το κεντρικό κτίριο άρχισε να μετατρέπεται σε ιστορικό μουσείο. Καταβλήθηκαν προσπάθειες για την αποκατάσταση του προ-αποικιακού εσωτερικού χώρου με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια. Το Μουσείο Ιστορίας της Αυτοκρατορίας Νταεχάν άνοιξε το 2014. Ο κήπος μπροστά και από τα δύο αυτά κτίρια ολοκληρώθηκε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1913. Τοντόκτζον Το Τόντοκτζον (돈덕전) ήταν ένα κτίριο γαλλικού στιλ που κατασκευάστηκε μεταξύ 1902 και 1903. Στη θέση του υπήρχε ένα τελωνείο. Χρησιμοποιήθηκε ως ξενώνας και αίθουσα ακροάσεων για αξιωματούχους. Δεν κάηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς του 1904. Ο Γκότζονγκ χρησιμοποιούσε αυτήν την αίθουσα συχνά για να υποδέχεται επισκέπτες και ο Σούντζονγκ ανέβηκε στο θρόνο εδώ. Κατεδαφίστηκε κάποια στιγμή μεταξύ 1921 και 1926. Στη θέση του χτίστηκε ένα παιδικό πάρκο. Οι προσπάθειες ανακατασκευής του κτιρίου άρχισαν στα τέλη της δεκαετίας του 2010. Καθώς το εσωτερικό ήταν ελάχιστα τεκμηριωμένο, αντί να προσπαθήσουν να αναδημιουργήσουν τις εσωτερικές διακοσμήσεις (όπως έκαναν με το Σόκτζοτζον), το μετέτρεψαν σε μουσείο. Άνοιξε για το κοινό στις 26 Σεπτεμβρίου 2023. Έξω από το σημερινό παλάτι Τζουνγκμιονγκτζόν Το Τζουνγκμιονγκτζόν (중명전; 重眀殿; Chungmyŏngjŏn; Περίπτερο του αιωνίου φωτός) είναι το πρώτο δυτικού ρυθμού κτίριο στο παλάτι. Ολοκληρώθηκε πριν το 1897 με το όνομα Σουόκχον (수옥헌; 漱玉軒; Suokhŏn) και ήταν αρχικά μονώροφο και πιθανόν ανήκε σε αλλοδαπούς. Αρχικά ήταν αυτοκρατορική βιβλιοθήκη. Καταστράφηκε από φωτιά τις 16 Νοεμβρίου 1901 και ξανακτίστηκε, αυτή τη φορά διώροφο. Μετά την φωτιά του 1904 και χρησιμοποιήθηκε προσωρινά ως το γραφείο του Γκότζονγκ. Εκείνη την περίοδο άλλαξε το όνομα του κτιρίου σε Τζούνγκμιοντζον. Το 1905, η περιώνυμη συνθήκη Εούλσα υπογράφηκε εκεί. Το 1906, ο γάμος μεταξύ του αυτοκράτορα Σούτζονγκ και της αυτοκράτειρας Σούντζονγκιο έλαβε χώρα σε αυτό το κτίριο. Το κτίριο ήταν αρχικά τμήμα του παλατιού αλλά τελικά διαχωρίστηκε από αυτό όταν κατά την αποικιακή περίοδο το μέγεθος του παλατιού μειώθηκε. Ακολούθως, ενοικιάστηκε σε διάφορες οντότητες. Το 1925 το εσωτερικό του καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το 2007 αγοράστηκε από την Διοίκηση Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Γιάνγκιτζε Δίπλα στη σημερινή Πρεσβεία του Ηνωμένου Βασιλείου υπήρχαν δύο κτίρια που αποτελούσαν μέρος του συγκροτήματος του παλατιού. Το κτίριο Γιάνγκιτζε (양이재) εξακολουθεί να υπάρχει, αν και το Χάμχουιντάνγκ (함희당) κατεδαφίστηκε. Αρχικά ολοκληρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1905 και προορίζονταν για την εκπαίδευση των οικογενειών της ελίτ. Έπαψαν να χρησιμοποιούνται για τον σκοπό αυτό τον Οκτώβριο του 1910, μετά την ιαπωνική προσάρτηση. Το 1912, η Γενική Κυβέρνηση του Τσόσεν ζήτησε από τη βασιλική οικογένεια να μισθώσει αυτά τα κτίρια στον Αγγλικανικό Καθεδρικό Ναό της Σεούλ. Τα κτίρια αγοράστηκαν από την εκκλησία πλήρως το 1920. Και τα δύο κτίρια μετακινήθηκαν το 1927, με το Γιάνγκιτζε να μεταφέρεται στην τρέχουσα θέση του, και το Χάμχουιντανγκ κατεδαφίστηκε το 1960. Πρώην αξιοθέατα Το Σόνγουοντζον (선원전) ήταν αίθουσα λατρείας προγόνων που βρισκόταν εκεί που τώρα είναι έξω και βόρεια του παλατιού. Ολοκληρώθηκε για πρώτη φορά το 1900 στην ανατολική πλευρά του παλατιού, αλλά καταστράφηκε από πυρκαγιά στις 14 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Στη συνέχεια ξαναχτίστηκε στη βορειοδυτική πλευρά και ολοκληρώθηκε στις 11 Ιουλίου 1901. Μετά τον θάνατο του Γκότζονγκ το 1919, το κτίριο και η γη του πουλήθηκαν στο κοινό. Το κτίριο κατεδαφίστηκε το 1925 και τα υλικά λατρείας των προγόνων του μεταφέρθηκαν στο Τσάνγκντοκουνγκ. Στη συνέχεια, μια ποικιλία κτιρίων και πελατών κατέλαβαν την προηγούμενη θέση του. Τελικά, η κατοικία του επικεφαλής του Ταμιευτηρίου Τσόσεν κτίστηκε το σημείο. Το κτίριο αυτό συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 2024. Μεταξύ 2002 και 2005, η Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών σχεδίαζε να κατασκευάσει ένα 15όροφο κτίριο γραφείων και ένα 8όροφο διαμέρισμα στο οικόπεδο, αλλά αυτό το σχέδιο ματαιώθηκε από πολίτες που διαμαρτύρονταν, οι οποίοι θεώρησαν τα κτίρια πιθανώς αηδιαστικά και ήθελαν να διατηρήσουν την ιστορία του οικοπέδου. Το 2024, άνοιξε ως δημόσιο πάρκο. Η έδρα του Συμβουλίου των Στρατάρχων βρισκόταν σε δύο κτίρια στα δεξιά της Ινχουαμούν (της αρχικής κύριας πύλης στα νότια). Είχαν εισόδους τόσο μέσα όσο και έξω από το παλάτι. Τουλάχιστον η μία από αυτές ήταν φτιαγμένη από τούβλα και είχε ύψος δύο ορόφων. Οι φωτογραφίες των κτιρίων είναι σπάνιες, επομένως λίγα είναι γνωστά για την εμφάνισή τους. Υπήρχαν τρία τριώροφα πλινθόκτιστα παρατηρητήρια κατά μήκος των τειχών του παλατιού που φαινόταν να είναι χτισμένες σε δυτικό στιλ. Υπήρχαν δύο γέφυρες στο παλάτι. Μία συνέδεε το παλάτι με την πρώην γερμανική πρεσβεία (μέρος της γης αυτής της πρεσβείας αγοράστηκε από την κορεατική κυβέρνηση) και μία άλλη οδηγούσε σε ένα άλλο παλάτι, το Κιόνγκχουιγκουνγκ. Η γέφυρα προς την πρεσβεία είχε μία μόνο αψίδα. Ίχνη της εξακολουθούν να υπάρχουν στα τείχη του Τόκσουγκουνγκ και σε ένα παράρτημα του Δημαρχείου της Σεούλ. Η Ίνχουαμουν (인화문) ήταν η αρχική κύρια πύλη του παλατιού και βρισκόταν στα νότια του. Ωστόσο, οδηγούσε σε έναν στενό και κακής ποιότητας δρόμο. Η χρήση και η φήμη της μειώθηκαν σε σύγκριση με την Νταενμούν. Το 1900, η Νταενμούν έγινε η επίσημη κύρια πύλη. Η Ινχουαμούν κατεδαφίστηκε και τα υλικά της ανακυκλώθηκαν κάποια στιγμή γύρω στο 1900 έως το 1902. Πιθανότατα βρισκόταν γύρω από την τρέχουσα τοποθεσία της Τζουνχουαμούν. Το Γκουσόνγκχον (구성헌) ήταν ένα διώροφο κτίριο δυτικού ρυθμού βόρεια του Σόκτζοτζον. Λίγα είναι γνωστά για το πότε και πώς χτίστηκε και πότε κατεδαφίστηκε. Η χρήση του μαρτυρείται σε αρχεία του 1899 και του 1907. Διέθετε βεράντες με καμάρες από πάνω. Η είσοδός του πιθανώς έβλεπε προς τα βόρεια, καθώς υπήρχε μια αετωματική στέγη σε εκείνη την πλευρά. Παραπομπές Πηγές 대한제국 황제의 궁궐 [Imperial Palace of the Daehan Empire] (στα Κορεατικά). Deoksugung Palace Management Office. 2020. ISBN 978-89-299-1925-2. Πρότυπο:Harvc Πρότυπο:Harvc 안창모 (2009). 덕수궁: 시대의 운명을 안고 제국의 중심에 서다 (στα Κορεατικά) (Google Play, original pages view έκδοση). 동녘 출판사. ISBN 978-89-7297-610-3. Huh, Yoojin; Jeon, BongHee; Jang, PilGu (2018). (στα ko)건축역사연구 27 (3): 27–42. doi:10.7738/jah.2018.27.3.027. https://accesson.kisti.re.kr/main/search/articleDetail.do?artiId=ATN0027109278. Kang, Soung-Won; Kim, Jin-Kyoon (April 2008). «德壽宮 石造殿의 원형 추정과 기술사적 의의» (στα ko). Journal of the Architectural Institute of Korea – Planning & Design 24 (4): 141–148. ISSN 1226-9093. https://www.dbpia.co.kr/journal/articleDetail?nodeId=NODE00983848. Oh, Jun-Young (2023). (στα ko)헤리티지:역사와 과학 56 (3): 234–252. doi:10.22755/kjchs.2022.56.3.234. https://www.kci.go.kr/kciportal/ci/sereArticleSearch/ciSereArtiView.kci?sereArticleSearchBean.artiId=ART002998473.