სანტა-კრუსის კუნძულები

სანტა-კრუსის კუნძულები (ინგლ. Santa Cruz Islands) — კუნძულების ჯგუფი წყნარი ოკეანის დასავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების ტემოტუს პროვინციის შემადგენლობაში. გეოგრაფია კუნძულები მდებარეობენ დაახლოებით 400 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით სოლომონის არქიპელაგიდან. სანტა-კრუსის კუნძულების ასაკი, რომელიც ჩამოყალიბდა ავსტრალიის და წყნარი ოკეანის ფილაქნების შეჯახების შედეგად, აჭარბებს 5 მილიონ წელს. გეოლოგიურად კუნძულები შედგება კირქვისაგან და ვულკანური ტუფისაგან. კუნძულების უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან მდებარეობს კუნძულ ვანიკოროზე (924 მეტრი). კუნძულების ხმელეთის საერთო ფართობი შეადგენს 747 კმ²-ს. ყველაზე დიდი კუნძულებია: ვანიკორო (ფართობი 173,2 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 800 ადამიანი); ნენდო (ფართობი 505,5 კმ², უმაღლესი წერტილი — 549 მეტრი, მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 5000 ადამიანი); უტუპუა (ფართობი 69 კმ², უმაღლესი წერტილი — 380 მეტრი, მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 300 ადამიანი); ტინაკულა, (ფართობი 8 კმ²); დაფის კუნძულები, (ფართობი 14 კმ²); რიფის კუნძულები, (ფართობი 29 კმ²); ტიკოპია, (ფართობი 5 კმ²); ანუტა, (ფართობი 0,37 კმ²); ფატუტაკა, (ფართობი 0,18 კმ²). სანტა-კრუსის კუნძულების ყველაზე დიდი ქალაქია — ლატა, რომელიც მდებარეობს კუნძულ ნენდოზე და ტემოტუს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია. ისტორია სანტა-კრუსის კუნძულები 1595 წელს აღმოაჩინა ალვარო მენდანია დე ნეირამ მისი მეორე წყნაროკეანური ექსპედიციის დროს. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წელს გაიმართა საჰაერო ბრძოლები სანტა-კრუსის კუნძულებთან იაპონიის საიმპერატორო ფლოტსა და აშშ-ის ფლოტს შორის. სქოლიო