Музеј на словенечки железници

Словенечкиот железнички музеј или Железнички музеј на словенечките железници — национален музеј за историјата на словенечката железница, лоциран на улицата Пармова број 35, во Љубљана, Словенија. Музејот има задача да стекнува, зачувува и обезбедува знаење за историјата на словенечката железница врз основа на националната колекција. Музејот е во сопственост на Холдинг Словенске Железнице, а се наоѓал пред поранешната железничка станица Љубљана Шишка. Историја Идејата за документирање на историјата на словенечките железници се родила во 1960-тите кога станало јасно дека ерата на парната локомотива се приближува кон крајот. Ако оваа била доцна донесена одлука, тоа било затоа што била донесена одлука по Втората светска војна Белград да стане база за железнички музејски активности за цела Југославија, избор што подоцна довел до формирање на Музејот на железницата во Белград. Кога железничарите од Словенија избрале да основаат сопствен музеј, за негова локација ја избрале поранешната барака за локомотиви во Љубљана Шишка. Во нејзините години на формирање, историските возила привремено биле изложени само во „окружната куќа“, полукружна барака што го формирала централниот дел на депото. Самата оваа барака била наведена како дел од културното наследство. Во 1996 година, годината што ја одбележала 150-годишнината од појавата на железницата во Словенија, Музејот на словенечките железници и претставил на јавноста постојана изложба на своите најважни железнички артефакти. Музејот бил сместен во поранешната железничка школа за обука на улицата Курилнишка, блиску до главната локација на музејот. Зградата, сепак, била стара и во руинирана состојба. Со нејзиното уривање во 2002 година, музејот морал да биде затворен за јавноста цело време. Повторно бил отворен на ново купената локација до кружната куќа во 2004 година. Како и досега, екранот ги запознава посетителите со главните сфери на железничката активност. Со помош на неговите мапи и илустрации, посетителите можат да го следат целиот развој на словенечката железничка мрежа. Комуникации Звукот, видот и писмените комуникациски системи одиграле клучна улога во обезбедувањето безбедно функционирање на возовите помеѓу станиците. Електричен телеграф брзо бил воведен во железницата. Во 1876 година, телефонот бил додаден. Подоцна телепринтер на телеграфот. Во 1963 година, радио -телеграфот како воведен во словенечките железници како нејзини оперативни центри биле опремени со потребните предаватели и приемници. Потребата за точен тајминг се појавила со почетокот на железницата за да се одговори на побарувачката за редовен и точен сообраќај. Часовниците на столбовите долж железничката пруга биле регулирани секој ден напладне според сигналот даден од телеграфот. На станиците има и главен часовник кој го контролира остатокот од часовниците со помош на електрична енергија, така што сите тие покажуваат исто точно време. Возен парк Најистакнат елемент на железницата е нејзиниот возен парк, особено неговите локомотиви. Парните локомотиви, кои го овозможиле развојот на железницата, првпат се појавиле во раните години на 19 век. Тие владееле повеќе од 150 години. Во текот на ова време, тие постојано се развивале и подобрувале. Широката музејска колекција вклучува повеќе од шеесет локомотиви и педесет други возила. Изложени се само најважните. Најстарата локомотива е поранешната јужна железница бр. 29.718, изградена во 1861 година. Нејзиното блиско друштво е деминутивот бр. 162-001. Нејзиниот огромен оџак ѝ го донел прекарот „Камнички корнет“. Следен е најеминентниот од моторите, експресната локомотива бр. 03-002, дизајнирана во 1910 година, особено за линијата Љубљана- Трст. Во близина е моќниот бр. 06-018 од 1930 година, исто така дизајниран специјално за линии во Словенија. Најмалиот од сите е бр. К3, изграден во 1892 година специјално за линијата Пољчане - Словенске Коњице со тесен колосек. Сигнализација и безбедносна опрема Апаратите за сигнализација и целата безбедносна опрема поврзана со него овозможуваат патувањето со железницата да биде брзо и безбедно. Ги штити возовите кога се неподвижни и во движење. Обезбедува дека точките и сигналите се правилно поставени за нивното поминување. Околу 1900 година била воведена електромеханичка сигнализација и безбедносна опрема. Има две основни контроли. Прво е рамката на рачката на нејзината основа. Тука се сместени лостовите што се користат за промена на позициите на точките и сигналите. Второ, и над рамката на рачката, се панелите со индикатори. Тие ги држат репетиторите на електрични блокови кои одржуваат комуникација со главната контролна рамка во канцеларијата на стационарот, од каде што се испраќаат нарачките за возови. Апаратот на управникот на станицата и на сигнализацијата се испреплетени за да се осигура дека не може да се појават грешки. Канцеларија на управата на станицата Канцеларијата на управата на станицата е клучен дел од железничката станица. Тоа е местото каде што сообраќајниот службеник, „началникот“ на станицата, гледа дали се врши се што е потребно за да се обезбеди безбедно и редовно функционирање на возовите. Користејќи ја својата опрема за сигнализација, сообраќајниот службеник им пренесува наредба на своите пооддалечени сигнали за тоа како треба да се постават точките и сигналите. Во минатото, врските со соседните станици потребни за управување со возовите биле телеграфски. Со текот на времето, телефонот и другите современи телекомуникациски уреди биле воведени за да му помогнат. Згора на сето ова се грижеле и за продажбата на билетите. Развој, изградба и одржување Развојот на словенечката железничка мрежа е прикажан со седум мапи, од кои секоја се однесува на посебна ера. Историските гранични камења, врежани со поединечните железнички компании, сведочат на изложбата за секој период. Во нивно време тие ја означиле сопственоста на земјиштето каде што била поставена патеката. Железничките возила карактеристично сообраќаат на специјални шини, познати како „постојан пат“. Ваквите патеки овозможуваат, за одреден напор, да се транспортираат товари неколку пати потешки отколку што би дозволувале обичните патишта. Со текот на времето, повиците за сè потешки возила и поголема брзина барале развој на посилна патека. Ова вклучувало промени во големината на шините и начините на прицврстување, како и во праговите, каде што дрвото на некои места му отстапувало местото на челикот и, конечно, на бетонот. Групите кои го одржувале користеле низа алатки и возила. На малите колички што се користеле за одржување на патеката и за носење на нивната опрема и материјал, им било дозволено да патуваат на каналот само со посебен аранжман. Униформи Униформите, „облека на честа“, биле воведени во раните денови на железницата, така што вработените во железницата можле да се разликуваат од патниците. Тие се разликувале од компанија до компанија. Во Словенија до 1952 година укажувале и на ранг на вработени. Надворешни врски zelezniskimuzej.si Железнички музеј.