Ցարսկա Բարա

Ցարսկա Բարա (սերբ.՝ Царска Бара բառացիորեն՝ «թագավորի լճակ») Սերբիայի ամենամեծ առանձին ճահճուտն է, որը գտնվում է Զրենյանին համայնքում: Հարևան Ստարի Բեգեյ լճակի (Բեգեյ գետի հին ճյուղ) հետ միասին այն կազմում է «Ցարսկա Բարա» արգելոցը: Տեղադրություն Ցարսկա Բարան գտնվում է Զրենյանին քաղաքից 17 կիլոմետր հարավ, Բանատի սերբական հատվածի արևմտյան-կենտրոնական մասում, Բեգեյ գետի Տիսա գետաբերանի մոտ: Հարավային սահմանը սահմանափակվում է Բեգեյի վերջին, նավարկելի հատվածով, նախքան այն թափվում է Տիսա գետը (որին հաջորդում է Բելգրադ-Զրենյանին ճանապարհը), մինչդեռ հյուսիսում գտնվում են Էչկայի հսկայական ձկնաբուծարանները, որոնք ամենամեծն են Սերբիայում և երկրորդը՝ Եվրոպայում: Ամբողջ ճահճուտը պատկանում է Զրենյանին համայնքին։ Բնակավայրեր Չնայած այն գտնվում է Բելգրադ-Նովի Սադ-Զրենյանին խոշոր քաղաքների եռանկյունում (համապատասխանաբար Սերբիայի ամենամեծ քաղաքները՝ Վոևոդինայում և Սերբիայի Բանատում), Ցարսկա բարայի շրջակայքում գտնվող բոլոր բնակավայրերը փոքր են՝ 1500-ից մինչև 6000 բնակիչներով։ Ամենամոտ բնակավայրերն են Պերլեզը՝ հարավային անկյունում, Բեգեյի վրա, և Բելո Բլատոն՝ ճահճուտից արևելք, Էչկա ձկնաբուծարանի հարավային ափին։ Հյուսիսում գտնվում են Լուկինո Սելո, Էչկա և Ստաջիչևո գյուղերը, իսկ Կնիչանինը գտնվում է հարավ-արևմուտքում։ Տիտել քաղաքը գտնվում է Տիսայի կամրջի վրայով։ «Էչկա» նկարչական գաղութի պատկերասրահը գտնվում է ճահճի հյուսիսային ծայրում։ Մարդկային պատմությունը Ցարսկա բարայի շրջակայքում սկսվում է մ.թ.ա. 4000 տարի առաջ՝ Մուժլյա (Բատկա) և Տիտել (Կալվարիա) մոտակայքում չբացահայտված բլուրներով։ Ըստ լեգենդի՝ ճահիճը (carska bara, սերբերեն՝ «կայսերական ճահիճ») անվանակոչվել է հոների թագավոր Աթթիլայի անունով, սակայն այլ աղբյուրներ պնդում են, որ ճահիճն այդպես է անվանակոչվել ավստրիական կայսրերի պատճառով, որոնք որս էին անում այդ տարածքում։ Կոմս Լասլո Լուկացը որոշակի հողատարածքներ ուներ այդ տարածքում և հաճախ հրավիրում էր ավստրիական թագավորական ընտանիքի անդամներին որսի։ Նրանց թվում էին արքայազներ Ռուդոլֆը և Ֆրանց Ֆերդինանդը։ Աշխարհագրություն Ցարսկա Բարայի ամբողջ, ֆիզիկապես միացված ճահճուտը զբաղեցնում է 11 կմ2 տարածք, և ամբողջ համակարգը բաղկացած է երեք լճակներից (Ցարսկա, Պերլեսկա և Տիգանջիցա), որոնք միացված են Հին Բեգեյի (Ստարի Բեգեյ) 8 կմ երկարությամբ ջրանցքով, որը Բեգեյ գետի նախկին ճյուղն էր։ Այն տարածվում է 9 կմ Բեգեյի երկայնքով (մոտավորապես նրա 4-ից 15 կմ): Մինչև 1964 թվականը Հին Բեգեջը Բեգա գետի՝ նավարկելի, բնական հոսող գետի, կանոնավոր մաս էր կազմում։ Այդ տարի սկսվեց նոր Բեգա ջրանցքի փորումը, որը դարձավ Դանուբ-Տիսա-Դանուբի ջրանցքային համակարգի մի մասը։ Նախկին գետը դարձավ օքսբոու լիճ, անվանվեց Հին Բեգեջ և ժամանակի ընթացքում դարձավ ցեխոտ և ճահճոտ։ Ճահճուտը բաղկացած է բազմաթիվ փոքր ջրային մարմիններից՝ գետերից, ջրանցքներից, լճակներից և լճակներից, որոնք ծածկված են եղեգնուտներով, ուռենու թփուտներով և եղեգներով, և հայտնի է իր գունային բազմազանությամբ։ Կենտրոնական լճային հատվածը հայտնի է իր կապույտ, մաքուր ջրով, մինչդեռ շրջակա աղուտները ունեն սպիտակ և դեղին ջրեր՝ բոլորը կանաչ անտառների մեջ։ Նախկինում Ցարսկա Բարան բաղկացած էր ավելի փոքր և մեծ ճահիճներից, բայց ժամանակի ընթացքում այն ​​հիմնականում վերածվեց Բեգեջի ոլորանների համալիրի, որոնք բնականաբար կրճատվում և նեղանում են, և ճահիճը ավելի ու ավելի թեքվում է գետի հունի համեմատ։ Բեգեջ գետը այս տարածքում 2-ից 3 մ խորություն ունի, մինչդեռ ճահճուտն ինքնին ընդամենը 80 սմ խորություն ունի։ Բնություն Ջրային որոշ տարածքներ ծածկված են լճակային ջրիմուռներով։ Ճահճուտում կան բազմաթիվ հազվագյուտ և տեղական բույսեր, ինչպես նաև շատ ներմուծվածներ։ Ջրային բույսերի որոշ ներկայացուցիչներ ներառում են ջրային պտեր, եվրոպական սպիտակ ջրաշուշան, դեղին ջրաշուշան, փափկածաղկավոր խոլորձ։ Ընդհանուր առմամբ, արգելոցում գրանցված է մոտ 500 բուսատեսակ, այդ թվում՝ հազվագյուտ տեսակներ։ Պահպանվել են հին ուռենու պուրակների գաղութները, ինչպես նաև սև բարդու և նեղ տերևավոր հացենիի անտառները: Կան ոտնաթաթ կաղնու հազվագյուտ նմուշներ։ Ժամանակին առատ կաղնին խիստ կտրվել է, բայց դրա քանակը սկսել է աճել 1955 թվականին տարածքի պաշտպանության տակ լինելուց հետո։ Հիմնական ինվազիվ տեսակը ջրային կալտրոպն է: Այն իր փշերով խարսխվում է լճակների հատակին և չափազանց արագ է աճում՝ ջրից մեծ քանակությամբ թթվածին կլանելով: Ձկների զանգվածային մահից խուսափելու համար բույսը պարբերաբար կտրվում է հատակից։ Բույսերի հինգ տեսակ գտնվում են Սերբիայի վտանգված տեսակների կարմիր ցուցակում։ Ցարսկա Բարայում և մոտակա Բեգեյ գետում կան 24 տարբեր տեսակի ձկներ:[10] Ցեխոտ ջրերը իդեալական են հյուսիսային գայլաձկան համար: Կան նաև սանդերների գաղութներ, որոնք ծաղկում են տարբեր ջրերում (ավելի մաքուր, քարքարոտ, ավազոտ): Դրանք մնացել են 1964 թվականից առաջ ընկած ժամանակահատվածից, երբ Հին Բեգեջը «կենդանի գետ» էր, որն օգտագործվում էր նավարկության համար: Օքսբոու լճի վերածվելուց հետո սանդերների պոպուլյացիան մնացել է այնտեղ՝ հարմարվելով նոր միջավայրին: Երկկենցաղները (հրե սալամանդր, ուտելի գորտ) և սողունները (ավազային մողես, եվրոպական լճակային գետակեր) նույնպես առատ են: Չնայած ճահճուտ լինելուն, Ցարսկա Բարայում նկատվում է մոծակների նկատելի բացակայություն, ինչը տեղի կենսաբանները վերագրում են գորտերի մեծ թվին: Եվ՛ գորտերը, և՛ գորտուկները սնվում են մոծակների թրթուրներով, մինչդեռ նրանց, ովքեր կարողանում են դուրս գալ, աղոթում են գորտերը և ճպուռների 18 տեսակները։ Կան նաև բազմաթիվ գորտեր և օձեր (խոտային օձ և այլն): Թրթուրները խստորեն պաշտպանված են և համարվում են ճահճուտի «մաքրողները», քանի որ մյուս կենդանիներից ոչ մեկը (թռչուններ, օձեր) չի ուտում սատկած ձկներ։ Ցարսկա Բարան առավել հայտնի է իր առատ թռչունների աշխարհով, որի առաջին թռչնաբանական ուսումնասիրությունները սկսվել են 19-րդ դարի վերջին։ Տարածքում գրանցվել է թռչունների 240 տեսակ։ Կան արագիլների (մոխրագույն արագիլ, փոքրիկ սարյակ, սև թագով գիշերային արագիլ) և կորմորանների (ներառյալ գաճաճ կորմորան) ծաղկող գաղութներ։ Այլ տեսակների թվում են սարյակները, եվրասիական ճնճղուկները և այլն։ Մոտ 110 թռչունների տեսակ չվող է։ Արագիլները համարվում են էկոհամակարգի ամենակարևորը։ Նրանք բնադրում են մեծ գաղութներով, որոնք պարբերաբար տեղափոխվում են արգելոցի մեկ վայրից մյուսը՝ կախված ձկների առատությունից և դրանց հաջող ձվադրումից: Արագիլների թիվը մեծապես տարբերվում է սեզոնից սեզոն: 20-րդ դարի վերջին նրանց թիվը տատանվում էր մի քանի հարյուր բներից մինչև ավելի քան 10,000: Սերբիայում ապրող արագիլների բոլոր 10 տեսակները կարելի է գտնել Ցարսկա Բարայում, ուստի արագիլները դարձան ճահճուտի խորհրդանիշ: Ամեն տարի մոտ 50,000 մեծ սպիտակաճակատային սագերը դեկտեմբեր-հունվար ամիսներն անցկացնում են Ցարսկա Բարայում՝ Սիբիրից դեպի Հարավային Եվրոպա ճանապարհորդության ժամանակ՝ Կարպատյան լեռներով: Այլ թռչուններից են բեղավոր ջրածիծառը, ճյուղավորները, կարապները, սպիտակապոչ արծիվները, սև բադերը, արագիլների 8 տեսակ, որորները և հավալուսները, մինչդեռ կորմորանների գաղութներն ունեն 3000 անդամ: Ենթադրվում է, որ թռչունների այդքան մեծ թիվը իրականում կանխում է ճահճի սառեցումը ձմռանը: Արգելոցում կարապները ցուցաբերում են ագրեսիվ վարքագիծ՝ հարձակվելով մյուս բոլոր թռչունների բների վրա, բացառությամբ չվող մեծ սպիտակ ճակատով սագերի։ Շատ թռչուններ, այդ թվում՝ ալկիոններ և կորմորաններ, փորձում են սնվել մոտակա Էչկա ձկնաբուծարաններում։ Հատկապես կորմորանները նվազեցնում են ձկների պոպուլյացիան, ուստի թռչուններին գազային թնդանոթներով վռնդում են ձկնաբուծարաններից։ Հաշվարկվել է, որ միայն կորմորանները օրական կուտեն ավելի քան երկու տոննա ձուկ, եթե ոչ վռնդվեն։ Ցարսկա Բարայի կորմորանների գաղութը նկարագրվել է որպես «սարսափ ֆիլմի նկարահանման հրապարակ», որտեղ ծառերը չորացած են իրենց կղանքից, իսկ շուրջը տարածվում է ամոնիակի ուժեղ հոտ։ Սպիտակապոչ արծիվները գտնվում են ճահճուտի սննդային շղթայի գագաթնակետին։ Նրանք նաև ամենամեծ թռչուններն են՝ 2.5 մ թևերի բացվածքով և 7.5 կգ քաշով։ 2022 թվականին արգելոցում նկատվել են ձկնկուլներ և օձարծիվներ։ Կաթնասունների բազմազանության մեջ են մտնում ջրասամույրները, եվրոպական գետնասկյուռը, վայրի կատուները, ինչպես նաև վայրի խոզը, այծյամը, կարմիր աղվեսը, եվրոպական շագանակագույն նապաստակը, չղջիկը, ինչպես նաև ոզնին, խլուրդը, աքիսը, եվրոպական կատվիկը և այլն: Ջրասամույրները գտնվում են խիստ պաշտպանության տակ: Վայրի խոզերը նույնպես պաշտպանված են, բայց ժամանակի ընթացքում նրանց թիվը զգալիորեն աճել է, քանի որ նրանք բնական թշնամիներ չունեն Ցարսկա Բարայում: Նրանք սկսել են թափառել արգելոցից դուրս՝ մեծապես վնասելով բերքը, հատկապես Բելո Բլատո գյուղում: Բնակիչները դատի են տվել պետությանը վնասի համար, բայց պարտվել են: Դրա փոխարեն պետությունը նրանց թույլատրել է սպանել կենդանիների որոշակի քանակություն, եթե բռնվել են իրենց դաշտերում: Բնության արգելոց «Ցարսկա Բարա» հատուկ բնության արգելոցը հռչակվել է 1955 թվականին, իսկ կարգավիճակը վերանայվել է 1995 թվականին: Այն ընդգրկում է 16.76 կմ2 տարածք, որն ավելի լայն է, քան Ցարսկա Բարան:[15] Այն հայտարարվել է Ռամսարի տարածք 1996 թվականի մարտի 25-ին։ «Էչկա» ձկնաբուծարանը Սերբիայի Հանրապետության կառավարության որոշմամբ նշանակվել է որպես «Ցարսկա Բարա» հատուկ բնության արգելոցի կառավարիչ և կառավարիչ («Պաշտոնական տեղեկագիր RS» թիվ 56/94, 86/05 և 46/2011): Ռամսարի պահպանվող տարածքը ներառում է Օքսբոու լիճը Հին Բեգեյ և բոլոր երեք լճակները՝ Տիգանջիցա, Պերլեսկա, Ցարսկա, որոնք զբաղեցնում են 4,726 հա (11,680 ակր) տարածք: Լճակը հայտարարվել է կարևոր թռչնաբանական տարածք 1989 թվականին, իսկ ավելի ուշ՝ «Զմրուխտե ցանցի» մաս: Կիրառում Արգելոցի վիճակը աստիճանաբար վատթարացել է 2001 թվականից ի վեր։ «Էչկա» ձկնաբուծարանը սեփականաշնորհվել և վաճառվել է Վրբասի «Միրոտին» ընկերությանը, և արգելոցի պահպանումը գրեթե անմիջապես դադարեցվել է։ Բացի այդ, «Էչկա» ձկնաբուծարանները ձգվում են անմիջապես Ցարսկա Բարայից հյուսիս և համարվում են ճահճի ամենամեծ աղտոտիչները։ Զրենյանին քաղաքը ստեղծել է «Բնական արգելոցներ» հատուկ էկոլոգիական ինստիտուտ և 2014 թվականից ի վեր խնդրում է նահանգային կառավարությանը փոխել արգելոցի կառավարման վերաբերյալ որոշումը՝ պնդելով, որ տրամաբանական չէ, որ ամենամեծ աղտոտողը կառավարում է արգելոցը, որ Վոյվոդինայի նահանգային կառավարությունը միջոցներ է տրամադրել ջրանցքների խորացման համար, բայց դա չի արվել, և որ ընկերության ղեկավարները բացահայտ հայտարարել են, որ իրենք ո՛չ մասնագետներ ունեն, ո՛չ էլ հետաքրքրվածություն՝ ճահճի պահպանման ուղղությամբ աշխատելու համար։ 2017 թվականի օգոստոսին նավով զբոսաշրջային զբոսանավային զբոսանավը ճահճուտով դադարեցվեց, քանի որ ջրանցքները լցվեցին տիղմով՝ պահպանման բացակայության պատճառով, ինչը խոչընդոտում էր նավարկությանը: «Էչկան» վիճարկեց պնդումները՝ պնդելով, որ իրենք հոգ են տանում արգելոցի մասին, պատշաճ կերպով պահպանում են այն և լճակը լցնում են իրենց ձկնաբուծարանների քաղցրահամ ջրով և պոմպով մղում այն ​​Տիզա գետից, որը գտնվում է մոտ 25 կմ արևմուտք: Նրանք նաև պնդում են, որ նավարկությունը ժամանակավորապես փակ է 2017 թվականի մեծ երաշտի պատճառով առաջացած ջրի ցածր մակարդակի պատճառով։ Տեղացի բնապահպանները պնդում են, որ երաշտը միակ պատճառը չէ: Նրանք պնդում են, որ ձկնաբուծարանը, չնայած օրենքով պարտավորված է, չի վերահսկում ջրի տատանումները: Գարնանը ձկնաբուծարանը պետք է լցնի Ցարսկա Բարան քաղցրահամ ջրով, որպեսզի ձվադրումը տեղի ունենա, բայց նրանք դա չեն անում: Սակայն աշնանը նրանք աղտոտված կեղտաջրերը թափում են լճակ: Դրանով նրանք նվազեցնում են ձվադրումը, խոչընդոտում ջրի բնական տատանումները և լճակը լցնում ցեխով։ Այդպիսով, նուրբ բուսական և կենդանական աշխարհը արագ փոխվում է, արագորեն անհետանում։ 2019 թվականի օգոստոսին տեղական բնապահպանական խմբերը կրկին խնդրեցին արգելոցի խնամակալի փոփոխություն, քանի որ երկու տասնամյակ անտեսումից հետո իրավիճակը վատ է և միայն վատանում է։ Ձկնաբուծարանների մասնավոր սեփականատիրոջը պետությունը հանձնարարել է նաև պահպանել արգելոցը։ Քանի որ արգելոցը թաղվում է տիղմի և տիղմի տակ, մոտ ապագայում Ցարսկա Բարան ճահճուտից կվերածվի տափաստանի։ Ստարի Բեգեջը չորային սեզոնի ընթացքում արդեն նավարկելի չէ, վայրի սագերի միակ հաստատված բնադրավայրը ոչնչացված է, եղեգն ու ուռենին արդեն աճում են նստված տիղմի վրա, մինչդեռ մոտ 50 թռչունների տեսակ տեղափոխվել է արգելոցից։ Խնդիր կա նաև տեղական բնակչության և արգելոցում անօրինական ձկնորսության փորձերի հետ կապված, քանի որ ձկնորսությունն արգելված է։ Խնամակալը զգալիորեն կրճատել է անտառապահների թիվը։[18] Այնուամենայնիվ, սպորտային ձկնորսությունը (օրինակ՝ ձուկը պետք է վերադարձվի ջուր) թույլատրվում է արգելոցի «Տրակտորային լճակ» կոչվող հատվածում, մինչդեռ ձկնորսությունը թույլատրվում է ձկնալճակի Սենտ Անդրեյա և Ջոկա հատվածներում («Եվրոպայի լավագույն գայլաձկան տարածքը»)։ 2018 թվականի հրդեհ 2018 թվականի հոկտեմբերի 14-ին սկսված եղեգի այրման հետևանքով, որն արգելված է, բայց բավականին տարածված է բերքահավաքի սեզոնի վերջում, հոկտեմբերի 15-ին բռնկվեց ուժեղ քամու հետևանքով առաջացած խոշոր հրդեհ: Այն տարածվեց 800 հա (2000 ակր), երբ Բեգա գետի երկայնքով եղեգնուտները, խոտը և թփուտները այրվեցին: Ամենաշատը տուժեց Տիգանջիցա հատվածը: Չնայած հրդեհը մարվեց հոկտեմբերի 16-ին, հաջորդ օրերին շարունակական ծխով, արգելոցի մի քանի հարյուր հեկտար այրվեց։ Սակայն թռչունների կյանքի համար որևէ մտահոգություն չկար, քանի որ չվող թռչունների մեծ մասն արդեն տեղափոխվել էր, և ուշ սեզոնի պատճառով ճտեր չկային։ Արգելոցում միակ գեղատեսիլ դիտակետը, որը փայտից էր պատրաստված, մինչև վերջ այրվել էր։ 81-ամյա մի տղամարդ ավելի ուշ ձերբակալվեց հրդեհի պատճառ դառնալու համար։ Շրջակա միջավայրի պաշտպանության նախարար Գորան Տրիվանն ասաց, որ վերջիվերջո արգելոցի ընդհանուր առմամբ 805 հա տարածք այրվել է։ Նա ավելացրեց, որ կան վնասված տարածքը վերականգնելու որոշ արհեստական ​​եղանակներ։[21] Միայն 2022 թվականին տարածքը սկսեց տեսանելիորեն վերականգնվել, և թռչունները վերադարձան ավելի մեծ թվով։ 2020-ականներ Բնապահպանների և իշխանությունների միջև գրեթե 30 տարվա իշխանության պայքարից հետո արգելոցի իրավական կարգավիճակը փոխվեց 2022 թվականին, և Զրենյանինի «Բնական արգելոցներ» ինստիտուտը դարձավ խնամակալ։ Ինստիտուտը ստեղծվել է հատուկ արգելոցը կառավարելու համար։ Սա թույլ տվեց վերականգնել տարածքը, որը ժամանակի ընթացքում քայքայվել էր։ Արգելոցի որոշ հատվածներ «զգալիորեն քայքայվել» են, Տիգանջիցա լճակը չորացել է, իսկ Պերլեսկա լճակը կրճատվել է մինչև իր սկզբնական չափի 30%-ը։ Ձկնաբուծարաններից կեղտաջրերի արտանետումը դադարեցվեց, չնայած էկոհամակարգի վերականգնման համար մի քանի տարի կպահանջվեր, և անտառապահների ծառայությունը բարելավվեց: Գեղատեսիլ դիտակետերի, դիտաշտարակների, մանկական խաղահրապարակների և զբոսաշրջային օբյեկտների համակարգի շինարարությունը կսկսվի 2022 թվականին։ Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ More information about Carska Bara - Serbian only official site www.carskabara.rs