Հարցական նշան (պանդոկ)

Պանդոկ «Հարցական նշան» (սերբերեն՝ Կաֆանա «Զնակ պիտանյա», Կաֆանա «Ուպիտնիկ» սերբական կիրիլիցա՝ Кафана „?”, Кафана „Знак питања”, Кафана „Упитник”, գաևիցա Kafana „?”, Kafana „Znak pitanja”, Kafana „Upitnik” ), ամենահին, դեռևս գործող ավանդական պանդոկն է (կաֆանա) Սերբիայի մայրաքաղաք Բելգրադում։ Թագավոր Պետրոս 6 (սերբ.՝ Kralja Petra 6) հասցեում գտնվող շենքը մոտ 200 տարեկան է։ Քաղաքի ամենահայտնի տեսարժան վայրերից մեկը՝ «Հարցական նշանը», առաջարկում է ավանդական բալկանյան խոհանոց, որտեղ հնչում է հին քաղաքային (սերբ.՝ starogradska) երաժշտություն։ Պատմություն 19-րդ դար Շենքը 1823 թվականին այն կառուցել է դիվանագետ և վաճառական Նաում Իչկոյը Սերբիայի իշխան Միլոշ Օբրենովիչ I-ի պատվերով և միջոցներով։ Իչկոն նշանավոր դիվանագետ Պետար Իչկոյի որդին էր։ Շենքը նախագծել է անանուն հույն ճարտարապետ, կառուցել են Հունաստանից եկած շինարարներ, ինչը հիշատակվում է այն ժամանակաշրջանի պահպանված սեղանի վերևում գտնվող պատի գրությամբ։ Ավելի ուշ արքայազն Միլոշը այն շնորհել է իր անձնական բժիշկ Թոմա Կոստիչին՝ Սերբիայի Երկրորդ ապստամբության ժամանակ իր ջանքերի համար։ Գիտակցելով իր բարենպաստ դիրքը, Էչիմ Տոման շուտով գույքը վերածել է հյուրընկալության հաստատության, որը քաղաքում հայտնի է դարձել որպես «Էչիմ Թոմայի պանսոկ»։ 1830-ականների սկզբին պանդոկ է հաճախել սերբ լեզվաբան և լեզվի բարեփոխիչ Վուկ Ստեֆանովիչ Կարաջիչը։ Այն նաև անվանվել է «սերբական կաֆանա», իսկ 1878 թվականին անունը փոխվել է «Հովվի մոտ» (սերբ.՝ Kod pastira): Այն ստացել է իր ներկայիս անսովոր անվանումը 1892 թվականին՝ Սերբական ուղղափառ եկեղեցու իշխանությունների հետ վեճի ժամանակ՝ երբ նոր սեփականատեր Իվան Պավլովիչ պանդոկն անվանել էր «Սաբորնա եկեղեցու մոտ» ( սերբ.՝ Kod Saborne crkve), ինչի մասին եկեղեցական իշխանությունները բուռն բողոքեցին՝ չցանկանալով տեսնել, որ տաճարը հիշատակվում է որպես պանդոկի անվանման մաս։ Այսպիսով, որպես ժամանակավոր լուծում, պանդոկի տերը հարցական նշան է դրել դռան վրա, և այն շուտով դարձավ վայրի պաշտոնական անվանումը։ Որոշ ժամանակ մոտակա եկեղեցու նկատմամբ հարգանքից ելնելով, պանդոկի ներսում ծխելն արգելված է եղել, բայց դա երկար չի տևել։ 20-րդ դար Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո պանսոկը դեռևս պատկանել է Իվան Պավլովիչին, սակայն Հարավսլավիայի կոմունիստական իշխանությունները 1959 թվականին ազգայնացրել են գույքը՝ 1962 թվականին այն հանձնելով UTP Varoš Kapija պետական ընկերության կառավարմանը։ Որոշ ժամանակ անց պանդոկը հռչակվել է որպես Սերբիայի ժառանգության օբյեկտ և պաշտպանվել Բելգրադի քաղաքային տեսարժան վայրերի գրասենյակի կողմից։ «Հարցական նշանը» Սերբիայի Հանրապետության կողմից 1981 թվականին ավելացվել է Մշակույթի պահպանվող հուշարձանների ցանկում։ 21-րդ դար Նախկինում պետականացված գույքի վերասեփականաշնորհման մասին խոսակցություններն առաջին անգամ սկսվել են 2003 թվականին Այնուհետև UTP Varoš Kapija-ի մրցութային աճուրդը, որը ղեկավարել է 2004 թվականի նոյեմբերի 25-ին նախատեսված «Հարցական նշանի» աճուրդը։ Գույքի մեկնարկային արժեքը սահմանվել է 2500 եվրո մեկ քառակուսի մետրի համար։ Ի վերջո, մրցույթը չեղյալ է հայտարարվել, քանի որ շենքը, որում գտնվում է պանդոկը, 1946 թվականից պաշտպանվել է պետության կողմից և, որպես այդպիսին, չի կարող դառնալ մասնավոր սեփականություն։ Պանդոկի աշխատակիցների, տարբեր հասարակական գործիչների (հիմնականում բիստրո հաճախող լրագրողների) և որոշ քաղաքացիական խմբերի ուժեղ դիմադրությունը, երբ 2563 հոգու կողմից ստորագրված միջնորդությունում պահանջվում էր դադարեցնել սեփականաշնորհումը, արդյունք է տվել 2007 թվականի փետրվարին, երբ Սերբիայի կառավարությունը որոշել է ռեստորանն ազատել սեփականաշնորհման գործընթացից և հանձնել այն. քաղաքային կառավարման, որպես ժառանգության վայր։ 2017 թվականի մայիսին Սերբիայի ֆինանսների նախարարությունը հաստատել է «Հարցական նշանի» սեփականության իրավունքը՝ ավելի վաղ Վերականգնման Գործակալության որոշումը՝ հանձնել սեփականությունը Իվան Պավլովիչի ժառանգներին, որոնք եղել են սեփականատերը 1892 թվականից մինչև 1959 թվականը։ Հետնորդներից մեկն ասել է, որ չեն պատրաստվում փոխել շենքի նպատակը, բայց չի կարող երաշխավորել, որ նրանցից մեկն այլ կերպ կորոշի։ Varoš Kapija ընկերությունը նաև հայտնել է, որ մի քանի հայտնի անձինք և արվեստագետներ ցանկացել են գնել պանդոկը նրանցից՝ կա՛մ պնդել են, որ իրենք սկզբնական սեփականատերերի ժառանգներն են։ Ընկերությունը բողոք է ներկայացրել՝ խնդրելով չեղյալ համարել որոշումը՝ պնդելով, որ օրինական կերպով վճարել է տարածքի համար՝ մասամբ պետությանը, մասամբ՝ ժառանգներին։ 2019 թվականի հուլիսին Վարչական դատարանը մերժել է բողոքը՝ այդպիսով նախկին սեփականատերերին վերադարձնելու որոշումը վերջնական դարձնելով։ Սկզբում սեփականատերերը հրաժարվում էին բացահայտել, թե ինչ կլինի հանդիպման վայրի հետ։ Կառույց Շենքը կառուցել են հույն շինարարները բալկանյան ոճով։ Կառուցվել է «բոնդրուկ» ոճով՝ ասիմետրիկ ինտերիերով և գլխավոր ճակատին երկու բաց պատուհաններով։ Ունի նկուղ, առաջին և վերին հարկեր։ Մուտքը գտնվում է փողոցի վրա, հետնամասում այգի և բակ կա։ Նկուղը կառուցված է աղյուսներից և ունի 6×12 մ երկու հսկա կամար։ Առաջին հարկը դասավորված է ասիմետրիկ՝ բաղկացած 4×9 մ, 2,5×4,5 մ և 7×7 մ չափերի երեք սենյակներից։ Վերին հարկն ունի վեց սենյակ՝ մեծ 9×3 մ դահլիճ, երկու 5×5 մ սիմետրիկ դիրքավորված սենյակներ, որոնք ունեն պատուհաններ դեպի փողոց, 3,5×4 մ սենյակ և 4×3 մ խոհանոց, 2,5×2,5 մ օժանդակ սենյակ։ Սենյակների դասավորությունը մնացել է անփոփոխ՝ չնայած առաջին հարկում կատարված որոշ աշխատանքներին։ Պատկերասրահ Ծանոթագրություններ