Illa Kunta Kinteh

A illa de Kunta Kinteh, anteriormente chamada Illa James e Illa de Santo André, é unha illa no río Gambia, 30 km da desembocadura do río e preto de Juffureh na República de Gambia. Fort James está situado na illa. Está a menos de 3,2 km de Albreda, na ribeira norte do río. Como importante lugar histórico na África Occidental no comercio de escravos, está catalogado como Patrimonio da Humanidade da UNESCO, xunto con lugares relacionados, como unha capela portuguesa en ruínas e un almacén colonial en Albreda, o Edificio Maurel Frères en Juffureh e o Fort Bullen e a batería de seis canóns, que se atopan na desembocadura do río Gambia. Historia O primeiro rexistro da interacción europea coa illa data de maio de 1456, cando unha expedición de portuguesa liderada polos exploradores italianos Alvise Cadamosto e Antoniotto Usodimare amarrou fronte á illa. Enterraron a un dos seus mariñeiros, chamado André, na illa, dándolle o seu primeiro nome europeo: illa de Santo André. Diogo Gomes tamén ancorau fronte á illa de Santo André na súa expedición en 1458. Un asentamento portugués, Santo Domingo, foi construído na beira norte do río Gambia, fronte á illa de Santo André, no século XV. Os primeiros colonos europeos da illa proviñan do Ducado de Curlandia e Semigallia, un estado vasalo da Commonwealth polaco-lituana, que tamén tiña outras posesións coloniais na zona, aínda que a Coroa inglesa concedera a illa a dúas compañías separadas en 1588 e 1618. En 1651, os colonos construíron un forte ao que chamaron Jacob Fort en honor a Jacob Kettler, duque de Curlandia, e utilizárono como base comercial. O maior Fock, un soldado de Curlandia, foi posto a cargo do primeiro asentamento e supervisou a construción de fortificacións na illa de Santo André, que se construíron seguindo as regras contemporáneas recoñecidas de enxeñaría militar. O edificio principal tiña forma de rectángulo e estaba flanqueado en cada esquina por un bastión, cada un dos cales era triangular. Non obstante, o forte non tiña subministración de auga e viuse obrigado a confiar na boa vontade do rei de Barra para manterse operativo. A intención do duque de Curlandia era establecer un asentamento permanente na illa de Santo André, polo que se enviaron parellas casadas á illa, así como un pastor. O primeiro pastor foi Gottschalk Eberling, que foi substituído en 1655 por Joachim Dannefeld. A illa tiña unha pequena igrexa construída con cana e cun tellado de palla, desde a que Eberling e Dannefeld predicaban. Había un suposto depósito de ouro no río, polo que o duque de Curlandia decidiu lanzar unha expedición completa a Gambia. Como poucos curlandeses tiñan experiencia en África, viuse obrigado a confiar en estranxeiros. O 6 de setembro de 1652, nomeou ao holandés Jacob du Moulin como o seu director en Gambia, mentres que un curlandés, Frederick William Trotta von Treyden, foi nomeado o seu tenente. Tres barcos, o Crocodile, o Patientia e o Chur, foron postos á disposición de Moulin. Houbo varios problemas coa expedición e, en decembro de 1652, Treyden escribiulle ao duque de Curlandia describindo a Moulin como un "bribón alegre". Despois de levantar áncora en marzo de 1653, a expedición pouco despois quedou sen subministracións e viuse obrigada a regresar. Moulin foi posteriormente arrestado polas súas diversas feitos, incluíndo a malversación do diñeiro do duque. Intentouse unha segunda expedición en 1654, baixo o mando dun explorador danés, Philip von Seitz. Non obstante, Seitz abandonou a expedición en Hamburgo, conseguindo extraer 15.000 rixdollars do duque. Despois destas dúas expedicións fracasadas, o duque volveuse cara ao seu propio pobo. O capitán Otto Stiel, un curlandés que visitara previamente Gambia, foi nomeado gobernador e comandante da illa de Santo André. En 1658, o duque de Curlandia e a súa familia foron capturados por un mercenario sueco despois de verse envoltos no "Diluvio", a invasión sueca da Mancomunidade de Polonia e Lituania, e a comunicación entre Curlandia e a illa de Santo André cortouse durante uns dous anos. Como resultado disto, a Compañía Holandesa das Indias Occidentais chegou a un acordo co representante do duque en Holanda, Henry Momber, polo cal se reabastecería e tomaría a illa de Santo André. Momber accedeu, en ausencia de instrucións do duque. Os holandeses enviaron un barco de soldados á illa para apoderarse dela. Stiel opúxose, pero ao saber que a Compañía Holandesa das Indias Occidentais lles garantiría o seu soldo, a guarnición amotinouse e regresou a Holanda no barco que trouxera a nova guarnición. En 1660, os holandeses perderon o control da illa despois de que un corsario francés ao servizo de Suecia sorprendese o forte pola noite, expulsase a guarnición e saquease a illa. O corsario atopouse posteriormente cun barco mercante da cámara de Groningen da Compañía Holandesa das Indias Occidentais, que, nunha avaría nas comunicacións, negouse a recomprar a illa e dixo que pertencía ao duque de Curlandia, en lugar da cámara de Ámsterdam da mesma compañía. Momber púxose en contacto con Stiel, que estivera vivindo en Holanda, e este viaxou de volta á illa de Santo André nun barco proporcionado pola cámara de Groningen. Varias semanas despois, tres barcos da cámara de Ámsterdam ancoraron fronte á illa e esixiron que Stiel se rendese. Este negouse e os holandeses efectuaron un desembarco, levando unha gran cantidade de potencia de fogo ao forte. Con só un puñado de homes, Stiel viuse obrigado a renderse. Non obstante, cando o rei de Barra viu a Stiel desaloxado de novo, decidiu acudir na súa axuda capturando un grupo de holandeses que desembarcaran en Juffure en busca de auga doce. O rei esixiu que Stiel fose reinstaurado e uníronse a el un gran número doutros reinos nativos, incluído o rei de Kombo. Os holandeses cederon despois dun enfrontamento de catro semanas, e o comandante do forte deixouno sen provisións e parcialmente destruído antes de devolvelo a Stiel e aos curlandeses. Durante os seguintes oito meses, a guarnición reduciuse a só sete europeos. Os holandeses ocuparon brevemente o forte desde 1659 ata que os ingleses o capturaron en 1661. Os holandeses cederon o forte aos ingleses en 1664. Os ingleses renomearon a illa como James Island e o forte como Fort James en honor a James, o Duque de York, máis tarde rei Xacobe II de Inglaterra. A Royal Adventurers in Africa Company, con licenza, administrou o territorio, que o usou primeiro para o comercio de ouro e marfil, e máis tarde para o comercio de escravos. O 1 de agosto de 1669, a compañía subarrendou a administración aos Aventureiros de Gambia. En 1684, a Real Compañía Africana asumiu a administración de Gambia. En 1695, os franceses capturaron Fort James despois dunha batalla con mariñeiros ingleses, pero en 1702, Fort James estaba de novo definitivamente baixo control inglés. Foi destruído e reconstruído varias veces neste período, tanto en conflitos entre ingleses e franceses como por piratas. O 13 de xuño de 1750, a Compañía de Mercadores que Comercian con África asumiu a administración de Gambia. Entre 1758 e 1779, Gambia formou parte da Senegambia Británica. A Batería de Seis Canóns (1816) e o Forte Bullen (1826), agora incluídos no Patrimonio da Humanidade da UNESCO da Illa James e situados a ambos os dous lados da desembocadura do río Gambia, construíronse coa intención específica de frustrar o comercio de escravos unha vez que se volveu ilegal no Imperio Británico despois da aprobación da Lei de Comercio de Escravos en 1807. Son as únicas estruturas defensivas coñecidas na rexión construídas para deter os intereses escravistas, en lugar de aplicalos. Estes sitios xunto coa propia illa abandonáronse en 1870. O 6 de febreiro de 2011, a petición do artista neoiorquino Chaz Guest ao presidente gambiano Yahya Jammeh, foi renomeada como Illa Kunta Kinteh para darlle á illa un nome gambiano. Na cerimonia de cambio de nome, Guest revelou a réplica en miniatura da súa estatua de Kunta Kinte de 9 m que se exhibiría na illa Kunta Kinte. Legado A illa de Kunta Kinteh está a sufrir unha forte erosión e agora ten aproximadamente 1/6 do tamaño que tiña durante a época en que o forte estaba activo. Ruínas de varios dos edificios administrativos británicos (incluída unha única cela, aparentemente utilizada para albergar aos máis problemáticos), un pequeno embarcadoiro e varios baobabs esqueléticos. As ruínas foron estabilizadas e protexidas cunha cuberta. Debido a que a illa é baixa, durante a marea alta e as tormentas ás veces as ondas baten contra algunhas das estruturas superviventes. Kunta Kinteh, un personaxe descrito no libro e na serie de televisión de Alex Haley Raices, asociouse coa illa James. O libro afirma que Kunta Kinte estaba entre os 98 escravos que o barco negreiro Lord Ligonier trouxo a Annapolis, Maryland en 1767. Notas Referencias Véxase tamén Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Gambia Ligazóns externas UNESCO page for James Island WorldStatesmen- Gambia More details with a map UNESCO report