Bell Rock

Fanari Bell Rock , në brigjet e Angus, Skoci , është fanari më e vjetër e mbijetuar në botën detare . Është ndërtuar në mes të viteve 1807 dhe 1810 nga Robert Stevenson në Bell Rock (i njohur edhe si Inchcape ) në Detin e Veriut , 11 milje (18 km) në lindje të Firth of Tay. Duke qëndruar në lartësi 35 metra (115 ft), drita e saj është e dukshme nga 35 km statut në brendësi. Puna ndërtimore në të cilën qëndron ky fanar është ndërtuar në një standard kaq të lartë saqë nuk është zëvendësuar ose përshtatur për 200 vite. Llambat dhe reflektorët u zëvendësuan në 1843 dhe u përdorën në fanarin e Cape Bonavista , Newfoundland, ku gjenden aktualisht. Punimi i fanarit është automatizuar që nga viti 1988. Sfidat e hasura në ndërtimin e farit kanë çuar në atë që ajo përshkruhet si një nga Shtatë mrekullitë e Botës Industriale . Historia Sipas legjendës, shkëmbi quhet Bell Rock për shkak të një përpjekjeje të shekullit të 14-të nga Abbot e Arbroath për të instaluar një zile paralajmëruese në të. Zilja doli vetëm një vit para se të vidheshin nga një pirat holandez. Kjo histori është përjetësuar në " The Inchcape Rock ", një poezi nga poeti i shekullit të 19-të, Robert Southey . Shkëmbi ishte skena e mbytjeve të shumta, pasi ajo qëndron vetëm nën sipërfaqen e detit për të gjitha, por disa orë në baticë të ulët . Nga ana e shekullit të 18-të, u vlerësua se shkëmbinjtë ishin përgjegjës për shkatërrimin e deri në gjashtë anije çdo dimër. Vetëm në një stuhi, 70 anije u humbën nga bregu lindor i Skocisë. Inxhinieri skocez Robert Stevenson kishte propozuar ndërtimin e një fanari në Bell Rock në 1799, por shqetësimet e kostos dhe natyra relativisht radikale e propozimit nga një inxhinier i ri shkaktuan që ai projekt të vendoset në raft. Humbja e luftës HMS York dhe të gjitha në bord në 1804 rezultoi në një zhurmë në Parlament. Stevenson dërgoi projektin e tij tek John Rennie i cili miratoi projektimin dhe koston. Repriza e Rennie çoi në miratimin e legjislacionit në 1806, duke bërë të mundur që ndërtimi të fillonte. Lighthouse Bordi Northern dhënë kontratën për të hartuar dhe për të ndërtuar të John Rennie, me Stevenson u emërua si asistent kryesor. Dizajni është i bazuar në më të hershme Eddystone far projektuar nga John Smeaton , e cila Stevenson kishte inspektuar në 1801, dhe e cila është ndërtuar edhe në një gumë në det të hapur duke përdorur gurë interlocking. Ai gjithashtu përmbante karakteristika më të reja, të tilla si dritat e rradhës që ndryshojnë midis të kuqe dhe të bardhë të hartuara nga marangozi Francis Watts. Stevenson ishte krejtësisht përgjegjës për ndërtimin dhe llogaria e tij me shkrim e punës i dha pak ose aspak kredi Rennie. "Shpërndarja e përgjegjësisë për këtë punë çoi në mosmarrëveshje të zgjatura midis pasardhësve të tyre përkatës, por tani është e sigurtë se ndërsa Stevenson e projektonte farën në krye, roli i Rennie ishte shumë i rëndësishëm". Ndërtimi Në 1807 Stevensoni punësoi 60 burra, duke përfshirë një farkëtar. Stevensoni nuk donte të përdorte pluhur të zi pasi mund të kishte dëmtuar shkëmbin mbi të cilin do të qëndronte fanari. Ata nisën të lundronin më 17 gusht 1807, për t'u larguar për dy muaj. Ndërsa fillimisht kishte pak ngurrim për të punuar në Sabat , për të përfunduar fanarin në kohë dhe mbi buxhetin, shumica e punëtorëve ishin të përgatitur të punonin të dielave, përveç katër prej gurëthyesve që refuzuan, por që më vonë u pajtuan.