کلیسای بانوی ما، درسدن

کلیسای بانوی ما ( به آلمانی: Kirche Unserer Lieben Frauen)، یک بنای مذهبی پروتستان در میدان نوی‌مارکت در شهر درسدن است. این بنای گنبددار به ارتفاع ۹۱ متر بین سال‌های ۱۷۲۶ تا ۱۷۴۳ توسط شورای شهر و بر اساس طرح گئورگ بهر ساخته شد. کلیسای بانوی ما پس از تخریب در سال ۱۹۴۵ تا زمان بازسازی آن در سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۵ به صورت ویرانه باقی ماند [۱]. این کلیسا از شناخته‌شده‌ترین جاذبه‌های گردشگری شهر درسدن و از برجسته‌ترین بناهای معماری باروک به شمار می‌رود.کلیسای بانوی ما درسدن که به مریم مقدس تقدیم شده، بنای شاخص میدان نوی‌مارکت و یکی از بزرگ‌ترین سازه‌های سنگی جهان با گنبدی سنگی به ارتفاع ۹۱ متر است. این شاهکار معماری باروک پروتستان به دستور شورای شهر ساخته شد، اما از همان ابتدا با مشکلات سازه‌ای مواجه بود. در بمباران درسدن در ۱۳ و ۱۴ فوریه ۱۹۴۵، حرارت آتش‌سوزی چنان به سازه آسیب زد که در ۱۵ فوریه فرو ریخت و ویرانه‌های آن در دوره آلمان شرقی به عنوان یادبود جنگ حفظ شد. بازسازی کلیسا از ۱۹۹۳ با کمک‌های بین‌المللی آغاز و در ۲۰۰۵ به پایان رسید و اکنون به نماد آشتی و صلح تبدیل شده است. در پی این بازسازی، میدان اطراف کلیسا نیز با بازآفرینی خانه‌های تاریخی، فضای باروک خود را بازیافت. تاریخچه این کلیسا به عنوان شاهدی باشکوه از معماری مقدس پروتستان به شمار می‌رود، دارای یکی از بزرگ‌ترین گنبدهای سنگی کلیساها در شمال آلپ است و از بزرگ‌ترین سازه‌های ساخته‌شده از ماسه‌سنگ در جهان محسوب می‌شود. این بنای مذهبی انجیلی-لوتری بین سال‌های ۱۷۲۶ تا ۱۷۴۳ بر اساس طرح گئورگ بهر و به سفارش شورای شهر ساخته شد و به نمادی از معماری باروک درسدن و همچنین نشان معروف شهر تبدیل گردید. با این حال، کلیسای بانوی ما از همان ابتدا با نقص‌های سازه‌ای جدی همراه بود که هرگز به درستی برطرف نشدند. در پایان جنگ جهانی دوم، طی حملات هوایی به درسدن در شب ۱۳ تا ۱۴ فوریه ۱۹۴۵، مهم‌ترین بخش‌های باربر آن در اثر گرمای طوفان آتش‌سوزی چنان تضعیف شدند که در صبحگاه ۱۵ فوریه، پس از سوختن کامل، فرو ریخت. در دوران آلمان شرقی، این ویرانه حفظ و به عنوان یادبودی علیه جنگ و تخریب باقی ماند. پس از انقلاب مسالمت‌آمیز در آلمان شرقی، در اوایل سال ۱۹۹۳ پاکسازی آوارها آغاز و از سال ۱۹۹۴ بازسازی کلیسا شروع شد. این کارها که در سال ۲۰۰۵ به پایان رسید، عمدتاً توسط انجمن‌های حامی و اهداکنندگان از سراسر جهان، از جمله انجمن آمریکایی "دوستان درسدن"، تأمین مالی شد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۵، مراسم عبادت تقدیس و جشن رسمی در کلیسای بانوی ما برگزار گردید. آنچه روزگاری یادبودی علیه جنگ و خشونت بود، اینک به نماد آشتی تبدیل شد. از آن زمان به بعد، به ابتکار انجمن نوی‌مارکت تاریخی درسدن، میدان نوی‌مارکت در پیرامون کلیسای بانوی ما با بازسازی چندین خانه مسکونی تاریخی دوباره ساخته می‌شود تا تصور مجموعه معماری باروک پیشین بازآفرینی گردد. بدین‌ترتیب، میدان آن در فراون‌کیرشه که کلیسا در مرکز آن قرار دارد، بار دیگر به‌عنوان میدان فرعی نوی‌مارکت قابل درک فضاسازی شده است. اصول بازسازی و استفاده از مصالح تاریخی مهندسان در بازسازی کلیسای فراون‌کیرشه درسدن تا حد امکان از اصول "سنگ و آهن" گئورگ بهر پیروی کردند و از ساخت گنبد با بتن مسلح و روکش سنگ خودداری نمودند. حدود ۴۳ درصد از مصالح اصلی که کاتالوگ شده بودند، مجدداً استفاده شدند. از ۸۴ قطعه بزرگ (با وزن بیش از ۵ تن)، تنها دو قطعه شامل قطعه ۷۴ تنی به نام "پروانه" و یک قطعه ۱۸ تنی دیگر به جای اصلی خود بازگردانده شدند. بقایای برج گوشه و قسمت گروه سرایندگان نیز در بنای جدید ادغام شدند. دیوارهای باقی‌مانده که کج شده بودند، با همان انحراف در بنای جدید گنجانده شدند و ۳۴ درصد از جرم کل ساختمان را تشکیل می‌دهند. رویه سیاه سنگ‌های قدیمی در برابر سنگ‌های جدید روشن، نمای کلیسا را مانند موزاییکی جلوه‌گر ساخته است. گنبد اصلی که "زنگ سنگی" نام دارد، به طور کامل از ماسه‌سنگ جدید ساخته شد و به جای چهار حلقه مهاری پیشین، شش حلقه فولادی پیش‌تنیده برای تثبیت آن به کار رفت. نوآوری‌های سازه‌ای و نمادهای آشتی در بازسازی، سیستم حلقه‌های مهاری فولادی پنهان اما قابل دسترسی تعبیه شد که نیروی کششی معادل ۵ مگانیوتن را تحمل می‌کنند و بدون ایجاد اختلال در فضای داخلی، بار گنبد را به دیوارهای خارجی منتقل می‌سازند. این سیستم پایداری سازه را تا چهار برابر بنای اولیه افزایش داده است. ستون‌ها و دیگر بخش‌ها با بهترین ماسه‌سنگ منطقه و با دقت میلیمتری بازسازی شدند و فشار وارده بر آن‌ها به نصف کاهش یافت. برای جلوگیری از کمانش، چهار ستون باریک فانوس به صورت عمودی پیش‌تنیده شدند. ساعت برج توسط استفن هوپنر نصب و صلیب گنبد که در ویرانه‌ها یافت شده بود، با صلیب جدیدی به ارتفاع ۸ متر جایگزین گردید. این صلیب که "صلیب آشتی" نام دارد، توسط آلن اسمیت، پسر یکی از خلبانان بریتانیایی شرکت‌کننده در بمباران درسدن، ساخته و با حمایت مالی "بنیاد درسدن" تأمین شد و در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۴ در حضور ۶۰ هزار تماشاگر بر فراز کلیسا نصب گردید. ابعاد منابع