کلیسای جامع درسدن

کلیسای جامع درسدن (انگلیسی: Dresden Cathedral) یک کلیسای جامع کاتولیک در شهر درسدن، آلمان است. این کلیسا که در سال ۱۷۳۹ بنیان‌گذاری شده دارای ۹۲ متر طول، ۵۴ متر عرض و ۸۶ متر ارتفاع برج است. کلیسای سلطنتی کاتولیک پیشین (به آلمانی: ehemalige Katholische Hofkirche) در درسدن که امروزه با نام رسمی کلیسای جامع تثلیث مقدس شناخته می‌شود و تحت حفاظت مقدس تثلیث اقدس قرار دارد، کلیسای جامع اسقف‌نشین درسدن-مایسن و یکی از کلیساهای محلی شهر درسدن است. این کلیسا با سرداب ویتین محل دفن تاریخی کورفورست‌ها و پادشاهان زاکسن را نیز در خود جای داده است. کلیسای سلطنتی به دستور کورفورست فریدریش آگوست دوم زاکسن توسط گائتانو کیاوری از سال ۱۷۳۹ تا ۱۷۵۵ به سبک باروک ساخته شد. این بنا در سال ۱۹۶۴ به مقام کلیسای جامع همکار ارتقا یافت و در سال ۱۹۸۰ با انتقال مقر اسقف از باوتسن به درسدن، به کلیسای جامع اسقف‌نشین درسدن-مایسن تبدیل گردید. این کلیسا به عنوان کلیسای سلطنتی پیشین زاکسن، از طریق یک راهرو (به آلمانی: Übergang) بر فراز کوچه کیاوری به کاخ اقامتگاهی متصل است. این بنا در کرانه رود البه در بخش شهر قدیمی و میان میدان کاخ و میدان تئاتر واقع شده است. برنامه‌ریزی برای ساخت آن یک دهه پس از آغاز ساخت کلیسای بانوی ما، درسدن پروتستان آغاز شد که در فاصله ۳۰۰ متری، میدان نوی‌مارکت را شکل می‌دهد. مالک این بنای کلیسا امروزه ایالت آزاد زاکسن است. از جمله برجسته‌ترین بخش‌های تجهیزات داخلی آن می‌توان به نقاشی محراب عظیم اثر آنتون رافائل منگز، منبر باروک اثر بالتازار پرموزر و ارگ بازمانده از زیلبرمان اشاره کرد. تاریخچه فریدریش آگوست معروف به آگوست قوی در سال ۱۶۹۷ برای به دست آوردن تاج پادشاهی لهستان به کاتولیسیسم گروید. این امر در زاکسن پروتستان نگرانی‌هایی ایجاد کرد که با گرویدن پسرش، کورپرینس فریدریش آگوست، در سال ۱۷۱۲ تشدید شد. ازدواج او با دختر امپراتور، ماریا یوزفا، امید آگوست دوم را برای به دست آوردن تاج امپراتوری مقدس روم برای خاندانش تقویت کرد. با این حال، او تضمین‌هایی برای آزادی مذهبی مردم اعلام کرد. با وجود این، جرأت نکرد با یک بنای کلیسای نمایشی باعث نارضایتی شود؛ مراسم عشای ربانی را با احتیاط در نمازخانه کاخ یا از سال ۱۷۰۸ در ساختمان اپرا که به کلیسا تبدیل شده بود در تاشنبرگ برگزار می‌کرد. او سخاوتمندانه از ساخت کلیسای پروتستان بانوی ما حمایت کرد که مردم شهر درسدن از سال ۱۷۲۶ آن را به عنوان شاهدی بر ایمان خود و به صورت بنایی که بر کل شهر مسلط بود ساختند و این کلیسا بسیار به خواست پادشاه، چهره شهر را غنی‌تر کرد. تنها پسرش، فریدریش آگوست دوم که در سال ۱۷۳۳ به عنوان کورفورست زاکسن و در سال ۱۷۳۴ با انتخاب به عنوان پادشاه لهستان (با نام آگوست سوم) جانشین او شد، دستور داد کلیسای سلطنتی کاتولیک به عنوان نمادی در مقابل ساخته شود و در ابتدا آن را با نهایت محرمانه‌گی طرح‌ریزی کرد. در ابتدا فقط از یک «ساختمان معین» صحبت می‌شد. گائتانو کیاوری اهل رم که برای پادشاه در ورشو نیز کار می‌کرد، در سال ۱۷۳۶ معمار آن و مأمور اجرای طرح شد. ساخت و ساز از سال ۱۷۳۹ تا ۱۷۵۵ انجام شد و تقدیس آن در ۲۹ ژوئن ۱۷۵۱ صورت گرفت. در طی برنامه ساخت کلیسای سلطنتی کاتولیک واقع در بین پل البه و کاخ، می‌بایستی سه ساختمان باستایل ماه، ضرابخانه و ساختمان تئاتر کمدی تخریب و دیوار ساحلی جلو کشیده می‌شد. پیش از این، در نیمه اول سده شانزدهم، طاق‌های پل قرون وسطایی البه تا پایه ششم عمدتاً پر شده بود تا جا برای ساخت دروازه گئورگ و دو دهه بعد، استحکامات دفاعی درسدن باز شود. برای ساخت کلیسای سلطنتی کاتولیک، در سال ۱۷۳۷ پر کردن و خاک‌ریزی بیشتر تا پایه هشتم پل انجام شد. در بهار ۱۷۴۰، پی‌سازی که کیاوری با دقت ویژه‌ای انجام داد، به پایان رسید. مشابه کلیسای سه پادشاه، در اینجا نیز محور اصلی به دلیل چیدمان شهری از جهت‌گیری سنتی به سمت شرق منحرف شد، به طوری که گروه سرایندگان کلیسا در جنوب غربی قرار دارد. کلیسای سلطنتی کاتولیک یکی از آثار اصلی باروک درسدن به‌شمار می‌رود، اگرچه تنها بنای بزرگ سلطنتی است که توسط یک معمار خارجی طراحی شده و نه توسط معماران دفتر عالی ساختمان درسدن که تنها به صورت مشاوره‌ای در اجرای ساخت مشارکت داشتند. کلیساهای فرانچسکو بورومینی و نمازخانه کاخ ورسای به عنوان الگوهای سبکی برای بنای کیاوری ذکر شده‌اند. کیاوری در سال ۱۷۴۸ درسدن را ترک کرد، بدون اینکه بنا به پایان رسیده باشد؛ حدس‌هایی دربارهٔ علل آن وجود دارد که شامل نارضایتی از روند کند ساخت و همچنین اختلاف با معماران محلی می‌شود. پس از رفتن او، تغییراتی نسبت به طرح وی اعمال شد، به ویژه در ایوان ارگ و لژهای خانواده سلطنتی که به سبک روکوکو طراحی شدند، چیزی که معمار باروک ایتالیایی به سختی می‌پذیرفت؛ از نقاشی سقفی که کیاوری پیش‌بینی کرده بود، صرف نظر شد. بر روی برج، علاوه بر کنوفل، جانشین او یولیوس هاینریش شوارتسه و همچنین فردریش آگوست کروپسیوس ایده‌های خود را اعمال کردند. در کنار گنبد کلیسای بانوی ما، این برج اکنون نماد شهر را شکل می‌داد. «در اروپای آن زمان که هنوز درگیری‌های مذهبی شعله‌ور می‌شد، هیچ پایتخت دیگری وجود نداشت که دو تا از نمایان‌ترین کلیساهای دو فرقه بزرگ مذهبی در فضای محدود شهر قدیمی مشترکاً تصویر شهر را تعیین کنند». پس از اتمام کلیسای سلطنتی، در سال ۱۷۵۵ نمازخانه سلطنتی در ساختمان اپرا در تاشنبرگ دوباره به تالار رقص تبدیل شد. کیاوری در سال ۱۷۶۵ برای مدت کوتاهی دوباره در درسدن اقامت گزید. برج کلیسای سلطنتی کاتولیک از سال ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۸ به سرپرستی معمار شهر درسدن، به‌طور گسترده ترمیم شد، زیرا سنگ‌های ماسه‌ای پیرنا در اثر شرایط جوی چنان آسیب دیده بودند که قطعات سنگ کوچک و بزرگ بر روی میدان شلوغ کاخ می‌افتادند. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳، برج به‌طور اساسی مرمت شد، زیرا روکش بیرونی دوباره هوازده شده بود. تا حدی، تلاش‌های قبلی مرمت که با ملات سیمان و بست‌ها، رول‌بست‌ها و لنگرهای آهنی انجام شده بود، آسیب‌های جدیدی ایجاد کرده بود. مرمت جدید به‌طور کامل با بلوک‌های چهارگوش از سنگ ماسه‌ای پستا و با بست‌ها و لنگرهای مسی عظیم اجرا شد. راهروی اتصال به کاخ که پیش از این فقط چوبی بود، در سال‌های ۱۸۹۸/۹۹ با یک سازه آهنی با روکش مسی تزئین شده به سبک باروک جایگزین شد. کلیسا در سال ۱۹۰۰ از طریق یک کانال گرمایش از راه دور زیرزمینی به اولین نیروگاه گرمایش و برق رسانی از راه دور آلمان متصل شد که علاوه بر کلیسای سلطنتی، ساختمان‌های دیگری در میدان تئاتر و تراس برول را با گرما و برق تأمین می‌کرد. در جریان بمباران درسدن از ۱۳ تا ۱۵ فوریه ۱۹۴۵، کلیسا چندین بار توسط بمب‌ها مورد اصابت قرار گرفت. سقف و طاق‌های داخلی فرو ریختند. دیوارهای بیرونی آسیب دیدند و بخشی از آنها به‌طور کامل تخریب شد. بازسازی تا سال ۱۹۶۵ به طول انجامید. آثار تخریب هنوز در رنگ‌بندی متفاوت سنگ‌های تالار کلیسا قابل تشخیص است. سه تا از نمازخانه‌های گوشه‌ای باشکوه تقریباً به صورت اصلی مرمت شدند. نمازخانه چهارم طراحی جدیدی دریافت کرد. آینه سقفی که برای نقاشی سقفی هرگز اجرا نشده بود، در جریان مرمت‌های پس از سال ۱۹۹۰ اضافه شد. از مارس ۲۰۲۰ تا فوریه ۲۰۲۱، کلیسای جامع به دلیل کارهای گسترده مرمتی بسته بود. تالار اصلی گاهی تا سقف داربست‌بندی شده بود تا آسیب‌ها و آلودگی‌های سقف و دیوار برطرف شود. اتاق قبّه به‌طور کامل بازطراحی شد و کلیسای جامع یک سیستم روشنایی و بلندگوی جدید دریافت کرد. مراسم عبادت در این مدت در مقابل محراب شهدا یا محراب مریم در تالارهای جانبی برگزار می‌شد. نمازخانه بنو به عنوان اتاق قبّه موقت خدمت می‌کرد. منابع پیوند به بیرون